Âşık Eşref Tombuloğlu.”LÜM VAR MI YA BEN YOĞUM

Bugün yarın varamadım farkına
Sene eskimedi ben eskidim ben
Yaş dayandı otuz dokuz kırkına
Sene eskimedi ben eskidim ben

İçerim yandıkça dışarım uğar
Kime dert yanıksam yanından koğar
Sabah güneş doğar akşam ay doğar
Sene eskimedi ben eskidim ben

Öksüz fakir olan gurbette kışlar
Dertlinin kurumaz gözünde yaşlar
Ayın biri biter birisi başlar
Sene eskimedi ben eskidim ben

Ağaçlar yeşermez dalınan köksüz
Ağlayan ağlamaz elbette mahsuz
Önce yetim kaldım sonra da öksüz
Sene eskimedi ben eskidim ben

Seven sevdiğini dilde heceler
Garip ölür gurbet elde niceler
Yazın günler uzar, kışın geceler
Sene eskimedi ben eskidim ben

Bir olsa dünyada var olan dinler
Ne ayrılık kalır ne gayrı kinler
Yarası olanlar derdinden inler
Sene eskimedi ben eskidim ben

Türkülerim dilden dile söz olur
Ölenler karışır toprak toz olur
Yaşım belki elli, belki yüz olur
Sene eskimedi ben eskidim ben

Eşref yirmi yıldır gurbetliyim ben
Sazımla gurbette hasretliyim ben
Ta anamdan doğuştan bir dertliyim ben
Sene eskimedi ben eskidim ben