“Venesiyaya məktublar”ın əks-sədası – Şəfa Vəli Emin Piridən yazır

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, Gənclər müfakatçısı

“Turist” filmində Conni Deppin damdan-dama atlayıb qaçdığı bir səhnə var. Adama elə gəlir ki, o səhnə insanın can qorxusundan daha çox, Venesiyada damların bir-birinə olan mehribanlığını anladır… Damları mehriban olan adamlar da yaxşı qonşulardır, yəqin ki…

… Bir nəfər İsadan soruşur: “Tanrı buyurur ki, qonşunu özün kimi sev. Bəs mənim qonşum kimdir?” İsa cavab verir: “Bir adam yolda gedərkən quldurların hücumuna məruz qalır. Quldurlar onu döyür, yarıcan halda yolda qoyub paltarlarına qədər götürüb gedirlər. Yoldan bir kahin və bir həmkəndlisi keçir, ikisi də yarıcan halda yatan adamı görüb yollarını dəyişirlər. Ona yaxınlaşmırlar. Bir səyyah isə qaçaraq yaxınlaşır, çantasından yağ və şərab çıxarıb huşsuz adamın yaralarını yuyur, sarıyır. Sonra onu yaxındakı evə aparır. Ev sahibinə pul verib deyir ki, bu adamı sağalt, ona yaxşı bax. Əgər mən qayıdanadək verdiyimdən artıq pul xərcləsən, sənə yenə pul verəcəyəm. İndi, səncə, həmin adamın qonşusu kim idi?”

Təbii ki, fikrin özəyini anlayan hamı qonşunun kim olduğunu bilir. Amma məni Emin Pirinin Venesiyada yaşayan qonşusu daha çox düşündürdü bu gün… Hərçənd, Emin adını “Venesiyaya məktublar” qoyduğu silsilədə məktubun ünvanı kimi əsmər-şokolad qızı göstərir, mən yenə də bu məktubların onun bir qadına olan eşqindən daha çox dünyaya, insanlara olan eşqindən bəhs etdiyini düşünürəm…

“Üzümü hara tutum dua edəndə? Məkkəyə, Vatikana, yoxsa Venesiyaya?” misraları birbaşa “Aşıq və Yaxşı” dastanına göndərmə olsa da, 33 yaşında intiharı düşünmək Nitsşenin “Allah öldü, onu biz öldürdük” deyiminə üsyandır… Emin sübut etməyə çalışır ki, daxilimizdə Allahı öldürmürük, əksinə, daim ona doğru can atırıq, həyat-ölüm seçimində də onun tərəzisinin hansı gözünün ağır olduğunu hesablamağa çalışırıq…

Emin Piri Venesiyadakı qonşusuna yazdığı bütün məktublarında İsanın insan sevgisindən bəhs edir: Suriyada gəlinciyi güllənən qızcığaz da, Prometey də, İsanı edama aparan Roma əsgərləri də Eminin qonşusudur…

Mən Zevsin Qafqaz adlı cəhənnəmində
Prometey kimi
Ciyərlərimi didir qartal
Sənə verdiyim “oda” görə…

Bütün dünya xalqlarının mifologiyasında Qaf dağının (Qafqazların) anladılması fərqlidir… Mif və əsatirlərdə Qaf dağının “zülmət diyarı”, “Anka quşunun yuvası”, “Tanrıların diyarı” kimi qarşımıza çıxması heç də təsadüf deyil… Amma Eminin Qafqazı “Zevsin cəhənnəmi” kimi təqdim etməsi yadıma şərab tanrısı Dionisi saldı. Özünü həmişə ikinci adıyla “Bakius” kimi təqdim edən Dionisin sonradan sıralarına daxil olduğu tanrıların “cəhənnəmi”nin odun qaynağı olması da zamanla aşınmış inancdır. İnsanların odla “küsüb-barışmaları” fonunda Qaf dağı təfəkkürlərdə müxtəlif cür obrazlaşdırıla bilərdi…

***

Xəritədə İtaliya hələ də yuyur
Çəkməsinə bulaşmış palçığı
Aralıqda batan şərqlilərin göz yaşıyla…

Belə yazır üçüncü məktubunda Emin Piri… Xəritəyə baxdım, düşündüm, görəsən, “şərqlilərin göz yaşıyla” yuyulmasından qorxduğundanmı Emin bütün məktublarını çəkmənin palçığa batmayan yerinə – Venesiyaya göndərir? Sonra da öz-özümə: “Yox… O, bu məktubuyla şərqli qonşusunun faciəsini qərbli qonşusuyla bölüşür…” – dedim… Bütün Şərqin dərd yükünü sətirlərinə toplayıb xəyali qanadlarıyla Venesiya səmalarında uçan bir məktub hansı göz yaşından qorxar ki?!

***

İnsanların qonşusunu tanımadığı göydələnlərin sakiniyik… Amma dualarımızda hələ də “Tanrım, bütün insanları qoru, axı, bütün insanlar qardaşdır” – deyə biliriksə, deməli, hələ insanlıq ölməyib… Ölməmişik… Təkliyimizin, kimsəsizliyimizin qürurunu ruhumuza geyindiyimiz vaxtlar da ömürdən sayılır… Emin Piri ömrün bu anlarını gecəyə bənzədir, Tanrının ən etibarlı sirdaş olduğunu anladır.

“Şeytana atılan daşlardan uşaqlara xoşbəxtlik sarayı tikmək” Eminin qonşusuna pıçıldadığı ən səmimi arzudur. Oxucu kimi arzulayıram ki, kaş, Eminin venesiyalı qonşusu onun bu pıçıltısını eşitsin…

***

Eminin məktublarında müharibə də bir başqa obrazdadı. Elə bil, “buzovlar ölkəsi”nə – mafiya savaşlarının mərkəzinə “Hamıdan çox uşaqları sevər müharibələr… Kiminin alnından, Kiminin gözündən öpər” yazıb göndərməklə həqiqəti bütün əsrlərin ən “bahalı” rəsm əsərinin – insan duyğularının fon rəngində gizli mesaj kimi ötürür…

“Atasının məzarını qıdıqlayaraq onu güldürməyə çalışan” balaca qızcığazla Venesiyadakı əsmər-şokolad qız, nəinki qonşu, lap elə əmiqızıdırlar; atalarının miras davası Habillə Qabildən bu yana hələ bitməyib… Bu davanın sülhlə bitəcəyi gün insan oğlu SÖZ olaraq yenidən doğulacaq və bütün cümlələr, bütün şeirlər yenidən yazılacaq… Həmin vaxt suların yaddaşından bir misra qopacaq, buludlara qovuşacaq, hər yağış damlasıyla torpağa hopacaq: “Hamımız Tanrının övladıyıq, qardaşım İsa!” İsanın son cavabı isə bu olacaq: “Tanrı buyurmuşdur: Qonşunu özün kimi sev!”

Saqif QARATORPAQ.Yeni şeirlər

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
“Hüseyn Arif” Ədəbi Məclisinin sədri

Yavaş-yavaş alışırsan hər qəmə,
Adilləşir sol qolunun ağrısı.
Yavaş-yavaş gözdən düşür ömür-gün,
Deyirsən ki…
Ürəkdi də, qoy ağrıyır-ağrısın…

Qoy sevinsin qeybətini qıranlar,
Gülə-gülə gəl hamını yola ver.
Xatirələr göz yaşında durulsun,
Külə dönən ümidləri yelə ver!

Eh…kimə nə ağlayırsan,gülürsən,
Bəlkə elə unutmusan adını.
Bu gecə də tənhalıqdı qonağın,
Çıxardırsan darıxmağın dadını.

Açıq qalıb səhərəcən pəncərən,
Qəfil yağış pərdələri isladıb.
Gözlərinə düşən gündən oyandın,
Bu sabah da öz-özünü aldadıb…

Aman Allah saat səkkiz otuzdu…
Di qaç görüm, birinci dərs başladı.
Səbrin çatmır bir stəkan çaya da,
Bu günün də heyif….çox nəs başladı…

Lap beləsə,kefini də pozma heç,
Dərd eləmə,keçib gedər hər nə var.
Təbəssümün işıq tutsun yoluna,
Ötəridir,keçəridir ağrılar…

Eh…bu gün də baş-başasan özünlə,
Bir az kövrəl,gəl özünü dilə tut.
Göz yaşınla buludları şad elə,
Kədərini çiçəyə tut, gülə tut.

Bu günü də bax beləcə yola ver,
Ötüb keçər bu dumanlar, bu çənlər.
Hər adamın sevinməyə haqqı var,
Qoy sevinsin inciyənlər, küsənlər.

Pəncərə

Səni kim çəkib asıb
Zalım,o pəncərədən?!
Düşərmi bircə dəfə
Yolum,o pəncərədən.

Bax,çayın da soyuyur,
Zaman çıxır yadından.
Tərləyir bir pəncərə
Ürəyinin odundan.

Bir ömür tüstülənir…
Alışırsan,sönürsən.
Unudursan özünü,
Pəncərəyə dönürsən.

Təkliyin,yalqızlığın
Həmdəmidi pəncərə.
Zülmətdən keçib gedən
Ağ gəmidi pəncərə.

Səni götürüb gedər…
Ha qaçsam da çatmaram.
Yeriyəm su üstə,
Bəs nə sirdi,batmaram.

Yadından çıxıb tamam,
Yuxulusan,oyaqsan.
Pəncərə bir dənizdi,
Sən bir tənha mayaqsan…

Uyuyursan…yuxuna
Keşik çəkir pəncərən.
Bir gün durub görərsən
Çiçəkləyib pəncərən…

Rafiq ODAY.”BAŞIN SAĞ OLSUN, VƏTƏN!”

Şəhid Elman Müslüm oğlu Abbasovun
unudulmaz xatirəsinə

I

Ataxal kəndində gəldi dünyaya,
Dolaşdı hər dağı, dərəni Elman.
Yaxşı tanıyırdı mahir ovçutək,
Bu yerdə hər bəndi, bərəni Elman.

Ataya, anaya ümid payıydı,
Babanın-nənənin hay-harayıydı,
Hamı bu oğlanı doğma sayırdı,
Sevirdi doğmatək hərəni Elman.

“Cəngi” üstündəydi sazının simi,
Yox idi zərrəcə kəsiri, kəmi.
Düşmən xar olardı – Koroğlu kimi,
Çəkəndə bir dəli nərəni Elman.

Gənc idi, deyildi sənətdə naşı,
Sevib-əzizlərdi torpağı, daşı,
Göydə buludlara dəyərdi başı,
Zərblə sındırardı kərəni Elman.

Tanrı duasıyla almışdı adı,
Olmuşdu bir nəslin qolu, qanadı.
Bu odlar yurdunun igid övladı,
Gədəbəy elinin ərəni Elman.

II

Düşüb qovğaya, qala, –
Ana Vətən çağırır.
Kim dözər ki, bu hala? –
Ana Vətən çağırır.

Gün ağlamaz xalx bizə,
Dayaq olsun Haqq bizə,
Namusdu torpaq bizə,
Ana Vətən çağırır.

Neylər bizə bu hədə,
Beş-on “yan”, beş-on gədə,
Şərəf-şan təhlükədə,
Ana Vətən çağırır.

Sona varılmaz lənglə,
Dinək topla, tüfənglə,
Tarix yazaq bu cənglə,
Ana Vətən çağırır.

Boğularsa gur səsin,
Ömür olar bir əsim.
Analar inciməsin, –
Ana Vətən çağırır.

III

Baxmaz qardı, borandı,
Şərəfi bilər bu andı.
Keşikdə mərd durandı,
Azərbaycan əsgəri.

Torpaq müqəddəs beşik,
Ulus, oymaq, ev-eşik,
Qürurla çəkər keşik,
Azərbaycan əsgəri.

Öndədir hər yarışda,
Həm hərbdə, həm barışda.
Can qoyar hər qarışda,
Azərbaycan əsgəri.

Səngərində mərd durar,
Ürəyində od durar.
Düşmənə qan uddurar,
Azərbaycan əsgəri.

Müqəddəs and yeridi,
Xalqın ümid yeridi.
Qalibiyyət şeridi,
Azərbaycan əsgəri

IV

Vətən səsləyəndə, “hazıram” dedin,
Götürdün əlinə silah, döyüşdün.
Torpaq darda ikən qına çəkilmək,
Gizlənmək ən böyük günah, döyüşdün.

Namusdu, qeyrətdi, ismətdi torpaq,
Odur ki, anaya nisbətdi torpaq.
Taledi, iqbaldı, qismətdi torpaq,
Apardın torpağa pənah, döyüşdün.

Çəkdirdin min türlü dağı düşmənə,
Güllələr söylədi ağı, düşmənə,
Həddini bildirdin yağı düşmənə,
Ucaldı göylərə min ah, döyüşdün.

Soldan həmlə etdin, sağdan yeridin,
Dərədən yeridin, dağdan yeridin.
Köməyə çağırdı Ağdam – yeridin,
Hər yan oldu sənə cinah, döyüşdün.

Hər addımbaşında ölüm nidası,
Səni qorxutmadı qanı-qadası,
Qəlbdə yağılara nifrət sədası,
Dildə – Vətən, Torpaq, Allah – döyüşdün.

V

Torpağından yoğrulduq,
Sənə layiq oğulduq,
Biz ölməyə doğulduq,
Vətən, başın sağ olsun!

Kim dözər yurd talansa,
Köksü oda qalansa,
Biz köçən, sən qalansan,
Vətən, başın sağ olsun!

Azadlıq yolu bu yol,
Ya şəhid, ya qazi ol.
Təki bizdən razı oi, –
Vətən, başın sağ olsun!

Üzümüz ağ yanında,
Qara torpaq yanında,
Biz bir canıq canında,
Vətən, başın sağ olsun!

Torpağından yoğrulduq,
Sənə layiq oğulduq,
Biz ölməyə doğulduq,
Vətən, başın sağ olsun!

Şairə-publisist Nəcibə İLKİN.”Şəhid anası”

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

ŞƏHİD ANASI

(Ad günündə şəhid olmuş milliyətcə tatar olan Adek Sepxanova həsr edirəm)

Dünən bir ana gördüm, qəlbi qaynar, od-alov,
Sinəsində qarlı qış, kirpiklərində qırov.
Dünən bir ana gördüm, gözlərində qəm-qüssə,
Fəryadından ürəyi olmuşdu hissə-hissə.
Alnında düyün-düyün olmuşdu qırışları,
Həsrətdən yoğrulmuşdu o solğun baxışları.
Odlara qalamışdı, oğul dərdi ananı,
Od içinə atmışdı oğul, dərdə yananı.
Ölüm günü, ad günü bir tarixə yazılmış,
Ananın sinəsindən bir daş kimi asılmış.
Qarşımda ana sanki buz heykələ dönmüşdü,
Yaşamaq, həyat eşqi gözlərində sönmüşdü.
İntizardan, xiffətdən ana saralıb solmuş,
Həsrət seli qəlbindən axıb gözünə dolmuş.
Danışdıqca ananın dodaqları əsirdi,
Oğul dərdi ananı şaxta kimi kəsirdi.
Başında qara örpək, əynində qara paltar,
Oğlum özü alıbdı,-dedi məndən yadigar.
Hər gün bu geyim ilə görüşünə gəlirəm,
Nisgilmi, dərdimi soyuq daşla bölürəm.
Evim muzeyə dönüb onun şəkillərindən,
Təkcə o şəkillərdən təsəlli tapıram mən.
Oğlum bir oğul idi, istiqanlı, mehriban,
Dediyim hər kəlməmə cavabı olurdu “can”.
Ad gününə az qalmış adına hədiyyə aldım,
Şirin qoğal bişirib, adına sürfə saldım.
Gözləyirdim yolunu əziz xələf oğlumun,
Adı özündən şirin, sözü şəkər noğlumun.
Səhər-səhər həyətdən gələn səsə boylandım,
İki əsgər soruşdu, adımı dərhal andım.
Tələsik qaça-qaça tez yüyürdüm həyətə,
-Kimsiniz? Kim lazımdır?- tez qarışdım söhbətə.
Biri ürkək baxışla üzümə baxıb xeyli,
Gözlərin dikib yerə, axır dindi gileyli.
-Biz cəbhədən gəlmişik, necə dedyim ki, Adik-
Agır yaralanıbdı…
-Necə? Nə dedin? Yox, yalandı balama,
Güllə dəyməz heç zaman o qəhrəman oğluma.
Düşündüm bu, zarafat, dostların haq səsidi,
Mənə muştuluq üçün əsgər hədiyyəsidi.
Sevincimdən gözlərim doluxsunmuş, dolmuşdu,
Oğlumu görmək üçün ürəyim od olmuşdu.
Yaşarmış gözlərimə göründü tabut bu an,
Anasız da hər şeyi həll eləyirmiş zaman.
Yenə də gözlərimə inanmadım hayqırdım,
Özüm öz səsimə hərgah, sanki birdən ayıldım.
Ahım çıxdı göylərə, dağılmadı göy nədən?!
Amansız ölüm idi, məni belə göynədən.
Oğul verdin ay Allah, neçə il bundan öncə,
Sənə dualar edib bürünmüşdüm sevincə.
İndi bu ad günündə mənə paymı göndərdin,
Bəslədiyim qönçəmi qıyıb necə tez dərdin?!
Ahım çatmadı əfsus, nə yerə, nə də göyə,
Tabutu qucaqladım, -Yaşın mübarək,-deyə.
Oğul deyən dillərim dilim-dilim soyuldu,
Yandı bağrım nalədən, için-için oyuldu.
Yenidənmi doğuldun, Şəhid qoyuldu adın,
Vətən! Qoy sənin olsun bu qəhrəman övladın.
Dan yeri tək söküldü ürəyimin telləri,
Son nəfəsdə oğlumun nə söyləyib dilləri.
O susuz dodaqları pıçıldayıb, nə deyib,
Ürəyindən nə keçib, görəsən nə söyləyib?!
Necə dözüm ay Allah, necə dözüm bu dağa,
Ad günündə oğlumu tapşırıram torpağa.
İgid doğuldu oğul, şəhid doğuldu oğul,
Vətənin göylərində yanıb kül oldu oğul.
Yığışdı dostları, qonşular ad günündə,
Ehsan verdilər ona, balamın şad günündə.
Qoy sevinməsin düşmən, oğlum ölməyib mənim,
Oğlum şəhiddir deyə, ana kimi öyünüm!!!
20. 01. 2008

Hikmət MƏLİKZADƏ.Yeni şeirlər

Azərbaycan Respublikasının Prezident Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

***

Qırx beş ildi ov güdürəm boş yerə,
Saçlarıma kəfən oldu dənim, eh.
Molla hazır, tabut soyuq, can isti…
Daş olmalı halım yoxdu mənim, eh.

Yoxa çıxıb aradakı körpülər,
Bu lal köçü öz arxanca çək, keçir.
Başa düşdük sevgi nədir, guya ki,
Anlamadıq Tanrı bizdən tək keçir…

Aclıq bizi dara çəkir o vaxtdan,
Gör, içimdə bir söz qalıb yeməli?!
Gəlişimiz qışa düşdü, əzizim,
Bəxtimizdə donmaq varmış deməli.

Eh, nə vaxtdı yas tuturam şeytana,
Kimsə demir Allahı yox onun da…
Ürəyinə qorxu düşüb çoxunun,
Belə getsə, daş olacam sonunda.

***

Çöllər gecəyə aşiq…
Niyə his verir şamdan?
Bəlkə ruhum qayıdıb?
Kimsə toz atır damdan.

Ürəyim daş olandan,
Xatirələr daşlaşıb…
Tanrı bilməz içimdə
Neçə arzu yaşlaşıb…

…Sanki vaxt tələsdikcə,
Şərdən güc alır hamı…
Söz demək istəyirəm,
Qaldır son kərə camı…

Əziz MUSA.Yeni şeirlər

em
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

HƏLƏ

Bəxtimin ulduzu bu sevimli qız,
Neyləyim əzəldən nazlıdır belə.
Yerişi, duruşu bir tamaşadı,
Bənzəyir ən gözəl çiçəyə, gülə.

Odlu baxışıyla canımı alır,
Vallah mən yazığı odlara salır,
Hər şey dəyişsə də, məhəbbət qalır,
Mənə əzab verir o, bilə-bilə

Alışıb yanıram pərvanə kimi,
Titrəyir qəlbimin ən incə simi,
Tökübdü üstümə kədəri, qəmi,
Mənəm ki, bu naza dözürəm hələ.

GÜLÜM

Gecə gözlərimdən gizləyir səni,
Ulduzlar sübhətək izləyir səni,
Gözlərim yol çəkir, gözləyir səni,
Geciksən gün çıxar, ay batar, gülüm.

Göz yaşım isladar yanaqlarımı,
Ah-nalə çatladar dodaqlarımı,
Sükut dəng eyləyər qulaqlarımı,
Ahım göylərərə də tay çatar, gülüm.

Eşqindi dünyada hər şeydən uca,
Uçur xəyallarım, uçur dalınca,
Başımı qoymaram sənsiz balınca,
Ürək nə dincələr, nə yatar, gülüm.

Ağlamaq, sızlamaq olubdu peşəm,
İndi bircə sənsən dərdim, əndişəm,
Sənsiz gündüzü də gecə bilmişəm,
Könlüm görüşünə can atar, gülüm.

Məni məndən alıb sevgi, məhəbbət,
Sənin əlindədir ömür , səadət,
Qəlbimi yandırır ayrılıq, həsrət,
Məni dərd əlindən gəl qurtar , gülüm.

Kənan AYDINOĞLU.”Sən hələ körpəsən, üzündə nur var”

1902788_614529541965133_896121757_n
Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin
Mətbuat xidmətinin rəhbəri,
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü.


Sən hələ körpəsən, üzündə nur var

Mayisə bibimin və Elbəyi əmimin Nuryüzlü nəvəsi Xanıməfəndi Leyla Rəhimova üçün

Günəşə, aya da boylanan Sənsən,
Söhbətin bal olar, sözün bal olar.
Nə qədər doğmasan, nə qədər əziz,
Sənin gülüşünlə dünya lal olar.
Sənə hələ körpəsən, üzündə nur var,
Boynuna örtdüyün ipək şal olar.

Bakı şəhəri. 6 iyun 2019-cu il.

Şəhidlər haqqında kitabla bağlı müsahibə

Xəbər verdiyimiz kimi, Bakı şəhər Mədəniyyət Baş İdarəsi Yasamal rayon MKS-inin M.Ş.Vazeh adına Mərkəzi Kitabxanasının Fəxri oxucusu, yazıçı-publisist, şair Sevinc Ağa Xəlilqızının şəhidlərə həsr olunmuş “Əlvida söyləmədən…” kitabı işıq üzü görmüşdü.
Kitabla bağlı müəllifin «Каспiй» qəzetinin 4 fevral tarixli nömrəsində «Мы должны оставить после себя след…» (“Biz özümüzdən sonra iz qoymalıyıq…”) müsahibəsi çıxmışdır. Müsahibədə müəllif qeyd edir ki, Qarabağ müharibəsi ilə bağlı materiallar gələcək nəsillərə çatdırılmalı, gənclərə vətənpərvərlik hissi aşılanmalıdır. Müəllif qeyd edir ki, bu münaqişədə yazıçının əsas silahı qələmdir. 
Daha sonra müəllif kitabda mərkəzi yer tutan Qarakənd faciəsi haqqında söhbət açır. Müsahibə S.Ağa Xəlilqızının aşağıdakı şeri ilə yekunlaşır:

İnsan – insan olur öz hünəriylə
                      Millət – millət olur xeyir-şəriylə.
Torpağın qoynunda cəsədləriylə
                      Azadlıq toxumu səpdi şəhidlər!

Şair-publisist Polad SABİRLİ.Yeni şeirlər

* * * 

Nə mən uda bildim, nə məni uddu,
Mənimki dərd ilə heç-heçə gəldi.
Hər kəs özü bilir, öz hesabını,
Kim bilir kiminki hər neçə gəldi.

Hərənin bir cürə həqiqəti var,
Yüz don geyindirir hərə bir sözə.
Beş-beş, on-on artır “dostların” sayı,
Hərə bir fənd ilə dürtülür gözə.

Gözünü, könlünü tox tutasan ki,
Güc gələ bilməyə hər hiss adama.
Ürəyim ağrıyır, yazığım gəlir,
Bu dünya malına həris adama.

06.02.2020.  

EŞQNƏN OYUN OYNAMAZLAR

Sənə zarafat gəlməsin,
Eşqnən oyun oynamazlar.
Dərdin ikiqat gəlməsin,
Eşqnən oyun oynamazlar.

O ki, gəlir nəsil-nəsil, –
Qarşısında ötmə dil-dil,
Əhlət daşıdı elə bil,
Eşqnən oyun oynamazlar.

Taleyin xoş qismətidi,
İki qəlbin ülfətidi,
Sevənlərin cənnətidi
Eşqnən oyun oynamazlar.

El qınağı olur bəzən,
Qaş-qabağı olur bəzən,
Qan çanağı olur bəzən,
Eşqnən oyun oynamazlar.

Qəlbi dəlib-deşməyi var,
Nahaq odda bişməyi var,
Haldan-hala düşməyi var,
Eşqnən oyun oynamazlar.

Eşq gözündə heçdisə, heç,
Ömür onsuz keçdisə, heç,
Adam eşqsiz köçdüsə, heç, 
Eşqnən oyun oynamazlar.

28.01.2020. 

GÖTÜRMÜR

Hər səhvi, hər qəbahəti,
Hər “yükü” çiynim götürmür.
Hörmətdən sonra, minnəti,-
Ürəyim neynim, götürmür.

Bükülüb yumaq olmağı,
Utanıb dümağ olmağı,
Kiməsə yamaq olmağı,-
Götürmür, eynim götürmür.

Çoxu edər nuş, tərifi,-
Yerli-yersiz “xoş” tərifi,
“Yağlı dili”, boş tərifi,-
Nə baş, nə beynim götürmür.

Heyif ki, əyir tərəzi,
Görmüşəm kini, qərəzi,
Keçmişdən qalan hər izi,-
Hər dərdi əynim götürmür.

05.12.2019. 

BİLMİRSƏN

Kimin ipinin üstünə,-
Nəsə yığasan, bilmirsən?
Alqış olub könüllərə,-
Necə yağasan, bilmirsən?!

Nə gün gördün ki, dünyada?!
Nədənsə düşmədin yada.
Öz içində öz hissini,-
Necə boğasan, bilmirsən?!

Məhəl qoymayıb azına,
Can deyəsən hər nazına.
Adam bilib pişvazına,-
Kimin çıxasan, bilmirsən?!

Görəsən niyə məlulsan?
Açılmayan bir məchulsan,
Özün öz evində qulsan,-
Yoxsa ağasan, bilmirsən?!

21.11.2019. 

Əli Rza XƏLƏFLİ.”Dərbəndin bəxt kitabı…”

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Kredo” qəzetinin Baş redaktoru 

Misra-misra duyğular söz olsun,salam olsun,
Dilindən dildaşına Dəmir Qapı Dərbəndin.
Əbədi sarsılmayan bir könül körpüsü var,
Soydaşdan soydaşına Dəmir Qapı Dərbəndin.


Yolun düşsə görərsən məhəbbəti mehri var,
Təmkinində daş səbri, Qoca Qafqaz təhri var.
Qonaq olsan bilərsən dadının nə sehri var,
Pulovuna, aşına Dəmir Qapı Dərbəndin.


Qəzanın qədərindən taleyi bəla tapdı,
Tanrı qəzəbə dolub bəxtinı qara yapdı.
Qopmadı bircə çınqı – Nuhun tufanı qopdu,
Qaldı dünya başına Dəmir Qapı Dərbəndin.


Adı bəlli bir yolun – zamanın baş kitabı,
Həqiqətə varmazsan, oxusan çaş kitabı.
Qalasının divarı tarixin daş kitabı,
Başını qoy daşına Dəmir Qapı Dərbəndin.


Yağıya sinə gərib: – həddini bil, – söyləyir,
Adlını addan salıb, dizi üstə əyləyir.
Zaman səcdəyə gəlir, tarix təzim eyləyir,
Yaddaşına, yaşına Dəmir Qapı Dərbəndin.


Qorxusu yox zamanın bəd əsən küləyindən,
Sevgisi kitab-kitab soraqdı diləyindən.
Əbədi od daşıyan qəlbindən, ürəyindən,
Yolu var qardaşına, Dəmir Qapı Dərbəndin.


Ağrılar zaman – zaman dərdi közə gətirər,
Dağlardan yol eyləyər, bir gün düzə gətirər.
Xələflinin qələmi açar, sözə gətirər,
Sirrini sirdaşına Dəmir Qapı Dərbəndin.

Əli Rza XƏLƏFLİ.”Duman basan, çiskin çökən gözlərimsən, Azərbaycan!”

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Kredo” qəzetinin Baş redaktoru

Duman basan, çiskin çökən
gözlərimsən, Azərbaycan!

Əyim-əyim, büküm-büküm
dizlərimsən, Azərbaycan!

 

Sazın ruhu inciməsin, hər gələnə
saz olmusan,

Hər havaya çalınmısan, sazlarımsan,
Azərbaycan!

 

Qarabağın qara bəxti kösöv təki
qaralanda,

Sinəm üstə ocaq yanır,
közlərimsən, Azərbaycan!

 

…Qələm – qələm sınıq düşən
Xələflinin ürəyi qan,

Kəlmə-kəlmə qan ağlayan
sözlərimsən, Azərbaycan!

 

 

Əli Rza XƏLƏFLİ.”KARVAN GEDİR…”

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Kredo” qəzetinin Baş redaktoru


(Gülhüseyn Kazımovun 70 yaşına)

Karvan gedir,səfər üstə öz yolundan qalmaz axı,
Dərd yükünü Tanrı verib kimsə ondan almaz axı.

Qəm karvanı – öz dərdinin ovsarını çəkir sarvan,
Gözlərində qəm aparan göz yaşını silməz axı.

Sinəsində dağlar yatır, yurda sarı baxa-baxa,
Ürəyində dərd gəzdirən bir ürəkdən gülməz axı.

İlham alsa şair qəlbi sevda dolu bir könüldən,
Yollar boyu qəm çilənmiş söz gülləri solmaz axı.

Arif olan özü bilər, hardan gəlir söz karvanı.
Bilməyənə necə deyim; mənaları bilməz axı.

Ömür payı, həyat eşqi bir badədir içə bilsən?
Yaşarısan zaman – zaman, əbədilər ölməz axı.

Ey əzizim, piayaləni yaxşı saxla, düşər sınar,
Atalardan bir məsəl var: hər tökülən dolmaz axı.

Ayrılırıq cavanlıqdan, qəm eləmə qocalıq var,
Bilirsən ki, əldən gedən bir də geri gəlməz axı.

Bu dünyadan çox Hüseyn gəlib-gedib, yaxşı – yaman,
Ey Xələfli, hər gördüyün Gül Hüseyn olmaz axı.

30.01.2020