Category: Azərbaycan ədəbiyyatı

Mən nə yaza bilirəm ,nədə danişa ,
Qəlbimdə bir daşa dönmüsən ,
Ey qeddar insan ..
Özündə daşsan ,
Bu qədər ,qeddarsan ,bu qeder qəddar ,
Qəlbimdə bir daşa dönmüş ,qubarsan ,
Nə etdim unuba bilmədim səni ,
Dəyərmi bu qədər sevqiye du daş ?
Qəlbimi ,qanimi ,dondirdun , getdin ,
Dəyərmi İlahi ?
Yetmədimi ,daha ?
Unudmaq buqeder cetnmiş demək ?
Nə cətin ,nə əzba ,nə zülüm imiş ,
Bu boyada sevqiyə laqid olmayan ,
Bəs niyə bu qeder sevilir Allah ?
Özü daş ,qəlbi daş ,insafsiz biri ..
Bu qeder sevgiyə laiqmi görən ?
Untmaq bu qədər ezabmiş demək ..
Sevəni sevəsən dünyada qerek ..!
Sevməyən daşları unudmaq qərək !
Nə qeder cetin olsada belə,
Qelbi daş insani sevməmk gerek ….
Sevgiyə ,inama ,laiq olmayan ,
Qəlbin donduran ,qeddar birini
Cox cetin olsada , unutmaq qerək !
Unutmaq qerək !……..

27.09.2015.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

Neçə ürəkləri varaqlamışam,
Neçə çəmənləri oraqlamışam.
Neçə sevənləri soraqlamışam.
Heç demə naşıyam, ruhum bir incim,
Dünya sevncimdən olub bir əlçim.
Mən sevən biriyəm, sözə bağlıyam,
Cüt qoşa qanada, gözə bağlıyam,
Kədəri, qüssəni atmağa nə var,
Ürəyi sevgiylə vuran insanın,
Ruhuna bulaqtək axmağa nə var?!
Qəlbini bir sözlə almağa nə var?!
Yurdumun bu ilıq, od nəfəsindən,
Mən ilham alaraq cilalanmışam,
Qəlbi bədxahların daş qəfəsindən,
Kədərdən ələmdən uzaqlaşmışam.
Çəməndə çiçəklə, aranda güllə,
Meşədə kəkliklə, bağda bülbüllə,
Dərələr keçmişəm, dağlar aşmışam,
Qayada bulaqla dodaqlaşmışam.
Uzaq səfərlərdə yaraqlaşmışam.
Bu həyat yolunda bulaqlaşmışam.
Kədəri, qüssəni atmağa nə var,
Ürəyi sevgiylə vuran insanın,
Ruhuna bulaqtək axmağa nə var?!
Qəlbini bir sözlə almağa nə var?!

UNUDA BİLSƏN

Bir sevgi əkmişdik,ümid bağında,
Saralıb məhv oldu gözəl cağında,
Bitdi ömrü baharın da, yazın da,
Unut məni, əğər unuda bilsən.

Talan olub,məhv oldusa bu sevgi,
Zəhər olub, içildisə bu sevği,
Ömrümüzə qonaqmışsa bu sevği,
Unut məni, əğər unuda bilsən.
Həyatın oyunu sərtdi, bilirsən,

Artıq yolun sonu,sən də bilirsən.
Unudulmaq yaman dərddi,bilirsən,
Unut məni, əğər unuda bilsən.
Artıq unut məni, unuda bilsən…
(daha&helliip;)

Kərim indi elə bir vəziyyətə düşmüşdü ki, bilmirdi oğluna nə desin. Cəmilə mətbəxdə Kərimə Aynurla birlikdə gördüklərini ərinə danışanda Kərim utandığından Aynurun qarşısına çıxa bilmirdi.
– Səfərin boyunu yerə soxum. Axı, o qızı sevmirdi, nə məcbur idi?
Cəmilə Kərimi sakitləşdirməyə çalışırdı.
– Niyə yalan deyim,mən də gözləmirdim. Səfər içkili olub, qızı zorlamayıb. Qızın da canında az olmayıbda. Düzdür, Lamiyəni Səfərə yaraşdırırdım, amma belə gözləmirdim. Çoxbilmiş qız imiş.
– Fikrin nədir?
– Necə yəni nədir? Oğlunu evləndir. Birinci qızın toyunu eləmək lazımdır.
Kərim əsəbləşdi, Cəmilənin üstünə acıqlandı.
– Bir dəqiqə, nə olub? Bu nə qaçaqaşdır? Hələ qızını kim istəyir bilmirik. Oğlanla maraqlanmalıyam. Bəlkə narkomanın biridir.
– Aybəniz deyir ki, ata-anası rayonda qalır.
Kərim hər şeyi başa düşür.
– Aydındır, oğlan ya tələbədir, ya da fəhlə işləyən biridir. İndidən deyim ki, fəhləyə qız vermərəm.
– Ali təhsilli oğlandır. Kirayə qalır Bakıda.
– İxtisası nədir?
– Axırıncı kursda oxuyur. İmkan yaradılsa yaxşı mühəndis ola bilər.
– Aybənizin də könlü varsa, razıyam. Gəlsinlər. Bircə qızımı xoşbəxt eləsin, nə lazımdırsa kömək edərəm. İndi getməliyəm, işim var.
– Hara gedirsən gecə vaxtı?
– İşim var. Əvvəlcə Səfərlə danışmalıyam.

Kərim oğlunun otağının qapısını döyüb içəri keçdi. Səfər başını salmışdı aşağı, hərəkətindən utanırdı.
– Qarşında xəcalət çəkirəm ata. Vicdanıma and olsun…
– And içmə, inanıram sənə. İndi necə edək?
– Məcburam ata, evlənməyə məcburam.
– Bəs Fidan?
(daha&helliip;)

QUZEY BƏNÖVŞƏSİ

Bənövşə gözləri gülür baharın,
Götürüb aləmi quşların səsi.
Tumurcuq-tumurcuq çıxır canından,-
Çılpaq ağacların soyuqdəyməsi.

Gecənin yuxusu ərşə çəkilib,
Bənövşə ətrinə elçi düşüb dan.
Gözümdə qışlanan həsrət çiçəyim,-
Səni də tanıdım ayrılığından.

Quzey bənövşəsi bir az gec solur,
Sevən ürəkləri sərinlətməyə.
Dağların döşünə yatıb ki ahım,-
Üzünə bənövşə nəfəsi dəyə. (daha&helliip;)

Yaddaşımızı təzələmək
udduğumuz nəfəs boydadı
qısa və uzun.
uzandıqca
özümüzü daha çox qətlə yetiririk.
özümüzü dərk etməyə
gücümüz çatmır.
əvvəl öyrəndiklərimiz
sonra əzbərlədiklərimiz
kəsir ömrümüzü addım-addım.
nə adəmi düşünə bilirik
nə xatəmi.
“İzimlər” -i yaşayırıq.
“bizimlər”-i yaşayırıq.
özümüzü yaşasaq,
görəsən adı nə olacaq?!

Cismi yoxdan var edib,varlığa döndərdi o var,
Bu kasıb cismimizə ruhu verdi sanki o,var.

Məni dərk eyləməyən dərkidir, məni mənimin,
Bu məni məndə tapar,məndə də idrakım ovar.

Ey naşı ovçu dayan, dəyməsə bu ox hədəfə,
Ovçuluqdan utanar,eyləyər ovdan bu ov ar.

Zərrə dərk et ki,bunu zərrədə küllər bölünür,
Bax o tam küllə bölünməz,et abır ardan ov, ar.

Coşqun, eşq qibləsidir,qəlbinə həkk olmuş o ad,
O adı ki o adın tərkibi kök,bircə o, var.

GERÇƏK NAĞILIM

Sən mənim taleyim, alın yazımsan,
Sən mənim həsrətim, çoxum-azımsan.
Sən mənim qəlbimdə sözüm, sazımsan,
Sən sonu butməyən gerçək nağılım.

Bir payız günündə gələn yayımsan,
Ömrümə şərikim, günüm-ayımsan.
Tanrının verdiyi şirin payımsan,
Sən sonu bitməyən gerçək nağılım.

Damaqda dadımsan, ağızda dilim,
Ziyarət etdiyim ocağım, pirim.
Təsəllim səndədir, sənsən and yerim,
Sən sonu bitməyən gerçək nağılım. (daha&helliip;)

Yenə qızlar arasına pıç-pıç düşdü.”Dəli gəldi”- deyə Sənanı göstərib öz aralarında qeybət etməyə başladılar. Universitetdə çoxları onu sevmirdi. Hətta fakültə dekanı da tez-tez onu səbəbsiz yerə acılayırdı. Bəlkə də bu onun azərbaycanlı olmasından irəli gəlirdi. Ukraynada qohumlarının evində qalırdı. Heç kimlə ünsiyyət saxlamırdı. Rus və ingilis dillərini mükəmməl bilirdi. Gözəl rəsmlər çəkirdi. Arada tələbələrin əl işlərinin sərgisi olanda onun da rəsmləri nümayiş olunurdu. Rəsmlərində qəddarlıqla qətlə yetirilmiş uşaq şəkilləri geniş yer tuturdu. Sənanın böyük peşəkarlıqla insan ölümünü belə təsvir etməsi tələbələrin ürəyində qorxu yaradırdı. Axırıncı dəfə dekan onu tənqid etmiş, başqa mövzularda rəsm çəkməyi tövsiyyə etmişdi.
Ertəsi gün rəsm sərgisi olacaqdı. Sərgi üçün yarımçıq qalmış iki əsərini tamamlamalı idi. O, həm də sərgidə çıxış etməli idi. Dərslər qurtardıqdan sonra tələbələr şəhəri gəzməyə getsələr də, o tez evə qayıtdı. Günorta yeməyini yedikdən sonra öz otağına çəkildi. Rəsm fırçasını əlinə aldı. Özünü o sehrli aləmin ağuşuna atdı. Saniyələrin, dəqiqələrin necə keçdiyini bilmədi. Əvvəlcə barmaqları vəhşicəsinə çıxarılmış körpə qızcığacın vahimə dolu sifətini, əzablarını, yaşamaq üçün yazıq-yazıq baxıb imdad istəyən gözlərini çəkdi. Əsərin birini yekunlaşdırıb yarımçıq qalmış o birisinə keçdi. Gecə yarısına kimi yorulmadan işlədi. Qışın soyuğunda yarıya kimi soyundurulmuş və qarnına kimi papiros kötükləriylə damğalanmış 5 yaşlı qızın iztirablarını əks elədi. Fırçası kimi özünün də gözlərindən damla-damla yaş axdı. Nəhayət sərgidə göstərmək istədiyi 2 əsəri yaratdı və bir gecənin içində tamamladı. Otağından çıxanda yorğunluğdan başı gicəlləndi. Gecə yenə də anası onun yuxusuna girdi. Ağlayırdı. Al –qanların içində kömək istəyirdi. Sənan qan-tər içində yuxudan oyanıb divar saatına nəzər saldı. Saat altı idi. Sənan gördüyü yuxunun təsirindən ayrıla bilmirdi. Bir anlıq o gecəni xatırladı. Həyatını alt-üst edib, onu tənhalığa məhkum edən qətlyamı unuda bilmirdi. Hər şey gözlərinin qarşısında baş vermişdi. Sənan özünü ələ alıb yerindən qalxdı. Səhər yeməyini yedikdən sonra əl işlərini götürüb sərgiyə getdi və nümayiş üçün təqdim etdi. Bir müddət keçdikdən sonra jurnalistlər və əcnəbi vətəndaşlar da buraya axın etməyə başladılar. Sərgidə ilk olaraq universitetin dekanı çıxış etdi və o tələbələrin nəaliyyətlərindən söz açdı. Sərgidə ən çox bəyənilən əsər Sənanınkı olmuşdu. Çoxları əsərin müəllifinin kim olduğunu öyrənməyə çalışırdı. İnsan ölümünü əks etdirən azərbaycanlı tələbənin əsərləri onlarda böyük təəccüb yaradırdı. Sənan çıxış etmək istəmirdi. Amma arxada dayanan erməni tələbənin “azərbaycanlılar öldürməyi çox sevirlər, ona görə də əsərlərində də yaxşı tərənnüm edirlər”- deməsi onu qəzəbləndirdi. O, özünü ələ almağa çalışdı. Qonaqları salamladıqdan sonra neçə yaşından rəsm çəkməsindən danışdı. Və nəhayət əsas məqsədinə gəlib çatdı və rus dilində təkcə özünün deyil, böyük bir millətin sözünü başqa xalqların nümayəndələrinə çatdırdı.”Mənim rəsmlərim hansısa rəssamın beyninin aylarca düşünüb fırçalarla ağ kağızlara köçürdüyü fantaziyası deyil, öz gözləriylə vəhşiliklər görən, qan tökməkdən gözləri doymayan ermənilərin 5 yaşlı körpə bacısının dırnağlarının çıxarılmasının, anasının süngüləndiynin şahidi olan bir insanın üsyan dolu həyat hekayəsidir. Mən Xocalı varisi, həm də Xocalı şahidiyəm. Fəxr edirəm ki, burada erməni cəlladlarının xalqımın başına gətirdiyi soyqırım gününü bütün insanlara çatdırıram. Bu bizim haqq səsimizdir. Əminəm ki, düşməndən qisasımızı alacağıq. Torpağlarımızı geri qaytaracağıq. Vətəndən pay olmaz”. Sənanın çıxışı alqışlarla qarşılandı. Onun çiyinlərindən ağır yük götürülmüşdü. Xalqının haqq səsini əcnəbi insanlara çatdırdığı üçün çox sevinirdi.

23.09.2015

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının electron orqanları Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, nəğməkar-şairə Zeynəb Dərbəndli “Dövri mıtbuatda Cəsarətli Qələm sahibi olduğuna görə” “Qafqaz-Media” İctimai Birliyinin təsis etdiyi “Cəsarətli qələm” diplomu ilə təltif olunub.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Rafiq Kərimin tapşırığı ilə etibar etdiyi iki oğlanla Mahmudun evinə gəldilər. Rafiq qapını döyəndə qapını cavan bir qız açdı.
Rafiq – Salam xanım. Mahmud evdədir?
– Yoox. Kim idi soruşan?
Rafiq qızdan icazə istəmədən içəri girdi. İki oğlan da içəri keçdilər. İçəri keçən axırıncı oğlan qapını örtdü. Digər otaqdan sarışın, dolu qadın çıxdı.
– Siz kimsiz? Nə lazımdı sizə?
Rafiq – Səsini kəs, otur bir yerdə.
Qadın Rafiqin üstünə gələndə digər oğlan onun qolundan tutub qonaq otağına gətirdi, divana itələdi və dedi.
– Mane olsan Mahmud gələnəcən pis günə düşəcəksən
Qapını açan qız qorxusundan səsini çıxatmadı, sakitcə sarışın qadının yanında oturdu. Rafiqnən birlikdə gələn digər oğlan otaqları gəzirdi. Otaqların birində şkafların siyirmələrini açıb, yoxlayırdı. Axırıncı siyirməni açanda bir-neçə qadın vəsiqələri tapdı. Vəsiqələri otaqdan çıxıb Rafiqə verdi. Rafiq vəsiqələrə bir-bir baxanda Fidana məxsus olan vəsiqəni götürdü.
– Belə də bilirdim.
Rafiq üzünü qadınlara tutdu.
– Hara gedib Mahmud.
Sarışın qadın gözlərini süzdü.
– Mən nə bilim hara gedib? (daha&helliip;)

Bir dəli oğlanam dünya gözümdə
Beş qəpik dəyəri verməyir inan.
Məni fikirləşən dərdimi çəkən
Get öncə özünün dərdlərinə yan.

Bax dünya kürkünə bürünmüsən sən
Bu kürkü soyunsan sanki ölərsən.
Amma bilginən ki, mütləqdir bir gün
Kürkünə arxasınca baxıb gülərsən.

Bu gülüş içinin ağrısı olar
Həqiqət mülkünün oğrusu olar.
Sənin heç bir zaman düşünmədiyin
Yalançı dünyanın doğrusu olar.

Bax… nə qədər ki gec deyil oyan
Haqqa doğru yolun üstündə dayan.
Əgər sarparsansa bu yoldan kənar
O zaman haqqındır, cəhənnəmdə yan.

Sakit, sükut dolu dəniz. Sahili belə məni görərkən qəribə təlatümə gəlir. Sanki düşmənini görürmüş kimi dalğalarıyla məni sahildən qovmağa çalışır, hiddətindən alışır. Dalğalar sahilə elə bir hirslə çırpılırlar ki, hər dəfə ayağımı bir addım arxaya atıram. Gerilədikcə sahildən çox uzaqlaşdığımın fərqinə varıram. Uzaqdan dəniz yaxındakından daha fərqli görünürdü. Dalğaların sahilə hücumu sanki xüsusi rəqsdi. Eyni çılğınlıqla edilən rəqs. Rəqsin zərbəsindən su torpaqla qarışır. Bulanlıq, çirkli dalğalar sanki çirkabıyla mənə olan nifrətini bildirirdi. O dalğaların içində bir sənsizlik vardı. Üstümə gələrək məni boğardı. Geri çəkilməsəm, məni öz qoynunda boğa biləcək qədər qəzəbli dəniz. Ya bu dəniz yox, sənsizlikdi məni boğan?
Qağayıların qığıltısı gəldikcə dalğalar kiçilməyə başlayır. Dalğalarıyla məni boğmağa çalışan dəniz qəflətən sakitləşir. Bir an içində çılğını ram edən qağayılar. Ya bu qığıltılar sənə həzin layla kimi gəldi? Beşiyinə uzanan körpə sənsizlik.

DEMƏ HEÇ NƏ!

Olub keçənlər gerçəkdi,
Hər xatirəm bir çıçək.
Eşqimdən qəlbin nə çəkdi,
Sözünmü var deyəcək?
Demə heç nə,heç nə demə .
Demə solğun bənizindən,
Demə ağlayan gözündən.
Yarımçıq qalmış sözündən,
Bir hərf belə söyləmə,
Demə heç nə, heç nə demə.
Onsuz olanlar olmuşdur
Sevda yükü çəkilməz.
Yazın payız tək solmuşdur,
İndi çiçək əkilməz
Demə heç nə, heç nə demə.
Oxudum qəmli gözündən,
Qəlbindən keçənləri.
Seçirəm artıq sözündən,
Bir vaxt sən seçənləri,
Özünü gəzən özündən
Demə mənə nələr çəkdin
Demə heç nə ,heç nə demə!
Demə heç nə! (daha&helliip;)

DAŞ «GÖZƏLLƏMƏ»Sİ

Ürəksizə «daşsan» deyib daşın ürəyinə dəymə,
Daş var ki, əsrlər döyüb, başını o daşa döymə.
Daşa versən əməyini heç vaxt səni xar eləməz,
Söz var desən daş əriyər, qəlb var ona kar eləməz.

Adamın unutduğunu daşın yaddaşı unutmur,
Kimsə haqsız daşa tutur, haqsız atılan daş tutmur.
Axar suya yuxu danış, sirrini qara daşa de,
Daş – son mənzildəki dostun, məzarının qardaşıdı.

Bağlı-bağlı qapıları döydüyümüz daşlar açdı,
Daşlar tikdi evimizi, yolumuzdan daşlar qaçdı.
Dostun, yadın səbri çatmır, dərdimizi daş dinləyir,
Bu dünyanın gərdişinə daş ağlayır, daş inləyir. (daha&helliip;)

XX əsr Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, o taylı, bu taylı şair Ustad Məhəmmədhüseyn Şəhriyara sevgi və sayqılarla!

Tabloda rəqəmlər dəyişir, Ustad!

Halım da dəyişir qoca dünyaya,
Baxdıqca hər dəfə öz pəncərəmdən.
Müəllif

Əzəldən dünyayla sözüm çəp gəldi,
Gəl mənim halımı sorma, ay Ustad!
Bu dünya onsuz da düzələn deyil,
Çox da öz-özünü yorma, ay Ustad!

Hər dəfə yurduma qış gələn günü,
Mən ki öz sözümlə Səni anmışam.
Rəsmini tabloda gördüyüm gündən,
Eşqinlə, ey Ustad, alovlanmışam.

Şimalın Cənubla görüş anı tək,
Gözümün yaşını töküb ağladım.
İnandım bir zaman görüşəcəyik,
Yenə Haqq Allaha ümid bağladım.

Şükürlər olsun ki, Uca Allaha,
Ümidim yenə puç olmadı heç.
Ustadsan, şagirdəm həyatım boyu,
Bir suçum var isə gəl suçumdan keç.

Vahid Azərbaycan övladlarıyıq,
Səngərdə əsgərlər döyüşür, Ustad!
Yeni il gəldikdəkcə hər dəfə, düzü,
Tabloda rəqəmlər dəyişir, Ustad!

Yenə silkələyib duyğularımı,
Oyatdı yuxudan əli payızın.
Atıldım qoynuna bir uşaq kimi,
Qayğıkeş payızın, dəli payızın.

Hissimin yetişmiş nəğmə barını,
Könül bağçasının ilk nübarını,
İki sevən gəncin toy-mağarını,
Ərməğan gətirdi yeli payızın.

Bu yay məni yaman yorğun elədi,
Coşğun xəyalımı durğun elədi…
Könlümü özünə vurğun elədi,
Yağışlı, küləkli əli payızın.

Mən aşiqəm,erməni,
Orda yemə şorbanı.
Durma,köç gəl Bakıya-
Ayağın altda kəsim,
Qoçdan-moçdan,qurbanı.

Hamı məndən yan gedir,
Etmirəm üsyan,gedir.
Erməni gələn yola,
Neçəsi qurban gedir.

Gəl etmə umu,küsü,
Qov qübarı,sil hisi.
Bakıya yaraşıqdır,
Erməninin axçisi.

Gülü ona tər verək,
Elə bu səhər verək.
Bu gələn düşmənlərə,
Yeni bir şəhər verək!

Üzüyin qaşı düşün,
Taxmasın naşı,düşsün.
Haykanuş gələn günə,
Yarımın daşı düşsün.

Yaman qaş-qabağın töküb göy üzü,
Bəyaz buludların qanı qaralıb
Sükutu küləyin götürmür gözü,
Xofdan ağacların rəngi saralır.

Külək yel atını dördnala çapır,
Önündə ağaclar baş əyir qul tək.
Qatıb qabağına qayaya çırpır,
Selləmə yağışı bu çılğın külək.

Sıyırıb qınından şimşək xəncəri
Yazıq buludların cumur üstünə.
Köçəri quşların dolur gözləri,
Küləyin quşlarla görən qəsdi nə?!

Yenə bulud-bulud ağlayır səma,
Yenə də çayların gözü bulanır.
Könlünü günəşə bağlayan səma,
Şimşək qəzəbindən oda qalanır.

Yaşıl yarpaqların qızarır üzü,
Qızarır həyalı qız bənizi tək.
Kipriyi ləçəkli güllərin gözü,
Dərdini ağlayır hey ləçək-ləçək.

Döyür pəncərəmi şıdırğı yağış,
Oyadır yuxudan xatirələri.
Bu payız yağışı günümə naxış,
Bu yağış payızın Tanrı qədəri.

Yaşıl ümidlərin yaşarır gözü,
Saralan yarpaqlar yaşarmır daha
Qızılı payızın yaşaran üzü
Şıdırğı yağışla başarmır daha

Bu payız həsrətin yarı yarpaqlar,
Daha pıçıldamır öz arasinda.
Qızılı yarpaqlar,sarı yarpaqlar
Vurnuxur qaş ilə göz arasında.

Bu payız-əlləri hənalı uşaq,
Yağışı payızın söz qismətidir.
Yaşıl libasını dəyişən torpaq-
Saralan yal-yamac yaz həsrətidir…

Azərbaycan.Quba.
16.09.2015.

Nəğmələri uçub rahatlanmadan
Ətrafa nəvaziş gətirməkdədir.
İnamları zəif görünənlərçün
Ülfət nəsimini əsdirməkdədir.

ADAM

Sənlə söhbətimə giriş verməyə,
Mənə qənd gərəkdi,sənə duz,adam.
De,mənim dərdimə əriyərsənmi?
Ey şaxta fikirli,hissi buz adam!

Gözündən yağan şit baxış qorxulu,
Gizlin fikirlərin yarıyuxulu.
Çölün yaz ətirli,bahar qoxulu,
İçində soluxub son payız, adam!

Xəcalət çəkməyir cibin əlindən,
Kef elə kəlməsi düşmür dilindən.
Məntək yorulmadın arzu selindən,
Sənlə nə danışım,ey ucuz adam?!

Baxsam dünəninə dünənin sönük,
Arxanda qoyduğun günlərə çönük.
Üzün sabahına arxana dönük,
Belə addımlama,hey,quduz adam!

Zaman ucaldıbdı tox alçalmışı,
Yoxa da hə deyib,çox əl çalmışı.
Azmı gördün varkən yox ucalmışı,
Duzdan qayıdanda söylə duz adam!

* * *

Yerləri yandırır ahlar,
Göy su yağacaq bu oda.
Yer-yer cızz edib öləcək,
Tanrını sıxacaq o da.

Canım ruhumda bir kabab,
Ah od qalayıb yox hesab,
Bu ömür bir qədəh şərab,
Dağıtsan axacaq o da.

Bətnimdə sözüm hamilə,
İzində gözüm hamilə.
Əyriyə düzüm hamilə,
O doğsa,doğacaq o da.

Qaldırın yerə düşəni,
İçimdə içim üşənir.
Yollara həsrət döşənir,
Sonuma çıxacaq o da

Qəlbimdə çatdı tonqalı,
Hicrin doğradı vüsalı,
Ay Elnur, bir el misalı,
Baxıbsan,baxacaq o da

Huzur buldum yureğimin sesiyle
seni sevdim bir sevda hevesiyle
vurulmuşdum tek sevgi kelmesiyle
budur işte bir hatìran bir suçum
meğer sende beni çoxdan unutdun.

Yaşamaya sen güc verdin dik durdum
ben yokdum ki sen gelince ben oldum
şimdi yoksun seni aradìm sordum
budur işte bir hatiran bir sucum
biliyorum beni çokdan unutdun.

Fidan hayat acımasız bir yuva
her kes düşer bir gün yolu oraya
eğer birde gelseydm bu dunyaya
severdim bene biliyorum bu suçun
sense beni ebediyen unutdun.

Şairlər vətəni bizim tərəflər deyəndə, Qazax yada düşür. Zərrələrimizlə şairlər vətəninə qədəm qoyduq. İlk olaraq, Qazax ədəbiyyat müzeyinə baş çəkdik. Düzü surpiriz etmək istəyirdik Barat Vüsala oda alınmadı. Həmin gün Barat müəllim xəstələnmişdi. Amma gözəl və ziyalı yazar, ” Məni haraylayır gəmi qayası” adlı kitabın müəllifi Mustafa Rasimoğlu ilə tanış olduq çox maraqlı söhbətimiz oldu. Şeirdən tutmuş şairə kimi müzakirə etdik. Ən azı saat yarım görüşümüz davam etdi. Mustafa müəllimlə qısaca sağollaşıb. Rayon mərkəzi kitabxanasına üz tutduq. Əsərlərini uşaqlıqdan oxuduğum və sevdiyim Vidadi Babanlının qohumu Qazax MKS-nin direktoru Solmaz Babanlı ilə görüşdük. Gəlişimizin səbəbini açıqlayınca çox şad oldu. MKS-nin digər işciləri Direktor müavini Münəvvər Süleymanlı və kitabxanaçı Elnarə Məmmədova kitabişləməni yekunlaşdırıb fonda daxil etdilər. Biz yenidən Mustafa müəllimlə sağollaşıb xoş təsüratla ayrıldıq. Ümid edirəm ki, Qazax rayonunun dəyərli şairləri zərrələrimizi sevə-sevə oxuyacaq, Zərrələr, öz yazıları ilə yaddaşlara həkk olunacaq… Zərrələrin hər birinə uğurlar diləyirəm.

Hörmətlə: Layihə rəhbəri və tərtibatçısı Gülnarə İsrafilqızı

Zərrələrlə bu dəfə də doğulduğum və boya başa çatdığım rayona qədəm qoyduq. İlk olaraq Gədəbəy rayon mərkəzləşdirilmiş kitabxananın direktoru Azər Abdullayevlə görüşdük kitab haqqında məlumat verdik. Sonra isə digər işçilər direktor müavini Elnarə Həsənova və xidmət şöbəsinin müdiri Şöhrət Osmanova kitabla tanış oldular. Kitab yüksək rəğbətlə qarşılanıb fonda daxil edildi. Zərrələrə uğurlar.

Hörmətlə: Layihə rəhbəri və tərtibatçısı Gülnarə İsrafilqızı

Səfər cəld pilləkanlardan aşağı düşdü, nişanlısını sirkələdi.
– Fidan, Fidan oyna, gözünü aç.
Fidan əliylə başını tutub zarıdı.
– Başım çox pis ağrayır.
Səfər Fidanın ayağa qalxması üçün kömək edirdi.
– Qalx ayağa, səni aparacam həkimə. Səni bu vəziyyətdə qoya bilmərəm.
Fidanın üzü-gözü qan içindəydi.
– Lazım deyil.
– Qalx deyirəm, həkimə getməliyik. Üzün-gözün də pis gündədir. Özümü idarə edə bilmədim.
– Bizi yaradana and olsun, sənə xəyanət eləməmişəm.
Səfər artıq daha da əsəbləşirdi.
– Səsini kəs, eşit məni. Gedirik.
Səfər Fidanı xəstəxanaya gətirdi. Həkim Fidanın üzünə baxıb Səfərin yanında soruşdu:
– Səni kim bu günə qoyub belə?
Səfər başını aşağı salmışdı, Fidan yalan danışmalı oldu. İstəmirdi sevdiyi kişini pis vəziyyətdə qoysun.
– Yolda siqanlar pulumu istədilər vermədim. Tökülüşdülər üstümə.
Həkim – Vəhşi uşağı, vəhşi
Tibb bacısı Fidanın üzünə dərman vurdu.
Tibb bacısı – Bu dərmanı vururam ki, üzünün şişi tez yatsın.
Fidan – Çox sağ olun.
Müayinədən sonra məlum oldu ki, Fidan başından zədə almayıb. Səfər həkimə yaxınlaşdı.
– Həkim, dəqiq heç nəyi yoxdur? Yəni, lazımdırsa xəstəxanada yata bilər.
– narahat olmayın, nişanlınızda ciddi elə də heç nə yoxdur. Bir az üzü göyərəcək, o da iz qalmayacaq.
– Çox sağ olun.
Səfər lazım olan xərcləri xəstəxanaya ödəyəndən sonra Fidanla birlikdə maşında oturdular. İkisi də susurdu. Səfər maşını Fidangilin məhləsindən bir az aralıda saxladı. Fidan uşaq kimi ağlayırdı.
– Mən sənə xəyanət etməmişəm. Həmişə sadiq qalmışam.
Səfər cibindəki şəkili çıxardıb Fidana uzatdı.
– Sənin yerində olsaydım, utandığımdan susardım.
Fidan şəkili almamış baxdı. (daha&helliip;)

İlk məhəbbət elə dərin hissdiki,
Onu ürəyindən ata bilməzsən.
Sevdiyini əldən buraxma qəti,
Əldən baraxdınmı, tuta bilmşzsən.

Dolanar başında, çıxmaz yadından,
Elə şirindirki, yoxdur dadından.
Bir dəli sevdanın, Vallah odundan,
Lay-lay çalsalarda yata biıməzsən.

Onun şöləsidir, düşür hər yana,
Hərdən də tuş gəlir çənə, dumana.
Qəribə bir hissdi yayılır cana,
Onu özgəsinə sata bilməzsən.

Nail ərz eylədi, dəli sevgidən,
Saçlarıma saldı dəli sevgi dən.
Görəmməzsən onu yaddan özgədən,
Ona başqa sevgi qata bilməzsən.

Canın mənim canımda,
Sevgin coşur qanımda.
Rəvadırmı yanında
Öz yerimi boş qoyum?

Az könlumü parala,
Xoş günümü qarala.
Nar sinəni arala,
Arasına baş qoyum.

Kimsə bizi görməyə…
Sirrimizi örtməyə,
Bir daş üstə hörməyə,
Altda da bir daş qoyum.

* * *

Alıb biletimi,
zamanın son dayanacağında,
yelləyir ölüm məni öz qucağında.
Gedirəm üzü ona,
arxam zamana.
Özümdən bir ad yona-yona,
arzularım dona-dona,
növbəti ünvanıma,
səslənirəm.
Ünvan…
cəhənnəm adlı şəhər.
marşrut,bir qara tabut deyirlər.
Orda nə göydələnlər,
nə mazutlu dəniz,
orada da özünə bab sakinlər var,
əzizim,yer varmı kimsəsiz?
orada nə şişlər var,
nə qədəh dolu şərablar,
orada şərab əvəzi axan qanlar,
bir də ömrü boyu sıxılan canlar,
səslərindən utananlar,
görkəminə inanmayanlar,
baxır aynadan vəfasızlığına,
həyatın o üzünün.
orada darımı quracam özümün.
və yeni səhnəsinin,
remarkasını yazacam ölümün.
Tənhalıq adlı cəhənnəmə gedirəm,
yalnızlığın ağuşuna girirəm,
pəncərəmi bağlamışam xatirələrə,
Xatirələrimi istəmirəm girsin,
tənhalıq adlı cəhənnəmə.

Yaşasın

Həyatın hökmü zalımdı,
Ya əyil,ya da yaşa,sın.
Gələn dərdlərə bürünüb,
Bax ötən zövqlü yaşa,sın!

Alışır ömür çır-çırpın,
Az qəfəs qəlbində çırpın,
Adımı günahdan çırpın,
Quruyan darda yaş asın.

Həyatı təmiz yaşa,ya,
Kölə olmasın yaş,aya!
Qoymadız Elnur yaşaya,
Öldürün, ölü yaşasın

Mən səni isti bir günəş sanırdım,
Sən verdin ömrümə çovğunu, qışı.
Yox, bunun günahı səndə deyil ki,
Əzəldən belədir bəxt, yaranışım.

Elə ki ayrılıb tərk etdin məni,
Sızladı könlümün ən sarı simi.
Mən səni başqa bir eşqlə sevmişdim,
Ürək sevə bilmir daha heç kimi.

Bəlkə sevməyimlə günah etmişəm?!
Düşünmə haçansa əhv olaram mən.
Eşitsəm ki bir gün yadın olmusan,
Gülüm, həmin günü məhv olaram mən.

Mən sənə söz verdim xoş bir gələcək,
Yox idi başqa bir niyyətim mənim.
Deyiblər ki vardır hər işdə xeyir
Bəlkə ayrılıqmış qismətim mənim?!!

Sevindim səninlə, güldüm səninlə,
Ağladım hər zaman acı, ağrına.
Bircə təsəllidir o şəkillərim,
Öpüb doya-doya get bas bağrına.

Ayrıldıq, söylədin dost qalaq gərək,
Özümü bu odda yaxa bilmərəm.
Mən ki ürəyimlə sevmişdim səni,
Sənə dost gözüylə baxa bilmərəm.

Mən sənə sevgimlə gül-çiçək əkdim,
Soldurdun əlinlə həmin o bağı.
Dostluq nə zamansa sevgiyə dönər,
Sevgi necə dönsün dostluğa axı?!

Sızlatdın qəlbimin yaralarını,
Qaysağı da qopdu, qanı da sızdı.
Daha qarşılaya bilmərik yazı,
Bu bizim sonuncu baharımızdı.

AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Seçib ömürdən payızı,
Qapını döyməyə gəldim.
Uzaq illərdəki qızı
Ömrünə sərməyə gəldim…

yaddaşında seçildikcə
“qara qız”ın xatirəsi
Əkildi də, biçildi də
Taleyin “ağ gün” zəmisi…

Dözmədik sarı nazına,
Payızı küsdürdük, getdi…
Bir gün deyərsən qızına:
-Bir qız məni yaman sevdi!!!

* * *

Sənidə itirdim bir payiz günü,
Bütün ümidləri itirdiyim tək.
Vuruldu qəlbimə həsrət düyünü,
Daha arzularım bar verməyəcək.

Daha saymayacam ötən hər anı,
Nə fərqi var axi saat neçədir.
Dünya işığından məhrum olana,
Nə fərqi səhərdir, yoxsa gecədir.

Bilirəm, bilirəm mənəm günahkar,
Suçu özündən ağır, bir bəndəciyəm,
Sənə “dön” desəm, dönmə nə olar,
Bu dəfə sən gəlsən, mən gedəcəyəm…

* * *

Məcbur bir qərari almişam bu gün,
Sənin həyatindan çıxıb gedirəm.
Sönür ocağımız, evimiz üzgün,
Yuvamı əlimlə yıxıb gedirəm.

Ayriliq yetişib, boşdu nə desən,
Fəqət eşqim də sən, ürəyim də sən.
Bəyaz gəlinlikdə gəldiyim evdən,
Geyib qəm libasi çıxıb gedirəm.

Bu günü yaşayinca niyə ölmədim?
Ruhum ərşə qalxdi, yandim inlədim.
Mən səni xoşbəxt edə bilmədim,
Bu dərdi qəlbimə sıxıb gedirəm.

Daha sual etmə, soruşma niyə,
Sənə yadlar kimi baxib gedirəm.
Gözlərin yollarda qalmasın deyə,
Yollari arxamca yığıb gedirəm.

* * *

Mənə qayıtmağı düşünmə birdə,
Gedib, ayrılığı özün seçmisən.
Hardasa qalmısan xatirələrdə,
Fəqət, taleyimə çox gecikmisən.

Get səni bir daha görməsin gözüm.
Sus! bircə kəlmə də sözün olmasın.
Məndə gəlişinə qalmayıb dözüm,
Sənin də gəlməyə üzün olmasın.

Atdın əllərinlə məni odlara,
Odumu sovurdun, külümə dəymə.
Məni diri-diri qoydun məzara,
Canımı almısan, ölümə dəymə…

Həsrətindən param -parcayam ,
Gözü yaşli ,həyati pucam ,
Sənsiz hər qünmdən peşmanam ,naraziyam .
Bəlkə qeri dönəsən ,mənə dönəsən ,
Sənsiz həyam hec -puc ,ürəyim siniq .
Bunlarin səbəbi bil tək sənsən ,
Xəyalinla yaşiyram ,sənsizlikl barişmiram ,
Belkə geri dönəsən ,mənə gələsən ,
Qanadi qiriq quş kimyəm ,
Sənsiz ,sənlə yaşiyam ,
Xəyalarla ,dünənimlə ,sənli qünlərlə yaşiyram ,
Mən qul oldum ürəyimin əlində ,
Sən diyə ,gündə min dəfə ölür ,yaşamir ..
Bəlkə qeri dönəsən ,mənə gələsən ,
Mənə gələsən …….

13.09.2015 …..

Siqaret çəkən qadın özündə cəsarət toplayıb pəncərədən aşağı baxanda təəccübləndi. Həyəcandan deməyə söz tapmadı, elə bil dili tutulmuşdu, kəkələyirdi. Mahmud pəncərəyə yaxınlaşdı, gözlərinə inanmadı.Fidanın bəxti gətirmişdi. Binanın altından keçən yumşaq torbalar daşıyan yük maşınının üstünə düşmüşdü.
Mahmud – Qancığın bəxti varmış. Bircə bu çatmırdı.
Fidan pəncərədən ona baxan Mahmuda baxıb için-için ağladı. Düşdüyü vəziyyətin şokundan hələ də özünə gələ bilmirdi. Ən pisi, çantası da qalmışdı o evdə. Yük maşını binadan çox uzaqlaşdıqdan sonra saxladı. Ətrafdakı insanlar Fidana qəribə baxırdılar. Fidan cəld yük yerindən tullandı, geriyə baxmadan qaçdı. Maşının güzgüsündən bunu görən sürücü təccüblə maşından düşdü. Ətrafdakı taksi sürücülərinə baxdı.
Sürücü – Bu qız maşının üstündəydi ki?
Taksi sürücülərindən biri – Hə, nətər minib?
Sürücü – Vallah, nə isə düşdüyünü hiss elədim, fikir vermədim.
Fidan qorxudan nə edəcəyini bilmirdi. Parka yaxınlaşanda bir az dincini almaq üçün dayandı. Hönkür- hönkür ağladı.
– İndi mən nə edim? Hər şeyim o əclafların evinndə qaldı. Ay allah, mən indi vəsiqəmi onlardan necə götürəcəm?
***
Səfər oteldə iş yerini nə qədər yığır cavab verən olmur. Üçüncü dəfə yığanda bir kişi cavab verir.
– Allo.
– Salam Cavid. Mənəm Səfər.
– Səfər müəllim, necəsiz?
– Yaxşıyam. Siz necəsiz? Fidan hardadır?
– Fidan xanım bugün işə gəlməyib. Xəbərimiz yoxdur.
– Aydındır, sabah gələcəm. Fidan xanıma deyərsiniz. Sağ ol.
– Sağ olun Səfər müəllim.
Kərim də təəccüblənir.
– Nəysə olmayıb?
– Bilmirəm. Biletləri almışam. Sabah biləcəyik. Hələdə demədin niyə qəfildən qayıtmağımızı istədin?
– İşlərim var, ona görə.
(daha&helliip;)

YAŞAYAQ

Ver, dünya, yükün çoxunu,
Çəkim, beləcə yaşayaq.
Ürəyimə qəm toxumu
Əkim, beləcə yaşayaq.

Özgə dərd arama nolar?!
Yaraşır harama, nolar?!
Toxunma yarama, nolar?! –
Həkim, beləcə yaşayaq.

Bu qapıya yoxmu bir çəm,
Ay insafsız – birim, bircəm.
Qısıl mənə olaq bir cəm, –
Təkim, beləcə yaşayaq.

Qəzəl desin, şeir desin,
Şər desin, ya xeyir desin.
Boş ver, qoy nə deyir – desin,
Hər kim, beləcə yaşayaq.

Ərkini geyib əyninə,
Alma lap məni eyninə.
Barı eylə ürəyinə
Təhkim, beləcə yaşayaq.

GÖTÜRMÜR

Əsmə hər bir yarpaq üstə,
Bu ağac balta götürmür.
Yük olanı torpaq üstə,
Torpağın altı götürmür.

Nə sızlarsan, viran könlüm,
Öz içinə varan könlüm.
Dərdə könül verən könlüm
Başqa ovqatı götürmür.

Bıçaq kürəyə yol tapır,
Haram – çörəyə yol tapır.
Çat hər ürəyə yol tapır,
Ürək hər çatı götürmür.

Ölümü almam eynimə,
Əgər batmasa beynimə,
Dar ağacı, çox öyünmə,
Bu boğaz çatı götürmür.

17.09.2015.

(İntihar edən 12 yaşlı məktəblinin dilindən)

Ata! Mənim intihar etməyim sentyabrın 15-dən bu günə kimi çox söz-söhbətə səbəb olub. Ata, ruhumla sənə yalvarıram. Bağışla məni. Sənin kimi,anamı, bacı və qardaşlarımı da gözüyaşlı qoydum. Bilirəm, heç də düzgün hərəkət etməmişəm. Əziz atam bağışla məni! Haqqını mənə halal et! Ata, mən bir köynəyə, bir məktəbli çantasına görə öz canıma qıymadım. Şükürlər olsun ki, ağlım da yerində olub.Hansı ki, bəzi insanlar məni psixaloji durumumda əngəl olduğunu hesab edir. Ata, amma qəlbim cox kövrək olduğundan, sənin çəkdiyin əzab-əziyyət daima məni düşündürüb. Ata, üzümüzə baxa bilməyən qəmli gözlərini, qabar əllərini görəndə gördüklərimlə barışa bilmirdim. Axı biz elə bir cəmiyyətdə yaşayırıq ki,ailələr, uşaqlar, gənclər belə bir durumla qarşlaşmalı deyillər. Mənim Vətənim nefti, qazı, başqa təbii sərvətləri ilə zəngindir. Amma Allahın öz yaratdıqlarına bəxş etdiyi töhfələr zalımlar əlindədir və bizləri kölə kimi istismar edirlər. Ata, mənim 12 yaşım olmağına baxmayaraq, düşüncələrim əhatəlidir. Ata, zaman-zaman xəyallarımda özümü sənin yerində görməyə başlayırdım. Başa düşürdüm ki, oxumaq istəsəm də, təhsilimi davam etdirə bilməyəcəm. Çünki sosial durum və ailə vəziyyətimiz buna imkan vermirdi. Amma mənim ən böyük arzum alitəhsili bir vətəndaş olaraq çox işlər görmək idi. Qəlbimdəki ən kövrək arzulardan ümdəsi sənə layiqli oğul, savadlı vətəndaş olaraq xalqa xidmət etmək idı. Uşaqlıq xəyallarımın ən uca zirvəsi zaman-zaman mənə və bacı-qardaşlarıma çəkdiyin zəhmətin qarşılığını verib qulluğunda durmaq idi. Ata, yaşlaşan zaman səni şəhzadələr kimi yaşatmaq könlümdən keçirdi. Əfsuslar olsun ki, yaşadığım mühit arzularımın həyata keçməsinə imkan verməyəcəkdi. Ata, nə edim iradəm zəif olduğundan qəlbim həssas olduğundan gücüm özümə çatdı. Lakin bir şeyə təəssüf edirəm ki, əziz atam, anam sizdən halalıq ala bilmədim. Heç kəs məni dardüşüncəli hesab etməsin. Ata, bil ki, mən düzgün hərəkət etməmişəm. Mənim yaşım az olsa da, həmişə şükür etməyi bacarmışam və şükür etməyi daima öz yaşıdlarıma da arzu edirəm. Ata, bilirəm haqsızam. Ən azı mənim üzərimdə olan haqqını yerə vurdum. Öz yaşıdlarıma bir tövsiyyəm var. Heç kəs şeytanın felinə uymasın. Həyatda hər şeyə səbr etmək lazımdır. Bəlkə də dözə bilsəydim qəlbimdəki arzular mənə qucaq açardı.Axı hər şeyi zaman həll edir. Ata, həyatıma vida etməklə, bükülən çiyinlərini daha çox bükdüm, səni gözüyaşlı qoydum. Ağlama atam. Bağılayın, məni bağışlayın! Ata heç vaxt özünü günühkar hesab etmə. Sən günahkar deyilsən. Ata günahkar yaşadığımız mühit və dövürdür. Zamanın ağır məngənəsi imtahan edir bizləri. Kimsə bu imtahandan səbrlə çıxa bilir, çıxa bilməyənlər, iradəsi zəiflər necəki, mənim kimi məngənənin pəncəsində boğularaq məhv olur. Ata, son olaraq sənə yalvarıram. Mənim yoxluğumu özünə dərd etmə ki, balama sentyabrın 15-i günü məktəb bazarlığı edə bilmədim. Ata, sən övladlarını yaşatmaq üçün əlindən gələni etmisən. Ailəmizə bir loxma çörək gətirmək üçün alnının tərini axıtmısan. Sən ataların ən yaxşısısan. Ata, haqqını halal elə, arzuları gözündə qalıb, çiçəyi bununda mələklərə yoldaş olan balana. Məğrur ol Atam. Göz yaşını tökmə,gələcəm yuxularına..

* * *

Gözünü yollardan yığarsan daha,
Dönüb, gəlməyəcəm məni gözləmə.
Elə gedirəm ki, tozumda qalmaz,
Yollar həsrət qalar ayaq izimə.

Hədər keçirdiyim illərə heyif,
Mənim illərimi özümə qaytar,
Hələ qurumayıb gözümün şehi,
Qaytar göz yaşımı, gözümə qaytar.

Gedirəm, ayaqlarım hara aparsa,
Daha dinləmirəm qəlbin səsini.
Sənin olmadığın bir dünya varsa,
Mən ora gedirəm, axtarma məni.

Gedirəm həm üzgün, həm də taqətsiz,
Fəqət, ne soraqla, nə də ki axtar
Elə yol pulusuz, elə biletsiz,
Məni sənsizliyə aparir qatar… (daha&helliip;)

Səfər yanında olmayanda Fidana elə gəlirdi ki, əli heç bir işə yatmır. Darıxırdı onun üçün… İş telefonundan Təhminəni yığdı, Kərim də oğluyla getmişdi. Təhminə Fidan üçün çox maraqlı qadın olmuşdu. Nə etmişdi ki, Kərim kimi kişi oğlu yaşında qadına bağlanmışdı, sevmişdi. Halbu ki, Cəmiləyə olan sevgisini eşidə-eşidə böyümüşdü. Fidan Təhminənin ev nömrəsini yığdı. Dəstəyin o biri tərəfindən səs gəldi.
– Allo
– Salam. Necəsiz Təhminə xanım?
Təhminə gülümsədi – Salam. Yenə siz?
– Vərdişkaram.
– Mənə olma. Sən de, rəsmiyyəti sevmirəm.
– Yaxşı, sən deyən olsun? Necəsən?
– Yaxşıyam. Köçmək işinə baxıram.
Fidan təəccübləndi – Köçürsən?
– Hə, başqa yerə köçürəm. Bugün ev tapmışam. Əşyalarımı hazırlayıram.
– Hara köçürsüz?
Təhminə ünvanı deyəndə Fidan təəccübləndi.
– Sən biz tərəfə yaxın köçürsən.
– Bina evində qalırsan?
– Yox, bizdə ümumi məhlədir. Məhləmizlə üzbəüz doqquz mərtəbəyə köçürsən.
– Ay sağ ol. Tez-tez qonaq gələrsən. Sevinərəm.
– İstəsən bugün işdən çıxandan sonra gəlib sənə kömək edə bilərəm.
– Sözün düzü… yox demək istəmirəm. Əziyyət verməyədə utanıram.
– Nə əziyyəti, xoşdur. İşdən saat beşdə çıxıram. Çıxan kimi gələcəm.
– Yaxşı, danışdıq.
Fidan dəstəyi yerinə qoydu. (daha&helliip;)

gözümə hopdu
şəkilləndi gecə.
həm endim həm qalxdım xəyallara
pillə-pillə.
seyr etdim özümü uzaqdan sadəcə
təbəssüm aldatdı yanağımı
səyridi dodağım keçmişə.
boynumu büküb gülümsədim.
çıx get bu şərdən
çıx get uzaqlara söylədim.
könlündən qopanları
bəlkə başqa şəhərdə tapa bildin deyə.
çıx get!
addımla özünlə addım-addım keçmişə
keç keçmişdən, keç və get.
bir səadət gözləyir bəlkə də…
bir ümid sallanır kipriyindən
göydən ulduzlar enib
pərçimlənib yerə…
yığ ulduzları ovcuna
səni qaldırsın göyə.
ürkək baxışlı
yeriməkçün yaradıldın…

Dağılıram paramparça, tikələrim düşüb hara
bir bildiyim həqiqət var hər gün çəkir məni dara
ürəyimdə dosdan qalmış bıçaq kimi dərin yara
Sızıldayır qəlbim buz tək eşik soyuq ,gözüm dolu
Nə ağırmış bu imtahan keçə bilsən ömür yolu….

Səfi düzə qatıb inan saf tək inanamışdım sənə
heyif olsun etibarsız yalanmışdın səndə demə
İnanmağa üzüm gəlmir birdə daha dönsən mənə
Sızıldayır qəlbim buz tək eşik soyuq ,gözüm dolu
Nə ağırmış bu imtahan keçə bilsən ömür yolu….

Varlığımı məndən aldın , sandım adam yerindəsən
bir kenardan durub baxsam , özün kimi biriyləsən
bir ayna al sən əlinə axı kimsən, axı nəsən?
Sızıldayır qəlbim buz tək eşik soyuq ,gözüm dolu
Nə ağırmış bu imtahan keçə bilsən ömür yolu….

Daha bitdim yuxa qəlbim daşa döndü baxışlarım
Qoy qınasın məni yenə doğru deyən tanışlarım
peşman olsan bir vaxt səndə dayan yağan yağışların
kirin pasın qoy tökülsün bəllkə çıxdın bir ağ günə
Sızıldayır qəlbim buz tək eşik soyuq ,gözüm dolu
Nə ağırmış bu imtahan keçə bilsən ömür yolu….

Sənin yerin boş qalıbdır,
Bu gün dərsə gəlməmisən.
Ürəyimi qəm sarıbdır,
Bu gün dərsə gəlməmisən.

Ucdan tutub ucuzluğa,
Yol gedirik sonsuzluğa.
Dözəmmirəm yoxluğuna,
Bu gün dərsə gəlməmisən.

İtirmişəm özümü mən,
Söhbətimi, sözümü mən.
Silləm yaşlı gözümü mən,
Bu gün dərsə gəlməmisən.

Yaşamağa yer tapmıram,
Bir ölüyəm, gor tapmıram.
Yoxsa əlac var, tapmıram?
Bu gün dərsə gəlməmisən.

* * *

Özümdən baş alıb gedib,
De,necə çağırım,gəlsin?
Gözlərim səndə uyuyur,
Ruhum da səndə dincəlsin.

Səndə yuyunur gözlərim,
Gözümü yoluna sərim.
Üzümü qoluna sərim,
Nəfəsim ruhunda gəzsin.

Ruhlar ilantək sarılsın,
Həsrətin bağrı yarılsın.
Səhərlər belə açılsın,
Gecəmiz beləcə bitsin. (daha&helliip;)

Lamiyə bilmirdi nə desin. Başını salmışdı aşağı, düşünürdü.Aybəniz ağlayırdı, göz yaşları dayanmırdı.
Lamiyə: – Ağlama Aybəniz, ağlamağın mənası yoxdur.
Aybəniz – Atama hər şeyi danışacam.
– Nəyi danışacaqsan?
– Hər şeyi.
– Başın xarabdır? Öldürər səni. Sən yaxşısı budur…ananın dediklərini elə. Rafiqlə çalış evlən.
– Bunu bacarmaram.
– Sən atan haqqında o əclafa danışmısan?
– Bugün dedim.
– Reaksiyası necə oldu? Yəni arxanca gəldimi?
– Yox gəlmədi.
– Onda bu əclaf ya sənə zəng edəcək, ya da aradan çıxacaq. Bir sual da verim. Qayıtsa qəbul edərsən?
– Qəbul etməyə məcburam.
– Başa düşdüm.
***
Kərim sənədlərə qol çəkirdi. Qapısı döyüldü, katibəsi əlində zərf içəri girdi.
– Kərim müəllim, poçtdan bu zərfi sizə göndəriblər.
Kərim zərfi katibəsindən aldı, üstünə baxdı.
– Göndərənin adı yazılmayıb. Yaxşı qızım, gedə bilərsən
Kərim zərfi açanda hərəkətləri yavaşladı. Zərfdə şəkillər vardı. Kərim şəkillərə baxdıqca əlləri əsdi. Gpzləri doldu. Şəkillərdə Təhminə lüt yataqda, hər iki yanında çılpaq kişilər vardı. Kərim şəkilləri topayla iki yerə cırdı. Əlləriylə üzünü tutdu, ağladı.
***
Təhminə televizora baxırdı. Qapı döyüldü. Qapıya yaxınlaşdı.
– Kimdi?
Qapının arxasından qadın səsi gəldi.
– Poçtdandı, sizə məktub var.
Təhminə qapını açdı. Qadın:
– Tətminə Mürsəlov?
– Bəli.
Qadın Təhminəyə zərf uzatdı. Təhminə qol çəkəndən sonra qapını örtüb bağladı. Zərfi açanda içində ona yazılmış vərəq gördü. Təhminə vərəqi oxuyanda gözləri doldu.
” Şəkillər indi sevgilinin əlindədir. Səndən doymadıq.”
Təhminə bir-bir şəkillərə baxdı.
– Əclaflar – deyib qışqırdı, şəkilləri yerə atdı. Ayaqlarını yerə döyərək qışqırırdı. (daha&helliip;)

Söyüdlər,
hər yerdə söyüddü.
Tək,
kölgəsi sərin olur.
Qəlbinə söyüd əkmisən,
havalar isti keçəndə,
budaqları yellənə,
yarpaqları tellənə,
bədənin sərinlənə.
Kölgəsində dincəlsən,
hamıya acıq verəsən,
həyata gəl-gəl deyəsən.
Rüzigar dəyişəndə,
Havalar soyuyanda
köçünü-
Özündən
çox uzağa çəkəsən.
Daha sən
O sən deyilsən.
Yoxsa,
özündə
Donub ölərsən.

Əzildikcə, danıldıqca,
Coşub daşıram çay, sel kimi…
Qələmi alıram əlimə,
Tufanlar qopur içimdə,
İç dünyamda baş qaldırır qiyam,
Daha kəskin yazmağa başlayıram…
Dilə gəlir bütün hisslər, fikirlərim…
Mən şairəm, mən yazaram,
qınamıram heç kəsi mən,
bəxtim, alın yazım, qismətimdir yəqin bunlar…
Paydan artıq yemək olmaz…
Söyürsünüz, alçaldırsınız, yazdıqca mənə şərh, ismarıc,
Yazdıqlarım toxunduqca, simanıza,
oxuduqca yazdığımda özünüzü görürsünüz…
Qəhrəmansınız özünüz üçün, pis obrazsınız mənim üçün…
Əzin məni, danın məni,
Söyün məni, təhqir edin…
Edin əxlaqsız təkliflər…
Öyrəşmişəm artıq sizə, sözünüzə…
Boş-boş yazıb, danışmaqdır iş-gücünüz…
Əlinizdən bir şey gəlməz!
İnsansınız guya ki, Siz?!
Şeytansınız, İblissiniz mənim üçün…
Siz söydükcə, alçaltdıqca,
Ağ yuyub qara sərdikcə,
Dalımca deyinib, danışdıqca,
İlham, mövzu verirsiniz…
Çoxaldıqca, ağrılarım, yaralarım,
Axıtdıqca göz yaşımı…
Boşaldıram sözlərimə qələm ilə…
Çaxır şimşək, yağır yağış,
Sonra isə çıxır günəş,
sizə qalır yolunuzda çamır, palçıq,
Mənim yolumda bitir çiçək, əsir sərin külək…
Qollarıma gəlir qüvvət,
Əzdikcə Siz, sıxdıqca Siz,
Əzilməkdən, sıxılmaqdan,
Mənə gəlir yeni həyat, yeni nəfəs…
İncimirəm söyənlərdən…
Təhqir, şəri, böhtanı üzümə deyənlərdən…
Mən onların söyüşündən, böhtanından güc alıram,
Gülüşümlə, sevincimlə yıxılmıram, möhkəm olub güclənirəm,
Zirvəyə doğru mən addım atır, zirvəyə qalxıram…
Onlar mənə nifrət edir,
Düşmən sayar özlərinə…
Mənsə ancaq, “minnətdaram” hər birinə…
Yaxşılardan daha da çox “minnətdaram” yamanlara…
Rəqiblərim, düşmənlərim,
Ürəyiniz istədikcə, yıxın, vurun, söyün məni, edin təhqir,
Onda daha kəskin olur
Fikirlərim, yazdığım sözlər, tənqidim…
Bu “xeyirxah” işə görə,
“Minnətdaram”, “köməkçilər”!
Danıldıqca, əzildikcə,
Müqavimət gücüm artır,
Mübarizə əzmim artır,
Güclənirəm insan kimi, yazar kimi,
Şair kimi, qadın kimi, mən əslində!

İnsanlara inanmayın!
Sözlər yalan, mimika yalan,
Jestlər yalan, əməl yalan,
Baxışlara aldanmayın!
Hisslər yalan, qəlbi yalan, geyib maska…
Astarı özündən baha…
Axtarma onlarda vicdan…
Hamısının üzü içindədir,
Gizli qalıb özlərinə…
Niyyət yalan, arzu yalan,
Məqsəd yalan, seçim yalan,
Verdikləri qərar yalan…
Çox toxunar qəlbimə,
İnciyirəm mən o zaman,
Deyəndə kimsə, yazma, baş qoşma,
Yazdıqların verməz fayda…
Etmə tərbiyə, vermə təklif,
Genlərində varsa, yalan, təsir etməz…
Dilləri çoxunun uzanıb beş metrə,
Dil-dil ötür, vermir aman…
Çıxanda önlərinə onlardan betər,
Olur quzu, olur dovşan,
Rast gələndə zəiflərə,
Olur tülkü, şir, canavar…
Hamının iç üzü çox dərindədir…
Qardaş, bacı, ana, ata, qohum, qonşu,
Ər-arvad…
Qalmayıb indi xoş münasibət, doğmalıq, hamı olubdur bir-birinə yad…
Paylaşa bilmirlər nəyi, kimisə, bilmirəm nə veriblər, ala bilmirlər…
O, bunu didir, parçalayır,
yeyir, çeynəyir, bu da onu…
Kənardan baxıram, ağlamaq istəyirəm,
onlardan edirəm ehtiyat…
Şeytan, cin, iblis qorxutmur məni,
Əsl iblis insanın içində yaşayar…
Tənha, tək qalmağım, mənim seçimim,
Rahatdır mənə, ağrımaz başım, sakitçilikdir…
Zahirən “huri-mələk” görsənir insan,
İçində Şeytandır, cindir, İblisdir…
Bir neçə sima yaşayır insanın içində…
Simasının sayını itirir simalar içində…
Güzgü önünə keçir, şoka düşür, tanımır özünü…
Yalanı da, düzü də indi çox dərindədir…
Düşməni kənarda gəzməyin,
Din, imanı yeritməyin…
Ruhunuzu siz əzməyin…
Allahı göydə gəzməyin…
Ruhun, dinin, imanın, Allahın, sevgin…
Qaraltdığın, korladığın içindədir, qəlbindədir…

Səfər maşından düşdü. Hiss etdi ki, Fidana qarşı etdiyi hərəkətdən utandı. Siqaret yandırıb içinə çəkdi. Fidanda o biri tərəfdən maşından düşdü, asta addımlarla Səfərə yaxınlaşdı. Heç nə danışmadan sevgilisinin qoluna girdi, başını onun çiyninə qoydu.
– Bağışla.
– Əksinə, sən bağışla məni. Hisslərimə zəif düşdüm.
– Mən hələ hazır deyiləm.
– Toydan əvvəl yaşamaq olmaz. Başa düşürəm.
– Sənə vurmaq istəmirdim.
– Onda könlümü al.
– Necə?
Səfər zarafata keçdi.
– Özün fikirləş.
Fidan Səfərin damağına qoyduğu siqareti yerə atdı, Səfər başını yellədi.
– Bugün şıltaq günündür deyəsən.
Fidan dodaqlarını nişanlısının dodaqlarına birləşdirdi. Səfər qarşılıq verdi. Birlikdə maşının arxa olturacağına keçdilər.
***
Səfər Fidanı məhlələrinə gətirdi.
Fidan – Anamla salamlaşmayacaqsan?
– Yaşadıqlarımızdan sonra utanıram.
Fidan gülür – Dəlisən vallah.
– Sağ ol ki, mənə etibar elədin. Söz verirəm, bir aya toyumuzu edəcəm. O günü sebrsizliklə gözləyirəm.
– İnşallah.
Fidan maşından düşdü. (daha&helliip;)

Gözlədim, gəlmədin, görüş yerimiz,
Halıma mükəddər oldu, ağladı!
Sənin görüşünə tələsən güllər,
Əlimdə saralıb-soldu, ağladı!

Bükdü qamətimi, əydi bu halət,
Gəldiyin yollar da çəkdi xəcalət.
Məhəbbət yanğılı bir dəli həsrət,
Qolların boynuma saldı, ağladı!

Nə bilim bu imiş yaxınlığımız,
Bir eşqin oduna yaxındığımız.
Bir vaxt qucağına sığındığımız,
Söyüdlər saçını yoldu, ağladı!

A Qafqaz, bu necə taledi, baxtdı?
Ahım göyləri də yandırıb-yaxdı.
Şimşəklər oynadı, ildırım çaxdı,
Buludlar hönkürüb doldu, ağladı!

2008.

Qoşa yaranıbdır sevgiylə, nifrət,
Seçməyən qəmlidi, seçən sevinir.
Hər kəsə eşq adlı bir badə qismət,
İçməyən qəmlidi, içən sevinir.

Hissini, duyğunu sevgidən yoğur,
Səni dərk edəni sev ki, – tən yoğur.
Hər nurlu sabah da sevgidən doğur,
Doğdumu dan gülür, gecən sevinir.

Səni anlayansa könül həmdəmin,
Yönsüz tufanlara tuş olmaz gəmin.
Qədər biçinçidir, insanlar zəmi,
Biçilən qəmlidir, biçən sevinir.

Göy ilə bağlıdır yer, – körpü durur,
O ucu, bu ucu sirr körpü durur,
Hər kəsin önündə bir körpü durur,
Keçməyən qəmlidi, keçən sevinir.

Qismətsiz nə əksən ək, sənin deyil,
Əkdinsə gözünü çək, sənin deyil,
Bu sevinc, əzizim, tək sənin deyil,
Gör neçən şadlanır, neçən sevinir

Əziz Musa ( Musayev Əziz Həsən oğlu) 1951-ci il fevral ayının 2-də Cəbrayıl rayonunun Çərəkən kəndində anadan olub.İbtidai və orta təhsilini Cəbrayıl rayon Maksim Qorki adına orta məktəbdə alıb.1968-1972-ci illərdə Gəncə Dövlət Pedaqoji Universitetinin Filologiya fakültəsini fərqlənmə diplomu ilə bitirib.1972-ci ildə dövri mətbuatda Əziz Musa imzası ilə çıxış edir.Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin, Respublika Yaradıcı Müəllimlər Birliyinin üzvüdür.Qırxa qədər kitabın müəllifidir.Şeirləri “Azərbaycan”, “Ulduz” jurnallarında, “Ədəbiyyat”, “Ədəbiyyat naminə”, “Kaspi”, “Azərbaycan Gəncləri”, “Respublika Gəncləri”, “Kommunist”, “İlham Çeşməsi” və s. qəzetlərdə dərc olunub.
2012-ci il fevral ayının 14-də Bakı şəhərində “Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının inkişafına dəstək” layihəsi çərçivəsində istifadəyə verilən Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Qarabağ bölgəsinin ədəbiyyatı” bölməsinin Redaktoru seçilmişdir.Pedaqogika üzrə fəlsəfə doktorudur.”Azərbaycan” Nəşriyyatında “İlham Çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktorudur.Qarabağ müharibəsi veteranıdır.2008-ci ildə müqəddəs Həcc ziyarətində olub.
2009-cu ildə Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdünə layiq görülüb.

PAPAQ ATDI OYUNU

Təbiət nurlanır, ürək sevinir,
Bayram eyləyirik hər yaz gələndə.
Xonçalar bəzənir, nəğmələr dinir,
Deyirik, gülürük Novruz gələndə.

Ruzi-bərəkətdi, sevgidi bahar,
Səməni bəzəyir evlərimizi.
Hər evdə sübhəcən çıraq, şam yanar,
Bahar xoş günlərə səsləyər bizi.

Qeyrət, hünər qalıb Qorqutdan bizə,
Kosa da, keçəl də bizimki deyil.
Dünya göz qoyursa adətimizə,
Sayıq olmalıdı indiki nəsil.

Kim bizə öyrədib papaq atmağı,
Papaq ata-ata millət uduzdu.
Birləşək, barışaq bayram axşamı,
Papaq qeyrətimiz, namusumuzdu.

Pay verib, pay alıb babalarımız.
Papağı başından salmayıb heç kim.
Bağlı olmayıbdı qapılarımız,
Bayramda naümid qalmayıb heç kim.

Qeyrəti atmayaq ayaq altına,
Bir ovuc şirnidən, noğuldan ötrü.
Ləkə gətirməyək xalqın adına,
Qapılar gəzməyək nağıldan ötrü.

Gəlin yallı gedək ocaq başında,
Oxuyaq hamımız birlik nəğməsi.
Papağa and içək, oda and içək.
Bir də talanmasın Odlar ölkəsi.

XOCALINI AĞLAMAYIN

Doğma şəhər qəltan oldu qanına,
Neçə ildir getmək olmur yanına.
And verirəm qalanların canına,
Xocalını ağlamayın təzədən.

Innən belə göz yaşından nə fayda,
Alan aldı, satan satdı sarayda.
Millət susdu o hayda, o harayda,
Xocalını ağlamayın təzədən.

Ağacların meyvəsini yad dərir,
Düşmən ordan bizə acıq göndərir.
Suyumuzu başqa arxa döndırir,
Xocalını ağlamayın təzədən.

Qan içində boğulubdu o çöllər.
Bir də dinməz bizim dildə bülbüllər.
Vaxt ötüşüb, dəyişibdi nəsillər,
Xocalını ağlamayın təzədən.

Dağlar gördü gürşadı da, seli də,
Yel sovurdu yerdə qalan külü də.
Özgələrə ümidliyik hələ də,
Xocalını ağlamayın təzədən.

Ağlamaqla dərd azalmaz ay qağa,
Dağ çəkilib o torpağa, o dağa.
Qisas deyib el qalxmırsa ayağa,
Xocalını ağlamayın təzədən.

QARABAĞA GEDƏSƏN

Dönəsən Ağatlı oğlana bir gün,
Atını çapasan doğma dağlara.
Bir gün ağlayasan el-oba üçün,
Daha baxmayasan yağışa, qara.

Dörd nala çapasan sehirli atı,
Əlinlə boğasan qarı düşməni.
Qovasan bir yolluq dağlardan yadı,
Azad eyləyəsən doğma Vətəni.

Işığa dönəsən, nura dönəsən,
Səni qarşılaya Ağoğlan dağı.
Doğma Cəbrayıla yol götürəsən,
Səni qucaqlaya Araz qırağı.

Asasan Laçında bayrağımızı,
Alasan Ağdamı yadlardan geri.
Gəzəsən o cənnət torpağımızı,
Verəsən ellərə bir xoş xəbəri.

Başına yığasan eli-obanı,
Bir çadır qurasan Cıdır düzündə.
Şəhid oğulların yuyub qanını,
Haqqı qoruyasan bu yer üzündə.

Payız

Qüruba sarıdı günün yönümü,
Bir qu nəğməsidi mən oxuduğum.
Ömrə calayıram payız ömrümü,
Qışdı, ayrılıqdı indi qorxduğum.

Qəhərdən titrəyən dodaqlar kimi,
Bu bomboz günlərin havası acı.
Göylərdə uçuşan yarpaqlar kimi,
Tay məni saxlamır ömür ağacı.

Aldadır qızılı naxışlar məni,
Gözüm çiçək gəzir, gözüm nar gəzir.
Məni utandırır saçımın dəni,
Alışan ürəyim soyuq qar gəzir.
Həsrətdən, hicrandan rəngim saralıb,
Göylərdən qəm yağır hey gilə-gilə.
Quzeyi çoxdandı duman-çən alıb,
Güneydə göy otlar oynayır hələ.

Gecəsi uzanıb günün, gündüzün,
Sözümü üşüdür narın yağışlar.
Buludlar alıbdı göyün üzünü,
Köçür dəstə-dəstə köçəri quşlar.

Ürəyim diksinir durna səsindən,
Urvatlı bir şeir yaza bilmirəm.
Zirvəyə qar düşür qış nəfəsindən,
Tanrı yazdığını poza bilmirəm.

Axı mən nə umum qəmli payızdan,
Qələmim əlimdə durna lələyi.
Mən ki, doymamışam bahardan, yazdan,
Əsir xəzan yeli, payız küləyi.

Yaman kövrək olur payızlı şeir,
“Vağzalı” çalınır, ümid göyərir.
Hanı bənövşəli, o nazlı şeir,
İndi Əziz Musa bayatı deyir.

Aşıq Ədalət saz çalırdı.

Sədəfə tutdurram səni,
Sinəmə yatdırram səni,
Dil-dil oxutduram səni,
Nəğmələnmiş arzum mənim,
Qu boğazlı sazım mənim.

Sən Məcnunun Leylasısan,
Anamın ilk laylasısan,
Öz ruhumun balasısan,
Ömrüm, günüm, yazım mənim,
Qu boğazlı sazım mənim.

Sözümün ekiz tayısan,
Qorqud babamın payısan,
Əsrlərin harayısan,
Dünyayla təmasım mənim,
Qu boğazlı sazım mənim.

Çaldıqca cövlan eylədin,
Ötəni yoldan eylədin,
Hər dərdi yalan eylədin,
Çağlayan Arazım mənim,
Qu boğazlı sazım mənim.

Hər sahil bir üzəngidir,
Bu vüsal yaman ləngidi,
Sinəndən qalxan “Cəngi”dir,
Öndədir Eyvazım mənim,
Qu boğazlı sazım mənim.

“Misri” dinəndə dinmisən,
Köksüm üstə isinmisən,
Canımmısan, gözümmüsən?
A şirin avazım mənim,
Qu boğazlı sazım mənim.

Üst-başı çirkli,ütüdənsə əsər-əlamət yox idi.Saqqallı görünürdü.Deyəsən yuxusuzluqdan gözləri şişmiş,qızarmışdı.Qəbiristanlığa gedib-gələnlər ruhi xəstə sanaraq ondan yan keçməyə çalışırdılar.O özü də hamıya ölgün nəzərlərlə baxaraq uzaq olmağa çalışırdı.Bir qəribə hərəkətini isə nəzərdən qaçırmadım;əlində tutduğu narı alacaqlarmış kimi hamıdan gizləməyə çalışırdı.Yaxınlaşıb salam verdim.
-Əleykəssəlam,-dedi.
-Narahat görünürsünüz.Bir kömək lazım deyil ki?
Əllərini arxasına apardı,narı gizləməyə çalışdı.Məzlum görkəmlə başını buladı:
-Yox,çox sağ olun,-dedi.Gözlədiyim var,gəlməlidir.
Başını aşağa dikdi.Sağ ayağı ilə yeri astaca döyəcləməyə başladı.Öz-özünə danışmağa başladı:”Neçə gündür söz vermisən,gəl çıx də…Nar da xarab olur.”Hiss etmişdim ki baxışlarını yaxınlıqda olan məzardan çəkmir.
-Yaxşı,işinizdə olun,-dedim.Bir azdan qayıdacam.Hələlik.
Başını yüngül tərpətdi:
-Hələlik.
Onun qəribə hərəkətləri yadımdan çıxmırdı.Hiss edirdim dərdli adamdır.Təxminən yarım saatdan sonra həmin yolu geri qayıdırdım.Uzaqdan onu aramağa başladım.Var-gəl edirdi:
-Hə,bir də salam!Necəsən?Gəlmədi?
Başını buladı:
-Yox,gəlmədi.Həmişə sözünə sadiq olub,vəfalı olub.Amma iki gündür onu gözləyirəm,söz versə də yoxdur…
-Axı kimdir sizi belə gözlədən?
-O də…-başı ilə məzara işarə etdi.O gecə yuxumda gördüm.Dedi mənə nar söz vermişdin ha,gətirərsən yanıma.
Dəhşətə gəldim.Bir az irəli gedib sağa döndüm.Başdaşındakı yazını oxudum.
Qəribə hala düşmüşdüm.Kişinin mızıltısını eşidirdim:”Dəli idi,qısqanc idi…Sevgisi sonsuz idi,vəfalı idi.Sözü bütöv idi.Amma gəlmir…Gələcək,bilirəm,söz veribsə gələcək…”
Qəbiristanlığı tərk etdim.Özlüyümdə hamını danlayırdım ki,deməyin sevgi yoxdur,məhəbbət yoxdur.Deməyin Leyli-Məcnun dövranı gedib.Deməyin…
Çevrilib geriyə baxdım,kişi var-gəl edə-edə məzarın başına fırlanırdı…

Qelbimde yerin var, gözümde eksin,
Üreyim sızlayır , göyneyir menim
Sen niye bele tez ömrümden getdin?
Qenim kesilerek bextime menim.

Seni yaşadıram setirlerimde,
Sözümde gül açır sen deme derdim.
Seni arayıram etirlerimde
Başımı çiynını qoysam ne derdim.

Getsen de üreyin qelbimde qaldı,
Getdin bexş eleyib meni kedere,
Seni gözlemekden gözüm qaraldı,
Hopmusan yaralı xatirelere.

Yoxluğun hopubdur iliklerime,
İlıq nefesine hesretim qonaq,
Gözlerim yol çekir senin yerine,
Uzanan yollar da, yox senden soraq.

Aldanıb o şirin yuxularımda,
Seninle danışıb gülen de menem.
Ömrümün kederli zor anlarında
Yene görüşüne gelen de menem.

Bezen otururuq qarşı – qarşıya,
Yene şirin , şirin söhbetleşirik.
Mene canın yanır, maraqlanırsan,
Ele bil doğrudan biz derdleşirik.

Yene penceyini çiynime salıb,
Könlümü alırsan şirin sözünle.
Susqun baxışınla xeyala dalıb,
Meni oxşayırsan oğrun gözünle.

Qelbimde yerin var ,gözümde eksin,
Üreyim sızlayır , göyneyir menim.
Sen niye bele tez ömrümden getdin,
Qenim kesilerek bextime menim.

11.09.2015.

Nə ücün susqunsan,bu qədər gülüm,
Söylə, saf qəlbinin gileyi nədir..
Onsuz da dünyada qonağıq gülüm,
Səni bu həyatdan küsdürən nədir?!

Qişlar yazdan küsər,günəşsə aydan,
Yollar izdən küsər,dənizsə caydan,
Kim nə anlar, qəlbindəki haraydan?
Səni bu həyatdan küsdürən nədir?!

Taleyin oyunu bəzən sərt olur,
Sevimli güllər də zamansız solur,
O gözəl gözlərin nədən tez dolur?
Səni bu həyatdan küsdürən nədir?!

Bax, yenə soyuqdur zərif əllərin,
Baxır mənə, o mənalı gözlərin,
Susma,söylə qəlbindəki sözlərin,
Səni bu həyatdan küsdürən nədir?!
Səni,bu həyatdan küsdürən nədir…

12 sentyabr 2015-ci il tarixində saat 12:00-da Dağıstan Respublikasının Dərbənd rayonunun Rukel kəndində Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, nəğməkar-şairə Zeynəb Dərbəndlinin ədəbi-bədii yaradıcılığına həsr olunmuş tədbir keçirilib.
Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələrinin iştirakı ilə keçirilən tədbirdə Elmir Mədətoğlu, İlqar Türkoğlu, Elli Atayurd, Sadiq Qarayev, Sənəm Səbayel, Tahirə Hüseynova və digər qonaqlar iştirak ediblər.
Tədbirin gedişatında qonaqlar nəğməkar-şairə Zeynəb Dərbəndlinin ədəbi-bədii yaradıcılığı haqqında ürəkdolusu danışıblar, yeni yaradıcılıq uğurları və fəaliyyəti diləyiblər. Zeynəb Dərbəndli yaradılan şəraitə görə, zəhməti keçən hər kəsə, xüsusilə Dərbənd rayonu İcra Hakimiyyətinin başcısına öz dərin minnətdarlıq hissini bildirib.Tədbir musiqi sədalarının müşaiəti ilə davam edib.
Tədbirin sonunda isə xatirə şəkilləri çəkdirilib.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat Xidməti

Ruhum aynasıdır baxışlarının,
Belə kim çəkibdir pərim,şəklini?
Bilmirəm hayandan göstərim sənə,-
Könlümə düşdüyün yerin şəklini?

Qoy sərhəd telinin üstündən aşım,
Bir az da qürbətə qarışsın başım.
Üzümə nə gözəl tutub göz yaşım,-
Arazın şəklini,Kürün şəklini.

Təpədən-dırnağa çovğunam,qışam,
Yenə qış ömrümdə buz bağlayıb şam.
Sənsiz ürəyimdən soyuqlamışam,-
Bəri dur,üstümə sərim şəklini.

Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “Qızım Qələm” Media Mükafatı laureatı,Dünya Azərbaycanlıları Mədəniyyət Mərkəzinin idarə heyətinin və Qadınlar Şurasının üzvü və DAMM-ın və katibi, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru, “Bir ömür uduzdum”, “Qəlbimdə dil açan dünya“, “İllərin o tayı gözləyir məni”, “Son görüş, son zəng, son təbəssüm” kitablarının müəllifi, kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndəsi, istedadlı qələm sahibi, şairə, jurnalist Nəcibə İlkin (Babakişiyeva Nəcibə Bahadur qızı) Azərbaycanda yeni yaradılmış və tezliklə bütün dünyaya yayınlanacaq Qurtuluş TV Televiziyasında işləmək üçün dəvət alıb.
Respublikanın müxtəlif bölgələrində, o cümlədən paytaxt Bakıda yaşayıb ədəbi-bədii yaradıcılıqla məşğul olan müxtəlif yaş qruplarının nümayəndələrinin ədəbi-bədii nümunələri həmin kanalın aylıq ədəbi-bədii orqanı “Naxış” jurnalında yayınlanacaq.İllik abunə haqqın 24 AzN təşkil edir.Jurnal Türkiyə Cümhuriyyətində yayınlanmaqla, ictimaiyyət nümayəndələrini özünə cəlb edəcək.Həmin kanalda şeir, mahnı müsabiqəsi də keçiriləcək.Türkiyə Cümhuriyyətinin ən ünlü adamları burada qalib qələn kəslərə mükafatlar təqdim edəcək.
Xatırladaq ki, istedadlı qələm sahibi, şairə, jurnalist Nəcibə İlkin Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Rəhbərliyinin 1 Sentyabr 2015-ci il tarixli qərarı ilə, gundelik.info və edebiyyat-az.com saytlarının Baş məsləhətçisi seçilmişdi.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Əyildi qamətin, ağardı basın,
Ağır zəhmətilə ucalan qadın…
Həyatdan köçəndən həyat yoldaşın,
Qocalar evində qocalan qadın…

Sənin üç oğlun var, bir də ki qızın,
Əyilib ayağın yuyanın yoxdur.
Tənhalar evindən gəlir avazın,
Nədənsə səsini duyanın yoxdur.
Həmdəmi olmusan özgənin, yadın,
Qocalar evində qocalan qadın…

Görmədin heç övlad məhəbbtini,
Görmədin bir xoş gün heç bu həyatda.
Sən hardan biləsən nəvə ətrini,
Bilmirsən nəvənin adını hətta.
Hanı nəvələrin, hanı övladın?
Qocalar evində qocalan qadın…

Gözlərin qapıda qalar hər səhər,
Hər gəlib gedəni soraqlayarsan.
Tutar boğazını acı bir qəhər,
Çəkilib bir yerdə tək ağlayarsan.
Beləcə bilməzsən xoşbəxtlik dadın,
Qocalar evində qocalan qadın…

Bayramda bir təbrik istər ürəyin,
İstərsən övladın öpsün əlindən.
Heç bayram payın da deyil gərəyin,
“Gedək evimizə”-çıxsın dilindən.
Dəyişsin beləcə qəfil həyatın,
Qocalar evində qocalan qadın…

Nədənsə bu il də gəlmədi heç kəs,
Qapını açmadı nə oğul, nə qız.
Nələr çəkdiyini bilmədi heç kəs,
Beləcə qaldın sən həmişə yalqız.
Tənhalar içində çağrıldı adın:
“Qocalar evində qocalan qadın…”

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

Əsgərlərimin himni ədalət nəğməsidi,
Səngərlərin igidlər, ərənlər nənnisidi.
Mübarizin, Ramilin əməli haqq səsidi,
Bir kəlmə şüarı var, dilində dodağında,
Hamımız çalışırıq Azərbaycan uğrunda!..

Millətimin şöhrəti dastanlar yaradıbdı,
Düşmənlərin bağrını yaxıbdı-yandırıbdı,
Yağılara ölümlük nifrəti yağdırıbdı,
Şairə ilham gəlir qələbə sorağında,
Yazırıq, yaradırıq Azərbaycan uğrunda!

Bulağının suyunda, dərəsində, dağında,
Laləzar təbiəti, çəmənində bağında.
Məhəbbəti gözümün qarasında-ağında.
Babəklərin dayanıb zamanın cığırında,
Yanırıq alışırıq Azərbaycan uğrunda!..

Yenə gələcək inan, firavan çağlarımız,
Bərəkətli, nemətli Qarabağ bağlarımız!
Babalardan əmanət vüqarlı dağlarımız,
Müqəddəs Qibləgahdı üçrəngli bayrağın da,
Çalışıb-vuruşuruq Azərbaycan uğrunda!!

* * *

Sınaq-sınaq çökür bəşər,
Qiymət-qiymət ucalan var.
Bir imtahan doğur səhər,
Gecəgözlü gələn yollar.

Əməl əldən hökm istəyir,
Yazılıb kitaba düşə.
Hər gecə sübhü gözləyir,
Kim tələsmir,bu görüşə?

Hər gün yaşa,sanma sağsan,
Gün say diri günlərini.
Bir vəfalı gün doğarsa,
At o biri günlərini.

Qaç dünyanın boşdur eyşi,
İç İlahi meydən nuş et.
İç canına xoşdur nuşi,
İç ruhunu ruhən şad et.

Dünya səndən vəfa umur,
Özü vəfasız olsa da.
Hər gün insan gözün yumur,
Hər gün insan doğulsa da.

Süniləşir

Süniləşir yaşayış da,
Ölümlər də,doğuşlar da.
Bir sünilik əsir indi,
Süni-süni baxışlarda.
Olum süni,ölüm süni,
Sevgilərə açar olan,
Qəlb qapısı – gülüm süni.
Süniləşib dünya özü,
Vitrin-vitrin təbiiykən,
Mağazada yatan mallar,
Süni-süni aldadırlır,
aldadana,aldananlar.
Asfaltlaşır süni yollar,
mütiləşir süni qullar,
boya-boya üzdə gülüş,
əlçalanlar ordusu var.
Bəlkə,elə yaradana,
an-an olan şükrümüz də,
Sevisindən gəldiyimiz,
sevgimiz də süni-süni,