Kərim indi elə bir vəziyyətə düşmüşdü ki, bilmirdi oğluna nə desin. Cəmilə mətbəxdə Kərimə Aynurla birlikdə gördüklərini ərinə danışanda Kərim utandığından Aynurun qarşısına çıxa bilmirdi.
– Səfərin boyunu yerə soxum. Axı, o qızı sevmirdi, nə məcbur idi?
Cəmilə Kərimi sakitləşdirməyə çalışırdı.
– Niyə yalan deyim,mən də gözləmirdim. Səfər içkili olub, qızı zorlamayıb. Qızın da canında az olmayıbda. Düzdür, Lamiyəni Səfərə yaraşdırırdım, amma belə gözləmirdim. Çoxbilmiş qız imiş.
– Fikrin nədir?
– Necə yəni nədir? Oğlunu evləndir. Birinci qızın toyunu eləmək lazımdır.
Kərim əsəbləşdi, Cəmilənin üstünə acıqlandı.
– Bir dəqiqə, nə olub? Bu nə qaçaqaşdır? Hələ qızını kim istəyir bilmirik. Oğlanla maraqlanmalıyam. Bəlkə narkomanın biridir.
– Aybəniz deyir ki, ata-anası rayonda qalır.
Kərim hər şeyi başa düşür.
– Aydındır, oğlan ya tələbədir, ya da fəhlə işləyən biridir. İndidən deyim ki, fəhləyə qız vermərəm.
– Ali təhsilli oğlandır. Kirayə qalır Bakıda.
– İxtisası nədir?
– Axırıncı kursda oxuyur. İmkan yaradılsa yaxşı mühəndis ola bilər.
– Aybənizin də könlü varsa, razıyam. Gəlsinlər. Bircə qızımı xoşbəxt eləsin, nə lazımdırsa kömək edərəm. İndi getməliyəm, işim var.
– Hara gedirsən gecə vaxtı?
– İşim var. Əvvəlcə Səfərlə danışmalıyam.
Kərim oğlunun otağının qapısını döyüb içəri keçdi. Səfər başını salmışdı aşağı, hərəkətindən utanırdı.
– Qarşında xəcalət çəkirəm ata. Vicdanıma and olsun…
– And içmə, inanıram sənə. İndi necə edək?
– Məcburam ata, evlənməyə məcburam.
– Bəs Fidan?
(daha&helliip;)
