Category: Azərbaycan ədəbiyyatı

* * *

Gecə telefonda,
başımı başına söykəyib,
dərdlərindən aldığım payımı
başımın altına qoyub,
səsindəki təbəssümə bürünüb,
ümidimi qucaqlayıb yatdım.
Qoparıb ruhumu bədənimdən
sənə sarı gəldim.
Sevginlə məst idim bir az dumanlı…
Əllərim uzalı qalmışdı saçlarına gecə gözlüm…
Ümidlərim qucagı boş qayıtmışdı qoynuma.
Bu gecə də telefondan
nefes kimi asıldım.
Günəş yavaş yavaş əritdi gecəni.
Geriyə bir nağıl qaldı gecədən…

AĞLAYAN ŞEIR

Qırıldım.
Eşitmədin.
Çiliklərim doğradı içimi, sızıldadım.
Kədərlənməyəsən deyə,
Gülüşümü sərdim
ağrılarımın üstünə..
Qarşılıqsız bir sevginin,
səfil xəyallarına dala-dala
unutmuşam özümü.
Axır bir gün
Çiliklərim doğrayacaq hisslərimi,
Yaxşısı, toxunma.
Yığışdır addımbaşı unutduğun ümidləri,
yığışdır.
Yeriməyim çətin olur.
Dolaşır ayağıma ümidlərin.
Toxunma yalqız qalmaq istəyim var.
Bu şeirdə qarşılıqsız bir sevgimə ağladım .
Ağladım…Ağladım…
Göz yaşımda həsrət üzdü
ümidimin sahilinə çatmağa.

AYIN GÜNƏŞƏ SEVGİ ETİRAFI

Günəş yer üzünü
işıqlandırdığı,
torpağı isidib,
dənizi qabartdığı tək,
o gözəl çöhrən
dünyamı işıqlandırır,
qanımı qaynadır
sinəmi qabardır…
Həsrət qalmışıq bir-birimizə,
qovuşmağımız imkansız.
Sən olanda mən olmuram,
mən olanda sən.
Gecəylə gündüz, günəşlə Ay kimi
Seyrək – seyrək
görüşürük
onu da çox görürlər bizə.
Hərə əlinə bir qazan
bir dəmir alıb
döyəcləyib bizi ayırır,
Çünki qovuşsaq
dünya bitər…

Ananın övladları neçə illər idi ki,əsirlikdə idilər.Özü isə yarımcan idi.Bədənini bir hissəsi düşmən gülləsinə tuş gəlmişdi.Ancaq buna baxmayaraq, çətinliklə də olsa da,düşmən əlindən sağ salamat çıxarmış oğlanlarını böyüdürdü ki,onun qisasını alsınlar,əsirlikdə olan bacılarını xilas edib,düşmən tapdağında olan torpaqlarımızı azad etsinlər.Oğlanları böyüdükcə ana daha da sevinirdi.Axı necə sevinməsin ki,qisas günü yaxınlaşırdı.Oğlanları tərbiyəli, mərifətli uşaqlar idilər.Hər ikisi də biri birinə oxşayırdı.Anadan başqa heç kim onları seçə bilmirdi.Oğlanlar ibadətlə məşğul olmağa başladılar.Ana oğlanlarına baxıb fərəhlənirdi. Oğlanlar Allaha “yaxınlaşdıqca” bir birlərindən uzaqlaşırdılar.”Qardaş”ların sayı artdıqca, aqardaşlar arasında münasibətlər korlanırdı.İş o yerə gəlib çatdı ki,namazı da fərqli fərqli qılmağa başladılarArtıq zahiri görünüşləri də dəyişilmişdi.Əvvəlki oxşarlıqdan əsər əlamət qalmamışdı.Hərə özünü haqlı sayır,doğru yolda olduğunu bildirirdi.Dəfələrlə aralarında mübahisələr olurdu.Ancaq ananın vaxtında müdaxiləsi mübahisənin münaqişəyə çevrilməsinə imkan vermrdi.Ananın qəlbindəki sevinci kədər əvəz eləmişdi. Günlərin bir günü oğlanlardan biri anaya yaxınlaşaraq:-”Ana mən Suriyaya gedirəm.Orada “qardaşlarımızı “qırırlar.Onlara kömək etmək lazımdır.”-dedi. Ana:-”Ay oğul sənin orada nə işin var.?Sənin bacıların əsirlikdədirlər.Vətənin bir hissəsi düşmən tapdağı altındadı.Bəs onları kim azad edəcək?.Mən sizi böyütdüm ki onları azad edəsiniz.”-deyərək ağlamağa başladı.Ana çox yalvardı,oğul eşitməyib getdi. Bir neçə gündən sonra o biri oğul anaya dedi:-”Ana mən də Suriyaya gedirəm. Ana sevindi.Elə bildi ki oğlu qardaşını gətirməyə gedir.O sevincək oğluna:-” Get ay bala,yolun açıq olsun, qardaşını da götür gəl.Onun orada nə işi var.”-dedi. -”Yox ay ay ana mən onu gətirməyə getmirəm.”-deyə cavab verdi. -Bəs niyə gedirsən ay bala?-Sual dolu baxışlarla oğlunun gözlərinə baxdı.Oğlu qardaşının boş çarpayısını göstərərək;-”Bunlar orada baş qaldırıblar.Onları yerində oturtmaq üçün “qardaş”lara kömək etmək lazımdır.Onlarda gəlib bizə kömək edəcəklər”-deyib,anasının sösünə məhəl qoymayıb getdi. Suriyadan hər iki oğlanlarının ölüm xəbəri gəldi.Ana ağladı,fəryad etdi.Heç kim ananın fəryadını eşitmirdi.Eşitmək də istəmirdi.Ana ğorxurdu ki,sinəsi nə vaxtsa “qardaş”ların hərb meydanına çevirilə bilər.

22 avqust 2014-cü il tarixdə Qazax rayonunda Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Qazax Bölməsinin sədri, Əməkdar incəsənət xadimi Barat Vüsalın təşkilatçılığı ilə Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, şair Molla Pənah Vaqifin yaradıcılığına həsr olunmuş tədbir keçirilib.Tədbiri giriş sözü ilə açan Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Qazax Bölməsinin sədri Barat Vüsal ilk növbədə tədbir iştirakçılarını salamlayıb, sonra isə Molla Pənah Vaqifin həyat və yaradıcılığı haqqında tədbir iştirakçılarını bilgiləndirib.Kütləvi informasiya vasitələrinin də iştirak etdiyi tədbirdə Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, “Hüseyn Arif” Ədəbi Birliyinin Başkanı Saqif Qaratorpaq, yazıçı-jurnalist Firdovsi Heydərli, DGTYB və AYB üzvü, “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, gənc yazar Rüfət Axundlu, “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü, gənc xanım yazar Pərvanə Nizaməddin, Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyi Yönətim Kurulunun üzvü, gənc yazar İntiqam Yaşar, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Ulduz” jurnalının “Poeziya” şöbəsinin müdiri Fərqanə Mehdiyeva və digər qonaqlar iştirak ediblər.Düzənlənən tədbirə qatılan qonaqlar XVIII əsr Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, şairi, məşhur siyasi və ictimai xadimi Molla Pənah Vaqif haqqında öz fikir və düşüncələrini bölüşüblər, öz şeirlərini səsləndiriblər.Tədbirin sonunda xatirə şəkilləri çəkdirilib.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Adınla yaşayıram
Pəncərəmi sənin,
Əlinlə döyür külək.
Taqqıltı eşidəndə,
Yamanca ovunuram.
Tələsik addımlarla,
Gedib qapıya tərəf.
Sənin yerişin sanıb,
Özümü unuduram..
Qayıdıb asta-asta,
Üz-üzə dayanıram,
Şəkillə, gəlmək üçün.
Sənsizliyin içində,
Səninlə ölmək üçün.
Gecənin qaranlığı,
Sarılır otağıma.
İsti, ilıq nəfəsin,
Baş qoyur yatağıma.
Hər otağın küncündə,
Xatirələr bağırır.
Günümə, saatıma,
Dəqiqəmə dağılır.
Masa üstü kitabın.
Millətə, xalqa,
Böyütdüyün övladın.
Adımı kölgə kimi,
Adında daşıyıram.
Ey ilk və son sevdiyim,
Adınla yaşayıram.

Gülnarə İSRAFİLQIZI

Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin üzvü

* * *

O göyçək əlindən tutmağım çətin-
öz evin,öz süfrən,çörəyin-duzun…
Mənim ürəyimdə sənin həsrətin,
Sənin qucağında-körpəcə qızın…

Bir nazlı ayrılıq əlində şərbət,
Qapım bağlanandan qapımı döyür.
Mənim nəfəsimlə bir lal məhəbbət,
Sənin nəfəsinlə bir qız böyüyür.

Sənin işığından umacağım yox,
O körpən gülürsə-dünya gözəldir
Mənim yerim-yurdum,od-ocağım yox,
Mən yol adamıyam bəlkə yüz ildir.

Bəlkə də….eh,bəsdir,daha zarıma,
Bu ömrün əvvəli,sonu şikəstə.
Adın qonaq gəlir dodaqlarıma,
Gözüm süfrə açır yanağım üstə.

Kara gəlməz bu gördüyüm röya da,
Bir balığam, səbr udmuşam dəryada…
Bizdən sonra nə qalacaq dünyada,
Şeirimizdən, türkümüzdən savayı?

Bir sevginin qaldı ahı ortada,
Mən adlı bir nökər-şahı ortada…
Nə yaşadıq? Nə var axı ortada –
Tənəmizdən, ərkimizdən savayı?

Çılğın könül ülvi eşqin odası,
Nə uzaqmış bu Məhəbbət Adası?…
Mənim üçün bu dünyada, qadası,
Bir kimsə yox, ikimizdən savayı…

Səbinə Dəniz (Məmmədova Səbinə) 1989-cu ild avqust ayının 21-də Sumqayıt şəhərində anadan olub.1996-cı ildə Sumqayıt şəhər 26 saylı orta məktəbinə daxil olub.2007-ci ildə həmin məktəbi bitirib.2008-2012-ci illərdə Azərbaycan Universitetinin filologiya fakültəsində ali təhsil alıb.

Universitet illərindən başlayaraq dövri mətbuatında yazıları çap olunur. Həmçinin əməkdaşlıq etdiyi “168 saat” qəzetində araşdırma və başqa türlü yazılarla ardıcıl olaraq çıxış edir.
2012-ci ildə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Qeyri-Hökümət Təşkilatlarına Dövlət Dəstəyi Şurası tərəfindən maliyyələşdirlilən və Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyi tərəfindən həyata keçirilən ”Bölgə yazarlarına dəstək” layihəsi çərçivəsində “Bölgələrdən səslər” kitabında şeirləri dərc olunaraq ilk dəfə olaraq Respublika səviyyəsində ictiamiyyətin nəzərinə çatdırıldı.

Yer altından notlar

Yerin altı… Havasızlıq… Qəribə qoxu… İnsan axını… Yüzlərlə, minlərlə insan, fərqli simalar, bənzərsiz talelər, bənzəyən talelər… yad baxışlar, doğma insanlar, tanımadıqlarımız, tanıdıqlarımız və ya tanımadığımız tanışlarımız, yaralı qəlblər, ümid və sualla dolu gözlər, gözləntilər…
Hamısı bir arada. Hər gün eyni qatarın içərisinə doluşub, tələsirlər…Qatarlar dolub boşalır, elə insanların qəlbləri kimi, qatarlar tələsir, elə insanların özləri kimi… Yanımdan sürətlə ötüb keçən qatarlar ömrümün günləri kimi, ayaq altda qalmış, külək vıyıltısından vərəqləri çevrilən, kitababənzəyir… Kimisə evinə, kimisə arzusuna, kimisə məqsədinə, kimisə ölümə aparır bu qatralar. Dolub-boşaldıqca o təkcə insanların yükünü çəkmir, həm də, onların qəlblərinin, arzularının, ümidlərinin və günahlarının yükünü çəkir… Daha da içəri keçdikcə hər bir simada fərqli bir “MƏN” görürəm.

Bir az kinli, bir az soyuq, bir az ilıq, bir az doğma, bir az yad, bir az yüklü… Kimisi əlində qəzet – olmuşları və olacaqları vərəqləyir, kimisi musiqi dinləyir, kimisi yorğunluqdan yuxuya keçib, kimisi düşünür, kimisi gülür, kimisi kədərli, kimisi qeybət edir, kimi də eynəyini gözündə saxlayır, bəlkə də gözlərini, bəlkə özünü ya da bəlkə göz yaşlarını gizlətmək üçün… Biri isə köhnə və cırıq ayaqqabılarını gizlətmək üçün ayaqlarını gizlətməyə çalışır. Kimisi də qarnını sıxaraq aclıqdan gələn səsi gizlətməyə çalışır.. Bir başqası isə yanındakılarının nəzərlərindən qorxub, öz tox qarnını, cibini qabartmış, öz haqqı olmayan bir xeyli pulu gizlətməyə çalışır. Bütün bu gerçəklikləri isə Qatarlar gizlətməyə çalışır..Bu uzunsov qutularin içərisində çox şey baş verir.
Dispetçerin səsi gəlir:
– 20 Yanvar staniyası.. Növbəti stansiya Memar Əcəmi!

Möcüzə

Saatlarla ona baxmaqdan doymuram. O, çox gözəldir. Füsünkardır, valehedicidir, sakitləşdiricidir… Ona baxdıqca mənə elə gəlir ki, sanki o, ucsuz-bucaqsızdır, sonsuzdur… O, canlılara həm həyat verir, həm də ölüm bəxş edə bilir… O, dərdləri dinləyir… Ən yaxın sirdaş kimi milyonların qəlbindəkiləri bilir… Hələ də açılmayan sirləri bilir…
O, minlərlə sevginin, ehtirasın, əhd-peymanın şahidi olub… O, aşiqlərin görüş məskəni olub… Fırtınalı, soyuq günlərdə coşub-daşıb… Həddindən artıq yüklüymüş kimi, sanki hər şeydən yorulmuş, bezmiş kimi fəryad edib… Bəzən isə inanılmaz sakitliyi olub… Bu sakitlik həm vahiməli, həm də ürəkaçıcı olub. O, çox şeylərin şahidi olub. Yaşı bilinməyən bu varlıq mənə sadəcə hüzur verir…
Hər kəs ən pis anında ona qaçır… Çox maraqlıdır – ölümü seçəndə belə insanlar ona üz tuturlar… O, hamıya vəfalı dost və sadiq yoldaşdır. Bir çoxları onun görüşünə gəlir… Bəzilərini bəlkə də çox sevdiyindən o öz ağuşuna alaraq sonsuza qədər içində saxlayır, buraxmır… Çoxları ondan qorxur, hürkür, çəkinir…
Budur, indi mən onun hüzurundayam …Diqqətlə ona baxıram. Məni özünə tərəf səsləyir, mən isə tərəddüd edərək, sadəcə ətrafı seyr edirəm. O, kimisinə xoşbəxtlik, kimisinə bədbəxtlik bəxş edib. Minlərlə insanın doğmasını özündən ayırıb. O günahkardırmı?! Qatildirmi?! Əsla yox…!
O, sevdiklərini özü ilə saxlayır. Öz içində milyardlarla canlıya həyat verir. Lakin, hər gün minlərlə insan onu zəhərləyərək damla-damla öldürür, məhv edir. Ona baxdıqca hər damlasında göz yaşı, etiraflar, pıçıltı ilə deyilmiş sevgi sözləri və təəssüf ki, yorğunluq hiss edirəm. Bəli, yorğunluq… O, artıq ağır-ağır addımlayır… Hər gün dünyadakı haqsızlıqları, günahları görür, məzlumların ahını eşidib, özünü sərt qayalara çırpır. Şüşə parçası kimi çiliklənən damlalar, ətrafa səpələnir… Bu isə öz doğmalarından və sevdiklərindən ayrı düşmüş insanlara bənzəyir.
O da, insanlar kimi bəzən gizlənməyə çalışır… Bəzən bəlkə də gizlicə, biz onu görməyəndə ağlayır. Lakin göz yaşlarını içinə axıdır, damlalara qarışır…
Dili yoxdur fərz edirik, lakin hər gün görüşünə gələn hər kəslə danışır, dərdləşir, söhbətləşir… O bəşəriyyətin möcüzəsidir. Allahın bizə verdiyi bir lütfüdür. Gəlin onu qoruyaq..!
Birdən qulağıma bir qadın səsi gəlir:
– Dəniz, Dəniz qaçma yıxılarsan..

Sevginin şeirini yazacam mən
inanmadığınız
istəmədiyiniz
gizli- gizli yandığınız sevginin
bir dəstə sevgi ilə
bir mələk göndərəcək, Tanrı
öpmək üçün göz yaşımdan
silmək üçün kini, nifrəti
yaddaşımdan
bürünəcəm sevgiyə
sevgi qoxulu
sevgi rəngli

Seirin sevgisini yazacam mən
gözəl sözlərlə toxunacam
sevginin qəlbinə
insan ürəyindəki
nifrətin bəndinə
Göy qurşağı kimi rəngli
yağacaq yağmurlar
Göy qurşağı təki rəngarəng
ümidlər

Bir quşun qanad çırpmasını
bir çiçəyin açmasını
İnsanın sevgi ilə yaşamasını
həyatdan ölümə qaçmasını
sevginin şerini
şeirin sevgisini yazacam mən

Rəşad Məcid 1964-cü il avqust ayının 21-də Ağcabədi rayonunda anadan olub. 1979-cu ilədək Ağdam şəhərində yaşayıb, həmin vaxtdan Bakıya köçüb. 1988-ci ildə Bakı Dövlət Universitetinin jurnalistika fakültəsini bitirib. 1985-ci ildən “Elm və həyat” jurnalında korrektor kimi əmək fəaliyyətinə başlayıb, sonra 1990-cı ilədək həmin jurnalın müxbiri işləyib. 1990-1991-ci illərdə Azərbaycan Bədii Tərcümə və Ədəbi Əlaqələr Mərkəzində sədr müavini vəzifəsində çalışıb. 1991-1992-ci illərdə əvvəlcə “Ədalət” qəzetində, sonra isə “Azərbaycan” qəzetində baş redaktorun birinci müavini olub. 1992-ci ildə “525-ci qəzet”i təsis edib. 1993-cü ildə “Azərmətbuatyayımı” İstehsalat Birliyinin rəisi olub. 1994-1995-ci illərdə Azərbaycan Tərcümə Mərkəzində məsul katib vəzifəsində çalışıb. 1995-ci ildən “525-ci qəzet”in baş redaktorudur.Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin H.Zərdabi adına mükafatına layiq görülüb.
2004-cü ildə Azərbaycan Yazıçılarının XI qurultayında Birliyin gənclərlə iş üzrə katibi seçilib.
Bakı Mətbuat Klubunun həmtəsisçisi, Dünya Qəzetçilər Assosiasiyasının (WAN) və Dünya Redaktorlar Forumunun (WEF) icraçı üzvüdür.
Ölkə mətbuatında bədii və publisistik yazılarla çıxış edir. 1993-cü ildə “Hələ ki vaxt var” adlı şeirlər, 2004-cü ildə “10 sentyabr” adlı hekayələr kitabı çapdan çıxıb.

YASTIQ

Doğulan kimi
Başının altına yastıq qoydular.
Oturan kimi
Böyrünə-başına yastıq qoydular.
Yeridi – düzdülər keçdiyi yola.
Sonra noğul yastığı,
Sonra nağıl yastığı.
Başı üşüyəndə papağı yastıq,
Əli üşüyəndə bayrağı yastıq,
Qəbri üşüyəndə torpağı yastıq.
Ağrıyan dişinə yastıq qoydular
Ləngiyən işinə yastıq qoydular
Axırda yastığa öyrəncəlilər
Çarxın gərdişinə yastıq qoydular.
Çarxın gərdişinə yastıq qoydular
Yuxulatdı bu adamı,
Günün günorta çağında
Yuxu tutdu bu adamı.
… Yatıb yuxuda gördü ki,
ipək yastığı daşlaşıb,
ayağına dolaşıb.
Addımını ha atır, ata bilmir,
Ayağını ha dartır, darta bilmir.
Yastıq çəkir onu quyutək.
Ayağı balacalaşır,
Boyu balacalaşır.
… Diksinib ayıldı yuxudan.
Başı yastıqdan düşmüşdü.
Çəkdi yastığı başının altına…

FUTBOL OYNADIĞIM YADIMDAN ÇIXIB

Yüz yol yıxılardım, dəyib daşlara,
əllərim, qollarım yaralanardı.
Gah dizim, dirsəyim paralanardı.
Süzülüb axardı tər dabanımdan.
İndi unutmuşam,
O günüm, o çağım yadımdan çıxıb.
Son dəfə
Futbol oynadığım yadımdan çıxıb.
O gündən bəriyə nəyim qalıb ki?
Bu qollar, ayaqlar mənimki deyil.
Qovulan o toplar mənimki deyil,
Dirəklər, dayaqlar mənimki deyil.
Vurulan topların, dəyən daşların
Daha sızıldamır yeri canımda.
Daha yüyürmürəm yıxılanacan,
On il, on beş ilin
təri canımda.
On il, on beş ildi topsız-filansız,
Yenə də yıxılan, əzilən mənəm.
Amma yıxılanda dizim qanamır,
Amma yıxılanda qolum əzilmir.
Çünki yıxılıram ürəyi üstə,
Futbol oynamağı yadırğayandan.

AĞLA, QAQAŞIM, AĞLA

Sevdaya tutulub bu cavan oğlan,
Oturub ağlayır, durub ağlayır,
Gəzdiyi yolları görmür ayağı.
Ömrün yaşılında, ömrün yazında
Necə ağlamaqdı bu, hönkür-hönkür,
Necə ağlamaqdı məcnunsayağı?!
Bu göz yaşlarından utanma, qardaş –
Ağla, ağlamağa vaxtın tapılmaz,
İndi üzə gülən baxtın tapılmaz.
Hələ oturmusan şahlıq taxtında,
Səni bu taxtdan da düşürəcəklər,
Bir də belə yerin, taxtın tapılmaz.
Hər kişi ömründə bir dəfə yəqin
Bax belə – sənin tək zar-zar ağlayıb.
Aşkarda, gizlində ağlayıb,
İçində, üzündə ağlayıb –
Amma ağlayıb.
İndi yaşamalı sənin halındı,
İndi ağlamalı bizim halımız.
And içsə inanma, desə inanma,
Bir vaxt ağlamışıq bizim hamımız.
İndi də sən ağla,
Ağla, qaqaşım, ağla.
Bu sirrin içində, sehrin içində
Hələ xəbərin yox, ömür gödəkdi.
Bax elə bu həsrət bircə çərəkdi,
Qovuşdun, sevgin də tükənəcəkdir.
Duasan, cadusan başdan ayağa,
Ağlasan, tilsimlər söküləcəkdir.
Ağla, qaqaşım, ağla.
Hələ xəbərin yox bu yer üzündə
Ömür gözləmədi, ömür – dözümdü.
Ömür elə uzun, elə uzundu –
Həsrətlər, sevgilər sığışa bilir,
Həsrətlər, sevgilər yadlaşa bilir.
Bir gün nağıl kimi, ya xəyal kimi,
Adama təzədən yanaşa bilir.
Hələ qarşıdadı qəmin yekəsi,
Hələ qarşıdadı dağ-divar hələ –
Sənə bu sevginin, bu ağlamağın
Gülməli görünən vaxtı var hələ.
Bu ən şirinidi ağlamağların,
Ağla, qaqaşım, ağla.

KİMSƏSİZ EV…

Kimsəsiz ev eyvanından bəlli.
Qəlbimdə
boş otaqların
qulaq tutulan səssizliyi –
Üzümdən bəlli sevmədiyim.

O YA ƏFSANƏYDİ…
(zarafat)
«Qarşıdan bir sona keçdi»
Bir payız anına gəlmişdi bahar –
Küçələr, səkilər yırğalanırdı.
Bağlı pəncərlər, sakit eyvanlar,
Heyrətli gözlərdə sırğalanırdı –
Ağzını ayırıb baxırdı şəhər.
Qəfil təkərlərin əyləc səsləri,
Karıxan sürücü baxışı – harın.
Küçəni keçməyə çatmaz hünəri –
İşığı yansa da işıqforların.
Bəzəkli maşında əyləşən oğlan,
Bahalı siqnalın «xoruz» buraxar.
Ötəri həvəsi gözündə qalan
Bu bahar səni də yalqız buraxar –
Ağzını ayırıb baxarsan elə.
Boynu əyri bitib yeyin gedənin,
Arxada qalanlar tələsiyirdi.
Küylü uşaqların içində biri
Qonşusu çıxmağa həvəsiyirdi –
Ağzını ayırıb baxırdı şəhər.
İşığa düşmüşdü bir oğlan gözü,
Bilmir yanındakı nə söyləyirdi.
Qolundan yapışan dilavər qızın
Barmağı böyrünü dürtmələyirdi –
Ağzını ayırıb baxırdı oğlan.
Çağrışı boş idi o tumsatanın
Eh, indi o səsi eşidən hanı?
Xəbəri yox idi əsgər oğlanın,
Cibində qalmışdı tum stəkanı,
Ağzını ayırıb baxırdı şəhər.
Elə addımlayır, elə gedirdi –
İşvəli sənəmlər, qəmzəli qızlar
Həsəd aparmırdı, heyrət edirdi.
Çəkdi bir şəhəri o cün çarmıxa,
O ya əfsanəydi, ya da bir tilsim.
Ağzını arayıb söz soruşmağa,
Ağzını ayıra bilmədi heç kim
Ağzını ayırıb baxırdı hamı.

QİSAS

Adamı göyə qaldırıb
Sonra ki, yerə vururlar.
Elə bir sıfır artırıb
Sonra sıfıra vururlar.
Gedir, qalmır izi, tozu,
Hər gələn bir yerə yozur,
Adını lap başdan pozub
Lap, lap axıra vururlar.
Kündə kimi ovxalayıb,
Əzib, büküb, buxovlayıb,
Qışda buz üstə tullayıb,
Yay vaxtı qıra vururlar.

QAYIDIR

Yenə nəğmələr qayıdıır, –
Hər sətri səs-səs dirilir,
Damarımda qan tərpənir,
Canımda nəfəs dirilir.
Yadırğadığım o sözlər
Yenə geri dönür bir-bir.
Çoxdan unutduğum hisslər
Gizli-gizli boy göstərir.
Yenə hamıdan gizlicə
Çəkdiyim təlaş qayıdır.
Yenə ürəimə həsrət,
Gözlərimə yaş qayıdır.
Yenə dünya yaşıllaşır,
Payızın düz ortasında.
Yenə uşağa dönürəm
Ömrümün günortasında.
Taledən ən dadlı töhfə,
Ən ləzzətli bar qayıdır.
Tanrı, insafına şükür,
Yenə də bahar qayıdır.

DÖNDÜM

Səndən qıraqda həyat yox,
Desələr d vardı – döndüm.
Qaçdı ağzımın ləzzəti,
Damağımın dadı, döndüm.
Nə cadular, nə ovsunlar,
Gücləri yox, saxlasınlar.
Məni ən gözəl oyunlar,
Əyləncələr yordu, döndüm.
Bir nəfəs qalmadı canda,
Dörd bölündüm darıxanda –
Qol bir yanda, baş bir anda
Mənəm – məğlub ordu, döndüm.

GET
«- Nə olar, qal da bir az
– Burda nə var ki, qalım».
«Sağ ol» demə, vida etmə,
Zamandısa, vaxtdısa, get.
Getməyini gərəkliyi
Qalmağından çoxdusa, get.
Bir mən qalım, bir dərd-sərim
Hədər oldu çəkdiklərim.
Pıçıltıyla dediklərim
Yaddaşından çıxdısa, get.
Qaysaqlanar yenə yaram,
Sızlamaram, ağlamaram
Səni yoldan saxlamaram –
Soldusa get, sağdısa get.
Bir sözünlə mənalıydı,
Gülüşünlə mənalıydı.
Mənə sənlə mənalıydı
Sənə məna yoxdusa, get.

RUS QARISI

Birdən, söhbət düşdü,
sifətindəki
Alışan, parlayan atəşi gördü.
Çiynində bərq vuran qanadlarını,
Gözündən boylanan Günəşi gördü.
Gördü qəlbindəki bu davanı o,
Duydu uzaqdanca bu havanı o.
Mənim də hər qeylü-qalımı bildi.
Üzümü görmdən halımı bildi.
Bildi ki, ruhumun sənsən yarısı,
Səndən həssas imiş
bir rus qarısı.
***
Sən məni çox istə,
çox sev nə olar
Sən elə istə ki, burda qalmayım
Çəksin maqnit kimi ürəyin məni
Götürüb Sibirin bu şaxtasından
Qızdırsın, isitsin istəyin məni.
Dayana bilməyim,
qala bilməyim
Vəhşi tək darıxıb qaçım yanına
Söyüb bu şaxtaya, soyuğa, qara
Sonra təpik vurub bu şampanlara
Tullanıb da «arxı» qaçım yanına.
Sən mən çox istə,
çox sev nə olar.

SAATIM QURULUB SƏNİN VAXTINLA

Saatım qurulub sənin vaxtınla
Mənim günortamdı sənin səhərin
Yerini bilirəm saata baxıb
Harasındasansa qoca şəhərin.
Görürəm yuxudan oyanmağını,
Görürəm yuyunub daranmağını
O rus qarısına çay verməyini,
Evdən çıxmağını, yol getməyini
Mən burda məşğulam
hər addımınla –
Saatım qurulub sənin
vaxtınla.

***

Sənsiz qaldım, qəlbimin
Artdı qəmi – darıxdım.
Yanına qayıtmağın
Yetdi dəmi – darıxdım.
İnsafı yox gecənin
Qərib, soyuq gecənin
Oyanaraq gecənin
Bir aləmi – darıxdım.
Yer sıxdı birdən-birə,
Dərd axdı birdən-birə
Darıxdım birdən-birə
Vəhşi kimi darıxdım.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü.

***

Xəstə baxışların
qaba sızıltılara sürtür özünü,
ürəyinin ritmi pozulur
tez-tez kökdən düşən
piano kimi.
Gözlərin hələ də can verir
yad baxış altda.
Nə vaxtsa
səni istəyənlərin sayı
indi sənə köhnə palaz kimi
baxanların sayı qədər olub
yəqin ki…
Sən də, bir az ayıq ol,
Axsaq, lüt-üryan kölgələrə
rəhm eləmə.
Taleyin heç kimə
yazığı gəlmir.
…Bilirsən,
səni,
bir gün aldadacam deyə
sevmədim…

***

İçimin odu qurtarır,
Güc ver da, Xudam, arada.
Bəzən örtük ola bilmir,
Başıma bu dam, arada.

Kimdi ki, əzrayıl, kimdi?
Nola, əlimə düşə tək…
Güddüyüm alagöz qızın,
Baxışı sınır şüşətək.

Allah da zülümün kəsmir,
Ömür də dada gəlmir ki…
Gedirəm, kölgəm arxamca,
Ya gəlir, ya da gəlmir ki…

Adam olmaqdan bezmişəm,
Çiynimdə heybə, gedirəm.
Soruşma, yolun haradır?
Mən artıq Qeybə gedirəm.

Bahadur QOBUSTAN (Seyidov Bahadur Eyub oğlu) 1984-cü il 1 avqust tarixində Qobustan rayonunun Bəklə kəndində anadan olub. Orta məktəbi Doğulduğu kənddə başa vurub. 2002 ci ildə Gəncə Dövlət Ünveristetinə qəbul olub və 2006 cı ildə bu həmin Univeristetdən məzun olub. Unvristet illərində (2002-2006) Töhfə qəzetində müxbir kimi çalışıb. 2006-2007 ci illrdə hərbi xidmətini başa vurub. 2007-2011 ci illərdə Qobutan rayon Bəklə kənd orta məktəbində tarix müəllimi kimi fəaliyyət göstərib. 2011 İldə Anews.az saytında müxbir kimi fəaliyyət göstərib. 2012-ci ildən etibarən Azad Azərbaycan Müstəqil Teleradio Şirkətində (ATV) redaktor kimi çalışır.
500-dən çox şeir, 20 hekayə, bir roman müəllifidir. Əsərləri müxtəlif almanaxlarda, qazet və jurnallarda, Elektron dərgilərdə mütamadi olaraq dərc olunub. Bir tərcümə kitabının müəllifidir.
Azərbaycan Yazıçılar Birliyi ilə Mədəniyyət və Turizm Nazirliyinin birgə layihəsi olan ” Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvüdür.
Dokkuziklim.net ədəbiyyat saytının baş redaktorudur.Ailəlidir. Iki uşaq atasıdır.

Bahadur Qobustanın müxtəlif illərdə yazdığı bir neçə şeirini sizə təqdim edirik.

Qaralar bizi dərdilər

Qaralar bizi dərdilər,
Ağ yuyub qara sərdilər
Bizə bir tikə verdilər
Bizim milyon tikəmizdən

Bağladı qapı-bacalar
Çözülmədi tapmacalar
Qırıldı bap-balacalar
Zərbə gəldi yekəmizdən

Hərə bir tikə götürdü
Qalnın yekə götürdü
Vətən də ləkə götürdü
Vicdandakı ləkəmizdən

Böyümədi adamlar

Beləcə illər ötdü,
Bir udum ay yedi dünya
Bir udum günəş yedi…
Yenə də insan oğlu
Tikana qarğış etdi,
Gülə alqışlar dedi.

Beləcə keçdi ömür…
İnsanın atdığı daş
Dəyişdi yavaş-yavaş
Daha da ağır oldu
Böyümədi adamlar
Bitmədi göz yaşları
Yenə quru yer üstə
Elə o yerdən ötrü
Düşdü insan başları.

Beləcə bir-birinə
Zənci dedi adamlar
Rus, ingilis, türk dedi
Sığındığı kölgəyə
Güclü dedi admlar.
Biri özünə uca
O biri böyük dedi.
Beləcə illər ötdü,
Bir udum ay yedi dünya
Bir udum günəş yedi.

Beləcə kölgə oldu
Dünyanın hər bir yanı.
O dedi günəş hanı
Bu dedi ay necoldu
Yenə sevgi qazandı
Yenə dünyadan ötrü ölənlər gülünc oldu
Beləcə illər ötdü,
Bir udum ay yedi dünya
Bir udum günəş yedi.

Və ən axrıcı dəfə
Yığşdılar adamlar
Məzar üstə əl açıb
Göylərə boylandılar
Allah düşdü yadına
Hər günahkar adamın
Sonra torpaqladılar üstünü yavaş yavaş
Qədirbilməz qonşular
Laqeyid qohum-qardaş
başladılar övgüyə
Biri dedi ay idi
Bir dedi günəş idi
Beləcə illər ötdü,
Bir udum ay yedi dünya
Bir udum günəş yedi.

O qız desəydi

Görüb onu bircə kərə
Vurulmuşdum birdən-birə…
Bütün aləm ağlasaydı,
Sözünü salmazdım yerə
Gülərdim, o qız desəydi.

Çox sevirdim mələyimi,
Puç elədi diləyimi…
Tikə böldüm deməsə də…
İki yerə ürəyimi
Bölərdim, o qız desəydi.

Heç kəsə inanmaz idim,
Mən ürəkli qanmaz idim…
Cəhənnəmdə yurd salsaydı,
Yanına yubanmaz idim
Gələrdim, o qız desəydi.

İndi ondan təmənna yox,
O qızla bağlı dünya yox..
Sadəcə bir təsəlli tək
Məni sevərdimi ya yox
Bilərdim, o qız desəydi.

Bulud var şimşək çaxmayıb,
O su bu arxa axmayıb…
Allahın yazığı gəlib
Şükür, dilindən çıxmayıb
Ölərdim, o qız desəydi.

Görünmür

Həyatda çırpışır xeyir ilə şər,
Biri hökm edərkən biri görünmür.
Əzəldən qəribə yaranıb bəşər,
Qəribə dünyanın sirri görünmür.

Ömür yollarında mənalar dərin,
Pislər zəpt eyləyib yaxşının yerin,
Mənim gözlərimdə tük seçənlərin,
Gözündə nadanlıq tiri görünmür.

Adam var düz deyil heç bir sözündə,
Kiçilib düzlərin itir izində,
Amma nədəndirsə onun gözündə,
Dünyada özündən iri görünmür.

Dolanır səhranı şölü dirilər,
Üzmür bu həyatdan əli dirilər,
Yaşayır dünyada ölü dirilər,
Ölərkən yaşayan diri görünmür.

Mənasız fikirlər satılır baha,
Insan asi çıxır indi Allaha,
Istərəm dünyadan köçüm mən daha,
Neyləyim bir ümüd yeri görünmür.

Gəncə 2002 oktyabr.

Yavaş-yavaş

Yaman dəyişmisən bilmirəm nədən,
Bir zaman eşqimə cavab verdin sən,
Indi gül üzünü alıb duman, çən,
Əllərin buz olub ürəyinsə daş,
Daha ayrılırıq biz yavaş-yavaş.

Inciyib küsürsən hər bir sözümdən,
Olmaq istəyirsən uzaq gözümdən,
Məni çıxarırsan niyə özümdən,
Hər gün bir iztirab, hər gün bir təlaş,
Daha ayrılırıq biz yavaş-yavaş.

Səni ayrılığa səsləməsəm də,
Ürəyimdə nifrət bəsləməsəm də,
Mən bu ayrılığı istəməsəm də,
Ürəyimdə kədər gözlərimdə yaş,
Daha ayrılırıq biz yavaş-yavaş.

Gözümün yaşları sel kimi axır,
gözlər… o gözlər nə məlul baxır,
Ayrılıq qəlbimi yandırıb yaxır,
Bu sevgi məhəbbət olmayaydı kaş,
Daha ayrılırıq biz yavaş-yavaş.

Axı niyə

Axı niyə məndən qaçırsan belə,
Yoxsa ki eşqimi yalan bilirsən,
Bəlkə də çoxları kimi sən hələ,
Məni də vəfasız oğlan bilirsən.

Ürkək baxışlarla baxırsan hərdən,
Qısqanır gözümü gözünə çoxu,
Səni sevdiyimi soruşma məndən,
Səni sevməyimi gözümdən oxu.

Gedirəm deyirsən

Gedirsən, bir addım uzaqlaşdıqca,
Köksümü yerindən qoparırsan sən,
Təmanna ummadın məndən sadəcə,
Vuran ürəyimi aparırsan sən.

Baxışın qəlbimdə dönüb dənizə,
Ürək bu dənizdə qəm adlı ada,
Istərəm qovuşaq bir-birimizə,
Sən atlı olmusan, mənsə piyada.

Bəlkə alnımıza belə yazılıb,
Bəlkə qismətimiz bu imiş bizim,
Düşüb dərinlikdə yolunu azıb,
Sevgimiz quruyan su imiş bizim.

Gedirəm deyirsən dilində ancaq,
Gözlərin başqa cür söz deyir mənə,
Yanır orda ümüd adlı bir çıraq,
Hələ gözlə deyir, döz deyir mənə.

Mənimçün nə qədər olmasa asan,
Hələ bu sevgidən alıram qida,
Indi iki yolun ayrıcındasan,
Gəlsən xoş gəlmisən, getsən əlvida.

Gərək sevməyəydim

Bir dəfə qoymadın ürəkdən gülüm,
Saxla nəzabını, saxla yadında,
Sən mənə bu boyda dünyada gülüm,
Kiçik çəmən idin, sevgi adında,
Haçan baxsam gördüm çiçəksiz səni,
Gərək sevmıyıydim gərəksiz səni.

Tale sevgi adlı şirin barını,
Nə olar aşiqə kal gətirməsə?
Dolanıb boşuna gəzən arını,
Qutuya qoymazlar bal gətirməsə,
Mənsə qarşıladım pətəksiz səni,
Gərək sevməyıydim gərəksiz səni.

Keçdi hər dəqiqəm qəmdə, təlaşda,
Getdin özgəsinin baxtına düşdün,
Mən səni sevməzdim indiki yaşda,
Ağlımın kəsməyən vaxtına düşdün,
Tapmışdım arzusuz, diləksiz səni,
Gərək sevməyəytdim gərəksiz səni.

Getmisən demirəm geri dön sənə,
Qayıt yaraları dərinə qoy get,
Deyirəm bir dəfə geri dön yenə,
Barı ürəyimi yerinə qoy get,
Mən axı qoymazdım ürəksiz səni,
Gərək sevməyəydim gərəksiz səni

Çağdaş Azərbaycan ədəbi mühitində fəaliyyət göstərən mədəniyyət və ədəbiyyat yönümlü mətbu orqanlar içərisində daha çox yazarların ədəbi-bədii nümunələrini, poeziya örnəklərini, məqalələrini, publisistik qeydlərini, poemalarını səhifələrində dərc etməklə ictimaiyyətin nəzərinə çatdıran “Elimiz.Günümüz” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyasının aparıcı elmi işçisi, filologiya elmləri üzrə fəlsəfə doktoru, dosent Qiymət Məhərrəmli jurnalistlərə açıqlamasında bildirib ki, bir müddət öncə müəyyən səbəblərdən öz fəaliyyətini dayandırmış “Elimiz.Günümüz” qəzeti sentyabr ayından etibarən, fəaliyyətini bərpa edəcək.
Yazılarının mətbu orqanda dərc olunmasını istəyən yazarlar öz ədəbi-bədii nümunələrini, poeziya örnəklərini, məqalələrini, publisistik qeydlərini, poemalarını dərc olunmaq üçün aşağıdakı ünvanla əlaqə saxlaya bilərlər:

Ünvan: Azərbaycan Respublikası, Bakı şəhəri, Yasamal rayonu, Mətbuat prospekti, 529-cu məhəllə, “Azərbaycan” nəşriyyatı, yeddinci mərtəbə.
E-mail : qiymet_549@box.az

Bu bizim hekayəmizdi-sənin və mənim.Düzünü desəm sənin, ömrümün köhnə divarına yazdığın bir eşq hekayəsi.Ona əndrabadi adlar da qoya bilərik.Əgər istə-
sən…Məsələn, “Vurulmuşlar”, “Dəli kimi sevənlər” və sairə və ilaxır.Ancaq mə-
nim təmtəraqlı adlardan xoşum gəlmir.Ona görə də”Çarəsizlik”qoydum.Bilmirəm,
xoşuna gələcəkmi?Bircə onu bilirəm ki,bəyənsən də,bəyənməsən də bacardığım
budur.Neyləmək olar.Varını verən utanmaz.Nə isə…Deyəsən mətləbdən uzaq düş-
düm.Bir az çərənçilik elədim.Uzun-uzadı müqəddimələrdən elə uşaqlıqdan zəhləm
gedib,istər həyatda olsun,istərsə də hekayədə və ya romanda.
Elə bilmə ki ayrı bir məqsədim var.Yaxud səndən cavab gözləyirəm.Qətiyyən!
Əsla!Heç ağlına belə gətirmə.Bunu özünə dərd eləmə.Heç vaxt istəmərəm ki,sən
dərd çəkəsən,özü də mənə görə.Onu da deyim ki sənin “nə” və “necə” cavab ver-
məyin heç nəyi dəyişməyəcək.Əgər iyirmi il əvvəl-mənim dəliqanlı vaxtlarımda
olsaydı,bəlkə də hər şey başqa cür qurtarardı…Bağışla,filosofluq elədim.
Sadəcə ürəyimi boşaltmaq istədim.Bəlkə bir az yüngülləşim deyə.
Sən o gün ağlamasaydın,heç bu hekayə də yazılmayacaqdı.
…O gün iclas zalı ağzınacan doluydu.Məmmədkərim demiş,iynə atsaydın yerə
düşməzdi.Yeni layihələr müzakirə olunurdu.Sənin də layihən müzakiryə çıxarıl-
mışdı.Heç özündə-sözündə deyildin.Qar kimi ağarmışdın.Layihələr bir-bir mü-
zakirə olunur,əvvəl mütəxəsislər,sonda isə baş direktor öz rəyini bildirirdi.Növbə
sənin layihənə çatdı.Hamının “ifritə” adlandırdığı şöbə müdiri birinci çıxış etdi.
Və sənin layihəni alt-üst elədi.Elə coşdu ki,etika qaydalarını belə- pozdu.Təhqirə
keçdi.
-Rasim müəllim,mən belə işçini bir gün də işdə saxlamazdım.Əgər belə getsə…
-Kifayətdi.Əyləşin! Aman verin başqa yoldaşlar da öz fikirlərini bildirsinlər.
“İfritə” susmağa məcbur oldu.Rasim müəllim üzünü qocaman mühəndis Məm-
Mədkərim müəllimə tutdu:-Sənin fikrin nədir?Məmmədkərim müəllim elə bil
yatmışdı,yuxudan oyandı.Dili topuq vura-vura:-Hə,deməli,deyəsən…bu la…la…
Rasim müəllimin zəhmli sifətinə bir xoş təbəssüm yayıldı.Tarıma çəkilən əsəb-
lər yumşaldı.Hamı bir yüngüllük hiss elədi.Sənin ağarmış üzün birdən birə qıp-
qırmızı oldu.Qısa bir pauza yarandı.
Bir də onda ayıldım ki,ayaq üstəyəm.Səni müdafiə eləyirəm.Özüm özümə mat
qalmışdım.Çünki mən iclaslarda hələm-hələm çıxış eləməzdim.Hələ indi də yadı-
ma sala bilmirəm ki,bu necə baş verdi.Ha fikirləşirəm,bir yana çıxara bilmirəm.
Baş direktor mənim rəyimlə razılaşdı.Xırda-para nöqsanları düzəltmək şərtiy-
lə sənin layihən əsasən qəbul olundu,
İlahi,sən necə sevinirdin.Ucmağa qanadın yoxdu.Gözlərini gözlərimdən çəkmədən gülümsəyirdin.Utanmasaydın bəlkə də yüyürüb məni qucaqlayıb
öpərdin…Heyif ki öpmədin…
İclas başa çatdi.İş saatının sonuna beş dəqiqə qalmışdı.Mən iş stoluma əl gəz-
dirib,aşağı-yeməkxanaya düşdüm ki,heç olmasa bir stəkan çay içim.Yarıyolda
səninlə qarşılaşdım.Daha doğrusu sən qarşımı elə kəsdin ki,aradan çıxmağa macal
tapmadım.Əlini mənə tərəf uzatdın və dedin:
-Çox sağ olun,Hafiz müəllim!Heç bilmirəm Sizə necə təşəkkür edim.
Məni xilas elədiniz.
Əlin əlimi yandırdı.Mənə elə gəldi ki,əlin bax indicə ovcumda əriyib yox
Olacaq.Elə qorxdum ki!Və istədim ki…Bu an sən səssiz-səmirsiz elə ağladın ki!
Bir anda özümü itirdim.Bilmədim neyləyim.Səni necə ovudm.Sifətimin od tutub
Yandığını,Kürəyimdən axan soyuq tərin köynəyimi islatdığını hiss etdim.Əlin
əlimdə ikimiz də donub daşa dönmüşdük.Elə bilirdim bu dördmərtəbəli binada
nə qədər adam varsa,hamısı bizə baxır.Ürəyimdə”Allah-Allah”deyə pıçıldayırdım.
Sən nələrsə danışırdın,ancaq mən heç nə eşitmirdim.Qulaqlarım uğuldayırdı.
…Bəlkə də aradan min il ötdü desəm,yanılmaram.Bəlkə də bir dəqiqə…Yadımda
deyil.Bircə o yadımdadı ki,Sən səssiz-səmirsiz ağlayırdın.Pərişan tellərin üzünə.
Çiyinlərinə dağılmışdı.Nəmli,qıyıq,qara gözlərini gözlərimin içinə zilləyib durmuş-
dun.

* * *

Sevda bizim üçün oyuncağıymış,
Sən demə, oynayıb baş qatırıqmış.
Oynada-oynada bu oyuncağı,
Məcnunun ruhuna daş atırıqmış.

Yalanla dolu bir məhəbbət üçün,
Min hiylə, min dona girə bilmişik,
Hələ söylənməyən həqiqət üçün,
Nələri biz qurban verə bilmişik.

Nələri itirib, nəyi tapmışıq?
Bunu nə sən bilir, nə mən bilirəm.
Yalan süstlüyündən ayılmamışıq,
Hər yeni günümü dünən bilirəm.

Bizə bu sevdadan nə pay düşdü ki?
Ürəyin atəşi söndü günbəgün.
Gözüm gözlərinə çox öyrəşdi ki,
Əsl həqiqəti axtarmaq üçün.

Sevda bizim üçün oyuncağıymış,
Sən demə, oynayıb baş qatırıqmış.
Oynada-oynada bu oyuncağı,
Məcnunun ruhuna daş atırıqmış.

Görmədimi

Tarixlərdən qopan eşqim,
Yaddaşlara hopan eşqim,
Varlığımı tapan eşqim,
Məni məndə görmədimi?!

Xəzan olmuş bağ kimiyəm,
Haqq deyiləm, haqq kimiyəm,
Əyilməyən dağ kimiyəm,
Çəni məndə görmədimi?

Yoxdu səndə qayda, qanun,
Dayansam da bəzən susqun,
Dəli deyib, dəli Məcnun,
Ünü məndə görmədimi?

Dərd əyləşib dərd üstündə,
Dərdim tarix yeni gündə,
Köhnə Fərhad külüngündə
Yeni məndə, görmədimi?

Demə, sənsiz azadmışam,
Səni azad yaşatmışam,
Mən məndə sən yaratmışam,
Səni məndə görmədimi?

Gizlənmişəm

Bir yerdə bənd almayan,
Köçümdə gizlənmişəm.
Mən bu qamət, bu boyda,
Biçimdə gizlənmişəm.

Qaraya ağ demişəm,
Nahaqqa haqq demişəm,
Haqqa nahaqq demişəm,
Suçumda gizlənmişəm.

Özümdən geri qaçıb,
Qırxımdan diri qaçıb,
Yeddimdən bəri qaçıb,
Üçümdə gizlənmişəm.

Tarixi daşlaşdırıb,
Ruhumu yadlaşdırıb,
Genimi kodlaşdırıb,
Saçımda gizlənmişəm.

Çöl üzümdə biçim var,
Aralıqda seçim var,
“İki dünya” içim var,
İçimdə gizlənmişəm.

Gedirəm

Taleyimdən söz açandan,
Hər gün yeni iz açandan,
Bu dünyaya göz açandan,
Qoymadılar Tam olmağa.

Yanır bağrım, yanır niyə?
Ümid qalıb bu taleyə,
Pərvanə yaşasın deyə,
Ürək qaçır şam olmağa.

Sözümdə haqq, dilimdə haqq,
Nahaqlara zülümdü haqq,
Əzəmətli ölümdü Haqq,
Hazıram edam olmağa.

Əcəl iş-gücünü atıb,
Məni yaman dilə tutub,
Vədə yetib, məqam çatıb,
Gedirəm adam olmağa.

-nəyi vəsf etsin bu şair?
Ayrılıq doymaz ki sözdən…
Nə var ikimizə dair?
Xatirələr küsüb bizdən…

-yazılan bütün misralar
Yarım ümid-yarım şübhə…
Yandırılan bəyaz şamlar
Öləziyər üzü sübhə…

-evimizin pəncərəsi
Yaddan çıxıb açıq qalıb…
Ürəyimin pəncərəsin
Hələ açan tapılmayıb…

AYBƏNİZ

Nigaranam elə səndən,
Danış görüm, həncərisən?
Baxıb durma mənə gendən,
Danış görüm, həncərisən?

İLKİN

Mən baxmıram sənə gendən,
Bir saf eşq gözlərəm səndən,
Gəl nigaran qalma məndən
Yaxşıyam, sən həncərisən?

AYBƏNİZ

Əllərini üzmə məndən,
Belə kənar gəzmə məndən,
Sən Allah gəl bezmə məndən,
Danış görüm, həncərisən?

İLKİN

Əllərini üzən kimdir?
Səndən kənar gəzən kimdir?
Bu sevdadan bezən kimdir?
Yaxşıyam, sən həncərisən?

AYBƏNİZ

Mənsiz keçən ildən danış,
Mənsiz bitən güldən danış,
O obadan eldən danış,
Danış görüm, həncərisən?

İLKİN

Nə danışım sənə ildən?
Sənsiz əldə solan güldən?
Danışaram oba eldən,
Yaxşıyam, sən həncərisən?

AYBƏNİZ

Yollarıma tozmu qonub?
Gözün üstə gözmü qonub?
Dodağına sözmü qonub?
Danış görüm, həncərisən?

İLKİN

Yoluma toz qonan deyil,
Gözümə göz qonan deyil,
Dilimə söz qonan deyil,
Yaxşıyam, sən həncərisən?

AYBƏNİZ

Qəribsədim, gəldim axı,
Bu hicranı sildim axı,
Bir dillən, din, öldüm axı,
Danış görüm, həncərisən?

İLKİN

Gözləyirəm, gəl, gəl daha,
Bu hicranı sil, gəl daha,
Mən sənsizəm bil, gəl daha,
Yaxşıyam, sən həncərisən?

Getmə
Gedişinlə qığılcım alışar addımlarında,
Sarılar addımlarıma.
Baxarsan hər addım sənsiz,
Yeridikcə yandırır varlığımı.
Getmə
Susuzluğundan,
Enər yarpaq-yarpaq,
Tökülərəm,
Sən gedən yollara.
Sənin üçün,
Nəğmə olaram dodaqlara.
Getmə.

Mən Anayam!
Mən Vətənəm!
Gör nə qədər oğul dağı
Verib mənə əzəl düşmən.
Dərbəndimə yas tutmamış
Borçalımı apardılar.
Zəngəzura yas tutmamış,
Bu həsrətə alışamamış
Təbrizimi qopardılar.
Bir yara var ürəyimdə,
Şuşa adlı nazlı gəlin.
Bir acı var ürəyimdə ,
Laçın adlı adlı dağlar qızı.

Bu dərdim bu kədərim,
Babəkimin,Koroğlumun
Qeyrətinə yaman dəyib,
Bu ayrılıq,bu həsrətim,
Həcərimin ürəyinə yaman dəyib.
Mən ölmüşəm.
Mən bitmişəm.
Vətənsizlər vətəninə çevrilmişə.
Xocalımın göz yaşları
Buludları parçalayıb.
Kəlbəcərin ah naləsi
Ürəkləri qucaqlayıb.
Itkin balam,
Körpə balam.
Ey,Fizulim!De hardasan?
Düşman ayaqları batıb bağrına.
Ey,bala,
Ey,oğul!
Halın necədi?
Gözlərim qəlbində qalıbdı,Bala!
Mən anayam!
Mən vətənəm!
Mən ürəyi dağlı Vətənəm!

Nə qədər oğullar itirdin vətən?
sayını artırır düşmən həmləsi
Başın sağ olsun qoy sənin ey Vətən
dilimizdə şüar bu söz kəlməsi…

Analar qan tökür göz yaşı deyil
axı bu qanların cavabı yoxmu?
şəhid məzarına hamı baş əyir
o dinclik , uzaqda çoxmu?

Mən dözə bilmirəm bu haqsızlığa
gör şəhid anası necə dözəcək
Onlar qovuşacaq bir sonsuzluğa
yenidən dünyaya övlad gələcək.

Bir tale yazısı bir vətən dağı
hər gün inlədəcək necə qəlbləri
içində çox övlad şəhid harayı
soyudacaq buz tək isti əlləri…

Hərdən düşürsən yadıma,
Bu vaxtacan çalışaraq qazanılan var-dövləti
həm itirən, peşman olan insan təki,
Üzündəki hər bir çizgin qırış-qırış,
Bilmirəm nəyə görəsə, tale görüşdürdü bizi,
oldun qəlbimin əzizi…
Bu nisgilli, həm alovlu ürəyimin həm söhbəti,
həm də sözü…
Bir xatirə qaldı səndən,
Saxlamışam gözlərimin qarasında,
Sevgi ilə həsrətimin arasında!
Axirətə getsəm belə, ruhum səni arayacaq,tapacaq,
Səhərədək yuxundan getməyəcəm,
Əllərindən tutacam, gözlərindən öpəcəm,
ətrini qoxlayacam!
Ağ atımı səsləyib, tərkinə minəcəyik,
Həsrəti burda qoyub, cənnətə gedəcəyik!!!

“Zəfəran ətirli Bakı gecələri” şeirlər kitabı, Bakı-2012

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Mətbuat xidmətinin Qardaş Türkiyə Cümhuriyyətinin Tokat şəhərində fəaliyyət göstərən Tokat Şairler ve Yazarlar Derneğinə istinadən yaydığı məlumata görə, “Kümbet” eğitim, kültür, sanat ve edebiyyat dergisinin 33-cü buraxılışında Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycanın istedadlı gənc xanım yazarı, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Baş məsləhətçisi, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru, Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin üzvü, gənc xanım yazar Gülnarə İsrafilqızının şeirləri Azərbaycan türkcəsindən Türkiyə türkcəsinə tərcümə olunmaqla, dərc olunub.
Şeirləri Azərbaycan türkcəsindən Türkiyə türkcəsinə tərcümə edən Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Rəhbəri, “Hüseyn Arif” Ədəbi Birliyinin üzvü Kamran Murquzovdur.

LALƏM MƏNİM

Bu könül baxçamda,vüsal bağımda,
Nə gözəl açmısan tər Laləm mənim.
Yanan ürəyimdə,solan çağımda,
Solmaz ümidimsən,tər laləm mənim.

Qoymaram hüsnünə baxanlar olsun,
Baxıb da,qoxunu alanlar olsun,
Səni eşq oduna salanlar olsun,
Süslənən gülümsən,tər laləm mənim.

Sadiqin qələmi hey səndən yazar,
Baxıb camalına yolunu azar,
Loğmansan gəl gör ki,nədir bu azar?
Xəstəyəm,dərmanım sən,laləm mənim.

NƏ EDİM MƏN SƏNİ SEVƏ BİLMƏDİM

Sevgidən ürəyi yaralı quşam,
Bağışla sevgini görə bilmədim,
Həsrətdən çatlayan qoca bir daşam
Nə edim mən səni sevə bilmədim.

Qara bir gecənin boz səhəriyəm,
Acı bir həsrətin saz dəlisiyəm,
Yad sevdadan qaçağam yol hərisiyəm
Nə edim mən səni sevə bilmədim.

Nakam ömrüm tənhalığa alışqan,
Göz yaşına,dərdi-qəmə alışqan,
Bu ruhum ögeyliyə alışqan
Nə edim mən səni sevə bilmədim
.
Söykənib eşqinə yaşamaq olmur,
Sənin ürəyinə sığınmaq olmur,
Qəlbimlə nəfəsinə sarılmaq olmur
Nə edim mən səni sevə bilmədim.

Qara taleyimin ağ vərəqləri,
Solğun baharımın tər çiçəkləri,
Çəkib ürəyimdən sən get əlini
Nə edim mən səni sevə bilmədim.

* * *

Hanı bu bəxtin hakimi?
Oğulsan apar yükümü…
Ömrüm boyu dəniz kimi,
Qabarmışam, çəkilmişəm.

Gəldimsə Dərdin xoşuna,
Məni burax özbaşıma –
Anam, bəxtəvər başına,
Böyümüşəm, yekəlmişəm…

Səs salma, haldayam, adam,
İçimdən gələn haydayam,
Doğulandan bu boydayam –
Öz əynimə tikilmişəm!…

* * *

Bu həyat tanışdı bizə,
Dünya bir qarışdı bizə,
Qızmar yay da qışdı bizə,
Hələ sazağıq, qadası.

Təpədən zirvə gözləmə,
Dayanma get…və gözləmə,
Gözləmə, meyvə gözləmə,
Hələ yarpağıq, qadası.

Ömür od üstə bişməkdə…
Qəfil dönüb dəyişməkdə,
Dilləşməkdə, deyişməkdə,
Hələ qoçağıq, qadası.

İçilməmiş bulağıq biz,
Yazılmamış varağıq biz,
Vallah, hələ uşağıq biz,
Hələ uşağıq, qadası!

* * *

Kara gəlməz bu gördüyüm röya da,
Bir balığam, səbr udmuşam dəryada…
Bizdən sonra nə qalacaq dünyada,
Şeirimizdən, türkümüzdən savayı?

Bir sevginin qaldı ahı ortada,
Mən adlı bir nökər-şahı ortada…
Nə yaşadıq? Nə var axı ortada –
Tənəmizdən, ərkimizdən savayı?

Çılğın könül ülvi eşqin odası,
Nə uzaqmış bu Məhəbbət Adası?…
Mənim üçün bu dünyada, qadası,
Bir kimsə yox, ikimizdən savayı…

Müsahibimiz haqqında qısa bilgilər

-Ədəbi-bədii yaradıcılığa neçənci ildə, hansı yazı ilə başlamısınız?

-Əvvəla, çox sağolun ki, məni öz rublikanızda görməyə layiq bildiniz. bunun üçün sizə təşəkkür edirəm.. Ədəbi yaradıcılığa 2008-ci ildə yazdığım “Azərbaycan Dili” adlı şeirlə başlamışam. Əslində ədəbiyyata marağım orta məktəb illərindən başlayıb.

-Son zamanlar dövri mətbuat səhifələrində şeirləriniz dərc olunmur.Bu nə ilə ilgilidi?

-Dövri mətbuat səhifələrində şeirlərimin dərc olunmamasının başlıca səbəbi odur ki, bilirsiz, mən heç bir ittifaqa hələ ki üzv deyiləm.. Çünki həm yaşım gəncdir, həm də özümü hələ ki bu sahədə bir o qədər də professional kimi görmürəm.. Bəlkə elə bir gün gələcək ki, mənim şeirlərimə həmin səhifələrdə tez-tez rast gələcəksiniz…

-Son zaman ədəbi-bədii yaradıcılığınızda yer alan hansı əsərlərə qayıdıb yenidən işləmək istərdiniz?

-Bilirsiz, Kənan müəllim, hər bir yazılan şeir və ya əsər, şair və ya yazıçının düşüncələri, yaşanmış həyat tərzinin ədəbi məhsuludur.. Şeir var 1 ay, şeir var 3 ay və ya daha az və daha çox üzərində işlənməklə möhtəşəm bir əsər kimi oxucuya təqdim olunmalıdır.. Ona görə də özüm boş zaman tapdıqca çatışmazlıqlarımı düzəltməyə çalışıram.

-Yenicə ədəbiyyata ilk addımlarını atan gənc yazarlara məsləhətiniz nə olacaq?

-Yenicə ədəbiyyata ilk addımlarını atan gənclərə demək istərdim ki, yazsınlar, yaratsınlar.. Ağızlarından çıxan sözü, beyinlərinə gələn şeiri uca tutsunlar.. Həmçinin də özüm Bir gənc olaraq.. Böyük klassiklərimiz var ki, hansı ki Azərbaycan Ədəbiyyatının belə desək, “Şah Damarları”dır… Bunlardan Bəxtiyar Vahabzadə, Səməd Vurgun, Mikayıl Müşviq və digər klassiklərimizi göstərmək olar… Amma sırf gənc olaraq bir çox istedadlı gündəmdə olan şairlərimiz var ki, bunlardan Pərviz Arif, Amil Növrəs, Azər Nəsibli, Roma Xosrov, Xəzər Süleymanlı, Nüsrət Həsən, Seymur Əhmədzadə, Fidan Abbasova kimi gənc istedadları göstərmək olar.
-Qarşıdakı yeniliklər dedikdə, şeirdir də, düşüncənə gəlir, yazırsan.. Amma istəyirəm böyük bir Poema yazam ki, o da hazır olan kimi oxuculara və sizə təqdim olunacaq.. Hələlik sürpriz qalsın..

-Qarşıdakı günlərdə öz oxucularınızı hansı yeniliklər ilə sevindirəcəksiziniz?

-Qarşıdakı yeniliklər dedikdə, şeirdir də, düşüncənə gəlir, yazırsan.. Amma istəyirəm böyük bir Poema yazam ki, o da hazır olan kimi oxuculara və sizə təqdim olunacaq.. Hələlik sürpriz qalsın..

-Ulu Tanrıdan Azərbaycan xalqına arzunuz nə olacaq?

-Ulu Tanrıdan Azərbaycan xalqına əmin-amanlıq, sülh, müharibəsiz şərait, işğal altında olan torpaqlarımızın tez bir zamanda qayıtmasını arzu edərdim.

-Sonda hansı şeirlərinizi əziz oxucularımıza ərmağan etmək istərdiniz?

-Oxuculara isə demək olar ki, ən sevilən şeirimi təqdim edərdim.

Dönən deyiləm

Elə bir od qoydun qəlbimə mənim,
Diz çöküb yalvarsan, gələn deyiləm.
Məni tənha qoyub getdin, vəfasız,
Bir daha mən sənə dönən deyiləm.

Xeyri yox dərya tək göz yaşı töksən,
Min bir məhəbbəti qəlbimə əksən,
Sən daxildə şeytan, üzdə mələksən,
Bir daha mən sənə dönən deyiləm.

Qəlbim dərdlər ilə baş alıb gedib,
Gülən gözlərimi yaş alıb gedib,
İçimdən o sevgin boşalıb gedib,
Bir daha mən sənə dönən deyiləm.

Bir zaman sən idin mənə vəfadar,
Gülürdü hər zaman bizə rüzigar
Nə sən günahkar ol, nə mən günahkar,
Bir daha mən sənə dönən deyiləm

Silinsin qəlbindən məhəbbət izi,
İnan ki bu yolun tək budur düzü,
Daha tanımayaq bir-birimizi,
Bir daha mən sənə dönən deyiləm,
Dönən deyiləm…

(Ramiz Rövşənin eyniadlı şeirindən ilhamlanaraq)

2020-ci ilin yay ayı idi. Hər kəsin işlədiyi və pul qazanmaq üçün başı qarışdığı bir dövr idi. Hələ indiyədək Bakını bu qədər insanla dolu görmək mümkün olmamışdı. Mühəndislərə daha çox ehtiyac duyulan bir dövrdə yaşayan Zakir iş baxımından korluq çəkmirdi. Zakirin ailəsi rayonda qalırdı . Həftə sonu olduğu üçün ailəsinə dəyməyə fürsət düşmüşdü. Zakir avtobusla şəhərin istisindən , maşınlardan çıxan qazın iyindən elə təzəcə qurtulmuşdu ki, telefonuna zəng gəldi.
-Alo, eşidirəm.
-Zakir, sənsən?
-Hə.
-Ayə, muştuluğumu ver. Oğlun olub.
-Muştuluğun məndədir. Ay səni xoş xəbər olasan ,Ziya.
-Zakir, oğlunun adını nə qoyacaqsan ?
-Ayə, bir səbr elə görüm. Qoy, bir kəndə çatım, anamın rizasını alım.
-Kimin adını qoyacaqsan?
-Əlbəttə ki, Səfərin.
-Allah Səfərə rəhmət eləsin. Həm yaxşı dost idi , həm də yaxşı silahdaş. Hansısa bir avaranın ucbatından öldü. Nə deyim?! Xeyirlisi olsun, adı ilə böyüsün, amma bəxti əmisinə oxşamasın.
-Çox sağol, Ziya. Kəndə çatım bir qonaqlıq məndən sənə borc olsun. Anam yanındadı?
-Yox. Mənim işim çıxdı qayıdıram.
-Nə olub?
-Nəysə sonra danışarıq. Yol gəlirsən. Çatarsan rahat danışarıq.
-Oldu.
Telefonu sağ cibinə qoymaq istəyirdi ki, yenə telefonuna zəng gəldi. Telefonun ekranında Etibar yazılmışdı. Zakirin Etibardan çox da xoşu gəlmirdi. Hələ uşaqlıq illərindən Səfərlə bir sinifdə oxuyan Etibar ağzında sözü bişirməmiş, düşünmədən cavab verirdi. Onun bu hərəkətinə görə bir neçə dəfə döyülməsinə baxmayaraq , hələ də dediyindən qalmırdı. Sözü yerli-yersiz deyirdi. Etibarın adını görən kimi Zakir üzünü turşutdu. Bir səfərində Etibar hamıdan qabaq bildiyi xəbəri dərsə gecikəndə otağa daxil olan kimi sinif yoldaşı Zivərə atasının öldüyünü qəfl deyəndə qızın ürəyi getmişdi. Hamı el arasında onun adını nəhs Etibar deyə adlandırır. Zakir telefona cavab verdi:
-Alo, eşidirəm.
-Zakir, mənəm Etibar.
-Etibar, səndən nə əcəb? Necəsən?
-Yaxşıyam. Çox sağol. Zəng vurdum təbrik edəm.
-Sən hardan bilirsən? Səndən çıxmayan iş. Həmişə muştuluqçu olasan . Çox sağol.
-İndicə, Ziya bura gələcək. O, xəbər verdi.
-Hardasan ki, indi?
-Səngərdəyəm. Deyəsən vəziyyət getdikcə pisləşir belə getsə müharibə başlayacaq.
Bir qədər sükuta gedib yenə dilinin altında nəhs Etibar deyib sözünə davam etdi:
-Müharibə olsa biz kasıb-kusub yenə pis günə qalacıq. Allah köməyiniz olsun. Bəlkə vəziyyət düzələr.
-İnşallah. Dua edirik ki, belə olmasın çünki Qarabağ müharibəsindən sonra bizim ehtiyatımız xeyli azalıb. Gərək bir müddət keçsin.Bunlar məğlub olmağı hələ də qəbul edə bilmirlər. Nəysə sən işində ol bir daha təbrik edirəm.
Bir qədər kobud görünsə də Zakir bu xəbərdən sonra fikirli halda sağollaşmadan zəngi bitirdi. Telefonunu cibinə qoyanda saatın 4 olduğunu görən Zakir öz oturacağını arxaya çəkib yatmaq istədi , amma düşüncələr onu yatmağa qoymurdu. Müharibə təzəlikcə bitmişdi. Qardaşı 4 il əvvəl müharibədə göstərdiyi qəhrəmanlıqdan sonra, yaşamağın nə olduğunu bilməyən gəncin içkili vəziyyətdə yola çıxması ilə yaratdığı yol qəzasında vəfat etmişdi. Bəlkə müharibədə şəhid olsaydı daha qürur verici olardı. Bu müharibənin vurduğu zərbələrdən sonra ailə həyatı quran Zakir, gələcək günlərin daha yaxşı olacağı düşüncəsiylə yaşayırdı. İndi gələn iki telefon zəngi ona həm xoş , həm də pis xəbəri gətirmişdi. Artıq oğlunun olması sevinci unudulmuşdu , yerini isə qaşqabaqlı bir üz ifadəsi almışdı.Onsuz da ailəsinə o qədər də düşgün deyil.Axı anasının istədiyi qızla evlənmişdi. İndi onu yalnız müharibə maraqlandırırdı. Birdən müharibə başlasa ,ailəsini qoyub getsə, birdən müharibədə şəhid olsa ailəsinə kim baxacaq? İndiki zamanda onsuz da şəhid ailələri çoxdur .Dövlət isə heç bir maliyyə ayırmır. Ölkə müharibədən təzə çıxıb, neft isə qurtarmaq üzrədir. İkinci müharibə olsa dövlət parçalana bilər. Ən azı bir 10 il lazımdır ki, dövlət özünə gəlsin. Ölkədə bir dənə də olsun varlı qalmamışdı. Pulu olan müharibədən əvvəl qaçıb getmişdi. Tək-tükü qalmışdı. O da ki, pulunu xalqa və əsgərlərə xərcləyib kasıblamışdı. Müharibə sanki bir ələk idi. Ələkdən çoxları keçməmişdi. Bunlara rüşvətxorlar və ziyalılar daxil idi. Rüşvətxorlar artıq burda yaşamağın çətin olduğunu görüb qonşu ölkələrə qaçmışdılar. Ziyalıları isə müharibə zamanı şəhid olmuşdular. Ölkənin vəziyyəti ağır olsa da hər kəsdə bir ümid var idi. Çünki Qarabağ alınandan sonra hər kəsə bir güc,qüvvə gəlmişdi. Hamı çalışıb vuruşurdu ki, həyat şəraitləri düzəlsin. Müharibə zamanı dondurmadı , əksinə hər şeyi geriyə atdı…
Zakir fikirli-fikirli kəndə çatdı. Bir dəstə gül alıb xəstəxanaya getdi .Əvvəllər muştuluq kimi pul verərdilər, amma indi pul çətin məsələ idi. Bir dənə gül qapıda duran qadına, bir gül həkimə, bir gül anasına, bir gül də yoldaşına verdi. Həkimə gül verərkən təəssüflə dedi:
-Səkinə xanım, üzürlü hesab edin. Pulum ancaq buna çatdı.
-Ay oğlum, o nə sözdü? Hamımız bir-birimizi başa düşürük. Müharibə olub , oğullar gedib.
Səkinə xalanın gözləri doldu. O, öz oğlunu ikinci Qarabağ müharibəsində itirmişdi. Səsi titrəyə-titrəyə davam elədi:
-Vətən sağ olsun. Mən öz oğlum Vüqarı itirmişəm.
-Allah köməyiniz olsun , Səkinə xanım. Allah sizə uzun ömür versin. Mənim qardaşım müharibədən qayıtdı , amma yol qəzasında öldü. Siz xoşbəxt insansınız ki, oğlunuz vətən uğrunda şəhid olub.
-Düzdü ,oğlum. Allah ölənlərə rəhmət eləsin. Sözüm ondadı ki, burda olan bütün uşaqlar mənim övladımdı. Həm də mənim borcumdu. Çox sağol desəydin belə bəs edərdi.
-Səkinə xanım, çox sağolun. Mən gedim.
-Ged oğlum, bir daha təbrik eliyirəm.
Zakir qapını örtəndə ürəkdən bir ah çəkdi. Anası Dilarə Zakiri görən kimi dedi:
-Ahın dağlara , oğul , nə olub , a bala ?
-Heç nə .
-Düzünü de görüm. Uşağın nəsə xəstəliyi var?
-Şükür elə bir xəstəliyi yoxdu. Xəstə olan mənəm.
-Nə? Nə xəstəsi?
-Dəli olacam, ana. Ürəyim partlayır.
-Niyə? İşlərin yaxşı getmir?
-Min şükür. İndiki zamanda hər adamın işi olmaya-olmaya mənim işim var. Dərd böyük dərddir , ana .
-Ay zalım balası, bir sözünü de, dərdini de, bəlkə çarəsini tapdıq. Niyə uzadıb məni dərdə salırsan?
-Eh ana.
Zakir bir dəfə də ürəkdən ah çəkdi. Dilarə yenə əl çəkmədi:
-Ay bala, Zakir, istiyirsən ürəyim partdasın ölüm?!
-Müharibə təzə qurtarıb. Yaramız təzə-təzə köz bağlıyır. Bir yandan yenə bu məsələ.
-Nə məsələ?
Dilarə özünü göydən buraxıb stula oturdu. Dilarə titrəyə-titrəyə:
-Ay Allah, mənə yazığın gəlsin. Ay bala , deməki müharibədir.
-Ana , özüvə gəl . Hələ heç nə olmuyub. Etibar xəbər verib ki, bəs səngərdə vəziyyət pisdir. Belə getsə başlıya bilər.
-Birdən başlasa?
-Başlasa daha qardaşım kimi olmaya bilər. Qayıtmaya bilərəm.
Dilarə əli ilə ağzını tutub ağlamağa başladı. Dilarə əslində möhkəm qadın idi. Çünki həyat yoldaşını uşaqlar kiçik yaşda olarkən itirmişdi. Oğlu Səfəri isə müharibəyə yollayanda zərrə ağlamamışdı. Səfərə demişdi ki: “Get, oğlum, get. Amma Qarabağsız qayıtma”.
Dilarə məcburi köçkün idi. O, vəhşilikləri gözü ilə görmüşdü. Atasını, anasını düz iki il tapa bilməmişdi. Ancaq iki ildən sonra , Bakıdakı qaçqın və məcburi köçkünlər düşərgəsində tapmışdı. Hər ikisi sağ idi. Amma o bu dəfə həyatın ona verdiyi yükü daşıya bilməzdi.
Zakir astadan və bir qədər əsəbi:
-Ay ana, ay ana. Ağlama da. İndi sözdü də. Mənim bu xoş günümdə niyə qanqaraçılıq edirsən?!
-Yaxşı , yaxşı.
-Mən gedirəm Zərifənin yanına. Bu söhbəti orda açma ha.
-Yaxşı.
Dilarə gözünün yaşını silib ayağa durdu. Dağılmış saçına əl gəzdirib otağa doğru keçdi.
Zərifə adamın üstünə gələn xəstəxana divarlarına gözünü zilləyib uzanmışdı. Zakir otağa daxil olanda Zərifə bir anda öz fikrini cəmlədi. Özünü çox qəribə hiss edirdi. Sanki harda olduğunu kim olduğunu bilmirdi. Zakir sükutu pozub Zərifənin halını soruşdu:
-Zərifə , həkim dedi ki, sabah səhər evə gedə bilərsən.
-Halım yoxdu.
-Nəsə olub?
-Zakir yuxu görmüşəm. Yuxuda bir qadın mənə :”Qara günlər səni gözləyir”,-dedi.
Zakir təəccübünü gizlədib cavab verdi:
-Sən də ki yuxudu da.
Dilarə tez bir şəkildə qapını açıb otağdan çıxdı. Qapıdan çıxan kimi Dilarə ağlamağa başladı. Zakirlə Zərifə içəridə söhbət edirdi. Yarım saatdan sonra içəridən Zakirin qışqırığı eşidildi. Zakir qapını açıb bir daha qışqırdı:
-Ay həkim, həkim çağırın.
-Nə olub ,ay bala?
Zakir həkim çağırmağa qaçdı. Dilarə tez özünü otağa atdı. Zərifə çarpayısı qan içində uzanmışdı. Taqətsiz vücuduyla Dilarəni çağırdı. Dilarə ağlıyıb dedi:
-Qızım , bu nə işdir gəldi başımıza?! Narahat olma indi həkimlər gəlir.
-Yox gecdi, ana,yaxın gəl.
-Ay qızım , o nə sözdü. Bəsdi özünə gəl. Sənə heç nə olmayacaq.
-Gecdi. Oğlumu sənə tapşırıram,ana.
-Ay qız özünə gəl. Oğlunu elə özün böyüdəcəksən ,Zərifə .
Dilarə qışqıra-qışqıra Zərifəni şillələdi:
-Zərifə, Zərifə, Zərifə.
Zakir həkimlə içəri daxil olanda artıq Zərifə keçinmişdi. Bəli, keçinmişdi. O, həyatının ən gözəl çağında , yəni ana olarkən keçinmişdi. Hələ heç körpəni belə qucağına ala bilməmişdi. Həkim nəbzini yoxlayub keçindiyini təsdiqlədi. Zakir yumruğunu divara vurub ağlamağa başladı. Zakir qabağına çıxan hər şeyi sındırmağa çalışırdı. Həkimlərdən biri ona keyidici iynə vurub onu yerə sərdi.
Zərifə yetimlər evində böyümüşdü. Dilarə isə yetimlər evində çalışan müəllimlərdən biri idi. Zərifəni də özü bəyənib evinə gəlin gətirmişdi. Zərifə ailə qayğısını Dilarədən gördüyünə görə qayınanasına ana deyirdi. Dilarə dayanmadan ağlayırdı:
-Zərifə, ay Zərifə, anan ölsün. Məni bu əzabda qoyub hara getdin? Yetim balam mənim, ay Zərifə. Ay Allah, niyə yazığın gəlmədi bu körpəyə ? Niyə anasız qoydun? Niyə?
Zərifənin adını Dilarə xanım qoymuşdu. Hər zaman ona baxarkən “Sehirli Xalat” filmindəki Zərifə obrazı yadına düşürdü. Zərifə də Dilarənin xahişi ilə öz adını dəyişdirmişdi. Zərifənin əsl adı heç özünün də yadında deyildi. Çünki hamı ona Xətərin qızı deyirdi.” Heç bu adda qadınmı olar ?” – deyə Dilarə demişdi. Zərifə qanaxmadan dünyasını dəyişdi. Yuxusunda deyilən sözlər Dilarənin ürəyindən gələnlərlə üst-üstə düşdüyündən Dilarə qara günlərin onu gözlədiyini hesab edirdi. Zərifəni torpağa tapşırmaq üçün bütün dost-tanış yığışmışdı. Zərifəylə bir uşaqlar evində böyüyən qızlar da onunla vidalaşmağa gəlmişdilər. Dilarə isə saçlarını yolub özünü ağlar günə qoyurdu. Artıq vaxt yetişmişdi. Zərifənin tabutu evdən çıxarılmalıydı. Dilarə qapıdan hər qolundan girib ona dəstəy verən qadınların köməyi ilə çölə çıxdı. Ağlamaqdan ayaq üstdə dayanmağa belə taqəti qalmamışdı. Dilarə tabutun arxasıyca dedi:
-Qızım Zərifə, Səfərə oğlum Səfərə salam apar məndən. Deki gözləsinlər gələcəm.
Bayaqdan qadınların gözündə qurumuş göz yaşı yenə axar sular kimi tökülməyə başladı. Hamı ağladı. Zakir də dayana bilmədi gözündən yaşlar axa-axa tabutu daşıdı. Bir qadın bu qədərmi bədbəxt ola bilər. Özü yetim oldu , övladını da yetim qoydu. Kənd dərdin içində boğulurdu. Zərifəyə görə bir il qızlar toy etmədi, gəlin getmədilər. Hamı yas saxladı …
Səhər saat altıydı ki, telefonun xəbərdarlıq zəngi çalındı. Zəfər gözlərini açıb cəld yerindən qalxdı və hamama keçib əl-üzünü yudu. Mətbəxə keçib nənəsinin dünəndən bişirdiyi dolmadan yeməyə başladı. Dilarə çaydanı qazın üstünə qoyanda əvvəl dilinin altında donquldandı sonra səs tonunu qaldırıb dedi:
-Ay bala, nə qədər deyərlər bir adama ki, soyuq dolmanı yemə. Qızdır sonra ye. Özü də səhər-səhər bu nədi yeyirsən. Aç orda şor var,göyərti,pomidor,bal var. Dünən qonşu Rəhimənin gətirdiyi nehrə yağı var. Yemə dolmanı. Qoy günorta gəlib yeyərsən.
-Eee ay ana, çörək də yoxdu onsuz. Bir təhər özümü doydururam.
-Ay bala, çörək yoxdu lavaş var. Özü də axşamnan bişirmişəm. Ye də . Ayrı vaxt elə yeyirsən. İndi nə oldu qudurdun?
-Ay Allah. Mən nə dedim ki, xəbərim yoxuydu.
-Lap yaxşı bilirdin. Özün istəmişdin. Mən də gecə saat 1 də bişirib yatmışam.
-Bütün günümü burnumdan gətirdin. Heç nə yemirəm. Zəhər elədin.
-Zəhər yeyəsən elə. Səni böyütmək yerinə gərək səni öldürərdim.
-Mən gedirəm məktəbə. Görüm bu qiymətlərimlə neynirəm.
-Cəhənnəmə get. Sənə bu qədər əziyyət çəkdim. Axır gedib qoşuldun bu avaralara. Camaatın oğlu gedib oxuyur, iş sahibi olur.Sonra köçüb xaricdə işləyir , anasını da gətirir yanına. Sən də qalmısan bu xarabada. Sabah müharibə olsa gedib elə orda öləcəysən.
-Əvvəla sənin oğlun oxuyub neyniyib?! Sən hələ də burdasan . İkincisi də bayaqdan demirdin ölüm. Mən də gedib ölərəm. Heç olmasa şəhid olaram.
-Atan müharibə vaxtına düşüb. Az qala gözümü çıxardıb ovcuma vermək istiyirsən sabah gedib vətəni necə qoruyacaqsan ?!
-Günümü zəhər elə sonra da məni borclu çıxar. Heç eybi yox gedib ölərəm, onda bilərsən.
-Get öl, sən ölən günü bayram eləməsəm mən öz atamın qızı deyiləm.
Zəfər geyinib tez-tələsik evdən çıxdı. Zəfərin 17 yaşı var və bu 17 il içində Dilarəni çox incitmişdi. Hər zaman qəlbini qırırdı və çox vaxt da özünü günahkar hesab etmirdi. Hər il məktəbdə nəsə bir şuluqluq edir və danlanırdı . Amma heç bir töhmət onun vecinə belə deyildi. Məktəbdən dəfələrlə qovulmasına baxmayaraq , Dilarə gedib məktəb direktoruna üzrxahlıq edirdi. Dilarə Zərifə öləndən sonra Zəfəri böyütməyə söz vermişdi. Zakir anasından razılıq alıb oğlunun adını Səfər qoymaq istədi , ancaq Dilarə icazə vermədi. Dilarə Səfər adını bir daha dilinə gətirə bilməyəcəyini dedi. Onun əvəzində Zakir doğulmamışdan öncə onun qardaşı Səfərin adına uyğun fikirləşdikləri Zəfər adını verdilər. Amma bu Zəfər nənəsi Dilarəni çox incidirdi. Atası Zakir isə Bakıda işləyib hər ay onlara pul yollayırdı. Zakirin gözlədiyi müharibə başlamadı, amma vəziyyət gərgin olaraq qalırdı. Hər il şəhidlərin çox olmasına baxmayaraq , ordu əvvəlkindən qat-qat daha yaxşıydı. Artıq Azərbaycanın böyük məsələsi Qarabağı həll etmiş və növbə Güney-Azərbaycana çatmışdı. Əlbəttə ki, bu hələ xülyadır. İranla müharibəyə başlamaq böyük bir cəfəngiyyatdan başqa bir şey deyil.
Zəfər öz yaşıdlarından fərqli olaraq bu il məktəbi bitirə bilmədi və hərbi komissarlıqdan bildirişin gəlməyinə az qalmışdı. Dilarə öz qorxusuyla qarşılaşmaq istəmirdi. Zəfəri əsgər yollamaq istəmirdi, amma nə çarə o da getməliydi. Dilarə Zəfəri itirəcəyindən qorxurdu. Gözü üstündə saxladığı bu həddini aşmış nəvəsinin hərəkətlərindən nə qədər acığı gəlsə də onu bir o qədər də sevirdi. Oğlu kimi böyütməsinə baxmayaraq , Zəfərin çox pis vərdişləri var idi. Bu vərdişlərin onun ana tərəfdən nənəsi olan dilənçi Xətərdən keçdiyini düşünürdü. Xətərin dilənçi olmasına səbəb oğruluqla məşğul olub dəfələrlə tutulması olmuşdu. Daha sonra evinə belə buraxılmayan bu qadın küçələrdə dilənçilik etməyə başlamışdı . Xətərin qızı isə kimin qızı olduğu bilinmirdi. Dedi- qodulara görə o qız uşağını hələ Bakıda dilənçilik edərkən başqa bir dilənçidən oğurlamışdı. Təzə verilən əmrə görə Bakı bütün dilənçilərdən təmizlənməliydi. Bu ərəfə də qarışıqlıq düşdü və Xətər də qızı götürüb qaçdı. Bakıdan çıxarılan dilənçilər qatarlarla rayonlara göndərildi . Xətər gəldiyi rayonda da oğurluq etmiş , ad çıxarmışdı. Qızına görə heç kim ona heç nə demir , uşağa xətir günahından keçirdilər. Xətər də qızı buna görə yanından ayırmırdı. Rayonda bir neçə şikayətdən sonra uşağı Xətərdən alıb uşaqlar evinə verdilər. Xətər özü də tez bir şəkildə rayondan qaçmağa məcbur oldu. Dilarə də həmin uşaqlar evində işləyirdi. Xətərin qızı gözəl olsa da oxumaq və yazmaq bilmirdi. Ancaq dilənçilik etməyi bacaran bu qıza təlim-tərbiyə öyrədib ona gözəl bir gələcək bəxş etdi. O gələcək ki, puç oldu.Hələ indiyə qədər Zərifənin öldüyü gün otaqda nələrin baş verdiyi bilinmir. Zakir nə isə gizlədirdi. Zərifənin ölüm səbəbini Zakir və başqa bir şəxs daha bilirdi, amma bu şəxs Dilarə deyildi. Dilarə sanki illərin dərdini öz tellərində , qırışlarında saxlamışdı. Dilarənin böyütdüyü Zəfər dəfələrlə oğurluq etmişdi , amma yaşı çatmadığı üçün bəzən də Dilarənin və rəhmətlik anası Zərifənin xətrinə keçmişdilər. Dilarənin gözünün yaşı qurumaq bilmirdi. Zəfərin verdiyi dərdlər, bəlalar onun həyatından illəri bir təqvim kimi qoparırdı. Dilarə artıq işləyəcək halda deyildi. Təzyiq onu hər zaman narahat edirdi. Yüksək təzyiq və ürək tutmaları ona həyatın astanasında olduğunu xatırladırdı. Ürəyində fikirləşməklə içi-içini yeyirdi. Fikri-zikri Zəfərdə idi. Öz oğulları Zakir və Səfərdə heç bu qədər əziyyət çəkməmişdi. Sanki həyat onu əzab çəkmək üçün bu dünyaya gətirmişdi…
Səhər Dilarə çörək almaq üçün çıxanda küçə qapısına ilişdirilmiş zərf gördü.Zərf əsgərliyə çağırış vərəqəsiydi. Dilarə gözünün yaşını tökə-tökə evə qayıtdı.Zəfər yuxudan təzəcə durmuşdu. Dilarəni görüb dedi:
-Nə olub ? Niyə ağlayırsan?
-Gəlib .
-Nə gəlib?
-Vərəqə gəlib.Komisarlıqdan
Zəfər bir an duruxub dedi:
-Buna görə ağlayırsan? Ver baxım görüm hara düşmüşəm?
-Sənə nə var ki.
-Ön cəbhə?
-Hə, ay anası ölmüş.
-Hmm özü də sabah.
-Ay bala , telefonu ver görüm.
-Kimə zəng vurursan?
-Zakirə zəng vururam. Qoy bu gün axşama çatdırsın özünü.
Zəfər nömrəni yığıb telefonu nənəsinə verdi.Zakir yoldaydı işə çatmağına az qalmışdı ki, telefonu zəng çaldı. Telefonu götürdü:
-Salam necəsən ,oğlum ?
-Mənəm , ay Zakir.
-Nə olub ana? Niyə ağlıyırsan? Yenə Zəfər nəsə şuluqluq eləyib? Bu dəfə gəlib onu təpiyimin altına salacam.
-Yox.Kaş şuluqluq eliyəydi. Əsgərlikdən çağırış gəlib.
-Buna görə ağlayırsan?
-Niyə də ağlamayım?! Sənə nə var ki, oğlunu ayda ildə bir dəfə görürsən. Mən bütün günü burdayam bu zalımnan bir yerdə. Öz övladım kimi böyütmüşəm. İndi də bu məsələ. Özü də ön cəbhəyə düşüb.
-Off . Ana, yaxşı bir azdan icazə alıb çıxıb gəlirəm rayona.
-Gəl tez gəl.
-Yaxşı
Zakir bütün əhvalı sönmüş vəziyyətdə işdən çıxıb avtovağzala yollandı. Zakir Zərifə öləndən sonra sevdiyi qız ilə Bakıda ailə qurmuşdu. Oğlu Zəfər isə bir o qədər də onu maraqlandırmırdı. Hər ay müəyyən məbləğ rayona pul göndərirdi. Yol boyu anasını fikirləşdi. Anası bir il tək-tənha rayonda necə qalacağını düşündü. Axırda qərara gəldi ki, anasını bir illik Bakıya gətirsin. Sonra yavaş-yavaş onu bir dəfəlik Bakıya köçməyə razı salar. Zəfər əsgərlikdən qayıdandan sonra ona Bakıda iş tapar, birlikdə yaşayarlar. Gələcək haqqında düşünmək az da olsa onun əhvalını düzəltdi. Bu düşüncələrdən yorulan Zakir bütün yolu yatdı…
Səhər açılan kimi Dilarə yuxudan durub Zakiri və Zəfəri oyatdı. Səhər yeməyində belə Dilarə ağlayırdı. Bu isə Zəfərin əsəblərinə toxunurdu. Öncəbhəyə düşmək heç onun ürəyincə olmamışdı. Dilarə dəsmalı götürüb gözünün yaşını silib Zəfərdən soruşdu:
-Zəfər ,hər şeyi götürmüsən? İsti corablar , şərf qoymuşdum onu götürdün?
-Hə götürdüm.
-Yaxşı-yaxşı bax sonra yadından çıxar.
-Sən yenə başladın ağlamağa. Bəsdi də mən yol gedəcəm sən elə hey dayanmadan ağlayırsan.
-Sənə nə var demək asandı. Anana söz vermişəm ki, səni boya-başa çatdıracam.
-Mən böyümüşəm də.
-Yox hələ bir böyümüsən. Nə yaşın var ki? Sənin yaşıdların universitetdə oxuyur.
-Mən belə adamam. Oxumağnan aram yoxdur.
Zakir əsəbləşməyə başladı:
-Tez ol get geyin gedirik. Burda qalıb hamının əsəblərini korluyursan. Gedib əsgərlikdə ağıllanarsan.
Zəfər çayı nəlbəkiyə elə qoydu ki, isti çay süfrəyə dağıldı. Zakir əsəbi halda Zəfərə bir şillə vurdu.
-Rədd ol içəri.
-Ay bala , Zakir, niyə vurursan?
Zəfər cəld hazırlaşdı və qapını çırpıb evdən çıxdı. Zakir Zəfəri yola salmağa getmədi. Heç anasını da getməyə qoymadı.
-Qoy getsin. Ağıllansın. Belə hərəkətnən onu orda yaxşı çırparlar. Ağlı gələr başına
-Zakir, heç olmasa mən gedim. Sonra uşağın ürəyində qalar.
-Dedim ki, yox.
-Mən gedirəm. Sən mənim anamsan mən sənin ananam ?!
-Özün deyildən şikayətlənən. İndi nə oldu yenə badam gözlü elədin nəvəni?
-Neyniyim , Zakir, mən böyütmüşəm. Oğlumdu. Ürəyim dözmür axı.
Dilarə qapıdan çıxıb tələsik getsə də əsgərlər qatara çoxdan minmişdilər. Qatarın pəncərəsindən Zəfəri gördü. Nə qədər səslədisə də düşüb sağollaşmadı. Həm qatar artıq yola düşürdü, həm də Zəfər öz inadından dönməyib yenə Dilarənin qəlbini sındırdı. Dilarə qatarın dalıycan bir qədər getdi ki, bəlkə baxar, amma nə fayda Zəfər baxmadı. Hətta onunla oturanlar belə ona baxmasını söylədilər. O isə Dilarəyə baxmamaq üçün durub kupedən çıxdı. Dilarə isə gözləri yaşlı evə qayıtdı. Gəlib evdə Zakiri günahkar çıxartdı. Zakir isə öz hərəkətindən utansa da Zəfərin bu hərəkəti onu insafa gətirmədi.Elə axşamdan bilet alıb qayıtmaq fikrində idi, amma anasını heç cürə razı sala bilmədi. Dilarə Zəfər qayıtmayınca o Bakıya köçməyəcəyini dedi…
Artıq 1 ay olardı ki, Zəfər əsgər getmişdi. Dilarə isə nigaran qaldığından bilmirdi nə etsin. Qonşu Qəmər xala ona məsləhət verdi ki, məktub yazsın. Dilarə məktub yazdı, amma bir ay keçməsinə baxmayaraq, heç bir cavab gəlmədi. Artıq məcbur olub hərbi hissənin özünə getməli oldu. Yol çox uzaq olsa da Dilarə gedib çatdı. Zəfərə anasının gəldiyini çatdırdılar. Zəfər isə anasının öldüyünü dedi və Dilarəylə görüşmək istəmədi. Dilarənin xahişini Zəfərə nə qədər başa salmaq istəsələr də heç kim məcbur onu gətirə bilmədi. Dilarə onun üçün rayondan gətirdiyi bağlamanı qoyub yenə qəlbi sınmış halda rayona qayıtdı. Dilarənin artıq ağlamaqdan gözləri zəifləmişdi. Zəfərə görə günlərlə ac qalırdı. Qonşular Zakirə zəng vurub ona bütün olanları demişdilər. Zakir də işdən icazə alıb rayona anasına baxmağa gəldi. Anasının halı olmasa da elə Zəfər deyirdi. Bir ay içində Zakir anasına qulluq etdi. Həkim nəzarətində olan Dilarəni artıq xəstəxanaya aparmağa məcbur oldular. Dilarə xəstəxana da qaldığı müddətdə səhhəti bir qədər yaxşılaşdı.
Zəfər öz dostu ilə gecə növbəsində idi. Zəfər öz şuluqluqlarından danışırdı. Təkcə özündə yox hamını , əsasən də atasını günahkar hesab edirdi. Zəfər danışır dostu isə qulaq asırdı:
-Fərid bilirsən necədi? Mən çox qürur edirəm. Hətta anam belə gəldi, mən görüşmədim. Düz hərəkət etməmişəm, amma atamın şilləsi məni çox alçaltdı.
-Bəs ananın günahı nə idi ? Sən heç düz hərəkət eləməmisən.
Zəfər danışmaq istəyirdi ki, atışma başladı. Atışma zamanı Zəfər ürəyindən güllə zərbəsi alıb yerə uzandı. Fərid əyilib onu güllələrdən kənara çəkəndə Zəfər dedi:
-Ana məni bağışla.
Fərid həyatında bəlkə də ən böyük zərbəni aldı. O zərbə ki, heç zaman onun yaddaşından silinməyəcək. Gözünün qarşısında az öncə söhbət etdiyi dostu onun qollarında keçinmişdi. Fərid kəlmeyi-şəhadəti oxuyub Zəfərin gözlərini bağladı.
Zakir axşamları rayonda öz evlərində qalır. Səhərləri isə anasının yanında olurdu. Ona nəzarət edirdi. Bir gün Zakir axşam evə gələndə qapının qabağında ağlaşan qonşuları gördü. Hamını itələyib həyətə girən Zakir həyətdə tabutun və bir neçə zabitin olduğunu gördü.Zabitləri görən Zakir hər şeyin nə olduğunu anladı. Zakirin ürəyi getdi. Qonşular onu oyadıb ona ürək-dirək verdilər. Zakir şəhid atası olmuşdu. O şəhid ki, anası ona görə xəstəlik tapmışdı. Gecəni qonşular onun yanında oldular. Səhər açıldı. Artıq Zakirin evi başsağlığına gələn adamlarla doluydu. Zakir başını itirmişdi. Qorxurdu ki, Dilarə bundan xəbər tutar. Günorta olmamış Zəfəri torpağa tapşırmaq üçün kişilər tabutu evdən çıxarıb rayonun qəbirsanlığına apardılar. Qonşu qadınlardan bəziləri Dilarəyə xəbəri çatdırmaq üçün xəstəxanaya getmişdilər. Qəmər içlərilərində ən ürəklisi çıxdı. Otağa girib xəbəri ona çatdırdı. Qəmər özüylə bərabər gətirdiyi zərfi ona uzatdı. Zərfi Zəfərin tabutunu gətirən hərbçilər Fəridin adı ilə gətirmişdilər. Dilarə ağlaya-ağlaya yerindən durdu. Zərfi açıb məktubu oxumağa başladı.
Əziz Dilarə ana, bəlkə də mən həyatımın ən ağır anlarını bu məktubu yazanda keçirdim. Amma bu məktubu yazmasaydım bəlkə də həyatımın ən böyük vicdansızlığını edərdim. Vicdanım məni rahat buraxmazdı. Oğlunuz Zəfər öz səhvini anlasa da qüruruna qalib gələ bilmirdi. Ölümündən əvvəl məhz bu haqda demişdi. Zəfər can verməmişdən əvvəl mənə son olaraq bunu dedi: “Ana məni bağışla”. İndi bəlkə də gecdir. Amma o vətən şəhidini bağışlayın , Dilarə ana.
Nur içində yatsın.
Fərid
Məktubu oxuyub qurtaran kimi gücünü toplayıb öz qara paltarını geyindi. Qara şərfini başına bürüyüb qəbiristanlığa getdi. Artıq Zəfər çoxdan torpağa tapşırılmışdı. Zakir isə xəstəxanaya müəyyən müddət də olsa xəbəri ondan gizlətməyə getdi. Qəbiristanlıqdakı işçilərdən yeganə təzə qəbiri soruşub ora sarı getdi. Əyilib qəbirin baş tərəfində oturub ağlamağa başladı. Ağlaya-ağlaya Zəfərin qəbriylə danışmağa başladı:
-Zəfər, anan gəlib oğlum. Mən nə qədər gəldim məni niyə görmək istəmədin?! Ananı niyə görmək istəmədin?! Mənim sözümü yerə vurdun ,oğul. Mən o dünyada Zərifəyə nə deyəcəm? Məni dərd içində qoydun bala. Mən səni bağışladım.
Dilarə əllərini göyə açıb Allaha müraciət etdi:
-Ay Allah, bu qədər dərdi mənə necə yaşatdın ?! Mənim günahım nə idi?
Dilarə gözü yaşlı Qəmərin qoluna girib kor-peşman evinə qayıtdı. Həyat Dilarəni bu yaşında da acılarla boğurdu. Bu qadın sanki dərd ağacıydı. Yaşlandıqca dərdi bəhər verirdi. Dilarə ana ömrünün sonuna qədər yas saxladı. Qara paltara bürünmüş Dilarə ömrünün sonuna qədər ağladı. Hər ay gözü yaşlı Zəfərin qəbrini ziyarət etdi. Zəfər vətənin Dilarə isə oğlunun yolunda şəhid oldu…

Mən boyudum görə görə yalanlar
dərd çəkəni dərdi çəkənlər anlar
əzəl gündən yaxşılarla – yamanlar
bu günlərə gəlib çıxdı bizimlə
mən yamanı görmüş oldum gözümlə…

Bir ümüdə sarılanlar çox oldu
bağ salanlar xəzan gəldi yox oldu
ac qarınlar birdən birə tox oldu
bu günlərə gəlib çıxdıq səbirlə
mən yamanı görmüş oldum gözümlə…

Niyə qınaq edirik biz başqasın
insan odur öz yolundan azmasın
duzsuz içib evdə bişmiş şorbasın
sabahlara gəlib çıxdıq şükürlə
mən yamanı görmüş oldum gözümlə..

İndi varlı – kasıb deyib durmuşuq
özümüzü boş boşuna yormuşuq
hamıdanda axıra biz qalmışıq
bu günlərə gəlib çıxdıq səbirlə
mən yamanı görmüş oldum gözümlə..

Mən nə desəm düzəlməz ki, bu dünya
səni necə dəyişiblər ay dünya
bir dəfədə öz əlinizdə ayna
alın baxın özünüzə əlilə
mən yamanı görmüş oldum gözümlə….

Sən mənimçün bu həyatda ilk nübar payım olsanda
saçlarına ağ dən düşmüş qocalmış qarı olsanda
bənövşətək boynu bükük tez açıb- erkən solsanda
ürəyimdə yana – yana sevgidən bir od olsanda
ümüdümü itirərkən sabahıma doğan günəş
əllərimi buraxmadan isdilikdən yanan atəş
içimdəki coşqun həvəs, qəlbimdəki dəmir qəfəs,
aldığım hər anda nəfəs, gördüyüm hər yerdə varsan
nə yaxşıkı , nə yaxşı ki səndə varsan……
Bilirəmki bitirəcək məni susqun baxışların
inlədədcək kənar olub əhsən deyən alqışların
arxasıyca söylədiyin kobud olan qarğışların
bəlkədə heç ilk həyəcan ehtiraslı baxışların
yeri vardır, ürəyində , bilirəmki lazım olan gərəyində
mən olacam heyif deyib susacaqsan,
uzaq olan yaxın bilib gedəcəyin bu düz yolda azacaqsan
unutma ki, bir gün varsan bir gün yoxsan…
amma mənsə deyirəmki
nə yaxşı ki, nə yaxşı ki,
səflərini görə – görə səndə varsan……

Bilirəm… daha səninçün
Ölmüşəm də… itmişəm də…
Bilmədin… elə səninçün
Ölmüşəm də… bitmişəm də…

Bu ikili yalnızlığı
Qovdum… canımdan getmədi…
Dərd sevgilim yalnızlığı
Duydu…yanımdan getmədi…

Ürəyim yumruğum boyda…
Nolsun… sən ki yerləşmisən…
Ruhun…hisslərin ovcumda…
Varlığınla çox adisən…

Hələ də öyrənmədinmi?
Bu qara qızdı bəxt payın?
Yoxsa sevə bilmədinmi?
Gələn payızdı… bəxt yayın…

Ovcumu açdım qaçasan.
Qaça bildiyinə kimi…
Birdən məni unudarsan
Çata bildiyinə kimi!

İç dünyam

Nizamlayar, tarazlayar, düzləyər
Dünyam məni, dünyam məni, iç dünyam.
Naqislikdən, nadanlıqdan gizləyər
Dünyam məni, dünyam məni, iç dünyam.

Qoymaz məni bölünməyə, bölməyə,
Toxunulmaz əl dəyməmiş ilməyə,
Vaxtsız-günsüz qocalmağa, ölməyə
Dünyam məni, dünyam məni, iç dünyam.

Yaradandı, yaşadandı, qurandı,
Məsləkimin keşiyində durandı.
Müqəddəsdən müqəddəsdi, Qurandı –
Dünyam mənim, dünyam mənim, iç dünyam!

Ögeyliyə ögeylərdən ögeydi,
Güneyinə həsrət qalmış quzeydi.
Şəhidlərə məzar olmuş muzeydi –
Dünyam mənim, dünyam mənim, iç dünyam!

Keçilməyən bir qalamdır – Ərg kimi,
Ümidgahım, səcdəgahım – pir kimi!
Qəbul eylər hər ərkimi – ər kimi –
Dünyam mənim, dünyam mənim, iç dünyam!

Baxtım

Mürgülü gözlər kimi
Hərdən mürgülü baxtım.
Ülgülü sözlər kimi
Qəlbi, ülgülü baxtım.

Bir hörgü daşısanmı?
Bir bulaq başısanmı?
Eşqimin yaşısanmı –
Eşqi hürkülü baxtım?!

Mizan-tərəzimisən?
Tale qərəzimisən?
Bir eşq mərəzimisən –
Dizi bükülü baxtım?!

Səni kim oyadar, kim,
Ay sonuncum, ay ilkim.
Bir az qımılda, silkin,
Taxtı sökülü baxtım.

Yol qurama, həndəsi,
Haqq tanımaz bəndəsin.
Küt gedəndə kündəsi
Külə tökülü baxtım.

Yol getdim yarımadan,
Yarı büt, yarı adam.
Baxtımı yarıdanam,
Məndən küsülü baxtım…

SIĞA BİLMƏDİ

Gəlmişdim dünyaya gedirəm dedim
Payımsa yaşamaq sevirəm dedim
Sevginlə, vədinə güvənəm dedim
EY dünya! Mən sənə sığa bilsəm də,

Dünyamsa, dünyana sığa bilmədi
Pünhandı bu könlül zar-zar ağladım
İşıqlı düyama, qara bağladım
Sızlayan könlümü, yara bağladım
EY dünya! Mən sənə sığa bilsəm də,

Dünyamsa, dünyana sığa bilmədi.
Bir gözüm yaşdısa bir gözüm gülər
Dərdimlə baş-başa dözməksə, hünər
Bu niskil vərdişi yaşayan bilər
Ey dünya! Mən sənə sığa bilsəm də,
Dünyamsa, dünyana sığa bilmədi.

27.05.2014.

BİR DİLLƏNSƏNƏ….

Sən demə çətinmiş, sevirəm demək
Dilim də yalan yox, səninəm demək.
Əhdinə vəfalı əminəm demək
Yandıqca, yanmışam bir dillənsənə

Bağçamın gülüsən, dərənin mənəm
Hər kəsin öz yarı, ərənin mənəm
Gözləsən yollumu gələnin mənəm
Yandıqca, yanmışam bir dillənsənə!

Dilində nida yox, üzüldü qəlbim
Baxdıqca gözünə, ağladı dərdim
Nicat ver könlümə, söylə ki, gəldim,
Yandıqca, yanmışam bir dillənsənə!

İlmə-ilmə toxundum, dəli eşqinə
Xətalar səninsə, eşqin sözü nə?
Könlümü vermişəm sənsiz, sevginə,
Yandıqca, yanmışam bir dillənsənə!

02.06.2014.

Titrətdi qəlbimi ana fəryadın,
Ərşə haray çəkdi ahın, imdad ın?,
Yoxsa gözündəmi qaldı muradın?!
-Söküldü bir gəncin ömür binası,
Ağlama, ağlama, şəhid anası !!!

Ordu gərəyimdi, ordu səngərim,
Neçə min keşikçim, neçə min nərim,
O taylı, bu taylı Türküm,Azərim,
Bir əsgərin yası, bütün el yası,
Ağlama, ağlama, şəhid anası..

Qarabağ qürbətdə bizdən aralı,
Övlad həsrətinden Vətən saralı,
Vətən də yaralı, sen de yaralı,
Geyinmə əyninə qara libası,
Ağlama, ağlama şəhid anası…

Haqqın dərgahına gedənlər min-min,
“Tanrı rəhmət etsin”, biz deyək”Amin”,
Adı tarixlərə düşən gəncimin,
Boynu bükük qaldı göldə sonası,
Ağlama, ağlama, şəhid anası. …

Əqli-zəkasıyla bir ümman oğlun,
Həsrətdən vüsalı pay uman oğlun,
“Üzüağ “qayıdır QƏHRƏMAN oğlun,
Ağlayarmı qəhrəmanlar anası???!!!!
-Ağlama, ağlama, şəhid anası !!!……

Utanıram susqunluqdan,
Acizlikdən, satqınlıqdan,
Yaltaqlıqdan.
Utanıram bədbinlikdən,
Gərginlikdən.
Düşünürəm əsirimi,
Faciəmi…
Utanıram çadırlarda
Sürünməkdən.
Şərəfsizlik simasına,
Bürünməkdən….
Utanıram,
Hissə- hissə bölünməkdən.
Əlçim-əlçim didilməkdən.
Sökülməkdən.
Tikə-tikə ölkələrə tökülməkdən.
Utanıram!!!
Yaddaşlarda tor qurubdur,
Hörümçəklər.
Elə şirin yuxu verib,
Gələn vədlər.
Ayılmaq da istəmirik.
Harınlamış təbəqədən,
Bəhanələr gətiririk…
Utanıram varlığımdan danışmağa,
Utanıram torpağıma qarışmağa.

Təşvişə düşmə xalqım,
İgidliyə hazır ol.
Qisasın al şəhidin,
Torpağında qazi ol.

Bük belini düşmənin,
Tik əlini düşmənin,
Sök dilini düşmənin,
Ölməyinə razı ol.

Səbir zülümlər doğar,
Qisas ölümlər doğar,
Vətən olumlar doğar,
Vətən daşı azı ol.

Dalğalanacaq, mənim üçün
Dənizlərin ən gözəli
Günlərin ən özəlində
Günəş batana yaxın
Gündüz sarlıb,
gecənin qoynunda
Yatana yaxın
Balaca bir sandalda
Böyük arzularla
Şeirə qucaq açan
O anlarla
Çıxacam yola
Ürəyim dalğa- dalğa
Dəniz dalğa- dalğa
Öpəcək balıqlar
Baxışlarımı bəzəyən
Masmavi sonsuzluqdan
Daha dönməyəcəm
Dönməyəcəyik
Ürəyimizin bizi apardığı
O qutlu yoldan
Layla deyəcək, gecə
Bütün acılarımıza
Yaşadıqlarmıza, yaşamadıqlarımıza
Güləcək sevgimiz
Elə o gecə
Elə o dənizdə
Ay işığında
Gecənin yaraşığında
Birləşəcək o gecə
Dənizin dibi, göy üzünə
Toxunacaq dodaqlarım
Dəniz təki islaq
Dodaqlarına, üzünə
Bir az sevgi
Bir az ehtiras
Dəniz kimi
Gecə kimi
Həyat təki
Öpəcək sandalımız
ən dəcəl dalğaları.

Tural sahab.
Şeirlər doğulacaq
ayrılıqların kölgəsində
körpə kəfənlərində
və boğulacaq sevgi və həyat
insanlığın qəfəsində
uşaqlar balaca qurşunlarla öləcək
xəyallarında
xəyallarında bitirəcək sevənlər qanlı savaşları
Gülə, bir daha yazılmayacaq ezgilər, öykülər
Bülbülün yerini postmodern Qarğalar tutacaq
Şeirlər gül kimi baş qaldıracaq torpaqdan
gül kimi başlar düşəcək torpağa
Şeirlər boğulacaq bir gün
sevgisiz urqanlarda
şeirlər doğulacaq bir gün
səssiz burulğanlarda

Könlüm quşu qanad çalmaz, sənsiz bir an, Azərbaycan
Xoş günlərin getməz müdam xəyalımdan Azərbaycan

Səndən uzaq düşsəm də mən eşqin ilə yaşayıram
Yaralanmış qəlbim kimi, qəlbi viran Azərbaycan

Bütün dünya bilir sənin qüdrətinlə, dövlətinlə
Abad olub, azad olub, mülkü-İran, Azərbaycan

Bisütuni-İnqilabda Şirin-Vətən üçin Fərhad
Külüng vurmuş öz başına zaman-zaman Azərbaycan

Vətən eşqi məktəbində can verməyi öyrənmişik
Ustadımız demiş heçdir vətənsiz can, Azərbaycan

Qurtarmaqçün zalımların əlindən Rəy şümşadını
Öz şümşadın başdan-başa olub al qan, Azərbaycan

Yarəb, nədir bir bu qədər ürəkləri qan etməyin
Qolu bağlı qalacaqdır nə vaxtacan Azərbaycan

İgidlərin İran üçün şəhid olmuş, əvəzində
Dərd almısan, qəm almısan sən İrandan, Azərbaycan

Evladların nə vaxtadək tərki-vətən olacaqdır
Əl-ələ ver, üsyan eylə, oyan oyan Azərbaycan

Yetər fəraq odlarından kül ələndi başımıza
Dur ayağa, Ya azad ol, ya tamam yan, Azərbaycan

Şəhriyarın ürəyi də səninki tək yaralıdır
Azadlıqdır sənə məlhəm, mənə dərman, Azərbaycan

Nə yatmısan, qoca vulkan, səninləyəm!
Ayağa dur, Azərbaycan, səninləyəm!
Səndən qeyri biz hər şeyi bölə billik!
Səndən qeyri biz hamımız ölə billik!
Bu, Şəhriyar harayıdı,
Bu, Bəxtiyar harayıdı!
Hanı sənin tufan yıxan,
Gurşad boğan yurda oğul
oğulların!
Qara Çoban, Dəli Domrul oğulların.
Çək sinənə-qayaları yamaq elə,
Haqq yolunu ayağına dolaq elə,
Bayrağını Xəzər boyda bayraq elə,
Enməzliyə qalxmış olan bayrağını!
Azərbaycan, Azərbaycan,
Azərbaycan bayrağını!
Ayağa dur, Azərbaycan!
Bunu bizə zaman deyir,
Məzarından baş qaldıran baban deyir!
Nər oğlu nər, səninləyəm!
Səninləyəm, silah tutan,
Külüng tutan, yaba tutan,
Kösöy tutan, nişanlı ər, səninləyəm!
Səninləyəm, qız atası,
Hanı nərən, hanı səsin!
Hanı andın!
Yoxsa sən də yatmışlara, batmışlara,
Qeyrətini satmışlara xırdalandın!!!
Gözünü sil, Vətən oğlu, ayağa qalx!
Üfüqünə bir yaxşı bax.
Sərhəddinə bir yaxşı bax.
Sərhəddinin kəməndinə bir yaxşı bax!
Dur, içindən qorxunu boğ,
Ölümünlə, qalımını ayırd elə.
Dur, içindən qorxağı qov,
Dur, özünü Bozqurd elə!
Bir səsindən min səs dinər,
Neçə-neçə daşa dönmüş dinməz dinər!
Oddan bitər, qandan bitər əyilməzlər!
Mərd oğullar-mərdliyilə öyünməzlər!
Torpaq altda ölümlüyə gömülməzlər.
Varım, yoxum, səninləyəm,
Azım, çoxum, səninləyəm,
Şirin yuxum, səninləyəm.
Yıxın məni söz atından,
Atın məni tank altına.
Əzin məni xıncım-xıncım,
Kəsmir əgər söz qılıncım,
Didin məni didim-didim,
Atın məni tank altına.
Qundaqdakı bir körpəni xilas edim.
Neçə “səni”, neçə “məni” xilas edim.
Səninləyəm,
Sözü qəmli, özü dəmli rəhbər adam!
1918-də vuruşurdu,
Danışmırdı rəncbər atan, rəncbər atam!
Səninləyəm, haqq-ədalət, səninləyəm,
Milli qürur, milli qeyrət, səninləyəm!
Səpil quma, göyər yerdə, bit qayada,
Gizli nifrət, açıq nifrət, səninləyəm,
Oyat bizi, ey yaradan, səninləyəm!
Ya bilmərrə yatırt bizi,
Ya bilmərrə oyat bizi,
Ya yenidən yarat bizi,
Ey yaradan, səninləyəm,
Səninləyəm, yatmış vulkan,
Səninləyəm!
Ayağa dur, Azərbaycan,
Səninləyəm!

El bilir ki, sən mənimsən,
Yurdum, yuvam, məskənimsən,
Anam doğma vətənimsən!
Ayrılarmı könül candan?
Azərbaycan, Azərbaycan!

Mən bir uşaq, sən bir ana,
Odur ki, bağlıyam sana,
Hanki səmtə, hanki yana
Hey uçsam da yuvam sənsən,
Elim, günüm, obam sənsən!

Çox keçmişəm bu dağlardan,
Durna gözlü bulaqlardan!
Eşitmişəm uzaqlardan
Sakit axan arazları,
Sınamışam dostu, yarı…

Fəqət səndən gen düşəndə,
Ayrılıq məndən düşəndə,
Saçlarıma dən düşəndə.
Boğar aylar, illər məni,
Qınamısan ellər məni.

Dağlarının başı qardır,
Ağ örpəyin buludlardır.
Böyük bir keçmişin vardır.
Bilinməyir yaşın sənin,
Nələr çəkmiş başın sənin.

Düşdün uğursuz dillərə,
Nəs aylara, nəs illərə.
Nəsillərdən nəsillərə,
Keçən bir şöhrətin vardır.
Oğlun, qızın bəxtiyardır…

Hey baxıram bu düzlərə,
Ala gözlü gündüzlərə.
Qara xal ağ üzlərə,
Könül istər şeir yaza;
Gəncləşirəm yaza-yaza…

Ölməz könül, ölməz əsər,
Nizamilər, Fizulilər
Əlin qələm, sinəm dəftər,
De gəlsin hər nəyin vardır.
Deyilən söz yadigardır.

Vətənimin seyrinə çağırıram elləri,
Sərvət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!
Bəzənib başdan-başa şəhərləri, kəndləri
Cənnət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!

Qanımızda dövr edən sədaqətdir, sədaqət,
Günəşdən də parlaqdır gözümdən bu həqiqət.
Dostuna, qardaşına təmənnasız məhəbbət,
Hörmət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!

Gözəlliklər Vətənə gözəllərindən gəlir,
Dostluğun-qardaşlığın təməllərindən gəlir,
Könüllərin nıüqəddəs əməllərindən gəlir,
Qüdrət görmək istəyən Azərbaycana gülsin.

Saysız qəhrəmanların
Qurub yaradanların,
Qocasında, gəncində, bu sadə insanların
Şöhrət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!

Payızında, qışında, baharında, yazında
Dinir dostluq nəğməsi konüllərin sazında.
Sabaha addımlayan mərd oğlunda, qızında
Qeyrət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!

Zavalsızdır ömürlük qoynundakı bağça, bağ,
Məhəbbəti, şöhrəti dolaşır oymaq-oymaq,
Al bayraqlar altında alnıaçıq, üzüağ,
Millət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!

Qan ağlayır, ağı deyir bulaqlar,
Yol gözləyir o dərələr, o dağlar.
Səbrin də bir hüdudu var, həddi var,
Düşmən üstə şir tək yeri, əsgərim,
Qarabağı qaytar geri, əsgərim.

Yad əlində əsir qalan Vətən var,
Bu savaşda neçə ölən-itən var.
Yurd uğrunda şəhid olub oğullar,
Çatdır bizə xoş xəbəri, əsgərim,
Qarabağı qaytar geri, əsgərim.

Qiyamətə qoy qalmasın bu qisas,
Nə zamandı durulmayır xan Araz.
Bu torpağın harayına qulaq as,
Dağlarda aç sən səhəri, əsgərim,
Qarabağı qaytar geri, əsgərim.

Doğma yerlər qalıb düşmən əlində,
Yadlar gəzir Pənah xanın elində.
Sular dinir qarğa, quzğun dilində,
Sök sərhəddi, sök çəpəri, əsgərim,
Qarabağı qaytar geri, əsgərim.

Qalx ayağa, ər oğlu ər, vaxt çatıb,
Gir meydana, göstər hünər, vaxt çatıb.
Bəsti bizi boğdu qəhər,vaxt çatıb,
Hünərlə al doğma yeri, əsgərim,
Qarabağı qaytar geri, əsgərim.

Qoparmayın şəhid adlı yaramı,
Düşmənlər duymasın, bu fəryadımı.
Bilmirəm sevinim ya ağlayımmı,
Adın tarixlərə, yazdı şəhidlər,
Haqqın dərgahına, qalxdı şəhidlər!

Ay ana, saçını dərddən ağartma,
Gəlib gedənlərdən oğlunu sorma.
Qara bəxtim deyib, yanma-alışma,
Adın tarixlərə yazdı şəhidlər,
Haqqın dərgahına qalxdı şəhidlər!

Həyatda candan şirin deyin nə var?
Şirin candan keçdi, vətənçün onlar.
Əlbət yaşayacaq belə oğullar,
Adın tarixlərə yazdı şəhidlər,
Haqqın dərgəhına qalxdı şəhidlər!

Vətənin köməyə ehtiyacında,
Yetdilər imdada dar ayağında.
Qanların tökdülər torpağ uğrunda,
Adın tarixlərə yazdı şəhidlər,
Haqqın dərgahına qalxdı şəhidlər!

Şəhidlik adını ucuz tutmayın,
Öldülər sözünü dilə almayın.
Onlar yaşayırlar, siz unutmayın,
Adın tarixlərə yazdı şəhidlər,
Haqqın dərgahına qalxdı şəhidlər!

Diriliyin yolu sevgi

Diriliyin yolu sevgi,
Canlılar,
Həyatın rəngi,
Küləklər, fırtınalar,
Qasırğalar, Günəşin atəşi,
Gecənin zülməti,
Ulduzların naxışı,
Dəryaların mirvariləri,
Mərcan, inciləri,
Dodaqların arasında,
Düzülmüş sədəflər,
Yerdə, göydə olan,
Bütün xassələr,
Vicudunda.
Körpəliyində, uşaqlığında,
Gəncliyində,
Böyük görünən dünya,
Düşüncənə sığmayan kainat,
Yumruq kimi,
Balaca görünən ovcunda.
Nədən dəyişkən xasiyyətlisən,
Bilirsən? Birdən mülayim, sərt,
Yırtıcı,
Xəyanətkar birisən?
Həyatın çalarları,
Pozulmayan, saralmayan,
Rəngisən.
Arzularının nöqtəsi yox,
Dənizlərin dalğası kimi.
Bil ki,
Nəfsini tərbiyyə etməsən,
Nəfsinin ağuşunda,
Varlığı, yoxluqla,
Diriliyi ölümlə,
Əvəz etmisən –
Dünyanın ovcunda itmisən.

EY ALLAHIM

Yer üzündən zülmü qaldır..
Zülm edənləri qandır.
Mələklərini göndər,
İnsanların düşüncəsinə,
Rəhmət nurunu endir.
Yerlər, göyər,
Sənin mülkündür.
Axan qanların nakəsindən,
Mülkünü pakla.
Göndər xilaskarını,
Höccətini tamamla.
Ey Allahım!
Səndən başqa,
Yoxdur xilaskarım!
Sənə yetişsin ahım,
İnsanların acısını dindir.
Ölməsin bu körpələr,
Ölməsin bu adamlar.
Dul qalmasın kişilər,
Dul qalmasın qadınlar.
Silkələnməsin ərşin.
Getsin son mənzilinə,
Yarı yolda qalmasın,
Ömür adlı sərnişin.

İYNƏ KİMİ SANCILIRSAN

Mənim qara paltarımdır,
Əyninə geydiyin ağ gün.
Gedişin öz əlləriylə,
Xoş günümə vurmuş düyün.

Gecələr sənə sarılır,
Mürgüləyən xəyallarım.
Gündüzlər durur gözümə,
Uşaqların, uşaqlarım.

Düşündükcə əllərinin,
İstisində əriyirəm.
Göz yaşının atəşində,
İslanıram, kiriyirəm.

Söylə, axı, dəyərmiydi,
Sevgimizi inlətməyə.
Var dövlətə dəyişməklə,
Ülviliyi kirlətməyə?

Doğma mənəm,sənsə gedib
Yad qollara sarılırsan.
Düşüncəmdən ürəyimə,
İynə kimi sancılırsan.

Əsgər paltarımı geyib əynimə,
Silah – sursatımı asdım çiynimə,
Döyüşmək həvəsi vurub beynimə
Əmr ver döyüşə cənab komandan!

Erməni giribdir torpağımdadır,
Ceyranın, cüyürün oylağındadır,
Su içir(!) İsanın bulağındadır
Əmr ver döyüşə cənab komandan!

Atəşkəs qorunur ilin hər ayı,
Hiylədə varmı i, düşmənin tayı,
Istərəm elimdən çıxarım hayı
Əmr ver döyüşə cənab komandan!

Başımıza güllə yağır,
Əcəl gözümüzə baxır.
Yaralı ümid çağırır:
“Ay Vətən, başın sağ olsun!”

Çinar boylu cavanların,
Boynuna qurbandı Vətən.
Şəhidliyə gedən yolun,
Ömür –Vətən, andı Vətən.

Bir gün mən də şəhid olsam,
Ağlama, Vətən, Ağlama!
Ömür olsun qaralanan
Ağlama, Vətən, Ağlama!

Beynimdə bir fikir dolaşır inan
ürəyim ağrıyır, gözlərim dolur
hər dəfə şəhidlər gördüyüm zaman
içimdə intiqam hissi oyanır.

Nə qədər analar göz yaşı töksün
nə qədər sürəcək, bu yas bu hüzün
qoy düşmən üsdünə bir duman çöksün
çıxarıb ovcuna gözlərin töksün..

Donur damarlarda axan qan yenə
İlahi, bu fəryad bitsin nə olar!
neçə cavan ömrü sona yetənə
bu torpaq uğrunda çox şəhid olar.

Haqqı aramayan . vicdan arasın
şəhid ruhlarına hörmət ehtiram
hər düşmən qəlbində ocaq qalansın
bir qaysaq bağlasın qanayan yaram..

Qəlbimin sözünü töküb şerə
bu şəhid ruhlara yazdım ürəkdən
sən hələ yaşayıb neçə ürəkdə
ruhunla həmişə ölməyəcəksən……

Dərdlərimi üzə-üzə,
Dərdə tərəf yeriyirəm.
Dərd alışır daxilimdə,
Dərd içində əyiyirəm.

Gözlərimdən ürəyimə,
Özüm boyda yaş süzülür.
Vücudumun üzərinə,
Sıra-sıra daş düzülür.

Heykəlimi yaradıram,
Meydanlarda, parklarda.
Gül dəstəsi sinəm üstə,
Əvvəl, axır sıralarda.

Qayıdıram varlığıma,
Yer üzündə tapammıram.
Sulyetimə nə palçıqdan,
Nədə oddan qatammıram.

Ruhum çıxır ərşə tərəf,
Bulutlarda yox oluram.
Zöhrə kimi, işıq saçıb,
Göy üzündə doğuluram.

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Mətbuat xidmətinin Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalına istinadən yaydığı məlumata görə, avqust ayının 4-də Bakı şəhəri, Qaradağ rayonu, Lökbatan qəsəbəsində yerləşən Heydər Əliyev Mərkəzində Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin, Qaradağ rayon Gənclər və İdman İdarəsinin, Heydər Əliyev Mərkəzinin, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondunun maliyyə dəstəyi ilə həyata keçirilən ”Qaradağ Rayon Gənclərinin Liderlik Bacarıqlarının və Könüllülük Fəaliyyətinin İnkişaf Etdirilməsi”layihəsi çərçivəsində sayca beşinci və sonuncu seminar keçirildi.Toplantıda Qaradağ rayon Gənclər və İdman İdarəsinin sədri Elçin Hüseynov, Baş məsləhətçi İlqar Qasmımov, Heydər Əliyev Mərkəzinin direktoru Hicran Xəlilova və Mərkəzin əməkdaşları, Bakı Qızlar Universitetinin tələbəsi, gənc xanım Nübar Abbasova, “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü, gənc yazar Kənan Aydınoğlu, “Heydər Əliyev və Müstəqil Azərbaycan” inşa yazısının qalibi, gənc yazar Hüseyn Hüseynzadə və digər qonaqlar iştirak ediblər. Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələrinin də qatıldığı tədbir saat 12:00-da başladı.Bir saata yaxın davam etdi.Tədbiri giriş sözü ilə açan Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin başçısının müavini Təranə İsmayılova ilk növbədə Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin Başçısı cənab Süleyman Mikayılovun təbdbir iştirakçılarına göndərdiyi salamlarını çatdırıb Müstəqil Azərbaycan dövlətinin banisi və memarı, Azərbaycan Xalqının Ümummilli Lideri cənab Heydər Əliyevin dövlət gənclər siyasətinin inkişaf hetdirilməsi sahəsində imzaladığı sərəncamlar, gördüyü məqsədyönlü tədbirlər, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondunun yaranma tarixindən, keçdiyi şərəfli inkişaf yolundan, gerçəkləşdirdiyi məqsədyönlü layihələr haqqında tədbir iştirakçılarını bilgiləndirdi.Daha sonra isə sözü Heydər Əliyev Mərkəzinin direktoru Hicran Xəlilovaya verdi.Hicran Xəlilova da öz növbəsində tədbir iştirakçılarını salamlayıb, ölkəmizin inkişafından, təbii resurslarından, əlverişli coğrafi mövqeyindən söhbət açaraq rayon gənclərinin müəllifləri olduqları layihələr haqqında bilgilər verdi, gerçəkləşdirilməsi üçün Heydər Əliyev Mərkəzi tərəfindən hər bir gəncə lazımi köməklik göstəriləcəyini qeyd etdi və tədbirə qatılan hər bir gəncə ayrı-ayrılıqda bol-bol uğurlar və yeni yaradıcılıq fəaliyyəti dilədi.Tədbirdə iştirak edən gənclər arasında ilk olaraq çıxıç edən “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü, gənc yazar Kənan Aydınoğlu ilk növbədə Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin gənclər üzrə katibi, “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin rəhbəri Rəşad Məcidin salamlarını çatdırdı, təşkilatçılıq üçün Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin, Qaradağ rayon Gənclər və İdman İdarəsinin, Heydər Əliyev Mərkəzinin, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondunun rəhbərliklərinə təşəkkürünü bildirdi, müəllifi və rəhbəri olduğu “Azərbaycanın istedadlı gənc yazarlarına dəstək” layihəsinin hazırlamaqda əsas məqsədinin Qaradağ rayonunda yaşayıb 15-35 yaş həddində olub ədəbi-bədii yaradıcılıqla məşğul olan gənc yazarların ədəbi-bədii nümunələrini, poeziya örnəklərini, məqalələrini, poemalarını, publisistik qeydlərini özündə cəmləşdirəcək “Gənc yazarlar” adlı toplunun işıq üzü görməsinə nail olmaqdan, ədəbi prosesə qoşulmasına yardımçı olmaqdan, ictimaiyyətin nəzərinə çatdırmaqdan ibarət olduğunu tədbir iştirakçılarının nəzərinə çatdırdı və diqqətə görə hər kəsə təşəkkür etdi.Sonra “Yeni Nəsil” İctimai Birliyinin sədri Asif Səlimov müəllifi və rəhbəri olduğu ”Qaradağ Rayon Gənclərinin Liderlik Bacarıqlarının və Könüllülük Fəaliyyətinin İnkişaf Etdirilməsi” layihəsini gerçəkləşdirməkdə yardımçı olan Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin, Qaradağ rayon Gənclər və İdman İdarəsinin, Heydər Əliyev Mərkəzinin, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondunun rəhbərliklərinə təşəkkürünü bildirdi, uğurlar dilədi, yaxın günlərdə müəllifi olduğu yeni layihəni Qaradağ rayonu, Lökbatan qəsəbəsində yerləşən “Heydər Əliyev” Parkında ictimaiyyətin nəzərinə çatdıracağını vurğuladı.Bakı Qızlar Universitetinin tələbəsi, gənc xanım Nübar Abbasova müəllifi və rəhbəri olduğu “Kimsəsizlər uşaqlar”, Azərbaycan və Dünya çempionları Samir Şərifov və Camal Hümmətli “Birinci Olimpiya oyunları”, Zamanova Zəriha “Bələdiyyə seçkiləri”, “Heydər Əliyev və Müstəqil Azərbaycan” inşa yazısının qalibi, gənc yazar Hüseyn Hüseynzadə “Yol hərəkəti qaydaları haqqında”, Bakı Dövlət Universitetinin I kurs tələbəsi İlkin Abdullayev “Erkən nigah haqqında” hazırladıqları layihələr haqqında bilgiləri tədbirdə iştrak edən qonaqlara sundular.Daha sonra Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin başçısının müavini Təranə İsmayılova Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı cənab Süleyman Mikayılovun imzası ilə təsdiqlənən Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondunun maliyyə dəstəyil ilə həyata keçirilən “Qaradağ Rayon Gənclərinin Liderlik Bacarıqlarının və Könüllülük İnkişaf Etdirilməsi” layihəsində iştirakına görə fərqlənən gənclərin hər birinə Sertifikat təqdim etdi və uğurlar dilədi.Tədbirin sonunda xatirə şəkilləri çəkdirildi.
Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin başçısının müavini Təranə İsmayılova tərəfindən Sertifikatlar təqdim edilən rayon gənclərinin siyahısı:
1.Asif SƏLİMOV
2.İlkin ABDULLAYEV
3.Nübar ABBSOVA
4.Kübra ƏLİYEVA
5.Aysel QƏRİBOVA
6.Aynurə KƏRİMOVA
7.Gülnar NƏZƏROVA
8.Ramiz YUSİFOV
9.Camal HÜMMƏTLİ
10.Gülxar HÜMMƏTLİ
11.Murad ƏLİYEV
12.Emin ŞIXƏLİYEV
13.Zamanova ZƏRİHA
14.Validə HEYDƏROVA
15.Xəqani MƏNSİMOV
16.Leyla ƏSƏDULLAYEVA
17.Elvin ABİYEV
18.Sarvan HACIYEV
19.Hüseyn HÜSEYNZADƏ
20.Samir ŞİRİNOV
21.Esmira XƏLİLOVA
22.Cavanşir EYVAZOV
23.Vəliyulla QASIMOV
24.Alim QULİYEV
25.Kənan AYDINOĞLU
26.Qulu ƏLİYEV

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Mətbuat xidmətinin Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalına istinadən yaydığı məlumata görə, avqust ayının 4-də Bakı şəhəri, Qaradağ rayonu, Lökbatan qəsəbəsində yerləşən Heydər Əliyev Mərkəzində Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin, Qaradağ rayon Gənclər və İdman İdarəsinin, Heydər Əliyev Mərkəzinin, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondunun maliyyə dəstəyi ilə həyata keçirilən ” Qaradağ Rayon Gənclərinin Liderlik Bacarıqlarının və Könüllülük Fəaliyyətinin İnkişaf Etdirilməsi” layihəsi çərçivəsində
sayca beşinci və sonuncu seminar keçiriləcək. Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələri də iştirak edəcək.

Sil göz yaşlarını,ağlama heç vaxt,
Şəhidlik ucadan ucadır,ana.
Toyumçün aldığın o tər xınanı
Qoy ağ saçlarına elə gəl, ana.
Uca tut başını,əymə heç zaman,
Yanımda gözlərin gülsün,ay ana.
Yarıma de məni gözləməsin o-
Mən gələ bilmirəm o gəlsin,ana.
Söylə ağlamasın mənsiz gecələr
Ulduzla yolladım eşqimi,ana.
Onu tənha qoyub gedərəmmi heç,
Nəfəsimi köksünə həkk etdim,ana.
Sən gəl heç darıxma,nigaran qalma,
Mən ərşin qoynunda xoşbəxtəm,ana.
Kor bir qurşun dəydi qəlbimə mənim,
Ruhum səmalara ucaldı, ana.
Cismimi bürüyüb yumşaq ipəyə,
Mələklər cənnətə apardı,ana.

Şəhidlər xiyabanı,
Sıralanıb baş daşı.
Sağa-sola yazılib,
İngilisin yaddaşı.
Mənim qanlı tarixim,
Onun xoş mənzərəsi.
O hər addım dayanır,
Lentə alır məscidi,
Daşa dönmüş hər kəsi…
Toz basıb məzarlığı,
İtib şəhidin adı.
Bir azca aşağı bax,
Üçbucaq otracaqda,
Qucaqlaşıb vətənin,
Neçə gənc övladı.
Öpüşlərə qərq olub,
Ağacın kölgəsində.
Zülmət doğub eləbil,
Bütün yer kürrəsində.
Bir az məşələ tərəf,
Bir çayxana açılıb
İngilisin şəninə.
Heç oxşamır o qədim,
Bakı şəhərinə.
Gödək don geyinib qız,
Yellənir ürkək-ürkək.
Əllərilə saxlayır,
Qaldırmasın yuxarı,
Hərdən bir şıltaq külək.
Menyular əcnəbinin,
Dilində tərtib olub.
Fincanın dibindəki,
Qəhvə sanki soğulub.
Ofisiant oğlan,
İngiliscə danışır.
Babamın sümükləri,
Neft quyusunda yanmış…
Hər gün yenə alışır.
Ümidim dönür geri,
Boylanır şəhidlərə.
İlişir düşüncəm,
Öpüşənlərə…

Yaralı millətim,
Şəhidliyin mübarək xalqım.
Dik başını aşağı dinmə,
Acıları çək gözünə,
Çək üzünə, çək sinənə,
Sənin acılarından kimə nə?!!!
Musiqilər bəzəyir efirləri,
Göbək at oyna,
Gəlmə şəhidlik oyununa,
Yoxsa kəfən biçilər boyuna.
Ömrünün astanasında,
Qara kağız…
Yağ buluddan torpağa hop,
Şəhidliyin zirvəsinədən qop.
En aşağı şimşək kimi,
Yandır özünü, alovla dərdini,
Çıxart dərini.
Sifətini dəyiş, yat yuxularda.
Yuxuların çin olsun.
İstəyirsən yerin təbəqəsinə en,
Göyər çıx daşların arasından.
Yada
Keç güzgü qarşısına,
Dükandan alma oyuncaq.
Nə edirsənsə et,
Özündən çıx, özündən get.
Yıxıl, səril torpağın üstünə
Üç rəngli bayrağı çək,düşüncənə,
Bağlansın dilin.
Mübarək olsun,
Zirvədən enən,
Səni torpağa gömən şəhidliyin.

Səsini dinləməyi sevirəm,
gözlərinə baxmağıda, əllərindən tutmağıda,
yuxumda xəyal olsa belə varlığınla yatmağıda sevirəm.
Yanımda olmasanda, uzaqdan boylansamda,
sabahları sən deyib uyansamda anlamsız kəlmələr qursamda yenə səni sevirəm.
O sakit danımağını, hər sorduğumda bilmirəm
sən danış deyə alışmağını
hər dəyqə mənimlə küsüb barışmağını belə çox sevirəm.
Mənə dəliyəm deyirsən , hər kəs deyir bilirəm
bəlkəmdə dəliyəm
ama bunu əsla unutma əgər səni sevmək dəliliksə mənə gülsələr belə
yenə səni çox ssevirəm……………………..

Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin həyata keçirdiyi «Paytaxtdan bölgələrə… Bölgələrdən paytaxta…» adlı layihə çərçivəsində «Bölgələrdən səslər» ədəbi toplusu işıq görəcək.Layihənin rəhbəri Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin İdarə Heyətinin Başqan yardımcısı, gənc xanım yazar Əfsanə Ələsgərlidir.
Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondunun maliyyə dəstəyi ilə baş tutan layihə Azərbaycanın müxtəlif bölgələrində fəaliyyət göstərən yaradıcı gənclərin ədəbi örnəklərinin toplanması, istedadlı gənclərin daha geniş ədəbi mühitə təqdim edilməsi, paytaxt gəncləri ilə bölgədə yazıb yaradan yazarlar arasında ədəbi-mədəni ilişkilərin daha da intensiv və geniş xarakter almasını hədəf götürüb.

Bölgələrdə yaşayan və topluda öz ədəbi örnəklərini görmək diləyində olan gənclər (30 yaşınadək) avqustun 15-dək dgtyb@box.az, efsanebayram@gmail.com və intiqam.cavansir@mail.ru elektron ünvanlara tələb olunan sənədləri Times New Roman 12 şrifti ilə göndərə bilərlər.

Topluya başqa dövri nəşrlərdə çap olunmayan əsərlərin təqdim edilməsi arzu olunur.

1. Bir ədəd şəkil

2. Qısa özkeçmiş

3. Poeziya (maksimum 7 örnək)

4. Nəsr ( maksimum 3 örnək )

Səsverməyə əsasən Münsiflər heyəti göndərilənlər içərisindən ən yaxşı hesab etdiyi poeziya və nəsr örnəklərini topluya daxil edəcək.

Əlaqə telefonları: (050) 529-28-33, (050) 545-68-98

Bəlkə də tapacaqsan cavab
Bütün suallarıma
Azad olacaq sevgim
Kinimdən ,qürurumdan
Bilirəm aydınlıq olacaqsan
Sən ,sən daha nələr
Nələr olacaqsan….
Ta uşaqlıqdan bəri
Böyüyəcəm,ailə quracam,
Oğlum olacaq mənim
Adını” Fərid “qoyacam
Deyə,xəyal edib
İllərcə düşündüyüm,
Bəzən əlçatmazımsan….
Mən hiss etdim,amma
Fəridim!…
Hərdən qoynumda,
hərdən yanımda
Dünyaya gəlmədən gözümdə
Gözünü çizdim.
Gözlərimlə yalnız
O gözü sevdim
Gəl artıq gəl,Fəridim!
Gəl dünyaya!
Amma aldatmasın dünya
Necə ki arzularımda
Sən bir qəhrəman ,vüqarsansa
Gəldiyin dünyada bu, fəxr
Çəkilsin adınla qoşa.
Böyüsən naz –nemətlə sən
Sadəliyindən gen qalma
Əlacsıza əlac ol
Yıxılana balta vurma sən
Çirkəfə bulanma,Fəridim!
Gəl artıq gəl ,dünyaya
Mən yerimi ,yurdumu bilim.
Əlimə qələm alıb
Yazdığım günlüyüm
Mavi rəngi boyadığım sətrini
Ümidlə altınını çizdiyim
Məhz sənsən,sən ,Fəridim!
Gəl artıq gəl!
Gəl dünyaya!
Simanı boylanan üfüqdə gördüm
Ay işığında dədrləşib,baxışlarımla
Aradım,ulduzlar arasında
Səni məhz səni ,Fəridim!
Gələcəyin dünyanı
Bilki bir tək sənə dəyişdim.
Bilmərsən ,Fəridim
Necə içimə…
Od kimi düşdün
Bu dəfə də gəlməzsən
Atəşimə bir daha
Od vuracaqsan
Bu ananı daha,nə qədər?!
Həsrətdə qoyacaqsan?!
Gəl artıq gəl ,Fəridim!
Dinmir göz yaşlarım,ürək sirrim
Daha arzular olmasın uzaq sahilim
Gəl diksindim,
Yarımçıq röyalardan
Əlimi sənə uzadarkən
Yarı yuxulu oyanmalardan.
Çöldə bir uşaq “ana” deyərkən
Gəlirəm,Fərid deyib
Qaçmaq istəmişəm.
Qəflət oyanmışam
Yarı sərsəm güzgüdə ,
Özümə baxarkən
Elə özümdə,
Simanı görmüşəm.
Öz-özümlə söhəbtləşmişəm
Olma hekayəm
Olma nağılım,əfsanəm
Gəl qurulu düzənim
Gəl ,Fəridim!
Gəl dünyaya
Bir baxaq pəncərədən
Bu qoca kainata!
Mən səni ,Fəridim
Sən dünyaya gəlmədən
Sevdim!

Seyr etdim denizi derin baxışla
dedimki ilahi meni bağışla
Bir zaman burada sevdiyim vardı
indi yerində bir acı qəm vardı
o getdi həsrətin bağrı qubardı
məni rahat burax çıxıb getmisən
daha bu canımdan nə isdəyirsən….

Mən sənsiz bir zaman dəliyə döndüm
yanan bir şam kimi əriyib söndüm
kim bilir günlərcə öldüm dirildim
indi əsərinə baxmaq üçün sən
bəlkədə kənardan gülüb keçirsən
məni rahat burax çıxıb getmisən
daha bu canımdan nə isdəyirsən….

Dəyişib o yerlər mənimçün yaddır
içimdə bir saxta sevgi ağrıdır
gözümün önündə hər gün qaradır
bilmirəm soyuq bir daşam bəlkədə
bu sənsiz limanda doğma ölkədə
məni rahat burax çıxıb getmisən
daha bu canımdan nə isdəyirsən….

Hər dəfə ürəyim sızlayanda mən
yadıma düşürsən özüm bilmədən
Fidanı günbə-gün sərgardan edən
sənin intizarın olubsada bil
bu sənə təsəlli dönüşüm deyil
məni rahat burax çıxıb getmisən
daha bu canımdan nə isdəyirsən….

Ağdam,
Bir vaxt ağdın,
Boş qalıb kəndlərin.
Darma -dağın ətəyin.
Başına od ələnib,
Təpələrdən.
Qan selləri,
Yuyub-yuyub,
Ağ sifətin gedib əldən.
Mamır tutub daş çuxuru.
Şəhid olub torpağının,
Altı minlik qızı, oğlu.
Neçə ildir əli bağlı,
Yaş tutmusan…
Çıx bu yasdan.
Çıx bu rəngdən.
Yazma əsər, yazma dastan.
Sil torpaqla,
Laxtalanmış, mamırlamış,
Qanı bir bir.
Özün qan ol.
Ax bu xalqın damarına,
Susan, yatan xalqı oyat,
Xalqı dindir.
Ya hökm edib,
Yaddaşlardan,silsin səni.
Ya dövr elə damarında..
Buraxmasın ətəyini…
Ağdam.

23 iyul 2014-cü il tarixdə Bakı şəhəri, Qaradağ rayonu, Lökbatan qəsəbəsində yerləşən Heydər Əliyev Mərkəzində Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin, Heydər Əliyev Mərkəzinin və Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondunun təşkilatçılığı ilə “Qaradağ rayon Gənclərinin Liderlik Bacarıqlarının və Könüllük Fəaliyyətinin İnkişaf Etdirilməsi” layihəsi çərçivəsində dördüncü seminar keçirildi.Tədbiri giriş sözü ilə açan Qaradağ rayon Gənclər və İdman İdarəsinin Baş məsləhətçisi İlqar Qasımov ilk növbədə düzənlənən tədbirdə iştirak edən hər kəsi salamladı, daha sonra sonra Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondu haqqında olan bilgiləri sundu.Tədbirin təşkilatıçılarından biri olan Heydər Əliyev Mərkəzinin Direktoru Hicran Xəlilova da tədbir iştirakçılarını salamladıqdan sonra gəncləri bu tipli layihələrdə iştirak edib öz töhfələrini vermələrini məqsədəuyğun saydı. Sözü Qaradağ rayon Gənclər və İdman İdarəsinin sədri Elçin Hüseynova verdi.O da növbəsində Gənclər Fondunun maliyyə dəstəyilə ilə gerçəkləşdirilən layihələr haqqında danışdı, gənclərə yeni layihələr hazırlayıb Fonda təqdim etmələrini tövsiyyə etdi.Tədbirin gedişatında “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü, gənc yazar Kənan Aydınoğlu Azərbaycan Respublikasında yaşayıb, ədəbi-bədii yaradıcılıqla məşğul olan gənc yazarların ədəb-bədii nümunələrini, poeziya örnəklərini, məqalələrini, poemalarını, publisistik qeydlərini və digər nümunələrini özkeçmişləri (tərcümeyi-halları) şəkilləri ilə birgə “Gənc yazarlar” adlı topluda cəmləşdiriləcək “Azərbaycanın istedadlı gənc yazarlarına dəstək” layihəsini gerçəkləşdirmək ideyasını irəli sürdü.Layihə tədbir iştirakçıları tərəfindən rəğbətlə qarşılandı.Ölkənin müxtəlif rayon və qəsəbələrindən tədbirə təşrif buyuran qonaqlar da öz növbələində rəhbərləri olduqları layihələr haqqında tədbir iştirakçılarını bilgiləndirdilər.Daha sonra rayon sakini Asif bəy Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondunun daxili imkanlarından, gerçəkləşdiriyi layihələr üçün ayırdığı qrantlardan, layihə hazırlamaq qaydasından danışdı.Növbəti sayca beşinci seminarın gələn həftə ərzində Heydər Əliyev Mərkəzində Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı Süleyman Mikayılovun iştirakı ilə gerçəkləşəcəyi, seminarda iştirak edib layihələrini hazırlayan hər bir gəncə İcra başçının imzası ilə Sertifikat ilə təqdim olunacağı vurğulandı.Tədbirin sonunda xatirə şəkilləri çəkdirildi.

22 iyul – Milli Mətbuat günü münasibəti ilə Qaradağ Rayon İcra Hakimiyyətinin akt zalında respublikanın qabaqcıl və tanınmış kütləvi informasiya vasitələri nümayəndələriylə görüş keçirildi.
Tədbiri giriş sözü ilə açan Qaradağ Rayon İcra Hakimiyyəti başçısının müavini Təranə İsmayılova bütün mətbuat nümayəndələrini 22 iyul – Milli Mətbuat günü münasibəti ilə Qaradağ Rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı cənab Süleyman Mikayılovun adından ürəkdən təbrik etdi. Qeyd etdi ki, Azərbaycan milli mətbuatı özünəməxsus ənənələr yaratmış və şanlı jurnalistlər nəsli yetişdirmişdir. Mətbuatımızın yaradıcısı Həsən bəy Zərdabidən başlayaraq, günümüzə qədər böyük söz ustadları milli təfəkkürün inkişafı üçün misilsiz xidmətlər göstərmiş və öz qələmləri ilə xalqımızın maariflənməsinə böyük töhfələr vermişlər.
Azərbaycanda demokratik mətbuatın formalaşmasında, azad fikrin ifadəsi yolunda ulu öndər Heydər Əliyevin həyata keçirdiyi islahatların əvəzsiz olmuşdur. Ümummilli lider Heydər Əliyev demokratik dövlət quruculuğu prosesində kütləvi informasiya vasitələrinin rolunu daim yüksək qiymətləndirmiş, Azərbaycanda senzuranın ləğvi və bir sıra digər tədbirlərlə mətbuatın inkişafına böyük dəstək vermişdir. Çox əlamətdar və xoş haldır ki, mətbuatımızın inkişafına, jurnalistlərin sosial müdafiəsinin gücləndirilməsinə yönəlmiş siyasət bu gün möhtərəm Prezidentimiz İlham Əliyev tərəfindən ardıcıl surətdə və daha geniş miqyasda davam etdirilir. Dövlət başçımızın sərəncamına əsasən KİV işçiləri üçün inşa edilmiş yaşayış binası bunun bariz nümunəsidir.
Mətbuat işçiləri adından çıxış edən Nahid Canbaxışlı dövlətimizin başçısı Möhtərəm Prezidentimiz cənab İlham Əliyevə və rayon rəhbərliyinə göstərilən diqqətə görə minnətdarlıqlarını bildirdi.
Sonda mətbuat nümayəndələrinə mükafatlar təqdim olundu.

Türk dünyası yazarlarının almanaxı (Seriyalar şəklində, I hissə)

Əziz oxucular, istəkli poeziyasevərlər, bədii yaradıcılıqla məşğul olan həmkarlar! Azad söz, sərbəst və bədii təxəyyülün ifadəsi olan poetik fakir daşıyıcıları daim xalqın görən gözü, yazan əli olub. Bu gün də belədir. Hətta, bu gün daha geniş imkanlar açılıb ki, Söz sərhədləri tanımadan xalqları, millətləri bir-birə sevdirsin, qovuşdursun. Yəni Mədəniyyətlərarası Dialoqa ehtiyacın ciddi duyulduğu bir zamanda biz qələm sahiblərini, əslində isə Türk dünyası yazarlarını bir araya gətirmək, onların yaradıcılığı ilə yaxından tanış olmaq və onları bir-birə tanıtmaq məqsədi daşyan “SÖZÜMÜZ VƏ ƏMƏLİMİZ BİR, AMALIMIZ BİRLİK. Türk dünyası yazarlarının almanaxı Seriyallar şəklində” adlı bir layihə tərtib etdik. İstərdik ki, bu layihəyə qoşulanların sayı az olmasın. Bu, möhtəşəm bir xalq diplomatiyası layihəsi hesab olunmalıdır. Dövələtimizin və xalqımızın humanizm siyasətinə dəstək kimi anlaşılan bu layihə reallaşarsa, biz ümumi ədəbi birliyimizə nail olarıq. Bu işdə sizi birliyə və həmrəyliyə səsləyirik. Layihədə bədii yaradıcılıqla məşğul olan həmkarlarımızı və türk dünyasının əli qələm, dili kəlamlılarını görmək istərdik. Hazırlanan bu toplu bir neçə seriyadan ibarət olacaq, inşallah! Layihədə iştirak etmək istəyənlərin nəzərinə onun şərtlərini təqdim edirik:
1.Layihədə 18 yaşdan yuxarı bütün qələm sahibləri iştirak edə bilər.
2.Əsərlərdə mövzu və janr məhdudiyyəti yoxdu.
3.Layihədə siyasi, əxaqi dəyərlərə zidd, dini və milli ayrı seçkilik yaradacaq əsərlər qəbul olunmayacaq.
4.İştirakçılar əsərlərini 20 sentyabr 2014 cü ilədək aşağıda göstərilən adreslərə göndərə bilər.
5.Layihədə iştirak etmək istəyənlər layihə adına yaradılacaq hesaba 40 manat pul ödəməlidi.
6.İştirakçılar NƏZM bölməsi üzrə dörd şeir,NƏSR bölməsi üzrə isə həcmindən aslı olaraq bir və ya iki yazı,qısa tərcümeyi hal göndərməlidi.
7.Göndərilən hər bir əsər www.vehdet.org saytında son qəbul gününədək yayımlanacaq.
8.Əsəri ən çox oxunan ilk üç iştirakçı ödənişsiz olaraq layihədə yer alacaq.
9.Yetərli sayda iştirakçı olduğu halda Bakı və Gəncə şəhərlərində təqdimat günləri keçiriləcək.
10.Əsərləri – Edebi-islami.vehdet@yandex.ru e-mail adresinə göndərə bilərsiz.
11.Bütün sual,irad və məsləhətlərinizi bu adresə göndərə bilərsiz.

Azərbaycan Respublikası Prezidenti yanında Gənclər Fondunun maliyyə dəstəyi ilə “Vətən sevgisi sərhəddə başlamır, sərhəddə birmir” layihəsinə start verir.Layihənin rəhbəri Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, AYB və DGTYB üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Qarabağ bölgəsinin ədəbiyyatı” bölməsinin Baş redaktoru, gənc yazar Qabil Ədalətdir.Layihə çərçivəsində Azərbaycan Respublikasında yaşayıb, ədəbi-bədii yaradıcılıqla məşğul olan gənc yazarların vətənpərvərlik ruhda ədəb-bədii nümunələri, poeziya örnəkləri, məqalələri, poemaları, publisistik qeydləri və digər nümunələri özkeçmişləri (tərcümeyi-halları) şəkilləri ilə birgə eyni adlı kitabda cəmləşdiriləcək.
Yazılarının kitabda dərc olunmasını istəyən gənc yazarlar aşağıdakı ünvana müraciət edə bilərlər:

E-mail: qabiledalet@mail.ru

Gündəlik İnformasiya Agentliyninin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Rəhbərliyi Mənə Anam əziz qədər olan İlahə xanımı doğum günü münasibətilə təbrik edir, Sizə uzun ömür, möhkəm cansağlı, xoşbəxtlik, işlərinizdə və ədəbi-bədii yaradıcılığınızda bol-bol uğurlar diləyir!

Dərin hörmət və ehtiramla,

Kənan AYDINOĞLU.