Kənan AYDINOĞLU.”Bağışlayıb, suçumu gəl”

1902788_614529541965133_896121757_n

Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin
Mətbuat xidmətinin rəhbəri,
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü.

Şair dostumuz Əziz Musaya.

Şairsən, kövrək şairsən,
Bağışlayıb, suçumu gəl.
Könlünün sözünü dinlə,
Bağışlayıb, suçumu gəl.

Yasamaldan və Bayıldan,
Nəbidən, Qaçaq Mayıldan,
Qubadlıdan, Cəbrayıldan,
Bağışlayıb, suçumu gəl.

Şairə atılmaz ki, ox
Möminin qəlbi, gözü tox,
Bu dünyaya etibar yox,
Bağışlayıb, suçumu gəl.

Xoş diləyi, niyyəti sev,
Möhnəti və zilləti sev,
Düşmə dara, milləti sev,
Bağışlayıb, suçumu gəl.

Fikrim dumanda, çəndədi,
Yoğrulan yenə kündədi,
Ustad, dəyişən bəndədi,
Bağışlayıb, suçumu gəl.

Bakı şəhəri. 24 dekabr 2019-cu il.

Əziz MUSA.”Gözlərin”

em

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Gözlərə nə qədər şeir yazılıb,
Gözlərə nə qədər mahnı qoşulub,
Sənin gözlərindən yoxdu dünyada,
O gözlər tay mənim həyatım olub.

O gözlər naz ilə baxanda mənə,
Məndə nə can qalır, nə də ki, ürək,
O gözlər necə də yaraşır sənə,
Ən böyük rəssammış, inan ki, fələk.

O gözlər Günəşdən od-alovludur,
Baxanda qəlbimi odlara yaxır.
Necə işıqlıdır, necə nurludur,
İlahi, o gözlər nə qəşəng baxır.

Mənə yol göstərir şəfəqi, nuru,
O gözlər gecəni işıqlandırır,
O gözlər mehriban, o gözlər duru,
Qəlbimə od salır, məni yandırır.

Gözüm o gözləri görəndən bəri,
Sanıram Ay ilə, Günəş görüşüb,
O gözlər dünyanın möcüzəsidi,
Mənim qismətimə, bəxtimə düşüb.

Əziz MUSA.”Gizlənpaç oynama”

em

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Gizlənpaç oynama bu qaşla gözlə,
Sən harda olsan da tapacam səni,
Gecə də gündüz də yolumu gözlə,
Gəl bu ayrılığa öyrətmə məni.

Unutma özünü, vaxt tələ qurur,
Yolumu, izimi tumarla hərdən,
Hələ ilk görüşün çiçəyi durur,
Bu eşqi, sevinci buraxma əldən.

Çalış baharını yuxuya vermə,
Qismətin, taleyin bərəsi olur.
Dövranın ağlayan üzünü görmə,
Sevdalı günlərin bəhrəsi olur.

Sonrakı göz yaşı hayına yetməz,
Çoxdu bəhanələr, bilirəm indi.
Acı göz yaşından çiçəklər bitməz,
Sənin ürəyinə gəlirəm indi.

Çox zaman göz, qaşa aldanır adam,
Səni çox sevirəm, qaçma gözümdən,
Demə taleyinə qəribəm, yadam.
Mən dönən deyiləm heç vaxt sözümdən.

Afət VİLƏŞSOY.”Gəlmə”

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü,
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Cənub Bürosunun Rəhbəri

Gözləntilər, puça çıxsın ümidlər,
Arzulara quyu qazım bu axşam.
Sən bir az da ağlat, bir az da gəlmə
Həsrətinə şeir yazım bu axşam.

Qaş qaralsın, bala-bala saralım,
Səbr kasam, dolsun, daşsın, yorulum,
Dəli kimi küçələrə yol alım
Öz qapıma yolu azım bu axşam.

Sən ha gəlmə,birdən çaşıb gələrsən,
Sənsizliyi-hüzurumu bölərsən,
Qoy ağlayım, gələmməsən, ölərsən?
Bax gül kimi dolub gözüm bu axşam.

Sən bir az da ağlat, bir az da gəlmə,
Həsrətinə şeir yazım bu axşam.

Xəyalə SEVİL.”Hamıdan sonrasan”

“Gənc Ədiblər Məktəbi2”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü

Hamıdan sonrasan,
Hamıdan əvvəl.
Ömrün tən ortası
Görüş yerimiz.
Budağıq, yarpağıq,
Suyuq, torpağıq,
Bəlkə bir gövdədə
Tamamlanaq biz?
Ruh adam, dost adam,
Bu doğmalığın
Adını mən qoyum
Ömrünü sən ver.
Yarımcan qalmışdım
Dünənə kimi.
Nə ömür verirsən, ver,
Amma tam ver.

Xəyalə SEVİL.”Cəzalıdı ürəyim”

“Gənc Ədiblər Məktəbi2”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü

Cəzalıdı ürəyim,
Bədənimdə küncə qoydum.
Yorulan göz yaşımı,
Yanağımda dincə qoydum.

Bu da səndən qalan ömür,
Yarı sənsən, yarı sudu.
Həsrətini atdığım yer
Gözlərimin quyusudu.

Eh! Yolların yol yoldaşı,
Gedən yollara qarışdın.
Sən tək bədəndən ibarət

Xəyalə SEVİL.”Və bir gün qarşına bir adam çıxa”

“Gənc Ədiblər Məktəbi2”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü

Və bir gün qarşına bir adam çıxa,
Elə oyanasan yuxundan elə
Gördüyün yuxular yadından çıxa.

Və bir gün qarşına bir adam çıxa,
Əridəsən hisslərinin qarını.
Açasan qəlbini bir sərgi kimi,
Tək-tək göstərəsən duyğularini.

Və bir gün qarşına bir adam çıxa,
Bircə baxışından səsini duya.
Səni bu dünyada bəlkə, bəlkə də,
Atandan, anandan artıq taniya.

Və bir gün qarşına bir adam çıxa…
Gözlərimdə ürəyimin səsi var.
Boğazacan yığılmışam, ilahi,
Səbrimin tükənmək təhlükəsi var.

Xəyalə SEVİL.”Sən mənim xəyal yoldaşım”

“Gənc Ədiblər Məktəbi2”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü

Əvvəl saçlarımı kəsdirdim,
Sonra qollarımı tulladım
Yanımdakı boşluğa.
Mən alışdım təkliyə,
Sən alışdın sərxoşluğa.

İçimə atdım səsimi,
İçimdə qulaq batır.
İndi gücüm nə ölməyə,
Nə də yaşamağa çatır.

Sən mənim xəyal yoldaşım,
Ayrılığın adını qoy.
Həyatına sevmədiyin qadını qoy.
Ağla,
Gözlərin boşalsın.
Sonuncu axşamdan yazıram sənə,
Bütün gecələrin xeyirə qalsın.

Xatirə FƏRƏCLİ.”Bu dərd ki var”

Bu dərd ki var, keçən deyil,
Çalış yola ver də, ağla.
Bir ağladın kar olmadı,
Çək sinənə bir də ağla.

Bax ha, nadansa qarşında,
Gülünc olar göz yaşın da.
Yer ver bağrının başında,
Çəkil dalda yerdə ağla.

Boş ver dünya dəstgahına,
Bat bir ömrün günahına,
Yol get dərdin dərgahına,
Dərdini DƏRD bil də, ağla.

Ay Bəniz ƏLİYAR.”Yenə gözüm su içmir”

Yenə gözüm su içmir,
həyat donub elə bil.
Məndəki bu səssizlik
xeyir əlamət deyil…

Keçdi ömrün yarısı,
yarı yaşa yetişdim.
Kal günlər, kahal günlər
gəldi başa, yetişdim.

Gözümə işıq oldu,
ömrümə çıraq adam,
Gördüyüm yuxulardan
çin çıxan qonaqadam.

İşə gedirəm hər gün,
çıxır yoluma yenə.
Evimə dönən zaman
qapımı açır mənə.

Həm kədərdir, həm ağrı,
həm min dərdə dəvadır.
Yastığımda göz yaşı,
əllərimdə duadır…

Həm yuxudur, həm həyat,
həm su, hava, yer, göy O…
Nə sirr, möcüzədirsə,
hər şey Odur, hər şey O…

Ay Bəniz ƏLİYAR.”Sənə şeir axtarıram”

Yaşamaq eşqinə düşüb,
Sənə şeir axtarıram.
Boş şeydi qafiyə işi,
Sən ən gözəl qafiyəmsən.

Mənə elə tərs-tərs baxma…
Haqlısan yerdən göyəcən.
Bu şeirdə sənin yerin
tərsinə düşüb deyəsən…

Vallah, qafiyə boş şeydi…
Qoymaram beynimi yorsun…
Burda qafiyə yerinə
olarmı əllərin dursun?

Şeir axtara-axtara
səni gəzirəm, biləsən.
Elə zamanında gəl ki
qafiyəmlə tən gələsən.

Söz uzandıqca nə derlər?
Və başqaları… və sair…
Bu şeiri də az ütülə,
ay qafiyəbaz şair.

Şairə Adilə NƏZƏR.”Adımı şeir elədim”

Filologiya üzrə fəlsəfə doktoru,
AYB-nin üzvü, “Kitab Evi” İctimai Birliyinin sədri

Hansı ağrılardan çıxdın,
Hansı əzablardan gəldin?
Harda ağladın kim bildi,
Kim bildi ki, harda güldün.

İslandınmı, qurudunmu,
Kimin gözünə əkildin?
Coşub bir gün şəlalətək,
Kimin qəlbinə töküldün?

Ruhumun yağmur havası,
Könlümün duman yerisən.
Kiminin ümid işığı,
Kiminin güman yerisən.

Ürəyimə düşən oda,
Ayağı yalın girirəm.
Aynalara baxammıram,
Baxanda səni görürəm.

Oxudum hər sətirini,
Hər hərfini seyr elədim.
Sənin özün olum deyə,
Ta, adımı şeir elədim.

Şairə Adilə NƏZƏR.”Qar yağıb”

Filologiya üzrə fəlsəfə doktoru,
AYB-nin üzvü, “Kitab Evi” İctimai Birliyinin sədri

Dünən gözəl bir haldaydım,
Bu gün o hala qar yağıb.
Həyat necə də acıymış,
Şəkərə, bala qar yağıb.

Bir nöqtədə cəm olmuşdum,
Elə şad-xürrəm olmuşdum,
Sevincimdən dəm olmuşdum,
Gör necə əla qar yağıb.

Verim bu dərdi neçəyə,
Ağrıdım üzü gecəyə,
Qaldığım evə, küçəyə,
Getdiyim yola qar yağıb.

Münəccimlər gətirdi bəd,
Titrədi diz, büküldü qədd.
Uçmaz dediyim o məbəd,
Uçdu o qala… qar yağıb.

Üz çevirib getdi hamı,
Tərk etmədim heç inamı,
Yuxuda gördüm anamı,
Söylədi: bala, qar yağıb…

Yazma, mənə bu günahı,
Bitir, dilimdəki ahı,
Dön bir mənə bax, İlahi,
Gör ki, bu qula qar yağıb.

Adilə Nəzər 21.12.2019

Əyyub MƏMMƏDOV.”Dəniz boyda sevgim…”

Gəlmişəm yenə də dəniz seyrinə,
Qəmli fikirlərlə həsrət ötürüm.
Baxıram dənizin ucqar yerinə
Deyirəm təəssüf mənim sevgimə.

Bir vaxtlar dənizi birlikdə sevdik
Gəlib kənarında, qışı yay etdik.
İndi bu yerlərə yalnız gəlirəm
Çılğın dalğalarla köks ötürürəm.

Gələrdik dənizə görüşmək üçün
Qol-boyun olub, sarılmaq üçün.
İndi tək-tək gedirik, düşünmək üçün
Oturub kənarda ağlamaq üçün.

Dəniz boyda sevgim, deyərdin mənə
Mən də can deyib, baxardım sənə
İndi bu sularda üzün görünür,
Böyük ləpələrdə səsin duyulur.

Əyyub MƏMMƏDOV.”Yarımçıq sevgilər”

Məhəbbət yolunda yıxılmaq olar
Yetər ki, qalxmağa bir yolun olsun.
Ayrılıb, yenidən sevmək də olar
Yetər ki, sevməyə bir üzün olsun.

Bir ürək nə qədər sevgi daşıyar?
O olar, bu olar, o biri olar
Qəlb boxça deyil, kim gəldi tuta
Axırda cırılıb, partlayıb daşa

Demə sevənlərim günahkar idi
Yarı yolda qoyub, tərk etdi məni
De mən qəlbimi açıq qoymuşam,
Hər gələn atını oynadıb getdi.

Bir gün geriyə dönüb baxanda
Alnının qırışı çaşdırar səni
Yarımçıq sevgilər bir alov kimi
İçində qaynayıb, yandırar səni.

Əyyub MƏMMƏDOV.”Alov kimi”

Bu bahar da payız kimi,
Sarı, qırmızı keçdi..
Yaşıllığı görmədim
Ya da gördüm, hiss etmədim.
Çoxdandı fəsilləri,
Yaman qarışdırmışam
Bircə sən qarışmırsan.
Beynimə qoyduğum kimi,
Yerində dayanmısan.
Dünən küləklə qar,
Yaman çovğun yaratdı
Bütün cismim üşüdü.
Təkcə başımdan başqa
Orda elə qalmısan,
İsti daş kömür kimi
Məni yaman qızdırır,
Xəyalın alov kimi…

Əyyub MƏMMƏDOV.”Gecikirsən, ay ürək”

Arzuları bir-bir gerçək etməyə
Vaxt azalıb, gecikirsən, ay ürək.
Bu həyatda əməl qoyub getməyə,
Gecikirsən, bir az tələs, ay ürək.

Çoxdandır heç yoxlamırsan özünü
Bəlkə sağlam, bəlkə xəstəsən bilək.
Deyirdin ki, qəm bağlayıb üzünü
Gecikirsən sil dərdini, ay ürək.

Hiss edirəm, içində bir boşluq var
Vaxt ötsə də, dola bilmir bu ürək.
Çox sakitsən, bilirəm ki, sözün var
Töküb, boşalt öz içini, ay ürək.

Pünhan tutmusan neçə sirrini,
Bilirəm vəfada tayın yox ürək.
Hərçənd bilməsələr bəzən qədrini,
Gecikirsən, üsyan elə, ay ürək.

Əvvəlkitək zövq almaqda acizsən
Əl-qolunu itirmiş bir əlilsən.
Son mənzilin uzaq deyil bilirsən
Gecikirsən, aman yoxdur, ay ürək.

Əyyub MƏMMƏDOV.”Apar məni doxsanlara”

O dövrdə izim qalıb
Çox deyilmiş sözüm qalıb
Xatirəmdən ilham alıb,
Baxar könül oralara
Apar məni doxsanlara.

Yaşım onda azdı mənim
Heç olmazdı dərdim,qəmim
İstəyirəm indi gəlim
Qaçım-gedim doğmalara,
Apar məni doxsanlara.

Bayramları çox fərqliydi
Süfrələr bol-bəzəkliydi.
Adətlər də dəyərliydi
Bircə getsəm o çağlara,
Apar məni doxsanlara.

Televizor köhnə idi.
Düymələri də işləmirdi
Fəqət bizi bir tutardı
Hamı baxardı bir kanala,
Apar məni doxsanlara.

İndi fikrim xəyallarda
Arzum qalıb uzaqlarda.
Bir quş olub o dağlarda
Baxam bizim ocaqlara,
Apar məni doxsanlara.

Əziz MUSA.”Gözəl” (Təcnis)

em

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Çoxdan gəzdirirəm dərdi sinəmdə,
Qurumur inan ki, gözdə nəm, gözəl.
Sinəm alovlanır dərd isinəndə,
İtibdi gözümdə göz dənəm, gözəl.

Xəlbirim, ələyim düz ələ indi,
Sözümü tapşırdım düz ələ indi,
Çətin ki bu qəddim düzələ indi,
De nə vaxt olubdu gözdə nəm, gözəl?

Bir kimsə yoxdu ki, deyəm dərdimi,
Söylə Əziz Musa gülün dərdimi?
Dərdimin yanında dərdlər dərddimi?
İnan ağlamaqdan gözdənəm, gözəl.

Əziz MUSA.”Bir gün gecikərsən”

em

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Sən bir bəhanə tap, gecik görüşə,
Ürəyim həsrətlə çırpınsın bir az.
Gecik əllərimdə solsun bənövşə,
Qoy məni ağlatsın bu işvə, bu naz.

Axtarsın gözlərim elə hey səni,
Xəyalım dalınca yollara çıxsın,
Gülüm intizarda sən saxla məni,
Gözümdən dünyanın sel, suyu axsın.

Gəldiyin yollara sərim kölgəmi,
Yolların tozu da dəyməsin sənə.
Öyrət bir az mənə həsrəti, qəmi,
Ayrılıq dağ çəksin odlu sinəmə.

Öyrət bu həsrətə, öyrət sən məni,
Sənsiz bulaq kimi çağlasın gözüm.
Gülüm, görməyəndə bircə gün səni,
Sənsiz yaşamağa tablayım, dözüm.

Sevinclə gedirəm hər gün görüşə,
Sənsiz darıxıram qonçə çiçəyim.
Gəlmə sən vaxtında, gəlmə görüşə,
Bir gün gecikərsən, dözməz ürəyim.

Əziz MUSA.”Gözəl”

em

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Gözələ deyilər sözün gözəli,
Gözəldə ən gözəl gözdü , ay gözəl.
Əl vursan yandırar vallah köz əli,
Gözlərə od salan közdü, ay gözəl.

Od düşsə alışıb yanacaq ürək,
Nazlı bir gözəli sevəsən gərək,
Qoru sevdiyini göz bəbəyi tək,
Hər gözəl bir şirin sözdü, ay gözəl.

Gözəllik önündə baş əyir insan,
Gözəllik qoruyur dünyanı hər an,
Dünya gözəllərlə gözəldi inan,
Bu bir həqiqətdi, düzdü, ay gözəl.

Əziz MUSA.”Baba”

em

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Olan düz bölünmür, artıb qalıqlar,
Yaxşılıq bilməyir daha balıqlar,
Gün-gündən çoxalır xarabalıqlar,
Dünyanın nizamı pozulub, baba.

Daha düz çəkməyir, bu daş tərəzi,
Yoxdu, ədalətin , haqqın əvəzi,
Bölünüb dağları, düzü, dənizi,
Dünyanın nizamı pozulub, baba.

Çoxalıb uçuran, azalıb quran,
Cənnət el-obalar olubdu viran,
Allahlıq eyləyir yerindən duran,
Dünyanın nizamı pozulub, baba.

Bayquşlar ulayır gül bitən yerdə,
Namərd quyu qaxır, tor qurur mərdə,
Düşübdü urvatdan xeyir də, şər də,
Dünyanın nizamı pozulub , baba.

Alovlar bürüyür torpağı indi,
Axan qan, göz yaşı torpaga dəndi,
Öldürmək, zülm etmək, bir təzə dindi,
Dünyanın nizamı pozulub, baba.

Xıxan dəvələri yükləyən yoxdu,
Yaxşı adamları təkləyən çoxdu,
Dünya kökdən düşüb, kökləyən yoxdu,
Dünyanın nizamı pozulub, baba.

Əziz MUSA.”İnciyər”

em

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Düşsən qürbət yollarına,
Səndən doğma el inciyər,
Öpməsən , sığallamasan,
Qara saçlar, tel inciyər.

Nur saçmasa göydən günəş,
Çiçək solar, gül inciyər,
Bal kimi söz danışmasan,
Dodaq küsər, dil inciyər,

Görüşünə sən geciksən,
Nazlı yarın bil, inciyər.
Görsən qəmlidi sevgilin,,
Gözlərini sil, inciyər.

Sən sevib, sən sevilməsən,
Can yanar, könül inciyər,
Gül-çiçəklər naz eyləsə,
Ah çəkər, bülbül inciyər.

Şəhla RAMAZANQIZI.”Gücüm yetməz atdığı hər daşına”

Gücüm yetməz atdığı hər daşına.
Yaşım çatmaz söz deməyə yaşına,
Görən kimdi sığal çəkən başına?!
Arxası kim,dayağı kim dünyanın?!

Gözlərimə yuxu yaddır gecələr,
Çox gerçəyə şahid olur küçələr,
Ömür sürür yarıyuxulu neçələr,
Yatmışı kim, oyağı kim dünyanın?

Dərk edəndən doğuluruq, ölürük,
Qısa ömrü hamı ilə bölürük,
Hansımız bu müəmmanı bilirik?
Başı kimdir,ayağı kim dünyanın?!

Şəhla RAMAZANQIZI.”Sən yoxsulu görəmməzsən dilənən”

Sən yoxsulu görəmməzsən dilənən,
Kasıb adam zəngin qəlblə mərd gəzər.
Həyat yükü çiyinlərin əzsə də,
Qəddin əyməz,ürəyində dərd gəzər.

Addımbaşı ” yoxluq” deyib ağlamaz,
Rəbbdən özgə kimsəyə bel bağlamaz,
Acı dillə könülləri dağlamaz,
Tale yükü həyatında sərt gəzər.

Öz evinə gələndə də utanar,
Əlləri boş cibində gizli yanar,
Səbr eləyər çətin günə,dayanar.
Tək qalanda çox fikirli, pərt gəzər.

Azərbaycanlı gənc yazar Əyyub Məmmədovun şeiri İranda dərc olunub

https://c.radikal.ru/c23/1912/08/2ad492d5ef8a.jpg

Jurnalist, şair Əyyub Məmmədovun milliyətcə Azərbaycan türkü olan, görkəmli şair Məhəmmədhüseyn Şəhriyara həsr etdiyi “Şəhriyar” adlı şeiri fars dilinə tərcümə edilərək İran İslam Respublikasının paytaxtı Tehran şəhərində fəaliyyət göstərən məşhur “Xudafərin” dərgisinin 183-cü sayında çap olunub. Adı çəkilən ədəbiyyat və mədəniyyət dərgisində fars şair və yazıçılarla yanaşı, türk yazarların da qələmə aldığı hekayə, şeir və esselər dərc olunur. Qeyd edək ki, “Xudafərin” dərgisi həm türk, həm də fars diində nəşr olunur.
Jurnalist, şair Əyyub Məmmədovun adı çəkilən dərgidə çap olunan şeirini oxucularımıza təqdim edirik.

“Şəhriyar”

Bir dahi uyuyur qonşu torpaqda
Adı Şəhriyardı, özü dəryadır.
Sözü, kəlməsi dürri-yektadır
Amalı türk olan bir bəxtiyardır.

Bir görmək istədi, öz millətini
Çəkdi daxilində acı zilləti.
Qəlbi bu eşqlə hey çırpınırdı,
Gözündə qor kimi şimşək çaxırdı.

Yanıb odlanırdı, sözdə, sətirdə
Bir xalq, dövlət, torpaq üstündə
Vahid birliklə, ulu vəhdətlə,
Şamtək əriyirdi şeir, qəzəldə.

Azadlıq məlhəmin çəkib yaraya
Vətən nisgilinə dərman edirdi
O taylı-bu taylı doğma elinə,
Ürəyi qubarlı salam deyirdi.

Heydərbaba onsuz qalıb gileyli
Öz elində olub indi yadelli
Sarıbaba düşüb xeyli aralı,
Səsi gəlmir qəlbi olub yaralı.

Neçə əsər yazılıbdır şəninə
Mahnı qoşub, söz deyiblər şeirinə
Adı düşmür cavan, qoca dilindən,
Öyrənirlər daim onu dərindən.

Rafiq ODAY.”Qoymadılar”

Yaşamaq haqqın vardı
Sənin də, qoymadılar.
Hər gün od qaladılar
Tənində, qoymadılar.

Dünya iblis, sən mələk,
Düz ələmir bu ələk.
Gəl indi dərdini çək
Dənin də, qoymadılar.

Yolunda bənd qurdular,
Min cürə fənd qurdular,
Imanını qırdılar,
Dinində qoymadılar.

Səbret, püşkünlə barış,
Olum, ölüm – bir yarış.
Yer istədin bir qarış
enində, qoymadılar.

Bu haqq hardan əyilmiş? –
Kim sorubsa, döyülmüş.
Göy də bizlik deyilmiş,
Enin də, qoymadılar.

Rafiq ODAY.”Adın gör haçandı dildə, dodaqda”

Dərin hörmət bəslədiyim, etimad qazanmış dostların
hər birinin boynunda haqqı olan Lalə xanım Mikayılzadəyə

Mayan halallıqdan yoğrulub, adın
Müqəddəs işinlə qoşa qanaddi.
Vaxt oldu, bir an da çimir almadın,
Vaxt oldu, gözündə gecə dan atdı.

Beləcə yaşadın halal ömrünü,
Kiminə şam oldun, kiminə mayak.
Dərd-sərin əlindən gəl al ömrünü,
Gör neçə dost səndən gözləyir dayaq.

Adın gör haçandı dildə, dodaqda,
Ünvanın çoxunun tale yoludu.
Sənin ürəklərdə qurduğun taxtda
Nəfs də, həsəd də haqqın quludu.

Ortaq bölüşürsən hamının qəmin,
Dərdinlə sevincin qoşadır sənin.
Sevgidi, sayğıdı könül həmdəmin,
Bu ülfət, bu mehr yaşadır səni.

Hər gün söyləyirsən “Təkbir” Allaha,
Çiynin altındadır ən ağır yükün.
Deyirsən: sığının tək bir Allaha,
Durun səcdəsinə, siz də diz çökün.

Müdriklik boy atır hər söhbətində,
Səni sevdiribdi, bacı, sadəlik.
Tanrı ərmağanı bu qismətində
Yaşayır başının tacı sadəlik.

Bir məsum, gülüzlü mələk kimisən,
Hər kəsə qəlbindən nur paylayırsan.
Xoş arzu, ən ülvi dilək kimisən,
Hamını saflığa haraylayırsan.

Qoy ömür bağçanı sazaq almasın,
Tər güllər ömrünün naxışı olsun.
Həyatın sevincdən uzaq olmasın,
Bu da biz dostların alqışı olsun.

Rafiq ODAY.”Elə-belə”

Biraz səbrim daralıb,
Təngiyib nəfəsim də.
Sən cah-cəlal eşqində,
Mən sevda həvəsində.

Qayıtmaq ümidi var,
Hər köç edən quşun da.
Yazı oxunmaz olub
Alnımın qırışında.

Yağışda islanıram,
Keçib gəlirəm qardan.
Üstümə qor ələnir
Sayrışan ulduzlardan.

Qaçıbdı gözlərimdən
Yuxu, göyə dirənib.
Qalxıb sinəmin ahı
Axı göyə dirənib.

Yaz da, payz da, qış da,
Elə yay da sənindi.
Mən fayda güdmürəm ki,
Bütün fayda sənindi.

Barı, insafla iş gör,
Yerində nəsə saxla.
Vüsalına yetməyə
Bir yol da kəsə saxla.

Rafiq ODAY.”Əllinin üstünə”

Əyyub Qiyasın 50 yaşına

Bir az huzur, bir az kədər
Yağır əllinin üstünə.
Çiyinləri qançır-qançır,
Yağır – əllinin üstünə.

Əlli – bəlli, ömür yarı,
Artır saçlarının qarı.
Tanrı göydə buludları
Sağır əllinin üstünə.

Ha qaçsan da fitnə-feldən,
Dara çəkilirsən dildən.
Qarışqadan yüngül, fildən
Ağır əllinin üstünə.

Kipriklərin mamır-mamır,
Gözdən axan qəlbə damır.
Qılıncını çəkən cumur
Fağır əllinin üstünə.

Tanrım səni səndə qorur,
Yol azmasın bəndə, qorur.
Canda təpər, təndə qürür
Yığır əllinin üstünə.

Cismin də EŞQ, ruhun da EŞQ,
Dağlar dələn ahın da EŞQ,
EŞQ adlı Allahın da EŞQ –
Çağır əllinin üstünə.
14.12.2018.

Rahilə xanım DÖVRAN.”Dövranam”

Şairə-jurnalist-publisist Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Naxçıvan Muxtar Respublikası Bürosunun Rəhbəri, “Qızıl qələm” media mükafatı laureatı

/”Düşüncələrim” – silsiləsindən/

Ömür adlı kəhərimi yora-yora çapmışam,
Çox gecəmi yatmamışam, gündüzümə qatmışam.
Kipriyimdə od daşıyıb, bu günlərə çatmışam
Vətənimə, torpağıma, millətimə heyranam,
Azərbayçan övladıyam, mən şairə Dövranam!

Yurd bilmişəm türk yaşayan hər ulusu- Turanı,
Köksüm alta, sinəmdədi dağı, düzü, aranı.
Baş üstündə Ay- Ulduzu, dildə təkbir, Quranı
Səmasında qartalıyam, düzlərində ceyranam,
Azərbayçan övladıyam, mən şairə Dövranam!

Nə zamandır qan ağlayır irəvanım, Qarabağ,
Ey Ağrıdağ, ey Savalan, canım-gözüm Haçadağ.
Tonqal çatın zirvənizdə, yeri-göyü oynadağ
Mamır basmış qaya altdan, Aslan təkim oyanam,
Azərbayçan övladıyam, mən şairə Dövranam!

Əxz etmişəm babalardan əzəməti, vüqarı,
Comərdliyi, sədaqəti,əhdə vəfa, ilqarı.
Namərdlərdən gizlətmişəm göz yaşımı, qübarı
El- obama göz dikənə sərt tufanam, boranam,
Azərbayçan övladıyam, mən şairə Dövranam!

Qisas üçün çalınarsa “Mehtər”, Cəngi”, ər Marşım,
Şəhidimə gülab olar zəfər, sevinc göz yaşım.
Qiyamətdən betər olar, bu müqəddəs savaşım
Müxənnətdən hər məqamda haqlı hesab soranam,
Azərbayçan övladıyam, mən şairə Dövranam!

Rahilə xanım DÖVRAN.”Haqqın mizanı”

Şairə-jurnalist-publisist Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Naxçıvan Muxtar Respublikası Bürosunun Rəhbəri, “Qızıl qələm” media mükafatı laureatı

/”Düşüncələrim” – silsiləsindən/

Dünyamız olubdur fırıldaq, yalan,
Abır, ismət, əxlaq, edilib talan.
Nə varsa yox olub əcdaddan qalan,
Qoruya bilmirik Tanrı yazanı-
Allahım, qurulsun Haqqın mizanı.

Artır bəyaz saçlar ağıllı başda,
Bu hala qəlb nədir, əriyər daş da.
Bəllərdik ərləri, mərdi savaşda,
Kilkilər ram edir nərə, sazanı-
Allahım, qurulsun Haqqın mizanı.

Yalan ayaq açır, hətta yeriyir,
Iblis bic-bic gülür, eyləyir seyir.
Yalançı doğruya şər, böhtan deyir,
Islah etmək üçün yolun azanı-
Allahım, qurulsun Haqqın mizanı.

Zaman mürgüləyir, yuxuya dalib,
Aqillər, adillər kənarda qalıb.
Gülzar bağçalıqda, alaq kök salıb,
Yazımız görməmiş vaxtsızxəzanı-
Allahım, qurulsun Haqqın mızanı.

Nələri görməyib bu qoca Turan,
Bizə kömək olsun müqəddəs Quran.
Əl açıb dərgaha yalvarır Dövran:-
Qoy çəksin suçlular haqlı cəzanı-
Allahın, qurulsun Haqqın mizanı.

Xatirə FƏRƏCLİ.”Apardı”

Elə bulandırdın könül aynamı,
Düzəlib durulmaq illər apardı.
Söküb xatirəni tulladım yerə,
Küləklər sovurdu, yellər apardı.

Əslində nə idi, nə oldu adı,
Çəkib, çəkişdirdi doğması, yadı,
Çoxların qarsıdı alovu, odu,
Söhbətlər soyutdu, dillər apardı.

Gəlmişdim, qismətdə bir biyar ömür,
Bu biçilmiş ömrə di sığış, gömül,
Hər soyuq baxışdan çat verən könül,
Hər çatda nə boyda sirlər apardı.

Xatirə FƏRƏCLİ.”Bu payız”

Gəldi öz donunda, öz biçimində,
çaldığı ilmələri
bərli-bəzəkli, xal-xal,
rənglədi təbiəti,
yarpaqlar
bu payızın ayağına
ağacların göndərdiyi təşəkkürü, minnəti.
Elə bil arzu idi, həvəs idi, gəlmişdi,
hisslərə can verməyə nəfəs idi,
gəlmişdi,
oynatdı könülləri,
göyçək sevgisi qaldı vurğun ürəklərdə.
Çətin,
çətin ki, gələ
belə payız,
bu payız
dünya üzünə birdə.

Xatirə FƏRƏCLİ.”Səni gözlədim”

Əsir edib istəkləri,
sındırıb çox ürəkləri,
görməz olub gerçəkləri
səni gözlədim.

Kölgələnmiş aya döndüm,
sıralandım, saya döndüm,
toy-büsatdım, vaya döndüm,
səni gözlədim.

Gəzən səda-soraq olub,
gözü itmiş bulaq olub,
yaxınlara uzaq olub
səni gözlədim.

Damla olub dolan gözdə,
söhbət olub dildə, sözdə,
baxış qoyub yolda, izdə
səni gözlədim.

Ucalardan enmədin sən,
daşa döndün, dinmədin sən,
nələr çəkdim… bilmədin sən…
səni gözlədim.

Şəfa EYVAZ.”Çıx get ürəyimdən”

Təhsil Problemləri İnstitutunun Kurikulum Mərkəzinin böyük elmi işçisi, Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetinin müəllimi, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Məsul katibi

Gəl çək öz köçünü duyğularımdan,
Çıx get ürəyimdən,daha sevmirəm.
Yuxuydun yox oldun sən həyatımdan,
Çıx get ürəyimdən,daha sevmirəm.

Döndün ümidimin göz yaşına sən
Aldandın kiminsə göz-qaşına sən.
Köçdün taleyimin yaddaşına sən,
Çıx get ürəyimdən,daha sevmirəm.

Sevmək,sevilmək də yalanmış demə
Sevgin özü boyda yükdü qəlbimə,
Sən layiq deyilsən mənim sevgimə
Çıx get ürəyimdən,daha sevmirəm.

2006

Şəfa EYVAZ.”Mənim yarımçıq şerim…”

Təhsil Problemləri İnstitutunun Kurikulum Mərkəzinin böyük elmi işçisi, Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetinin müəllimi, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Məsul katibi

Dağınıq fikirlərim kimisən bu gün
yarı gözümdə, yarı beynimdə, yarı qəlbimdə
yarı başqa yerdə, başqa evdə, başqa aləmdə…

İş masamın üstünə düzülüb xəyalların…
Bütün kağızların bir tərəfində
sənin şifrələnmiş adın,
bir tərəfində mənə aid cızma-qaralar…
Eynən duyğularım tək qarma-qarışıq…

Yağış döyən pəncərəmdə görünür bir ara üzün,
Diksinib baxıram… “yanıldım” yenə o hüzn…

Bir tərəfdə sırf özəl əşyalar,
gizlədilmiş bir neçə qeyd, rəsimlər, köhnə kağızlar…
Soldakı çərçivədə rəsm – sonuncu xəyal,
kiçik bir ailə, kiçik ev, məsum uşaqlar…

Önümdə yazdığım bir neçə sətir –
hələ tamamlanmamış yarımçıq şeir…
nədənsə istəmirəm sonuncu cümləni yazmaq…

dağınıq fikrilərim kimisən bu gün
yarı gözümdə, yarı beynimdə, yarı qəlbimdə
yarı başqa yerdə, başqa evdə , başqa aləmdə…

Sən mənim yarımçıq şeirim kimisən
heç vaxt son cümləsi yazılmayacaq…
2011

Şəfa EYVAZ.”Sən də gətir xəyallarını tök ortaya”

Təhsil Problemləri İnstitutunun Kurikulum Mərkəzinin böyük elmi işçisi, Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetinin müəllimi, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Məsul katibi

Sən də gətir xəyallarını tök ortaya,
mən də…
saf-çürük edək,
qarışdıraq.
bəlkə
dəyərli bir şey çıxar
içlərindən
yaşamağa…
2013

Şəfa EYVAZ.”Tufan yoxluğun”

Təhsil Problemləri İnstitutunun Kurikulum Mərkəzinin böyük elmi işçisi, Azərbaycan Dövlət Pedaqoji Universitetinin müəllimi, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Məsul katibi

Bilmirəm nə olar, nə ola bilər?
Qorxuram bir daha açılmaz səhər.
bəlkə də al günəş qara boyanar,
mən səndən əlimi üzmək istəsəm.

Əlini əlimdən qopara bilər,
sənin yoxluğun var, tufandan yaman
Hicranın ruhumu göyə sovurar,
Səni bu dünyada gəzmək istəsəm.

Acı da söyləsən bal dada bilər,
Sənin həsrətinin dadı başqadı.
Hər hissəm bir yola bələdçi olar,
Qəlbimi yoluna düzmək istəsəm.

Dünya məhvərindən oynaya bilər,
Azalar yaxşının biri dünyada.
Kim bilir bəlkə də qiyamət qopar…
Mən sənin dərdinə dözmək istəsəm.

10.04.2013

Təhminə VƏLİYEVA.”Əcnəbi geyimli qadın” (Hekayə)

AMEA Nizami Gəncəvi adına Ədəbiyyat İnstitutunun Mətbuat tarixi və publisistika şöbəsinin kiçik elmi işçisi,
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin (gundelik.info) və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının (edebiyyat-az.com) “Publisistika” şöbəsinin redaktoru.

valiyevatahmina@gmail.com

Saat əqrəbi 9-u göstərirdi. Təyyarə dayanmış, sərnişinlər isə təyyarədən enməkdə idi. Yol boyu yalnız iki saat yata bilmiş Nicat özünü bir xeyli yorğun hiss edirdi. O, ləng addımlarla təyyarədən düşdü. Hal-hərəkətindən aydın hiss olunurdu – Bakı artıq oyanmışdı. Nicat taksiyə minib evə sarı üz tutdu. Oyanan və fəaliyyətdə olan, işə qaçan, dərsə gedənlərdən savayı, sözsüz ki, hələ yatanlar var idi. Elə bəlkə də, bu səbəbdən idi ki, radio aparıcısı “yeni oyanan dinləyicilərə “sabahınız xeyir!” deyir və hələ də yatanlara isə “artıq oyanmaq vaxtıdır” çağırışını edirdi. O, ardınca “necə deyərlər, erkən qalxanla, erkən evlənən uduzmaz” məsəlini və buna bənzər bir neçə misal da çəkdi. Radioda eşitdiyi sözlər onu bir qədər düşündürdü. Hələ də yatmaq? Görən bunların yatmaqdan başqa bir işi-gücü yoxdur? Yat-dur nə zamana qədər?!
Nicat yolu gələ-gələ dəyişən Bakını, insanlarını müşahidə edirdi. Altı il əvvəl qoyub-getdiyi Bakı ilə indiki arasında çox fərq vardı. Düşdüyü Heydər Əliyev adına hava limanından tutmuş keçdiyi küçələrə qədər – hər şey necə dəyişmiş, necə gözəlləşmişdi. İnsanları da həmçinin, xeyli dəyişmişdi. Müasir geyimli, gözəl görünüşlü qızlar, oğlanlar eynilə, Bakı kimi göz qamaşdırırdı. “Görən bunlar geyimlə bərabər düşüncələrini də dəyişdirdilərmi? Ya … ancaq zahiri dəyişib? Budur, işıqforda qırmızı işıq yanır. Dillər Universitetinin tələbələri yolu keçməyə başlayır. Nicat da onları izləyirdi. Rəfiqələr bir-birilə yarı-türk, yarı-rus, yarı Azərbaycan dilində danışır və arabir ingilis kəlmələri də işlədirdilər. Bu mənzərə Nicatda hiddət və təəssüf hissi doğurdu. “Heç nə dəyişməyib!” öz-özünə dedi. Taksi sürücüsü ilə hesablaşıb sağollaşdı.
Məhəlləyə çatan kimi ilk olaraq Eldarla qarşılaşır. Ayrı-ayrı binalarda yaşasalar da, uşaqlıqdan canıbir dost olmuşdular. Nicat Macarıstanda təhsil aldığı üçün bir-birini əvvəlki kimi tez-tez görə bilmirdilər. Elə bəlkə də, bu səbəbdən idi ki, bu həsrət onların arasında olan dostluq bağlarını daha da möhkəmləndirmişdi. Axı hər ayrılıq həsrət hissi doğurmur. Ayrılıq sevginin, dostluğun ölçüsü və hər münasibətin gələcəyinin müəyyənedicisidir. Elə ayrılıqlar var ki insanlar, münasibətlər arasında bir sədd çəkir və aradakı zərif telləri də qırır. Eləsi də var ki aradakı münasibət bağlarını daha da möhkəmləndirir. Nicatla Eldar arasındakı qardaşlıq, dostluq münasibətləri zamanla daha da güclənmiş və bu zaman müddətində bir-birindən ötrü yaman darıxmışdılar.
– Salam, salam, Nicat! Xoş gəlmisən, qardaş!
– Xoş günün olsun, Eldar. Necəsən?
– Yaxşılıq, sağ ol. Əsas sən necəsən?
– Nicat, daha getməyəcəksən ki? Bitirdin universiteti?
– Şükür, məndə də salamatlıqdır. Hə, vətən üçün çalışmağa gəldim.
– Hə, deyirəm axır gəlib çıxdın. Vallah üzünə həsrət qalmışdıq! Bakı necədir? Bəyəndin? Sən gedəndən bəri xeyli dəyişib ha.
– Elə mən də darıxmışdım sizlər üçün, vətən üçün! Düzdür, çox dəyişib, mən də elə bura taksi ilə gələ-gələ baxırdım Bakımıza. Özü də, camaatı da! Vətəni qəribsəməsəydim, heç buralara qayıtmazdım, inan. Dünya ölkələri, sözün həqiqi mənasında, hər cəhətdən inkişaf edir – elm, təhsil, mədəniyyət. İnsanlar nələr düşünür, nələr yaradır baxıb heyran qalırsan! Orada gördüklərimlə bizim şəhəri, insanlarımızı müqayisə etdim bir an. Görünür, ancaq zahirdən dəyişmişik. Eyni təfəkkür, eyni düşüncə! Əməl və düşüncədə Mirzə Cəlilin dövründən qalmayıq lap!
– Düzdür, qardaş, düz sözə nə deyəsən?!
– Yaxşı, Eldar. Mən də çıxım yuxarı.
Bu vaxt Eldarın qəfil yadına nə isə düşdüsə, birdən dilləndi:
– Ay Nicat, getmə, bir dayan! Qardaş, sən hələ-hələ ələ düşmürsən. Qulaq as, gör nə deyirəm.
– Buyur, görək!
– Sizin qonşuluğa bir qadın köçüb – əcnəbi geyimli qadın.
– Necə? Əcnəbi geyimli qadın?
– Hə, hə. Sən də təəccübləndin?
– Yox, burda təəccüblənəsi nə var ki? Az qala, şəhərin yarısı əcnəbilər kimi geyinir, onlar kimi də danışır. Düzü, mən ona təəccübləndim ki, qadına belə ad qoymuşsunuz.
– Əşi, biz nə edək?! O heç bizimkilərə oxşamır. Əcnəbilər kimi geyinir, danışanda da heç nə başa düşə bilmirsən, ya rus dilində danışır, ya da ingilis.
Nicat gülümsünür və:
– Bəlkə, həqiqətən də əcnəbidir?
– Yox, yox, özüm soruşmuşam. Adı Leyladır. Atası da, anası da azərbaycanlıdır. Yəni bizimkidir.
– Yaxşı, Eldar, tutalım o, əcnəbilər kimi geyinir, onlar kimi danışır. Burda böyüdüləcək nə var ki?! Olsun da… istəyir danışsın, ya istəyir danışmasın. Qurtar, sən allah! Boşboğazlığa salmısan lap.
– Dayan, eh mən hələ nə dedim ki?! Bu qadın bahalı ətirlər, geyimlər alır. Maşın sürür, evi də öz adınadır.
– İndi də qeybətə başlayırsan?
– Yox, daha nələr … nəyimə lazımdı qeybət. Mən olanı deyirəm, bunun nəyi qeybətdir?! Nicat, ən yaxşısı bir yerdə oturub danışaq. Belə ayaqüstü olmur, həm də yaxşı çıxmır.
– Yaxşı, onda gedək, elə Ədalət əminin çayxanasına. Onun da çayından ötrü yaman darıxmışam.
– Hə, elə ora məsləhətdir. Ədalət əmi işinin ustasıdır, başqa nə deyəsən?!
– Məsələ də ondadır elə – işinin ustası olmaq!
– Gedək daha! Bizimkilər səni görsələr, bir xeyli xoşəhval olacaqlar.
Nicat məmnunluqla gülümsündü. Bir qədər getdikdən sonra çayxanaya çatdılar. Eldar Nicatı çayxananın çölündə gözlədib ilk özü içəri daxil oldu.
– Salam, bəylər. Bu gün bizim bir qonağımız var. Bilirsiniz, kimi gətirmişəm?
Hamı bir ağızdan: – Kim?
Eldar:
– Bir fikirləşin də
Çay sifarişlərini götürən Ədalət əmi yerindən dilləndi:
– Eldar, başlama çərənliyə. Kimdir gələn?
– Çərənlik eləmək hara, mən hara? Adamı evindən qabaq bura gətirmişəm. Bu da bunların minnəti! Yaxşılıq yaramır vallah!
Nazim:
– Adə, deyinmə. Çağır görək.
Eldar çayxananın çölündə dayanmış Nicata səsləndi:
– Gəl, gəl. Camaat səni bir öz gözləri ilə də görsün.
Nicat içəri girir və: – Salamlar, xoş gördük! – deyir.
Nicatın gəlişi ilə səs-səsə qarışdı. Yerdən:
– Salam, Nicat, səni var olasan!
– Nə yaxşı gəlib çıxdın!
– Səni yetirənə şükür!
Getdikcə səs-səsə qarışır, kimin nə dediyini anlamaq olmurdu. Allahdan yetərincə boy payı almayan Səlim kişi ancaq zabitəli səsi və görünüşü ilə hər kəsə hökm etməyi bacarırdı. Bu dəfə də o işə qarışdı.
– Bəylər, bir susun görək! Oğlan onsuz da yorğun-arğındır. Siz də bir yandan başlamısınız səsi-səsə qatmağa.
Araya sükut çökdü və hamı yavaş-yavaş öz yerinə keçdi. Nicat bu çayxana mühitindən, ona ata kimi, qardaş kimi əziz olan bu səmimi insanlardan ötrü çox darıxmışdı. Altı il oxuduğu mühitdə mövcud olan münasibətlərə bir nəzər salsa, insanlar arasında olan bu qədər səmimiyyət, mehribanlıq da nadir tapılar. Düzdür, Avropada inkişaf var, mədəniyyət var, amma belə səmimiyyət həqiqətən az tapılır. Bu səmimilik, mehribanlıq ona bir anlıq köhnə dostlarını xatırlatdı. Hansı ki bir vaxtlar dost-qardaş deyib indi isə yoxa çıxanlar, yaxud eləsi də vardı ki, Nicatın onlardan daha məqsədli olduğunu, daha irəli getdiyini görüb ürəklərinə həsəd toxumu səpib, paxıllıq bəsləyiblər. Bu səbəbdən, onun haqqında cürbəcür yalanlar uydurub, hətta onu “savadsız” adlandıranlar da vardı. Bir də İtaliyadakı dostlarını yada saldı. Orada insanlar bir ideya, bir amal uğrunda birləşir və bir-birinə dəstək olurlar. Məqsədləri də inkişaf, tərəqqi! Enerjilərini də yüksək səviyyəli iş ortaya qoymaq uğruna xərcləyirdilər. Bu məqsəd onları bir yumruq kimi birləşdirir. Bizdə isə iki dostdan biri irəli gedəndə o biri də ya ona çatmağa çalışır, çata bilməyəndə isə badalaq vurur, onu nə yolla olursa-olsun yıxmaq, büdrətmək üçün heç bir fürsəti əldən vermirdilər. Nicat anlıq qapıldığı bu fikirlərdən Ədalət dayının səsi ilə ayıldı.
– Nicat, xoş gəlmisən! Nə yaman fikrə getdin! Buyur, gəl, bir çayımızı iç.
– Çox sağ ol, Ədalət əmi. Sənə də zəhmət olacaq, – deyib üzünü hamıya tutaraq: – Hamınızı xoş gördüm. Sizdən ötrü inanın ki, burnumun ucu göynəyirdi.
– Oğul, biz də səndən ötrü çox darıxdıq. Yaxşı ki gəlib çıxdın buralara.
Rafiq kişi:
– Nicat, bir xeyli susdun. Elə bildik daha bizim dili də unutmusan. Altı il zarafat deyil. Xoş gəlmisən! Qədəmin mübarək olsun!
Nicat:
– Yox, Rafiq əmi. Nə unutmaq?! İnsan da öz ana dilini unudar?! Ana dilini unutmaq anamın laylasını, nənəmin nağıllarını, babamın tapmacalarını unutmaq deməkdir. Bu, heç mümkündür ki?!
Rafiq kişi:
– Sən onu bir də qonşun “əcnəbi geyimli qadın”dan soruş.
– O qadın nə məsələdir belə. Eldar da məni yolda tutan kimi ondan danışır.
– Nə durmusan qonşundur da. Get, bir tanışlıq ver.
Haşım bəy:
– Görək sənin rəyin nə olacaq?
– Yaxşı, danışarıq, tanıyarıq, -deyib söhbəti yekunlaşdırdı.
İtaliyadakı təhsil illərindən, baş verənlərdən və nəyi xatırlayırdısa, danışdı. Roma, Milan, Turin, Neapoldan gen bol söz açdı. İndi isə qarşısında iki məqsəd dururdu: iş tapmaq və yeni qonşu ilə tanışlıq. Hədsiz marağı bu işi məqsədə çevirmişdi, evdəkiləri də, yeni qonşunu da görmək üçün tələsirdi. Nicatın gəlişi ailədə hər kəsin sevincinə səbəb olmuşdu. O, yeni qonşu ilə tanış olmaq üçün qapını döydü. Qara saç, uzunboy, orta yaşlı bir qadın qapını açdı. Nicat onu görən kimi dilləndi:
– Salam, xoş gördük, xanım! Eşitdim ki, bura təzə köçmüsünüz.
Qadın gülümsündü və bir kəlmə demədən başı ilə təsdiqlədi. Nicat əlindəki qutablarla dolu boşqabı qadına tərəf uzatdı və:
– Xanım, bunu qonşu payı kimi qəbul edin.
Qadın bircə kəlmə “Thanks!” (Təşəkkürlər) deyib yenə gülümsündü və qapını örtdü. Nicat deyinə-deyinə “Adam bir deyər içəri keç, qonağım ol! Buna elə birbaşa “əcnəbi” desələr, daha yaxşı olar. Bu nə soyuqqanlılıqdır belə?! Elə bil azərbaycanlı deyil, xas almandır. Amma Eldar düz deyirmiş, zahirdən bizimkilərə oxşayır. Gözəl qadındır” deyib evə qayıtdı. Ancaq həmin qadınla tanışlıq məsələsi heç cür onun ağlından çıxmırdı.
Nicatın İtaliyadan qayıtması xəbəri az zamanda işıq sürəti ilə məhəlləyə yayıldı. Avropada təhsil almış gəncə dair yeni qonşuda da bir maraq oyanmış, ona qarşı qəlbində qeyri-ixtiyari bir rəğbət hissi yaranmışdı. İndi bu gənclə özü arasında bir yaxınlıq, bir ortaqlıq görürdü. Ortaq cəhətlər isə insanlar arasında sağlam münasibətlərin yaradılmasında ən mühüm faktordur. O da bir zamanlar təhsil almaq üçün vətəni tərk edib, Almaniyaya getmiş, orada iş və ailə həyatı qurduqdan sonra isə bura qayıtmamışdı. Avropada yaşadığı müddətdə əksər Avropa ölkələrinə səyahət etmiş, bir neçə əlavə dil də öyrənmişdi. Zamanla oxuduqları, gördükləri ilə dünyagörüşünü də zənginləşdirmişdi. Oxumuşdu, görmüşdü, bilmişdi, sürətlə inkişaf etmişdi və dəyişmişdi. Qürbətin gözoxşayan, heyrət doğuran yenilikləri və tərəqqisi onu necə valeh etmişdisə də, vətən, yurd sevgisini qəlbindən çıxara bilməmişdi. Əksinə, bu tərəqqini öz ölkəsində görmək istəyir, xalqının da dünyanın ən inkişaf etmiş xalqları sırasında olmasını arzulayırdı. Bu istək onu iyirmi ildən sonra yenidən vətənə qaytarmışdı. Almaniyadakı işini, yaşayışını, hər şeyi atıb vətənə bu müqəddəs arzusunu reallaşdırmaq üçün qayıtmışdı. Orada təhsil şirkətinin müdiri olan bu qadın – Leyla Əhmədbəyli şirkətini Amerikada yaxşı təhsil görmüş oğlu Sərxana həvalə etmişdi. Özü isə şirkətinin burada bir filialını yaratdı. Uşaq və gənclərin maarifləndirilməsinə xidmət edən bu şirkət keçirtdiyi uğurlu layihələr, müsabiqələr ilə ölkədə böyük nüfuz qazanmış, alman və digər millətlərdən olan gənclər bu maarifyönümlü layihələrdən xeyli faydalanmışdılar. Leyla Əhmədbəyli böyük vəchlə öz millətinə xidmət etmək arzusu ilə alışıb-yanırdı. İndi yaşadığı mənzildə isə əmisigil yaşamış və onun gəlişinə qədər müxtəlif adamlara kirayə vermişdilər. Uzun illər ingilis və alman dillərində universitetlərdə dərs dediyinə görə və layihələrini, işlərini bu dillərdə qurduğuna görə öz ana dilində danışa bilmir, danışdıqda isə fikirlərini ifadə etmək üçün ya uyğun söz tapa bilmir, ya da danışıq normalarını intensiv surətdə pozurdu. Bu isə ona xəcalət hissi verirdi. Elə bu səbəbdən dilini yenidən öyrənənə qədər heç kəslə danışmamağa çalışırdı. Yerli camaat tərəfindən “əcnəbi geyimli qadın” adlandırılmasından da xəbər tutmuşdu. Düzü, vətənə döndükdən sonra bu cür qarşılanacağını gözləmirdi. Onun əsl məqsədinin və kimliyinin öyrənilmədən adına ləqəb taxılması həm də onu mənən incitmişdi. Azərbaycan dilinə ən yaxşı şəkildə bələd olmaq isə ona xalqla ünsiyyətə keçməsində əsas vasitə olacaqdı. “Deməli, Nicat kimi ayıq düşüncəli gənclər var və yetişməkdədir. Mən təcili onunla əlaqə yaratmalı, onun vasitəsilə digər azərbaycanlıları da həqiqi maarif bayrağı altında birləşdirməliyəm!” deyə öz-özünə düşünürdü. Vaxt itirmədən Nicatgilə getdi, qapını döydü. Nicatın anası Gülü xala qapını açdı. Leyla xoş təbəssümlə:
– Salam. Mən Nicat danışmaq istəmək.
Gülü xala “əleykə salam” deyib Nicatı səslədi: “Ay Nicat, təzə qonşu səni görmək istəyir, gör nə deyir”. Gülü xalanın çəkinmədən “təzə qonşu” ifadəsini işlətməsindən də aydın hiss olunurdu – qadına yad münasibət!
Nicat ədəb-ərkanla xanımı salamladı və əli ilə “buyurun” işarəsi verdi. Leyla hıqqına-hıqqına dedi:
– Nicat bəy, mən siz ingilis, ingilis, dil, dildə danışmaq olar?
O, qadının xahişini rədd etmədi və onun xahişinə qarşılıq olaraq başı ilə təsdiq işarəsi verdi. Beləliklə, onunla ingilis dilində söhbət etməyə başladı.
– Nicat bəy, mən eşitdim ki, siz İtaliyada 6 il təhsil alıb indi qayıtmısınız. Hər halda, siz daha irəli düşüncəli bir gənc olarsınız deyə sizinlə söhbət etməyi lazım bildim.
– Buyurun
– Mən Leyla Əhmədbəyli Almaniyada “EduCulture” adlı təhsil şirkətinin rəhbəriyəm. İndi oğlum bu şirkətə orada rəhbərlik edir. Şirkətimizin məqsədi uşaq və gəncləri təhsilə, maarifə cəlb etməkdir. Bununla bağlı layihələrimiz, müsabiqələrimiz olur. Dəfələrlə bu layihələrimiz Almaniyada və digər Avropa ölkələrində qrant qazanıb. Bunlardan çox sayda alman və digər millətlərdən olan gənclər faydalanıb. Mən azərbaycanlıyam və öz xalqıma xidmət etmək üçün, bu layihələri burada həyata keçirmək üçün vətənə qayıtmışam. İllərdir orada yaşadığımdan mən öz dilimi unutmuşam. Bu mənim qəbahətimdir, qəbul edirəm. Bu qəbahət məni xalqıma uzaq salır. Mən onlarla danışa bilmir, onların nə düşündüklərini duya bilmirəm. Dil həqiqətən böyük faktormuş. Mən onlarla eyni xalqdan olsam da, onlardan uzağam. Sizinlə danışdığım kimi onlarla danışa bilmirəm. İdeallarımı, arzularımı ifadə edə bilmirəm. Bu səbəbdən, istəyirəm bu işi siz həyata keçirəsiniz, əlbəttə istəyirsinizsə. Azərbaycanda şirkətimin filialını açmaq üçün yuxarı dairələrdən icazə almışam. Nə deyirsiniz?
– Leyla xanım, olduqca gözəl təşəbbüsdür və sizi tanıdığıma görə çox məmnun oldum. Sizin bu qədər təəssübkeş, fədakar və millətsevər bir insan olduğunuzu bilmək isə məni həm sevindirdi, həm də qürur duydum. İllər sonra vətənə qayıdıb vətən üçün çalışmaq istəyiniz təqdir edilməlidir. Mənimlə bir universitetdə oxuyan neçə azərbaycanlı gənc vardı ki, vətənə dönmək istəmədi.
– Təəssüf ki. İndi onların savadından öz xalqı yox, başqa xalqlar yararlanacaq.
– Bəli. Təəssüf! Ancaq buradakı təhsil sistemi də onlara nəsə qazandırmayacaqdı. Məktəbdə bizimlə bir oxuyan, çox savadlı qızlar, oğlanlar var ki, universiteti fərqlənmə ilə bitiriblər, lakin hələ də işsizdirlər.
– Bu səbəbdən, bizə hər sahədə inkişaf etmək çox vacibdir. Xüsusən də, təhsil sahəsində.
– Bəli. Elədir ki var.
– Xaricdən təcrübə toplayıb onların vətənə dönməməsi çox acınacaqlı vəziyyətdir. Axı onlar da bu ölkədən, bu xalqdan qaçacaqsa, daha kim kömək edəcək bu gəncliyə, bu ölkənin inkişafına?!
Nicat qadının dediklərini öz beynində təhlil edir, düşünürdü. Leyla olduqca fikirli görünürdü. O, illər boyu xalqdan uzaq fəaliyyət göstərməsindən doğan peşmanlığını dilə gətirdi:
– Mən uzun illər boyu bu xalqdan uzaq oldum. Nə qədər içimdə xalqıma dair sevgim, vətənimə qarşı keçirtdiyim həsrət hissi məndən bir an da olsun ayrılmamışdısa da, yenə də ondan uzaq idim. Təsəvvür edə bilirsən mən bu müddət ərzində nələr edə bilərdim.
– Bəs sizi yenidən vətənə qaytaran səbəb nə oldu?
– Məni macar əsilli bir xanım ayıltdı. O məndən şirkətimin Macarıstanda filialını açmağı xahiş etdi və bütün var-dövlətini verməyə hazır olduğunu dedi. Bu, məni o qədər düşündürdü ki, gecələri yatmağa qoymurdu. Xəcalət çəkdim! Bəs mən nə etmişəm xalqıma? Eh! Utanıram! Bu utancımdan xilas olmaq, xalqım üçün çalışmağa gəldim.
– Anladım. Xanım, mən sizə bu müqəddəs amalınızı həyata keçirməkdə əlimdən gələni etməyə hazıram. Bəs layihələrinizlə necə tanış ola bilərəm?
– Mən sizə şirkətimdə icraçı direktor vəzifəsini tapşırıram. Layihələr barədə isə sabah Cəfər Cabbarlı 44 ünvanına gələrsiniz, ətraflı danışarıq. Nəyi, necə edəcəyimiz barədə götür-qoy edərik.
– Aha, oldu.
– Hələlik!
– Görüşənədək!
Beləcə bir saatdan uzun çəkən söhbəti anası Gülü xala və bacısı Sevər kənardan maraqla izləyirdilər. Onların söhbət zamanı göstərdiyi reaksiyalarından, üz, bədən hərəkətlərindən söhbətin nədən getdiyini anlamaq istəsələr də buna nail ola bilmirdilər. Söhbətin yekunlaşmasını gözləməkdən başqa çarə qalmamışdı. Səbirlə, yaxud səbirsizliklə gözləməli idilər. Gülü xala bu qadının gəlişindən bir qədər narahat da olmuşdu. “Bu əcnəbi qadın birdən oğlumun beynini yuyar, təzədən xaricə gedər və bir də gəlməz” fikirləri içərisində çırpınırdı.
Söhbəti bitirdikdən sonra Nicat onu evinə yola saldı. Leyla gedən kimi Nicat öz otağına çəkildi. Gülü xala:
– Nicat, oğlum, o qadın nə deyirdi?
– Heç nə. Sonra danışarıq. Bir az uzanmaq istəyirəm.
– Oğul, heç nəyin söhbəti 1 saat çəkir?
– Onun dediyi şeylər bu gün üçün heç bir mahiyyət kəsb etmir. Ona görə heç nədir. Yoxsa Leyla xanım çox ayıq düşüncəli, savadlı və millətsevər bir insandır. Dedikləri də xalqın, millətin inkişafı üçündür. Amma … görən bu xalq o inkişafı istəyirmi? Bax, bu maraqlıdır.
– Sənin dediyindən bir şey qandım, bir şey başa düşdümsə özümə nə deyim. Sən ən yaxşısı, ona baş qoşma, oğul. Dayın sənə işə düzəldər, başını aşağı salıb işləyərsən.
Nicat dinmədi və otağına keçdi. Uzanıb onun dediklərini düşünməyə başladı. “İnanmıram, bir nəticə hasil olsun. Amma cəhd etmək mütləqdir. Bəlkə, belə cəhdlər sabahın gənclərini yeniliklərə, inkişafa daha çox yönəldəcək və onlar ənənələrin arxasından qaçmağın deyil, təşəbbüskar olmağın yolunu tutacaqlar” fikri onu hərəkətə keçməyə vadar etdi. Dostlarını, tanışlarını çağırıb bir kafedə görüşdülər. Burada o, dostları ilə yeni layihəsi barədə fikirlərini bölüşdü və bir neçə ideya irəli sürdü. Dostlardan bir qismi bunu laqeydliklə qarşıladı: “boş şeydir. Kimə məcbur kitab oxutduracaqsan ki? Ya da o boyda Qarabağ itkisindən sonra kimə gəl ədalət uğrunda mübarizə aparaq deyəcəksən ki?”; digər qismi “Nicat, bu işlər ancaq vaxt itkisidir. İtaliyada oxudun gəldin ki, belə bekara işlərlə məşğul olasan. Get, özünə bir iş tap, ailəni qur, yaşa özünçün. Vətən üçün ölənləri ildə bir dəfə yada salan bir xalqıq biz. Kimin qədri bilindi ki, səninki də bilinə. Eşidirsən, özünçün yaşa!” dedi. Yalnız iki nəfər – Muradla Elxan “Nə etmək lazımdırsa, hazıram” deyib ona dəstək oldular.
Nicat dostları ilə Azərbaycan və dünya ədəbiyyatının ən gözəl örnəklərinin nəşr edilməsi üçün nəşriyyatlara üz tutdu. O, tarixçi, filoloq və etnoqraflarla görüşdü, onlardan Azərbaycan ədəbiyyatı, dili, mədəniyyəti, tarixi, etnoqrafiyası ilə bağlı gənclərin biliklərinin artırılmasına xidmət edəcək hansı əsərlərin çapı barədə məsləhətlər aldı. Tarixi şəxsiyyətlərin həyat fəaliyyətini əks etdirən məlumat kitabçaları nəşr edildi, tərcümə ədəbiyyatına başlandı. İlk dəfə dostlarından gördüyü laqeyd münasibəti ölkənin ziyalılarından, kitabları, qəzetləri, jurnalları “müxalif” və “iqtidar”a bölənlərdən, maaş xətrinə dərsə gəlib gedən müəllimlərdən, semestr imtahanlarını verib “canını qurtarmaq” istəyən tələbələrdən, gününü avtoşluq və avaraçılıqla keçirən gənclərdən, “kitab oxuyub alim mi olacaqlar?! Alim bax, Mədət Əliyev ailəsini dolandırmaq üçün dəridən-qabıqdan çıxır” deyən yerli camaatdan, vəzifə itirmək qorxusu ilə hər cür yenilik və inkişafa qarşı duran hər kəsdən gördü. Bəli, bunlar günümüzün reallıqlarıdır. Amma hər xalqda bu cür vəziyyət yaşanır, bu cür neqativ hallarla qarşılanır. Onlar sivil mədəniyyətə, inkişafa necə nail ola bildilərsə, biz də ola bilərik. Axı niyə də olmasın?! Sadəcə bizim hələ ayılmağa ehtiyacımız var.
Qarşıya çıxan səbəbli, səbəbsiz maneələr Nicatı çox ruhdan salırdı. Ancaq unutmaq olmazdı ki, ilk cəhdlər nə qədər uğurlu və uğursuz olsa da, cəhd olaraq çox əhəmiyyətlidir. Bu addımı kimsə atmalı idi, ya o, ya da başqası. Düşünəndə ki, evində yatmaq, başını aşağı salıb maaşa işləmək əvəzinə xalqın üçün nəsə, lap kiçik də olsa nəsə etmək – bu, insana həqiqi rahatlıq verir və öz vicdan məhkəməndə müqəssir olmaq duyğusundan xilas edir. “Nə yaxşı Leyla xanımla tanış oldum, onun maarifə yönələn xidmətləri və maddi yardımı xalqın inkişaf bankına qoyulmuş sərmayədir sanki. Amma bizimkilər onun zahirinə baxıb “əcnəbi geyimli qadın” adı qoydu. Bəlkə bizimkilərdə də günah yoxdur, xalq ingilis dili bilmir, alman bilmir, rus bilmir. Lakin bizim yerimizə başqa millət olsaydı, onu geyiminə, maşınına görə qınamaq yerinə, ona Azərbaycan dili sevgisi aşılardı” düşüncələrində qadına nə qədər rəğbəti və hörmətinin artdığı biruzə verirdi.
Onun və Leylanın fəaliyyəti bir qrup insanları nə qədər narahat edirsə etsin, onların nə qədər haqsız hücumlarına, amansız təhdidlərinə məruz qalsalar da, bir an olsun öz müqəddəs amallarından dönmədilər. Bununla da, onlar əqidə, amal dönməzliyi ilə öz ətraflarına inkişaf, dəyişmək istəyən insanları yığa bilirdilər və bu insanların sayı gündən günə artmaqda idi. Bir zamanlar mollanəsrəddinçilərin, Əhməd bəy Ağaoğlunun, Əli bəy Hüseynzadənin getdiyi yolu indi onlar daha sürətlə, daha əmin addımlarla getməli idilər. Çünki dünya xalqları sürətlə inkişaf edir, bizimsə artıq gecikməyə vaxtımız yoxdur!

01.01.2019 – 06.03.2019

Şəfa VƏLİYEVA.”Nəm çəkmişəm havasından sevginin”

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, Gənclər müfakatçısı

Bu şeiri 2010-da yazmışam… bu gün də oxuyub kövrəlmişəm…

Nəm çəkmişəm havasından sevginin,
Çiskin tökmək necə olur, bilirəm.
Öz yurdundan, yuvasından sevgini
Köçkün etmək necə olur, bilirəm.

Mənsizliyin söylənməmiş nağılmış,
Məni atmaq bir ölçüdə ağılmış.
Ümidləri dörd bir yana dağılmış
Qəlbi sevmək necə olur, bilirəm.

Mürəkkəb deyil ki, sevgi düsturu;
Ya sev, ya da unut…
Kəmdən uzaq dur!
Bir gün xatirəm də kabusun olur,
Hər gün ölmək necə olur, bilirəm.

Şəfa VƏLİYEVA.”Sən şagird ol, mən müəllim”

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, Gənclər müfakatçısı

“Sən şagird ol, mən müəllim”…

Gəl, sənə bir dərs keçim…
“Sən şagird ol, mən müəllim”…
Bura Gəncədir…
Yeri-yurdu gencədir…
Bilirsənmi? İndi Gəncə düzündə
Lalələr tək-tək bitir?
Lalələrin yanıq bağrı
Şəhid məzarlarındakı
qırmızı-qaralı lentlər fonunda itir…
Bilirsənmi? İndi Gəncədə
universitetlərin qabağında oğlanlar dəstə-dəstədir…
Dərs qurtarınca bu dəstəyə al-əlvanlıq qarışır…
Xan bağı “sevgililərlə” coşur-daşır…
Bilirsənmi?
Gəncədə hündürdaban ayaqqabılar yaman bahadır…
Burda qızların çoxu boyu bəstədir…
Burda insanların xəstəxanası var,
Amma, bilən yoxdur ki, ağaclar daha xəstədir…
Gəl, sənə bir söz deyim…
“Sən şagird ol, mən müəllim”…
Burda “çoxbilmiş” biri var…
Ayrılıqdan qorxaraq
açmamış solan çiçəklərlə
Gözündəki yaşları silmiş biri var…
Bu gün axtardım onu…
Gəncənin ən romantik küçəsiylə getdim…
Getdim “Keçmiş Sabir küçəsi”ni…
Orda neçə xatirənin bahar nəfəsini duydum…
Neçə ayrılığın ayaq səslərini eşitdim…
Axtardığım “çoxbilmiş”i,
Arzularından itmişi
Çantamdan çıxardığım kiçik güzgüdə gördüm….

Xəyalə SEVİL.”Görünür”

“Gənc Ədiblər Məktəbi2”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü

Görünür,
Hayandan baxsaq görünür.
Bu ömür
Ayağı axsaq görünür…
Burda yenə gecələrin
Qaralıbdı qanı da,
Bütün pəncərələr bağlı
Yoxdu bir eyvanı da.
O ev mənim evimdi.
Burda yenə külək əsir,
Burda yenə yağışdı.
Yığışdır, İlahi, məni yığışdır.
O göyün üzündən
Kəs əllərimi,
Bu yerin üzündən
Ayağımı kəs.
Məni sevindir.
Görünür,
Bu yolun sonunda
Quyu görünür,
Quyuda
Gözümün suyu görünür.
Uzatmıram ömrümü də,
İlahi,
Yaman həvəsliyəm
Bəstə qoymağa.
Bir şəkil çəkdirib
Gedirəm daha.
Mən qəbir daşımın üstə qoymağa.

Xəyalə SEVİL.”Evimi də dəyişdim”

“Gənc Ədiblər Məktəbi2”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü

Evimi də dəyişdim.
İndi başqa pəncərədən baxıram
Günəşin qırmızı-qırmızı gülümsəməsinə.
Hər şey eyni…
Hər şey bir yana, tanrı,
Mən indi necə baxım,
Hər gün sənə açdığım
Əllərimin üzünə?!
Bu gün də belə keçəcək,
Yenə səhər açılacaq.
Təbəssümlər yerləşəcək
Kirayə yanaqlarıma,
Üzüm müvəqqəti sığınacaq yeri.
Qara çərçivədi ömür dediyin,
Səssizcə dolduraq
Dörd bucaq yeri…

Xatirə FƏRƏCLİ.”Təbəssüm”

Burda asta danış, güllər inciyər,
çiçəklər diksinər, hüşənər səsə,
bu nə eşq, nə ahəng, bu nə mənzərə
yaşıl bəyaz ilə girişib bəhsə.

ürəyim kəpənək qanadı burda,
qonur o budağa, qonur bu gülə,
bəzəkli, həvəsli ağaclar ilə
rəqs edib, rəng verir hər əsən yelə.

basdırın bahara, çiçəyə məni,
bundan ayrı nə var cənnət adında.
şəkillərdə donan təbəssüm kimi
qoy dünya beləcə qalsın yadımda.

Xatirə FƏRƏCLİ.”Qaytar bu ümidi”

sən necə anlaya bilərsən məni,
mən özüm-özümü bilə bilmirəm.
fikrimlə şum vurub, ceşin atıram,
sökürəm sinəmi niyə? bilmirəm.

yaşamaq sayılan hal mənlik deyil,
qaytar bu ümidi, al, mənlik deyil,
sükut mənlik deyil, qal mənlik deyil,
niyə əsir düşdüm Yerə? bilmirəm.

illəri yellərə verməkdir işim,
yorub yollarımı yorğun yerişim,
hansı dağa çıxım, dərəni aşım,
verim belə ömrü selə, bilmirəm.

Şairə Adilə NƏZƏR.”Şeirlər gecələr doğulur”

Filologiya üzrə fəlsəfə doktoru,
AYB-nin üzvü, “Kitab Evi” İctimai Birliyinin sədri

Gecənin qaranlığına
ağ yağışlar yağır yenə…
Ruhumla ağlım arası
bir təzə hiss can çəkişir,
havalanır
mən adında fağır yenə.
Canımda bir dəli qız var,
dilində bir dəli söz var –
sevgi qoxur, həsrət qoxur…
Yazılmağa tələsdikcə,
bu gecənin qucağına
ulduz axır…
İçəridə dəli qızın
can yandıran susmaları…
Bayırdasa
payizın son damlaları…
Artır ürək döyüntüsü
divardakı saatın da..
Allahın könlü açılır,
göyün yeddinci qatında…
Duyğuların tərcümanı
bir gözəl şeir doğulur,
Sevgi sevincə boğulur…
Gözlərini bir-bir yumur pəncərələr…
Şair yaşayır gecələr…

Adilə Nəzər

Şairə Adilə NƏZƏR.”Yaşanıb bitib ən gözəl həyatlar”

Filologiya üzrə fəlsəfə doktoru,
AYB-nin üzvü, “Kitab Evi” İctimai Birliyinin sədri

Yaşanıb bitib ən gözəl həyatlar,
İndikilər sadəcə bənzəridir əvvəlkilərin..
İndi ötürdiklərinə ağlayır insanlar,
gecikdiklərinə sürünür,
quru, dadsız sevgilərə bürünür.
Xəyalına çata bilmir,
qızılgülə bata bilmir,
kimsə kimin
pənahında rahatlanıb yata bilmir.

…Mənim də həyatım vardı –
sonrasını qurban verə biləcəyim,
günəşli günlərini özləyəcəyim..
O həyat ki..
Çoxundan yuxarı, azından aşağıydım,
o vaxtlar
xoşbəxt bir qız uşağıydım…

Yox, yox.. Yenilmədim həyata,
sadəcə baxışlarımı endirdim.
Bəlkə də bu günün yasını tutdum,
göy üzünə baxmağı da
elə o vaxtdan unutdum.
…və bildim ki, saçları küləklə sevişənlərin,
dilindən nəğməsi,
gözündən gülüşü sovuşanların
boşluğu dolmur.
Səhnəsi olmayan oyunçular tək
sözlə, səslə, rənglə oynayırlar
zamansız, məkansız.
yəni… itənlərin ünvanı olmur.

Yaşandı bitdi ən gözəl həyatlar,
İndikilər sadəcə bənzəridir əvvəlkilərin..

İndi sən həyata bənzəyirsən,
mən də sənə…

Ay Bəniz ƏLİYAR.”Nə gözəl sevgin var sənin?”

Nə gözəl sevgin var sənin?
Hər mövsümdə qanad açır.
Sinəndə qarlı dağlardan,
Gözündə yollardan keçir.

Gündüzlər qarışır başın,
Gah evdə, gah eşikdəsən.
Gecələr uyudub məni,
Başım üstə keşikdəsən.

Keçirəm neçə ağrıdan,
Neçə cür zordan, səninəm.
Yanında deyiləm bəlkə,
Mən uzaqlardan səninəm.

Əcəb yaxşı sevgidi bu,
Heç vaxt dəymirsən xətrimə.
Sən sabahlardan yetimsən,
Mən də sevgidən yetiməm.

Budurmu ikili həyat?
İçində ölüb bitirəm.
“Gəl” deyəndə gələmmirəm,
“Getmə” deyəndə gedirəm.

Ay Bəniz ƏLİYAR.”Hərdən hamıdan qaçıb”

Hərdən hamıdan qaçıb,
sənə doğru gəlirəm,
Düzgün deyil bilirəm…

Qapın da yoxdu bəlkə…
Gəlirəm, aç qapını,
sevgiyə ac qapını.

Qapındakı pişikdən
itinəcən acdı, ac…
Nə bitməz bir ehtiyac…

Getməyə yerimiz yox,
xərcləməyə paramız,
əskiyibdi yaramız…

Ömür də bitir belə,
bitirik yavaş-yavaş,
bir ömür olaydı kaş…

Heç nələr olmayınca,
hər şey vardır,
bəlkə də…
Bəlkə budur Sevgi də…
Bəlkə budur Sevgi də…

Afət VİLƏŞSOY.”Ölmək sonuncu şəkli çəkdirməkdi”

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü,
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Cənub Bürosunun Rəhbəri

Ölmək sonuncu şəkli çəkdirməkdi-
Necə ölsən, görənlərin yaddaşında elə qalarsan.
Təbəssümlə ölmək gərək,
Ən xoşbəxt ana kimi,
Ən xoşbəxt övlad kimi,
Ən xoşbəxt insan kimi.
Son gülümsəmə-son mimika,
Son dəfə güzgülənməkçündü
Ağıza söykənən son güzgü.
Son gəlinlikdi son bəyaz.
Tanrıyla üzləşməkdi-
Günahların,savablarınla qolboyun olmaqdı
Ölmək sonuncu şəkli çəkdirməkdi-
Xatirələrin qucaq-qucaq sevgisində çiçəklənməkdi ölmək.
Yaşayırsa səndən sonra övladın,
Yaşayırsa yaddaşlarda əməlin
Və xatırlanırsansa ən gözəl
təbəssüm edən QADIN kimi-
Hər şeyin sonu olan ölüm özü son deyil…

Şəhla RAMAZANQIZI.”Olsa da insanın ömrü çox qısa”

Olsa da insanın ömrü çox qısa,
Özünü yormaqdan bezmir ki, bezmir.
Böyük bir məqsədlə yaradılmışıq,
Ürəklər bu işi sezmir ki, sezmir.

Cavabsız suallar, sirlər hər tərəf,
Sınaqlar üstünə sınaqlar səf-səf,
Qarşıya qoyulub düyünlü kələf,
İnsanın səbri də dözmür ki, dözmür!

Gəliş də, gediş də sorğusuz, qəfil,
İznsiz bir yarpaq qopası deyil.
Bu Adəm övladı, bu yazıq tifil,
Əlini dünyadan üzmür ki, üzmür.

Şəhla RAMAZANQIZI.”Əzəmməzdi kimsə xalqın qüdrətin”

Əzəmməzdi kimsə xalqın qüdrətin,
Öz nəfsimiz sonumuza çıxdı, ey!
Sapı bizdən olan nacaq,baltalar,
Palıd idik böyrü üstə yıxdı ey!

Məsum olduq hiylələrə uyanda,
Düşmənləri evimizə qoyanda.
Acgözlərin tamahları doyanda,
Qan su oldu, küçə-küçə axdı,ey!

Yurd sevgisi köçəri bir quşmudur?
Sinəmizdə yatan ürək daşmıdır?
Tarixləri vərəqləmək boşmudur?
Babək, Nəbi tənə ilə baxdı,ey!

Şəhla RAMAZANQIZI.”Alverçi qadına”

Oturmusan soyuq daşın üstündə,
Qadın, sənin əynin, isti qalındır?
Nə satırsan, qurban olum, burda sən?
Ayağını don vuracaq, yalındır!

Kaş cibimdə yüzcə manat pul ola,
Nə satırsan,hamısını götürəm.
Ayağına isti geyim geydirib,
Sonra səni mənzilinə ötürəm.

Çox sağ ol ki əl açmırsan heç kimə,
Halal çörək qazanırsan,mərd qadın!
Üzdə məğrur dayansan da bilirəm,
Səni içdən didib yeyir dərd,qadın!

Kənan AYDINOĞLU.”Coşub, çağlayasan adın kimi sən”

1902788_614529541965133_896121757_n

Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin
Mətbuat xidmətinin rəhbəri,
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü.

Bu gün sirli-sehirli dünyaya göz açan balaca-bəbəş Nuryüzlü
Dəniz Qasımovaya sevgi və sayqılarla!!!

Şairlər dünyada bir vaxt-nə vaxtsa,
Arana-Muğana və Milə gələr.
Mayak görünəndə uzaqdan belə,
Yelkənli gəmilər sahilə gələr.

Nuryüzlü balalar öz çöhrəsində,
Özüylə bərabər sirr gətirəcək.
Bilirəm, qiyamət gününə qədər,
Körpələr dünyaya nur gətirəcək.

Deyirlər, mahal da, el də, oba da,
Yumruqtək birləşib, vahid olubdu.
Doğma Sumqayıt da-“Gənclər şəhəri”,-
Sənin gəlişinə şahid olubdu.

Hər nurlu səhərdə-şehli çəməndə,
Güləcək üzünə gül ilə çiçək.
Gözündə sevinc var, qəlbində sevgi,
Dünyaya gəlişin olsun mübarək!!!

Böyüyüb salamat boya və başa,
Çatasan günlərlə qadın kimi sən.
Hələ ki, körpəsən, amma yenə də,
Coşub, çağlayasan adın kimi sən.
Dərin hörmət və ehtiramla,

Bakı şəhəri. 26 noyabr 2019-cu il.

Əziz MUSA.”Qalır”

em

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Aydı, gecələrin bəzəyi, odu,
Sevgi, məhəbbətə yaraşıq odu,
Elə ki, gecənin yarısı oldu,
Ay batır, göylərdə ulduzlar qalır.

Zirvəyə uzanır yollar əzəldən,
Təzə izlər açır, hamı təzədən.
Dağlar yavaş-yavaş ayrılır düzdən,
Dağların qoynunda çox izlər qalır.

Gərək soyumasın heç vaxt aralıq,
Susuz yaşayarmı söyləyin balıq,
Elə ki, araya düşür ayrılıq,
Gözləyə-gözləyə bu qızlar qalır.

Məhəbbət bənzəyir günəşə, aya,
Şülür bu qismətə, şükür bu paya,
Gözlər göz yumanda haya, haraya,
Dildə ah-nalələr, avazlar qalır.

Sevgisiz mən necə danışım, dinim,
Sevgidi inan ki, imanım, dinim,
Sevgisiz ötəndə, mənim bir günüm,
Ürək nalə çəkir, qəlb sızlar qalır.