Author: Delphi7

QORXU…

Bəşəriyyət yaranandan
insan qırmaqla məşquldu;
sudakını,çöldəkini,
göydəkini,göldəkini,
obadakı,eldəkini…
ələ düşəni qırırıq.

Oksigenli ormanları,
çiçəklərdə dərmanları,
dənizlərdə limanları,
təbiətin yaraşığı
minbir guşəni qırırıq.

Zavodların tüstüsündə
göydə gündüzü qırırıq,
bəxtəvər insan görəndə
gülən bənizi qırırıq,
suda dənizi qırırıq,
bir-birimizi qırırıq!

Artıq bezib əməllərdən
Tanrı–başına Tac qoyub
bizə “Virusu” göndərdi;

Mərmilərin həmləsindən
dünya olub yamaq-yamaq,
düzü “Virusdan” qorxmuram,
QORXURAM ADAM OLMAYAQ…

QOCA…

ÇoxdandIr tanımaz gəlib-gedəni,
arabir nəyisə istəyər qoca,
yanında oynayan xırda nəvəni
çətində köməyə səsdəyər qoca.

Daha nəzər salmaz xoş gələcəyə,
sevib heyran olmaz gülə,çiçəyə,
görə bildiyini aşırmaz deyə-
həyatı sakitcə izləyər qoca.

Ağının üstünə çıxıb qarası,
gözündən oxunar içinin pası,
mələklər yanına köçüb qarısı-
sadəcə,eşqini bəsləyər qoca.

Bir gənclik yaşadı deyib-güləyən,
hər nazı-qəmzəni çətin bəyənən,
qorxsa da dünyasın dəyişməyindən:
” Bir,zalım gələydi tez…”-deyər qoca.

Hərdən uşaq kimi olar ağlağan,
zamandan bezsə də şirin şeydi can,
bununçun çəliyi xalis “Dağdağan”,
qorxar ki,canına göz dəyər qoca!

Nəyisə yadına salırmış kimi
harasa zilləyər nəzərlərini,
doğmalar düşünər: “Sər–sərvətini
baxdığı yerlərdə gizləyər qoca”.

Daralıb çevrəsi şən arzuların,
fərqində az olar qışın,baharın,
əbədi dünyaya gedən qatarın
eyvanda yolunu gözləyər qoca…

06.12.2016.

YAZIQDAN-YAZIĞA NƏ PAY DÜŞƏCƏK?

Zirvədə qarların gödəlir boyu,
oyanan baharın havası ipək,
axdıqca əriyən qarların suyu,
dağlara sellərdən haray düşəcək,

Ayı daxmasında bal kimi yuxu,
nəfəsi qapıdan qovur soyuğu,
çiçəkli çəmənə,səhraya doğru
o,çeşmə qaçacaq,bu,çay düşəcək,

Qar idim-əridim göylərə çıxam,
sevirdim;ölürdüm gözünə baxam!
sən–yazıq,mən isə sınmış budağam;
yazıqdan-yazığa nə pay düşəcək?!

Yağdı saçlarıma qar dənə-dənə,
dedim:”Atma mıni,yar”,dönə-dönə,
qisməti əzəldən nəs gətirənə,
nə illər uğurlu,nə ay düşəcək,

Səhərlər Günəşdən tez oyanan qız,
gecələr qəlbində od qalayan qız,
oğlan bəyənməyib,sonalayan qız;
bəxtinə ya əfəl,ya zay düşəcək!

Vaxtla,Vahid ƏZİZ,bitir səninki,
boşalt, pas atmasın ürəyindəki!
insan-paxır tutmuş qazan deyil ki,
nə yamaq,nə də ki,qalay düşəcək…

GETDİ….

Bir yaz çiçəyinin ipək əlləri,
saçımda yel kimi əsmədi,getdi,
bilsə də sevirəm illərdən bəri,
barı gözucu da süzmədi,getdi.

Xəyalən oxlayıb şikar elədim,
qəlbimdən hamını inkar elədim,
ömrümü bal etdim,şəkər elədim,
söylədi: “Şan deyil,süzmədi!”-getdi.

Düşdüm arxasınca dağ yollarıyla,
dil tapdım vulkanlar alovlarıyla,
qolboyun dolaşdı nar kollarıyla,
mənimlə yanaşı gəzmədi,getdi.

Qayğılar,şübhələr içimi yedi,
qırdı,viran qoyub yerlə bir etdi,
məndən söz düşəndə:”Yaxşıdır”-dedi,
güya ümidimi üzmədi,getdi.

Çox olub gözləri yolda qalanlar,
xürrəmmi yandırıb dərdə salanlar?
bu gidi dünyaya bələd olanlar
deyər:”Vahid ƏZİZ dözmədi,getdi…”

24.03.2019

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

Əslən Kürdəmirdən olan, Qarabağ uğrunda Aprel döyüşlərində qəhrəmanlıqla şəhid olmuş, şəhidlik məqamına yüksələndən sonra “Azərbycan Bayrağı” ordeni ilə təltif edilmiş Azərbaycan Respublikasının Hərbi Hava Qüvvələrinin baş leytenantı, pilot İsmayılov Əbübəkir Vüqar oğlunun əziz xatirəsinə ithaf edirəm.

Bu vətənin nə qədər cəsur insanları var,
Qorxmaz, mərd, şir ürəkli igid aslanları var,
İsmətli qız-gəlini, qoçaq oğlanları var,
Onlarlardan biz nə qədər, söz-söhbət açsaq azdı,
Şəhidlər olmasaydı, torpaq vətən olmazdı!

Aprel şəhidlərindən biridir, Əbubəkir,
Bu yurdun övladıdır – ana yurdu Kürdəmir,
Elə ömür yaşadı, hamıya örnək ömür,
İgid şahin səmada ölməz bir əsər yazdı,
Şəhidlər olmasaydı, torpaq vətən olmazdı!

Uşaqlıqdan deyirdi, -General olacağam,
Əsgərlərin qəlbinə nur kimi dolacağam,
Düşmənləri qorxuya, təlaşa salacağam,
O düşmən ki, nankordu, xaindi, yaramazdı,
Şəhidlər olmasaydı, torpaq vətən olmazdı!

Ali Hərbi Məktəbdə oxumaq məqsədiydi,
Təyyarəçi olmaqsa, arzusu, mətləbiydi,
Yolu özü seçmişdi, ürəyinin səsiydi,
Bu səs, bəlkə, tanrıdan gələn nida-avazdı,
Şəhidlər olmasaydı, torpaq vətən olmazdı!

Təhsilin başa vurub, oldu yetkin bir zabit,
Həm geniş qəlbli idi, həm də qorxmaz bir igid,
Başqa cür olammazdı, almışdı halal öyüd,
Çətinlikdən qorxmazdı, heç nədən sarsılmazdı,
Şəhidlər olmasaydı, torpaq vətən olmazdı!

Qorxu nədir, bilməzdi, onu çoxdan qovmuşdu,
Aprel döyüşlərində qəhrəmantək vuruşdu,
Təbrizlə, Urfan ilə ölməzliyə qovuşdu,
Üç qardaş-üç dost idi, bu dostlar ayrılmazdı,
Şəhidlər olmasaydı, torpaq vətən olmazdı!

Şəhid olan zamanı küləklər saçın yoldu,
General olmasa da ucadan uca oldu,
Yaşamaqçın əbədi, neçə ürəyə doldu,
Elin Əbübəkirə məhəbbəti solmazdı,
Şəhidlər olmasaydı, torpaq vətən olmazdı!

17.03.21.

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

Kürdəmir rayonunun Ərəbxana kəndindən olan, Qarabağ uğrunda Vətən müharibəsində qəhrəmanlıqla şəhid olmuş, “Vətən uğrunda”, “ Füzulinin azad olunmasına görə”, “ Xocavəndin azad olunmasına görə”, medalları ilə təltif olunmuş Pərviz Natiq oğlu Novruzovun əziz xatirəsinə ithaf edirəm.

Hələ kiçik yaşından xətirli –hörmətliydin,
Çox mehriban, gülərüz, şirin söhbətli idin,
İstiqanlı oğuldun, dostluqda ülfətliydin,
Qısaca həyatında qoydun yaxşı əməl, iz,
Unutmaz heç bir zaman, el-oba səni, Pərviz.

Uşaq idin, yox idi, nə kədərin, nə dərdin,
Dostlarınla birlikdə kür çayında üzərdin,
Bağ-bağçanı, çəməni həvəs ilə gəzərdin,
Arzuların tükənməz, xəyalların bir dəniz,
Unutmaz heç bir zaman, el-oba səni, Pərviz.

Böyüdün, yaşa doldun, arzuların böyüdü,
Oldun Ərəbxananın cavan qoçaq igidi,
Ağsaqqallardan aldın nəsihəti, öyüdü,
Həyatda yolun kimi əqidən də oldu düz,
Unutmaz heç bir zaman, el-oba səni, Pərviz.

Vətən məhəbbətiylə döyünürdü ürəyin,
Sevirdin bu vətənin, hər gülün, hər çiçəyin,
Qarabağ azad oldu, qəbul oldu diləyin,
Arzuların saf idi, arzuların saf, təmiz,
Unutmaz heç bir zaman, el-oba səni, Pərviz.

Oxuyurdun kollecdə, dedin, orduya gedim,
Artıq zaman yetişib, vətənə xidmət edim,
Necə də fəxr edərəm, “Əsgər!” çağrılsa, adım,
Bu ad hamıya doğma, bu ad hamıya əziz,
Unutmaz heç bir zaman, el-oba səni, Pərviz.

Alqış vətən sevginə, alqış mətanətinə,
Düşmənlər heyran qalıb vətən məhəbbətinə,
Tab etmədi yağılar sənin rəşadətinə,
Yaddan çıxarmaz heç vaxt qəhrəmanın Horadiz,
Unutmaz heç bir zaman, el-oba səni, Pərviz.

Zaman keçir hərənin həyatı bir cür ötür,
On doqquz il yaşadın, gözəl, mənalı ömür,
Şəhid oldun, şəhidlər heç vaxt, heç zaman ölmür,
Səni doğması bilir, Gəncə, Naxçıvan, Təbriz,
Unutmaz heç bir zaman, el-oba səni, Pərviz.

03.03.21.

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü
Əslən Kürdəmir rayonunun Karrar qəsəbəsindən olan, Qarabağ uğrunda Vətən müharibəsində qəhrəmanlıqla şəhid olmuş “Vətən uğrunda”, “Füzulinin azad olunmasına” görə medalları ilə təltif olunmuş Məlik Kamran oğlu Zülfüqarovun əziz xatirəsinə ithaf edirəm.

Anan səni böyütdü
Min bir əziyyət ilə,
Sən də sevdin ananı,
Sonsuz məhəbbət ilə.

Qəlbin tər-təmiz idi,
Arzuların bir ümman,
Taleyi heç kim bilmir,
Onu, yazır yaradan.

İllər keçdi, dolandı,
Oldu on səkkiz yaşın,
Əsgərliyə yollandın,
Hər əsgər bir qardaşın.

Cəsur bir əsgər oldun,
Razıydı komandirin,
Yerinə yetirirdin
Ləyaqətlə hər əmrin.

Müharibə başladı,
Vətən qorunmalıdır,
Məqam gəlib, yağının
Burnu ovulmalıdır.

Atıldın döyüşlərə
Minlərlə əsgər təki,
Heç qorxmadaın ölümdən
Vətən yaşasın, təki.

Füzulinin uğrunda
Göstərdin çox rəşadət,
Tanrım özü vermişdi,
Sənə mərdlik, şücaət.

Sən, şəhid oldun, Məlik,
Əbədi yaşar, ölməz,
Adın xalqın qəlbində,
Ürəklərdən silinməz.

Əziz anan Yeganə,
Bilirsən,nə eylədi?
Məlik qəhrəman olub,
Başqa yol yox, söylədi.

Şəhid müavinətin,
Bağışladı orduma:
-Ordum qüvvətli olsun,
Müjdə versin yurduma.

Dünyaya gəldin Məlik,
Karrar adlı bir eldə,
Səni sevənlər vardır,
İndi artıq hər yerdə.

Məlik, səni həmişə
Xatırlayar xalqımız,
Mərdləri unutmağa
Yoxdur bizim haqqımız.

07.03.21.

Haqdan yaranmısan nurdu əməlin,
Tanrı dərgahından üzülməz əlin,
Səninlə öyünür bütün türk elim,
Yaradan göndərib bizə ərməğan,
Yenilməz sərkərdə Tayyip Ərdoğan.

Zalıma, zülümə vermədin aman,
Məzluma olmusan güvənli ünvan,
Arzu-diləklərə sən oldun guman,
Xalqa həqiqətin gözüylə baxan,
Yenilməz sərkərdə Tayyip Ərdoğan.

Dar gündə yetişdin Qarabağıma,
Nur kimi səpildin qəm ocağıma,
Doğma qardaş oldun yaman çağıma,
Könlümüzə zəfər sevinci yaxan,
Yenilməz sərkərdə Tayyip Ərdoğan.

Sən türk dünyasının yenilməz dağı,
Gətirdin bizlərə zəfər soraģı,
Yazdın yaddaşlara bu gözəl çaģı,
Zülmətə daģ çəkib Günəş tək doģan,
Yenilməz sərkərdə Tayyip Ərdoģan.

Yoğurdun təməldən qüdrətli Turan,
Ulu Türk önündə səcdəyə duran,
Tarixin ən uca taxtını quran,
Haqqın bayraqdarı, ey böyük insan,
Yenilməz sərkərdə Tayyip Ərdoğan.

22.03.2021.

Fədayə orta məktəbi bitirməmiş, onunçün evlərinə yaxından, uzaqdan elçilər gəlirdi. O, qaragözlü, uzun hörüklü, cazibədar olmaqla bərabər, həm də çox ağıllı qız idi. Baxışlarındakı xeyirxahlıq, məsumluq, sadəlik onu görənləri heyran edirdi. Sevənləri gün-gündən artırdı. O isə heç kimə razılıq vermir, yalnız ali təhsil almaq üçün fikirləşirdi. Ali təhsil almaq, tələbə olmaq onun üçün böyük arzular idi. O, bu arzulara çatmaq üçün dərslərindən əla qiymətlər alır və imtahanlara mükəmməl hazırlşırdı. Həyat öz axarı ilə gedirdi.
Fədayənin öz sevdiyi var idi. Qəlbindəki bu gizli hissdən heç kəsin xəbəri yox idi. Yalnız onu sevən oğlandan başqa…Lakin ailə həyatı qurmaq ikinci məsələ idi onun üçün.
Sevdiyi Kəmənd adlı oğlan onunla bir məktəbdə oxuyurdu. Kəmənd hər gün onu qarabaqara izləyir, eşidəndə ki, kimsə onu sevir, bir yol tapıb ondan uzaqlaşdırırdı. Beləcə, Fədayə üçün sevgisini fəda edirdi. Orta məktəb həyatına əlvida deyən gənclər çox keçmədi ki, nişanlandılar. Uzun müddət nişanlı qaldıqdan sonra isə evlənmək üçün qərar verdilər. Hər ikisi ali məktəbə daxil olmuşdu. Gənc ailə üçün tələbə olmaq nə qədər çətin idisə, o qədər də şərəfli idi.
Gündəlik dolanışıq onlar üçün çox cətin idi. Fədayə əyani, Kəmənd isə qiyabi təhsil alırdı. Hələ üstəlik kirayədə qalırdılar. Onlar üçün vəziyyət acınacaqlı olsa da buna sinə gərməyi bacarırdılar. Kəmənd zavodda işləyirdi, aldığı az maaş onlara çatmrdı. Heç bir kəsdən köməyi olmayan Fədayənin isə tələbə təqaüdündən başqa ümid yeri yox idi.
İllər beləcə ötüb keçirdi. Lakin Fədayə ən cətin anlarında belə Kəməndi incitməmək üçün heç nə demir, gizli-gizli ağlayıb, ovunurdu. Fikirləşirdi ki, tələbəlik həyatı qurtarar, hər ikisi işləyib, xoşbəxt ailə olmaq üçün əllərindən gələni edəcəkdir. Təki sevgi birliyi, söz birliyi olsun.
Fədayə Kəməndi çox sevirdi. Onun üçün sevgi daha böyük zirvə idi. O, hər an Kəməndi qorumağa çalışırdı. Birlikdə bütün çətinliklərə sinə gərməyi özünə fəxr bilirdi…
Kəməndin valideynləri ona heç bir köməklik etmir, onlara qarşı ən kiçik istilik, qayğı belə göstərmirdilər. Oz vəzifələrini bitmiş hesab edən valideynlər necə bacarırsınız elə də yaşayın, deməklə canlarını qurtarmışdılar.
İllər ayları, aylar isə günləri qovurdu…Gənc ailənin günü-gündən bir-birinə bağlanması, sevgi tellərinin möhkəmlənməsi onun gözəlliyini qorumağa səsləyirdi.
Fədayə isə Kəməndi sevdiyi üçün, çalışırdı ki, ona hər an dəstək olsun. Kəmənd də, qısılmışdı Fədayənin sevgisinin ağuşuna. Artıq onlar ali təhsili bitirib, işləməyə başlamışdılar. Övladları da dünyaya gəlmişdi.
Ömür pillələrində Fədayə Kəməndlə addımlayanda çalışırdı ki, həmişə bir pillə ondan aşağıda olsun ki, lazım olan zamanlarda həyat yükünün ağırlığı onun çiyinlərinə düşsün. Məhz buna görə də əzablar içərisində əzilir, zillətlər çəkirdi. Lakin ailəsinin xətrinə hər çətinliyə dözməyi özünə borc bilirdi.
İllərin acısını ürəyində, həyatın ağırlığını isə çiyinlərində daşıyırdı. Zaman-zaman çətinliklər içərisində əzablarla boğulur, yenidən özündə yaşamaq üçün güc toplayırdı. Axı övladlarını böyütmək, ərsəyə çatdırmaq üçün o yaşamalı idi. Həm müəllimə işləyir, həm də ev qayğılarını çəkirdi.
Artıq çətinliklər arxada qalmışdı. Kəmənd istədiyi məqama çatmışdi. İşi, pulu, ətrafda tanışlıqları, həmişəki kimi bir addım yox, Fədayədən daha çox irəlidə gedirdi. Maddi cəhətdən Kəmənd Fədayədən irəlidə olsa da, mənəvi cəhətdən geriləyirdi. O, Fədayənin çəkdiyi əzabları qiymətləndirmir, mənəm- mənəmlik edirdi. Bu isə Fədayəni özündən çıxartsa da, dillənmir, hər şeyi zamanın üzərinə buraxırdı. Sanki, onunla birlikdə çəkdiyi əzabları Kəmənd unutmuş, heç olmamış kimi yaşayırdı.
Fədayə üçün ən ağır, ölümə bərabər bir əzab idi, bu haqsızlıqlar.
Axı Kəmənd onunla evlənəndə özünü dünyanın xoşbəxti hesab edirdi, guya onun dərdindən ölürdü… Bəs nə oldu, onu var-dövlət sevdiyindən belə tez uzaqlaşdırmışdı? Suallara göz yaşları ilə cavab verirdi Fədayə… Kəməndin bir pillə qabaqda olmağı üçün dəridən, qabıqdan çıxan Fədayə bu gün onun üçün heç kəs idi.. Bu pillələr Kəməndin yalançı, saxta məhəbbətini də, özüylə aparmışdı. Daha bir pillə aşağı əyilib, Fədayəyə baxmaq belə istəmirdi. Çünki gözləri daha yuxarı pillələrdə idi.
Fədayə üçün həyatın mənası ölmüş, hər şey onun üçün bitmişdi. Göz yaşları içində olan həyatı ona dərddən-sərdən başqa bir şey deyildi. Axı, çətinliklərə onunla bir sinə gərmiş Fədayənin əzablara düçar olması nə üçün idi? Xoşbəxt günlərə çatmaq üçün eyni yolu gedən Fəayənin haqqını tapadalamaq günah deyildimi?
Xəyallar içində həyatnı fikirləşən, özünü anbaan unudan Fədayəin,bu haqsızlıqları sakitcə izləməkdən başqa çarəsi yox idi. Zaman ən gözəl hakim idi… Lakin zaman da bəzən öz təkərini düz fırlatmırdı. Əzəni əzir, üstündən də keçirdi… Suallar içində suala dönmüşdü Fədayə…
Kəmənd bu zirvədə ikən, keçmiş günlərini xatırlayacaqmı, deyə fikirlşirdi. Fikirlər onu yaxın keçmişə aparsa da, onu sevən insanın bunlara qayıtması, onları görmək bacarığının olmamasını düşünəndə həyatdan əlini üzürdü. Hərdən bu acılı xatirələri yada salanda Kəməndin ona qulaq asmamağı, onu eşitmək belə istəməməsi Fədayənin ömrünü hər gün daha ümidsizliyə sürükləyirdi.Bütün bunlara baxmayaraq Fədayə övladları xətrinə səbrinə qısılıb…
Vicdanında bir zərrə də, olsa ədalət, etibar, insanlığa hörmət və haqqa inamı varsa, keçmişinə dönəcək, deyə içində çapaladğı fikirlərin, xəyalların qanadında uçur, özünə təsəlli axtarırdı Fədayə.
Kəmənd isə hər gün dəyişir, var-dövlət, şan-şöhrət onu tamam baçqa bir aləmə aparırdı. O aləm ki, orada nə sevgi vardı, nə də insanlıq… Şeytani hisslərin covlan etdiyi bir aləm idi. Fədayə isə həyatın amansızlığından, haqsızlığından, sevdiyinin etibarsızlığından yorulmuşdu. Özü dünyada ikən, ruhu onu tərk edtmişdi sanki…
Günlər bir-birini qovurdu… Göz yaşlarına həmdəm olan qadın gözlərini bir nöqtəyə zilləmişdi… Orda haqq-ədalət axtarırdı… Nə zamansa gələcəyinə inanırdı…
Bir gün işdə olarkən iş telefonuna gələn zəng onu xəyallarından ayırdı. Eşitdiyi xəbərdən əlindəki telefon dəstəyi yerə düşdü. İş yoldaşları Fədayəni ələ almaq üçün ona yaxınlaşdılar. Telefon dəsətəyini əlinə alan iş yoldaşı zəng gələn yerdən nə baş verəcəyi barədə soruşanda halı pis oldu. Kəməndin qəza törətməsi barədə xəbər verən onun yaxın dostu idi.
Bir neçə saatdan sonra hamı xəstəxanada idi. Kəməndin yanında Fədayə göz yaşlarını axıdırdı. Qohumların hamısı xəbər tutsa da heç kəs gəlib çıxmamışdı. Təkcə gələnlər Fədayənin iş yoldaşları, bacı-qardaşları, bir də ailəvi dostları idi. Kəmənd möhkəm əzilmişdi. Vəziyyəti çox ağır idi.
Həkim ona yaxınlaşıb soruşdu…
-Xanım, siz həyat yoldaşısınız?
-Bəli.
-Təcili əməliyyat olunmalıdı xəstəniz.
Yoxsa xəstə həyatını itirə bilər.
Fədayə özünü ələ alıb,titrək səslə…
-Həkim xahiş edirəm,nə lazımdırsa, əlinizdən gələni əsirgəməyin. Təki Kəmənd sağ-salamat olsun.
Əməliyyat iki saat çəkdi. Bu müddət ərzində Fədayənin göz yaşları selə dönmüşdü. Onu saxlamaq mümkün olmurdu. Onun Kəməndə olan sevgisini özündən, bir də Allahdan başqa heç kəs duya bilməzdi. Ürəyində Allahına yalvarır, onun sağalması üçün dualar edirdi.
Bu qədər müddətdə nə qardaşı, nə də bacısı belə xəbər tutsa da gəlib çıxmamışdı. Hansı ki, Kəmənd onların yolunda hər şey etmişdi və edirdi də. Bacısı isə hər zaman onların ailə işinə qarışmaqla, onların bu dəli sevgisinə əngəl olmaqla Fədayənin qəlbini qırmış, ona olan istəyini əlindən almışdı.
Fədayənin halı pisləşmişdi. Tez-tez ürəyi tutan Fədayəni həkimlər bir təhər özünə gətirə bimişdilər.
Kəməndin bir ayağını kəsmişdi həkimlər. Bədəninin çox yerləri sarıqlı idi. Onu reanimasiya otağına apardılar. Yanına heç kəsi buraxmırdılar. Təkcə Fədayə yalvar-yaxışla qalmağa icazə ala bildi. Gecənin bir zamanı Kəmənd gözlərini açdı və pıçıltı ilə…Suzundan ciyərim yanır.Fədayə limonlu su ilə pambığı isladıb onun qurumuş dodaqlarını islatdı.
Dəfələrlə əməliyyat keçirmiş Fədayə sağlamlığının çoxunu itirsə də, Kəməndin yolunda yenidən hər əzaba qatlaşırdı. Onun ayağa durması üçün əlindən gələni etməyə başlamışdı.
Kəmənd hər gün Fədayənin etdiyi bu yaxşılıqların qarşısında xəcalət çəkir, başını qaldırıb onun üzünə baxmağa belə utanırdı. Hətta Fədayənin vaxtilə gizlin axıtdığı göz yaşlarına da məhəl qoymaması yadına düşdükcə özünü bağışlaya bimirdi. Bütün bunları yenidən xatırlayan Kəmənd çəkdiyi vicdan əzabından qurtarmaq üçün bir gün…
-Fədayə, sənə qarşı etdiklərimə görə vicdan əzabı çəkirəm. Bəlkə də elə buna görə Allah məni belə cəzalandırdı. Xahiş edirəm, məni bağışla. Sən mənim ən çətin anımda mənə dayaq durmusan. Mənə ata-ana, bacı-qardaş olmusan. Mən isə sənə layiq dəyər verə bilməmişəm. Məni yenidən dünyaya qaytardın. Məni bağışla…
Fədayə həyat yoldaşı Kəməndin ona qarşı etdiyi haqsızlığa həmişə susmuş, heç zaman səsini belə çıxarmamışdı. Yalnız ağlamaqla ürəyini sakitləşdirə bilmişdi.Öz sevgisinə sığınan polad iradəli, zərif qəlbli Fədayə
hər zamankı kimi yenə də ağlayırdı….
Xalidə Nuray. 05.04.2017.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ Bürosunun Rəhbəri, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Bir şirin sevdanın yadıgarısan,
Düşmüsən nəğmə tək dilə, bənövşə,
Könül sarayımın tacıdarısan,
Qəddin açılmayır hələ, bənövşə.

Bülbülün sinəsi dönübdür dağa,
Arılar tökülüb gəlibdi bağa,
Gülüm, canım olsun, sənə sadağa,
Gəl bükmə, boynunu belə, bənövşə.

Necə də gözəlsən, necə də incə,
Quşlar cuşə gəir, səni görüncə,
Mən necə sevməyim, mən səni necə?
Sənsiz odum dönüb külə, bənöşə.

Sirrsən, möcüzəsən, bilmirsən özün,
Bir ay parçasıdır, camalın, üzün,
Dünyanı dolaşır şöhrətin, sözün,
Heyranam sənin tək, gülə, bənövşə.

Qaxıb, boylanırsan bahar gələndə,
Yaman nazlanırsan, çöllər güləndə,
Günəş gözlərindən şehi siləndə,
Yaraşıq olursan, elə, bənövşə,

Kim heyran olmaz ki, nurlu hüsnünə,
Əziz necə nəğmə, qoşubdu sənə,
Səni taxar qızlar, öz sinəsinə,
Bəzəksən hər saça,telə bənövşə.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ Bürosunun Rəhbəri, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Gəldi qara buludlar, toqquşdu birdən, birə,
Şimşəyin nərəsindən, silkələndi dağ, dərə,
Elə bil yer göy uçdu,göylər birləşdi yerə,
Leysan elə coşdu ki, sular döndü bir selə,

Bircə anda kəsildi quşların cəh-cəh səsi,
Gurultuya çevrildi, dağların xoş nəğməsi,
Çırpdı özünü yerə, damlanın hər birisi,
Qayalar sinə gərdi, əsən küləyə, yelə.

Boğuldu sel daşları, qurd kimi xırıldadı,
Qayalardan atıldı, sel-sular, şırıldadı,
Qurbağalar sevindi, dərədə quruldadı,
Cilovsuz dəli yellər,əsdi belədən, belə.

Gölməçələr içində, oynadı gur damcılar,
Təzə mahnı oxudu sevinclə qavalçalar,
Daşları, qayaları döydü yenə qamçılar,
Göylər üzün bozartdı, hər çiçəyə, hər gülə.

Yaz yağışı gözəllik, yaz yağışı bərəkət,
Açıldı göy qurşağı, gözəlləşdi təbiət,
Yaz yağışı sevgidir, yaz yağışı məhəbbət,
Yağışdı ilham verən, qaranquşa, bülbülə.\

Yenə günəş şəfəqin səpdi torpağa, daşa,
Şəfəqlərə büründü yer, göy oldu, tamaşa,
Yuyundu ana torpaq, bəzəndi başdan- başa,
Bir gözəllik gətirdi, yaz yağışı bu elə.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru.

Dərdimin yorğanı qalın,
Çək üstümə, üşüyürəm.
Arzularım ayaqyalın,
Daşımaqdan tövşüyürəm.

Xırda-xırda səpələdim,
İçimə haqqın qanını.
Üzümə tutub gedirəm,
Düzüb qoşduğum yalanı.

Fikirlərim qalıb çıplaq,
İçimdə sözüm talanır.
Düşüncələrim od tutur,
Qəlbimdə dözüm talanır.

Ömür sayım yarpaq-yarpaq,
Xəzəl olub can üşüdür.
Ruhum gəzir sınıq-salxaq,
Harayımı kim eşidir.

Qara kağızda ağ yalan,
Vətən, vətən dilək açır.
Haqsızlığa qalxan əllər,
Hər yetənə bələk açır.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

Payız elə getdi, qış belə gəldi,
Ayrılıq küləyi əsdi bir ucdan.
Görüşə bilmədik, bu necə dərddi?
Qar da yolumuzu kəsdi bir yandan.

Sanki acıq çıxır təbiət bizdən,
Görüşmək vədəmiz uzanır yaman.
Həsrət də qar kimi gözlərimizdən,
Yağıb sinəmizdə qoparır tufan.

Bölündük sevginin fəsillərinə,
Eşqimiz, baharkən, özümüz qışıq.
Bəlkə ömrümüzün son illərindən,
Bəxtin yollarına atılmış daşıq?!

Eh… yenə səbrimin üstünə əsir,
Sənin göndərdiyin şaxta, qar, boran.
İnan ki, yolumu eşqimiz kəsir,
Yoxsa, bu yollarda kimdi ki, duran?!

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

AĞLAMA, A KÖRPƏ, AĞLAMA BELƏ.

Ağlama , a körpə ağlama belə,
Sən hələ nə görüb, nə götürmüsən.
Ömrün günlərini bir-bir ələyib,
Hələ ildən-ilə ötürməmisən.

Hələ keçməmisən dərd körpüsündən,
Hələ arzuların aşıb-daşmayıb.
Ömrün hər zilləti, hər bir zülməti,
Qəlbində, könlündə heç dolaşmayıb.

Haqlı ola-ola üstünə bəzən,
Haqsız əllərindən daş atılmayıb,
Cəlladlar əlinə keçməyib ömrün,
Yaşının üstündən yaş atılmayıb.

O zaman sən belə yanıqlı ağla,
Oysun ürəyini sözün xəncəri,
Yarda etibarı, dostda inamı,
Görməyib sən neçə illərdən bəri.

Ardınca qaçdığın ümidlərinin,
Dizi qırılmayıb, könlü sınmayıb,
Kiminsə eşqindən qəlbin od turub,
Sevda yollarında alovlanmayıb.

Yazmayıb bəxtini qara kürsülər,
Gözlərin tanımır bu kor dünyanı,
Hələ görməmisən ürək ağrıdan,
Üstünə atılan şəri-böhtanı.

Hələ ürəyinə eşqin harayı,
Saçına sevdaının dəni düşməyib.
Ağlayıb qəlbimi üzmə havayı,
Bəxtin ki, əllərdən-ələ düşməyib.

Hələ görməmisən könül dağını,
Qəlbin çəkilməyib min yerdən şişə.
Saxla, gələcəyə ağlamağını,
Ömrünü vaxt biçib, zaman dəyişər.

Saxta söz, saxta üz durub qarşında,
Açılan könlünü qıfıllamayıb.
Oyub ürəyini düz yalanıyla,
Səni öz mənindən oğurlamayıb.

Hələ düşməmisən çətinə, dara,
Gözlərin dərd çəkib, yol aramayıb,
Gəzib tellərində fələk əlləri,
Saçını qəm yuyub, dərd daramayıb.

Yurdunu dağıdıb, köçürməyiblər,
Qaçqın olmamamısan hələ vətəndə.
Nə şəhid oğlun var, nə şəhid elin,
Hələ nə görmüsən, a yazıq bəndə.

Ağlama sən Allah, bu göz yaşını,
Heyfdir tökmə gəl torpaq üstünə.
Sən ağla Vətəni, sən ağla məni,
Dünya ikimizin durub qəsdinə!!!

2014 cu il.

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

Dərdi yanına sal gətir,
Yeni görüşə gələndə…
Özünə eynək al gətir…
Böyütsün məni gözündə…

Bəxtimin kiçik qızıyam…
Falçı deyib gəlişini…
Qəlbində ağrı, sızıyam,
Qoru üzdə gülüşünü…

Mənə “Qırmızıpapaq” al,
Öz içimdədi canavar…
Nağıl dünyandaca qal…
Ölsəm bundan sənə nə var?

Unutmuşdum…Bu görüşdə
Sevgini gətirmə, yaxşı?
Nolsun söylənirik dərddən,
Nə sən aşıq, nə mən baxşı…

İkimiz də uduzmuşuq…
Sən sevgini…Mən də səni…
Arsızmışıq…Huşsuzmuşuq…
Görüşə səslədim səni?

Ehh…Qırmızı şal gətir,
Tamamlansın bəzəyim də…
Özünə eynək al gətir…
Böyütsün məni gözündə…

2013

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

Qəhərim əlçim-əlçimdir,
Kədərim ürək-ürəkdi…
Bilən varmı, gələn kimdi?
Bu yollar nəyə gərəkdi?

Bilən varmı,qara divin
Qış yuxusu yaza düşüb…
Bizim evlə sizin evin
Arasında kim üşüyüb?

Kimdi biləndərin, adam?
Gəlsin…görsün…bilsin…desin…
Məni çox söylətmə, qadam,
”Allah mənə ağıl versin! ”

Azərbaycan Respublikasının Prezident Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Sumqayıt Bürösunun Rəhbəri

EŞQİNƏ

Səhər verilişində Aşıq Əli Quliyev
saz çalırdı…

Bu sabahlar bir qiyamət qopartdı,
Saz Əlinin, Əli sazın eşqinə.
Bu misralar kəlmə-kəlmə sinəmdə
Qatarlandı bu avazın eşqinə.

Zilə qalxdı – beçə pərdə sızladı,
Bəmə endi – barmaqları buzladı.
Şah pərdədə ərəb atlar tozladı,-
Mənzil kəsdi bu murazın eşqinə.

Qayıbdan bir nida qopdu: Paho…pah…
Bu dünyanın şahı qulmuş, qulu şah…
Elə sandım tüstülənir qul Əmrah
“Sərvi boylu Səlminaz”ın eşqinə.

Azərbaycan Respublikasının Prezident Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Sumqayıt Bürösunun Rəhbəri

ƏMİ

“Əmi” deyə müraciət etdiyimiz
Aşıq Əli Quliyevə

Dərd yarı olardı dərd ola bilsə,
Biz çəkən nədisə hədərdi, əmi.
Qələmdən axanda qəm yığnağıdı,
Saza qaldıranda kədərdi, əmi.

«Dünya dolanması qatıb başları»,
Yar-yoldaş unudub yar-yoldaşları…
Könlükəsək-lərin, qəlbidaş-ların
Nə dərdi olacaq, nə dərdi, əmi?!

Necədi köksündə köz dolanmağın?
Getdi zəmanəsi yüz dolanmağın.
Halal yaşamağın, düz dolanmağın
Astarı üzündən betərdi, əmi.

Başa dırmaşdılar baş əzdirənlər,
Könül küsdürənlər, qəlb üzdürənlər.
Daha can ha deyil biz gəzdirənlər,
Eləcə düşmənə çəpərdi, əmi.

İbrahim İlyaslı – yollarda gözü,
Vurğunudu sənli söhbətin, sözün.
Oxu, bu qoşmaya qıymat qoy özün,
Adına bağladım – nətəridi, əmi?!

İnsan oğlu vaxtsız getməz həyatdan,
Bir qəzası, bir qədəri yoxdusa.
Xoşbəxtlərin xoşbəxtidi dünyada,
Yurd sarıdan dərdi-səri yoxdusa.

Ocaq keçər, könül küldən qor ummaz,
Qərib düşən qürbət eldən gor ummaz.
O dağlarda adətimiz qorunmaz,
Oğul toyu, qız nəməri yoxdusa.

“Ceyran” bulaq sinəm üstən car olmur,
Başı üstə saz dillənmir, tar olmur.
Niyə mənim qulaqlarım kar olmur,
Dəlidağdan bir xəbəri yoxdusa.

Vaxtsız solub tökülməzdi xəzəli,
Bu torpağın öz başıydı, öz əli.
Necə gəzsin Azərbaycan gözəli,
Tərtər kimi bel kəməri yoxdusa.

Bir canı var hər yaranan dastanın,
Ruhu yoxsa, izi yoxdur insanın.
Qan-yaş tökər, Ağadabanlı Qurbanın
Qonaq gələn Ələsgəri yoxdusa.

Söz özüydü, saz özüydü, səs özü,
Bir dünyaydı, bu dünyaya bəs özü.
Zəlimxanın nə özü var, nə sözü,
Ana yurdun Kəlbəcəri yoxdusa.

Tanrının əsəridi,
Tanrılara tən gəlib.
Çırpıb qanadlarını,
Enib göylərdən gəlib,
Qurbanam, Türkə qurban!
Allah özü güc verib,
Qoluna, qanadına.
Bir mələk pıçıltısı
Türk söyləyib adına,
Qurbanam, Türkə qurban!
Dəliləri dəlimdi,
Haqqa çatan əlimdi.
İlkimdi, əvvəlimdi,
Əvvələ, ilkə qurban,
Qurbanam, Türkə qurban!
Dərd bağlanıb yükünə,
Budağına, kökünə.
Türkün bircə tükünə
Min Oğuz, Bilgə qurban,
Qurbanam, Türkə qurban!
Haqqın yolu deyilən,
Haqla dolu deyilən,
Anadolu deyilən
Görkəmə, görkə qurban,
Qurbanam, Türkə qurban!
Can içində can nədi,
Damardakı qan nədi,
Altay, Türküstan nədi,
Bu sirri dərkə qurban,
Qurbanam, Türkə qurban!
Gülşənimdi, lalamdı,
Balası öz balamdı.
Şəhərimdi, qalamdı,
Təbrizə, Ərkə qurban,
Qurbanam, Türkə qurban!
Bir nəfəri qalınca,
Gedər Haqqın dalınca.
Qurşadığı qılınca,
Qoyduğu börkə qurban,
Qurbanam, Türkə qurban!
Təmiz, sağlam niyyətə,
Ulu mədəniyyətə,
Bir böyük həqiqətə
Min cürə bəlkə qurban,
Qurbanam, Türkə qurban!
Arxalanıb qeyrətə,
Gedir əbədiyyətə.
Yaratdığı cənnətə,
Saldığı mülkə qurban,
Qurbanam, Türkə qurban!
Mən Türkün nəfəsiyəm,
Mən Türkün nəvəsiyəm.
Atillalar, Metelər,
Manaslar əvəziyəm.
Bu işıqlı həvəsə,
Bu tükənməz nəfəsə
Yer-göy, varlıq, kainat,
Gün qurban, kölgə qurban!
Qurbanam, Türkə qurban!!!

Özü yandı, özü söndü,
Bu nə cürə məhəbbətdi?
Birdən-birə üzü döndü,
Bu nə cürə məhəbbətdi?

Bir qisməti həsrət imiş,
Bir qisməti möhnət imiş,
Bir qisməti nifrət imiş,
Bu nə cürə məhəbbətdi?

Əvvəl idi, axır oldu,
Həmdəm idi, yağı oldu,
Həqiqəti nağıl oldu,
Bu nə cürə məhəbbətdi?

Bir adı qəbahət imiş,
Bir adı xəyanət imiş,
Bir adı fəlakət imiş,
Bu nə cürə məhəbbətdi?

Çox-çox illərim heyf oldu,
Xəyala döndü qeyb oldu,
Külü göylərə sovruldu,
Bu nə cürə məhəbbətdi?

TEZLİKLƏ O GÜNLƏR GERİ QAYIDA

Tezliklə o günlər geri qayıda,
azala dünyanın qüssəsi,qəmi,
doyunca dərdləşib çayxanarda,
dolaşaq şəhəri səhərə kimi,

Dostlar bir-biriylə qol-boyun gəzə,
mövzuya çevrilə xoş xatirələr,
valah,uzaq olmaq yaraşmaz bizə,
hamı bir-birinə yadlaşa bilər.

Ensiz küçələrdə keçdi vaxtımız,
ürəyim sızladı–nə kimsəsizdir!
düzünü deyim ki,köhnə Bakımız
mənə indikindən daha əzizdir!

Hafıflar-ulduzlu,mehli gecələr,
kimi səyahətdə,kimi bağında,
bir vaxt yaşıllıqda dincələn şəhər
indi “Göydələnlər” sıxıntısında.

Hərdən nələrdəsə qıtlıq da olsa,
insanlar daha da mehribanıdı,
evlərin açarı yaxin qonşuda,
ya da “ayaqaltı” altındayıdı..

İbrət götürərdi çoxları bizdən,
get-gedə bərəkət,ruzi çəkilir,
aralı gəzdikcə bir-birimizdən,
“viruslar-miruslar” araya girir.

Tezliklə o günlər geri qayıda,
qaçıb ev-eşikdən şəhərə dolaq,
bu günlər bir azca bizi oyada,
sən məndən,mən səndən muğayat olaq…

HEÇ BİLİRSƏN NƏLƏR OLUB O VAXTDAN?

Ürəyimdə bir məlhəmsiz yarasan,
durna köçü yenə keçir uzaqdan,
həsrətinə dözmək olmur, hardasan?
heç bilirsən, nələr olub o vaxtdan?

Heç bilirsən; kimlər çalıb qapımı,
neçə dəfə dərd qaraldıb qanımı,
suallarla bezdirdikcə Tanrımı
əllərimdən nələr alıb o vaxtdan?!

Heç bilirsən,nələr çıxıb qarşıma,
baharımdan nələr qalıb qışıma,
kimlər gəlib küllər töküb başıma,
saçalrımda nələr solub o vaxtdan?

Yaşamışam–sən qəlbimdə qalaraq,
məndən bezən can əlində qalaraq,
yastığımda quruyaraq,solaraq
heç bilirsən,nələr qalıb o vaxtdan?

Heç bilirsən;həsrət nədir,qəm nədir,
ümidləri puç eləyən kin nədir,
yalanımdan:”Günah yalnız məndədir”,
neçə-neçə güllər solub o vaxtdan?

Dustağıyam sənsiz keçən illərin,
nə biləsən;nədən var ki,xəbərin?
Sığalları neçə-neçə yellərin
əllərini yada salıb o vaxtdan!
Nə biləsən,nələr olub o vaxtdan???

Səni yaz qatarı apardı tezdən,
Elə bil dünyanı qarlı qış aldı.
Heç yana getmədin sən yer
üzündən,
Bəs niyə yer üzü birdən boşaldı.

Hicran elə gəldi, ayırdı bizi,
Sanki üfüqlərə uçan xəyaldın.
Hicran elə bildi ayırdı bizi,
Bir idin, min olub qəlbimdə qaldın.

Gecələr sakitcə axan ulduzlar,
Göylər çəmənində naxışlarındır.
Hardansa gözümə baxan ulduzlar
Ulduz yox, həsrətli baxışlarındır!

İnsanın şərəfi, bəzəyi, məncə,
Deyildir nə ipək, nə tirmə, oğlum!
Yaxşıdan yaxşı ol ellər içində,
Dostuna bir ziyan yetirmə, oğlum!

Yersiz gülümsəmə, yersiz ağlama,
Bir könül də qırma, sinə dağlama,
Sirrini ellərdən gizli saxlama,
Dilinə yalan söz gətirmə, oğlum!

Yel qanadlı illər ömürdən gedir,
İnsan zəhmətilə kamala yetir,
Bağında nərgizlər, lalələr bitir,
Tikanlar, qanqallar bitirmə, oğlum!

Ürəyim arzuyla doludur, dolu,
Hünər meydanıdır bu həyat yolu,
Bilmədiyin işi gözüyumulu,
Söz verib öhdənə götürmə, oğlum!

Oxu öyüdümü sən sətir-sətir,
Qoy yağsın hər zaman dilidən ətir,
Qazancını itir, malını itir,
Ancaq duz-çörəyi itirmə, oğlum!

Mənə biraz onnan danış
Mənə biraz onnan danış
Az da olsa yaşat məni
Çox dolmuşam için-için
Bir az ağlat boşalt məni
Yaman sıxır həyat məni

Mənə bir az onnan danış
Duruşundan, yerişindən
Gəlişindən, gedişindən
Şirin-şirin gülüşündən
Bacardıqca hər işindən
Nə bilirsən axır çalış
Mənə bir az ondan danış

Mənə bir az ondan danış
Söylə, neynir can yoldaşım?
Qısqanclıqdan coşum, daşım
Qoy lap quru söznənsə də
Özümü itirim, çaşım
Ona yenə yaxınlaşım

Mənə bir az ondan danış
Danış, təbim dilə gəlsin
Hər bir sözün bağrım dəlir
Qoy içkisiz, qoy içmədən
Ruhum bir az məzələnsin
Xatirələr təzələnsin

Mənə bir az ondan danış
Qaytar mənə xatır məni
Qaytar mənə gətir məni
Al onsuz bir gələcəkdən
Keçmişimdə itir məni
Danışdıqca itir məni.

Mənə bir az ondan danış
Hicran pozub düzənimi
Sarıb şeri, qəzəlimi
De ki təsəllim öpməkdi
Ondan yazan öz əlimi
Ona bir az məndən danış..!

Mənə biganəlik öyrət, ürəyim!
Qıvrılım içimdə,
Yatım içimdə.
Yaxşını yamandan seçə bilməyim,
Büdrəyim, yıxılım, batım içimdə.

Bir gündə ütsələr meşəni, yolub,
Yıxıb – sürüsələr dağları, susum.
İçib məst olmasam, baxıb məst olum,
Desələr bulağa şərabdır bu su.

Sapanda güc olum, daşa ağırlıq
Tənha ulduzlara daş atan olsa,
Deyim “xəlbirlənən” daş qumdur artıq-
Yetimi, yesiri yaşadan olsa.

Heç üzü qaraya üzüm gülmədi
Sən ki, tanıyırsan, ey ürək, kiməm!
Pərvanə olanda o kəs bilmədi,
Biganə olanda biləcək kiməm!

Bir az da ölümü yandırsın ahım,
Düz olum, bilməyim düz olmaq nədi,
Satanın nəyinə gərəkdir axı
İynə olmaq nədi?
Biz olmaq nədi?

Oba yerlərinə baxıb ağlayım,
Tüstüsüz ocaqdan nə pay, nə umu.
Odunu nə vaxtdan qara bağlayıb,
Alovu nə vaxtdan ağzını yumub.

Quruya yaş olmaq hünərdi bəzən,
Bəzən də bu hünər girovdu nahaq.
Səni sinələrdən çox asmışam mən,
Bəs səni sinəmə kim qaytaracaq?

Elə daldalanım alqış zalında,
Xəbərim olmasın alqışlayandan.
Xəbərim olmasın haqqı yanandan,
Xəbərim olmasın haqqı danandan.

Çəkim qoltuğuma qulaqlarımı,
Bilməyim göy payı, yağışdı, qardı.
Bilməyim sel çəksə ayaqlarımdan
Sel kötük apardı, insan apardı…

Ürəyim, öz dərdim özümdən ağır
Hər hökmün andınla üz-üzə durur.
Ölü sağlığımın sayıqlamağı,
Diri mərhumluğun çağrışı budur…
Mənə biganəlik öyrət, ürəyim…

27 iyul 1988.

Torpağım üstünə kölgələr salan 
Mənim varlığımın cilası – bayraq. 
Zəfərdən doğulmuş, Göytürkdən qalan 
Qurdbaşlı bayrağın balası bayraq. 

Üçrəngli bayrağın kölgəsində mən 
Qaraca torpağı vətən görmüşəm. 
Zəfər güllərini dövri-qədimdən 
Bayraq işığında bitən görmüşəm. 
Bayraq mənliyimdir, bayraq kimliyim, 
Bayraq – öz yurduma öz hakimliyim. 

Harda əcdadımın ayaq izi var, 
Bu zəfər bayrağım orda dikəlsin. 
Keçdiyi yerlərdə dağlar, yamaclar 
Onun hüzuruna salama gəlsin. 

Tarixdən qədimdir, zamandan qoca 
Mənim bayrağıma sancılan hilal. 
Aləmə nur saçdı tarix boyunca 
Məbədlər başıma tac olan hilal. 

Daim ucalasan! Savaş günündə 
Əsgər silahıyla səni tən görüm. 
Yalnız zəfər çalmış şəhid önündə 
Səni alqış üçün əyilən görüm.

Nə kökü dərindədir,
Nə möhkəm gövdəsi var.
Nə meyvə gətirəndir,
Nə də ki, kölgəsi var.
Nə fərqi, yanındakı
Payıd, ya qovaq olsun;
Bircə onu düşünür-
Sarınıb qalxmaq üçün
Təki bir dayaq olsun.

*Bu şeir Xalq şairi Hüseyn Arifin 1966-cı ildə Bakı şəhərində, Azərbaycan Dövlət Nəşriyyatı tərəfindən kütləvi tirajla (15000) işıq üzü görən “Yollar və xatirələr” şeirlər və poema kitabından seçilib.

Şirindir zoğalın meyvəsi, payı,
Onun ləzzətini şəkərdə duydum.
Zoğal mürəbbəsi, somovar çayı…
Meşənin ətrini şəhərdə duydum.

*Bu şeir Xalq şairi Hüseyn Arifin 1966-cı ildə Bakı şəhərində, Azərbaycan Dövlət Nəşriyyatı tərəfindən kütləvi tirajla (15000) işıq üzü görən “Yollar və xatirələr” şeirlər və poema kitabından seçilib.

Gün batdı… Bozardı göylərin üzü,
Bir yarpaq üzülüb düşdü budaqdan.
Gün doğdu… nur tutdu dərəni, düzü,
Bir toxum cücərib qalxdı torpaqdan.

*Bu şeir Xalq şairi Hüseyn Arifin 1966-cı ildə Bakı şəhərində, Azərbaycan Dövlət Nəşriyyatı tərəfindən kütləvi tirajla (15000) işıq üzü görən “Yollar və xatirələr” şeirlər və poema kitabından seçilib.

Kəpəz Ana torpağın,
Təbii qalasıdır.
Göygöl yaşıl meşənin,
Göygözlü balasıdır.

*Bu şeir Xalq şairi Hüseyn Arifin 1966-cı ildə Bakı şəhərində, Azərbaycan Dövlət Nəşriyyatı tərəfindən kütləvi tirajla (15000) işıq üzü görən “Yollar və xatirələr” şeirlər və poema kitabından seçilib.

Meşədə məğrur palıd,
Əyilən söyüd də ar.
Həyatda qorxaq insan,
Təmkinli igid də var.

*Bu şeir Xalq şairi Hüseyn Arifin 1966-cı ildə Bakı şəhərində, Azərbaycan Dövlət Nəşriyyatı tərəfindən kütləvi tirajla (15000) işıq üzü görən “Yollar və xatirələr” şeirlər və poema kitabından seçilib.

Aşıqların I qurultayı 1928-ci ildə, II qurultayı 1938-ci ildə, III qurultayı isə 1961-ci ildə keçirilib. Azərbaycan Aşıqlarının III qurultayı keçirildi. 1984-cü ilin mart ayının 19-da Azərbaycan Dövlət Filarmoniyasında Azərbaycan aşıqlarının IV qurultayı keçirildi və Mədəniyyət nazirliyinin tərkibində fəaliyyət göstərən Azərbaycan Aşıqlar Birliyi yaradıldı, xalq şairi Hüseyn Arif Birliyin sədri seçildi. Azərbaycan Aşıqlar Birliyi 1991-ci ilin iyun ayında Ədliyyə Nazirliyində qeydiyyatdan keçərək müstəqil fəaliyyət göstərməyə başladı.
1992-ci ildə Hüseyn Arifin vəfatından sonra sədrliok üstündə çəkişmələr üzündə Birliyin fəaliyyəti bir növ iflic vəziyyətinə düşdü.
Uzun zamandan bəri dağınıq və pərişan vəziyyətdə olan Azərbaycan aşıqları axır ki, Qurultay səviyyəsində bir araya gəldi. 2008-ci il avqust ayının 29-da aşıqların V qurultayı keçirildi. 1928-ci ildə çağırılmış Birinci Aşıqlar Qurultayının üstündən səksən, sonuncu – dördüncü Qurul¬tayın üstündən isə iyirmi beş il keçdikdən sonra ortaya gələn bu tarixi toplantı müstəqillik illərinin ilk Aşıq Qurultayı idi. Azər¬baycan aşıq mü¬hit¬lərinin getdikcə ağırlaşan durumu, aşıqların sosial-mə¬işət və yara¬dı¬cılıq problemləri Qurultay çağırılmasını zərurətə çevirmişdi. 1984-cü ildə keçirilən dördüncü Qurultaydan sonra aşıqların yaradıcılıq təşki¬latının dağılmağa başlaması və çəkişmə-ziddiyyət meydanına çevrilməsi bir sıra xoşagəlməz nəticələr ortaya gətirdiyindən məsələnin ciddi və köklü şəkildə həllinə ehtiyac böyük idi. Bu səbəbdən ustad aşıqların və görkəmli ziyalıların müraciətinə cavab olaraq Mədəniyyət və Turizm Nazirliyinin dəstəyi ilə çağırılan növbəti Qurultay bir çox problematik məsələlərə aydınlıq gətirdi.
Qurultayı millət vəkili, akademik Nizami Cəfərov açaraq bu mötəbər tədbiri idarə etməyi akademik Bəkir Nəbiyevdən xahiş etdi. Akademik Bəkir Nəbiyev giriş sözü ilə Qurultay iştirakçılarını salamladı və Qurul¬tayın səlahiyyətli olub-olmaması barədə mandat komissiyasının sədri pro¬fessor Bəhlul Abdullanı kürsüyə dəvət etdi. Mandat komissiyasının sədri 225 nəfərdən ibarət olan Qurultay nümayəndələrinin rayon konfrans¬ları tərəfindən seçilərək göndərildiklərini bildirdi. Qurultayın səlahiyyəti təsdiq olunduqdan sonra söz Azərbaycan Respublikasının Mə¬də¬niyyət və Turizm naziri Əbülfəz Qarayevə verildi. Nazir Azər¬baycan Respublikası Prezidenti İlham Əliyev cənablarının təbrikini Qurultay iştirakçılarına çatdırdı.
Professor Məhərrəm Qasımlı “Aşıq sənətinin müasir vəziyyəti: prob¬lemləri və inkişaf perspektivləri” mövzusunda məruzə ilə çıxış etdi.
YUNESKO-nun eksperti, sənətşünas Sənubər Bağırova “Aşıq sənə¬tinin qarşısında duran perspektiv vəzifələr” mövzusunda məruzə etdi.
Məruzələr ətrafında millət vəkilləri Nizami Cəfərov, Qənirə Paşa¬yeva və Rəfael Hüseynov, professor Qəzənfər Paşayev, professor Sədnik Paşayev, xalq şairi Fikrət Qoca, Bəstəkarlar İttifaqının sədri Firəngiz Əli¬zadə, ustad aşıqlardan Ədalət Nəsibov, İsfəndiyar Rüstəmov, Gülarə Azaf¬lı və başqaları çıxış edərək aşıq sənətinin tarixi-mədəni dəyəri və çağ¬daş durumu barədə öz mülahizələrini bildirdilər. Aşıq sənətinin Azərbaycan xalqına məxsus unikal mədəni-mənəvi sərvət kimi YUNESKO-nun qeyri-maddi irs siyahısına daxil edilməsi təklifi çıxış¬çıların əksəriyyəti tərəfindən vurğulandı və qurultay iştirakçıları tərə¬findən dəstəkləndi.
Qurultay nümayəndələri tərəfindən irəli sürülən namizədlər əsasında açıq səsvermə yolu ilə idarə heyəti seçildi. İdarə heyəti xalq şairi Zəlimxan Yaqubun Aşıqlar Birliyinin sədri seçilməsi təklifini irəli sürdü. Qurultay bu təklifi yekdilliklə təsdiq etdi. Professor, Dövlət Mükafatı laureatı Məhərrəm Qasımlı Birliyin birinci katibi seçildi.
Professor Məhərrəm Qasımlı Qurultayın Qətnaməsini oxudu. Qət¬na¬mə qəbul olundu.
Qurultay nümayəndələrinin Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyev cənablarına Müraciəti qəbul edildi.
Qurultayın sonunda aşıqlar geniş konsert proqramı ilə çıxış etdilər.

* * *

V Qurultaydan sonra Azərbaycan aşıq sənətində yeni inkişaf mərhələsi başladı. Bu sənətə dövlət səviyyəsində qayğı və diqqət artırıldı, onun təbliği istiqamətində mühüm addımlar atıldı. Heydər Əliyev Fondunun rəhbərliyi və Azərbaycan Respublikası Mədə¬niy¬yət və Turizm Nazirliyi tərəfindən bir sıra tədbirlər həyata keçirildi. “Azər¬baycan aşıq sənəti” faylı hazırlanaraq YUNESKO-ya təqdim edildi. Həyata keçirilən məqsədyönlü tədbirlər öz bəhrəsini verdi – Azərbaycan dövlətinin, xüsusilə YUNESKO və İSESKO-nun xoş¬mə¬ramlı səfiri, millət vəkili Mehriban xanım Əliyevanın aşıq sənətinin qo¬run¬ması, inkişafı və təbliği istiqamətində fəaliyyəti nəticəsində 2009-cu ilin 28 sentyabr – 02 oktyabr tarixində Birləşmiş Ərəb Əmirliyinin Abu-Dabi şəhərində YUNESKO-nun Qeyri maddi-mədəni irsin qorunması üzrə Ko¬mitəsinin 4-cü sessiyasında YUNESKO-nun Hökumətlərarası Komitəsinin yekun qərarına əsasən Azərbaycanın aşıq sənəti YUNESKO-nun Qeyri-maddi mədəni irs üzrə reprezentativ siyahısına daxil edildi

Məhərrəm Qasımlı (azərb. Qasımlı Məhərrəm Paşa oğlud. 1958, Tovuz rayonu, Alakol) — Filologiya elmləri doktoru, professor, AMEA Ədəbiyyat İnstitutunun direktor müavini, Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin sədri (03.03.2016-indi),[1] ədəbiyyatşünas, folklorşünas, şair.

Məhərrəm Qasımlı 1958-ci ildə Tovuz rayonunun Alakol kəndində anadan olub. Azərbaycan Dövlət Universitetinin filologiya ixtisasını bitirmişdir.

AMEA-nın Ədəbiyyat institutunda işləyir. İnstitutun folklor şöbəsinin müdiridir. 1992-ci ildən Ədəbiyyat institutunda elmi işlər üzrə direktor müavini təyin olunub.

1994-cü ildən “Azərbaycan ədəbiyyatı tarixi” oncildliyi hazırlayanlardandır. 2003-cü ildən nəşr olunan “Folklor və etnoqrafiya” jurnalının baş redaktorudur.[2]

2008-ci ildə “Novruz” ensiklopediyasını hazırlamışdır və onun baş elmi redaktorudur. 2010-cu ildə Türkiyədə “Ozan-aşık sanatı” adlı kitabı çap olunub.

Orxan Paşa təxəllüsü ilə şeirlər də yazır. “Sənə sözüm var” (2004) adlı şeirlər kitabı çap olunub.

“Ozan-Aşıq” ensiklopediyası üzərində işləyir.

Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin I katibidir.

Azərbaycanda 250-dən çox elmi məqalələri və 2 monoqrafiyası çapdan çıxmışdır.

Xaricdə isə 20 məqaləsi çıxmışdır.

Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin 1-ci katibi çalışmışdır.2016-cı ildə Birliyinin sədri seçilmişdi.

Respublika Dövlət mükafatı laureatı

“Əməkdar elm xadimi” fəxri adı — 03.11.2015[3]

Kitabları

“Aşıq sənəti”. Bakı, “Ozan”, 1996.
“Sənə sözüm var” 2004,
“Ozan-aşık sanatı” 2010, Türkiyə.

Məqalələri

Ozan-aşıq keçidi. Bakı, “Qobustan” jurnalı., 1991, №3
“Ustad”, “Ədəbiyyat qəzeti”, 22 fevral 1991-cı il, №8.
“Manas” dastanının anlatılış özəllikləri. Ankara, “Turk dünyası” dərgisi, 1995, №4
Azərbaycan türklərində ad anlayışı. Azərbaycan interneyşel. dər. Vaşinqton, 1999, №11
Aşıq sənətində informatik yük və repertuar problemləri. Bakı, 2001, Elmi əsərlər, №3-4
Bayatılarımızın heyrət heykəli: Sarı Aşıq //Ədəbiyyat qəzeti.- 2015.- 5 sentyabr.- S.20-21.

Musa Nəbioğlu (azərb. Musa Nəbi oğlu Çobanov‎; 26 dekabr 1958, Darbaz, Bolnisi) — “Əməkdar mədəniyyət işçisi” (2015), Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü və Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin katibi, “Ozan dünyası” jurnalının baş redaktoru.

Həyatı[redaktə | əsas redaktə]

Musa Nəbioğlu 1958-ci il dekabrın 26-da^[1] Borçalı mahalında – Gürcüstan SSR-nin Bolnisi rayonunun Darvaz kəndində anadan olub. 1975-ci ildə həmin kənddəki orta məktəbi, 1980-ci ildə Azərbaycan Dövlət Pedaqoji İnstitutunu (indiki ADPU) bitirib. İnstitutu bitirdikdən sonra Gürcüstan Maarif Nazirliyinin sərəncamına göndərilib və bu nazirliyin təyinatı ilə Zalqa rayonundakı Tecis kənd orta məktəbində müəllim, direktor müavini kimi fəaliyyət göstərib. 1986–1997-ci illərdə pedaqoji fəaliyyətini Darvaz kəndində davam etdirib.^[2]

Uzun illərdir ki, həm də jurnalistlik fəaliyyəti məşğul olur. O, pedaqoji fəaliyyətlə yanaşı Gürcüstanda Azərbaycan dilində nəşr olunan qəzetlərlə müntəzəm əməkdaşlıq edib, Gürcüstan Radiosunun Azərbaycan dilində verilişlər redaksiyasında çalışıb.

1997-ci ildən Bakıda yaşayıb fəaliyyət göstərən Musa Nəbioğlu bir sıra mətbuat orqanlarında çalışıb. 2003-cü ildən isə təsisçisi olduğu “Ulu körpü” qəzetinə redaktorluq edib. 2006-cı ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdür. Eyni zamanda Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin də üzvüdür.

2009-cu ildən Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin katibi, “Ozan dünyası” jurnalının baş redaktorudur.^[3]

Mükafat və təltifləri[redaktə | əsas redaktə]

•  “Əməkdar mədəniyyət işçisi” — 2015^[4]
•  Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyinin Fəxri Fərmanı — 03.12.2018^[5]

Əsərləri[redaktə | əsas redaktə]

1. Lətifələr. Bakı: “Araz”, 2001, 68 səh.
2. Ulu Borçalı: ömrə ömür calayanlar. Bakı: “Azərbaycan Milli Ensiklopediyası” nəşriyyatı, 2002, 352 səh. (M.Sarvanla birlikdə)
3. Borçalı. Bakı: “Nurlan”, 2003, 660 səh. (M.Sarvanla birlikdə)
4. Buta dünyası. Bakı: “Nurlan”, 2004, 230 səh.
5. Ləkəsiz bir vicdan, böyük bir ürək. Bakı: “Nurlan”, 2005, 320 səh. (S.Məmmədovla birlkdə)
6. Rəfiq Sarıvəlli. Bakı: “Nurlan”, 2005, 248 səh. (Ş.İsmayılova ilə birlkdə)
7. Dəniz qartalı. Bakı: “Nurlan”, 2007, 208 səh. (Q.Mansurova ilə birlikdə)
8. Ömrümüzdən keçən qatar. Bakı: “Nurlan”, 2008, 288 səh.
9. Alışmaqdı Səməndərin peşəsi. Bakı: “Nurlan”, 2009, 188 səh.
10. Ozan-aşıq dünyası. Bakı: “Nurlan”, 2010, 144 səh.(şəkilli), 1000 tiraj.^[6]
11. Sazımız-sazbəndimiz. Bakı: “Elm və təhsil”, 2011, 140 səh.(şəkilli), 1200 tiraj.
12. “Sözün Zəlimxan zirvəsi”. Bakı, “Vətən” nəşriyyatı, 2015, 174 səh. 500 tiraj.^[7]
13. “İnsan əzizlənər eldən gedəndə”. Bakı, “Elm və təhsil”, 2018, 216 səh. (+ 8 səh. şəkil) 500 tiraj.
14. “Saza baxsın tariximi yazanlar”. Bakı, “Elm və təhsil”, 2018, 304 səh. 300 tiraj. ISBN 978-9952-8176-0-7
15. “Ləyaqət simvolu”. Bakı: “Avropa”, 2019, 210 səh.
16. “Borçalı aşıqları”. Bakı: “3 saylı Bakı Mətbəəsi”, 2020, 352 səh. (Mahmud Kamaloğlu ilə birlkdə)

İstinadlar[redaktə | əsas redaktə]

1. ↑ Elbəyi Cəlaloğlu (13 Yanvar 2009). “Ömür qatarının tanrı vağzalı (Dostum Musa Nəbioğlunun 50 illik yubileyinə)” (azərb.). borchali.net. İstifadə tarixi: 2015-01-30.
2. ↑ “Azərbaycan Aşıqlar Birliyi:Quruluş”. Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin rəsmi saytı (azərb.). azab.az. 2009. 2015-04-18 tarixində orijinalından arxivləşdirilib. İstifadə tarixi: 2015-01-30.
3. ↑ “”Ozan dünyası” jurnalı”. Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin rəsmi saytı (azərb.). azab.az. 2011. 2015-04-18 tarixində orijinalından arxivləşdirilib. İstifadə tarixi: 2015-01-30.
4. ↑ “Azərbaycan Respublikasının mədəniyyət xadimlərinə fəxri adların verilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 30 dekabr 2015-ci il tarixli Sərəncamı“. Azərbaycan Respublikası Prezidentinin rəsmi internet saytı (azərb.). president.az. 30 dekabr 2015. İstifadə tarixi: 2015-12-30.
5. ↑ Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyinin Fəxri Fərmanı. əmr №184
6. ↑ Vahid, T. “Ozan – Aşıq Dünyası”: [Milli Kitabxanada şair Musa Nəbioğlunun eyni adlı kitabının təqdimat mərasiminin keçirilməsi haqqında] //Mədəniyyət.- 2010.- 10 noyabr.- S. 14.
7. ↑ Səməndər Məmmədov, UCA SÖZÜN İŞIĞNDA YAZILAN KİTAB Arxivləşdirilib 2016-08-11 at Archive.today. “Ozan dünyası” jurnalı, №1(22). 2015.

        Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

Kürdəmir rayonunun Sor-Sor kəndindən olan, Qarabağ uğrunda Vətən müharibəsində şəhid olmuş, “Vətən uğrunda” və “Şuşanın azad olunmasına görə” medalları ilə təltif edilmiş Şiralı Vüqar oğlu Səlimovun əziz xatirəsinə bulağın açılması münasibəti ilə.

Adi bulaq deyil bu, şəhid xatirəsidir,
Şəhidin ölməzliyi, şəhidin haqq səsidir.
Canını xalq yolunda qurban verən şəhidin,
Vətən, torpaq uğrunda qurban gedən şəhidin,
Ölməzliyini təsdiq, eyləyən abidədir,
Elim unutqan deyil, xalqımız bilir qədir.

İnsanı insan edir, yaşadır öz amalı,
Bunu dərk eyləyirdi, anlayırdı, Şiralı.
Anası tək sevirdi, vətəni, bu torpağı,
Deyirdi, qoyammarıq, düşməndə Qarabağı,
Yağıları bir yolluq qovmalıyıq yurdumdan,
Qələbə gözləyirik, biz yenilməz ordumdan.

Komandanın əmridir, getməliyik irəli,
Necə də xoşbəxt idi, mətin əsgər Şiralı.
Döyüşdü Füzulidə, Cəbrayılda qeyrətlə,
Düşməni məhv eylədi, vətən oğlu cürətlə.
Suşamız azad oldu, alındı torpağımız,
Vüqarla dalğalanır üç rəngli bayrağımız.

Şiralı tək çox igid bu günü görməsə də,
Sevinc gülüstanından çiçəklər dərməsə də,
Vətən heç vaxt unutmaz öz şəhid övladını,
Daim yaşatmalıyıq igidlərin adını.
Bu bulaq Şiralının ölməz xatirəsidir,
Şəhidlərə məhəbbət, sevgi ifadəsidir

26.03.2021.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru,
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü.

Soykökə bağlılıq, yurda bağlılıq,-
Qəhrəman bir yurdun canında olmuş.
At çapan Koroğlu dəlilərinin,
Sapandı, qılıncı yanında olmuş.

Əsrlər boyunca ər meydanında,
Fərhad tək qayanı bir ana yarmış.
Yaxşı ki, bir xalqa xidmət göstərən,
Cəsur bir diyarda qadınlar varmış.

Ömrün sınağından üzü ağ çıxmış,
Min igid gözündə darda da belə.
Yaşınıb, utanıb, çəkinməmişdi,
Boranda, şaxtada, qarda da belə.

Şairlər bir yurddan geri qayıtmaz,
Qadının hüsnündən ilham almamış.
Nigar da, Həcər də qəhrəmanlıqda,
Koroğlu, Babəkdən geri qalmamış.

Qəlbi ovsunlayan siyah telləri,
Kim sənə dedi ki, daranmayıbdı?!
Üzündə sevinci görəndə bildim,
Qadın ağlamaqçün yaranmayıbdı.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru,
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü.

“Mənim həyatımın nə mənası var,
Sizin üzünüzdə gülüş olmasa”.
Nəriman Həsənzadə.

İnsanın özündən xəbərsiz, inan,
Narahat duyğular bu gün də yatmır.
Duyub yaşadıqca ömrün gününü,
Bəzən görürsən ki, nəyinsə çatmır.

Sonradan keçdikcə ömürdən günlər,
İlk görüş, ilk gülüş yadına düşür.
Sən demə, bu ömrün ən çətin günü,
Gəlib bu dünyada qadına düşür.

Duyulsa, uzaqdan nəfəsi yenə,
Bu dünya qayğıya bürünəcəkdi.
Könlünü almaqçün dağların özü,
Qadın arxasınca sürünəcəkdi.

Axı çox həssasdı bütün varlığı,
Dünəni, bu günü qoruyur bütün.
Qadının özünə minnətdaram mən,
Belə həssas qəlbli olduğu üçün.

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

Bu şəhərin əyninə dar gəlir darıxmağım;
Həsrət pəhriz tanımır…
Ürəyimi çox üzür sənsiz günə baxmağım,
Bir də ağrılar üzür gözümün giləsində,
Sonra gəlib demə ki: “Dərdim dəniz tanımır…”

Getdin ha…
O günün günortası yadında?
Bir ovuc qəm yığmışdın çiynindəki çantaya…
Sonra mesaj yazmışdın:
“Nəsə yadımdan çıxıb?”…
Utanmışdım yazmağa, indi deyim, indi bil,
Bir ovuc dən unutdun saçlarımın ucunda…

(iyul, 2020)

Ən gözəl sevgi şeiri
Uzaqlara yazılar…
Sevgilərin şairi
Dərddən ölməz, üzülər…

Yamyaşıl sevgilərin
İntihar nağılları
“Qara sevda” adlanar…
Sapsarı həsrətlərin
Qoynunda yol görünər,
“Ağ atlar” qanadlanar…

Nə muraddı, nə addı,
“Göy alma”dı butalar…
Güldürmədi, ağlatdı-
Arzumun eyvanında
Qalan “Qızıl alma”lar…

İndi hansı nağılı
Danışım ki, mən sənə
Bu gecə rahat yatasan?
Bəlkə bir laylay deyim,
Əzib suya qatım səni
Ağrılarıma batasan?

Üzü döndü şah oğlunun
Gəlib açmadı saçımı
Ağrıların ətəyindən…
O div də unutdu məni…
Alıb qoymadı canımı
“Əcəl” adlı şüşəsinə…

Sən də unutdun…
Sən də…
Unutdun ki, yazdığın
Hər mesajın sonunda üç nöqtəyəm…
Və təkəm…
Bu təkliyin əlində
Sənə şeir yazıram…

Yazıram ki:
Ən gözəl sevgi şeiri
Uzaqlara yazılar…
Sevgilərin şairi
Dərddən ölməz, üzülər…

2020

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

Ölməyən ümidlərə may ağısı

Sənə mesaj yazıram,
Yazıb-yazıb silirəm…
Seçdiyim hər hərflə
Yeni cığır açıram,
O cığıra daş düzüb
Tez qaçıb gizlənirəm…
…ağlım yoxdu, bilirəm…

Gün siləndə buludun
Üzündəki tozları
Əllərimi xatırla…
Qarı nənə “söz qoşub”
“Deyikli” ümidindən
Küsdürəndə qızları
Şeirimi xatırla…

Və bir gün…
Bir ləçəkdə
Rast gələrsən qurumuş
Kəpənək qanadına…
Adım düşər yadına…
…Sevirdim səni, ümid,
Ümidin inadına…

Telefonum naxış-naxış
Körpə şəkilləiylə…
Dualarımda qarğış:
“Ümidin ölsün, ümid…
Ölsün öz əllərində…”

Heç səni belə sevən,
Belə söyən oldumu?
Adınla gün başlayan,
“Balam”…-deyən oldumu?
…ölümsüzsən, bilirəm….
Heç sonda da ölmürsən…

…sənə mesaj yazıram…
Yazıb-yazıb silirəm…
Bağışlama, ümidim…
Zaval ver ümidimə…
…ağlım yoxdu, bilirəm…

(2020)

Bu gecə bonzay çiçəyi,
Dan üzü solub gedəcək…
…qocalıram…
Əlimdədi cavanlığım-
-şəkillərin ən göyçəyi…
Bir az baxıb ağlayaram,
Xatırlayıb gülərəm də
O şəkil çəkilən günü…
…bir də…
Bir də başım üçün
MRT çəkilən günü…

…bu gecə yaman gecədi…
Bu gecə məni üzəcək…
Ağrımı ağrıkəsici,
Ümidimi ay kəsəcək…
Dar gələcək ürəyimə
Geyindiyim təsəllilər:
Bu gecə bonzay çiçəyi,
Dan üzü solub gedəcək…

2020

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

Şam ağacına sarmaşıb
“Aşdım-daşdım” budağı…
Saçlarımı qayçılayıb
Torpağına tökmüşəm…
… “illər aşıb, aylar aşıb,
xatirənlə qucaqlaşıb”
gətirərmi bu yanvarda
vüsalı şam ağacı?

…sarı rəngdi həsrəti…
Nənəm oxşayardı şamı…
İndi şamın həsrəti də,
Nənəmin laylası da
Çox köhnə xatirədi…

Aldanıb sarı rəngin möhtəşəmliyinə
Gözlərimin kökünü
Sən yaşayan şəhərin
Xəritəsinə bükmüşəm…
…çox köhnə xəritədi…

2020

Həsrət çəkir ütüsün təkliyimin üstünə,
Qırışığı açılır nimdaş xatirələrin…
Yanıram öz közümə, kor oluram tüstümə,
Göz yaşımla pozulur sərhəd xəritələri…

Bir divardı, bir mənəm, bir də nənəmin şəkli,
Dilimdən çoxdan küsüb sevgi bayatıları…
Təkliyimin ovcunda bir sənə çatır ərkim;
Tanrım, düyünlə bir-birinə eşq dolu həyatları…

Nə Həvvalar ağlasın, nə Adəmlər tək qalsın,
Axataranı olmasın o “sonuncu əlacın”…
Düşsün öz dibinə yaşıl alması,
Günahdan kəm qalsın həyat ağacı…

2020

  Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

Əslən Kürdəmir rayonunun Sor-Sor  kəndindən olan, Qarabağ uğrunda Vətən müharibəsində qəhrəmanlıqla şəhid olmuş, şəhid olduqdan sonra “Vətənin müdafiəsinə görə” medalı ilə təltif edilmiş  gizir Məmmədov İsmət Hikmət oğlunun əziz xatirəsinə ithaf edirəm.                                 

Yaxın gəlin, sizinlə tanış edim İsməti,
Orduda gizir idi, vardı, xətir-hörməti,
Çox düşünüb seçmişdi, bu müqəddəs sənəti,
Deyirdi, borcumuzdur, azad etmək torpağı,
Düşməndə qoyammarıq, o gözəl Qarabağı.

Sənətini sevirdi, mərd idi, qoçaq idi,
Hər döyüşdən çıxanda qalib, üzü ağ idi,
Məğrur, cəsarətliydi, qorxudan uzaq idi,
Hər zaman xoş gəlirdi, onun səsi, sorağı-
Düşməndə qoyammarıq, o gözəl Qarabağı.

Aprel döyüşlərində göstərmişdi şücaət,
Hamı görmüşdü onda, var nə qədər cəsarət,
İnsanı ucaldıbdır hər bir zaman ləyaqət,
Qalib kimi keçmişdi, imtahanı, sınağı,
Düşməndə qoyammarıq, o gözəl Qarabağı.

Əməliylə qazanır insan şöhrəti, şanı,
Canından çox sevirdi doğma Azərbaycanı,
İsmətgil xilas etdi, o kəndi – Suqovuşanı,
Pərən-pərən dağıldı, qaçıb yox oldu yağı,
Düşməndə qoyammarıq, o gözəl Qarabağı.

Doğma Sor-Sor kəndində o, gəlsə də dünyaya,
İndi əziz övladdır bütün elə-obaya,
Əhsən, İsmət böyüdən, gözəl, ata-anaya,
Ot kökü üstə bitər, bunu, bilirik, axı,
Düşməndə qoyammarıq, o gözəl Qarabağı.

Hələ yeni dil açır, Dəniz – o şirin bala,
İsmətdən bir xatirə, bizə əmanət qalan,
Böyüyüb bilər: -ölmür şəhidliyə ucalan,
Ana yurdun başlayıb xoş günü, xoş sorağı,
Düşməndən azad etdik, o gözəl Qarabağı.
31.01.21.

Bir Şəmşir olaydı, bir mən olaydım,
Ovsun o olaydı, sirr mən olaydım.
Cahan o olaydı, şir mən olaydım,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.
Hər igid dağların mərdi, əriydi,
Hər gözəl məclisdə nazlı pəriydi.
Dövrədə Kəlbəcər şairləriydi,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.
Sıldırım qayaları düşmən qorxudan,
İnsan oxuyandı, dağlar oxuyan.
Məni kim ayıltdı şirin yuxudan,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.
Qarlı zirvələri öyəydi Məmməd,
Kövrək şeirlərdən deyəydi Məmməd,
Paltarı çiçəkdən geyəydi Məmməd,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.
Oynaşan görəydim oğul-uşağı,
Qaynaşan görəydim odu-ocağı.
Üzümə güləydi “Ceyran” bulağı,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.
Hərə bir arzuda, hərə bir yaşda,
Güləydi ömrümüz torpaqda, daşda.
Qəmbər oturaydı yuxarı başda,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.
Can verər iştaha, dəm verər aşa,
Ruh verər ömürə, ruh verər yaşa.
Baxdıqca baxaydım “Yeddiqardaş”a,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.
Qoca Dəlidağın dəli köhləni,
Cığırdan cığıra ataydı məni.
Çığnayıb keçəydim dumanı, çəni,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.
Bir zindan kəsildi bizlərə, zindan,
Bir göz qırpımında dəyişdi zaman.
Hanı Güllü nənə, hanı Ağdaban,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.
Uzun bir söhbətdir, bir mərəkədir,
Torpaq əsarəti qara ləkədir.
Ayılmaq özü də bir təhlükədir,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.
Yamyaşıl yarpaqdı, sapsarı xəzəl,
Bu dağlar qədimdi, bu dağlar əzəl.
Nə gözəl yuxuydu, Allah, nə gözəl,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.
Səmtini itirən yoldu, cığırdı,
Yazıqdı, yetimdi, kütdü, fağırdı.
Zəlimxan olmağın dərdi ağırdı,
Kaş mən o yuxudan ayılmayaydım.

Zəlimxan YAQUB
Xalq şairi

KİŞİ
Məhəmməd Əmin Rəsulzadənin
məzarı başında düşüncələr

Yetmiş illik ayrılıq axır ki, çatdı sona,
Salam! Rəsul övladı Məhəmməd Əmin kişi!
Yordum uzaq yolları, səsinlə, sorağınla,
Qırdım axır belini həsrətin, qəmin, kişi!

Məzarına baxanın kirpiyində nəm gördüm,
Ağ mərmərin üzündə qara donlu qəm gördüm.
Sənin kimi yarımaz bir qisməti kəm gördüm,
Acıdım taleyinə min bəxti kəmin, kişi!

Sağ olsun məzarını ağ mərmərə tutanlar,
Dilindəki sözləri seçib zərə tutanlar.
Qoy tarixdən utansın səni şərə tutanlar,
Yaman getdi əlindən fürsətin, çəmin, kişi!

Tanrı səni yaratdı, bir də çətin yarada,
Sən qurtuluş istədin, qanlar axdı arada.
Beşiyin Bakıdadır, məzarın Ankarada,
Sənin Vətəndən özgə kimin var, kimin, kişi?

Nələr çəkib başımız, dərdimizdən halıydın,
Yaralı bir nəğmənin unudulmaz xalıydın.
Sən də bizim torpağın Mustafa Kamalıydın,
Heyif! Sünbül tutmamış biçildi zəmin, kişi!

Sizdən sonra gələnlər qara yeltək əsdilər,
Bizi bizdən almağa coşdular, tələsdilər.
Məğrur saraylar yapan düz əlləri kəsdilər,
Daşı düz qoyulmadı özülün, himin, kişi!

Ana öz övladını qoymaz gözündən yana,
Vətənin ölməz oğlu, gedək Azərbaycana.
Millət “İstiqlal!” – deyə yenidən gəlir cana,
Özün çal havasını köklənən simin, kişi!

Kəsilməz xalqın kökü, dərindədir, dərində,
Zaman çəkib oturdar hər kəsi öz yerində.
İllər gəlib keçsə də, sən xalqın nəzərində
Yenə həmin oğulsan, yenə də həmin kişi!
Bu böyük həqiqətə əmin ol, əmin, kişi!
Salam! Rəsul övladı, Məhəmməd Əmin kişi!!!

Köhnə xatirənin həmişəyaşıl şeiri…

Ümid ömrümə sığmırsa
tək səbir gətirmək olmur…
xatirəni nə qorumaq,
nə salıb itirmək olmur.

tale borcdu, ömür kirə…
bəxt-ağ gününə kirkirə…
bu ömürdən o ömürə
bir gün pay ötürmək olmur.

ayrılıq da bir həvəsmiş,
xatirən ömrümə bəsmiş.
sənsizliyin bəd rəngdəymiş
geyinib bəzənmək olmur.

kədər ömrün bac-xəracı,
nə ahdı bu acı-acı?!
həsrətin göz yaşı acı
ağlayıb yetirmək olmur.

zəfər deyil ömrü aşmaq
sevinc bir tay qızıl başmaq
nə sənsiz ömrü yaşamaq,
nə də ki bitirmək olmur…