Category: Azərbaycan ədəbiyyatı

İlahə BAYANDUR 1970-ci il iyul ayının 18-də Masallı rayonunda anadan olub.Ədəbiyyata, poeziyaya erkən yaşlarından maraq göstərir.Dövri mətbuatda şeirləri ilə çıxış edib.İlahə Bayandurun şeirləri “Sözün sehri”, “Möhtəşəm Azərbaycan”, “Sumqayıt Universiteti”, “Azad qələm” qəzetlərində, “Ziyalı Ocağı”, “Kümbet” dərgilərində, müsxətli ədəbiyyat, o cümlədən mədəniyyət və ədəbiyyat portallarında dərc olunub.
“Sumqayıt Univesiteti” qəzetinin Baş Redaktorudur.“Ziyalı Ocağı” İctimai Birliyinin sədridir.“Gənc Yazarlar” Ədəbi Birliyinin Bədii Rəhbəridir.Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Direktorudur.
2012-ci il fevral ayının 14-də İlahə Bayandurun təklifi ilə “Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının inkişafına dəstək” layihəsini irəli sürən “Ziyalı Ocağı” İctimai Birliyinin elektron orqanı Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalı fəaliyyətə başladı.Azərbaycanın müxtəlif bölgələrindən olan gənc yazarlara dəstək olmaq, gənc yazarları ictimaiyyətə çatdırmaq məqsədilə müxtəlif günlərdə Portalın səhifələrindən yeni məlumatlar hazırlanıb ictimaiyyətin nəzərinə sosial şəbəkə vasitəslilə çatdırdı.
2012-ci il sentyabr ayının 24-də Türkiyə Yazarlar Birliyinin Nümayəndə Heyətinin üzvləri tərəfindən ödüllərə layiq görüldü.
2012-ci il oktyabr ayının 6-da “Ziyalı Ocağı” İctimai Birliyinin elektron orqanı Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Birinci Qurultayında Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalınn Redaksiya, Yaradıcı, Nümayəndə Heyətlərinin üzvü və Direktoru seçilmişdir.

YETMİŞLƏ, SƏKSƏNLƏ VARAM DÖYÜŞDƏ

Elə bil dünəndi uşaq olduğum,
-Nə vaxt böyüyəcəm?-deyib dolduğum.
Nə tez keçdi günlər, ötdü fəsillər,
Oğurladı məndən ömrümü illər.

İllər insafsız nə deyim ona,
Aldadaraq məni girdi min dona.
Telimə ağ çəkdi, saçıma daraq,
Ötən gəncliyimdən verdilər soraq.

Bir də ayıldım ki, yaş ötüb keçib,
Əllini yavaşca adlayıb, biçib.
Altmış yaşımı haqladım göydə,
Yetmişlə, səksənlə varam döyüşdə.

Qalib döyüşçüyəm həyat yolunda,
Oğlum, qızlarım var sağım-solumda.
Məni öz canı tək sevən yarın da,
Doxsanca yaşımda olacam yanında.

SALMISAN

Hünərdən, qeyrətdən dərs söyləyənim,
Yadından çıxarma, iki almısan.
Torpaq paylayanım, el böldürənim,
Tərlanın işini sara salmısan.

Sənin nadanlığın tutdu gözünü,
Pula həris idin, yedin sözünü.
Indi ha qucaqla, bükük dizini,
Milləti ağladıb, dara salmısan.

Etdiyin nöqsanlar bağışlanmazdı,
Elə bir dərd verdin, odda yanmazdı.
Torpaqdan pay verən nadan, qanmazdı,
Tarixin köksündə yara salmısan.

Səni doğan xəcalət çəkər,
Atanın dizləri sustalar, çökər.
Torpağın haqq-sayı cismində itər,
Dumanda azdırıb, qara salmısan.

Bizi bu pislikdən çıxarmaq çətin,
Başı dik dayanmaz, qorxaq millətin.
Qalmışıq əlində zülmün, zillətin,
Bu xalqın yolunu hara salmısan?!

DOVŞAN ÜRƏKLİDİ TALEYİM, NEYNİM!

Düşüncələr qoynunda itib-batıram,
Fikrim axıb gedir, çaışb qalıram.
Ötən günlərimi yada salıram,
Dovşan ürəklidi, taleyim, neynim!

Hürkütdünmü susar, dinməz, danışmaz,
İncitdinmi. Ağlar, küsər, barışmaz.
Su üzündə yağa dönər, qarışmaz,
Dovşan ürəklidi, taleyim, neynim!

Daşın daşdan keçən taleyi, baxtı.
Zindan üzərində qurulub taxtı.
Mələklər döçünə qırmızı taxdı.
Dovşan ürəklidi, taleyim, neynim!

Bu daş üərklilər yandırdı, yaxdı.
İstehza eyləyib, qıyqacı baxdı.
Beynimdə gurlayıb, şimşəklər çaxdı,
Dovşan ürəklidi, taleyim, neynim!

Baxırsan qızıldan vardır dirəyi.
Məclislərdə başda durur yeməyi.
Mənim daşdan çıxır duzum-çörəyim.
Dovşan ürəklidi, taleyim, neynim!

Eqoist deyiləm, kini sevmirəm.
Olum onun kimi, inan, demirəm.
Mən “qara daş” kimi haram yemirəm,
Dovaşn ürəklidi, taleyim, neynim!

FƏLƏK

Nə hallara saldın məni, ey fələk,
Ağlasam, göz yaşım eyləməz kömək.
Yoxmuydu qəlbimdə bir arzu-dilək?!
Əlindən neyləyim, bilmirəm, fələk?

Niyə çatdırmadın istəyə, kama?
Həsrətmi qalacam su dolu cama?
Sən sınıq könlümü, ha sarı, yama,
Əlindən neyləyim, bilmirəm, fələk?

Gözlərim yollara həsrətlə baxar.
Vüsal qollarıma qandallar taxar.
Ünvanım düzsə də, çaşar, yad salar,
Əlindən neyləyim, bilmirəm, fələk!

Uğursuz bəndənəm bu yer üzündə,
Şadlıq heç görünməz qamlə çöhrəmdə.
Çağlar dərya təki yaş gözlərimdə,
Əlindən neyləyim, bilmirəm, neynim!

Ay mənə tikanlı məftillər hörən,
Bu qədər qisasdan doymadın görən?
Bu mən deyiləmmi ağılar deyən?
Əlindən neyləyim, bilmirəm, fələk!

HARA QAÇIM, HARA GEDİM?

Dağlar dumana bələnər,
Göydən yerə od ələnər.
Dərdim üstə çilənər,
Hara qaçım, hara gedim?

Nə qarşımda yol açılar,
Nə bu dumandan qaçılar.
Beynimə ox tək sancılar,
Hara qaçım, hara gedim?

Qaranlıqdan nur saçılmaz,
Dan ulduzu görsə, çıxmaz.
Dərya məni udar, sıxmaz,
hara qaçım, hara gedim?

-Bəndənin ögey balası,
Dözməlisən, döz qadası.
Yandım, yandıqca yanası,
Hara qaçım, hara gedim?

Gündəlik xəbər saytlarını izlədikcə başlıqlar insanı heyrətə gətirir: gənc qızlara təcavüz edilməsi, zorakılıq faktları, intihar hadisələri, özünə qəsd – özü də ən dəhşətli hallarda: özünü yandırmaq, doğramaq. Bundan başqa, milli konçitalar, sənət naminə soyunanlar və bunun kimi bir çox biabırçı, tragikomik hadisələr…
Əxlaqi degenerasiya insanların beynini, ruhunu dondurub rəsmən.
İnsanlar sevgisizlikdən caniləşib, zövqsüzlükdən bilmir nələr etsin, mənəvi çöküntüdən depressiv hadisələrin sayı-hesabı yoxdur.

İnsanların ruhunu zənginləşdirəcək, yaşamaq sevinci gətirəcək, gözəl əxlaqı yaşamağa səbəb olacaq yeganə həll yolu Quran əxlaqıdır.
Niyə Quran əxlaqı? Çünki insanlara edilən təlqin nəticəsində bir çoxu kor-koranə dünyaya gəldiyini, özbaşına olduğunu və təsadüflər nəticəsində də dünyadan köçüb gedəcəyinə inanıb. Belə bir dünyagörüşünə sahib olan insanın əsaslandığı gerçəklər, inanclar puçdur. Dünya həyatının bütün zövqlərini yaşayıb tükədir, nəticədə, heç nədən zövq almayan, davamlı kədərli, sıxıntılı bir həyata məhkum olur.
Əlbəttə ki, özünün təsadüfən var olan kainatda təsadüfi bir yer tutduğunu düşünən bir insan gözünü belə qırpmadan cinayət törədə bilir. Heç kimə verəcək hesabının olmadığı üçün rahatlıqla müdafiəsiz insana təcavüz edə bilir.
Allah`ın varlığını bilən, daim özünü gördüyünü, axirətdə etdiklərinin cavabını verməli olduğunu bilən birisi, əlbəttə, hər əməlinə diqqət edər. Zorakılıq etmək bir tərəfə, düşüncələrində belə insanlara haqsızlıq etməkdən çəkinər. Yaradılanı sevər Yaradandan ötrü. Bütün kainatı, canlı-cansız hər varlığı, dünyanı və bütün sistemləri Allah`ın yaratdığının şüurundadır inanclı insan. Ədaləti, sülhü, barışı bərqərar etməyə can atar. Gözəl əxlaqı yaşamağı və yaşatmağa vasitəçi olmağı özünə borc bilər.
Əxlaqi dəyərlərə önəm vermək, leqal çərçivədə yaşamaq da insanın ülvi inanclara sahib olması ilə mümkündür. Halal dairəsində yaşamaq insanlara çətin görünə bilər. Lakin bunu çətin göstərən nəfsdir. Zinadan, əyyaşlıqdan, cinsi azğınlıqdan heç kim zövq alıb, xoşbəxt həyat yaşaya bilməz. Xoşbəxt kimi görünüb, özünü bu rola inandırmağa çalışar sadəcə. Ki, bütün maddi imkanlara sahib olduğu halda, depressiyadan əziyyət çəkən və intihara meyil edənlərin sayı minlərlədir. Allah Özündən uzaq düşənlərin sıxıntılı həyat yaşayacağını Quranda bildirib:
Kim Mənim zikrimdən üz döndərsə, onun güzəranı sıxıntılı olar… (Taha surəsi, 124)
Bir çox insan dini yaşayacağı təqdirdə həyatının məhdudlaşacağını düşünür. Halbuki, Allah Quranda dinin asan olduğunu, Quranı çətinlik çəkməyimiz üçün deyil, qaranlıqlardan nura çıxmağımız üçün nazil etdiyini bildirir. Dini çətin göstərən xurafatçı zehniyyətdir. Allah adına yalan danışan, Quranda olmadığı halda, yüzlərlə haram uyduran, halalları haram edən zehniyyət. Bidətlərdən uzaq, Allah`ın Quranda bildirdiyi İslam dinini yaşamaq çox asandır. İnsanı bir çox boyunduruqdan qurtaran, əsl azadlığı və xoşbəxtliyi yaşadan gerçək din əxlaqıdır. Allah ayələrdə qəlb rahatlığının, xoşbəxt həyatın sadəcə iman gətirməklə mümkün olacağını bildirir:
Bunlar, iman gətirənlər və qəlbləri Allah`ı zikr etməklə rahatlıq tapanlardır. Bilin ki, qəlblər ancaq Allah`ı zikr etməklə rahatlıq tapır. ( Rəd surəsi, 28)
Mömin olaraq yaxşı iş görən kişi və qadınlara, əlbəttə, gözəl həyat bəxş edəcək və etdikləri ən yaxşı əməllərə görə onları mütləq mükafatlandıracağıq. ( Nəhl surəsi, 97)

Bütün problemlərin qaynağı düşüncə tərzindədir. Həyata baxış bucağındadır. Dünyada qonaq olduğunu bilən, ev Sahibini də yaxşı tanıyar. Bu evin Sahibkarının hər qayda-qanununa da əməl edər. Hədəfi əsl yurdu axirətə ən gözəl şəkildə qayıtmaq olan birisi hər an, hər əməlinə, hər düşüncəsinə diqqət edər.
Bunları edərkən Allah`ın sevgisini qazanmağı hədəf alar. Əks halda, Onun razılığından uzaq düşməkdən çəkinər. Pis əməllərdən çəkinməsinin səbəbi Allah`ın özünü tərk edəcəyi və Onun sevgisindən uzaq olacağı qorxusu olar. Bu qorxu hörmət və sevgi dolu qorxu olar.
Dolayısilə, başıboş olmadığını bilən, məsuliyyətinin şüurunda olan insan həm öz daxili aləmini gözəlləşdirər, həm də ətrafına gözəllik bəxş edər. İstər gündəlik həyatda, istərsə də, sosial şəbəkələrdə hər yazısı, hər cümləsi sevgi və hikmət dolu, faydalı və ali məqsədli olar.

Vəfa Kərimzadə

Nurundan dünya canlandı,
Ulduzlar, günəş yarandı,
Şeytanın qəlbi dağlandı,
Risalətin son nidası.
Yaradanın Mustafası.

Allahın hüzurunda sən,
Əxlaq libası geymisən,
Meracdan söz endirmisən,
Möminlərin eşq duası.
Yaradanın Mustafası.

Sənə bəşər dedi cahil,
Sənə məcnun dedi cahil,
Sənə sonsuz dedi cahil,
Kövsərin gəldi sədası.
Yaradanın Mustafası.

Yolunu bağladı ümmət,
Sinəni dağladı ümmət,
Oturub ağladı ümmət,
Sən bəşərin nur atası.
Yaradanın Mustafası.

Qılman İlkinin 100 illik yubileyinin keçirilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı
2014-cü ildə Azərbaycan ədəbiyyatının tanınmış nümayəndəsi, xalq yazıçısı Qılman İlkinin (Qılman İsabala oğlu Musayevin) anadan olmasının 100 illiyi tamam olur.
Qılman İlkin ədəbiyyat tarixində özünəməxsus mövqeyə malik sənətkarlardan biri kimi uzun illər ərzində çoxcəhətli səmərəli fəaliyyət göstərmiş və zəngin Azərbaycan nəsrinin realist ənənələri zəminində yaratdığı qiymətli əsərləri ilə milli mədəniyyətin inkişafına töhfələr vermişdir.
Azərbaycan Respublikası Konstitusiyasının 109-cu maddəsinin 32-ci bəndini rəhbər tutaraq və Azərbaycan ədəbiyyatının inkişafında mühüm xidmətlərini nəzərə alaraq xalq yazıçısı Qılman İlkinin 100 illik yubileyinin keçirilməsini təmin etmək məqsədi ilə qərara alıram:
1. Azərbaycan Respublikasının Mədəniyyət və Turizm Nazirliyi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin təkliflərini nəzərə almaqla, xalq yazıçısı Qılman İlkinin 100 illik yubileyinə həsr olunmuş tədbirlər planını hazırlayıb həyata keçirsin.
2. Azərbaycan Respublikasının Nazirlər Kabineti bu Sərəncamdan irəli gələn məsələləri həll etsin.

İlham Əliyev
Azərbaycan Respublikasının Prezidenti
Bakı şəhəri, 8 iyul 2014-cü il.

Nə özü bu yeni ab-havaya, torpağa, mühitə alışa, uyğunlaşa bilirdi, nə də haçandan bəri rayondan gətirib bağçasında əkdiyi calaq ərik ağacı. Çox da başqa ağaclar hamısı bir yanaydı, o da bir yana, ona daha artıq qulluq edirdi. Vaxtında dibini belləyir, peyin verir, suvarır, necə deyərlər, pərvanə tək başına fırlanırdı, amma nəticəsi yoxdu. İldə bir qarış uzana-uzanmayaydı. Ətrafa elə bir qol-budaq da atmamışdı.
Son zamanlar hər il yazda çiçəkləsə də meyvələri tutmur, üstündə qalmırdı. Yaxşı yadındaydı, ilk dəfə beş-altı çiçək açmışdı. İlahi, onları görəndə necə sevinmiş, fərəhlənmişdi! Nəhayət, zəhmətinin barını dərəcəyini, dadacağını düşünmüşdü. Təəssüf, qismət olmamışdı. Güclü külək əsməyə, yağış yağmağa başlamış, zərif çiçəkləri məhv etmişdi.
Ardakı ildə çiçəklərin sayı qədər ümidləri də artmışdı. Lakin vaxtsız düşən sulu qar, şaxta əlini yenə boşda qoymuşdu. Çiçək cəhənnəm, ərik ağacının özünün quruyacağından bərk narahat olmuşdu. Hər şeyə rəğmən ağac davam gətirmiş, tədricən özünü düzəltmişdi…
Öz taleyi kimi bu ərik ağacanın da qəribə taleyi vardı. Ermənilər Qarabağda yurd-yuvalarını işğal edəndə qardaşı o torpaqlardan çox da aralanmamış, elə qonşu rayondaca məskunlaşmışdı, o, Bakıya pənah gətirmişdi. Bakı böyük olduğu qədər də böyük imkanlara malikdi. Paytaxtda daha asan gün-güzaran tapacağını, ailəsini daha yaxşı dolandıracağını düşünmüşdü.
Əvvəl fəhlə yataqxanalarından birinə sığınmışdı. Bir müddətdən sonra yerli icra nümayəndəsindən uşaqlarının boğazından kəsib qəpik-qəpik, manat-manat yığdığı üç min manata 3 sot torpaq satın almışdı. Bir “gecəqondusu” qaraltmış, ora daşınmışdı. Qalan boş yerdə bir neçə meyvə ağacı əkmişdi.
Ərik ağacının əslini qardaşı qaçarkən ata yurdundan özüynən götürmüş, məskunlaşdığı rayondakı bağında əkmişdi. Özgə torpaqda göyərsə, bitsə, bir ili bar versə də sonrakı ili qurumuşdu. Yaxşı ki, qardaşı tədbirli tərpənmiş, vaxtında ondan yerli cır ərik ağaclarına neçə calaq vurmuşdu, nəslini itməyə qoymamışdı. Calaqlardan ikisi tutmuş, göyərmişdi. Üç-dörd qarış olanda təzə həyət-baca qayırdığını eşidən qardaşı birini çıxardıb ona vermişdi.
Yol uzunu evəcən avtobusda calaq ərik ağacını hamıdan qorumuşdu ki, bir sədəmə toxuyar, əzərlər. Əmanət kimi bir şeydi. Çatan kimi bağçasında ən gözəgəlim yerdə əkmişdi.
İki-üç ildən sonra qardaşıgilə ayağı düşəndə calaq ərik ağacının tayının qollu-budaqlı yekə bir ağaca döndüyünü görüb heyrətlənmiş, gözlərinə inanmamışdı. Qardaşının dediyinə görə, artıq məhsula da düşmüşdü.
Məlum məsələydi, rayonda torpaq daha münbitdi. Bakıda, onun bağçasında torpağın üstü qumsal, altı gil idi. Bitsə də ağacın kökü gilə çatanda inkişafı dayanır, quruyurdu. Yaxşı halda xəstə adam kimi sozala-sozala canı ilə əlləşirdi, meyvəsi olmurdu. Gətirdiyi calaq ərik ağacı bu müddət ərzində nə elə bir boy atmış, nə də çiçəkləmişdi.
Öz vəziyyəti, dolanışığından şikayətlənməyi xoşlamadığı, susmağı daha münasib saydığı kimi bunu da açıb-ağartmamışdı. Guya onun calaq ərik ağacı ilə də hər şey qaydasındaydı. Lap elə əkiz tayı kimi.
Sonrakı dəfədə qardaşının calaq ərik ağacının üstü sapsarı, gözoxşayan iri meyvələrlə dolu idi. Dirəklər olmasaydı, yerə əyilən budaqları ağırlıqdan qırılardı.
Qayıdan baş qardaşı meyvələrdən bir səbət dərib onun uşaqlarına pay yolladı.
***
– Yediyimiz əriklər bizim calaq ərik ağacının əkiz tayının meyvələrindəndi belə qəşəng, iri, dadlı? – Arvadı soruşdu.
– Yox, əşi, – döyükərək guya laqeydcəsinə tez dedi.
Eyvanda əyləşmişdilər. Hər yanı açıqdı. Nə danışdıqlarının hamısını yaxınlıqdakı calaq ərik ağacı eşidirdi. Ona elə gəlirdi calaq ərik ağacı rayondakı əkiz tayının artıq çoxdan bar verdiyindən xəbər tutsa, dərddən quruya, ölə bilər. Ağac olanda nə olar, o da axı canlı idi!
– O da bizim ərik ağacı kimi hələ bara düşməyib, – təskinlik kimi eşitdirdi.
Beləcə qardaşıgildən gətirdiyi sovqatın hansı ərik ağacının meyvəsi olduğunu arvad-uşağından da gizlətdi.
***
Sovqat məsələsi növbəti dəfə qardaşıgilə gedəndə də onu yaxşıca fikirləşməyə vadar etdi. Rayonda avtobusdan düşüb əvvəlcə bazara döndü. Orda qardaşının bağındakı calaq ərik ağacının meyvəsinə oxşayan meyvə axtardı. Bir səbət seçmə ərik çəkdirdi, qardaşıgilə əlidolu yollandı. Guya bağçasındakı calaq ərik ağacının meyvəsindən idi. Söhbət əsnasında bunu bir yönlə yalnız qardaşına deyil, bağındakı calaq ərik ağacına da çatdırdı ki, uzaqdakı tayından nigaran qalmasın.
Sonrakı illərdə bu adət halına düşdü. Hər il qardaşı bağındakı calaq ərik ağacının meyvələrindən onun uşaqlarına sovqat göndərirdi, o da elə həmin səbəti bazardan pulla satın aldığı əriklə doldurub geri qaytarırdı…
***
Daha üç-beş il də ötdü. Yaxşılığa doğru heç nə dəyişmədi. Nə özünün, nə də calaq ərik ağacının həyatında, inkişafında. Nə öz bağçasındakı ərik ağacının pis gün-güzaranını qardaşının bağındakı ərik ağacına, nə də qardaşının bağındakı ərik ağacının firavanlığını öz bağçasındakı ərik ağacına bildirirdi. Hərəsinə bir cür yalan satırdı.
Calaq ərik ağacları eşitdiklərindən az-çox məmnun görünsələr də o özü bu vəziyyətdən həddən ziyadə narahatdı. Qəbahət iş tutmuş adam kimi özünü qardaşının da, ağacların da qarşısında günahkar sayırdı. Bağçasındakı calaq ərik ağacını da bitdiyi, calandığı doğma torpağından ayırmasaydı, yəqin o biri tayı kimi, hələ bəlkə ondan da artıq boylu-buxunlu, qol-budaqlı, barlı-bəhərli olardı…
İşğaldan əvvəl doğma torpaqlarında onlar da iki qardaş firavan yaşayırdlar. Çətinə düşəndə bir-birinin harayına yetir, bir-birinə həyan olurdular. Müharibə, yağı düşmən calaq ərik ağacları kimi onları da bir-birindən ayrı salmışdı. Qonşu rayonda qalan qardaşı da heç yaxşı dolanmırdı. Amma ərik ağacı kimi bu böyük, nəhəng şəhərdə onun gün-güzaranı daha betər, daha ağırdı.
Son vaxtlar evini başına uçurtmaq, torpağını əlindən almaqla hədələyirdilər. Guya sənəd-sünədi düz deyildi, tikintini qanunsuz aparmışdı. Sənəd-sünədsiz daşı daş üstünə qoya bilərdi? Səlahiyyət sahibi pulunu alıb torpağı satanda, sərəncam, sənəd-sünəd verəndə hardaydılar? Beli bağlı olmasa, aldığının çoxunu yuxarılara ötürməsə, yedirtməsə bu qələti qarışdırmağa cürəti çatardımı?
Əlbir satıb-sovmuş, aradan çıxmış, daha doğrusu, vəzifələrini dəyişmişdilər, onun yaxası əldə qalmışdı. Dərdini kimə deyir, yazırdı, çarə qılan tapılmırdı. Sanki vicdanları işğal altındaydı Qarabağ torpaqları kimi…
***
Bu arada, nəhayət, qardaşının da iş-gücdən başı açıldı. Bakıya, onlara qonaq gəlməyə vaxt, imkan tapdı. Bağçasındakı calaq ərik ağacını görəndə heyrətdən yerindəcə dondu. Lakin hər şeyi başa düşmüş kimi heç nə soruşmadı.
– Gedəndə bu ərik ağacını da apar doğma torpağına qovuşdur. – Gizlədiləsi nəsə qalmışdısa, o da öz dərd-səriydi.
Qardaşı başını tərpətməklə razılığını bildirdi.

“Ədəbiyyat” qəzeti, 6 iyun 2014.

Eşq şərabdır qızıl camlar içində,
Xiffət eylər yanan şamlar içində.
Bundan belə bu adamlar içində,-
Tənhalığım,təkliyim ol sən mənim.

Zalım sevda yaman gəldi bu başa,
Görməmişdim vallah,belə tamaşa.
Mehr saldım sal qayaya,sərt daşa,
Gəl xınalı kəkliyim ol sən mənim.

Yanğısından pöhrələnib su daşdan,
Eşq heykəli yondu könlüm təlaşdan.
Əyildimsə,sınacağam bu başdan,
Möhkəmliyim,bərkliyim ol sən mənim.

Ey mənalı eşqim
Daha bu nə sirr aramızda
Ey məhəbbətim
Anlayıram ,mən getməliyəm
Gedərəm…
Təki sən!
Qəm oduna alışma.
Olsanda nəfəsim
Səni üzgün görmək,
Qəfəsim oldu mənə
Sevirəm desəndə,anlaram mən
Bilirəm!
Mən getməliyəm!
Xoşbəxt ol sevdiyim
Bir sabah ansızan
Daha olmayacam yanında
Gedəcəm çox uzaqlara
Boğulsamda,darılsamda
Lap belə ölsəmdə
Bilirəmki…
Mən getməliyəm!
Qalsın sənə əmanət
Şirin yuxulu gecələr
Ürəkdən sevişmələr
Bərabər umidlər,xəyallar
Baş tutacaq arzu olsalarda
Bilirəm…
Mən getməliyəm!
Oduna yandığım pərvanələr
Sən ol yalnız sən!
Son məhəbbətim,qayğıkeşim
Mənim üçün cəfa çəkənim
Səni sevirəm sevməsinədə
Sənin kədərinə
Dözə bilmirəm
Bilirəmki….
Mən getməliyəm!
Mən olmasamda
Ol sən təki xoşbəxt
Yaşadım bir hekayə
Etmədim bir gün sənə bəhanə
Söyləmədim yalan,danmadım
Sevirəm ,sevəcəmdə
Əlvida deyirəm
Son dəfə…
Xoşbəxt ol sevdiyim
İmkansız məhəbbətim!
Mən getməliyəm!

Tanrı bəxş edibdir müqəddəs bir ay
Şəhri – Ramazandan bizlərə bir pay
Yeyib içib hər gün bizlər 11 ay
bir tək oruc tutub sığındıq sənə
Daumız hər zaman uca Rəbbimə….

Nə gözəl yaratdın nöqsansız biçim
bu gözəl aydada günahdan keçin
uca Allahıma zikr edib seçin
ya Rəbbim hər zaman sığındıq sənə
Duamız hər zaman gözəl qəlbinə…

Sevdiyin bəndənə verirsən nicat
deyirsən zəhmətlə isdəyinə çat
Şeytandan uzaq ol , qəlbini kapat
Çünki uca Rəbbim səğındıq sənə
Duamız hər zaman haqqdan gələnə…

Azan sədasından dinlənir ürək
namaza çağırır bizi bir mələk
dilində bir arzu , yada min dilək
ya Rəbbim hər zaman sığındıq sənə
Duamız hər zaman gözəl qəlbinə…

Bu müqəddəs ayda əff et bizləri
nəfisdən uzaq et görən gözləri
Fidanın qəlbindən gələn sözləri
qələmlə yazıram bu gün vərəqə
Duamız hər zaman uca Rəbbimə

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Mətbuat xidmətinin Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalına istinadən yaydığı məlumata görə, Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycanın istedadlı gənc xanım yazarı, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Baş redaktoru, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Rəhbəri, ” Hüseyn Arif ” Ədəbi Birliyinin üzvü, gənc xanım yazar Fidan Abbasovanın şeirləri Azərbaycan türkcəsindən Türkiyə türkcəsinə tərcümə olunub.
Azərbaycan türkcəsindən Türkiyə türkcəsinə tərcümə edən Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Rəhbəri, “Hüseyn Arif” Ədəbi Birliyinin üzvü Kamran Murquzovdur.

Bəzən yoxluğuna alışsamda mən
sanki bir il olur görüşmiyəli
tamamən dəyişib üz cizgilərin
artıq unutmuşam deməli səni.

Bəlkəmdə bu sözlər oxuduğun an
qəlbinə bir bıcaq saplayacaqdır
o mənli günlərdən xatirimizdə
ən acı ən, iyrənc gün qalacaqdır.

Nə qədər taleyi bədbəxt olanalar
sonradan ayağa qalxıb dirilib
deməli bir insan sevmir yalandır
onun məhəbbəti kinə çevrilib.

Ehtiyac duyduğun zamanlarda mən
sənin yorğanındım soyuqdan kəsə
deməli başqası gəlib qəlbinə
mənim əvəzimdən doğmadır nəsə.

Nə deyə bilirəm acı bir kəlmə
nə etdin qarşılıq olacaq bir gün
bir arzum qalıbdır heç vaxt sevilmə
peşman ol yaşayıb sən hər gün deyin.

Bitirib cümləmi sona yazıram
bəlkə bu sözlərdə artıqdır sənə
verdiyim əhdimi indi pozuram
o saxta xəyalar yaraşmır mənə.

Fidan sanma səni xatırlayacaq
bu gediş son gediş ağılında tut
mənim əvəzimdə mən olmayacaq
onunçun ömürlük sən məni unut………………

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Mətbuat xidmətinin Qardaş Türkiyə Cümhuriyyətinin Tokat şəhərində fəaliyyət göstərən Tokat Şairler ve Yazarlar Derneğinə istinadən yaydığı məlumata görə, “Kümbet” eğitim, kültür, sanat ve edebiyyat dergisinin növbəti buraxılışında Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycanın istedadlı gənc xanım yazarı, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Baş məsləhətçisi, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru, Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin üzvü, gənc xanım yazar Gülnarə İsrafilqızının şeirləri dərc olunacaq.
DGTYB üzvü Gülnarə İsrafilqızının şeirləri Azərbaycan türkcəsindən Türkiyə türkcəsinə tərcümə olunub. Azərbaycan türkcəsindən Türkiyə türkcəsinə tərcümə edən Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Rəhbəri, “Hüseyn Arif” Ədəbi Birliyinin üzvü Kamran Murquzovdur.

Günah adındadır…

Güllə atır,
Deşir vətənpərvərliyimi,
Etinasızlıq.
Üstümə hürür bağdakı it kimi,
Haqsızlıq.
Qanım axır Qarabağa.
Qarışır torpağa,
Ayıra bilmirəm.
Qaralar hücum çəkir,
Günah adındadır.
Xarı bül-bülündə,
Qara rəng güllər açmış,
Bağındadır.
Axan qan qara.
Bağ qara.
Ağ qara.
Gələk qoynunda böyüyən
Övladlara.
İçi qara,
Çölü qara,
Cismi qara ruhu qara,
İzi qara, özü qara,
Bu qədər qaralar içində,
Əksər övladlarının,
Əlbətdə olmalıydı,
Ağ deyil üzü, qara.

Yuxu!

Yuxu gəlir,
Səssizcə…
Gözümün içinə.
Gəlişilə
Süslük dolur içimə.
Çox dəyərli,
Düşüncəmdə təkcə o,
Ona bağlı ürəyim.
Döyünmür,
Az qalır ki, keçinə.

GƏL VİDALAŞAQ

Mənim arzularım,ümid çırağım,
Ruhumun sevdası,gəl vidalaşaq.
Həsrətin könlümdə yanar ocağım,
Ömrümün sevdası,gəl vidalaşaq.

Son baxışınla ax,dol gözümə,
Qarış düşüncəmə,dol hər sözümə,
Sən get,özümü qaytar özümə,
Könlümün sevdası,gəl vidalaşaq.

Zamansız gəlmişdin,həvəssiz getdin,
Ümidsiz,könülsüz,nəfəssiz getdin,
Bir dünya doğmayla kimsəsiz getdin,
Canımın sevdası,gəl vidalaşaq.

Yağışımsan,dumanımsan,çənimsən,
Həsrətimsən,ümidimsən,qəmimsən,
Həvəsimsən,mənimsən,nəfəsimsən,
Qəlbimin sevdası,gəl vidalaşaq.

—OLMUR—

Bu günüm belə keçdi,
Ötən günə dönmək olmur.
Ötən günüm sənsiz keçdi,
Sənsizliyə dözmək olmur.

Sevinclərim bir anlıqdı,
Eşq-günahdı,nadanlıqdı,
Ümidlərim qaranlıqdı,
Qismətini sezmək olmur.

Hər gecənin səhəri var,
Hər səhərin ümidi var,
Hər ümidin bir sonu var
Bu həyatdan bezmək olmur.

4 iyul 2014-cü il tarixdə Bakı şəhərində Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin və Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin üzvü, gənc yazar Qabil Ədalətin təşkilatçılığı ilə Çağdaş Türkiyə ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, istedadlı xanım yazarı, “Birləşən Ürəklər” Ədəbiyyat Dərnəyinin Başqanı Yasəmən Meydanla görüş keçirilib. Düzənlənən tədbirin aparıcısı Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycanın istedadlı gənc xanım yazarı, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Baş məsləhətçisi, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru, Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin üzvü, gənc xanım yazar Gülnarə İsrafilqızı olub.Tədbirdə Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “Qızıl qələm” media mükafatı laureatı, Azad qələm” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru Nəcibə İlkin, Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin üzvləri-gənc yazarlar Sərvər Kamranlı, Nofəl Ümid, İntiqam Yaşar, Yeqzar Cəfərli, Elşad Barat, Vasif Zöhraboğlu, Ruslan Dost Ali, Bənövşə Mahmudqızı, Günay Həsənli, Əfsanə Ələsgərli, Pərvanə Nizaməddin, Əntiqə Səməndər, Birləşən Ürəklər Dərnəyinin Azərbaycan təmsilçisi Raifə Sərxan qızı və digər qonaqlar iştirak ediblər. Tədbiri giriş sözü ilə açan Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin üzvü, gənc xanım yazar Gülnarə İsrafilqızı ilk növbədə tədbir iştirakçılarını salamlayaraq, Yasəmən Meydanın həyat və yaradıcılığı haqqında məlumat verib, daha sonra isə sözü tədbirdə iştirak edən qonaqlara verib. Qonaqlar da öz növbəsində xanım yazar haqqında olan duyğu və düşüncələrini bölüşüblər, ədəbi-bədii yaradıcılığlnda bol-bol uğurlar diləyiblər.Yasəmən xanım gənc yazarlara Dərnəyinin təşəkkür bəlgesini təqdim edib.Qabil Ədalət Dərnəyin xüsusi mükafatı ilə təltif olunub.Tədbirin sonunda xatirə şəkilləri çəkdirilib.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Mətbuat xidmətinin yaydığı məlumata görə, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti cənab İlham Əliyev Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikasının “Xalq şairi” Nəbi Xəzrinin anadan olmasının 90 illik yubileyinin keçirilməsi haqqında sərəncam imzalayıb.

Azərbaycan Respublikası Konstitusiyasının 109-cu maddəsinin 32-ci bəndini rəhbər tutaraq və xalq şairi Nəbi Xəzrinin Azərbaycan ədəbiyyatının inkişafında təqdirəlayiq xidmətlərini nəzərə alaraq qərara alıram:

1. Azərbaycan Respublikasının Mədəniyyət və Turizm Nazirliyi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin təklifləri nəzərə alınmaqla, xalq şairi Nəbi Xəzrinin 90 illik yubileyinə dair tədbirlər planını hazırlayıb həyata keçirsin.
2. Azərbaycan Respublikasının Nazirlər Kabineti bu Sərəncamdan irəli gələn məsələləri həll etsin.

İlham Əliyev
Azərbaycan Respublikasının Prezidenti
Bakı şəhəri, 25 iyun 2014-cü il.

Ərbil Azərbaycanlısı türk dünyasında tanılan gənç şair və yazar türkmən reform radyosunun sədrı Riyaz Dəmirçinin anası 30/06/2014 tixində dünyasını dəyişib saytımız və yazarlarımız adına başsağlığı diliyirik.

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərrbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Rəhbərliyi

Bir az sərt,
Biraz mülayim.
Sevgi adlı qonaq,
Həyatıma girdi.
Duyğulardan,
Dəbə uyğun,
Libas geyindi.
Pillə-pillə.
Düşüncəmə sığal çəkib,
Ürəyimdə əyləşdi.
İki sevgililər kimi,
İradə ilə duyğu,
Sevişdi.
Qonağın getməsini,
İstəməzdim.
Çünki, həyata baxışlarım,
Dəyişdi.
İndi isə qalmağını,
İstəmirəm.
Özüm iradətək
Əriyirəm.
Yenə də qonaq gəl,
Bir kərə.
Ömürlük əsir düşməyim,
Sevgiyə.

Gülnarə İsarfilqızı.

Bu qədər özünü üzmə,sən Allah,
Ömrünü eşqinə düzmə,sən Allah,
Gözünlə ölümü süzmə,sən Allah,
Sevmə bu qədər,sevmə nə olar.

Bu qədər böyük bir məhəbbət olmaz,
Saf niyyət,xoş arzu,dəyanət olma,
Eşqində bu qədər sədaqət olmaz,
Sevmə bu qədər,sevmə nə olar.

Qorxuram yolunda tikanlar bitə,
Bir ömür xəyalın göylərdə itə,
Öz eşqin ömrünə qənim kəsilə,
Sevmə bu qədər,sevmə nə olar.

Ağlama könlünə ləkələr düşər,
Ağlama ömrünə çilələr çökər,
Ağlama sevdanı qəhərlər bükər,
Sevmə bu qədər,sevmə nə olar.

Qısa olacaq

Ürək zara gəlib,dərd bezib məndən,
Deyəsən bu ömrüm qısa olacaq.
Gözlərim kədərdən yaş sezir hərdən,
Deyəsən bu ömrüm qısa olacaq.

Xəyalım yorulub,məndən yan gedir,
Yanıqlı bir sevda qəlbimi didir,
Ömür yollarımın sarvanı itir,
Deyəsən bu ömrüm qısa olacaq.

Həyat gör arxamca necə də gülür,
Sevinci niskilə necə də bükür,
Qəlbim öz əlimdə necə də ölür,
Deyəsən bu ömrüm qısa olacaq.

Bilmirəm bu gecə nə olub belə,
Niyə yuxularım yox olub belə,
Hicran nəfəsimdə ox olub belə,
Deyəsən bu ömrüm qısa olacaq.

Dünyada həsrəti sevmək də varmış,
Eşqin kölgəsi ilə gəzmək də varmış,
Bu ömür yolunda ölmək də varmış,
Deyəsən bu ömrüm qısa olacaq.

Kaş sevə bileydim ölmü sən kimi,
Kaş gedə bileydim ölmə sən kimi,
Kaş ölə bileydim mən eşqim kimi,
Deyəsən bu ömrüm qısa olacaq.

Oldum gecə-gündüz bu eşqlə halı-pərişan,
Gəl olmadı yar bircə dəfə xanəmə mehman,
Verdim canımı daim onun yolunda ehsan,
Lap istəsə mən canımı verrəm ona qurban,
Yar naz eliyir hər dəfə fürsət tapıb amma,
Neyçün belə qəddar dolanır başıma dünya ?

Sevdim onu, sandım ki qaranlıqda çıraqdı,
Düşdüm çətinə, gördüm o gözlərdən uzaqdı,
Bilməm mənim eşqim onun üçün nəsayaqdı?
Yəqin ki nədir anlamayır eşq, çün uşaqdı,
Mən yandım, o heç vecinə də almadı əsla,
Neyçün belə qəddar dolanır başıma dünya ?

Həsrət sıxır artıq məni, gəl həsrətə son ver,
Sənsizlik uzun oldu, gəl bu müddətə son ver,
Dünyam mənə zülmətdi, gəlib zülmətə son ver,
Ya sev məni, ya öldürərək əzyətə son ver,
Sevmirsən əgər fatiha ver ruhuma hətta,
Neyçün belə qəddar dolanır başıma dünya ?

Dərdin sıxır artıq məni, bil ey güli-rəna,
Qəlbimdə mənim məskən edibdir belə sevda,
Qəlbim sənə aid, ola bilməz yadın əsla,
Sənlə keçər ey yar, mənim hər bir günüm əla,
Üzdü məni bu həsrəti-hicran, gözəlim ta,
Neyçün belə qəddar dolanır başıma dünya ?

Gözlər səni gözlər uzun illər boyu, afət,
Könlüm eləyib həsrəti-qəm çəkməyə adət,
Sənsən təbibim, dərdimə yox başqa təbabət,
Sevdim birin Allah, elədim mən nə qəbahət ?
Bülbül də çəmənlikdə edir eşqimi ifa,
Neyçün belə qəddar dolanır başıma dünya ?

Eşqinlə edər qəlb evim ey gül, belə imdad,
Neyçün edirəm mən sənin eşqin ilə fəryad,
Neynim gələsən halımı gör, qəlb evi bərbad,
Gəl ki edəsən sən bu könül mülkünü abad,
Dünya evi mənçün sayılır bil quru səhra,
Neyçün belə qəddar dolanır başıma dünya ?

Tək ismin olubdur dilimdə daima əzbər,
Fərhad kimi dağ çapdım olam mən ona bənzər,
Bir sən olasan, sən bu sevən könlümə rəhbər
Düşdüm quru səhralərə Məcnunla bərabər,
Nə Məcnunu sevdi, nə də ki İlkini Leyla,
Neyçün belə qəddar dolanır başıma dünya ?

***

Ruhum vəcdə gəlir lal sevda kimi,
Cismimin altında təpə oynayır.
Sən elə süzürsən, elə bil ki, qız,
Suların qoynunda ləpə oynayır.

Kölgəmin tabutu elə cür durub,
Elə bil torpağa düz xətt qoyublar.
Sənə vermədiyim vədin altından,
İmza əvəzinə yüz xətt qoyublar.

Eşqdən kim yorulub, biz də yorulaq,
Deyəsən, gün keçir, boynum üşüyür.
Sanki xəzan vurmuş quru yarpaqdı,
Qızlar bir-bir düşür, qoynum üşüyür.

***
Bir az yaxın otur canıma bu gün,
Götür yaylığını, nəmə batmışıq.
Gözün qapı deyil, üzümə örtmə,
Görən, elə bilər qəmə batmışıq.

Ruhun yarpaq kimi yüz rəngə çalır,
Nolar, ay insafsız, qolunu uzat…
Mən vaxtsız gəlmişəm bu yer üzünə,
Allah, bu əzabın yolunu uzat!

Uzağa aparır bir kölgə məni,
İndi bu ləpiri silim ki, yadsan?!
Aç o gül ağzını, bir kəlmə söz de,
Barı, heç olmasa bilim ki, yadsan.

Deyirlər şairlər çoxalıb yaman,
Həzin küləklərin nəyi pisdi ki?
Kamanın simindən şərbət tək axan,
Sevən ürəklərin nəyi pisdi ki?!

Birinə Tanrıdan sərvət pay düşər,
Birinə taledən qismət tay düşər,
Şairin qəlbinə hərdən təb düşər,
Ağ vərəq, bir də ki, mürəkkəb düşər.

Gözəllik axtarır hər bir qarışda,
Dostluğa xəyanət etməz şairlər,
Siyasətçi olar qanlı savaşda,
Düşmənin sözünə getməz şairlər…

Şahlar sarayında əsrlər boyu
Dövləti aşsa da, şair oturub,
Çətin söhbətləri, ərənlər toyun,
Şairlər başlayıb, şair bitirib.

Vətənə sevgisi bir dastan olar,
Eşqini Tanrıdan alar şairlər,
Sevdiyi aləmin heyranı olar,
Xalqının qəlbində qalar şairlər.

Hər yetən sıradan deyil şairlər,
Mindən, bəlkə milyonlardan biridir,
Bu söz hələ əvvəllər də deyilib,
“Şairlər Tanrının elçiləridir”.

Heç kimdən nə rüşvət, nə pay gözləmir,
İlhamı gələndə yazar şairlər,
Sevdiyi kimsədən xəyanət görsə,
Onu ürəyindən pozar şairlər!..

Olsa bəxti acı, ötsə də illər,
İlbəil gəncləşər, gülər şairlər,
Başının üstündən əssə də yellər,
Sevgisin sevənlə bölər şairlər!

Hər gözəl şairin öz ahəngi var,
Yolçuyla çörəyin bölər şairlər,
Başında tacı yox, söz çələngi var,
Yetimin göz yaşın silər şairlər…

Ürəyə loğmandı çəməni, dağı,
Ruhuma gözəllik çiləyib, qatar,
Vətən darda olsa, qudursa yağı,
Şairin oğlu da səngərdə olar!

Dolansa əsrlər keçsə də zaman,
Vəfasız insana mail olmayır,
Söz döyüşlərində verməyir aman,
Hər qəlbi xəbisdən şair olmayır!

Min illərdən bəri, bu günə qədər,
Yazıldı tarixdə qaldı şairlər,
Hər an qarşısına çıxsa da kədər,
Məhəbbət önündə quldu şairlər!

Nurlu gələcəyi, bəxtiyarlığı,
Taleyin qisməti bilər şairlər,
Dostluğu, sevgini, etibarlığı,
İnsanın isməti bilər şairlər!

Şəhidimin al qanıyla
Səlnamələr bu torpağa
Yazılmalı,
Düşmənlərin,
Göz bəbəyi ovulmalı,
Qazılmalı.
Ovuc-ovuc qanı axan, şəhidimin
Adına bir kitab yazıb,
Kiçik-kiçik tədbirlərin,
Başqa- başqa şəkillərin,
Kölgəsində gizlətməyin
Şəhidimi.
Təkcə bu gün film çəkib,
Dar bir zalda,
Əlillərə, şəhidlərin ailəsinə,
Izlətməyin şəhidimi.
Nədən mənim şəhidlərim,
Əlillərim dar bir yerdə
Tanınmalı.
Ölkəmizdə,
Ölkəsimizin hidudunda
Alqışlarla,
Milyonların yaddaşında,
Anılmalı.
O torpaqlar alınmalı.
Aldatmayın, ağlatmayın, sızlatmayın,
Şəhidimi,
İldə bir yol xatırlayıb,
Siz atmayın şəhidimi.
Sökük- sökük kitablarda,
Qarışdığı torpaqlarda,
Gözlətməyin şəhidimi.
Sadəcə bir film kimi,
İzlətməyin şəhidimi.
Gizlətməyin şəhidimi.
Gülnarə İsrafilqızı.

İlham Mikayıl (Mikayılov İlham Hamlet oğlu) 1989-cu il sentyabr ayının 5-də Kəlbəcər rayonunu Böyük İstisu qəsəbəsində anadan olub.1996-cu ildə Yevlax şəhər 9 saylı orta məktəbin birinci sinfinə daxil olub.2007-ci ildə həmin məktəbi bitirib.2007-2011-ci illərdə Sumqayıt Dövlət Universitetinin Filologiya fakültəsində bakalavr dərəcəsi üzrə ali təhsil alıb.
Ədəbiyyata, poeziyaya dərindən maraq göstərir.İlk poeziya örnəklərini tələbəlik illərində qələmə alıb.Azərbaycanın adət-ənənələrini dərindən bildiyi üçün daha çox xalq şeiri üslubunda ədəbi-bədii nümunələr ərsəyə gətirir.Şeirləri Şaman”, “Möhtəşəm Azərbaycan”, “Sumqayıt Universiteti”, “Yeganə yol”,“Sancaq”, “Sözün sehri”, “Elimiz, günümüz”, müxtəlif ədəbiyyat, o cümlədən mədəniyyət və mdəbiyat Portallarında dərc olunub.Haqqında yazılan səmimi duyğular və düşüncələr Mədəniyyət və Ədəbiyyat portalında yerləşdirilib.”Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvüdür.
Gənc ədib İlham Mikayıl haqqında qələm dostu Kənan Aydınoğlu “Kim sənə dedi ki?!”, “Kəlbəcər həsrətli şairim mənim” şeirlərini yazmış, müəllif haqqında ürək dolusu danışmışdır.
2012-ci ildən Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Fəxri üzvüdür.
2012-ci ildə Azərbaycan Respublikası Gənclər-İdman Nazirliyi tərəfindən maliyyələşdirlilən və Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyi tərəfindən həyata keçirilən ”Bölgələrdə yaşayan yaradıcı gənclərlə görüşlər” layihəsi çərçivəsində “Bölgələrdən səslər” kitabında şeirləri dərc olunaraq ilk dəfə olaraq Respublika səviyyəsində ictiamiyyətin nəzərinə çatdırıldı.

ALA YURDUMU

Gülü dərilməyib təzə tər qalıb,
Ürəkdə nisgil var dərdi sər qalıb.
Düşmən tapdağında Kəlbəcər qalıb,
Bir oğul gəzirəm ala yurdumu,
Səliqə səhmana sala yurdumu .

Lənət o anlara, lənət günlərə,
Dilə gəldi o gün o dağ, o dərə .
Əldən getdi Ağdam, Laçın, Ağdərə,
Bir oğul gəzirəm ala yurdumu,
Səliqə səhmana sala yurdumu.

Dərbənd rus əlində, Şuşa dığada,
Füzuli, Cəbrayıl qalıb yağıda.
Gör kimlər oynadır at Qubadlıda?!
Bir oğul gəzirəm ala yurdumu,
Səliqə səhmana sala yurdumu.

Ruhumu incidir Qazan Bayandur,
Deyir oğuz oğlu qalx ayağa dur.
Çağırır Xocalı, Göyçə, Zəngəzur.
Bir oğul gəzirəm ala yurdumu.
Səliqə səhmana sala yurdumu.

Hər şeyin öz adı var öz adında.
Xocavənd, Xankəndi qalsın yadında.
Silinməz iz qoysun qoy yaddaşında.
Bir oğul gəzirəm ala yurdumu,
Səliqə səhmana sala yurdumu.

QOCALIR

Zaman tələsdirir qovur insanı,
Baxıb bu həyata dövran qocalır.
Duyub düşündükcə ömrün sonunu,
Saçları ağarır, insan qocalır.

Həyat insanların üstünə cumur,
Əl əli yuyanda əlüzü yumur.
Görən bu həyatda insan nə umur,
Baxıb min arzuya güman qocalır?!

Əyrini düz sayır, düzü də əyri,
Allah cüt yaradıb”Şəri və xeyri”.
Bircə bu dünyada yalandan qeyri,
İnsana baş əyən zaman qocalır.

Bəşər yox olubdu qandal qolunda,
İblislər əyləşib sağı-solunda,
Həyatın çıxılmaz çətin yolunda,
İnsanı dərk edib qanan qocalır.

Nemət Tahir (Rüstəmli Nemət Qəzənfər oğlu) 1987-ci il avqust ayının 27-də Ağdam rayonunun Qiyaslı kəndində anadan olub. Məlum səbəblərdən 1995-ci ildə Mingəçevirdə yerləşən Ağdam 128 saylı köçkün məktəbində birinci sinfə daxil olub, oranı 2006-cı ildə bitirib. İlk şeiri “Ağlar” 2003-cü ildə “Sovqat” qəzetində işıq üzü görüb. 2006-2010-cu illərdə Sumqayıt Dövlət Universitetinin Filologiya fakültəsində bakalavr dərəcəsi üzrə ali təhsil alıb.
Şeirləri, hekayələri “Sumqayıt Universiteti”, “168 saat”, “Şaman”, “Sözün sehri”, “Möhtəşəm Azərbaycan”, “Elimiz.günümüz” qəzetlərində, o cümlədən Sumqayıt şəhərinin yaradılmasının 60 illiyinə həsr olunmuş almanaxda çap olunmuşdur. Şeir, həkayə, məqalələr yazmışdır. 2010-cu ildə Sumqayıt Dövlət Universitetini bitirmişdir. 2010-2011-ci illərdə ordu sıralarında hərbi xidmətdə olmuşdur.
2011-ci ilin avqust ayında Azərbaycan Respublikası Təhsil Nazirliyinin vakant yerlər müsabiqəsində iştirak edib. Ağdam rayonunun Səfərli qəsəbəsində yerləşən 91 saylı tam köçkün orta məktəbinə Azərbaycan dili və Ədəbiyyatı müəllimi təyin edilib. Hal-hazırda həmin məktəbdə Azərbaycan dili və Ədəbiyyatı müəllimi işləyir. Ədəbi-bədii yaradıclığını da davam etdirir.
2012-ci ildə Azərbaycan Respublikası Gənclər-İdman Nazirliyi tərəfindən maliyyələşdirlilən və Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyi tərəfindən həyata keçirilən ”Bölgə yazarlarına dəstək” layihəsi çərçivəsində “Bölgələrdən səslər” kitabında şeirləri dərc olunaraq ilk dəfə olaraq Respublika səviyyəsində ictiamiyyətin nəzərinə çatdırıldı
2013-cü ildən Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Fəxri üzvüdür.

OLMUR

Bu sevgi elə bir müqəddəs sirdir,
Yardan özgəsilə paylaşmaq olmur.
Sevgilindən uzaq qəlbində sevgi,
Hicranlı günlərə alışmaq olmur!

Bəzən ürəyimə sevinc dolsa da,
Sevgilimin yeri bir damcı dolmur.
Bəzən bu həsrətə etsəm də hörmət,
Sevgili düşmənlə barışmaq olmur.

Daha ayrılığa dözə bilmirəm,
Yanardım alovsuz, göz yaşım qoymur.
Bizi sınağamı çəkir görəsən,
Allahın işidir qarışmaq olmur?!

DODAĞIM

Məktubun sonunda “öpürəm” yazdın,
Ağacda yarpaqtək əsdi dodağım.
Onu belə qəmgin görəndə dilim.
Dedi, sızlamağın bəsdir,dodağım.

Bir az da əhdindən üz döndərməyib,
Haqlını haqsıza qurban verməyib,
Sənə qeybətinə dözə bilməyib,
Dişimlə dilimi kəsdi dodağım.

GÜLÜM

Sorsan ayırlıqdan nələr çəkmişəm?!
Həsrətdən göylərə sovrulub külüm.
Eşqim iddiamdır, şaihidim cəfa,
Tanrıdan tək səni diləyir könlüm.

Pəncərini açıq qoyub yatarsan,
Gələcəm səninlə dərdimi bölüm.
Ruhum qonağındır yenə bu gecə,
Bu an əbədilik olsunmu, gülüm?

Əllərin ttitrəyir, baxışın ürkək,
Saçların gül qoxur, dodağın çiçək.
Mənimsə dodağım bal arısı tək,
Sənin dodağına qonsunmu, gülüm?

* * *
Yenə payız gəldi sənsiz ömrümə,
Otağım qaranlıq, divarlar soyuq.
Tavana rəsmini çəkir gözlərim,
Qəlbim buz parçası, duyğular soyuq.

Qara buludlar tək nigarançılıq ,
Həsrət gözlərinə kölgə salıbdır.
Səni görməsəydim dəli olardı,
Yaxşı ki, yadında şəklim qalıbdır.

Səninlə üz-üzə durmuşuq sanki,
Gözümüz danışır səssiz-səmirsiz.
Bilməm, ayrılıqmı qorxutdu məni?
Yanımda olsan da, darıxdım sənsiz.

CAVABSIZ SEVGİ

Nazını çəkməyə hazırdım hər an,
Çünki mənasızdı əzabsız sevgi.
Ancaq ki, insanı bir ağac kimi,
İçindən çürüdən cavabsız sevgi.

Yanımda olsan da, mənə uzaqsan,
Hər yandan üstümə həsrət çilənir.
Baxışın bənzəyir ölüm hökmünə,
Gözündən üzümə nifrət çilənir.

Sanma ki, hər işin doğrudu, düzdü,
Ömrünü puç edər əyrilər bir gün.
Sevgimə gülərək alçaltma məni,
Nifrətin sevgiyə çevrilər bir gün.

MƏNƏ

Gözümə göründü bir anlıq siman,
Həsrətin yarası qövr etdi yenə.
Təkcə bu yaralı ürəyim deyil,
Bütüncə varlığım həsrətdi sənə.

Bürünsə də, nura bütün kainat,
Sənsizlik əbədi zülmətdi mənə.
Səndən ayrı düşmək unutmağı yox,
Uzaqdan sevməyi öyrətdi mənə.

GÖZ YADDAŞI

Saçların tək uzun bir qış gecəsi,
Qarşımda dəftərçə, əlimdə qələm.
Səni düşünürəm tənha bir otaq,
Kaş xəyal da olsa, yanına gələm.

Rəsminə baxıram gözümü yumub,
Döyünmür ürəyim bir sükut çöküb.
Bu şəkli nə rəssam, nə də fotoqraf,
Sevən gözlərimin yaddaşı çəkib.

Bu qış gecəsində qovuşsaq əgər,
Sevincdən ağlaram, gülər göz yaşım.
Həsrətdən ağlasam, qorxuram birdən,
Rəsmini gözümdən silər göz yaşım.

GÜLÜM

Səni gül bağına bənzədirəm mən,
Ürəyim bağbanın olsunmu, gülüm?!
Həsrətin üşüdür qəlbimi yaman,
Hicran soyuğunda donsunmu, gülüm?!

Göylərdən enibsən mələksən mələk,
Yanağın qızılgül, dodağın çiçək.
Mənimsə dodağım bal arısı tək,
Sənin dodağına qonsunmu, gülüm?!

YAĞIŞ YAĞIR

Sənə doğru xəyallarım qanad açdı,
Buludlara qoşularaq qanad olub sənə qaçdı.
Yağış yağır yağan mənsə hamı kimi
Sən də qaçıb bu yağışdan daldalanma.
Çətir altda gizlənmə islanmaqdan qorxma, gülüm
Axı mən bir saf yağışam ətrafında tanımadığı insanlara ləkə vuran
Üzünə gülüb arxasında qeybət qıran
Məqsədi üçün yaltaqlanan insanlardan qorxginən!
İslanmaqdan qorxma, gülüm!
Mənə bax təmizliyi, düzlüyü gör!
Hər damlada varlığımı hiss elə.
Mən doğruluğun, həqiqətin güzgüsüyəm.
Mən TANRININ yer üzündə sevgisiyəm.
Yağış yağır yağan mənsə hamı kimi
Sən də qaçıb bu yağışdan daldalanma.
Çətir altda gizlənmə
Qoy bu yağış saçlarından süzülərək ayağının ucunadək
Vücuduna sarılaraq ruhuna hopsun.
Nur damlaları dodağımı əvəz etsin, səni öpsün.
Daha bəsdi, bunca həsrət!
Bax beləcə, bu ayrılıq sona yetsin!

İYİRMİ YANVAR

Odlar yurdu qan ağladı,
Qana boyandı o gecə.
“AZADLIĞIN” pöhrələri,
Qanla suladı o gecə.

“20 YANVAR”
Güllə yağırdı şəhərə.
Bizi boğdular qəhərə.
Ümid yoxuydu səhərə.
Vaxt da dayandı o gecə.
Bu günahsız cəsədlərə,
Bu cavanca şəhidlərə.
Analar, bir ağı deyin!
Gül-çiçəkli məzarlara
Qəbristanlıq, xiyaban yox,
“AZADLIĞIN BAĞI” deyin!

SƏRHƏDÇİ

Bir əsgər var sərhəddə
Günəşlə bərabər açır səhəri.neç
Neçə vaxtdır,
Eldən-obasından
Sevdiyindən uzaqdadır.
Qəlbini doğrayır hicranın zəhəri.
Ancaq O sərhədçidir.
VƏTƏNİN EŞQİNƏ,
Doğmaların xətrinə
Dözür hər cür həsrətə
Udur bunca qəhəri.
Gülümsəyir doluxsunmuş gözləri…
Silahı çiynində, qulağı səsdə.
Gözləri sərhədçidir!
TÜRK OĞLU, AZƏRBAYCAN ƏSGƏRİ!!!

Qocalıq əlaməti var!
Qocamı görünürəm?
Fikir vermə bir neçə ilə,
Arxanca gəlirəm.
Qoy olsun neyləyək,
Gəl xoş gəlirsən.
Eh ay qocalıq!
Başqa əlacımız yox,
Sənə söyləyək.
İllərimiz geçdikcə,
Saçımız çal-çal olur.
Üzümüzdən xət- xət
Qocalıq doğulur.
Həkimə get açdır xətləri,
Nəyin fikrini edirsən ay dəli,
Onun da əlacı var.
Qaldı saçlar….
İki manatlıq boya al,
Rənglə getsin çallar.
İndi cavanlar görmür,
Onda həsəd aparacaqlar.
Doxsana çatsan insituta gir,
Məharətini gənclərə bildir.
Görüm
Kim sənə,
Qoca deyə bilər?
Qocalıq silinər.

Gülnarə İsrafilqızı.

İlham Həbib 1979-cu ildə Zəngəzur mahalı, Qafan rayonunda anadan olub.1986-1996-cı ilərldə Abşeron rayonu Saray qəsəbəsi “A. Müzəffərov” adına orta məktəbdə təhsil alıb. Fövqəladə Hallar Nazirliyində çalışır. Ailəlidir. İki övladı var.
“Zərif beytlər” almanax kitabında,”Dünya Genc Türk Yazarlar Antolojisi” kitabında, “Söz odası”, “Paritet” və bir neçə sosial saytlarda şerləri çap olunub.

DE Kİ, SƏNİ DƏLİ KİMİ SEVİRƏM

Eşq sahilim, göy ləpəli dənizim,
Deki səni dəli kimi sevirəm.
Bircə kərə heç olmasa əzizim,
De ki, səni dəli kimi sevirəm.

Haralara gəldim sənin izinlə,
Hara getsən apar məni özünlə.
Danışmağa sözün yoxsa, gözünlə,
De ki, səni dəli kimi sevirəm.

Baş qoyaram yollarında daşına,
Tab elədim baharına, qışına.
Çevir məni ürəyinin başına,
De ki, səni dəli kimi sevirəm.

Gözlərimi gözləməkdən yorma gəl,
Qəriblikdə zərif boynu burma, gəl.
Bilirəm ki, darıxmısan durma, gəl.
De ki, səni dəli kimi sevirəm.

İlham yanıb külə dönüb, köz qalıb,
Deyiləsi gör nə qədər söz qalıb.
Tələs biraz, getməyimə az qalıb.
De ki, səni dəli kimi sevirəm.

* * *

Çək sığalı telimə,
Telim sevinsin gülüm.
Əlini ver əlimə,
Əlim sevinsin gülüm.

Çəmənimdə çiçək ol,
Çiçəyimdə ləçək ol.
Güllərimə bəzək ol,
Gülüm sevinsin gülüm.

Gəl ətrini qoxuyum,
Sənə çələng toxuyum.
Eşqə nəğmə oxuyum,
Şirin dilim sevinsin.

Gözüm fərəhlə dolsun,
Hicran saçını yolsun.
Günlərim sənin olsun,
Ayım, ilim sevinsin.

* * *

Alnımdakı qırışdayam,
Boyu ölçən qarışdayam.
Vicdanımla yarışdayam,
Yerlərə dəyir kürəyim.

Başım min cür xəyaldadı,
Qələmim qeylü-qaldadı.
Ruhum təngnəfəs haldadı,
Yaman kəsilim kələyim.

Ürək qırdı qan sirdaşım,
Can istəyir can yoldaşım.
Başa dəyir əhlət daşım,
Artıq ələnib ələyib.

Bu torpağın üzü qara,
Daşındakı sözü qara.
Izi qara, gözü qara
Üzün qaralsın fələyim.

Nüsrət HƏSƏN (Həsənov Nüsrət Ülfət oğlu) 1992-ci il fevral ayının 15-də Sabirabad rayonunda anadan olub.Hal-hazırda İnşaat kollecinin qiyabi tələbəsidir. Dövlət Sərhəd Xidmətində işləyir.

Söyləmə

Söyləmə arının balı şirindi!
Yanağın baldan da şirin deyilmi?
Söyləmə dənizin dibi dərindi!
Gözlərin dənizdən dərin deyilmi?˚
***
Söyləmə qara rəng parıldayarmı?!
Gözünün qarası necə nur saçır?
Məni sevdiyinin nişanəsidir,
Elə bil ay çıxıb gecə nur saçır.
***
Söyləmə güllərin ətri gözəldi!
Sənin öz qoxunun dəlisiyəm mən.
Bu böyük məhəbbət sənə özəldi,
Sanma ki, çoxunun dəlisiyəm mən.
***
Söyləmə soyuqdur get qalın geyin,
Əlinin istisi bəs edər mənə.
Yanımda olanda təsəvvür eylə
Xoşbəxtlik verirsən nə qədər mənə.
***
Danışma ipəyin incəliyindən!
Tellərin ipəkdən daha incədir.
Danışma cəhənnəm işgəncəsindən!
Həsrətin ondan da pis işgəncədir.
***
Danışma baharın gözəlliyindən,
Yanında qış belə bahardan gözəl.
Sevgimi deməyə yetmir cümlələr,
Yazsam da nə qədər mən şeir-qəzəl.
***
Danışma Məcnunun məhəbbətindən,
Mənim duyğularım ondan da təmiz.
Danış öz yarından, öz Nüsrətindən.
Əbədi yaşayar bizim sevgimiz.

« Yol »

Qara gözlərini yollara dikmə
Terk edib getdiyim yola gəlmərəm.
Yalvarıb-yaxarıb göz yaşı tökmə,
Mən elə tərsəm ki yola gəlmərəm.

Bəlkə də yuxuna gələrdim, amma,
Çətinki yetişim çox uzağam mən.
Bəxtim tək qarayam, bu deyil əmma
Sənin ki yanında üzü ağam mən.

Daha pəncərənin önündən çəkil
Gözünlə başqa bir sevgiyə yol çək.
Özümə nifrəti tutmuşam vəkil,
Etdiyin gunahın altına qol çək.

Sevgi müqəddəsdir söyləyib durma.
Düşünmə bu sözə şəkk edirəm mən.
Bu ki eşq deyildi ay teli burma
Arxamca boylanma tək gedirəm mən.

Qayıdan deyiləm dağılsa dünya,
Pozmaram etdiyim tövbəmi heç vaxt.
Amma ölməyini istəməm əlsa
Mən sənə vermərəm növbəmi heç vaxt.
Mən sənə vermərəm növbəmi heç vaxt.

Mənə bir bəhanə ver
Mənə bir bəhanə ver
Getməyim qalım deyə
Əvvəl ki tək ürəkdən
Sevgilin olum deyə.
* * *
Mənə bir bəhanə ver
Qürurumu sındırım
Ağlım səndədi onsuz
Cismimi dayandırım.
* * *
Mənə bir bəhanə ver
Günahını əfv edim
Sevib səhv eləmişdim
Qoy yenə də səhv edim.
* * *
Mənə bir bəhanə ver
Səmimi davranışla
Yapışıb əllərimdən
De ki, məni bağışla.
* * *
Mənə bir bəhanə ver
Bitsin bu dava-dalaş
Sevdiyini de mənə
Gözündə bir damla yaş.
* * *
Sevincdən uçum göyə
Bəs etməsin mənə yer.
Yanında qalım deyə
Mənə bir bəhanə ver
Mənə bir bəhanə ver.

Hava, Su
Dedinki sevgidən danışma artıq
Göz aç həqiqətə oyan yuxudan.
Soruşdum-“mən axı nədən danışım?
Dedinki danış da, havadan, sudan.
Yaxşı qoy danışım öncə havadan
Qəlbimdə fırtına oyanıb indi.
Cavabsız sevgiyə yaxalanmışam
Gözümə unutmaq dayanıb indi.˚
***
Baxma ki səmada isti günəş var
Mənim danışdığım havanı dinlə.
Xəyalın etdiyim toy havasını
Oynaya bilmədim niyə səninlə?!
***
Nə olsun bu saat yay aylarıdır
Mən ki üşüyürəm önündə tir-tir.
Sevirəm sözünə möhtac şəkildə
Əsirəm bu yayın günündə tir-tir.
***
Anla hər havada günəşim sənsən
Vaz keçən deyiləm mən bu duyğudan.
Görürəm havadan sıxıldın nəsə
Gəl sənə bir az da danışım sudan.
***
Bir su tanıyıram bulaq kimidir
Çıxıb mənbəyindən süzülür hər gün.
O qədər saf sudur, o qədər təmiz
Muncuq tək yan-yana düzülür hər gün.
***
Belə məhəbbətlə hansı çay axır?
De hansı bulaqdır, o hansı quyu?
Deyəsən gözəlim susadın yaman
Duzludur dediyim bulağın suyu.
***
O muncuq damcılar yad deyil mənə,
Çəkdiyim acıda sirdaşlarımdır.
Sənə məhəbbətlə süzülüb gedən
Yəqin ki, anladın. Göz yaşlarımdır.
***
Görürsən, danışdım havadan, sudan?
Bağışla deyəsən vermişəm əzab.
Allaha sığınıb ümidvaram ki,
Mənim də sevgimə gələcək cavab.
Mənim də sevgimə gələcək cavab…

Qasımova Gülnarə Ələkbər qızı 1985-ci il Azərbaycan respublikası,Gəncə şəhərində anadan olub.İlk təhsilini 2000-ci ildə həmin şəhərdə bitirdikdən sonra Gəncə Dövlət universitetinə qəbul olmuş və 2006-cı il həmin unuversiteti bitirmişdi.
Uşaqlıq illərindən ədəbiyyata marağı olan Gülnarə əvvəlcə qısa şeirlər yazıb. Yazıları “Töhvə”qəzetində, ”Məhəbbət işığında”, ”Gəncliyin səsi” almanaxlarında derc edilmişdir. Gəncə Dövlət Universitetinin nəzlində fəaliyyət göstərən “Gəncliyin səsi”ədəbi dərnəyinin üzvü olmuşdur.Hal-hazırda www.vehdet.org saytının baş redaktorudu.Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Fəxri üzvüdür.

Səninlə görüşə gəlmişəm, Allah.

Yığıb ətəyimə günahlarımı,
Alıb əllərimə ahu-zarımı,
Sərib yollarına arzularımı
Rəhminə sığınıb gəlmişəm, Allah.
Səninlə görüşə gəlmişəm, Allah.

Behiştin tək arzum,tək diləyimdi,
Ibadət qəlbimdə tək təsəllimdi,
Peyğəmbər sevdası tək zəfərimdi,
Aşiqəm məşuqa gəlmişəm, Allah.
Səninlə görüşə gəlmişəm, Allah.

Kitabın baş tacım,Rəsulun nurum,
Fatimən xəyalım,Huseynin yolum,
Əhli-beyt qərarım,eşqidir sonum
Məhkumam hökmümə gəlmişəm, Allah
Səninlə görüşə gəlmişəm, Allah.

Xəyal dənizimin sən sultanısan,
Dostumsan,arxamsan,sən sirdaşımsan,
Rəbbimsən,haqqımsan,sən Allahımsan
Əmanət canımla gəlmişəm, Allah.
Səninlə görüşə gəlmişəm, Allah.

YUXUMA GƏL

Sənə gedən yollar yaxın olaydı,
Gəl mənim yuxuma ümidim kimi.
Bütün ömrüm sənli yuxu olaydı,
Gəl mənim yuxuma xəyalım kimi.

Düzüm yollarına sabahlarımı,
Səpim buludlara göz yaşlarımı,
Atım ulduzlara arzularımı,
Gəl mənim yuxuma həyatım kimi.

Bir ümid nağılı uyduraq sənlə,
Bir sevda yağışı yağdıraq sənlə,
Məhəbbət nəğməsi oxuyaq sənlə,
Gəl mənim yuxuma sevdiyim kimi.

Həqiqət dünyanın yalandır üzü,
Səhərlərim düşmən yalandır sözü,
Od tutmaz həsrətim yalandır közü,
Gəl mənim yuxuma öz eşqim kimi.

Bəlkə də bir sabah heç oyanmadım,
Bəlkə vüsalına mən çatammadım,
Bəlkə gözlərinə heç baxammadım,
Gəl mənim yuxuma ürəyim kimi.

MƏNƏ UNUT DEDİN

Mənə unut dedin,
mən də unutdum.
Xatirələri silməyə başladım-
könül dəftərimdən,
bir-bir ,
vərəq-vərəq cırdım onları.
Görüş yerlərimizin ünvanını unutdum.
Sonra uçurmağa başladım
qəlbimdəki eşq sarayını.
Yavaş-yavaş qopardım səni
ruhumdan,
canımdan…
amma hər qopardıqca,
qəlbimdə qopdu yerindən.
Hər cırılan xatirədən
bir yara aldı ürəyim.
Qanadı,qanadı,soldu ürəyim.

Yordu məni bu yaralar,
Yordu məni sənsizlik…
çox yordu ürəyimi.
Asta-asta haldan saldı…
Cismim soldu,
Qəlbim soldu.
Sonda isə həyatım.
həyatım soldu.
Torpağa döndü həyatım.
Torpağa qarışdı cismim.
Öldü cismim,öldü ürəyim.
Adsız aşiq məzarina qoydular məni,
O tənha qəbrdə-tənha qəlbimlə
yapayalnız …qoydular məni
Adsız qəbir,
Adsız aşiq,
Adsız mən.
Bir də baş daşına həkk olunan son sözlər:
mənə unut dedin,
mən də unutdum.

Tural COŞQUN (Şeydayev Tural Nabil oğlu) 1990 -cı il yanvar ayının 18-də Şabran rayonunda anadan olub.1996-2007-ci illərdə Şabran rayon Roman Yusifov adına 2 saylı tam orta məktəbdə təhsil alıb.2009-2012-ci illərdə Bakı Dövlət İqtisadiyyat və Humanitar kollecinin Mühasibat uçotu və audit ixtisasını bitirib. Hal hazırda Şabran rayon mərkəzi xəstəxanasında mühasib işləyir.Şeir yazmağa orta məktəb vaxtlarımdan başlayıb.Subaydı.

SİLDİM SƏNİ

Bu gecə qəlbimdən sildim mən səni,
Fikrimdən,beynimdən sildim mən səni.
Neyləyim bu dərdi daşiyammadım,
Bu tənha sevgini yaşıyammadım.

Sənin laqeydliyin yorubdu məni,
Sənin tək sevmədim inan kimsəni.
Sənsə bircə zərrə sevmədin məni,
Sevmərəm bir daha, UNUTDUM SƏNi.

inanki şeirimdən sildim mən səni,
Gözümün əksindən sildim mən səni.
Şeirim,beynim,dilim nədirki?
Ruhumdan,ömrümdən sildim mən səni,
Bu gecə qəlbimdən sildim mən səni…

***

Səssiz bir sükutla bağırır gecə,
Saat əqrəbləri çalır ömrümü.
Çiy palçıq zənn edir məni bu dünya,
Gündə bir qəlibə salır ömrümü.

Alır verdiyini gözüm doymamış,
Bükür göy əskiyə bəyaz günümü.
Bəzən də aldadır saf uşaq kimi,
Ovcunun içinə alır ömrümü.

***

Eşidin, ey insanlar,
Şumlanmış ürəklərə
Sevgi toxumu əkin!
Əgər bacarmırsınız,
Bir sevgi böyütməyi
Ürəklərdən əl çəkin!
Duzlu göz yaşlarından
Parlaq sevgi cücərməz,
Köçəri quş sevgilər,
Uçdusa geri dönməz…
Eşidin, ey insanlar,
Siz ürək ovlamayin,
Sizinçün bir kabablıq
Ət deyilki ürəklər,
İnsan ömrü qısadır,
Qəm çəkməyə gün yetməz…
Eşidin, ey insanlar,
Əgər eşitmirsinizsə,
O zaman dinməyin də,
Barı sizi lal sansın
Cövhəri saf ürəklər…

Bir səni qıymadı…

Gözlərinin şöləsinə büründüm,
Bəxtəvəri oldum qəmli nağılın…
Eşq tozunun arxasınca süründüm,
Şirin xəyalımda titrək vüsalın.

Bir səni qiymadi bəxtimə dünya,
Əllərim tutsa da bərk ətəyindən…
Razıyam, əlimlə gözümü oyam,
Çəkib ala bilsəm dərinliyindən…

Gecələrdə tənhalığın iziylə,
Gözlərimin qarasına köçmüsən.
Həsrətin naxışı-gəlinliyimdə,
Sənki, onu ayrılıqdan biçmisən.

* * *

Bilirsən, mən gənc öləcəm…
Yarıtmayacam bu bəxti…
Bir bənd ağıya dönəcəm
Ürəyində… müvəqqəti…

Gözümdə əksin qalacaq…
Ürəyimdə yara izin…
Bir ilə unudulacaq
Bu da ki, sənə son sözüm…

Yolun düşsə salam denən
Qara-qırmızı lentlərə…
Adımı əyninə geyən
Bəzənən qara mərmərə…

Unudun ,insanlar ! Unudun Onu !
O ki sevgidən sizi yaratdı
Həqiqət göstərdi,yalan göstərdi
Kor olmuş gözlərə dəva göstərdi
Unudun, insanlar ! Undun Onu !

Halalla, haramı ayırd etməyi
Yaratdığı varlığa sevgi duymağı
Sevgini anlayıb dəyər qoymağı
Öyrətdi
Öyrəndiz?!
Öyrəndiz.
Yalanı ,haramı nə tez öyrəndiz?!
Bu qədər insanın canın almağı?!
O mu öyrətdi cani olmağı?
Verilən bu canlar ona məxsusdu?!
Ruhunuz kirlənib , sizə məhbusdu
Unudun ,insanlar! Unudun Onu !
Dara düşəndəmi gələcək yada?!
Onu düşünməyə haqqınız yoxdu
O haqq sizdəydi artıq o yoxdu
Unudun Tanrını ! Unudun Onu !

Adamlar

Neynim, məndən olsa hələ sevmərəm,
Neçəsi dərdimdən ölə, sevmərəm,
Vallah, ağlım olsa belə sevmərəm,
Gen gəzin, dəlidən qaçın, adamlar.

Verirəm, qəlbimi qıran istəmir,
Az qallam qəlbini qıram, istəmir.
Gül-çiçək istəmir, Quran istəmir,
Siz belə ölüdən qaçın, adamlar.

Dənizlər üzülmür can əvəzinə,
Könlüm tikan-tikan şan əvəzinə.
Mən də dərd çəkirəm qan əvəzinə,
Mən təki zəlidən qaçın, adamlar.

Qaldı ortalıqda özbaşına, can,
Kimdir bu işləri başına açan?
Qaçın ey… dünyanın o başınacan
Ruslan Dostəlidən qaçın, adamlar…

Adamı

Ah… bu nə yanğıdır həsrətindəki?
Quşları boğmasın həsrətin təki.
Elə amansızdır, həsrətin təki
Mən yaxşı bilirəm neylər adamı.

Ta o qız atdığım addımı neylər,
Beş-altı hərflik adımı neylər?
Bilirsən ayrılıq adamı neylər:
Kamança dəlisi, neylər adamı…

Səbrin qaba sığmaz, dolçaya sığmaz,
Bu sevgi sən deyən ölçüyə sığmaz,
Qəlbini boşaltsan ölkəyə sığmaz,
Sən ay kənd uşağı, köylər adamı.

Bağlandın mən dərdə, nə işin vardı,
Olmaz bu qədər də, nə işin vardı,
Axı sənin yerdə nə işin vardı,
Ay göylər adamı, göylər adamı?

Yaratdım

Özümə bənzətdim söz şəkillərin,
Dərə şəkillərin, düz şəkillərin.
Yığdım çəkmədiyim qız şəkillərin,
Gözə görünməyən sərgi yaratdım…

Adam var, ömrünü sürüb içimdə,
Adam var, özünü görüb içimdə…
Mən nə yaratdımsa, qərib içimdə,
Yarandı bir qərib vergi, yaratdım.

İstədim Tanrıdan xeyir, düzəltdim,
Gördüm tanrı düzəlt- deyir, düzəltdim.
Mən elə heç nədən şeir düzəltdim,
Mən elə heç nədən sevgi yaratdım…

* * *

Təbiət susubdur dinməyir artıq
İndi əvəzində payız danışır
Baharın qoxusu gəlməyir artıq
Hər tərəf payızla yanıb alışır

Bu ilin baharı nə tez ötüşdü
Onun qoxusunu heç duymadım mən
Mənimsə baharım payıza düşdü
Baharı doyunca yaşamadım mən

İndi payız mənimlə dostluq etsədə
Baharım tutacaq mənim əlimdən
Fəsillər ötüşüb çıxıb getsədə
Əbədi qalacaq baharım mənim

Sevgilim ən gözəl baharım sənsən
Mən sevgi baharı səni bilirəm
Sözümün dəyərin bilmək istəsən
Səni canımdanda artıq sevirəm

* * *

Unutdun sən məni, ey vəfasızım
Əhdimə sadiqəm, sevirəm hələ
Ey mənim dünyada tək günahsızım!
Bəs sevgi olarmı, sən söylə, böylə!

O böyük sevgimi yerlərə vurdun
İçimdə ağrılı bir dünya qurdun
Nə getdin ki, söylə, artıq yoruldun?
Yanıram bir böyük təəssüf ilə

Aldatdin gözünlə bu saf qəlbimi
Kimlərə söyləyim indi dərdimi??
Bilərsənmi bir gün mənim qədrimi??
Və ya çəkərsənmi sevgimə sillə??

Ürəyim dinləmir məni nədənsə
Bir kölə olmuşam olmaz həvəsə
Düşüncəmlə ruhum vermir səs-səsə
Adını gətirə bilmirəm dilə

Daha çox sevirəm, yalnış qərardı
Başımın üstünü buludlar aldı
Eşq gülüm belə tez solub-saraldı
Gedirəm yanğına mən bilə-bilə.

İlkin ABBAS (Abbasquliyev İlkin Qadir oğlu) dekabr ayının 8-də Naxçıvan şəhərində ziyalı ailəsində anadan olmuşdur. Onun ədəbiyyata olan böyük marağı orta məktəb illərindən başlanmışdır. Şairin “Ana dili” adlı ilk şeiri 2010-cu ildə Naxçıvan redaksiyasındakı qəzetlərdən birində dərc olunmuşdur.. Orta təhsilini Naxçıvan şəhərindəki Hüseyn Cavid adına orta məktəbdə aldıqdan sonra Türkiyə Cumhuriyyətinin Bursa şəhərində yerləşən Uludağ Universitetinə daxil olmuşdur. Gənc Şairin bəzi şeirləri ilə tanış olaq :

ANA

Məni bu dünyaya gətirən gündən,
Şirin xəyallara daldın, anacan.
Gözünün nurunu içirib mənə,
Gecələr yuxusuz qaldın, anacan.

Layla sədasıyla verib yuxuya,
Gözünün işığı bildin sən məni.
Sənə olan sevgi sözlə deyilməz,
Qələm acizdir ki vəsf edə səni.

İstərəm nə qədər ömrüm var mənim,
Həyata keçirim hər bir arzunu.
Nə qədər çalışıb vuruşsam yenə,
Qaytara bilmərəm sənin borcunu.

Anacan, fərəhlə bax gələcəyə,
Qoymaram qəm-kədər qəlbini oya.
Qarşında diz çöküm, sən icazə ver,
Öpüm əllərindən mən doya-doya.

Məni bu dünyaya gətirən gündən,
Şirin xəyallara daldın, anacan.
Gözünün nurunu içirib mənə,
Gecələr yuxusuz qaldın, anacan.

Əlvida Demədən Çıxıb Gedəcəm

Sən mənim ömrümə dərd gətirmisən,
Bir gün ildırımtək çaxıb gedəcəm.
Bulaqtək gəlmişdim ömrünə sənin,
Bir gecə səssizcə axıb gedəcəm.

Nə üçün ömürdə hər gün sarsılaq,
Dedim gəl bu eşqə bir əlac qılaq,
Səninsə son sözün oldu – ayrılaq,
Əlini əlimə sıxıb gedəcəm.

Sən gəldin ömrümə kəsildin qənim,
Oldun başım üstə dumanım, çənim,
Necə ki qəlbimi yandırdın mənim,
Qəlbini yandırıb, yaxıb gedəcəm.

Göylərə ucaldı qəmim, imdadım,
Kimsəyə yetmədi nalə-fəryadım,
Dilində olsa da tək mənim adım,
Sənə xəyal kimi baxıb gedəcəm.

Vağzalı

Vağzalı çalınır yenə bu gecə,
İki sevən ürək qovuşur bu gün.
Məhəbbət oxunur cüt gözlərindən,
Sevgidən ürəklər alışır bu gün.

Qoy Allah qorusun sizi nəzərdən,
Bəla uzaq olsun evdən-eşikdən.
Arzumdur Allahdan bir ildən sonra,
Körpə səsi gəlsin evdə beşikdən.

Gəlin ağ geyinib, su sonasıdır,
Bəy qardaşım əyləşibdir xan kimi.
Sevin sevilin siz həyatda qoşa,
Sevgi məhəbbətdir qəlbin hakimi..

İki gəncin toy günüdür bu gecə,
Sevgidən ürəklər alışır bu gün.
Məhəbbət oxunur cüt gözlərindən,
İki sevən ürək qovuşur bu gün..

Xoşbəxtlik ömrümdən, günümdən qaçıb,
Göylərdən intizar, qəm-kədər saçıb,
Bir gün ayrılığın qapısın açıb,
Əlvida demədən çıxıb gedəcəm.

BU ŞƏHƏRDƏN GEDİRƏM

Mən ölən sevgimə yas saxlayıram,
Həsrət üzür məni yaman əzizim.
Artıq olan olub, keçən keçibdir,
Yoxdur qovuşmağa güman, əzizim.

Xəyanət qəbimi göynətdi mənim,
İnana bilmədi gördüyünə göz.
Səninəm əbədi, bir ömür sənin,
Niyə vermişdin ki mənə yalan söz?!

Sənlə bu şəhərdə üz-üzə gəldik,
Onda baxışların yaman şirindi.
İndi o sevgidən əsər qalmayıb,
Ayrılıq yarası demə dərindi…

Sevgimi sən vara, dövlətə satdın,
Özünə eylədin zərər, ay üzlüm.
Sevgi qiymətlidir dünyadan belə,
Anlasan bilərsən əgər ay üzlüm.

Xoşbəxtsən, bilirəm yad ocağında,
Gülərüz açırsan hər bir səhəri.
Sənsiz ürəyimdə tək sənin adın,.
Daha tərk edirəm mən bu şəhəri…

(“Səni alqışlamamaq günahdır”-deyən Eldar İsmayıloğluna)

Millətimin,torpağımın bu günündə,
Yox,mən alqış istəmirəm.
Qazilərin,əlillərin…
Bütün,bütün insanlığın
arzusunu,amalını,məsləkini yandırana
alqış deyin!
Yox!
Mən alqış istəmirəm!
Bir az quru şörək tapsam,mənim bəsim…
Qoy bir az da talasınlar bu ölkənin sərvətini,
Millətinin boynun burub sındırana
alqış deyin!
Neynirəm ki mən alqışı,
Öyünməli nəyim var ki?!.
Ciblərinə silah atıb,
nəşə atıb…
Neçə-neçə ailənin çırağını söndürənə
alqış deyin.
İstəmirəm mən alqışı,
Yastıq qoyma baş altıma!
Yaltaqları,kütbeyini,
Şərəfsizi dağ başına qondurana
alqış deyin!
Alqış lazım deyil mənə-
hələ nimdaş,
cırıq paltar əynimdədir!!!
Lüt soyunub
səhnələrdə ulaq kimi anqırana
alqış deyin!
Bu alqışa layiqəmmi?
Bir halda ki aramızda tüğyan edir simasızlar,
Yüz sifətli riyakarlar,
quyruğunu bulayanlar…
Məzlumları məkrli bir rəyasətə
əl çalmağı qandırana alqış deyin!
Alqışlayıb təhqir etmə məni,
qardaş-
Yox…
Mən alqış istəmirəm…

29.12.2013.

QÜRUB SAATI

Dağın arxasında məst olub Günəş,
Süzür gözlərini qürub saatı.
Çarmıxa çəkilən yol ayrıcında,-
Ürəyim qurulmuş qərib saatı.

Bir eşq ünvanı tək saata baxdım,
Könlümdə çağladım,gözümdə çaxdım.
Əqrəblər nazıyla oynayır vaxtın,
Kim belə divanə görüb saatı?

Belə dağ görməyib hələ bu sinə,
Gərək qəlb yansın ki,ruh da isinə.
Sən allah,qulaq ver zənguləsinə,
Gör,zalım nə gözəl qurub saatı.

BİZDƏ DAĞLAR DUMANDI…

Şair dostum,bizdə dağlar dumandı,
Dağ dumansız,duman dağsız yamandı.
Bir ah çəkdim,qəlb alışdı,dil yandı,
Bu ocaqdan qalan külüm mübarək!

Gözlərini sinəmdəki dağ çəkdi,
Bu dumanda göz çəkməkdə dağ təkdi.
Bir qız gördüm,dodaqları çiçəkdi,
Dərən də yox,deyəm ,gülün mübarək!

Hər göz yaşı bir ayrılıq duası,
Qan da yumaz bağrımdakı bu pası.
Eşq dilində son şərqidir Qu yası,
Belə sevda,belə ölüm mübarək!

Bilmirdim bir zaman belə sevərəm
səni gördüyüm an hər şey dəyişdi
deyirdəm heç bir vaxt mən sevənmərəm
amma yanılmışam sevirəm səni…..

Sən məni tərk edib getsəndə belə
mən hər gün sevgimi gətirib dilə
ürəkdən yazdığım kövrək əllərə
sığınıb deyirəm sevirəm səni….

Düşünmə unutmaq asandır asan
sonralar dərk edir sevgini insan
çalış uğrunda öl bu eşqi qazan
axı ürək deyir sevirəm səni….

Çox gördüm yalandan sevgi əsiri
gördükcə doğular itdi təsiri
həttda daşa- daşa hər gün səbiri
yenədə deyirki sevirəm səni….

Get salamat qayıt amma ki qayıt
bil ki , yollarında susuz ağac var
bilmirəm qəlbini nəynənsə ovut
bəzən fikirlərdən ürək daralar

bilirsən həmişə tanıdın məni
məndə tanıyaraq sevirəm səni….
Fidan çarəsizdir neyləsin ürək
yəqinki qismətə ayrılıq deyək
sən çıxıb gedirsən indi neyləyək…
amma ki hələdə sevirəm səni…
Unutma hər zaman sevəcəm səni…..

Özüm də bilmirəm nələr edirəm,
Bir yaz yağışı tək kükrəyir içim.
Bilmirəm özümə gəlim, danışım,
Bilmirəm susaraq özümdən keçim.

Özüm də bilmirəm nələr edirəm,
Qasırğa qoparan küləklər kimi,
Son kərə ümidlər qopur ürəkdən,
Yarımçıq arzular diləklər kimi.

Özüm də bilmirəm nələr edirəm,
İçimdə yağışlar sellənir daşır.
Bu qüssə, bu kədər mənə sus deyir,
Yerlər-göylər isə mənnən danışır.

GƏL VİDALAŞAQ

Mənim arzularım,ümid çırağım,
Ruhumun sevdası,gəl vidalaşaq.
Həsrətin könlümdə yanar ocağım,
Ömrümün sevdası,gəl vidalaşaq.

Son baxışınla ax,dol gözümə,
Qarış düşüncəmə,dol hər sözümə,
Sən get,özümü qaytar özümə,
Könlümün sevdası,gəl vidalaşaq.

Zamansız gəlmişdin,həvəssiz getdin,
Ümidsiz,könülsüz,nəfəssiz getdin,
Bir dünya doğmayla kimsəsiz getdin,
Canımın sevdası,gəl vidalaşaq.

Yağışımsan,dumanımsan,çənimsən,
Həsrətimsən,ümidimsən,qəmimsən,
Həvəsimsən,mənimsən,nəfəsimsən,
Qəlbimin sevdası,gəl vidalaşaq.

Arzu etmək

Arzu etmək adətimdi,
Nə sonu var,
Nə əvvəli.
Mən baxdığım ay gözəldi.
Könül dostum ulduz və ay…

Xəyal qurmaq təsəllimdi,
Bahar gələr…
Güllər açar…
Ruhum dirilə bəlkə,
Günəş nur saça bəlkə…

Tənha qalmaq qismətimdi,
Zülmət səhər,
Zülmət gecə…
Qəlbimdəki sevgi ölüb,
Çətin bir də cana gələ.

Ölüm rəbbin əmridi,
Bir gün gələr,
Hər şey bitər…
Ruhum pərvaz edər səmada,
Qələm ağlar,
Dəftər ağlar,
Mənsiz qalan şeirim ağlar

TANRIDAN DİLƏYİMSƏN

Fidanım gözəl qızım,
Gözləri dan ulduzum
Şirin söhbət sözümsən,
Sevnc dolu günümsən.
Ətirli gül bağçamda,
Açılan çiçəyimsən.
Sən ömrümə yaraşıq,
Tanrıdan diləyimsən .
Sənin o gül çöhrəndə,
Min bir dünya görürəm.,
Sənə ağıllı balam
Şirinimsən deyirəm.

GECƏNİN SƏSSİZLİYİ

Gecənin səssizliyi səninlə gedir hara?
Səni alıb dünyadan de bir, aparır hara?
Bəlkə sehirli dünya çəkir səni qoynuna?
Bəlkə əngin göylərə – aya, günə qonaqsan?
Yox, həyat səhifəmə yazılmamış varaqsan!
Səssizliyin içində sənin içindəki sən.
Bu sakitlik içində görüşürsən sənlə sən!
Düşünürsən, hara gedir bu ömürün karvanı?
Gecənin səssizliyi kəsir əhdi-peymanı.
Baxırsan, Yaradanın misilsiz əsərinə
Dağlar sakit dayanıb, dənizlər təlatümdə.
İçin sızlar bu dəm səhər dumanı kimi,
İlk şəfəqlə dağılan bəyaz buludlar kimi,
Fikrin uzaq sahildə səfil dolanan kimi,
Bir ümid, bir xəyal aparar səni hara?
Gecənin səssizliyi qəlbində dərin yara!

Yox olmuşam

Günlərimin, illərimin,
Əllərində yun olmuşam.
Əlçim-əlçim didilərək,
Əyrilərək,
Xanalarda ilmə-ilmə,
Kəsilmişəm, yonulmuşam,
Ayaq altda,
Qalmaq üçün toxunmuşam.
Əzilmişəm,
Rəngim qaçıb.
Yuyulmuşam,
Sanki elə,
Dünya məndən,
Mən dünyadan doğulmuşam.
Hər ötən gün,
Yoğrulmuşam,
Yerindikcə üzərimdə.
Özlüyümdən,
Özlüyümə qovulmuşam.
İlmə-ilmə toxunduqda,
Böyüyərək,
Dünya məndə,
Mən dünyada yox olmuşam.

Onun şəfaətində

Əks olub varlığında,
Allahın nişanəsi,
Üzündəki təbbəssüm,
Valeh edib hər kəsi.

Yetimə sığal çəkib,
Sevgi dolu əlləri.
Hidayətə yol açıb
Əxlaqı, əməlləri.

Qəribləri dindirib,
Qulları azad edib.
Bağlayıb qardaşılığı,
Qocaları yad edib.

Kasıbları doydurub
Fərq qoymayıb insana,
Qızları xilas edib,
Can qatıbdır hər cana.

Elçi kimi, qul kimi,
Dayanıb xidmətində.
Örnəklər var ümmətə,
Onun şəfaətində.

Sənə gedən yollar yaxın olaydı,
Gəl mənim yuxuma ümidim kimi.
Bütün ömrüm sənli yuxu olaydı,
Gəl mənim yuxuma xəyalım kimi.

Düzüm yollarına sabahlarımı,
Səpim buludlara göz yaşlarımı,
Atım ulduzlara arzularımı,
Gəl mənim yuxuma həyatım kimi.

Bir ümid nağılı uyduraq sənlə,
Bir sevda yağışı yağdıraq sənlə,
Məhəbbət nəğməsi oxuyaq sənlə,
Gəl mənim yuxuma sevdiyim kimi.

Həqiqət dünyanın yalandır üzü,
Səhərlərim düşmən yalandır sözü,
Od tutmaz həsrətim yalandır közü,
Gəl mənim yuxuma öz eşqim kimi.

Bəlkə də bir sabah heç oyanmadım,
Bəlkə vüsalına mən çatammadım,
Bəlkə gözlərinə heç baxammadım,
Gəl mənim yuxuma ürəyim kimi.

Hüseynzadə Hüseyn Camal oğlu (Huseyn Arif) – şair, 1949-cu ildən AYİ-nın üzvü, “Qızıl oraq” mükafatı, (1971), “Azərbaycan Dövlət Mükafatı” laureatı (1978), Azərbaycanın xalq şairi (1989).

Həyatı

Hüseyn Arif 1924-cü il iyunun 15-də Ağstafa rayonunun Yeni gün kəndində anadan olub.Bakı pedaqoji məktəbində (1937-1940), ADU-nun şərqşünaslıq fakültəsində (1946-1951) təhsil almışdır. Moskvada Maksim Qorki adına Ədəbiyyat İnstitutunun aspiranturasına daxil olmuşdur (1951-1952).Xarici ölkələrlə Dostluq və Mədəni Əlaqələr Azərbaycan cəmiyyətində şöbə müdiri (1957-1959),”Azərnəşr”in Bədii Ədəbiyyat Redaksiyasında böyük redaktor (1965-1967),”Gənclik” nəşriyyatında bədii ədəbiyyat redaksiyasının müdiri (1967-1968),Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin sədri (1984-1992) vəzifələrində işləmişdir. 1991-ci ildə Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Ağsaqqallar Şurasının üzvü seçilmişdir.
Hüseyn Arif 1992-ci il sentyabrın 14-də Bakıda vəfat etmiş, doğulduğu kənddə dəfn olunmuşdur.

Ədəbi fəaliyyəti

Ədəbi fəaliyyətə İkinci Dünya müharibəsi illərində başlamışdır. Onun ribrettosu əsasında 1957-ci ildə “Azad” tamaşası M.F.Axundov adına Opera və Balet teatrında, “Yolda” poması əsasında yazdığı eyniadlı pyesi 1974-cü ildə M.Qorki adına Gənc Tamaşaçılar Teatrında tamaşaya qoyulmuşdur.
1971-ci ildə “Dağ Kəndi” poemasına görə “Qızıl Oraq” mükafatina layiq görülmüşdür. Əsərləri keçmiş SSRİ və bir sıra xarici ölkə xalqlarının dillərinə tərcümə olunmuşdur. Mahnılarına musiqi bəstələnmişdir. 1976-cı ildə Yuqoslaviyada (Sarayevo) Beynəlxalq poeziya günlərinin, 1979-cu ildə Liviyada SSRİ gunlərinin iştirakçısı olmuşdur.

Əsərləri

1. Yeni həyat yollarında (şerlər). Bakı: Azərnəşr, 1950, 45 səh.
2. Mən sülhə səs verirəm. Bakı: Azərnəşr, 1951, 31 səh.
3. Rus dili müəlliməsi (şerlər). Bakı: Uşaqgəncnəşr, 1954, 52 səh.
4. Məhəbbət nəğmələri. Bakı: Azərnəşr, 1956, 22 səh.
5. Dostluq telləri (şerlər). Bakı: Uşaqgəncnəşr, 1960, 80 səh.
6. Yolda (poema). Bakı: Azərnəşr, 1962, 111 səh.
7. Ömür çeşməsi. Bakı: Azərnəşr, 1963, 112 səh.
8. Sibir töhfələri (şerlər). Bakı: Azərnəşr, 1964, 56 səh.
9. Torpaq eşqi. Bakı: Azərnəşr, 1964, 84 səh.
10. Yollar və xatirələr. Bakı: Azərnəşr, 1966, 334 səh.
11. Duru göl əfsanəsi. Bakı: Gənclik, 1969, 74 səh.
12. Seçilmiş əsərləri (şerlər və poemalar). Bakı: Azərnəşr, 1969, 230 səh.
13. Bahar gələndə. Bakı: Azərnəşr, 1969, 120 səh.
14. Sən mənimlə get. Bakı: Gənclik, 1970, 248 səh.
15. Söylə, yadındamı? Bakı: Gənclik, 1972, 205 səh.
16. Qocalan deyiləm. Bakı: Gənclik, 1978, 351 səh.
17. Seçilmiş əsərləri (iki cilddə). I c. Bakı: Azərnəşr, 1975, 300 səh.
18. Seçilmiş əsərləri (iki cilddə). II c. Bakı: Azərnəşr, 1975, 283 səh.
19. Ömür gözəlsə. Bakı: Gənclik, 1978, 351 səh.
20. Şamxor su-elektrik stansiyası (şerlər). Bakı: İşıq, 1979, 24 səh.
21. Ömür deyir (şerlər). Bakı: Gənclik, 1981, 138 səh.
22. Ayrı düşəli (şerlər). Bakı: Gənclik, 1983, 280 səh.
23. Dilqəm (şerlər və poemalar). Bakı: Yazıçı, 1984, 240 səh.
24. Seçilmiş əsərlər (2 cilddə). I c. Bakı: Yazıçı, 1985, 408 səh.
25. Seçilmiş əsərlər (2 cilddə). II c. Bakı: Yazıçı, 1985, 252 səh.

Məqalələri

1.”Aşıq Alını axtarıram”, “Elm və həyat” jurnalı, Bakı, 1968, №2, səh.12.
2.”Aşıq Alı”, “Azərbaycan” jurnalı, Bakı, 1969, №9, səh.199-203.

XALQSIZ XALQ ŞAİRLƏRİ

Bir həyat şairi var,
Bir də vaxt şairləri.
Eldən, gündən xəbərsiz
Saray, taxt şairləri.

Biri haqqa daş atar,
Biri kölgədə yatar,
Kim sevib, kim yaşadar
Bu bədbəxt şairləri.

Biri var, üzdəniraq
Haça dil, hazıryaraq.
Qapı, baca, künc, bucaq
Əl-ayaq şairləri.

Hüseyn Arif, nə xəbər
Nə qədərmiş nə xəbər
Başsız başa keçənlər
Xalqsız xalq şairləri.

BİZ AYRI DÜŞƏLİ

O günlər yuxuydu, yoxsa həqiqət,
Bəlkə bir düyünlü sirr idi, getdi.
O arzu, o ümid, o söz, o söhbət
Dodaqdan süzülən dürr idi, getdi.

Şırşırlar oyandı, çağladı dağlar,
Çiçəklər boylandı, bəzəndi bağlar.
Biz ayrı düşəli bir qərib bahar,
Yanımdan xəbərsiz yeridi, getdi.

Buludlar üfüqə çəkildi lay-lay,
Zəmilər biçildi, buğdalar tay-tay
Biz ayrı düşəli bir alovlu yay
Çölləri, düzləri bürüdü getdi.

Bulaqlar boynunda üşüdü yarpız,
Yarpaqlar, budaqdan endi aramsız.
Biz ayrı düşəli bir yorğun payız,
Sarı çuxasını sürüdü, getdi.

Axdı damcı-damcı buz salxımları,
Sellər yaraladı bürcü, hasarı.
Biz ayrı düşəli bir qışın qarı
Gözümün içində əridi, getdi.

Könlümdə dörd fəslin qəmi, nisgili,
Möhnətin sonu yox, qəmin sahili,
Yetmiş vida ili, ayrılıq ili,
Ömrün günlərinin biriydi, getdi.
Bir dağ kəli yaraladım zirvədə

Bir dağ kəli yaraladım zirvədə
Baş titrədi, ayaq əsdi, daş axdı.
Bir canlını candan saldı bir zədə
İki gözdən iki damla yaş axdı.

Düşünmədim, anadır, ya baladır,
Ovçu atar ov bərədən keçəndə
Ala tula qanlı daşı yaladı,
O sönürdü tikanlığın içində.

Qabaqlaşdıq sökülməmiş qızıl dan,
Mən silahlı, o silahsız bu yerdə.
Yarıyolda ayrı düşdü qatardan,
Mən günahlı, o günhasız bu yerdə.

Öz halına təkcə özü ağladı,
Kimi var ki, kim dayana yanında.
Dil uzadıb, nəm torpağı yaladı,
Sumu keçdi xəyalından son anda.

Dodaq yanır, yanaq yanır, üz yanır,
Buludumu, dumanımı əyləsin?
Boylandıqca baxış yanır, göz yanır,
Bu yanğıyla sellər, sular neyləsin?

Ağır-ağır dartıb bükdü dizini,
Muncuqladı kirpiklərdə donan tər.
İndən belə toz basacaq izini,
İndən belə nə yürüş var, nə səfər.

Birdən-birə elə çırpdı özünü,
Sağ buynuzu qopub qaldı qayada.
Ey Hüseyn, müxtəsər et sözünü,
Bu qan səni tutasıydı, tutdu da.

Gözəllərə

(zarafatyana)

Gözəllər, söyləyin bu necə işdi,
Qiyməti şöhrətə ada verdiniz?
Kədəri yaxının üstünə atıb,
Sevinci aparıb yada verdiniz?

Hər saxta gülüşə, hər yalan sözə,
Aldanıb düşdünüz dolaşıq işə.
Sonralar möhnətlə gəlib üz-üzə
Ömrü közə tutub, oda verdiniz.

Buza döndü qələm, bozardı kağız,
Arxamı qış kəsdi, qarşımı payız.
Yüzünüz bir şair yaratmadınız,
Biriniz yüz şair bada verdiniz…

Sən dərsə gəlməyəndə…

Düşür yadıma hərdən
Məktəb həyətində mən
Yoluna göz dikərdim,
Qəlbim sızlardı birdən
Sən dərsə gəlməyəndə…

Durub-durub anardım,
Gizli-gizli yanardım.
Neçə dostun içində
Özümü tək sanardım.
Sən dərsə gəlməyəndə…

Zəng səsi ucalardı,
Uşaqlar söz alardı.
Gözlərim boş masanda.
Fikrim səndə qalardı
Sən dərsə gəlməyəndə…

Dözməyib buna bəzən
Düşüb gah da həvəsdən
Nə danım həqiqəti,
Qaçardım mən də dərsdən
Sən dərsə gəlməyəndə…

A QIZLAR

Siz elə kimsəylə oturub, durun,
Könlünüz nə desə yetirsin sizə.
Bir əli daş-qaşla oynasın onun,
Bir əli gül-çiçək bitirsin sizə.
Xidmətmi gərəkdir?
Hər xidmət hazır,
Burda beçə balı, orda ət hazır
Mənzil istəsəniz, imarət hazır,
Günəşi ovcunda gətirsin sizə.

Hüseyn Arifin bir ərzi də var,
Çoxdankı, çoxları çox şey arzular.
Sevəndə katibi sevin, a qızlar,
Şairin nəyi var, nə versin sizə?!

MEŞƏBƏYİ

Kef üstündə kefimizi
Gəldi, sordu meşəbəyi.
– Buyur! – dedik, atdan enib,
Bardaş qurdu meşəbəyi

Qamçısını atdı sola,
Çantasını çəkdi dala.
Şirin-şirin, bala-bala
Bizlə vurdu meşəbəyi.

İsti kabab, təzə fətir
Doymaq olmur, yenə gətir.
Bığlarını arada bir
Eşib durdu meşəbəyi

Altımışı verib yelə
Düşməyibdir ruhdan hələ
Qarşıdakı bir gözələ
Göz də vurdu meşəbəyi.

Yatdı biri – keflənərək,
Birini də yıxdı külək.
Hüseynlə axıradək
Möhkəm durdu meşəbəyi
AY MİRZƏ DAYI

Aşıq Mirzə Bayramova

Mən beşikdə ikən telli sazınla
Laylamı sən çaldın, ay Mirzə dayı
Yenə dilləndirdin “Yanıq Kərəmi”
Canıma od saldın, ay Mirzə dayı.

Ağır toylar gördün, nişanlar gördün,
Mahaldan-mahala atını sürdün.
Gəlinlər gətirdin, qızlar köçürdün,
Çox nəmərlər aldın, ay Mirzə dayı.

Sənət meydanında imtahan olur,
Hüseynin əhvalı pərişan olur.
Səsin tutulanda könlüm qan olur,
Sən niyə qocaldın, ay Mirzə dayı?

İstəyirəm baxam sənə.
Asta-asta süzəm səni,
Gözlərində itsin ruhum,
Ürəyində bitsin ruhum.
Bir həsrətin qucağından,
Bir hicranın ocağından
Ümid olub uçsun ruhum,
Təkcə sənə çatsın,
Təkcə səni sevsin ruhum.

İstəyirəm baxam sənə.
Usta-usta tikəm səni,
Bu ömrümün yollarına.
Bu qəlbimin divarına.
Ala bula saçlarına ,
Sevgi dolu baxışına
Heyran olub sevim səni
Ümid dolu bu sevginə
Aşiq olub sevim səni.

İstəyirəm baxam sənə.
Incə-incə yazam səni,
Hər kəlmədə eşqim yansın,
Qələm yansın,qəlbim yansın.
Ümid saçım vərəqlərdən
Ömrümüzün səmasından,
Eşqimizin yollarına,
Ömrümüzün baharına.

İstəyirəm baxam sənə.
Yavaş-yavaş biçəm səni
Həsrətimin ətəyindən,
Bu sevdamın ipəyindən,
Varlığıma kökləyib
Həyatıma tikəm səni.
Ümidimin ürəyindən baxam sənə,
Nəfəsimin gözlərindən sevəm səni,
İstəyirəm baxam sənə.
İstəyirəm baxam sənə.

Nar gülü!

Anam bəlkə də,
Ad qoyanda,
Düşünməyib adımı.
Mövsümə düşdüyündən,
Nar gülünə bənzədib,
Doqquz ay bətnində,
Böyüyən övladını.

Ruhuma apar!

Kimi qoysam yerinə,
O sən olmayacaq.
Səninlə doğan arzum,
İstəklərim,
Doğulmayacaq.
Metro mənə dar,
Maşrut dar,
Küçə dar,
Həyət dar,
Həyat dar.
Gəl cismimi,
Ruhuma apar.

Sevgimizə!!!

Gecələr,
Səni danışsın.
Gündüzlər,
Məni.
Tərsliyin
İpini burax.
Ulduzlara göy üzü
Möhtac kimi,
Mən də sənə möhtac.
Ruhum ac.
Sevgimizin qollarından,
Düyünləri aç.
Yanan göz yaşlarımı,
Sil əllərinlə.
Böyük arzularımızı dindir.
Üzünü güldür.
Xoşbəxtlik,
Qonaq gəlməsin bizə.
Daim sarılsın sevgimizə.

* * *

Böyük ümüdlərlə sevmişdim səni
kaş ki bu sevgini görə biləydin
bax yarı yoldada tərk etdin məni
kaş bunu ilk gündən görə biləydim…………..

Səni tanımadım tələsdim bir az
düşündüm zamanla sevərsən məni
axı zorla belə gözəllik olmaz
zərrədən bir dağa çevirdim səni……….

Vəfasız dedilər heçə saymışıq
deməli sevməyən vəfasız olur
bunu bilirəmki gec anlamışıq
gedənin yerinə başqası dolur………

Məni qınayanlar sual edirlər
niyə məhəbbətdən sınıqsan belə
mən necə deyim ki bir vaxt sevirlər
gedərkən sevgilər çevrilir kinə………

Ömür yollarımda iz qoyub getdin
bilmirəm sabaha nə ümüdüm var
bir bax ki sən mənə daha nə etdin
insanı fikirlər vaxtsız qocaldar……

Fidan susmur qəlbin naləsinə bax
acıdır sevginin bıçaq yarası
indi zəfərinçün böyük çələng tax
beyaz dəyişərək qalır qarası………………

* * *

İçin- için ağladır bu eşq bu sevgi məni
yada salır nə edim həm dünəni həm səni
qınayanlar çox olur bir zamanlar sevəni
indi nədən ayrıyıq sən uzaqsan soyuqsan
mən sənsiz buza döndüm sən buz olma yazıqsan.
Düşünməki başqası unutdurubdur məni
sən dəyişə bilərsən unudanmazsan məni
bu qədər ucuzmuydu sevgin qəlbin de yəni?
baxdım ötən günlərə rəsimlərdə köhnəlib
yəqin onlarda bizi gerçək sanıb güvənib.
Xatirəyə döndüsə əllərim boş qalıbdır
indi kövrək ürəyim səni yada salıbdır
gözlərimə heç baxma onlar çox yorulubdur
bilməzdim ki sən bu cür adi ucuz birisən
mən gedirəm sən isə bir sağola dəymirsən.
Fidan zaman keçəcək səni gördüyü zaman
o olacaq dünyada yalnız eşqini danan
zərrə qədər qəlbində varsa cüzi bir vicdan
çıxma daha yoluma mən daha mən deyiləm
çətin birdə sevgidə qüruruma əyiləm…………….

Sən qayıdınca!

Abidova Təranə Nazim qızı 1958- ci ildə Şəkidə şəhərində anadan olub. İbtidai və orta təhsilni öz doğma şəhərlərində alıb.
Ədəbiyyata, poeziyaya erkən yaşlarından maraq göstərir.Dövri mətbuat səhifələrində şeirləri və məqalələri
dərc olunub.Şeirləri “Elimiz.günümüz”, “Ocaq”, “Pillələr”, məqalələri “Elimiz.günümüz”, “Təzadlar”, “Ədalət”, “Respublika”, “Vaxt”, “Zaman”, “Bütöv Azərbaycan”, “Şəki Bələdiyyəsi” qəzetlərində, “Kirpi” jurnalında, müxtəlif ədəbiyyat, o cümlədən mədəniyyət və ədəbiyyat portallarında dəc olunaraq ictimaiyyətin nəzərinə çatdırılıb.
2012-ci il oktyabr ayının 6-da “Ziyalı Ocağı” İctimai Birliyinin elektron orqanı Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Birinci Qurultayında Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Redaksiya, Yaradıcı, Nümayəndə Heyətlərinin üzvü, “Şimal bölgəsinin ədəbiyyatı” bölməsinin Redaktoru seçilmişdir.
2011- ci ildən TƏRANƏ ŞƏMS təxəllüsü ilə mətbuat səhifələrində gündəlik aktual, publist məqalələri ilə çıxışlar edir. Yazdığı məqalələrlə yanaşı, öz ürək çırpıntılarını sözün sehrinə əlavə edərək çox sayda şerlərin müəllifidir.
2013-cü ildə “Araz” nəşriyyatı tərəfindən “Sevdalıyam bu həyata” adlı ilk kitabı nəşr olundu.Şeirləri Azərbaycan Türkcəsində Türkiyə türkcəsinə tərcümə olunub.Dövri mətbuat səhifələrində müntəzəm olaraq şeirləri və məqalələri ilə çıxış edir.

AĞLAYAN KÖNÜL !

Buludlarla səs – səsə
Coşub ağlayan könül!
Sən ol məni həyata,
Sevib, bağlayan könül!

Məni qəmə batırıb
Qəmdən doymayan könül
Qəmi – qəmə köç edib
Mənim olmayan könül.

Ağla neyin səsilə
Yanıb ovunan könül
Gözün leysan töksə də,
Oda sığınan könül.

Xəfif mehin eşqinə
Çıtır – çıtır yanma gəl,
Qınaq edib özünü
Heç gileyli sanma sən.

Könlünün yanan odu
Gün gələr, dönər külə
Qəmdən bağça salarsan
Külü döndərib gülə!

Təranə Şəms. 20. 03.2013
Analar belə ağlar

Analar belə ağlar
Sözünü sarı simə
Belini elə bağlar,
Ağılar deyib ağlar.

Ürəklərə od qoyar
Zəminxarə havası
Analar dilə gələr
Çalar Şəhid laylası.

Laylay sevdalı balam,
Könlü vəfalı balam
Laylay balam a laylay,
Şəhid balam a laylay.

Varlığını unudub
Şəhid, nigaran balam
Torpağı öz qanıilə
Yuyub ,suvaran balam.

Haqq adıilə haqqına
Tanrıya yetən balam.
Torpağında gül olub
Solmayıb bitən balam.

Sərvi boyuna baxdım,
Odu canıma yaxdım
Xəyalına sarılıb,
Mən günlərcə alışdım.
Laylay balam a laylay,
Şəhid balam a laylay

Torpağına bağlılıq
Ana – bacı sevdası,
Balana qucaq açıb
Vətən adlı anası.
Kiri Şəhid anası,
balan elin balası
Ürəyimə od vurub,
Qəlbimi sən dağlama,
Ağlama sən ağlama!

Onu ağlar qız, gəlin
Balan, elin balası
Sən tək ona ağlama,
Ona ağlar –
Vətən adlı anası! 25.03.2013. Təranə Şəms
Dönməyəcəksən!

Odunsuz, ocaqsız, külə dönüb mən
Sevərək eşqinə, vida söylədim.
Səni yanmaq üçün sevmədim axı,
Bilirəm vəfasız, dönməyəcəksən.

Bilirəm, bilirəm dönməyəcəksən
Gözlərim bulud tək, leysan töksə də.
Sevgi mi, nifrət mi bilməyəcəksən,
Donüşdə sən məni, görməyəcəksən.

Bahar gələr mənsiz, gözlərin gülməz
Qəlbin buz olsa da, əriyə bilməz.
Baxışlar lal olar, dilin də dönməz,
Ürəklər danışar, yollar ayrılar.

Ayrılan o yollar qismət payımdı
Dönsən, dönməsən də qışın yayımdı.
Ötüşən hər günüm ömür sayımdı
Qovuşmaz yollar da, izlər ayrılar.

Sevənlər ayrılıb, bölünsə yarı
Zamanla qovuşar yarıyla- yarı
Aşiqlər gözləsə gələn baharı,
Bülbülü gül oxşar, güli isə arı.

SƏNİ SEVMƏMİŞDİM İTİRMƏK ÜÇÜN

Nələr gəldi sevgimizin başına,
Leysan yağdı, kipriyinə, qaşına,
Yol gedirəm, bir işığın tuşuna,
Harayımı sənə yetirmək üçün,
Səni sevməmişdim, itirmək üçün!

Sənsən sevgi dünyam, belə deyirdin,
Gümanıma, bir aydınlıq gətirdin,
Hardan sən özünü mənə yetirdin?!
Qızılgül bəslərəm, bitirmək üçün,
Səni sevməmişdim itirmək üçün!

İndi ki, belədir, unut beləcə,
Gözləyəcəm sınıq bəxtim gülüncə,
Bir sevgi istərəm, gəlsin gizlicə,
Nisgili aradan götürmək üçün,
Səni sevməmişdim itirmək üçün!

RƏSSAM SƏTTAR

Rəhmətlik qonşumuz olmuş, Xalq rəssamı Səttar Bəhlulzadəyə ithaf edirəm…

Yadımdadı, balaca bir qızcığazdım,
Qayğılardan uzaq idim,
Həyatın sərt gərdişindən, dərd-qəmindən iraq idim,
Oyanardım məhlədəki qoşa minarə məscidin
hər səhər azan səsinə,
Rəhmətlik İbad babam da görərdim namaz üstədi,
Üz tutub Haqq qibləsinə…
Dan yeri də ağarardı yavaş-yavaş,
O vaxt qorxardım gecədən, artıq yox olubdu təlaş…
Oyanardım günəş işiq saçan kimi,
Sevinərdim, tumurcuqlar açan kimi.
Çünki indi məktəbə yollanacaqdıq,
Sevimli Əlifbamızı hərfbəhərf, səbrlə oxuyacaqdıq…
Görəcəydik biz qonşu Səttar əmini,
Rəssam da bizi görən tək atacaqdı dərd-qəmini…
Deyərdi ki, balalarım, kim əgər “beş” qiymət alsa,
onun rəsmini çəkəcəm,
Dünyanın rəng butasından ona çələnglər hörəcəm!
Yığışardıq vaxt olanda Səttar əminin başına,
Hərdən təəccüb edərdik, uzun-uzun saçlarına,
Heyrət ilə biz baxardıq, rəssamın o fırça tutan
təkrarsız barmaqlarına!
Hərdən isə nə danışar, nə dinərdi,
Əlin çənəsinə qoyub, gözlərini qeybə dikib,
saatlarla düşünərdi…
Xəyalən dünyanı Səttar sehrli rəng butasında
parlaq mayaktək görərdi!
Sadə idi, heç sevməzdi şan-şöhrəti,
Rənglər dünyasıydı varı-dövləti…
Və böyüdük, ailə qurduq biz hamımız,
Səttar əminin yanında qaldı
yarı canımız…
Bir səhər eşitdim mən də, alovlu rəng butasından
gözəl simurq quşu qalxıb,
Rəssam Səttar əmimizi odlu qanadına alıb,
uzaq Cənnətə aparıb!
Cahanı o vaxtdan biz də elə rəngarəng bilirik,
Yaxşını da, yamanı da elə Səttartək sezirik!
Ruhun şad olsun ey Rəssam!
Üzündəki əsrarəngiz cizgilərin, , hər söhbətin,
ürəklərdə yaşayacaq,
Sənintək sənətkarlara daim rəhmət oxunacaq!
Bizim də bu şeirimiz rəssam Səttar əmimizdən
söhbət olsun,
Onun rənglər butasında parlayan o ruh məkanı
Cənnət olsun!!!

31 MAY – saat 14:00-da
Şairə, jurnalist, publisist “Vahid” Poeziya Məclisinin üzvü, “Məcməüş-şüəra-şairlər məclisi”nin üzvü, Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Fəxri üzvü və Yönətim Kurulunun başqanı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Baş məsləhətçisi Gulnare Israfilqizinın səsləndirdiyi şeirlərə hazırlanmış foto-video çarxların təqdimatı.
Təqdimatda foto-video çarxların, şerlərin səsyazması, musiqilərin seçilməsinin hazırlanmasında yaradıcı əməyi və zəhməti olan Teymur Bayramov (BB production) iştirak edəcək.
Təqdimatın aparıcısı: Naiba Maslova
Məkan: Babək prospekti 64 d / Venta Group (Xalqlar Dostluğu metrosu, Mondi mebel evinin yani)
Tel: (051) 989-91-81 / (055) 861-62-27
Giriş: PULSUZ
Mediya nümayəndələri dəvətlidir.

DİLƏ!

Haqqa qovuşanlara,
Tanrıdan rəhmət dilə!
Müsəlman bəndələrə,
Sən də mərhəmət dilə!

Həm özünə, həm dosta,
Sən də kəramət dilə!
Məcnun kimi Kəbədə,
Sən də məhəbbət dilə!

Ömür-gün yoldaşına,
Təmiz sədaqət dilə!
Dünyada hər bir kəsə,
Yaşayıb ülfət dilə!

Dərin hörmət və ehtiramla:

Kənan AYDINOĞLU,
“Hüseyn Arif” Ədəbi Birliyinin üzvü.
16 may, 2013-cü il.Bakı şəhəri.

Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin üzvü

KÖNÜL SARAYIMA DOĞRU GƏLƏRSƏN?

Eşitsən möhtacam sevginə sənin,
Könül sarayıma doğru gələrsən?
Olarsam qəlbində ikinci qəlbin,
Dərdini – sərini mənlə bölərsən?
*****
Yağışa çevrilib üstünə yağsam,
Qorxub ağlayarsan, yoxsa gülərsən?
Gözündə yaş olub, gözündən axsam,
Gözünün yaşını necə, silərsən?
*****
Qızıl balıq sənin toruna düşsə,
Dil töküb sən ondan məni dilərsən?
Həsrətim ömrünə yükləsə qüssə,
Acı bu həsrəti vüsal bilərsən?
*****
Vaxtsız əcəl mənə zəngini çalsa,
Məni görmək üçün sən də ölərsən?
Cismim torpaq altda soyuqda qalsa,
Ruhundan ruhuma büküb – bələrsən?

Sərvər KAMRANLI 11 yanvar 2014 saat: 02:10

BİR GÜN ÜRƏYİMDƏN QOVACAM SƏNİ

Dilimdən düşməyən sözümsən sözüm,
Girmisən qəlbimə, olmusan özüm.
Nə gecəm bilinir, nə də gündüzüm
Yuxusuz qalıram bütün gecəni,
Bir gün ürəyimdən qovacam səni!
***
Eşqin aləminə düşəndən bəri,
Sanırdım, unudam bəlkə kədəri.
Əksinə çoxaldı dərdin qədəri
Saçlara bəxş etdin bəmbəyaz dəni,
Bir gün ürəyimdən qovacam səni!
***
Dözürəm hələ ki, hər bir zillətə,
Təki çevrilməsin sevgim nifrətə.
Bu esqim dönərsə, əgər həsrətə
Alıb qoparacam, səndəki “məni”,
Bir gün ürəyimdən qovacam səni!

Sərvər KAMRANLI 18 noyabr 2013

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Mətbuat xidmətinin Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalına istinadən yaydığı məlumata görə, yaxın günlərdə Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalı və Gündəlik İnformasiya Agentliyi tərəfindən “Çağdaş Azərbaycan ədəbi qurumlarının inkişafına dəstək ” layihəsi həyata keçiriləcək . Layihənin rəhbəri Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Rəhbəri, Təsisçilər Şurasının Başqan yardımcısı,, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Baş redaktoru,
“Hüseyn Arif” Ədəbi Birliyinin üzvü, gənc xanım yazar Fidan Abbasovadır.Layihə çərçivəsində Azərbaycan Respublikasında fəaliyyət göstərən ədəbi birliklər haqqında olan bilgilər Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının səhifələrində dərc olunaraq facebook sosial şəbəkəsində ictimaiyyətin nəzərinə çatdırılacaq.

İnformasiya dəstəyi : “Carci.az” saytı
Təşkilati dəstək : “Shahbulaq.az” Müstəqil Ədəbiyyat Portalı
Maliyyə dəstəyi : “Konsaltinq-az.com”

“Çağdaş Azərbaycan ədəbi qurumlarının inkişafına dəstək” layihəsi çərçivəsində

Azərbaycan Yazıçılar İttifaqı 1934-cü il iyunun 13-də Bakıda Azərbaycan yazıçılarının I qurultayında yaradılmışdır. O vaxta qədər Azərbaycan yazıçıları ayrı-ayrı ədəbi birləşmələrin tərkibində fəaliyyət göstərirdilər. 1923-cü ildə Azərbaycan yazıçılarını bir təşkilatda birləşdirmək zərurəti meydana çıxarkən bir neçə yazıçı çap etdirdikləri müraciətdə “Türk ədib və şairlər ittifaqı dərnəyi” təsis etdiklərini bildirdilər. Həmin ədəbi birlik “İldırım” adlanırdı. “Qızıl qələmlər” ədəbi cəmiyyəti də təxminən bu dövrlərdə formalaşmış, öz ətrafına gənc ədəbi qüvvələri toplamışdı. Bu cəmiyyət əsaslı və ədəbi təşkilat kimi 1925-ci il dekabrın 25-də Bakıda yaradıldı, ədəbi dərnəkləri öz ətrafında birləşdirdi. “Qızıl qələmlər” cəmiyyəti tez-tez müşavirələr, ədəbi gecələr, görüşlər, məruzələr təşkil edir, tədbirdər həyata keçirirdi. “Maarif və mədəniyyət” jurnalında, “Kommunist” və “Gənc işçi” qəzetlərində müntəzəm verilən ədəbi materiallar, “Qızıl qələmlər”, “Oktyabr alovları” almanaxları və ayrı-ayrı məcmuələr ədəbiyyatın təbliğinə, kütləvi surətdə yayılmasına xidmət edirdi. 1927-ci il iyul ayının əvvəllərində Azərbaycan yazıçılarının birinci ümumi yığıncağında bütün ədəbi qüvvələri bir təşkilat ətrafında birləşdirmək qərara alındı. Beləliklə, Azərbaycan Yazıçılar Cəmiyyətinin müvəqqəti idarə heyəti yarandı. Bakıda Ümumazərbaycan yazıçılarının birinci (13.01.1928) və ikinci qurultayı (20.X.1929) çağrıldı.
ÜİK(b)P MK-nın ədəbi-bədii təşkilatların yenidən qurulması haqqında 1932-ci il 23 aprel tarixli qərarından sonra Azərbaycan Yazıçılar Cəmiyyətinin yenidən qurulması haqqında təşkilatı tədbirlər görüldü və Azərbaycan Yazıçılar İttifaqı yaradıldı

“Çağdaş Azərbaycan ədəbi qurumlarının inkişafına dəstək” layihəsi çərçivəsində

Aşıqların I qurultayı 1928-ci ildə, II qurultayı 1938-ci ildə, III qurultayı isə 1961-ci ildə keçirilib. Azərbaycan Aşıqlarının III qurultayı keçirildi. 1984-cü ilin mart ayının 19-da Azərbaycan Dövlət Filarmoniyasında Azərbaycan aşıqlarının IV qurultayı keçirildi və Mədəniyyət nazirliyinin tərkibində fəaliyyət göstərən Azərbaycan Aşıqlar Birliyi yaradıldı, xalq şairi Hüseyn Arif Birliyin sədri seçildi. Azərbaycan Aşıqlar Birliyi 1991-ci ilin iyun ayında Ədliyyə Nazirliyində qeydiyyatdan keçərək müstəqil fəaliyyət göstərməyə başladı.
1992-ci ildə Hüseyn Arifin vəfatından sonra sədrliok üstündə çəkişmələr üzündə Birliyin fəaliyyəti bir növ iflic vəziyyətinə düşdü.
Uzun zamandan bəri dağınıq və pərişan vəziyyətdə olan Azərbaycan aşıqları axır ki, Qurultay səviyyəsində bir araya gəldi. 2008-ci il avqust ayının 29-da aşıqların V qurultayı keçirildi. 1928-ci ildə çağırılmış Birinci Aşıqlar Qurultayının üstündən səksən, sonuncu – dördüncü Qurul¬tayın üstündən isə iyirmi beş il keçdikdən sonra ortaya gələn bu tarixi toplantı müstəqillik illərinin ilk Aşıq Qurultayı idi. Azər¬baycan aşıq mü¬hit¬lərinin getdikcə ağırlaşan durumu, aşıqların sosial-mə¬işət və yara¬dı¬cılıq problemləri Qurultay çağırılmasını zərurətə çevirmişdi. 1984-cü ildə keçirilən dördüncü Qurultaydan sonra aşıqların yaradıcılıq təşki¬latının dağılmağa başlaması və çəkişmə-ziddiyyət meydanına çevrilməsi bir sıra xoşagəlməz nəticələr ortaya gətirdiyindən məsələnin ciddi və köklü şəkildə həllinə ehtiyac böyük idi. Bu səbəbdən ustad aşıqların və görkəmli ziyalıların müraciətinə cavab olaraq Mədəniyyət və Turizm Nazirliyinin dəstəyi ilə çağırılan növbəti Qurultay bir çox problematik məsələlərə aydınlıq gətirdi.
Qurultayı millət vəkili, akademik Nizami Cəfərov açaraq bu mötəbər tədbiri idarə etməyi akademik Bəkir Nəbiyevdən xahiş etdi. Akademik Bəkir Nəbiyev giriş sözü ilə Qurultay iştirakçılarını salamladı və Qurul¬tayın səlahiyyətli olub-olmaması barədə mandat komissiyasının sədri pro¬fessor Bəhlul Abdullanı kürsüyə dəvət etdi. Mandat komissiyasının sədri 225 nəfərdən ibarət olan Qurultay nümayəndələrinin rayon konfrans¬ları tərəfindən seçilərək göndərildiklərini bildirdi. Qurultayın səlahiyyəti təsdiq olunduqdan sonra söz Azərbaycan Respublikasının Mə¬də¬niyyət və Turizm naziri Əbülfəz Qarayevə verildi. Nazir Azər¬baycan Respublikası Prezidenti İlham Əliyev cənablarının təbrikini Qurultay iştirakçılarına çatdırdı.
Professor Məhərrəm Qasımlı “Aşıq sənətinin müasir vəziyyəti: prob¬lemləri və inkişaf perspektivləri” mövzusunda məruzə ilə çıxış etdi.
YUNESKO-nun eksperti, sənətşünas Sənubər Bağırova “Aşıq sənə¬tinin qarşısında duran perspektiv vəzifələr” mövzusunda məruzə etdi.
Məruzələr ətrafında millət vəkilləri Nizami Cəfərov, Qənirə Paşa¬yeva və Rəfael Hüseynov, professor Qəzənfər Paşayev, professor Sədnik Paşayev, xalq şairi Fikrət Qoca, Bəstəkarlar İttifaqının sədri Firəngiz Əli¬zadə, ustad aşıqlardan Ədalət Nəsibov, İsfəndiyar Rüstəmov, Gülarə Azaf¬lı və başqaları çıxış edərək aşıq sənətinin tarixi-mədəni dəyəri və çağ¬daş durumu barədə öz mülahizələrini bildirdilər. Aşıq sənətinin Azərbaycan xalqına məxsus unikal mədəni-mənəvi sərvət kimi YUNESKO-nun qeyri-maddi irs siyahısına daxil edilməsi təklifi çıxış¬çıların əksəriyyəti tərəfindən vurğulandı və qurultay iştirakçıları tərə¬findən dəstəkləndi.
Qurultay nümayəndələri tərəfindən irəli sürülən namizədlər əsasında açıq səsvermə yolu ilə idarə heyəti seçildi. İdarə heyəti xalq şairi Zəlimxan Yaqubun Aşıqlar Birliyinin sədri seçilməsi təklifini irəli sürdü. Qurultay bu təklifi yekdilliklə təsdiq etdi. Professor, Dövlət Mükafatı laureatı Məhərrəm Qasımlı Birliyin birinci katibi seçildi.
Professor Məhərrəm Qasımlı Qurultayın Qətnaməsini oxudu. Qət¬na¬mə qəbul olundu.
Qurultay nümayəndələrinin Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyev cənablarına Müraciəti qəbul edildi.
Qurultayın sonunda aşıqlar geniş konsert proqramı ilə çıxış etdilər.

* * *

V Qurultaydan sonra Azərbaycan aşıq sənətində yeni inkişaf mərhələsi başladı. Bu sənətə dövlət səviyyəsində qayğı və diqqət artırıldı, onun təbliği istiqamətində mühüm addımlar atıldı. Heydər Əliyev Fondunun rəhbərliyi və Azərbaycan Respublikası Mədə¬niy¬yət və Turizm Nazirliyi tərəfindən bir sıra tədbirlər həyata keçirildi. “Azər¬baycan aşıq sənəti” faylı hazırlanaraq YUNESKO-ya təqdim edildi. Həyata keçirilən məqsədyönlü tədbirlər öz bəhrəsini verdi – Azərbaycan dövlətinin, xüsusilə YUNESKO və İSESKO-nun xoş¬mə¬ramlı səfiri, millət vəkili Mehriban xanım Əliyevanın aşıq sənətinin qo¬run¬ması, inkişafı və təbliği istiqamətində fəaliyyəti nəticəsində 2009-cu ilin 28 sentyabr – 02 oktyabr tarixində Birləşmiş Ərəb Əmirliyinin Abu-Dabi şəhərində YUNESKO-nun Qeyri maddi-mədəni irsin qorunması üzrə Ko¬mitəsinin 4-cü sessiyasında YUNESKO-nun Hökumətlərarası Ko¬mi¬¬¬tə¬sinin yekun qərarına əsasən Azərbaycanın aşıq sənəti YUNESKO-nun Qeyri-maddi mədəni irs üzrə reprezentativ siyahısına da¬xil edildi

“Çağdaş Azərbaycan ədəbi qurumlarının inkişafına dəstək” layihəsi çərçivəsində

Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyi 1998-ci ilin sentyabrında Qazaxıstanın Türküstan şəhərində keçirilmiş VIII Türk Dünyası Gənclik Günləri və Qurultayında təsis olunub.
Birliyin Nizamnaməsi 02.06.1999-cu ildə Azərbaycan Respublikası Ədliyyə Nazirliyinin Kollegiyasında dövlət qeydiyyatına alınıb ( No: 1133).
Birlik türk dövlət və topluluğunun hər hansı birinin dilində (türkcəsində) yazan gənc yazıçıların könüllü ictimai birliyidir;
DGTYB uluslararası ictimai birlik olaraq öz fəaliyyətini qüvvədə olan nizamnaməsi, uluslararası hüquq qaydaları və Azərbaycan Konstitusiyasına əsasən qurur.
DGTYB-nin Təsisçilər Şurası:
Əkbər Qoşalı (başqan), Rəsmiyyə Sabir, Aygün Həsənoğlu, İlqar İlkin, Təranə Tural (Rəhimli), Güllü Yoloğlu, Dəyanət Osmanlı, Səhər, Şəlalə Zaman
DGTYB Yönətim Kurulu (YK) başqanlığı
2103: Rəvan Tohidoğlu (Səmədov)-başqan, Əfsanə Bayramqızı (Ələsgərli), Tural İrfan, Yeqzar İ.Cəfərli-başqan müavinləri;