Category: Azərbaycan ədəbiyyatı

AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Uzaqlar… sərin olurmu?
Yoxsa orda üşüyürsən?
Ümidlər bir-bir ölürmü?
Ölümləmi yaşayırsan?

Uzaqlar… rəngi necədi?
Oxşayır hansı donuma?
Orda saatın neçədi?
Nə qədər qalıb sonuma?

Uzaqlar… beşik başında
Çaldığın bir bənd layladı…
Ömrümün yarı yaşında
Sənə çatmayan haraydı…

Uzaqlar… boyu-buxunu
Səndən ötədir, güman ki…
Uzaqlara gedəm yolum
Sənə qədərdir, inan ki…

Uzaqlar… getdiyin yerdi…
Gedib dönmədiyin yerdi…
Ömrümə sərdiyin dərdi
Baxıb görmədiyin yerdi…

2014

16 dekabr 2015-ci il tarixində yeni nəsil Azərbaycan gəncliyinin istedadlı nümayəndəsi, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının elektron orqanları Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktor müavini, Bakı Slavyan Universitetinin Yaradıcılıq fakültəsinin tələbəsi, bədii qiraətçi, şairə-jurnalist, gənc xanım yazar Ülkər Dəniz (Piriyeva) respublikasının paytaxtı Bakı şəhərində fəaliyyət göstərən Xəzər
Televiziyasında keçirilən şeir müsabiqəsində təmsil olunub.Canlı yayımda “Ürəyimə yağış yağır bu gecə” adlı öz şeirini səsləndirib.
Qeyd edək ki, bundan öncə respublikada keçirilən müxtəlif şeir müsabiqələrində iştirak etmiş və dəfələrlə respublika üzrə birinci yerə layiq görülmüşdü.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

De necə bağişlayim səni
Bu sevgini heç saydin.
Başqalarini görəndə sevgimizi danadin.
Mənim yanimda başqa qizlari andin.
De necə bağişlayim səni?!
Bu sevgini ancaq yalanladin.
Gecdə olsa anladin.
Bəsdi özünü danladin.
De necə bağişlayim səni.
Mən səni sevdiyim zaman
Sendə sevsəydin o zaman.
İndi dərdinə olardim yanan.
Yaninda mən olardim qalan
De indi necə bağişlayim səni?!
Mənim arzularimi yox etdin.
Mənim sevgimə gülərək getdin.
Bilirdim bir gün geri gələcəksən.
Səndə mənim sevgim üçün bütün sevgilərdən əl çəkəcəksən.
De bu olanlardan sonra necə bagişlayim səni?!

ANAMIN

Anam Saran Göyçaylının əziz xatirəsinə
Yanımda olanda xoş günlərinin,
Çoxu mənim idi, azı anamın.
Ağlı-qaralıydı saçları kimi,
Ömrünün Payızı, Yazı anamın.

Ürəyi kürədən, saçı tüstüdən,
Ahları acıydı acı tüstüdən,
Şaxtada, boranda, qarda isidən,
Ana qucağıydı, bizi, anamın.

Mərd idi, heç zaman haqdan dönməzdi,
Haqqın qarşısında laldı, dinməzdi,
Nələr çəkdiyini kimsə bilməzdi,
Həmişə gülərdi üzü anamın.

Illər ötə-ötə sözünü dedi,
Çəkdiyi canını içindən yedi,
Başının kölgəsi yorğanım idi,
Qudan yastığımdı dizi anamın.

Indi sığalına həsrətdi telim,
Adını çəkəndə göynəyir dilim,
Özünə qalsaydı ölməzdi, ölüm,
Dalınca gəlmişdi özü anamın.
(daha&helliip;)

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyi və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

XİLAS ET ALLAH

Nə müddətdir gözüm aglayır mənim,
Dilimdəki, sözüm ağlayır mənim.
Tükənibdir dözüm ağlayır mənim,
Nəolar, yurdumu xilas et Allah.

Bir kəlmə deməmiş dilim quruyur,
Boğazımda bəmim, zilim quruyur.
Əlimi uzatsam əlim quruyur,
Nəolar, yurdumu xilas et Allah.

Hər Şəhid gəlir, yanır Analar,
Bu haqsız acıdan sınır Analar.
Həsrətdən, ağrıdan donur Analar,
Nəolar, yurdumu xilas et Allah.

Zeynəbəm, bu dərdə, dözüm yox mənim,
Qiyma ki dərdimə gülsün düşmənim.
Bəsdir parçalandı, yazığ Vətənim,
Nəolar, yurdumu xilas et Allah.

TORPAĞIM

Necə həsrət ilə baxır yollara,
Mənim, dar ayagda qalan torpağım.
Səni yad əlindən ala bilsəydim,
Namərd əli ilə talan torpağım.

Necə sızıldayır, bir bilsən içim,
İstərəm çayından, suyunnan içim.
Hazıram səninçün canımdan keçim,
Səni zədələdi, yalan torpağım.

Zeynəbəm, ahım sən, fəryadım sənsən,
Görmək istədiyim muradım sənsən.
Mənim qan yaddaşım, öz adım sənsən,
Kor dığaya, əsir olan torpağım.

Sentyabr ayı idi. Anamın heç cür bağdan ayrıla bilməməsi ucbatından düz on bir gün dərsdən qalmışdım. Ürəyim darıxırdı, şəhərə getmək istəyirdim. Səkkizinci sinifə keçmişdim. Yox, dərs ilinin başlanmasına sevinmirdim. Müəllim danlayacaqdı, ona görə.
Söhbətdən belə başa düşürdüm ki, getməyimizə az qalıb, artıq maşın danışıblar. Bağda olduğumuz üç ay ərzində bir ərik, beş nar ağacına və üzüm tənəklərinə şəxsən özüm qulluq eləmişdim. Avqust ayının sonuncu gününə kimi onları budamış, suvarmışdım. Daha payız gəlirdi. Quluğa ehtiyacları yox idi. İndi onları təbiət özü suvaracaqdı.
Növbə kəsilməsi lazım olan quru ağaca çatmışdı. Nə vaxtdan quruduğunu xatırlamırdım. Onu həmişə belə görmüşdüm. Təxminən bir metr yarım boyu olardı. Gövdəsi çox qalın olmasa da mişarlamağa gücüm çatmayacağını anladım. Atama: – Gəl bu ağacı kəs – dedim. Mənə, – Sonra! – deyib başından elədi.
Əlimi uzadıb budaqlarından birini qırmaq istədim. Qırılmadı, əyildi. Hələ də elastik idi. “Deməli bu agac qurumayıb?”– deyə düşündüm. Onu sığalladım. Bütün gövdəsini mamır örtmüşdü. Züm-zümə eləyə-eləyə mamırları dırnaqlarımla qaşıyıb tökdüm. Dibini belləyib yumşaltdım. Gün batana yaxın onu suvardım. Təxminən on gün olardı ki, onun hamarlaşıb gözəlləşmiş gövdəsini sığallayıb başqaları yox, təkcə o eşitsin deyə lap yaxından ona mahnı oxuyurdum. Yavaş-yavaş dirçəlirdi. Budaqlarında xırda, yaşıl tumurcuqlar görmüşdüm.
Artıq həsrətlə gözlədiyim maşın gəlib çıxdı. Atam şəhərə aparacağımız çantalarımızı maşına qoymaq üçün götürdü. Anam evin qapısını bağlayıb mənə yaxınlaşdı: – Bu gavalı ağacı imiş. Çiçəklərindən tanıdım – dedi. Təəccüblə: – Məgər burda gavalı ağacı var? – deyə soruşdum. Əli ilə göstərib: – Arxaya dön bax, sənin ağacın! – dedi. Dönüb baxdım. “Mənim ağacımın” budaqlarında təxminən beş-altı ədəd alma ağacının çiçəkləri boyda, tünd çəhrayı rəngdə çiçəklər var idi. Əvvəlcə gözlərimə inana bilmədim. Axı payızda ağac çiçəkləməz! Sonra anladım ki, onun mənə qoşulub “sevirəm yar, səni mən yar” deyə mahnı oxumaq üçün dili yoxdur. Lakin o, mənim sevgimə cavab vermişdi. Çiçəkləri ilə!

Salam, Əziz oxucularımız!
“Bizim Era” studiyasının da dəstəyi ilə Dekabr ayının 20-dən 30-dək səhifəmizdə yeni şeir yarışması start götürür. Əgər siz də özünüzə və şeirinizə güvənirsinizsə o zaman 20 dekabr tarixinədək şeirlərinizi səhifəmizin mesaj qutusuna göndərə bilərsiniz. Şeirlər 20 dekabr gecə saat 00:00-dək qəbul olunur. Bunun üçün şeirlər şeirə aid bütün normalara cavab verməlidir ( heca, qafiyə, məna ). Dini, siyasi və tərif məzmunlu şeirlər qəbul olunmur. Müsabiqə ücün göndərilmiş şeirlər tərəfimizdən dəyərləndirildikdən sonra müsabiqəyə buraxılacaq. Müsabiqədə olan şeirləri 20-30 dekabr aralığında dərc edəcəyik. Qalibi sonda şeirlərin bəyəni sayına görə müəyyən edəcəyik. Ən çox bəyəni qazanmış 3 şeir sonda 3 tanınmış, görkəmli şairə qalibin seçilməsi üçün təqdim olunacaq. Qalibə “Bizim Era” səsyazma studiyası tərəfindən bir dəfəlik pulsuz səsyazma ( mahnı və ya şeir ) hədiyyə olunacaq.

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin Rəhbərliyi tərəfindən təsdiq edilmiş tədbirlər planına uyğun olaraq, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının elektron orqanları Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyi və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalı “Aşıq Şəmşir Mədəniyyət Ocağı” İctimai Birliyi tərəfindən maliyyələşdirilən və “Vehdet.org” saytı tərəfindən həyata keçirilən “Söz və Amal birliyi” layihəsi çərçivəsində işıq üzü görən “Türk Dünyası Yazarlarının Antologiyası”nın rəsmi informasiya dəstəyi olacaq.
Qeyd edək ki, bundan öncə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondu tərəfindən mali və “Bayat” İctimai Birliyi tərəfindən həyata keçirilən “Vətən sevgisi sərhəddə başlamır, sərhəddə bitmir” layihəsi çərçivəsində işıq üzü görən “Bitməz könlümüzün Vətən sevgisi” antologiyasnın rəsmi informasiya dəstəyi olmuşdu.Layihədə fəaliyyəti nəzərə alınmaqla, Sertifikata layiq görülmüşdü.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalı Mətbuat xidməti

ƏBƏDİ İZİNİZ VAR

21 Azər inqilabçılarına
Siz dadıb azadlığın şəhdini, şərbətini,
Qırdınız yağıların harın əsarətini.
Qəlbinizdə qalandı zülməti yaran işıq,
Milləti azadlığa çəkib aparan işıq.
Şəfəqlərə döndünüz günəşə tən ölkədə,
İnsanəın azadlığı, haqqı itən ölkədə.
Vətənin ürəyindən sızıldayan yaranı
qopardınız, Səttarxan, Xiyabanı, Əranı,
Baş qaldırıb məzardan sanki, “Afərin”-dedi,
“Mübarəkdir, ey Vətən, şanlı zəfərin”,-dedi.
Səhənddən Kəpəzəcən səhər yelləri əsdi,
Şad xəbəri ellərə yaymaq üçün tələsdi.
Oxşayaraq narın meh geniş çəməni, çölü,
Qurutdu anaların gözündəki nisgili,
Ulu Təbrizin səsi yayıldı dalğa- dalğa,
Sanki, Şimalla Cənub durdu dodaq-dodağa.
Dikəldib qamətini Azərbaycan qürurla,
Yuyundu igidlərin qəlbindəki o nurla.
Baxdı qoca dünyanın qırışmış alnına o,
Talelərin tor kimi qarışmış alnına o.
Baxdı, vüqarla baxdı, o sərt üzə, pərt üzə,
“Kim-kimi?!” sualıyla dayandılar üz-üzə…
Elə bil qopdu tufan, yarıldı yer, endi göy,
Dünya Azərbaycana baxırdı ögey-ögey…
Siz ey günəşli yurdun, xalqın pərvanələri,
Ədalətin, mənliyin, haqqın pərvanələri.
Qurduğunuz azadlıq, abadlıq dağılsa da,
Həqiqət xəyanətlə, böhtanla boğulsa da.
Yaşayır idrakınız, əzminiz, qüdrətiniz,
Əsrlərə bəs edən adınız, şöhrətiniz.
Bu xalqın tarixində əbədi iziniz var,
Hər kəsin ürəyində doğma mənziliniz var.

İŞIQ KİMİ

Bürüyüb ruhumu tamam,
Bu duyğular bir eşq kimi.
Bəzəyir könül evimi,
Əbədi yaraşıq kimi.

Tanrım , nəzərindən salma,
Bu hissi vermisən , alma
Baxanlar yanır halıma,
Məcnun olmuş aşiq kimi.

Səndən gələn bar içimdə,
Nur qaynağı var içimdə,
Yaşayır bahar içimdə,
Sülh kimi , barışıq kimi.

Nurunla qəlbim doludur,
Boynumdakı haqq yoludur,
Bu sənə yetmək yoludur,
Səndən gələn işıq kimi.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

BU NAĞIL

Yaman çox uzandı bu qəmli nağıl,
Ağlımı, huşumu yellər apardı,
Qaldı yuxularda gör neçə oğul,
Qoy qalsın sabaha nağılın ardı.

Xatirə torundan çıxa bilmirəm,
Susuz balıq kimi çapalayıram,
Dərd-qəmin üzünə baxa bilmirəm,
Dərdimin üstünə dərd calayıram.

Gör nələr danışır sönən ocaqlar,
Küllə oynamağın nə mənası var.
Təzə nəğmə qoşur coşan bulaqlar,
Hər günün öz sözü, öz havası var.

Yaxanı dart görüm dərddən qırağa,
Doğma bilməlisən dərdi-qəmi sən,
Divlər göz dikəndə almalı bağa,
Yaranın üstünə duz səpməlisən.

Dərdin həm dağı var, həm də aranı,
Səmtini dəyişən külək kimidi,
Dərdsiz ötüşmür ki,dərdin hər anı,
Ömür açıb, solan çiçək kimidi.

QALSIN

Deyəsən bizləri unudub fələk,
Çölləri, düzləri talayır külək,
Nə gözlər sevinir, nə gülür ürək,
Belə zəmanəni viranə qalsın.

Qoy vaxtsız solmasın bir gül, bir çiçək,
Bu yurdu bir cənnət yaradıb fələk,
Sərhədlər boyunca qalalar tikək,
Gələcək nəsilə nişanə qalsın.

Gəlin igidlərə nəğmələr qoşaq,
Gəlin nə büdrəyək, nə də ki, çaşaq,
Halal çörək yeyək, doğru danışaq,
Qoymayaq kiməsə bəhanə qalsın.

Yurdun şərəfinə çələng toxuyaq,
Olaq hər birimiz bu elə dayaq,
Vətənə söz qoşaq, nəğmə oxuyaq,
Hər gündən bir şirin təranə qalsın.

Bilək bu torpağın qədir, qiymətin,
Çəkək el-obanın hər an qeyrətin,
Ucaldaq göylərə şanın şöhrətin,
Vətən Günəş kimi yeganə qalsın.

Bəxti olmur sevənlərin…

Ürəyimi çəkib dara,
Xəyallarım getdi hara..
Fikirlərim qara-qara
Bəxti olmur sevənlərin…

Sevgidə dad şirin olur,
Açıb gültək qəlbi solur.
Könül yanır,gözlər dolur,
Bəxti olmur sevənlərin…

Düşünürəm məna dərin,
Ağlıma gəlir gözlərin.
Külək əsir,sərin-sərin,
Bəxti olmur sevənlərin.

Şübhə qəlbə daman olur,
Sənə qalan zaman olur.
Ayrılıq çox yaman olur,
Bəxti olmur sevənlərin..

Mən görmüşəm illər boyu,
Göz önümdə olub toyu.
Məhəbbətim edib vayı,
Bəxti omur sevənlərin…

İllərin vüsal acıyam,
Sevgimin nakam tacıyam.
Öz –özümün əlacıyam,
Bəxti olmur sevənlərin…

Yollarına səpələnib,
Gözlərimin şah bulağı,
Soluxub,köksüm növrağı,
Bəxti olmur sevənlərin…

Bəlkə də yadından çıxacam,sənin…

Nigaran buludlar boyun əyəndə,
Günəş göydən baxıb gözün döyəndə.
Dalğalar sahili döyəcləyəndə,
Bəlkə də yadından çıxacam,sənin.

“Mən səni sevirəm”deyəndə bunu,
Düşünə bilmədik,eşqin sonunu.
Doğmalıq geyəndə ögeylik donu,
Bəlkə də yadından çıxacam sənin…

Demirəm,isinim boranda-qarda,
Demirəm,qonaq ol hər ilk baharda.
Dilindən süzülən,”əlvida”larda,
Bəlkə də yadından çıxacam,sənin…

Əl vermə,əllərin donacaq yaman,
Bunu bizə sitəm,edəcək zaman.
Nə səndə aman var,nə məndə güman,
Bəlkə də yadından çıxacam,sənin…

Bizi ötürmədi,çətin küçələr,
Kimsəsiz küçələr,yetim küçələr.
Başqası qucanda səni,gecələr,
Bəlkə də yadından çıxacam,sənin…

Deyirsən ayrılaq,o qapı o sən,
Bəlkə mənsizliyin döngəsindəsən.
Bu səddi biryolluq adlaya bilsən,
Bəlkə də yadından çıxacam,sənin…

Susacam,dinməzcə mənə nə desən,
Ki,yenə daş olub gedə biləsən.
Bir şüşə şərabın təsirindəsən,
Bəlkə də yadından çıxacam,sənin…

Sən eşqin sərxoşu,mənə qəm qalır,
Bax budur,tənhalıq zəngini çalır.
Gedirsən,ağlımı bir sual yorur:
-Bəlkə də yadından çıxacam,sənin…

SÖYLƏ BƏS NƏDİR

Sorursan nədir eşq, nədir məhəbbət?
Insanda bu istək, bu həvəs nədir?
Özünü dərk etmək, eşq, ülviyyət,
Məhəbbət deyilsə, söylə, bəs nədir?!

Gözlərdən yanağa, yaş şəlaləsi,
Sinəni titrədən,könülün səsi.
Almatək allanan üz ifadəsi,
Məhəbbət deyilsə, söylə, bəs nədir?!

Qəlb evin müqəddəs məbədi sayan,
Hər ritmi, hər hissi, anında duyan.
Aşiqin sübhəcən, yuxusuz qoyan,
Məhəbbət deyilsə, söylə, bəs nədir?!

Eşq saçan, cilvəli, işvəli baxış,
Sevdalı, sehirli, xoş ilmə, naxış.
Sevənin canını yandıran yaxış,
Məhəbbət deyilsə, söylə, bəs nədir?!

Hünərin, zəfərin fövqində duran,
Çaylartək damarda qanı coşduran.
Mehrinə, eşqinə nəğmə qoşduran.
Məhəbbət deyilsə, söylə, bəs nədir?!

Şirinçün külünclə qaya, dağ yaran,
Nigarçün əsarət buxovun qıran.
Həcərçün dağlarda büsat, toy quran,
Məhəbbət deyilsə, söylə, bəs nədir?!

Pak eşqin, sevincin vəsf edən, öyən,
Haqq üçün, eşq üçün, hey qədəm döyən.
Sevdadan təb alıb, Dövranam deyən-
Məhəbbət deyilsə, söylə, bəs nədir?!…

13.12.2015.

ANA DILIM

Yaradanın duasıdır,
Xalqın könül butasıdır.
Lisanların atasıdır,
Doğma dilim, Ana dilim.

Ümman qədər dərindir,
Gəl sən də dinlə, dindir.
Qənddən, baldan şirindir,
Doğma dilim, Ana dilim.

Günəşlədir, ayladır,
Qəlb oxşayan layladır.
Güldürür, həm ağladır,
Doğma dilim, Ana dilim.

Güvəni var özünə,
Hər kəlmə, hər sözünə.
Oxdur düşmən gözünə,
Doğma dilim, Ana dilim.

Hopub iliyə, qana,
Mən övladam, o Ana.
Qələm verib Dövrana,
Doğma dilim, Ana dilim.

14.12.2015.

Türk-İslam Mədəniyyətinin paytaxtı seçilən doğma BAKIM haqqında.

Qədimliyi, tarixi də ADƏMLƏ NUH yaşındadı,
İgidliyi, cəsarəti torpağında, daşındadı.
Həsrətinin nişanəsi çatılan bax qaşındadı,
Sevinci də, kədəri də süzülən göz yaşındadı.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Sən də qərar tutubdu çox bax VAQİFİMİN HARAYI,
FÜZULİNİN incilərdən düzüləndə şah sarayı.
Türk-Müsəlman dünyasının həm günəşi, həm də ayı,
NƏSİMİNİN üsyanından ARAZIMIN axan çayı.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Gözəllikdə çox gözəlsən gözəlliyə çatan olmaz,
TÜRK OĞLUSAN deyə yenə cəsarətdə batan olmaz.
Qəm, kədəri sənin kimi çiyinlərdən atan olmaz,
Sənin kimi mayasına halal maya qatan olmaz,
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Meydanlarda yağılardan milyonunu biçəcəksən,
MƏKKƏMDƏ, MƏDİNƏMDƏ sən ZƏM-ZƏMİNDƏN içəcəksən.
ƏRƏNLƏRİN ƏR OĞLUSAN körpülərdən keçəcəksən,
Zaman-zaman sınaqlardan düşmənini seçəcəksən.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

YUNUS ƏMRƏM tarix boyu yurdumda da qonaq oldu,
TÜRK milləti ömrü boyu yenə sənə dayaq oldu.
Bayrağınla gözəl dilin HAQQI deyən dodaq oldu,
Siyah telli gözəllərin lalə kimi yanaq oldu.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Səni sevib görmək üçün candan cana hopub gəldim,
“QURAN”ımdan süzülərək ələq-qana hopub gəldim.
HAQQI sevə-sevə yenə vaxta, ana hopub gəldim,
Tarix boyu söküləndə yenə dana hopub gəldim.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

NİZAMİYLƏ FÜZÜLİNİN torpağının əzəlisən,
TÜRKün OĞLU RUMİM kimi YUNUSUMun öz əlisən.
ZƏRDABİNİN “Əkinçi”si, NATƏVANIN qəzəlisən,
VAQİFİMİN zaman-zaman siyah telli gözəlisən.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Bulud kimi dolu qabam deyib gələn ər oğlusan,
ŞƏHRİYARDA “Heydər baba”m deyib gələn ər oğlusan.
ZAKİRİMDƏ “Badi-səba”m deyib gələn ər oğlusan,
ƏLƏSGƏRİN elim, obam deyib gələn ər oğlusan.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Torpağının hissəsinə MUĞAN deyən, ARAN deyən,
Ömrü boyu arzu, kama tarix boyu varan deyən,
Sərhədləri geniş olan torpağına TURAN deyən,
Zaman-zaman rəhbərini sevib, sevib “QURAN”deyən,
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

YUNUSUMDAN, MÖVLANAMDAN süzülübdü zaman-zaman,
“ALPAMIŞ”dan, “BİLQAMIŞ”dan düzülübdü zaman-zaman.
Demə mənim torpağımda üzülübdü zaman-zaman,
HAQQI sevib, HAQQI deyib büzülübdü zaman-zaman.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Əvvəllər nənəm deyərdi ki, kişilik at belində tüfəng oynatmaqla, göstərilən qəhrəmanlıqlarla, hər yerdə qazanılan hörmətlə ölçülərdi.

Hətta sadə kənd uşaqları var imiş ki, bəy balaları onların kişiliyini nümunə gətirirmiş. O zamanlar sonsuz sözünü yalnız uşaqsızlara deyirlərmiş. Hətta sonsuz – uşaqsız adamların qəlblərinə dəymirdilər ki, tək adamdı nə edərsə etsin fikir verməyin. Hə, bir də evdə qalmış qızlar var idi ki, səksən yaşa çatdıqlarına baxmayaraq hər gecə AĞ GƏLİNLİK xəyalı ilə yatırlarmış…Zaman keçdi, nənəmin dünyasında yaşayanların yarısı öldü, yarısı qocaldı. Onlar aradan çıxan kimi dünyanın içində başqa bir dünya yarandı. Indi at belinə qəhrəmanlıq göstərənlərə kişi demirlər. Indi məzlumun kürəyində at oynadanlara kişi deyirlər. Və ən əsası da budur ki, bunların dünyalarında yaşayan qadınları ya xəyanət edir, ya da qucağı uşaqlı sonsuz qadına çevrilirlər. Bir maraqlı nüans da var ki, indiki dünyada evdə qalmış qızların yerini boşanmış cavan gəlinlər alıb. Elə bunların da çoxu qucağı uşaqlı sonsuzlardı. Çünki bunlar ərə gedib, yuva qurmaq istəyəndə qucaqlarındakı uşağı ya zibil qabına, ya məscidə, ya da ki, – bəzən bir az “ağıllı”ları isə Uşaq Evlərinə qoyub gedirlər. Beləcə də uşaqlı sonsuzların sayı evdə qalmış qızların sayını ötüb keçib. Insanlar böyüdükcə ümidlər kiçilib. Amma əvvəllər belə deyildi. Kiçik insanların böyük ümidləri var idi. Qaraçı uşaqları kimi standartlığa öyrəşmişik. Çünki onlar da bir məqsədlə yaşayır. Biz isə bir şey üçün yaşayırıq – ölməmək üçün hər gün ölümə bir addım gedirik. Böyüdükcə dərk edirik. Dərk etdikcə isə dünya əzilir gözümüzün önündə. Ən son da isə yaxşı nələrisə etməyə qərar verdiyimizdə bir də gözümüzü açırıq ki, hardasa qaranlıq, dar, soyuq bir yerdəyik. Bu yer o qədər kiçikdir ki, o yan bu yana çevrilə də bilmirik. Nənəmin dünyası çox fərqli idi. Hərdən nənəm deyərdi ki: “Ay bala, kişi tez öldü getdi. Qaldın altı yetimlə 28 yaşımda dul. Səhərlər bazara qatıq, süd, əkdiyim göy-göyərtini aparıb satırdım uşaqları dolandırırdım…Hər gün peçin (sobanın) hisini üzümə çəkirdim ki, yad kişilər üzümə baxmasın.” Indi isə belə şeylərə gülürlər…Nə isə qayıdım mətləbə ACİZ KİŞİNİN SONSUZ QADININA! Təsəvvür edin – kişilərin acizliyi hətta qadınların nəslini azaldır. Əsl qadınlar azalır, onların yerinə makina tipli qadın cildində olan məxluqlar gəlir. Bu “qadın”lar asanlıqla yalan danışır, asanlıqla xəyanət edir, asanlıqla bir neçə dəfə rəsmi və ya qeyri rəsmi ərə gedirlər. Bunların çoxunu ana olan zaman dünyaya bir İNSAN gətirdiklərinin fərqinə varmırlar. Ya onları da özləri kimi yetişdirir, ya da ora-bura atırlar…
Bu gün Uşaq evinə ziyarətə getmişdim. Belə bir qadın sifətli məxluqun dünyaya gətirdiyi yeddi yaşlı İNSAN heç vaxt üzünü görmədiyi “ana”sına məktub yazmışdı Məktubda deyilir:” Ana, mən səni çox istəyirəm. Nolar, həmişə gəlməsən də heç olmasa şənbə günləri məni apar. Mən səni görmək istəyirəm. Atamı da tanıyırsan? Tanıyırsansa ona da de ki, mən atamı da çox istəyirəm”. Bəli, görəsən həqiqətən də o qadın sifətli makina bu uşağın atasını tanıyır? Məncə tanımır. Bəli, baxın bu qadın sifətli makina “ana”nı cəhənnəmə daimi qeydiyyata saldırıb, sığortaladan da elə ACİZ KİŞİDİ.
Ya da ki, evinin xanımı olmağa çalışan, özünü hər addımda kişiyə daha çox sevdirməyə çalışan qadınlar? Bunların da içində sonsuz qadın varmı? Cavabı isə bəli var. Həm də bu qadınlar bayaqkı makina qadınlardan qat-qat çoxdu. Bu qadınların həm fiziki əməyindən, həm mənəvi dünyasından, həm analığından, həm də ki, cismindən sui istifadə edilir. Ən dəhşətlisi də budur ki, kənardan qazanılan əsəblərini də gətirib bu qadınların üstünə tökürlər. Lap Aygün adlı bir məhbus qadının yaşadıqları kimi. Aygün 18 yaşında ərə getmişdi. 19 yaşıda ana olmuşdu. Amma ACİZ KİŞİ olan əri başqa qadın sifətli makinalardan əl çəkə bilməmişdi. Hətta iş o yerə gəlmişdi ki, həmin makinaları Aygünün də yaşadığı evə gətirirmiş. Aygünü döyüb zirzəmiyə salırmış. Özləri isə onun gəlin gəldiyi yataq otağında dincəlirlərmiş. Bir gün isə Aygün son qərarını verdi. Zirzəminin qapısını bir təhər açıb, baltanı da götürüb ərini də, onunla dincələn iki qadın sifətli makinanı da parça-parça etmişdi. Sonra isə balasını anasına təhvil verib təslim olmuşdu. Ağır cinayətlər məhkəməsində Aygünə ömürlük həbs – qəti imkan tədbiri görülmüşdü. Bəli, Aygündə ACİZ KİŞİNİN SONSUZ QADINI olmuşdu. Mən ümumilikdə əxlaqsız qadın anlayışını qəbul etməkdənsə ACİZ KİŞİNİN SONSUZ QADINI anlayışını qəbul etmək istəyirəm. Çünki əsl kişinin qadını da elə əsl qadın olar…

alçaldılmış qadınların tüprüyü
sinəmdə məzar daşları
ildən ilə böyüyür…
qan daşlanır..
yaddaşlanır…
yad daşlanır.
özümüzə dəyir daşımız!
təzələnir ildən ilə yaddaşımız
daşımız, baş daşımız!!!
bu ağrılar lövhələrdə göyərir…
bitir ölkə-ölkə.
salxım-salxım dən verir elə bil
hər il.
yollara qanlı ləçəklər sərilir
bayraq bayraq!
qışın üzü sərtləşir ayın bu günündə
altıyüz on üç məsumun ölümündə.
baş-baş doğranıb atılanların, dəhşətli faciələri
körpünün üzündə yazılıb deyə
körpünü də sovurublar göyə.
qanlı divarlar uçurulmasaydı
hələ də mıxlanmış, diri-diri soyulmuş
uşaqların fəryadı qalmış olacaqdı divarlarda,
düzdə, dərədə, dağda
xaçaturun şərab içdiyi bağda.
həmin izlərdir ki, daşların altında qalıb
iyirmi üç ildir ki, qışqırır….
səsinə səs verən yox.
diri-diri yandırılmış qəhrəmana
ağac sarılmışdı ki, sona qədər yandırsın.
gözü mismarlanan şəhid,
Qarabağa verib gözünü…
deşik-deşik üzünü, özünü…
döşü kəsilmiş qadının da,
döşü çürüyüb artıq, torpağın altında.
əsirlikdə olan qadınlar
zorlanaraq, bic doğuzdurulur
çoxalır xaçaturların nəsli.
gələcəyə güllə atmaq,
keçmişin bağrını dəlmək üçün.
daşlanır yaddaşım hər il!
şəhidlərin doğranılmış ruhuları
hayqırır məzarlarda
imzalarda…
milyardlarla tüprük düşür üzümə;
alçaldılmış qadınların tüprüyü…

Yenədə görüşdük biz bu şəhərdə.
Neyləyim başqa, bir şəhərim yox.
Həsrətə dönüşdük biz bu şəhərdə.
Neyləyim başqa, bir şəhərim yox.

Sənin gözlərində varıydı hüzün.
Elə bil qəlbində varıydı sözün.
Qaçırda bilmədin dolmuşdu gözün.
Yenədə görüşdük biz bu şəhərdə.

O qədər qəlbimdə sual varıydı.
Havada soymuşdu yaman qarıydı.
Necədə bu Bakı bizə darıydı.
Yenədə görüşdük biz bu şəhərdə.

Yox oldu insanlar, itdi bir anlıq.
Dayandı ürəyim bitdi bir anlıq.
Necədə gözümə çökdü qaranlıq.
Yenədə görüşdük biz bu şəhərdə.

İstədim sarılam getmədi ayaq.
Az qaldı yıxılam yoxuydu dayaq.
Bilmədim yatmışam yoxsa ki, oyaq.
Yenədə görüşdük biz bu şəhərdə.

Bəlkə evlisən bir övladın var.
Bir ayrı yuvan var, ayrı adın var.
Bəlkədə qəlbində bir fəryadın var.
Yenədə görüşdük biz bu şəhərdə.

Görəndə hər zaman səni gülərdim.
Bilməzdim bir zaman yada dönərdim.
Kaş belə görməzdim vaxtsız ölərdim.
Yenədə görüşdük biz bu şəhərdə.

Necədə gör yıxdı bizi bu şəhər.
Gətirdi həsrəti hey boğdu qəhər.
Ayrılıb kədərlə getdik birtəhər.
Yenədə görüşdük biz bu şəhərdə.

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü

Unutsam…

Bircə yol sinənə baş qoyum deyə,
Dönərəm, qarının teli olaram.
Sən məni unutsan,vəfalı yoldaş,
Mən səni unutsam, dəli olaram.

Balıncın altında qalan mitiləm,
Görüş yerindəki köhnə kətiləm,
Elə istəyirəm, gedəm, itiləm,
Arxanca bir sual seli olaram.

Başını qat elə oğul-uşaqla,
Mənim də yerimi boşluqda saxla,
Səndən hər gələni bağladım Haqla,
Haqdan da gələnin qulu olaram.

Butamsan, yuxum var, bağrıma badaş,
Elə sayıqlaram-səninlə adaş,
Sən məni unutsan, vəfalı yoldaş,
Mən səni unutsam, dəli olaram.

11.12.2015

Bir neftçinin xatirəsinə

Soruşma, necəyəm, necə olum ki?
Dənizdə dağların buzu kimiyəm.
Verilən sualam,gəlməyən cavab,
Sənə son yazdığım yazı kimiyəm.

Soruşma necəyəm, başıbəlalı,
Payızı bəlalı, qışı bəlalı,
Olmayan sinə, baş daşı bəlalı.
Belə lap dənizin özü kimiyəm.

Soruşma, “dirilik suyu”yam artıq,
Neft qoxan, qaz qoxan quyuyam artıq,
Əlinə toxundur, uyuyan artıq,
Susan bir dənizin duzu kimiyəm…

10.12.15

uşaq idik…
evimizdən evinizin damı görünərdi…
bir-balaca.

hələ onda
qonşum idin sadəcə.
mahiyyətini anlamırdım.
düşünməzdim hələ o vaxt
sonra mənə əziz olar
damınızın görünən o hissəsi…
uşaqlığımızdan və qonşuluğumuzdan xatirə kimi…

uşaq idik…
evimizdən evinizin damı görünərdi…
boylanmazdım heç o tərəfə
bütün evlər kimi idi
sizin kiçik eviniz də…
böyümək haqqında fikirlərim vardı,
bir də həkim olmaq…
böyüdüm, amma həkim olmadım

ilk arzumdu
ilk istəyim…
qayalara çırpılan…
çiliklənən ümidimin
getmir səsi qulağımdan…
sən vardın birdə
qonşum idin sadəcə
hələ onda…

sonralar sınan ümidlərimin cərgəsinə qarışan
fərqli nəsə vardı
səni hər gördüyüm zaman
beynimdə dolaşan….

tək bildiyim indi daha adi bir şey deyil
evinizin görünən o hissəsi…
bəzən ümiddi, bəzən tənhalıq…
bəzən kədər, bəzən utancaqlıq..
indi elə baxıram ki, evinizin damına…
sanki bir gün çıxıb oturacaqsan sən orda…

AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Durub bu axşamın
Gözündən düşərsən küçələrə…
Yerini kimsə verməz
“Kiminsə”…
Addımlarını cütləyib
Hoppanarsan
Xatirələrin bu üzündən o üzünə…
Onu da xatirəndə
Büküb gizlədə bilərsən
“Öz”ün istərsən…
Üşüyərsən anidən..
Titrəyər əllərində qalan
Arzuların…
Dönərsən evinə…
Səni gözləyər
“Öz”ündən qurtulmaqçün
Hökm oxuduğun
Yazıların…
Açıq qoyub getdiyin
Qapıya
Kölgə düşər…
Sevinərsən…
“Mənimlədir”-deyib
Özünü içəri atarsan…
Kölgən səndən qabaq
Yıxılar döşəməyə…
“Və susarsan…”
“Və susarsan…”

Ay dağlar, ay dağlar

Gözümə qonan çəndimi?
Kəsib bərəmi bəndimi.
Dərddən lal olan bəndəni
Dindir, ay dağlar, ay dağlar.

Laləni yolumda yandır,
O da mən tək bağrı qandır.
Məni başına dolandır,
Döndər, ay dağlar, ay dağlar.

Qəlbim köklənib qəm üstə,
Kim qınanıb sitəm üstə?!
Şimşəyini sinəm üstə
Söndür, ay dağlar, ay dağlar.

Sənsən ucam, sənsən qəlbim,
Yoxdur saxtan, yoxdur qəlpin.
Sənnən dağ-dağ olan qəlbim
Təndir, ay dağlar, ay dağlar.

Sanma ürək daş-dəmirdir,
Yanıb… qalanım kömürdür.
Bu da belə bir ömürdür,
Gündür, ay dağlar, ay dağlar.

Zamanın fitnə-felləri,
Köksümə çəkdi milləri.
Gözümdə daşan selləri
Sendir, ay dağlar, ay dağlar.

Arzum qovruldu sacımda,
Külü ağardı saçımda.
Hazırmı dar ağacında
Kəndir, ay dağlar, ay dağlar?

Sibirel dönsə qəribə,
Qıymasan onu qəbirə,
Onda təzədən Sibirə
Göndər, ay dağlar, ay dağlar. (daha&helliip;)

Sən “Günəşli” deyilsən-
Sən günəşlər söndürən yırtıcı dişli məkan!
Neçə-neçə məmura sərvət toplamaq üçün
Ən əlverişli məkan.
Yox,”Günəşli” deyilsən,sən zülmət bir qaranlıq,
Durub boylan kənardan öz işinə bir anlıq!
Haqq yanıb külə döndü,dəryalarda boğuldu,
Üstünə kin saçıldı,sənə nifrət doğuldu!
Saf,məsum insanlara şaxta oldun,üşütdün,
Amma neçə cəllada sığal çəkib isitdin!
Bircə parça çörəyi çox gördün məzlumlara,
Ədalətsiz olmayan Günəş hara,sən hara?!.
Sən günçıxan olmadın,qara günlər gətirdin,
Bu milləti əzablı bir günlərə yetirdin…
Səndən cavab gözləyir gözü yaşlı qalanlar,
Qoy utansın Günəşi belə gözdən salanlar!

Ayrılıq min ildir qol-qanad gərib,
Qara kölgəsini üstümə sərib,
Orda sən qəribsən, burda mən qərib,
Təbrizim, Dərbəndim, Borçalım, Şuşam.

Dolaş addım-addım ulu vətəni,
Dağıt üzərimdən dumanı, çəni,
Tarixi axtaran oxusun məni,
Yurdun özülündə qranit daşam.

Varmı bu dünyada bizə tay, Dədə,
Kimlərə verildi bu yurd pay, Dədə,
Qəzəblən, səsimə hay ver, hay, Dədə,
Qoyma bu yollarda büdrəyəm, çaşam.

İnanmaq, aldanmaq qismətimizmiş,
İllərcə uyuyan qeyrətimizmiş,
Təkcə oyaq qalan həsrətimizmiş,
O da fayda verməz yüz il çalışam.

Vətən gözümüzdə dağ idi, itdi,
Səbr kasamız da tükəndi, bitdi,
Nə fərqi, sən verdin, mən verdim, getdi,
Mən bu itkilərlə çətin barışam.

Oyandır ruhumu tanrım, amandır,
Yatmaq ölümdən də mənə yamandır,
Bu gün gözlədiyim həmin zamandır,
Gərək önümdəki dağları aşam.

Mən verdiyim gülləri,
Topla,əlində saxla.
Məndən sonra gətirib,
Məzarıma qoyarsan.

Otur sinə daşımda,
Üzü şəklimə sarı.
Şəkilli baş daşını,
Qucaqla, möhkəm sarı.

Bir balaca daş götür,
Vurarsan baş daşıma.
Gözlərinin yaşını,
Qarışdır göz yaşıma.

Silərsən əllərinlə,
Təmiz olsun məzarım.
Çısmim duya bilməyir,
Ruhum duyar a zalım.

Rəhim Mehnət adımla,
Bilinər mən kimsəyəm.
Hərdən ziyarətə gəl,
Desinlər ki, var yiyəm.

Arxamcda dağtək durub,
Həmdəmimdir bu qürub.
Könlümə yara vurub,-
Yüyür eşqə çatınca.

Unut ölçü-biçini,
Çağır gəlsin elçini.
Burda adam içini,-
Yeyir eşqə çatınca.

Oxuyub kitabımı,
Düyün saldın sapımı.
Xəzan yeli qapımı,-
Döyür eşqə çatınca.

Fidan heç cür Eldarın onu boşamaq istəyini qəbul edə bilmirdi. Kagız üstündə də olsa ərinə gözləriylə yalvarırdı ki, ona inansın.

Fidan – Həyatda inandığım yeganə insansan. Səfərlə əlaqəm yoxdur. Qan verdim düzdür, amma anamın qəbrinə and olsun neçə ildir üzünü də görməmişəm.
Sənin adına ləkə gətirməmişəm. Kim deyibsə aramızı vurmaq istəyib.

Eldarın da gözləri dolmuşdu, Fidana inanmaq istəyirdi, şübhələri hisslərinə güc gəlirdi.
– Mənim üçün heç nə etməmisən. İkimiz də öz yolumuza getsək yaxşıdır.

Eldar əlini Fidanın boğazından çəkdi. Sonuncu dəfə sevdiyi qadına diqqətlə baxıb evdən çıxdı. Fidan qapıya tərəf qaçdı.
– Getmə xahiş edirəm. Səni itirmək istəmirəm.
Eldar yenidən Fidana tərəf baxdı.
– Vallah Fidan itirməməkdən çox itirmək üçün çalışdın. Sənin üçün hər şey elədim. Mənə deyə bilməzdin? Qan verməyə icazə verərdim. Bizi yaradana and olsun, icazə verərdim. Səfəri sevdiyini bilə-bilə evlənmişdim.
– Sənə qarşı biganə deyiləm.
– Ayrılsaq yaxşıdır. Bu o demək deyil bir-birimizi görməyəcəyik.
Yenə dost qalacağıq. Unutma, Yaşara soyadımı vermişəm. Mənim də oğlumdu. Gecən xeyrə. Nə lazım olsa Rəşada deyərsən.

Fidan ağlayırdı, Eldarla ayrılığına heç cür inana bilmirdi.

Təhminə Rəşadla evlənəcəkləri günün , ona övlad verəcəyi günün xəyallarını qururdu. İnanırdı ki, Rəşad onun kimi sevir. Lakin ağlına gəlməzdi ki, bugün xəyallarının həyata keçməsi üçün ilk addımdır…
Rəşad yeməkləri və qırmızı şərab sifariş verdi. Rəşad Təhminəni sahildə yerləşən restoranların birinə gətirmişdi.
Təhminə şüşəbənddən Xəzəri seyr edirdi. Rəşad qəfildən üzüyü barmağına taxdı. Üzük sevgilisinin barmağına boş olduğundan, çətinlik çəkmədi. Təhminənin sevinciylə, təəccübü qarışmışdı bir-birinə. Dili söz tutmurdu ki, bir kəlmə danışsın.
Rəşad gülümsədi:
– Deyəsən , danışa bilmirsən?! Əslində, mən də bilirəm, üzüyü taxmağa gecikmişəm. Gərək çoxdan olaydı. Mən sənin yanında rahatam Təhminə. Səninlə yaşadığım gündən bəri heç bir qadına ehtiyyacım olmayıb. Deyərdim ki, xasiyyətin superdi. Ömür boyu səninlə yaşasam, doymaram.
Təhminə – Bəs, anagil evlənməyimizə razı olacaq?
– O mənim problemimdir. Başa düşmürsən, məni səndən başqa heç bir qadın xoşbəxt etməyəcək. Sən də ananla barışarsan, lazım olsa, ananla mən də danışaram.
Təhminənin gözləri dolmuşdu. – Bilmirəm, nə deyim. Bəs, keçmişim səni…
Rəşad Təhminənin əlindən tutdu. – Ona qalsa mənim də keçmişim parlaq deyil. Keçmişlə yaşasaq gərək ikimiz də başımıza güllə vuraqda, yaşamayaq. Nə isə…Keçmiş cəhənnəm olsun. Bugünə bax sən. Sualıma cavab ver. Ömür boyu xoşagəlməz xasiyyətimə dözəcəksən, ya yox?
– Fidanla Eldar evlənən gündən ikimizi xəyal edirəm. Səndən bir övladımın olması ən böyük arzumdur.
– Nigah insanları bir-birindən soyudur deyirlər. Səni and verirəm səni-məni yaradana indiyəcən necə olmuşuqsa, bundan sonra da elə olaq. Sənə kişi kimi söz verirəm, həmişə sənə hörmət edəcəm, heç vaxt keçmişini üzə vurmayacam.

Təhminə ağlamaqdan deməyə söz tapmırdı. Rəşad Təhminənin iki əlini birləşdirib öpdü. (daha&helliip;)

Bir buludun gözündən
Axan sel var o mənəm.
Bir gənc insan saçında
Bəyaz tel var o mənəm.
Bir sevginin yolundan
Keçən nifrət o mənəm.
Bir vüsalın yanından
Baxan hicran o mənəm.
Bəyaz sima üstündə
Qara xal var o mənəm.
”Bəlkələr”lə doluyam,
Qəm- kədərin quluyam.
Sevincim körpə uşaq,
Dərdlərim məndən böyük.
Ədalətsiz hakiməm,
Sonu əzab hökmümün.
Savadsız bir həkiməm,
Görməmişəm xeyrimi.
Hər kəsi ”xoşbəxt ”edən,
Özü bədbəx falçıyam.
Ya həyat yalançıdır,
Ya da mən yalançıyam,
Uçurum var arada,
Xeyli insan dayanıb,
Gözləyirlər sırada.
Səadət paylayırlar
Lap axırda ,ən sonda,
Növbəsini gözləyən
Bir qadın var o mənəm

Dost qan quripuyla tapılmaz, qardaş,
Dostu saf ürəkdə, canda taparsan.
Dostu gen günlərdə tapmağa nə var,
Əsil dostu çətin anda taparsan.

Dost var ki, sonacan dost qalar sənə,
Dost var ki, çörəklə dost olar sənə.
Dost var ki, ürəklə dost olar sənə,
Dost var ki, şöhrətdə-şanda taparsan.

Dost var dar günündə sivişər qaçar,
Dost var darıxanda könlünü açar.
Dost var zülmətlərə işıqlar saçar,
Nail der: -özünü onda taparsan.

Yandım alovun dili tək,
Soldum bağçanın gülü tək.
Açdım gözümü ölü * tək,
Sağ günə çıxa bilmədim.

Könlümdə min nalə, ağı,
Ürəyimin getdi yağı.
Çoxları tək kef-damağı
Çağ- günə çıxa bilmədim.

Ömrü qaya, dağ yaşadım,
Sinəsi dağ-dağ yaşadım.
Hər gün üzüağ yaşadım,
Ağ günə çıxa bilmədim!

Buz tutub

Boz xalının,ağ naxışı,
Xəzəl üstə,yağ naxışı.
Şaxta vuran çağ naxışı,
Dildə buz tutub,buz tutub.

Göy ağsaqqal,yer ağbirçək,
Gah xəyaldır,gah da gerçək.
Arzularım ləçək-ləçək,
Güldə buz tutub,buz tutub.

Bəhsə girib,günlər-aylar,
Buz salxımlı,bağ saraylar.
Şəlalələr,göllər,çaylar,
Seldə buz tutub,buz tutub.

Çəkməz,Arzu bunca dərdi,
Nisgil onu,susuz sərdi.
Bəxti,bir ovuc yetərdi,
Əl də buz tutub,buz tutub.

Desəm…

Ay Allah bu,gülən mənmi?
Gülüşümdən,qopan sənmi?
Qaça-qaça gələrsənmi?
Sənə darıxıram,desəm…

Yuvasız quşlar məsəli,
Nə ümid yox,nə təsəlli.
Gözlərində danım bəlli,
Sənə darıxıram,desəm…

Keçsəm,keçə bilmədiyim,
Köçsəm,köçə bilmədiyim.
Getmədiyim,gəlmədiyim,
Sənə darıxıram,desəm…

Qopsun,arzum ürəyimdən,
Yelkənlənib,dirəyimdən.
Qaça bilsəm,fələyimdən,
Sənə….
darıxıram…
desəm…

TƏNHALIQ

Torpağı , havası , suyu yerində,
Payızı , baharı , yayı yerində,
İncə gözəlliyi , boyu yerində,
Niyə solub gedir bu fidan belə?

Dürlü qayğılardan biçilib donu,
Yellər sığal çəkər oxşayar onu,
Nəğməli quşları yarpağı sanı,
Niyə solub gedir bu fidan belə?

Keçid ağzındadır , yolaq üstədir,
Axarlı-baxarlı bulaq üstədir,
Baxan deyir baxtı ayaq üstədir,
Niyə solub gedir bu fidan belə?

İKİ SƏFİL

Pilləkənlərdə əyləşib
İki səfil yanaşı,
Onların soyuqluğundan
Buza dönüb altlarındakı
Pilləkən daşı.
Birinin əlində
Pivə şüşəsi,
O birinin qarşısında
Boşalmış, yalanmış
Koserv qutusu.
Hərəsi öz aləmində…
Biri tez-tez gəyirir,
O biri tez-tez əsnəyir.
…Adam it günündədir,
İt isə adam olmaqdan ötəri
İtliyindən çıxıb deyəsən
bir az…
Hər canlı özündən çıxmasa
Dünyada səfil olmaz.

Millət Səni seçdi

Vətən ağır günündə səslədi Səni,
Yetişdin haraya xilaskar kimi.
Tarix seçə bilmədi ki, heç bir kimsəni,
Millət seçdi Səni bir rəhbər kimi.

Düşmən agzin əydi, dost gülümsədi,
Üç rəngli bayrağı Sən qaldıranda.
Erməni Aşotun bagrı çatladı,
“Əsrin müqaviləsi”imzalananda.

İndi çiçəklənib Vətənim mənim,
Hər yerdə, hər yanda qalıb izlərin.
“İlhamla “ilhama gəlib gənclərin,
” Yeni Azərbaycan “qurub sözlərin.

NƏ TAPMIŞAM SƏNDƏ MƏN

Bu sevginin dadından,
Canım, bezmək olarmı?!
Dilin deyən kəlmənə,
Dodaq büzmək olarmı?!
Bir dəli sevdamızın,
Tanrısı sən, bəndə mən.

Söylə mənə ay gülüm,
Nə tapmışam səndə mən.
Sənin bu dəli sevdan,
Ürəyimə köz qoyub.
Sevgin məni izləyib,
Uzaqlardan göz qoyub.
Bilmirəm hardan düşdüm,
Kəməndə mən, bəndə mən.

Söylə mənə ay gülüm,
Nə tapmışam səndə mən.
Keçərəm qarşısına,
Sənə gələn əzabın.
Günahların mənimdi,
Sənin olsun savabın.
Səni axtaracağam,
Dumanda mən, çəndə mən.

Söylə mənə ay gülüm,
Nə tapmışam səndə mən.
Udub hər bir kəlməni,
Ağız dadım etmişəm.
Səni öz həyatımda,
Qohum, yadım etmişəm.
Ağzından çıxan sözü,
Bənzədirəm qəndə mən.

Söylə mənə ay gülüm,
Nə tapmışam səndə mən.
Fikrimdə, xəyalımda,
Hər anımda mənimsən.
Cavanlığın yanımda,
Qocalanda mənimsən.
Ölüncə yaşayaram,
Saçındakı dəndə mən,

Söylə mənə ay gülüm,
Nə tapmışam səndə mən.
Başqa yerdə axtarma,
Ürəyində tap məni,
Sevgi alovlarında,
Yandır məni, yax məni.
Mən elə sənə dönüb,
Yurd salmışam səndə mən.

Söylə mənə ay gülüm,
Nə tapmışam səndə mən.
Durmuşam yolun üstə,
Sən gələndə can deyim.
Gələn qədəmlərinə,
Ömrümü qurban deyim.
Səni çox axtarmışam,
Quranda mən, dində mən.

Söylə mənə ay gülüm,
Nə tapmışam səndə mən.
Səndən ayrı yaşamaz,
Nə ruhum, nə varlığım.
Qolların arasında,
Çatacaq qocalığım.
Sonda pıçıldayaraq,
Deyəcəm öləndə mən,
Söylə mənə ay gülüm,
Nə tapmısan məndə sən.

Gəlib vətən torpağına nazlı bahar,
Dönür yurda durnalarım qatar-qatar.
Sevincindən ulduzlar da göydən baxar,
Bu sevinci özüm üçün ar görürəm,
Mən Şuşanın dağlarında qar görürəm.

Geyinməyib ətəyinə güllü donu,
Yaz günəşi əzizləmir hələ onu.
Çovğunların, fırtınanın min oyunu…
Bülbülləri susqun, dinməz, xar görürəm,
Mən Şuşanın dağlarında qar görürəm.

Quzğun kimi Qarabağda yad, yağılar,
Səmasında qara-qara buludlar var.
Vaqif, Zakir, Xurşidbanu çox intizar,
Çiçəyini həsrətli bir yar görürəm,
Mən Şuşanın dağlarında qar görürəm.

Qəfəsdədir Cabbarımın, Xanın səsi,
Bülbülümün, Seyidimin, zənguləsi.
Qan ağlayır “Qarabağın şikəstəsi”,
Susan qaval, susan kaman, tar görürəm,
Mən Şuşanın dağlarında qar görürəm.

Döyüşümüz, vurşumuz haqqdır bizim,
Komandandan əmr gözlər oğlum, qızım.
Zülfüqardır, qoç Fəridim, Mübarizim,
Qarabağın xilasını var görürəm.
Mən Şuşanın dağlarında qar görürəm.

AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Unutdunmu, ay oğlan,
Bir qız vardı o vaxtlar?!
Sıxılmış dodağında
Adını “büküb” ağlar…

Bəxtəvər sən imişsən,
Yadından “yad”ı sildin…
Doğması, kimsənəsi
O qız tək səni bildi…

Sevirdi deyə səni
Ölçüsüz “böyütmüşdü”…
Qurduğu evciyinin
“Adamı” düzəltmişdi…

Yıxmısan dünyasını
O kür, utancaq qızın…
Səni görcək ovcunda
Saçı “oyuncaq” qızın…

Bu şeri həlak olmuş bütün dənizdəki günahsız neftçilərə həsr edirəm.Çox kövrəldim yazıncada Allah hamısına rəhmət etsin..

Men gedirem əcəl gəlib yanıma
Bura kimi yaşamaqmış qismətim
mən qaneyəm alnımdakı yazıma
ancaq bu cür ölməyi heç bilməzdim..

Sən demə tufanda bizi sınadı
Eşidənlər gör kimləri qınadı
bizim üçün ağlayan tək anadı
bu həyatda heç bir vicdan görmədim..

Arzum qaldı ürəyimdə ey yarım
son sözlərim axı neyçün yalvarım
Mən ömrümü bu dənizə adadım
Bu dənizdən belə incik getmədim..

Gözləyəni olmasada dosdumun
sizdə bizə bu dərd üçün yas tutun
dəniz oldu mənim yastıq tabutum
Vəfa yoxsa bu dünyanı sevmədim..

Övladımı yaxşı qoru ey vətən
ürəyimdən bunlar deyildi keçən
bu dənizə aşiq olduğum gündən
heç qorxmadım qəzəbini görmədim…

Fidan səndə yazdın vicdan arama
O insanlar cənətlikdi sorana
kim deyəcək qanayan bu yarana
bir sarğısı yetişmədi hörmədim….

Yüksek-yüksek zirveleri
Aşarız Allah aşkıyla!..
Mutlu-mutlu yarınlara
Koşarız Allah aşkıyla!..

Yaprak-yaprak topraklarda,
Gonca-gonca yapraklarda,
Çiçek-çiçek ırmaklarda
Açarız Allah aşkıyla!..

Deli-deli yeller gibi,
Coşkun-coşkun seller gibi,
Nağmeli bülbüller gibi
Coşarız Allah aşkıyla!..

Güzel-güzel sözler ile,
Hoş sohbetler sazlar ile,
Dualar, niyazlar ile
Baharız Allah aşkıyla!

Güle-güle hep gülerek,
Seve-seve hep severek,
Severek hem sevilerek;
Yaşarız Allah aşkıyla!..

Yəqin sən də gedəcəksən
Hamının getdiyi yerə.
Mən öz yerimə sadiqəm,
Necə ki, sadiq olurlar,
Ağaclar bitdiyi yerə.
…uzun ömür, can sağlığı.
Bağışla bu uşaqlığı.
Ayrılmaqçün gəl görüşə
Sevginin itdiyi yerə.
Koram, gözüm əllərimdi
…ümidlərdən tuta-tuta,
Arxanca gəlib çıxmışam
Məni tərk etdiyin yerə –
Hamının getdiyi yerə.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri,
”Möhtəşəm Azərbaycan” müstəqil ictimai-siyasi, ədəbi-bədii qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
”Qızıl qələm”, “Həsən bəy Zərdabi”, “Qafqaz-Media” mükafatları laureatı,
Əməkdar jurnalist

Sən zülmət gecələrin bir ümid çırağısan,
Sən elin ağsaqqalı, sən yurdun dayağısan,
Sən hürriyyət sədası, azadlıq sorağısan,
Hər qarışda izin var, bu izi silmək çətin,
Sən ulu öndərisən bu xalqın, bu millətin.

Vətənin hər daşını sevginlə naxışladın,
Bu yurda kəc baxanın yolunu yoxuşladın,
Sən qalan ömrünü də xalqına bağışladın,
Əbədiyyət rəmzi var kökündə bu ülfətin,
Sən ulu öndərisən bu xalqın, bu millətin.

Əshabi-kəhf timsallı neçə pirlər burada,
Hər qayanda qorunur neçə sirlər burada,
Sənə yön çevirdilər “91-lər” burada,
Bir daha bəlli oldu xalqına sədaqətin,
Sən ulu öndərisən bu xalqın, bu millətin.

Sən haqqa arxa durdun, əsarətə yox dedin,
Acın dərdini bilməz heç bir zaman tox, dedin,
Oyan, ey ulu millət, qaranlıqdan çıx dedin,
Aydınlıq nuru qonsun üzünə məmləkətin,
Sən ulu öndərisən bu xalqın, bu millətin.

Bu dövlətin qırılmaz təməlində yaşarsan,
Ən müqəddəs, ən ülvi əməlində yaşarsan,
Vətən sevdalıları cəm elində – yaşarsan,
Xalq görür bəhrəsini çəkdiyin hər zəhmətin,
Sən ulu öndərisən bu xalqın, bu millətin.

Sənə xalq məhəbbəti sonsuz – dərindən dərin,
Yüksəliş müjdəlidi hər açılan səhərin,
Daha yolu rəvandı aşılmaz zirvələrin,
Bütün dünya çevirib yurduma öz diqqətin,
Sən ulu öndərisən bu xalqın, bu millətin.

Ən böyük əmanətin İlham Əliyev bizə,
Bir də müqəddəs Vərən – döğma ocaq, ev bizə.
Onunçün o, qatır ki, gecəsini gündüzə,
Heç zaman laxlamasın özülü bu qüdrətin,
Sən ulu öndərisən bu xalqın, bu millətin.

Azərbaycan – Türkiyə qardaşlıq nümünəsi,
Bütün cahan bir ola boğa bilməz bu səsi,
Hələ qarşımızdadır Qarabağ təntənəsi,
Ürəyində gömərik düşmənin bəd niyyətin,
Sən ulu öndərisən bu xalqın, bu millətin.

And içirik günəşin sübh doğan çağına,
And içirik qan ilə boyanan torpağina,
And içirik üçrəngli müqəddəs bayqağına,
Kokünü kəsəcəyik hər zülmün, hər zillətin,
Sən ulu öndərisən bu xalqın, bu millətin.

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı

BİR İNSAN ÖMRÜNƏ NƏLƏR SIĞARMIŞ…
Proloq

Nə zamandır düşünürəm dərin-dərin,
Dərdləşirəm mən gecələr əqlim ilə.
Yaratmaqçün dastanını mən Öndərin,
Toplayıram dürr-incilər gilə-gilə.

Mən bir qorxmaz əsgəriyəm həqiqətin,
Yazdıqlarım ümmandakı bir damladır.
Söz, sənət də fövqündədir məhəbbətin,
Mənim gecəm, həm gündüzüm ilhamladır.

Ümümmilli liderimə olan sevgi,
İnanıram çağlayacaq qələmimdən.
Hər qafiyəm, hər bir hecam nizə,süngü,
Söz qılıncdır,düşməyəcək heç əlimdən.

Ötsə də çox əbədiyyət səfərindən,
Ölməzdir O,sıramızda bizimlədir.
Məst olmuşam müstəqillik zəfərindən,
Ulu Öndər aramızda, bizimlədir. (daha&helliip;)

9 dekabr 2015-ci il tarixində Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, istedadlı qələm sahibi, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Yönətim Kurulunun Fəxri üzvü və əməkdaşı, şairə Rahilə Dövran (Əliyeva Rahilə Vəli qızı) Azərbaycan Respublikası Kütləvi İnformasiya Vasitələri İşçiləri Həmkarlar İttifaqı Rəyasət Heyətinin qərarı ilə “Qızıl qələm” media mükafatı təqdim olunub.
Qeyd edək ki, bundan öncə şeirləri Çağdaş Azərbaycan ədəbi mühitində fəaliyyət göstərən müxtəlif mədəniyyət və ədəbiyyat yönümlü portallarda dərc olunaraq, ictimaiyyət nümayəndələrinin nəzərinə çatdırılıb.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Bu həyata gələn gündən,
Təmiz vicdan axtarıram.
Sona qədər dost olmağa,
Yaxşı insan axtarıram.

Söyləməyək dosta yalan,
Yalan edər qəlbi talan.
Dostlar ücün qaynar olan,
Damarda qan axtarıram.

Nail deyər, darda dayaq,
Zülmətlərdə yanan mayaq.
Dost yolunda ayaq-sayar.
Bir qohumcan axtarıram.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

QARDAŞIM

Bu xalqın, millətin dərdi böyükdü,
Oyat yatmışları, oyat qardaşım.
Ayrılıq bizlərə bir ağır yükdü,
Dağlarda atını oynat qardaşım.

Qanlı köynəyini bir bayraq eylə,
Şuşnı, Laçını sən yaylaq eylə,
Xain düşmənləri daş-qalaq eylə,
Zalımın gözünü oy, at , qardaşım.

Uca zirvələrlə sən dayan qoşa,
Yiyə dur Vətəndə torpağa, daşa,
Hər zaman hazır ol, sən son savaşa,
Həmişə irəli can at, qardaşım.

Yada bel bağlama, özünə güvən,
İgid babaların sözünə güvən,
Qeyrətinə güvən, düzünə güvən,
Çürük məftilləri qır, at, qardaşım.

Yurd, yuva düşməndən qanla alınar,
Qorunan torpaqda məskən salınar,
Düşmən quduranda “Cəngi” çalınar,
Dağlarda ocağı gur çat, qardaşım.

Hər gün qol götürüb oynama toyda,
Dilimiz gödəkdi hələ o tayda.
Babam Xətainin dövləti boyda,
Yarat dövlətini, yarat qardaşım.

Qədər axırına çıxır ömrümün

(“Didərgin şərqisi,qaçqın harayı”silsiləsindən)

Üzümə gülən dağ duman içində,
Günlərim vurnuxur güman içində.
Məni hey sümürür zaman içimdən,
Tüstüsü təpəmdən çıxır ömrümün.

Yağı kəsilmişəm,özümə yağı,
İçimi göynədən sözümə yağı.
Haqq sözüm qayıdıb üzümə yağır,
Üzüm yox üzünə çıxım ömrümün.

Yağır şəhidlərin məzar daşları,
Qurğuşun yaddaşlı od yağışları…
Yağır həsrətimə yurd yağışları,
Başımda şimşəyi çaxır ömrümün.

Yağışlı günlərin yoxuşu ağır,
Yuyulub enişə yoxuşu axır.
Yurdumda yuvasız naxışım ağır,
Astarı üzünə çıxır ömrümün.

Köksümdə göyərən sözüm saralır,
Yurd sarı boylanan gözüm saralır,
Dərdimin əlindən üzüm saralır,
Qədər axırına çıxır ömrümün.

Həsrət bayatıları

Özüm özümdən oldum,
Günah özümdə oldu.
Bu həsrətə tuş olmaq
Vallah,özümdən oldu.

Gözüm gözündə qaldı,
Qəmli üzündə qaldı.
Həsrətin ürəyimdə,
Sevdam gözümdə qaldı.

Bir bulaqdım-qurudum,
Bir ocaqdım-qor oldum.
Mən səni qorumaqdan
Həsrətimi qorudum.

Mən aşiq sənə bağlı,
Dərdim çisənə bağlı.
Sözlə açdığım qapı
Həsrətdən yenə bağlı.

Əzizim söz də qaldı,
Söz verən gözdə qaldı,
Gecəm həsrət əlində,
Gündüzüm sözdə qaldı.

Mən aşiq oda bağlı,
Yanar qəlb oda bağlı.
Son pənahım qapındır,
Üzümə o da bağlı.

Aşiqəm dağda yara,
Dərdimə dağda yara.
Həsrət dağ çəkən gündən
Kar etməz dağ da yara.

Qara geyib bu yazda
Qara gəzmə bəyazda.
Onsuz da sənli həsrət
Mağar qurub bu yaz da.

Sıyrılıb qəmdən çıxsan,
Zil olub bəmdən çıxsan.
Sözüm qəhqəhə çəkər
Ah tək köksümdən çıxsan.

Mən aşiqəm,haqladır-
Aşiq işi haqladır.
Üzün ağ olsun həsrət,
Ürəyimi haqladın.

Baxışların incidir,
Sənsiz heçdir inci,dür,
Həsrətin nə yamandır?
Ürəyimi incidir.

(Qərənfillərin, yosunların, balıqların və balıqqulaqlarının simfoniyası)

Deyəsən yorulmuşdular,
usanmışdılar
Qara torpaq,
daş döşəmə,
mərmər üzlük üstündə
Sərili qalmaqdan
qərənfillər…
Onunçün də
bu dəfə özlərini dənizə atmaq,
Yosunlarla,
balıqlarla,
balıqqulaqlarıyla
Dərdləşmək
qərarına gəldilər…

Yosunların,
balıqların,
balıqqulağıların
Fəryadını eşidib
özlərini itirdilər,
çaşıb qaldılar qərənfillər…
Bu necə ağı,
bu necə edi,
bu necə fəryad idi, Allahım?!
Bu hayqırtılar dənizin altını
təlatümə gətirmişdi…
Dənizin altı
üstünə çevrilmək məqamındaydı…
Dözmədi qərənfillər
onların bu halına….
Bir fəryad qopardılar ki,
gəl görəsən…
Qərənfillərin gözlərindən
fəvvarə vuran su
Dənizin suyunu
bir barmaq da artırdı…
Səsləri içində boğuldu
bu hayqırtıdan
Yosunların,
balıqların,
balıqqulaqlarının…
Ağlamağı buraxıb
matdım-matdım
qərənfillərin üzünə baxdılar.
Başları qərənfillərin bu müsibətinə
elə qarışmışdı ki,
Dənizin dibində
dörd gündən bəri
Qol-boyun olduqları, isnişdikləri
bu Tanrı bəndələrini
kökslərindən necə buraxdıqlarının
fərqində belə olmadılar.
Tanrı övladları bir-bir suyun altından
suyun üzünə sarı
hərəkət etməyə başladılar…
Bir… iki… üç… dörd… iyirmi… iyirmi üç…
Qərənfillər o an
dövrəyə aldılar bu məsum bəndələri…
Bir karvan halında birləşib
sahilə doğru
irəliləməyə başladılar…
Dörd gündən bəri
meydan sulayan dalğalar
bu mənzərəni görüb
qaçıb gizlənməyə
yer axtardılar
utandıqlarından.
Sahildə…. Sahildə isə….
Milyonlarla insan
Səbirsizliklə bu karvanın
yolunu gözləyirdi…

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı

Arif Məhərromova həsr olunur

Bu bərəkətli Vətən düşübdü nahaq qana,
Arif adlı qəhrəman ağlayır yana-yana.
Allaha əl açaraq, üz tutub bu torpağa,
İgidləri səsləyib, dedi, qalxın ayağa!
Dedi gəlin, birləşək, qurtaraq dərdi-qəmdən,
Yapışaq Babəklərin, Koroğlunun əlindən!
Dedi ki, igidlərim günbəgün artmaqdadır,
“Dığa” adlı düşmənin kökün qopartmaqdadır.
Həmişə dayanıbdı mərhəmət tərəfində,
Arif bir dastan olub, insanlıq şərəfində!
Döyüş xəritəsini Arif özü cızardı,
Yağı-düşmən Arifə həmişə uduzardı…
Həmişə təbliğ edir, insanlığa xidmət et,
Uluların, insafın, ədalət yoluyla get!
Vətənə Arif kimi aslan igid ər gərək,
Vətən igidlərindən, birləşən bəşər gərək!
Çətinlik, qorxu nədir, duymadı, bilmədi heç,
Vətən, qəhrəman oğlun Arif kimisini seç!
Arif qəhrəmanımız Yurda, bizə gərəkdir,
İnanırıq bir səhər üzümüz güləcəkdir!!

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı

Şəhidlər Xiyabanı,
Mənim Məkkəm, Mədinəm!!
Doğma övladlarındı,
Körpə qol-qanadındı,
Vətən, qoynunda yatan…
Onlar olub nahaqqın başına
Kəmənd atan!
Onlar olub düşmənə,
Şeytan bilib daş atan!!
Onları tanımayan,
İnsanlıqdan kənardı,
Məzarları başında,
Vətən sevgisi vardır!
Onları tanımayan ,
Bizləri nə anlayar?!.
Nadanların işidi,
Dünyanı qandallayar!!
…Şəhidlər Xiyabanı,
Mənim Məkkəm, Mədinəm!!
Onlar olub nahaqqın başına
Kəmənd atan!
Onlar olub düşmənə,
Şeytan bilib daş atan!!
Doğma balalarındı,
Sənin qol-qanadındı,
Vətən, qoynunda yatan!!

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı

Yağış yağır damcı-damcı,
Ürəklərə qəm ələnir,
Acı-acı.
Qara kədərə bürünən
Göy Xəzərə,
Nələr deyir yağan yağış,
Damlaları naxış-naxış…
Amma, mənə elə gəlir,
Bu yağan heç yağış deyil.
Səma adlı bir gözəlin,
O mənalı gözlərindən axan yaşdı.
İtirdiyi sevgisinə sadiq qalıb,
Saxladığı qara yasdı.
Görən hara getdi günəş?
Dəryalarda itdi günəş,
Görən nə vaxt qayıdacaq səmasına?
Nə vaxt qovuşacaq səma,
Günəş adlı
İsti, qaynar, həzin sevgi dünyasına?!.
Görən səma dözəcəkmi
Günəşinə qovuşmaqçın?
Yoxsa, elə sübhə kimi ağlayacaq?!
Ağlayacaq həzin-həzin,
Kövrək-kövrək,
Ürəyini dağlayacaq…
Dalğalar dilə gəldilər,
Dedilər ki,
Bu nisgilli, incə qəlbli səmamıza,
Ürəyini ağrıtmasın,
Göydən leysan yağdırmasın.
Zaman gələr, vaxt yetişər,
Yəqin, sənin də haqqın var,
Bir səhər günəşin gələr.
Ağlamaqdan solan çöhrən,
Bir gün gülər!!
…Arzum budur, bir kimsənin,
Səmasından al günəşi itməsin,
Qəlbində həsrət kölgəsi bitməsin!!

* * *

Hər sözü şəkər kimi qəlbə yatır,
O gözəl cananımın əngi budur.

Təbiət ondan alır ilhamını,
Eşq ilə sevginin ahəngi budur.

Telefon zənginə aləm qarışır,
Darıxıb gözləməyin zəngi budur.

Gözləri canıma hakim kəsilib,
Gözəllik aləminin rəngi budur.

Məni hərdən şad elə qürrələnim,
Deməsinlər eşq içrə ləngi budur.

* * *

Dərdi-səri kəlan olan,
Qəlbi təmiz yara ölkəm.
Canı zəhər ilə dolan,
Üstü başı qara ölkəm.

Əsrlərin sınağında,
Millətlərin qınağında,
Bu dünyanın qucağında,
Düşmüş daim dara ölkəm.

Ya pul uçur sağa, sola,
Ya da gedir parka,yola,
Bu qədər neft ola-ola,
Gəlir gedir hara ölkəm?!

Ayrı qaldıq hürriyyətdən,
Uzaq düşdük düz niyyətdən,
Baş açmayan vəziyyətdən,
Bir çarə tap,ara ölkəm.

Kəsir biri,asır biri,
Alır biri,atır biri,
Nemətin bu qısa şeiri,
Bəlkə oldu çara ölkəm…

“Günəşli” yatağında həlak olmuş əzizlərimizin xatirəsinə
(Gedən hər can bizdəndi, bir parçamızdı)

Atmayın,
Qərənfil atmayın dənizlərə
Baxın!
Baxın, güllər belə
üzüb getmir dərinliklərə…

Gözü yaşlıdı dənizin,
Qoynunda bir qucaq
yas havası var…
Gözü yaşlıdı dənizin,
Atdığınız güllər onu ovutmaz!

Qərənfil atmayın dənizə,
qırmızı ləçəklər ölüm doyurmaz,
Duyub sulardakı qan qoxusunu
Qərənfil bir daha qırmızı açmaz.

Çiçək atmayın dənizə,
Dənizdə qarışıb bütün qoxulıar…
Qan, ölüm, tüstü,
neft, çiçək…
bu qədər qoxuya ruhlar dayanmaz!
Dayanmaz!

Çiçək atmayın dənizə,
Atmayın…
Dənizin qoynunda
indi gül ətirli,
neft qoxulu balaları var…

P.S. Daha artıq dözmədim, ən çox da əlimdən bir şey gəlməməsinə üzülürəm…

AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Arzu tutarmış qızlar
İlin sonuncu ayı…
Yeni ilədək çıxar
Adlarının bəxt payı…

Altıca ay tələsdim…
Mən səhv etdim, deyəsən…
Rüzgarlar kimi keçdim…
Iz də qoymadım… səs də…

Gəlsin dedim “Ağ atlı”…
Nal səsi gecikmədi…
Gəldi… yanıma çatdı…
Bəxtimin qara atı…

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

* * *

Ay da bükübdü boynunu
Yenə xatirələr yadıma düşüb,
Yuxum da gəlmir ki , yatım tərs kimi.
Hər nə yaşadıqsa sənlə,
Bir azı mənə təsəlli,
Bir azı mənə dərs kimi…
Başımın üstündə yanan ulduzlar
Mənim dərdimə yanıb.
Ay da bükübdü boynunu,
Anam kimi dayanıb.
Axıdımmı gözlərimin yaşını,
Həsrəti diri gətirim.
Ya ufurum ulduzları şam kimi,
Gedim səhəri gətirim?

Bütün güclü qadınlar bədbəxtdir

Qurduğun xəyallarından
Geriyə dönmək qədər
Çətin yol yoxdu bu dünyada.
Gözlərindən yıxılan göz yaşlarını
Yanağın da qaldıra bilmir.
Baxışların buz kəsilir.
Başını qaldırıb göyə baxırsan,
Göy üzündə sənin çarəsizliyinə
Qurbanlıq qoyun kimi bir ulduz kəsilir.
Qaralır dünyan, qaralır,
Həyatın göz qapaqlarının
Arası qədər daralır…
Bütün güclü qadınlar bədbəxtdir, bilirsinizmi?
İçindəki təkliyi heç kim görmür…

Dəniz ,gəl bu gün gedək, doyunca gəzək. Yağmur ,sən bilmirsən ki, bu gün işlərim çoxdur .
Bilirəm, mənim də işim var. Amma işlərimizi bir gün təxirə salaq .Həyatın xoşbəxtliyimizin dadını çıxaraq. Yox, olmaz ,başqa vaxt gedərik. Eyy Dəniz ,başqa vaxt, başqa vaxt. Sən həmişə beləsən ,sənin işlərin bitəndə biz iki qoca insan olacayıq .Onda da nə ayaqlarımız tutacaq, nə də gözlərimiz ayağımızın altını görəcək .Hələ əsən, titrəyən əllərimizi demirəm .
Ehh ,onda məni sevdiyini desən də qulağım eşitməyəcək ki .
Yaxşı, yaxşı az deyin ,hazırlaş gedirik ,başımın bəlası.
Bilirdim, bilirdim mən.
Nəyi bilirdin?
Mənə’’ yox ‘’deyə bilməyəcəyini.
Cəsarət özünü oda atmaq deyil ki, cəsarət odda yanan çarəsizi ölümün pəncəsindən xilas etməkdir .
Yağmurun cəsarətliliyi də elə bunda idi ,o özünü başqalarının yandığı oda atarkən yanardı .
Və özünü yandıran qığılcımlar başqalarının işığı, çırağı olardı .
Özünü xoşbəxt hiss etməyə çalışardı, bir məktubda ,sadəcə bir məktubda olsa belə xoşbəxt olmağı bacarardı.
İlahi ,çox xoşbəxtəm .Bu gün həyatımın ən unudulmaz günüdür . Nə yaxşı ki yanımdasan .Artıq baharın füsunkar mənzərələrini səninlə birlikdə duyub, seyr edəcəyik .Xoşbəxtlik yağışının damlaları altında səninlə birgə islanmaq nə gözəl hissdir ,sevdiyim !Uzun ayrılıqdan sonra sənə qovuşmaq ,həsrətin sonundakı vüsala’’ xoş gəldin’’ demək Tanrının mənə ən gözəl hədiyyəsidir desəm ?
Bəzənsə sussam ,qəlbimlə danışsam? Amma bəzən də bütün dünyaya bəyan etmək keçir könlümdən sənə olan sonsuz, tükənməz eşqimin sevinc səslərini .
Yağmur, vaxtdır gecikirsən işə. Nə yazırsan belə ?
Qızım, nəhayət ki ,üzün gülür .Günlərdir ağlayırdın .Nə oldu birdən belə ?Nə qədər cəhd etsəm də sənin üzünü güldürə bilmirdim .Nə yaxşı ki ,yenidən təbəssüsüm qonub yanaqlarına. Səbəbi nədir bunun ,qızım ?
Bilirsən ,ana ,deyirlər xoşbəxtlik insanın öz əlindədir .
Sadəcə ovcundakı xoşbəxtliyi möhkəm saxlamalısan ki yerə düşməsin, ayaqlar altında əzilməsin .Mən də xoşbəxtliyimi özümə yaşatmaq istədim. Mən bu an xoşbəxtəm. Dənizin gedişindən sonra bütün günü ağladım ,sızladım .Dünyalar qədər sevdiyim birini itirdim ,gec də olsa fərqinə vardım .Göz yaşlarım onu geri qaytarmayacaq. Amma mən onu unutmaq istəmirəm. Qoy yaşasın xatirələrimdə.
Həyata necə baxarsansa baxışlarının qarşılığında görərsən dünyanı. Mən də bundan sonra qaranlıqdakı işığı görməyə çalışacam. Onu geri qaytarmaq mümkün deyil artıq .Mən onunla son məktubumda vidalaşacam. Yox ,yox ona qovuşacam .
Anacan, bax budur xoşbəxtliyimin səbəbi .Sadəcə bir məktub .Bu məktubda olsa belə ona olan sevgimi izhar edəcəm .Ürəyimdən keçən ən gözəl ,ən saf sözlərimi ,səadət dolu arzularımı yazacam bu məktuba. Sadəcə məktubdakı xoşbəxtliyimə sığınacam ,onunla təsəlli tapacağam.
Yağmurun bu sözləri anası Sevil xanımı kövrəltməyə bilməzdi .
Qızım, haqlısan, olmadı deyə kədərlənmə ,o zaman üsyan etmiş olarsan Allahın yazısına .
Yalançı ümidlərdənsə kiçik təsəlli yaxşıdır.
Eləysə səni məktubdakı xoşbəxtliyinlə baş- başa buraxıram .
Bilirsənmi ,əzizim, səni itirəndə yoxluğunla barışmağa alışmağın qorxusu və əzabı vardı içimdə .Nə qədər böyük dərd imiş insanın sevdiyi birini itirməsi. Səni itirəndə anladım .
Bax, indi çox xoşbəxtəm. Daha göz yaşlarımı, puç olan ümidlərimi geridə qoydum .Zülməti istəmirəm. Darıxıram sənin üçün .
Yox, daha ağlamayacağam .Axı sən yanımdasan. Xəyalən olsa belə varlığına şükr edirəm .Varlığınla yaşayıram, nəfəs alıram .Mən səni sevmirəm, mənim eşqim daha böyükdür ,əzizim !Mən sənin varlığını- nəfəsini ,baxışını, mən səni həsrətini belə sevirəm .Sənə aid olduğu üçün .
Bilirəm, mənim deyilsən, amma bu məktubdakı xoşbəxtliyim hər zaman təsəllim olacaq.
Dənizin olduğu xatirələrə dalmaq gözəl idi .
Başqa ölkədə, başqa şəhərdə, amma yenə birlikdə, xəyalən olsa belə onunla birlikdə olmaq ən gözəl hissidir dünyanın .

Gətir qəlbimizə günəşli yayı,
Gəlişin olsa da soyuq bir qışda.
Gətir ömrümüzə səadət payı,
Heç vaxt islanmayaq yağan yağışda,
Gətir xülyaların gerçək sonunu,
Bitir yalan adlı hər bir oyunu.
Gətir həqiqəti ,gətir doğrunu,
Tutaq əbədiyyən haqqın yolunu.
Gözlərimizə gülüşü,
Könlümüzə eşqi,
Dilimizə ‘’xoşbəxtəm ‘’sözünü,
Qulağımıza xoş sədaları,
Gətir gəlişinlə bizə dünyanı.
Apar qəm kədəri,
Apar həsrəti,
Apar əzab olan xatirələri,
Nifrəti dərdləri şəri qeybəti,
Apar ,insanlığa qovuşdur bizi,
Gətir ,ümidləri gətir yeni il!

Amansız dalğalarla,
Yenə xəzər can aldı.
Tufan, fırtınalarla,
Canlar baş-başa qaldı.
Yerdən aman istədi.
Göydən aman istədi.
Zalım olan fələkdən,
Bir az zaman istədi.
Zaman özü də dardı,
Gözlə qaş arasında.
Can qalsa, ruh qalammaz,
İki daş arasında.
Neçə igid, ərəni,
Neçə can aldı fələk.
Ahlar göyə çəkilir,
Bu dərdə dözən gərək.
Dözümüm göylərdədi,
Dözüm dara çəkilib.

Vermə efirə qardaş,
O, ağlayan gözləri.
İçimi yavaş-yavaş,
Parçalayan sözləri.
Bir ananın ahına,
Bir ata fəryadına,
Ürəyim dözə bilmir,
Uşağın göz yaşına.
Bu dərd qəlbimi dəlib.
Gözlərimə tor gəlib.
Gözlərim göylərdədi,
Gözüm dara çəkilib.

Hansı sözlə ovudum,
Mən ananı, balanı.
Hansı sözlə ovudum,
Eşqi nakam qalanı.
Necə söz alım deyim,
Başın sağ olsun ata.
Dünya fani dünyadı,
Başın sağ olsun ana.
Bu dərd elin dərdidi.
Nakam gəlin dərdidi.
Dərdi yeyə bilmirəm.
Sözü deyə bilmirəm.
Xəttim qara çəkilib.
Sözüm göyə çəkilib.
Sözüm yerə düşməyir,
Sözüm dara çəkilib.
…
Ta dənizə getmərəm.
Dənizdə közüm qalıb.
Sözümü bitirmərəm,
Dənizə sözüm qalıb.
Sözüm dənizdə deyil,
Gözüm dənizdə deyil.
Dəniz mənə od vurub,
Közüm dənizdə deyil.
Közüm alov-alovdu.
Bu nə od, nə yalovdu.
Bu dəniz köz ocağı,
Dəniz tordu, tilovdu.
Sözüm dara çəkilib.
Gözüm dara çəkilib.
Tüstüm göyə ucalıb,
Közüm dara çəkilib.

07.12.2015.

Metronun “Elmlər Akademiyası” stansiyasının qarşısındakı dayanacağa çatanda addımlarını yavaşıtdı.Piyada birnəfəsə xeyli yol gəldiyindən bərk yorulduğunu indi hiss etdi.Bir kənara çəkildi, nəfəsini dərə – dərə ətrafa nəzər saldı.
Dayanacaqda xeyli adam vardı. Avtobus gözləyənlərin əksəriyyəti cavanlar idi. Aralarında onun kimi ortayaşlı qadınlar, kişilər də vardı.
“Bəlkə, avtobusa minməyim heç.Onsuz da bir saata gəlib çıxacaq…” Elə bunu fikirləşirdi ki, arxadan çiyninə ağır bir əl qondu.Ürəyi çırpına-çırpına başını çevirib baxanda gözlərinə inanmadı:
— Valeh?!. Sənsən? Bəs…
Qarasaqqal, qaraköynək, sıx qara saçlarına təzəlikcə dən düşmüş kişi hələ də əlini onun çiynindən çəkməmişdi.Deyəsən, belə bir fikri yoxuydu da heç…
–Hə, mənəm, özüməm.Bağışla ki, sağ-salamatam, ölməmişəm.Allah saxladı məni…Sizdən olsaydı…
Qadını dərin quyuya salmışdılar elə bil.Havası çatmırdı.
— Niyə belə danışırsan? Səni bəyəm mən?.. Eh, birindən xəbərin var, beşindən yox. Sənin torbanı o tikdi…
–İynəni-sapı sən vermişdin, o da tikdi də!..
Kişinin bu atmacası qadını heç açmadı.Üzünü ona yox, yana tutaraq:
— Belə danışma, sən Allah!-dedi.– Heyif ki, vaxtım yoxdu, gözləyirlər məni, yoxsa…
Kişi də harasa tələsir, kimisə gözləyirdi, sanki. Bir gözü küçənin yuxarı başındaydı.
–Nolar, bir gün görüşüb ətraflı danışarıq.Mənə hər şey məlumdur.Təkcə bir şey qaranlıq qalıb…
Valehin bu müəmmalı danışığından sonra qadının əhvalı lap pozuldu.Əlini çantasına salıb cib telefonunu çıxardı.Əsəbdən titrəyən barmaqlarının ucuyla bir-iki düymə sıxmışdı ki, Valehin ağır əlini yenə də çiynində hiss etdi.
— Ay Rəna xanım, kimə zəng vurursan,niyə belə özündən çıxırsan? Yoxsa, yenə
tutdurmaq istəyirsən məni?..
–Səni tutduranın…- Qadının hövsələsi lap tükəndi artıq.–Bilirsən nə var, fikrimi dəyişdim, heç yana tələsib eləmirəm.Sən də nə işin var, saxla sonraya. Elə bu gün, bu dəqiqə gedib oturaq və hər şeyə birdəfəlik aydınlıq gətirək…Bəsdir nahaq yerdən söyüş, qarğış yiyəsi olmağım…
Kişi qadının bir an içində fikrini dəyişib onunla söhbət etmək istəyini gözləmirdi. Ona görə də bir qədər tərəddüdlə:
— Nə deyirəm?! Amma hara gedək, harda oturub…
Kişinin sözünü qurtarmasına ehtiyac qalmadı. Rəna xanım istehza qarışıq naz-qəmzəylə dilləndi:
— Necə yəni hara gedəcəyik? O xarabaya!..Başqa gedəsi yerimiz yoxdu ha!..
Valehi tok vurdu elə bil. “Vallah, başı işləmir bunun. Bir belə vurhavurdan sonra da özünə yığılmayıb hələ”. (daha&helliip;)

Tərk edib sən məni bil getmisənsə.
Nə üçün yuxuma de sən gəlirsən?
Bu mənim ömrümü qəm etmisənsə.
Nə üçün yuxuma de sən gəlirsən?

Elə bil bu üzüm solmamış kimi.
Elə bil vəfasız olmamış kimi.
Deyəsən etdiyindən doymamış kimi.
Necədə yuxuma hər gün gəlirsən.

Nazlı baxışlarla süzürsən məni.
Sorada edama düzürsən məni.
Necədə yuxuda üzürsən məni.
Nə üçün yuxuma hər gün gəlirsən?

Yadların qoynuna atıb getmisən.
Sən məni ölümə satıb getmisən.
Elə bil qəlbimdə yatıb getmisən.
Necədə yuxuma hər gün gəlirsən.

Görürəm yuxudan qalxa bilmirəm.
Bir daha ətrafa baxa bilmirəm.
Oturub qırağda daha dinmirəm.
Nə üçün yuxuma hər gün gəlirsən?

Həsrəti meyvə tək dərirsən mənə.
Sorada önümdə sərirsən mənə.
Düşünmə hər gecə ərirsən mənə.
Nə üçün yuxuma hər gün gəlirsən?

Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin Rəhbərliyi Sizi, yeni nəsil Azərbaycan gəcliyinin istedadlı nümayəndəsini, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının elektron orqanları Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Yönətim Kurulunun Fəxri üzvünü və əməkdaşını, gənc yazarı doğum gününüz münasibətilə səmimi qəlbdən təbrik edir, Sizə uzun ömür, möhkəm cansağlığı, xoşbəxtlik, ədəbi-bədii yaradıcılığınızda bol-bol uğurlar diləyir! Sevib, sevdiyiniz insanların əhatə dairəsində olun!

Mətbuat xidməti

23 yaş

Uşaqlığı aldın əldən,
Qaralar yox olur teldən,
Pay tutub çiçəkdən, güldən,
Xoş gəldin iyirmi üç yaş.

İnsan üçün namus, şərəf,
Olmalıdır daim hədəf,
Yol aldım otuza tərəf,
Xoş gəldin iyirmi üç yaş.

Hər günümlə duyum qürur
Alnım açıq, sözüm məğrur,
Başlasın sənlə hər uğur,
Xoş gəldin iyirmi üç yaş.

BİR İL DƏ ÖMÜRDƏN KEÇDİ BELƏCƏ.

Hər il qocalıram, keçirib illər,
Ömür misalımın cavabı neçə?
Bir il də ömürdən keçdi beləcə,
Günahı neçədir, savabı neçə.

Bir il də ömürdən keçdi beləcə,
Bir il də ömürün üstə gəldi il.
Görəsən hamarmı bu ömür yolum?
Mənasız yaşamaq yaşayış deyil.

Bir il də ömürdən keçdi beləcə,
Hər il bir yaş daha qocalır insan.
Həyatı anlayır bir az da yaxşı,
Qocala-qocala ucalır insan.

Bir il də ömürdən keçdi beləcə,
Bu gün kədərimi sevincim silir.
Günahımmı çoxdur, savabımmı çox,
Bunu başım üstə tək Allah bilir…

Bir il də ömürdən keçdi beləcə,
Yaşayım bu ömrü gərək firavan.
Elə yaşayım ki, asan olsun iş,
Sonuncu mənzilə köçdüyüm zaman….

SONUNCU BAHAR

Mən səni isti bir günəş sanırdım,
Sən verdin ömrümə çovğunu, qışı.
Yox, bunun günahı səndə deyil ki,
Əzəldən belədir bəxt, yaranışım.

Elə ki ayrılıb tərk etdin məni,
Sızladı könlümün ən sarı simi.
Mən səni başqa bir eşqlə sevmişdim,
Ürək sevə bilmir daha heç kimi.

Bəlkə sevməyimlə günah etmişəm?!
Düşünmə haçansa əhv olaram mən.
Eşitsəm ki bir gün yadın olmusan,
Gülüm, həmin günü məhv olaram mən.

Mən sənə söz verdim xoş bir gələcək,
Yox idi başqa bir niyyətim mənim.
Deyiblər ki vardır hər işdə xeyir
Bəlkə ayrılıqmış qismətim mənim?!!

Sevindim səninlə, güldüm səninlə,
Ağladım hər zaman acı, ağrına.
Bircə təsəllidir o şəkillərim,
Öpüb doya-doya get bas bağrına.

Ayrıldıq, söylədin dost qalaq gərək,
Özümü bu odda yaxa bilmərəm.
Mən ki ürəyimlə sevmişdim səni,
Sənə dost gözüylə baxa bilmərəm.

Mən sənə sevgimlə gül-çiçək əkdim,
Soldurdun əlinlə həmin o bağı.
Dostluq nə zamansa sevgiyə dönər,
Sevgi necə dönsün dostluğa axı?!

Sızlatdın qəlbimin yaralarını,
Qaysağı da qopdu, qanı da sızdı.
Daha qarşılaya bilmərik yazı,
Bu bizim sonuncu baharımızdı.

Bəlkə də dünyanın yüz yaşı vardı, –
İnsanın tamahı ilk daşı yardı.
Dımdıyin dörd səmtə dən daşıyardı,
Səni dənliyindən etdilər, Vətən!

Sanki bir-birinə oxşardı hamı,
Oğuzdu, Qorquddu, Avşardı hamı,
Qoynunda şad-xürrəm yaşardı hamı,
Səni şənliyindən etdilər, Vətən!

Xoş arzu-niyyətə təməldin onda,
İnsanlar halal süd əməndi onda,
Məchul bir riyazi əməldin onda,
Səni tənliyindən etdilər, Vətən!

Sənə dost deyənə qardaş sən idin,
Arxadaş sən idin, sirdaş sən idin,
Ən uca sən idin, ən baş sən idin,
Səni “ən”liyindən etdilər, Vətən!

Allaha ən yaxın bəndə sən idin,
Cismdə sən idin, təndə sən idin,
Özündə özündün, səndə sən idin,
Səni sənliyindən etdilər, Vətən!

“Yan”a can söyləyən it nə dəlidi,
Nə gicdi – minillik fitnə-felidi.
Şuşa sənin üçün Çənlibel idi,
Səni çənliyindən etdilər, Vətən!

DOST-TANIŞIM,SİRDAŞIM

Hey dolandım pərvanətək yaxınların başına,
Göz dikmədim bir kimsənin çörəyinə,aşına.
Rast gəldikcə zəmanənin çəpgözünə,çaşına,
Kipriyimdə gilələndi muncuq-muncuq göz yaşım-
Görən niyə vəfasızdır dost-tanışım,sirdaşım?!

Ötən günlər düşür yada,qovruluram,yanıram,
Çərxi-fələk durmaz belə,yenə dönər,sanıram.
Mən arifəm hər kəlməni anlayıram,qanıram,
Gözüm görür,qulaq duyur,pozulmayıb yaddaşım-
Görən niyə vəfasızdır dost-tanışım,sirdaşım?!

Gün var idi qonardılar milçək təkin şirəyə,
Nə bir ləkə,nə də bir xal düşməz idi ürəyə.
Tərif ilə ev yıxdılar,sığal çəkib kürəyə,
Yuxa ürək olmağımdan ağrıyıbdır hey başım-
Görən niyə vəfasızdır dost-tanışım,sirdaşım?!

Qarışqalar olubdular nəhəng filin qənimi,
Riyakarlar,simasızlar artırıbdır qəmimi.
Təlatümlər,fırtınalar parçalayıb gəmimi,
Mən yelkənsiz hər limana axı necə yanaşım?-
Görən niyə vəfasızdır dost-tanışım,sirdaşım?!

Olmayıbdır qəbahətim,əyri sözüm,yalanım,
Üzü dönən zəmanəmi?-yoxdur yada salanım.
Hey fikirdir,hey xəyaldır dönməz, sadiq qalanım,
Ağır olub nankorların qafasına hər daşım-
Görən niyə vəfasızdır dost-tanışım,sirdaşım?! (daha&helliip;)

XƏYALLAR

Sənsizliyim bu gün saçın yolubdu,
Göz yaşlarım axıb qəlbə dolubdu.
Ümüd yerim saralıbdı, solubdu,
Yoluna gözünü dikir xəyallar.

Dolanıb gözündə yuxun mən ollam,
Səpilib üstünə qoxun mən ollam.
Sənə yaxından da yaxın mən ollam,
Ağlayıb göz yaşı tökür xəyallar.

Sevgi dənizinə atdım özümü,
Məhəbbət odunda çatdım özümü.
Sən olan həyata qatdım özümü,
Bağrımda lalələr əkir xəyallar.

Ömrümü bələdim, sənin ruhunla,
Çəkdim ciyərimə ətir qoxunla.
Tanrının verdiyi azın, çoxunla,
Ölümsüz bir qala tikir xəyallar.

05.12.2015

KÜSDÜRMƏ NOLAR

Dərdini de, ürəyimə toxunma,
Qəlbini qəlbimdən küsdürmə nolar.
Həsrətini, hicranını ver mənə,
Gözümü könlündən küsdürmə nolar.

Qopar içimdəki bu intizarı,
Yaşat könlümdəki bu ahu-zarı.
Allah xatirinə, sən etmə barı,
Gözümü könlündən küsdürmə nolar.

Küsdür misraları, küsdür sözündən,
Yağışı selindən, odu közündən.
Aşığı sazından, məni özündən,
Gözümü könlündən küsdürmə nolar.

Çıxart xəyalların içindən məni,
Oxşa saçlarıma əkdiyin dəni.
Küsdür dağlarından dumanı, çəni,
Gözümü könlündən küsdürmə nolar.

28.11.2015

DƏRDİMİ YAZMIR QƏLƏM DƏ

Pozulubdur sığalları,
Sevməz daha nağılları,
Bu torpağın oğulları,
Dözümə düşmən kəsilib.

Basılıbdır sərhədlərim,
Haya gedib igidlərim,
Səbr verən öyüdlərim,
Özümə düşmən kəsilib.

Sevincim əsirmi qəmdə?
Bu millət qalmaz ələmdə.
Dərdimi yazmır qələm də,
Sözümə düşmən kəsilib.

Oyatmışam yaddaşı da,
Yanır bağrımın başı da,
Daha gözümün yaşı da,
Gözümə düşmən kəsilib. (daha&helliip;)