Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru.
* * *
Nədir əllərimə dəyən bu boşluq?
Nədir qollarımda dərin qaranlıq?
Siyah gözlərimə necə vurulub
Kuzə gözündəki alatoranlıq?!
Neçə dil danışsam çətindən çətin!
Tərcümə edilmir belə duyğular.
Nifrəti unudub qorunu sevən
ürəyin işinə qarışmaq olar?!
Eşq elə atəş ki, inad edilməz!
“Cəhənnəm oduna” nə ad verim mən?!
Ölü sərçələrə cihad edilməz.
Qucaqla,qoluna qanad verim mən.
Sən məni gözəl sev,çox sevmə qəti!
Çox sevmək azalar, gözəllik qalar.
Əlimin izləri əmanətindir-
Sevgim nur içində artar,çoxalar.
Özünü bilməyən bir bəxtəvərsən
Gözüm,gülüşlərim,izlərim səndə.
Belə ədalətə nə deyəsən, hə?!
Verdiyin tək dərddi- gizlədirəm də.
İçində çarəsiz suallar olan
bədən bir qaranlıq quyudu,dibdi.
Mənim yıxıldığım bu boşluq sanki
dünyanın sonunun əlamətidi?
Böyüyür əlimdə, ovcumda yoxluq
Çürüyür könlümə saldığın həsir.
Sinəmə elə bir qəfəs qurmusan
Düşün – ölənədək əsirsən! Əsir..
* * *
O küçə şahid oldu, bilmədim necə işdi.
Nəmli yollar tanıdı addımımın səsini.
Bir telefon zənginə xəyallarım dəyişdi,
Azdım əzbərlədiyim küçənin sinəsini.
Bəlkə yuxu görürdüm. Sanki Allah bağırdı:
-“Sən özünə yazdığın bu dərd sənə ağırdı”.
Bu qarmaşa içində ona şeir yazırdım:
-“Maşın yolunu gedir, təkərlərə ağırdı…”
“Dünya qəhətdi?” -deyə pıçıldadım özümdə.
Zaman donub yıxıldı gözlərimin önündə.
Məğrur idi tərsliyim -vədəsində ,sözündə
ürəyim yalvarırdı: “gəl,gözümə görün də..”
Gözlərim dolaşırdı o küləkli havada,
Ovuclarım səsinin mehini ələyirdi.
Bitirmişdim içimdə qazandığım davanı
Saçım o gedən yola əlini yelləyirdi.
Bilmədim hansı dərdin məlhəmidir,dadıdır.
İstədim dərdə düşüm ,dedim: “dərmanım olar”
İndi mənim düşdüyüm dərd də onun adıdır,
Bilməzdim ki,məlhəmim ölüm fərmanım olar..
Dedi: “filan küçədən keçib çıxıb gedirəm”
Dedi: “bilet almışam,içib,çıxıb gedirəm”
Dedi:”hər bir sözünə diqqət elə misranın,
mənə geri dön deyə, səni arzu edirəm”.
Qamətimi düzəltdim arzuların eşqinə.
Bir təbəssüm yayıldı üzümə- “keçicidir” .
Yollarımız bir imiş, istiqamət əksinə;
Bilmədi onun yolu ürəyimin içidir.
Küçə də şahid oldu,mən göylərə baxırdım
göylər mənə a’xırdı! Mən göylərə gülürdüm.
Təkərlər ağrıyırdı, əllərim üşüyürdü,
Göy gözümdən axırdı,yenə biraz ölürdüm.