Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalı

Author: Delphi7

  • Gülten ERTÜRK.”BİZ KADINLAR”

    Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye temsilcisi

  • TAZİYE

    Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği 2.Başkanı,İLESAM Tokat İl Denetleme Kurulu Üyesi,Gazi Osman Paşa Lisesi Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni,kadim dostumuz Mahmut Hasgül’ün babası değerli ağabeyimiz Hamdi Hasgül Hakk’ın rahmetine kavuşmuştur.Cenazesi bugün saat 15.00’de Sulusaray ilçesinden kaldırılacaktır.
    Allah rahmet eylesin,mekânı cennet olsun.HASGÜL Ailesine ve sevenlerine Cenab-ı Allah’tan sabr-ı cemil niyaz ediyoruz.
    Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği Yönetim Kurulu-KÜMBET Dergisi Ailesi

  • Hasan AKAR. “NİKSAR’DA BİR ÇINARDI AHMET GÜREVİN NAMI DİĞER KARA AHMET”

    Köylerin, kasabaların, şehirlerin bağrından çıkarıp, kendi kültürüne münhasır yetiştirdiği farklı şahsiyetler vardır. Bunlar toplumda ve yaşanılan zamanda insanlar arasında hayata hoşgörü penceresinden bakarak sevgiyi, saygıyı, diyaloğu kuran denge unsuru da diyebileceğimiz ayrı güzellikte birer moral değerleridir.
    İşte üç yıl önce bu ayda (7 Mart 2018) zamansız kaybettiğimiz Ahmet Gürevin Ağabey de Niksar’da tanıdığım küçükle küçük, büyükle büyük olabilmeyi bilen ender insanlardan biriydi.
    Benim Gürevin ailesiyle asıl tanışıklığım 1978 yılına dayanıyor. Konya’da üniversitede okuduğum zaman yaz tatillerinde geçici işçi olarak arazide çalıştığım, o zamanki adıyla Tokat Toprak-Su’da Niksarlı, tipik Çerkez Hami Gürevin adında bir arkadaşım vardı.
    Sessiz, sakin bir kişiliği ve işine bağlılığı, dürüstlüğü ile şantiyedeki amirler ve diğer çalışanlar tarafından çok sevilirdi. İhtimal ki gidiş gelişin vasıta açısından biraz zor olduğu o dönemlerde Tokat’taki akrabalarının yanında kalıyordu. İçimizin ısındığı bu arkadaşımızın evden getirdiği yemeklere de bazen ortak olurduk.
    Oldukça sevecen de olan Hami, şakalarımıza bazen kızar, boynunu Niksar’a doğru çevirir bazen ses çıkarmaz mavi gözleriyle kıs kıs gülerdi. Köken Kafkas olunca ekip arkadaşlarımız boş durmaz, Şeyh Şamil’den bahsedince o da bizi kırmaz ellerimizle tempo tutunca cezbeye tutulmuş dervişler gibi iki üç kez dönerdi.
    Hayat bu, atalarımızın dediği gibi dağ dağa kavuşmaz, ama insan insana kavuşur.1985 yılında tayinimiz Artvin’den Niksar’a çıkınca haliyle eski arkadaşları aramamız gerektiğine inandım. Zaten köyü belli idi, sordum, soruşturdum. Tokat Gazi Osman Paşa Lisesi’nden de arkadaşım olan Niksar Ortaokulu’nda beraber çalıştığımız Matematik Öğretmeni Bedrettin Demir vasıtasıyla bir gün Çarşıbaşı’ndaki kahvehanelerden birinde buluştuk.
    Çok fazla değişmemişti 1983 yılında evlenmiş, Osman ve Şahin adını verdikleri iki çocuk babası olmuştu. O yıllarda Niksarlılar için büyük bir iş sahası olan Köklüce Hidroelektrik Santralı inşaatında işçi olarak çalışıyordu. Ara sıra çarşıda karşılaşıyor, ayaküstü sohbet ediyorduk. Aradan fazla zaman geçmedi 1987 yılında inşaatta meydana gelen gaz zehirlenmesi neticesi 19 işçi ile beraber Hami’yi de kaybettik. Allah rahmet eylesin.
    Bu tanışıklık Niksar’da yaşayan amcaoğulları Ayhan ve Erol Gürevin’e götürdü bizi.1989 yılında Niksar Endüstri Meslek Lisesi’nde yöneticiliğe başlayınca haliyle okulun bakım, onarımı içinde yer alan cam, camekân işleri de bize düştü. Kırk bin nüfusuna rağmen şehirde işi biraz zor olduğundan olsa gerek fazla cam işiyle uğraşan esnaf yoktu.
    Halk arasında Camcı Erol diye bilinen İbrahim Gürevin şehrin sevilen sayılan esnaflarından biriydi. Bazen tek bazen de arkadaşlarla sık sık dükkânına uğrar memleketi kurtarmak adına sohbet ederdik. Muhabbetimizin ilerlediği yıllarda takılır:” Erol, kaç çocuğa yine cam kırmak için kuş lastiği aldın, harçlık verdin, yine bugün çok yerde evlerin, dükkânların camları, parkların elektrik direklerindeki ampuller kırılmış” deyince seyrek bıyıkların altından gülerek :”Hadi hadi gelin ses çıkarmayın size çay söyleyim” diye bizi içeri davet ederdi. Bir yandan okul sonu kurumuş dudaklarımızı ıslatır bir yandan da ölçümüzü kaçırmadan şakalaşırdık. Dükkân kapısını nereye giderse gitsin kapatmazdı. Arkadaşlardan eski âdetini devam ettirip hâlâ da kapatmadığını duyuyorum. Biz de işimiz için gittiğimizde onu bulamayınca ölçü masasının üzerindeki masa takvimine Necati Güneş, Osman Abakay ve Keramettin Çoban arkadaşlarımla bir iki dörtlük yazar kaçardık.
    Ayhan Gürevin ‘e gelince ben Endüstri Meslek Lisesi ‘nin o da Danişmend Gazi Lisesi’nin baş muaviniydi. Dolayısıyla eğitimle ilgili toplantılarda ve Kaymakam Aydın Akkor ve Belediye Başkanı Ahmet Duran Ünverdi’nin büyük gayretleriyle Niksar’ın çok zengin bir dönem yaşadığı kültür ve sosyal etkinliklerinde sık sık bir araya geliyorduk.
    İki okul arasında özellikle spor bakımından büyük bir rekabet vardı. Bazen mağlubiyeti kabul etmeyen öğrenciler taşkınlık yapınca onları yatıştırmak için iş disiplin kurulu başkanları olarak bize düşüyordu. Ayhan Bey ile sanki iki okul arasında diğer bir maç sonrasına kadar geçici barış protokolü imzalıyorduk.
    Rahmetli Ahmet Gürevin ağabeyime gelince biliyorum ki çok değer verdiğim ve de beni çok sevdiğini bildiğim bu insanla ilgili yazı konusunda çok geciktim. İnşallah ruhunu incitmemiştirim. İçimde iki yıldır vefasızlığımdan dolayı ukde olan bu konuda kendi kendime yazı da nasip deyip teselli bulmaya çalıştım. Şehir dışında olduğum için cenazesine katılamadığım Gürevin Ailesine eşimle birlikte taziyeye gittiğimizde bazı dokümanları da almıştım üstelik.
    Zaman içinde Ahmet Ağabeyle bir arkadaş olmuştuk sanki. Yaptığımız kültürel faaliyetlerimizi destekliyor, daima yanımızda oluyordu. Öyle ki Ayhan Bey Kümbet Dergisi’nin abonesi olduğu halde hayır ben de alacağım ve okuyacağım diye derginin en iyi takipçilerinden biri olmuştu. Zamanla ailecek de görüşür olmuştuk. Çok sofralarına oturup, çaylarını içtik. Biraz zaman geçse, evin alt katında oturan oğlu Ayhan Hocam’la haber gönderiyordu. “Yahu Ayhan, Hasan Hocamlar neredeler, kayıplar bu sıra? “Diye anlıyorduk ki Ahmet Ağabey yine bizi evine hem sofrasına hem sohbetine davet ediyordu. Bizi evlatlarından ayırt etmeyen o gönlü zengin insanı kırmamız mümkün müydü?
    Onunla olan dostluğumuz Niksar için bir eser çalışması içinde bulunduğumuz yıllarda daha da perçinleşti. Saha çalışması için bazı köylere beraber gittik. Niksar Belediyesi Yazı İşleri Müdürü Müjdat Özbay ile birlikte üç yıla yaklaşan bir çalışma sonucunda Niksar Belediyesi Kültür Yayınları arasında 1998 yılında yayınlanan “Milli Mücadele Yıllarında Niksar “adlı eserimiz için onunla da bir röportaj yapmış verdiği bilgileri de aynen esere aktarmıştık. O Niksar kültürüne ve tarihine oldukça hâkimdi. Daha önce Niksar’da meydana gelen önemli olayları büyüklerinden dinleyip iyice belleğine almıştı.
    2005 yılında Niksar’dan ayrılmak zorunda kalışıma en çok üzülenlerden biri de o olmuş, sebeplisine ve sahip çıkmayanlara eminim ki beddua etmişti. Tokat’a geldikten sonra da Niksar’a gidişlerimizde imkânlarımız ölçüsünde evine kapısından olsun uğramaya, duasını almaya çalıştım.2008 yılında Tokat’ta bir ameliyat geçirdiğimde hastanede başucumda Ahmet Ağabeyimi de görebilmenin mutluluğunu nasıl izah edebilirim. Ya büyük kızım Deniz’in 2015 Eylülünde Tokat’ta İşeri Petrol Tesisleri’nde yapılan düğününe ailecek katılıp ,”Ben Hasan Hocamın kızının düğününde nasıl oynamam “diyerek ilerleyen yaşına rağmen herkesin gülümseyen bakışları arasında sahneye fırlayarak benimle birlikte Niksar’ın fidanları müziği eşliğindeki neş’esini kim unutabilir?
    Kümbet Dergisi’nin Temelleri Ahmet Gürevin’in evinde atıldı
    Bugün Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği bünyesinde yayın hayatına istikrarlı bir şekilde devam eden KÜMBET Dergisi kuruluş aşamalarında en önemli toplantıyı Niksar’da ev sahibi Ahmet Gürevin’in evinde 1999 yılında yapmıştık. Şahsımın koordine etmeğe gayret ettiği Niksar’ın en zengin mutfak yemeklerinin özenle ikram edildiği bu toplantıda bulunanlar: Ev sahipleri Ahmet Gürevin, oğlu Tarih Öğretmeni Ayhan Gürevin, damadı Öğretmen Necmettin Berdibek başta olmak üzere Niksar Kaymakamı Mustafa Yaman, Niksar Belediye Başkanı A. Duran Ünverdi, Yazar Emin Ulu, Niksar Meslek Yüksek Okulu Müdürü Zekai İmre, Yard. Doç. Dr. Ebubekir Altuntaş, Niksar Belediyesi Yazı İşleri Müdürü Müjdat Özbay, Tarih Öğretmeni M. Necati Güneş, Dershane Yöneticisi Zeki Kurt, Öğretmen Dursun Uca, Yard. Doç. Dr. Burhan Kaçar, Yard. Doç. Dr. İsmail Polatçı, Belediye çalışanı Nurettin Aybak, İlkokul Müfettişi Osman Baş, Öğretmen Ömer Faruk Aybek, Yard. Doç. Dr. Muhittin Sırma, Öğrenci Osman Gürevin (Hami Gürevin’in oğlu) ve bendeniz Hasan Akar idik.
    Toplantıda kültür – sanat adına Tokat’tan çıkarak Türk dünyasına ulaşmayı hedefleyen böyle bir yayının desteklenmesi için Niksar Kaymakamı Mustafa Yaman (Şu an Mardin Valisi) ve Niksar Belediye Başkanı Ahmet Duran Ünverdi de üzerlerine düşen görevi yapacaklarını belirtmişlerdi.
    1999 yılında yayın hayatına başlayan Kümbet Dergisi bugün de M. Necati Güneş’in koordinesinde Tokat’tan sonra Niksar’da en çok aboneliği olan merkez özelliğini koruyor. Diyeceğimiz o dur ki Kümbet Dergisi için Niksar’da ilk hayırlı harcı koyan Ahmet Gürevin Ağabeydir.
    Kısaca Ailesi Hakkında:
    Ahmet Gürevin 01.05.1932’de Niksar’da doğdu. Ailesi halk arasında Kayserililer diye bilinir. Dedeleri 1800’lü yılların sonuna doğru Kayseri’den göç ederek Niksar’a yerleşmiş. Kayseri’de Keşanoğulları adıyla tanınan aileden Hüseyin Efendi eşine kızarak 1890 yılında on yaşlarındaki İbrahim adındaki oğlunu da alıp yollara düşmüş, sıkıntılı bir yolculuktan sonra Niksar’a ulaşmış ve Çilhane Mahallesine (Çarşıbaşı) yerleşmiş.
    Daha sonra mübadele sonrası boşaltılan evlerden Taşköprü’deki bir eve taşınmışlar. Hüseyin Efendi’nin oğlu Kayseri 1862 doğumlu İbrahim büyüyerek Arasta Çarşısı’nda manifatura dükkânı açmış. İşleri iyi giderken dükkâna giren bir hırsız ne var ne yok bütün paraları ve bazı değerli kumaşları çalınca kapatmak zorunda kalmış.
    İbrahim, Hamide Hanımla olan evliliğinden Osman, Basri, Ahmet, Şerife ve Fadime adlı beş evlat sahibi olmuş.
    Bu kardeşlerden Ahmet Gürevin’in babası Osman Gürevin’in Yıldızeli Konaközü Köyü’nden Saide ( Seyide) hanım ile evliliğinden de Kadriye, Ömer, Ahmet, Nafi ve Nursel ( Saniye) doğmuştur. (Osman Gürevin vefatı 1969, Nafi ‘nin 1998, Ömer’in 1991, Saide’nin 1998’dir)
    Ahmet Gürevin İlkokulu bitirince bazı iş yerlerinde çırak olarak çalışmış ama Çerkezlerin en önemli sevgilerinden atlara heveslenince babası bir at arabası takımı satın almış. Yıllarca at arabacılığı yaptıktan sonra 1952 yılında askerlik görevini yapmak üzere İstanbul’a gitmiş. Tankçı Çavuş olarak 1953’te görevini ifa ederek Niksar’a dönmüş ve 1955 yılında Tekel İdaresine işçi olarak girmiş. Burada çalışırken başarısı ve güvenirliliği onu Tekel’deki sendika başkanlığına kadar taşımış.
    1957 yılında Kasımoğulları sülalesinden Fadime Hanım’la evlenmiş. Bu evlilikten 1959 yılında Ayşe, 1960 yılında İbrahim, 1963 yılında Ayhan doğmuş.1980 yılında emekli olmuş ama sonrasında da boş durmayarak 1983-1988 yılları arasında lokantacılık ve kahvehane işletmeciliği yapmış.
    Oldukça nüktedan bir kişiliğe sahip olan Gürevin’i bazı insanlar- başta Maliye çalışanları olmak üzere- görmeden, şen şakrak sohbetine iştirak etmeden işlerine gitmezlerdi.
    1988 yılında ağır bir kalp krizi geçirmesine ve 1990 ‘da riskli bir kalp ameliyatı olmasına rağmen önce Allah’ın sonra, doktorların ve de sevenlerinin dualarıyla kısa sürede ayağa kalkmış, toplumda yokluğunu hissettirmemişti.
    On yaşından beri sigara tiryakisi olan Gürevin ,bir ara beyninde meydana gelen rahatsızlık için hastaneye gitmiş, tedavi olduktan sonra taburcu oluşu sırasında doktorun:” Ahmet Amca sigarayı bırak, yoksa yanıma bir daha gelme ve sana bakmam deyince: “Doktor Hanım sen bana diyorsun ki yetmiş beş yıllık karını boşa. Ben bu işi nasıl yapayım? Diyerek nükteyi patlatması üzerine çaresiz kalan doktor: “Peki Ahmet Amca sen bildiğin gibi yap.” Diyerek gülmüştür.
    Evlatları:
    Ayşe Gürevin Berdibek: Tokat Eğitim Enstitüsü ve Ankara Eğitim Enstitüsü’ne okuyarak ilkokul öğretmeni oldu. Niğde/Aksaray , Almus ve Niksar’da toplam otuz sekiz yıl eğitime emek verdikten sonra emekli oldu. Meslektaşı Necmettin Berdibek ile evli ve iki evlat sahibidir.
    İbrahim Gürevin: 1969 yılında Nalbantlardan Ahmet Özlü’nün manifaturacı dükkânında çırak olarak işe başladı.1970’de Camcı Şemsettin Urkaya’nın yanında camcılığa başladı.1978 ‘de Kamil Elbasan’la birlikte işyeri açtılar.1983 yılında kendi iş yerini açtı. Züriyet Hanımla evli olup üç evladı bulunmaktadır.
    Ayhan Gürevin: Adana ve Erzincan Tarım Meslek Lisesinde okuyarak 1980 yılında Niksar İlçe Tarım Müdürlüğü’nde Ziraat Teknisyeni olarak iki yıl görev yaptı.1982 yılında istifa ederek İzmir 9 Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Tarih Bölümüne kaydoldu.1986 yılında mezuniyetinden sonra Sivas Gemerek/Yeni Çubuk kasabasında göreve başladı. Niksar Danişmend Gazi Lisesi, Erol Turaçlı Fen Lisesi yöneticilik yaptı. Halen Niksar Kırkkızlar Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’nde Tarih Öğretmeni olarak görevine devam etmektedir. Meslektaşı Ayşe Hanım ile evli olup iki evladı bulunmaktadır.
    Evlatlarının Dilinden:
    Ayhan Gürevin: Babamın en çok sevdiğim yönü gördüğü haksızlıklara karşı asla duyarsız kalmaması idi. Ortaya çıkan haksızlık varsa onu düzeltmeye çalışırdı. Şahsen ben şimdiye kadar onun gösterdiği cesareti gösteremedim.”
    Derken yokluğuna bir türlü alışamayan “Sanki her gün saat 11’e doğru dükkâna yine babam gelecek, tahta iskemlesine oturacak ‘Haydi Erol kahveyi söyle Orhan’a ‘diyecek sanıyorum sancısını yaşayan büyük oğlu;
    İbrahim Gürevin de: Babam hayatı boyunca hep toplum adamı oldu. İhtiyacı olanların yardımına gücü oranında koşmayı bildi. Evlatları olarak ne desek az. Bizleri yetiştirmek ve okutmak için zor yıllarda büyük çaba sarf etti. Ancak benim de liseyi bitirdikten sonra esnaf olmamı özellikle arzuladı. Sebebine gelince “Oğlum, senin dilin boş durmaz, siyasi sıkıntılara sebep olursun” demişti.
    Onun ne denli sevildiğine, sayıldığına Niksar Ulu Cami’de kılınan cenaze namazında avluya sığmayıp, taşan cemaat de şahit oldu.
    Son söz:
    Çınarlar ayakta ölür diyorlar. Evet Ahmet Gürevin Ağabeyim hayatın boyunca dik durdun, onurlu yaşadın, çınarlar gibi derin, sağlam kökler saldın gençliğinde atının nal izlerini bıraktığın ata toprağın Niksar’a . Vatanperver, dinine bağlı evlatlar yetiştirdin ve dik göçtün bu dünyadan. Tahsin Çavuşoğlu, Mehmet Cevahircioğlu, Cengiz Ünlü ağabeyler gibi sen de kimseye haber vermeden sevenlerini ve Niksar’ı yetim bırakıp beyaz atlara binerek sessizce gittin.
    Zaman ne kadar çirkinleştin sen
    Bilsen artık ne kadar yozsun
    Çınarlar solarken Niksar’da birer birer
    Böyle miydin şimdi nasıl da boşsun.
    Çalça’dan koşsun Tahsin Çavuşoğlu
    Kuz Mahallesi’nden Cevahircioğlu
    Kaleiçi’nden coşsun Ahmet Gürevin
    Buluşsunlar yine Melik Gazi’de
    Desinler neler bıraktık biz mazide
    Allah rahmet eylesin, ruhun şâd, mekânın cennet olsun.

  • A.Turan ERDOĞAN.”KOÇAK MÜFTÜ’NÜN ARDINDAN”

    Şehirler de insanlar gibi ete kemiğe bürünmüş, ruhları ve hikâyeleri olan mekânlardır. Her bir köşesi size tarihin arka bahçesinden ilmek ilmek süzülmüş hatıralar naklederler. Âlimleri, fazılları, âşıkları, ozanları, sanatçıları, yazarları ve çizerleri vardır. Tapu kayıtları gibi geçmiş zamanın arşivlerini tutarak tarihin arka sayfalarını bazen siyah beyaz, bazen renklice günümüze taşırlar.
    Bu noktada “Şerefü`l-Mekân Bil-Mekîn” diye bilinen bir kaideden söz etmek yerinde olacaktır. Yâni, mekân, orada bulunanlarla şeref kazanır. Mekâna değer katan orada yaşayan ve tarihe iz düşenlerdir.
    Dünü bugünle buluşturmak, geleceğe bakan yüzümüzü geçmişin derin kökleriyle temellendirmek, ayağımızı yere sağlam basmamız ve atiye daha bir ümitle bakmamız noktasında önemlidir.
    Bütün bu girizgâhlar ve tanımlar, yapılan atıflar ve temsiller dini veçhesi zengin ve duru, kültürel birikimi ve temsil yeteneği derin ve zinde bir hocamızı Merhum Abdurrahman Koçak Müftümüzü yâd etmeye matuftur.
    Şair dostu ve şiir kimlikli hocamızı dört satırlık bir dize de nasıl anlatabiliriz sorusunun cevabını Şems-i Tebrizi de bulduk;
    İnsanlar vardır;
    Su gibi aziz, su gibi duru.
    Konuştukça su olur akarlar kalbimize,
    Kan gibi, Can gibi, Canan gibi?
    Abdurrahman Koçak hocamız Çorum Alaca Dedepınar Köyünden 1959 yılı Mart ayının 10. gününde yola çıkmış, farklı konaklarda mola verdikten sonra, İzmir Narlıdere’den 28 Kasım 2020 tarihinde ebedi âleme seyr-ü sefer eylemiştir.
    Koçak Müftümüzün dünya güzergâhına düştüğü notlar, uğradığı konaklar, geride bıraktığı kıymetli hanımefendi eşi, iki hanım hanımcık kızı ile bir de oğlu Rabbine ve dostlarına emanetleri olarak kaldı.
    Müftümüzün yol hikâyesinde Tokat’ın ayrı bir yeri vardır. Tokat’ta yaptığı hizmetlerini ve zaman dilimini hayatının en verimli ve en güzel hatıraları arasında zikreder. Önce Sulusaray İlçe Müftüsü olarak 01 Ekim 1991-17 Eylül 1994 tarihleri arasında görev yapar. Sonra Tokat İl Müftüsü olarak 21 Mart 2009-31 Mart 2014 tarihleri arasında bu kutlu görevi ifa eder.
    Müftümüz kendisini tanımlarken şiir okumayı, kültürel dokuyu ve etkinlikleri, bilgi paylaşmayı ve Osmanlıca metinlerle uğraşmayı çok sevdiğinden söz ederdi.
    Tokat’ta görev yaptığı süre içerisinde hayata geçirdiği önemli kültürel çalışmalarından birkaçını burada dile getirmek isterim.
    Diyanet İşleri Başkanlığının başlattığı “Kardeş Şehir Projesi” kapsamında Tokat ile Saraybosna’nın kardeş şehir olmasını sağladı. 2010 yılından itibaren de Kutlu Doğum Haftalarında Boşnak kardeşlerimiz ilimize hocamızın misafirleri olarak geldiler ve programlara renk kattılar.
    2013 yılı Kutlu Doğum haftası etkinliklerine yeni bir halka ekleyerek Saraybosna’dan gelen üç Müftü ile birlikte, Mogadişu’dan gelen iki Dini İdare yetkilisini de davet ederek etkinliklere başka bir anlam ve zenginlik katmıştı.
    Abdurrahman Koçak Müftümüz Tokat’ın kültür atmosferine yeni bir nefes, farklı bir zenginlik, kayda değer bir entelektüel boyut getirdi. Sümbülbaba Zaviyesini ruhu ile buluşturarak Tokat’ın işleyen kültür hazineleri arasına kattı. Bu özverili gayretlerin sonucunda bu kutlu mekân haftanın her günü yeni bir birlikteliğin ve farklı kazanımların adresi haline geldi. Mesnevi okumalarından, dini ve kültürel sohbet halkalarının kalbi burada atmaya başladı.
    Kur’an eğitimini izbe alanlardan kurtararak her türlü teknolojik donanımlarla örülmüş modern imkânların sunulduğu mekânsal boyuta taşıma örneğini ortaya koymak adına İbn-i Kemal Kız Kur’an Kursunu yeni bir model olarak faaliyete geçirdi. Yine aynı şekilde Molla Hüsrev Erkek Kur’an Kursuna yeni bir veçhe kazandırarak ciddi bir tadilattan geçirilmesini sağladı.
    Hocamız, Kur’an Kurslarının mekânsal donanımları yanında ruhsal derinliğe, mana yüklü bir iklime de sahip olması gerekir tezini savunurdu. Bu kurslarımızı yetişkinlerin de hizmetine sunarak ilimizde dini hizmetler alanında görev yapan İmam, Müezzin ve Kur’an Kursu Öğreticilerinin tamamını kapsayacak bir hizmet içi eğitim formasyon merkezine dönüştürdü. Bu eğitimler Kur’ân-ı Kerim, Talim ve Tashih-i Hurûf derslerini kapsayacak şekilde ülkemizin, yerelde de Tokat’ımızın önemli bir değeri olan Emekli Diyanet İşleri Başkanlığı Baş Müfettişi ve Kur’an hadimi Ali ASAROĞLU hocamız tarafından verilmesine öncülük etti. Bu çalışmanın çok önemli olduğunu, ayrıca devam ettirilmesi gerektiği inancını taşıyorum.
    Kendisiyle görev süresi içerisinde her Cuma akşamı Tokat’ta yayın yapan Güneş Televizyonunda Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği işbirliğinde “Kültür Sofrası” adı altında canlı programlar yaptık.
    Bu programlar o dönem Tokat’ın nabzını tutuyordu. İzlenme oranı çok yüksekti. Programa İzleyicilerin canlı bağlantılarla katılımı ise ayrı bir akış zenginliği kazandırıyordu.
    Saraybosnalı misafirlerimizi bu stüdyolarda konuk ettik. İbn-i Kemal Kız Kur’an Kursu lobisini canlı yayın stüdyosuna dönüştürerek “Muharrem Ayı” sohbetimizi Tokat’ımızın çok önemli bir değeri, kaynaştıran, buluşturan, bölüştüren bir gönül adamı Bostan Kolu Ocağı Dedesi Ali Gürel ile birlikte gerçekleştirdik. Değerlerin arka arkaya ebedi âleme göç halkasına Dede Ali GÜREL ‘de 14 Ocak 2021 günü katıldı. Rabbimizden rahmetler diliyorum.
    Tokat, Müftü Koçak’ı naif ve birleştirici kişiliği, lahuti sohbetleri, kültürle ve değerlerle barışık bir gönül adamı olarak tanıdı. Müftülük kavramı ve müessesesi ise onun gönül adamlığı vasfı ile her alanda farkındalık ortaya koyan canlı bir kimlik, kucaklayıcı bir şefkat abidesi olmayı başardı.
    Kıymetli Müftümüz Abdurrahman Koçak, ruhun şad, mekânın cennet olsun. Rahman’ın rahmeti seni kuşatsın…

  • ABDULLAH SATOĞLU.”KARABAĞ UNUTULMASIN!”

    Bu ne vahşet! Karabağ inliyor işkenceden
    Neden bu kadar zalim olur, Ermeni, neden?
    Vuruyor hasta, kadın, yaşlı, çocuk demeden.
    Yeter! Mâsum yavrular hunharca vurulmasın
    Karabağ unutulmasın!

    Öyle sus–pus oturup, hep “neme lâzım!” dersek
    Bir bir gider ülkeler elden, Hocalı – Hersek…
    Koymazlar yer yüzünde bizi böyle gidersek.
    Ermeni, Âzerî’den hiç üstün tutulmasın
    Karabağ unutulmasın!

    Sahip çık soydaşına, yükselsin sesin durma,
    Lâçin – Fizûlî seni bekler, nerdesin durma,
    Ve şer kuvvetler, varsın ne derse desin, durma!
    Bir lokma gibi Şuşa – Kubadlı yutulmasın
    Karabağ unutulmasın!

    Kol-kanat ger üstüne, kadim-kutsal mekânın,
    Şâd olsun rûhu, Nuri Paşa’yla, şühedânın.
    Şimşek ol, in beynine, o kudurmuş düşmanın.
    Duyulmadı hiç Türk’ün sindiği, duyulmasın
    Karabağ unutulmasın!

    Aras’tan, Hazar’a su değil, kan akıyor bak!
    Bomba altında Ağdam – Şuşa, yanmada Irak.
    Seyre dalmış “Batılı”, bakıyor sırtararak.
    Hak-hukuk dinlemeyen kahpeye uyulmasın
    Karabağ unutulmasın!

    Varsa eğer, birazcık insafın ve imânın
    Feryâdına kulak ver, inleyen Müslümân’ın.
    Yok boş yere geçecek yok bir anlık zamanın.
    Ermeni zulmü için, dünya uyutulmasın;
    Karabağ unutulmasın
    Karabağ unutulmasın!

  • Azərbaycanlı şairə AY BƏNİZ ƏLİYARLI.Yeni şeirlər (IV hissə)

    Nə var ölçülüb, biçilib,
    Ha çevir, sözündən keçir.
    Dünya kiçilib, kiçilib,
    İynənin gözündən keçir.

    Keçir bir az dostdan, yaddan,
    Keçir hər imzadan, addan,
    Taxıb yalançı qanaddan,
    Göylərin üzündən keçir.

    Yerdə nə var qalan sənin,
    Gəz, tin sənin, dalan sənin.
    Dolanıb, hər yalan sənin
    Sonuncu düzündən keçir.

    Bilinmir, hansı dindədir,
    Baxırsan ki, nə gündədir.
    Səndən bir addım öndədir,
    Səninçün izindən keçir.

    Keçib, bax, hər addan keçib,
    Qasırğadan, oddan keçib,
    Qılıncının altdan keçib,
    Bu dəfəə… Özündən keçir.

    Şəhid Həsənov Xəyala həsr olunur

    Söndü bir can, yerində alovlandı min ocaq,
    Milyonların arzusu, duası gerçək oldu.
    Bu dəfə əmin idi zəfər onun olacaq,
    Cənnətdə şərəfinə uca bir taxt quruldu.

    Öz döyüşçü oğlundan el-oba aldı soraq,
    Dedilər, bayrağının şərəfinə and içmiş.
    Adı Xəyal olsa da, özü şəhid olaraq,
    Torpağın yarasına məlhəm olmağı seçmiş.

    Dedilər, heç qorxmadan canını sipər edib,
    Torpağına, daşına dəyən acı gülləyə.
    Düşmənin üzərinə hamıdan öncə gedib,
    Neçə şər yuvasının külün sovurub göyə.

  • Azərbaycanlı şairə AY BƏNİZ ƏLİYARLI.Yeni şeirlər (III hissə)

    Bəzən… Bir də… Yaxşı ki…

    Yaxşı ki, ümidlə açılır səhər,
    Günəş də qüruba ümidlə enir.
    Yaxşı ki, gecədən udduğum zəhər,
    Səhər açılmamış şərbətə dönür.

    Yaxşı ki, beşiyim ürəkdi yenə,
    Şeirlə kiriyir ağlayan zaman.
    Yaxşı ki, güc verir ağrılar mənə,
    Pislərin əlindən aman, dad-aman.

    Yaxşı ki, ərk ilə çəkilir adım,
    Yaxşı ki, saf oldu girdiyim qucaq.
    Yaxşı ki, hay-küyə düşən olmadım,
    Yaxşı ki, sevgiyə baş əydim ancaq.

    Ümidlər hələ də itmiş deyil ki…
    Hamı xoş xəyallar qursa, nə yaxşı…
    Yer üzü tükənmiş, bitmiş deyil ki,
    Yaxşılar hələ də varsa, nə yaxşı…

    • * * *

    Bir də açılsın bir sabah,
    Bir də bir dar axşam olsun.
    Bir də dilimdə təzə ah,
    Bir də qəlbimdə qəm olsun.

    Bir də oyadım gecəni,
    Bir də yuxumu danışım.
    Bir də dolanım küçəni,
    Bir də gedənlə barışım.

    Bir də aldanım kölgəyə,
    Bir də qəlbimi dinləyim.
    Bir də dolanım ilgəyə,
    Bir də kəndirdə inləyim.

    Bir də darıxım səsinə,
    Bir də qınayım özümü.
    Bir də əyilim dizinə,
    Bir də siləsən gözümü.

    Bir də mən açmamış solum,
    Bir də sən gül ək təzədən.
    Bir də mən “evyıxan” olum,
    Bir də sən ev tik təzədən.

  • Xatirə FƏRƏCLİ.Yeni şeirlər (IV hissə)

    Güvən divanında yarğılanan adam.
    Sən mənim sevdiyim deyildin-
    güvəndiyim idin.
    Məlhəm sanmışdım səni
    könlümün boşluğuna:
    çıxıb gedər ayağının yeri qalar deyə,
    orada
    qorunub saxlanan uşağı qocaldar deyə,
    heç kəsi yaxın buraxmadığım
    o qutsallığa.
    …Mən sevgi dolu,
    sevgi həsrətli,
    nə o dolu sevgimi haqq edən,
    nə də
    həsrətimi dindirəcək biri oldu.
    Mən dünyanı sevən,
    sevgisi ilə dünyanı ram edəcəyini sanan,
    çox zaman boşluğa düşsə də,
    acılarını bağrına basıb
    yaxşıya yozan biriyəm.
    Boz çalarda tapdığı rəngləri
    həyatına sırıyan,
    Yaşamadığı sevgidən
    dolu-dolu şeirlər yazan biriyəm.
    Sən mənim sevdiyim deyildin-
    güvəndiyim idin,
    güvən divanında yarğılanan adam.

    Darıxanın olsun təki
    Darıxanın olsun təki,
    darıxsın kimsə səninçün,
    qucaqlasın xəyalını,
    əzizləsin əziz-əziz,
    arzulasın için-için.
    Fəth etdiyin bir könüldə
    baş köşədə yerin olsun,
    unutdursun keçənləri,
    bələsin eşqə, sevincə,
    həsrətinə qənim olsun.
    Bircə baxışla anlasın,
    ilmə-ilmə çözsün səni,
    yarıb-yarğılasın hərdən,
    yarğılamaq istəkdəndir
    qoy elə lap üzsün səni.
    Bölünməyən o istəyə
    əsib pəsiban olasan.
    İki günlük bu dünyada
    faniliyin acığına
    hər günündən kam alasan.

  • Xatirə FƏRƏCLİ.Yeni şeirlər (III hissə)

    Yardımlı

    Anam çalan layladır,
    nənəm dediyi ağı,
    ömrümdə qırmızı xətt,
    dilimdə şirin nağıl.

    İnci-inci, damla-damla
    hopub, qalıb yadımda,
    ruhumda bir Yardımlı var,
    duyulur hər addımda.

    Xatirəsi
    xatirimdə çox diridir, çox əziz,
    alıb məni o illərə aparır hər cığır, iz.
    Ayağımın yeri durur
    çınqılında, daşında,
    o dumanlıq nəfəsimdir
    dağlarının başında,
    harda olursam olum,
    yuxumdan heç yığışmaz,
    mənimçün bir dünyadır,
    dünyalara sığışmaz.

    Qaytar bu ümidi

    Sən necə anlaya bilərsən məni,
    Mən özüm-özümü bilə bilmirəm.
    Fikrimlə şum vurub, çeşin atıram,
    Sökürəm sinəmi niyə, bilmirəm.

    Yaşamaq dediyin hal mənlik deyil,
    Qaytar bu ümidi, al, mənlik deyil,
    Sükut mənlik deyil, qal mənlik deyil,
    Niyə gəldim belə Yerə, bilmirəm.

    İlləri yellərə verməkdir işim,
    Yorub
    yollarımı
    yorğun yerişim,
    Hansı dağa çıxım, dərəni aşım,
    Verim belə ömrü selə, bilmirəm.

  • Xəyalə SEVİL.Yeni şeirlər (II hissə)

    “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü

    Üzü sənə dayanmışam, İlahi…
    Üzü sənə dayanmışam, İlahi,
    Əllərini ver tutum…
    Bu təklik də ürəyimdə
    Adam kimi yer tutur.
    Mən hər gecə yastığıma
    Dağıtdığım
    Fikrim, qayğım nə varsa
    Gözlərimə toplayıram.
    Baxışlarım çaparsa,
    Tanrı duyar,
    Tanrı alar məktubumu…
    Yanağıma dalğa dəyir,
    İçim dəniz.
    Yıxılmışam, İlahi,
    Elə bilmə
    Mən dincimi alıram…
    Ən uzaq, ən gözəl xatirələrdən
    Sevincimi alıram.

    Küsüb geri çəkilirəm
    Bəxtim soyuq havalarda
    Üstü-başı açıq qalır.
    Nəyə ki, əl uzadıram
    Çatmıram, yarımçıq qalır.
    Bəs sən ki vardın yanımda?
    Yurdam, qalardın yanımda.
    Verdiyin dərdin yanında
    Sevincim alaçıq qalır.
    İndi sən göy, mənsə yerəm,
    Susub geri çəkilirəm.
    Küsüb geri çəkilirəm,
    Mənə də bu acıq qalır.

  • Xəyalə SEVİL.Yeni şeirlər (I hissə)

    “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü

    Səni harda başladım?
    Harda bitirdim səni?
    Çıxdım ürəyimin qapısınacan,
    Ötürdüm səni.
    Yolun yaxın olmasın.
    Nə doğmamsan, nə yadım,
    Əllərini üz, dedin,
    Ümidini kəs, dedin,
    Kəsdim,
    Yeddi qapıya payladım.
    Azın, çoxun qalmasın.
    Ruh deyilsən, can deyilsən,
    Həvəssən, bədəndən çıxdın.
    Elə də sevmədim səni.
    Ürəyimin zirvəsinə
    Hərdən çıxdın…
    Eh! Mənim də gizli-gizli
    Darıxmağım olmasın.

    İçimin qoca qarısı…
    Bilirdim ki, solub bu gül,
    Bundan çiçək açan olmaz.
    Bir ümiddi,
    Ürəyimdə ehtiyata saxladım,
    Haçan olar.. Haçan olmaz!
    İndi gecənin yarısı,
    Qanayır könül yarası.
    İçimin qoca qarısı
    Deyinir…
    “Ondan sənə can olmaz…”
    Tale necə? Yaşamalı yerdimi?
    Həsrətimi yanağıma sərdimi?
    Kimə deyim ürəyimin dərdini?
    “De” deyirsən,
    “Gəl” deyirsən
    Tanrı,
    Sənin qapın, bacan olmaz.

  • Adilə NƏZƏR.”BİOLOJİ MÜHARİBƏ – PANDEMİYA VƏ YA MALTUSUN DİRİLİŞİ”

    Hazırda bir il üç aydır içində olduğumuz pandemiya bəlası dünyadakı insan artımına qarşı, daha doğrusu, insan sayını azaltmaq üçün süni şəkildə yaradılan bioloji silah olaraq izah edilir. Deyilənlərə görə, ətraf mühitin çirklənməsi, su ehtiyatları, həyati əhəmiyyətli digər resursların tükənməsi və sair bu kimi səbəblər guya pandemiyanı problemin çarəsi kimi ortaya çıxarıb. Bəs bu ideyanı ortaya atanlar və təbliğ edənlər kimlərdir? Bu fikir nə qədər həqiqətə uyğundur?

    Bu məsələ ilə bağlı aparılan təbliğatlara nəzər salsaq, görərik ki, bu ideyanın tərəfdarları burjua ideoloqlarıdır ki, onlar hətta bu problemi illərdir ki, təhsil müəssisələrinə tətbiq etməklə öz məqsədlərini reallaşdırmağa çalışırlar. Təbii ki, bu, nəhəng, meqapolis şəhərlərdə yaşayanlar üçün mükəmməl bir məntiq kimi görünür. Çünki onlar izdihamlı kütlənin içində yaşayırlar. Amma bu sıxlığı yaradanın, əslində, getdikcə məntiqsizləşən kapitalizm olduğunu kimsə gündəmə gətirməyə səy göstərmir.
    Kapitalist ölkələrində istehsal, ticarət və maliyyə resurslarının sahibləri bu iddiaları sözdə guya tibb mütəxəssislərinin fikri sayırlar, halbuki bu “mütəxəssislər” onların eşitmək istədiyindən başqa heç nə demirlər. COVID-19 epidemiyasını əhali artımı ilə əlaqələndirən açıqlamalar verənlər yenə də onlardır.

    Burada XVIII-XIX əsrlərdə ingilis ruhanisi, tanınmış siyasi-iqtisadçı Tomas Robert Maltusu xatırlamamaq olmaz. Darvinin təkamül nəzəriyyəsinin davamı olaraq yürüdülən Maltus nəzəriyyəsində (1789) əhali artımı ilə qida ehtiyatlarının artımı arasındakı nisbət və tarazlığın pozulması qeyd edilir, əhali artımının nəzarətə götürülməsi tövsiyə olunurdu. Tomas Maltus ruhani olmasına baxmayaraq, ümumi mövzusu bu nəzəriyyəni əhatə edən kitabında belə bir cümlə də işlətmişdir: “Əgər insan təbiətlə münasibətləri nizamlamasa, təbiət özü bunu edəcəkdir”. Bir çox tədqiqatçılar Maltusun bu cümləsini belə şərh etmişdilər ki, o bu cümləsi ilə tənzimlənmənin ehtiyat tədbirləri olaraq kütləvi qırğınlarla aparılacağını vurğulayıb. Maltus bundan sonrakı izahlarında da bu çözümün insanlığın xeyrinə olduğunu iddia edir və yazdıqlarının doğruluğunu sübut etməyə çalışırdı.

    Dırnaqarası ruhani hələ sağlığında bu fikirlərinə görə cəmiyyət tərəfindən lənətlənmişdi. Tarix indi də onu lənətlə xatırlayır.

    (Buna baxmayaraq, hələ də müharibələrin, kütləvi qırğınların vacib olduğunu hesab edən ziyalılarımız var. Çünki illərdir ki, bu ideologiyanı həqiqət kimi bizə tədris və təbliğ ediblər. Halbuki, müqəddəs kitablarda “öldürmə” deyə əmr olunur.)

    İndi, əsasən son 30 ildə kapital sahibləri Maltusu haqlı çıxarmaq üçün əllərindən gələni edirlər, xüsusilə də qida mənbələrinin sıradan çıxarılması ilə bağlı onlar çox ciddi addımlar atmağa müvəffəq olublar. Təbii qida ilə bağlı bütün istehsal sahələrinin ləğvi məhz buna əsaslanır. Bunu isə şeytan əməlindən başqa nəsə adlandırmaq sadəcə mümkün deyil.

    Praqmatizmin öncülü kimi tanınan ingilis filosofu Ceremi Bentam (əsasən, Cəza nəzəriyyəsi və “Sələmin müdafiəsi” əsərləri ilə tanınır) əhali artması səbəbiylə insan növləri üçün qida qaynaqlarının istifadəsindəki məhdudiyyətlərin və çatışmazlıqların rəqabət zəminində müharibələrə səbəb olacağını iddia edərkən bu nəzəriyyəni yüksək qiymətləndirmiş və təklif edilən “nizamlamanı” doğru saymışdır.

    Demək olar ki, həm Bentama, həm də Maltusa görə, müharibədə barış, aclıqda bolluq, epidemiyada sağlamlıq var! Yəni zülm olunanların fəlakətindən zülm edənlərin xoşbəxtliyi yaranır.
    Qiyamət əlaməti kimi baxdığımız pandemiya və buna bənzər hadisələr Maltusun (nəzəriyyəsinin) dirilişinin nəticəsidir. Bu nəzəriyyəni dirildən şəxslər hazırda dünyanı idarəçiliyini əlində saxlayan liderlərdir.

    Diqqətlə nəzər etsək, koronovirusun altından Maltus, Maltusun altından tramplar, baydenlər, makronlar, mattarellalar, şi çinpinglər, putinlər və daha neçələrinin çıxdığını görərik.

    Əgər qəbul etsək ki, həqiqətən də bu problemləri yaşamağımıza səbəb dünyada əhali sayının artımı və qida təminatının azlığıdır, o zaman bunun həlli yolu müharibələr və bioloji qırğınlar olmamalıdır axı. Qida təminatını artırmaq üçün qida istehsalını artırmalı, nüfus artımının qarşısını almaq üçün doğum sayını azaltmaq, az sayda uşaq dünyaya gətirilməsi üçün dövlət tərəfindən müəyyən qaydaların tətbiq olunması gərəkməzmi?
    Maltus nəzəriyyəsi kimlərəsə, xüsusən həddindən artıq varlı zümrələrə tunelin ucundakı işıq kimi görünə bilər, amma o ucdakı qapı ölüm qapısıdır. Olmazmı ki, İNSAN o qaranlıq tunelə heç girməsin?

    Demək ki, bütün tarixlərdə İNSANın davası sözdə inancı ilə bağlı olub. Əgər bu insanın qiyamətini və insanlığın sonunu gətirirsə, niyə inancımız sözdə yox, özdə olmasın?!

  • Adilə NƏZƏR.Yeni şeirlər

    Filologiya üzrə fəlsəfə doktoru,
    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, “Kitab Evi” İctimai Birliyinin sədri

    DAĞLAR

    Ərit başındakı sazağı, qarı,
    Bitir dilimdəki amanı, dağlar.
    Durult bu bulanıq, lilli suları,
    Seçim yaxşı ilə yamanı, dağlar.

    Bu necə küləkdi, tufan qopardı,
    Kəsilmir, hələ də gəlir hey ardı.
    Tumurcuq gülləri yolub apardı,
    Saxladı sovulmuş samanı, dağlar.

    Hanı yamacların gülən gözləri,
    Hanı çiçəklərin həmən nazları,
    Ah çəkər, of eylər aşıq sazları –
    Bürüyər canımı dumanı, dağlar.

    Hər kəs öz içində susub ağlayar,
    Səbrin qulağımı deşər, dağlayar.
    Uçurum ucunda tutub saxlayar
    Kimin var qəlbində imanı, dağlar.

    Yüzünü itirdim birin tapalı,
    Haqq nahaqq arası bağlar qopalı.
    Əl-qolum bağlıdır, ağzım qapalı,
    Mən necə yaşayım zamanı, dağlar.

    17.04.2021

    AÇAMMIRAM DÜSTURUNU HƏYATIN

    Dörd tərəfim qaranlıqdır, İlahi,
    Bir şam yandır yollarımı aydınlat.
    Açammıram düsturunu həyatın,
    İzahını gəl mənə də bir anlat.

    Bugün yenə qırılmışam hamıdan,
    Qoy getsinlər, bu gecə qal yanımda.
    Sabah özüm yaracağam zülməti,
    Dan üzünün şəfəqi var canımda.

    Bir quş kimi təsəllinə uçuram,
    Yükləmişəm qanadıma səmanı.
    Hansısa bir möcüzənin xətrinə,
    Saatlarda aldadıram zamanı.

    Yollar məni apardıqca aparır,
    Bunca yükü daşımaq da çətindir.
    Axı belə ağrılarla baş-başa,
    İnsan kimi yaşamaq da çətindir.

    Əyrilər var, çoxusu düz biçimdə..
    Həddim deyil sual verim, İlahi.
    Bu yolsuzlar, bu yersizlər içində,
    Haradadır mənim yerim, İlahi.

    Bilirsən ki, zülümlərlə yaşatdım,
    İçi doğru, çölü yalan ömrümü.
    Qoyma belə qaranlıqlar aparsın,
    İşıqlandır geri qalan ömrümü.

    AXŞAM OLDU

    Axşam oldu, ömrümüzdən
    quş kimi bir gün uçdu.
    Həyat bir növ əvvəlinə
    qayıdan bir sonucdur.

    Hər şey unudulub gedir,
    yerində yellər əsir.
    Ürəyim, qoru özünü,
    zaman qılıncdır, kəsir.

    Heyfin gəlsin yanağına
    vermə, bu qədər selə.
    Gülüş qondur dodağına
    özünü xoşbəxt elə.

    Kimdir səni sənin kimi
    bilib ürəkdən yanan,
    Arzuladığın o kimsə,
    o nəysə dəyməz, inan.

    Gülümsə, gözüm çiçəyi,
    gülümsəmək savabdır.
    Hərdən danış, hərdən dinlə,
    həyat sual-cavabdır.

    Axşam oldu, ömrümüzdən
    quş kimi bir gün uçdu.
    Həyat bir növ əvvəlinə
    qayıdan bir sonucdur.

    13.04.2021

  • Təranə Turan RƏHİMLi.Yeni şeirlər (II hissə)

    Azərbaycan və Yazıçılar Birliklərinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, Dünya Gənc Türk Yazar Birliyi (DGTYB) Məsləhət Şurasının üzvü, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent, şair, tənqidçi, ədəbiyyatşünas

    ON SƏKKİZ YAŞIMDA ÖLDÜM

    On səkkiz yaşımda öldüm,
    Allah, xəbərin olmadı.
    O gənc qızı ağlamağa
    Bircə doğması qalmadı.

    Balıqdım, boğuldum suda,
    Atdılar suya, yaşayım.
    Bu üzdəndiri ölünü
    İndi nə deyib oxşayım?!

    Əlimdən aldılar ömrü,
    Qaldım sözdə barınmaqla.
    Dirilmədim dirilərin
    Arasında dolanmaqla.

    O ruhum gəzən ocaqda
    Cənnətim tərsinə döndü.
    Nə qədər körpə arzum var,
    Ölü yuxulara gömdüm.

    Məzar da bir tikilidi,
    Başı göylərə ucalmır.
    Sorma cavanlıq sirrimi,
    Ölülər heç vaxt qocalmır.

    MƏNDƏ DAŞA DA
    SEVGİ VAR

    Yenə gözlərim üşüdü,
    Baxışların nə soyuqdu.
    Odlu dilini don vurub,
    Sözündə hərarət yoxdu.

    Kirpiyindən buz asılıb,
    Saçlarına qar səpilib.
    Sanki sənin dodağınla
    Qışın yanağı öpülüb.

    Yaman üşütdün ruhumu,
    Qəlbin buzdur, əllərin qar.
    Qəm etmə belə soyuqsan,
    Məndə daşa da sevgi var.

  • Təranə Turan RƏHİMLi.Yeni şeirlər (I hissə)

    Azərbaycan və Yazıçılar Birliklərinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, Dünya Gənc Türk Yazar Birliyi (DGTYB) Məsləhət Şurasının üzvü, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent, şair, tənqidçi, ədəbiyyatşünas

    BİR GÜNLÜK TANRI QOYNUNDA
    OLASAN ANA UŞAĞI

    Arı olub bu dünyanın
    Çiçəyindən qopmayasan.
    Xoşbəxtlikdən dil-dodağın
    Əsə, söz də tapmayasan.

    Həyəcandan külə dönüb
    İçində nəfəs quruya.
    Yeri-göyü unudasan,
    Səni göydəki qoruya.

    Səpiləsən ulduz-ulduz,
    Yığılıb günəş olasan.
    Yadından silib dünyanı,
    Təzədən tanış olasan.

    Əlin Tanrı ətəyində,
    Qəlbində Tanrı işığı,
    Bir günlük Tanrı qoynunda
    Olasan ana uşağı.

    BU EŞQ DOĞULANDAN
    BAŞI AĞRIYIR

    Sənin salamını basdırmaq üçün
    Üstünə bir salam atıb gedirəm.
    Bu eşq doğulandan başı ağrıyır,
    Nə qədər ki, salamatıq gedirəm.

    Yerbəyer et öz içində dərdini,
    Sözlərini dilinə yığ qal indi.
    Sənə dözən dözümümə qəbir yox,
    O dözümlə yaşa indi, öl indi.

    Qanı yerdə qaldı bu yazıq eşqin,
    Barı ölüsünü yerdə qoymayaq.
    Nə qədər söz verdik bir-birimizə,
    Gəl qalan ömrü də sözlə oynayaq.

  • Şairə-publisist Xalidə NURAY.”Son vida”

    Elə bil ömrümün sonudu vallah,
    Son vida söyləyir pıçıltılarım
    Ümidim çırpınır bir anım üçün.
    Qəlbimi göynədir sızıltılarım.

    Ömür yarpaqlarım xəzana dönüb,
    Səpildi yoluma səssiz-səmirsiz.
    Aylarım illərə əlvida dedi,
    Hər anım ömrümə məndən xəbərsiz.

    Azıram didərgin xəyallarımda,
    Hıçqırıq səsləri içimi yeyir.
    Boğulur ümidlər göz yaşlarımda,
    Əyilməz qəddimi özündə əyir.

    Daha ay işığı düşmür otağa,
    Mənə həyan olan bircə şam yanır.
    Əriyən damcılar qəflətə yetir,
    Bu anda şam sönür qəlbim dayanır.

    Soyuq divarlara çökür nəfəsim,
    Üzgün xatirələr daşır,çağlıyır.
    Ruhum da mənimlə son vidasına,
    Oğlumla ,qızımla birgə ağlıyır.

    16.04.2019.

  • Şairə-publisist Xalidə NURAY.”Azərbaycan əsgəri”

    Yoğrulub öz qanıyla,
    Ağrısına tən oldu.
    Can verib torpağına
    Müqəddəs Vətən oldu!
    Qeyrətimin sipəri,
    Azərbaycan əsgəri!

    Gül bitirdi şəfəqdən ,
    Ləkəli dan üzünə.
    Əsdirdi zəfər mehi,
    Zülmətli gündüzünə.
    Elimin cəngavəri,
    Azərbaycan əsgəri!

    Dədə-baba yurdunu,
    Soy-kökünü qorudu.
    Bir ölüb,min dirildi ,
    Yağıya gözdağ oldu.
    Qürur yeri səngəri,
    Azərbaycan əsgəri!

    Allahu-Əkbəriylə,
    Haqq səsinə güvəndi.
    Ulu Türk nərəsiylə,
    Hər an düşməni yendi.
    Güvən oldu hünəri,
    Azərbaycan əsgəri!

    Döyüşdə cəsarəti,
    Bəllidi yad ellərə.
    Şuşada savaşıyla,
    Düşdü dildən-dillərə.
    Oğuz,Türk nəvələri,
    Azərbaycan əsgəri!

    Bozqurdlar oylağında,
    Şimşəyə dönüb çaxdı,
    Ən hündür zirvələrə
    Zəfər bayrağı taxdı
    Tarixin daş əsəri,
    Azərbaycan əsgəri!

    12.01.2021.

  • Şairə-publisist Xalidə NURAY.”Zəfər yazdın, Şəhidim!”

    Hünərindən nur verdin müqəddəs ocağına,
    Vətəndə vətən oldun qovuşub torpağına,
    Əbədilik yar oldun azadlıq çırağına,
    Ləkələnmiş tarixə məzar qazdın, Şəhidim!

    Qol açmışdı qəm-kədər vətən adlı yurduna,
    Dar günündə can deyib yetişdin muradına,
    Baş əydin varlığınla qələbənin adına,
    Aslan təki düşmənin başın əzdin, Şəhidim!

    Qanınla məlhəm oldun Şuşaya, Xocalıya,
    Qartal tək qanad çaldın Cəbrayıl, Qubadlıya,
    Zəfərinlə çevrildin yenilməz bir qalaya,
    Qalibiyyət bağının gülün üzdün, Şəhidim!

    Cəsarətə bürünüb, mərdliyini qorudun,
    Ərənliyin, soy-kökün birliyini qorudun,
    Sən kişilik adında ərliyini qorudun,
    Gəncliyin badəsinə qeyrət süzdün, Şəhidim!

    Bu vətən övladların səninlə öyünəcək,
    Polad, Əlyar qeyrətdə neçə qəlb döyünəcək,
    Hər gələn nəsillərdə yeriniz görünəcək,
    Tarixə öz adınla “Zəfər” yazdın, Şəhidim!

    12.11.2020.

  • Şairə-publisist Xalidə NURAY.”Qırovgözlü”

    Gul-çiçəkdən çələng hörüb
    Bahar gəlir elimizə.
    Xoş ətirli avazıyla,
    Nəģmə düşûr dilimizə.

    Hər ləçəyin qırovgözü,
    Ģöz eyləyir al Günəşə.
    Dovşan sevincək oynayır,
    Qarla gûləşə-güləşə.

    Boynubükük bənövşənin
    Şeh süzülür dodaģından.
    Yazın mehi sıģal çəkir,
    Hərdən öpür yanaģından.

    Baģ-baģçaya haray salır
    Qaranquşların xoş səsi.
    Çəkir güllərin nazını
    Bülbüllərin şən nəģməsi.

    Təbiət donun dəyişir,
    Bürünür yaşıl qumaşa.
    Günəş dumanı ovlayır,
    Qayaları aşa-aşa.

    Qıvrım telli bulaqların
    Zümzüməsi kõnül açır.
    Gül nəfəsli meşələrin,
    Naz- qəmzəsi ışıq saçır.

    Sevincdən gözü yaşarır
    Əlçim-əlçim buludların.
    Göy çəmənim gözəlləşir
    Yuyulur üzü otların.

    Daglar gülüb alqışlayır
    Baharın nur sabahını.
    Bütün təbiət unudur
    Ötən qışın günahını.

    Xalidə Nuray,19.03.2021

  • Şairə-publisist Xalidə NURAY.”Azərbaycan bayrağı!”

    Dünya lərzəyə gəlsin üç birliyin rəngindən,
    Alınmış torpaqları qurtaraq yad cəngindən,
    Zəfər marşı çalınsın istiqlal ahəngində,
    Al qoynuna birləşdir parçalanmış torpağı,
    Azərbaycan bayrağı!

    Müstəqillik uğrunda qurban gedib canımız,
    Al rəngin təməlində qaynayır Türk qanımız,
    İlahidən İslama səcdədi hər anımız,
    Tarixə şahid kimi düşmənə ol göz dağı,
    Azərbaycan bayrağı!

    Vətən qibləgahısan ,əbədi şan yerimiz,
    Sabaha doğan günəş,sabaha dan yerimiz,
    Azadlığa səslənən tökülən qan yerimiz,
    Tükənməz varlığınla ol yurdumun dayağı,
    Azərbaycan bayrağı!

    Qızıl şəfəqlərinlə oyat Turan elmizi,
    Bir oxunsun himnimiz,qoruyaq Türk dilmizi,
    Səninlə bir qaldıraq Tanrıya haqq əlmizi,
    Dağılmış ocaqlarda alışdıraq çırağı,
    Azərbaycan bayrağı!

    Qubarlı ürəkləri bir araya səslə sən,
    Sahilsiz ümmanlarda ümidləri bəslə sən,
    Qartal kimi qanad çal,zirvələri süslə sən,
    Dalğalanan dəniz tək,al-əlvan göy qurşağı,
    Azərbaycan bayrağı!Azərbaycan bayrağı!

  • Xalq şairi Vahid ƏZİZ.Yeni şeirlər (XXXIX hissə)

    SUALLAR…

    (Dinimiz bir olan bəzi İslam ölkələrin rəhbərləri Azərbaycanın namını çəkmək əvəzinə torpaqlarımızı zəbt edib məscidlərimizi dağıdıb haramladan ermənistanı müdafiyə edirlər)

    Cahan ibarət imiş qorxaqlardan,ərənnən,
    görməmişdən,görənnən,
    bu gidi dünya görən
    o vaxt,indimi yaxşı?
    Çoban qardaş,sən bilən
    hansı daha yaxşıdı-
    səni tanıyıb hürən
    yoxsa,yad iti yаxşı?

    Ağlayan ya gülən çox?
    doğulan ya ölən çox?
    Dərgahdan da gələn yox-
    adam soruşub bilə:
    “Dolanmağa oralar,
    yoxsa bu gidi yaxxşı?

    Boğuldu suda baran,
    yuxuda öldü yatan,
    a müqəddəs Kərbala,
    tutulma sualımdan:
    “Məni düşmənə satan
    Müsəlman din qardaşım
    yoxsa Yəhudi yaxşı”?!

    YOX,MƏNİ AÇMADI BU GİLEY–GÜZAR…

    Yox,məni açmadı bu giley-güzar,
    ürəyin bir özgə dildə danışdı,
    araya kim girib,ortada nə var?
    bu cür qalmağından getsən yaxşıdı.

    Tutur ətrafımı qəmli xəzəllər,
    sınaqçün yetmədi məgər bu illər?
    xırdaçı deyildin axı əzəllər,
    çox şeyin üstündən ötsən yaxşıdı.

    Eşq şərbət süzəndə dil açdı lallar,
    o qədər ev yıxıb yersiz suallar!
    yad yerdə xətrinə toxunan olar–
    qəlbimin içində bitsən yaxşıdı.

    Sildirsən ömrümdən saldığın izi,
    bir daha tapmazsan Vahid ƏZİZi,
    ölərik itirsək bir-birimizi,
    ikimiz birlıkdə itsək yaxşıdı…

  • Xalq şairi Vahid ƏZİZ.Yeni şeirlər (XXXVIII hissə)

    TƏKƏBBÜR…

    Qırovdan başlayıb şaxtaya endi
    get-gedə araya çökən soyuqluq,
    bir eşqin oduna yadlar isindi,
    sən mənə,mən sənə biganə olduq.

    Duymadın,neçə yol ayaq saxladım,
    nə bilim,bəlkə də saya salmadın?
    bir belə,beş belə…küsüb-ağladım,
    bir belə,beş belə…salam almadın.

    Təkəbbür məhv etdi hər ikimizi,
    bir yetim ahından lənətə gəldik,
    hörmətdən salaraq bir-birimizi,
    sən məndən,mən səndən hörmət istədik!

    Arada davalı məhəbbətimiz-
    bənizi bozarıb,ətri solurdu,
    uzanıb getdikcə söz-söhbətimiz
    dil-vicdan önündə qısa olurdu.

    Sən harda,mən harda?? bilmirik indi,
    şikəstmi olmuşuq,kormu qalmışıq!?
    Sevgi ikimizin BÖYÜYÜ idi;
    gör,kimin sözünü yerə salmışıq!!

    Hərdən göz qoyuram solan rəsminə
    çat vermiş ürəyin sınıq yerindən,
    nə mən qürurumu endirdim sənə,
    nə sən əl götürdün Təkəbbüründən…

       YAXŞIDI

    (52-ilə yazılıb tamamlanan şeir)

    Bahar keçər yamaclara gül əkər,
    payız gəlib soldurmasa yaxşıdı,
    çiçəkləri öpdüyümü küləklər,
    qaçıb yara bildirməsə yaxşıdı.

    Aman külək,məndən yarı küsdürmə-
    od vuracaq,sevinəcək tüstümə,
    bu məhəbbət bir gün mənim üstümə
    el-obanı güldürməsə yaxşıdı.

    Vahid ƏZİZ dərd eləyib gör nəyi?
    sona çatmır sızıltısı,göynəyi,
    sevdiyimi təkcə yarım görməyir-
    bu dərd məni öldürməsə yaxşıdı…

       Kəlbəcər,1966. "MƏN KÜLƏYİ GÖRÜRƏM"
    kitabım-Bakı,"Gənclik" Nəşriyyatı,1969.

    Düşməz mənə yüngüllüyü əlimin,
    hey…çəkərəm bəlasını dilimin,
    rəqiblərim çiçəyimin,gülümün
    qulağını doldurmasa yaxşıdı.

    Şair könlü uyan olar hər naza,
    heyran olar həm payıza,həm yaza,
    xumar çeşməm başındakı yarpıza
    ürəyini aldırmasa yaxşıdı…

     07.10.2018.

    02.05.2007. “SƏNİNLƏ” kitabından

  • Xalq şairi Vahid ƏZİZ.Yeni şeirlər (XXXVII hissə)

    “ÇƏTİN ADAM”…

    Zəkalı nələrsə şeirimdən duyub,
    soruşub-“Nəçiyəm,kimə simsaram?”,
    imanlı-haqqımı ortaya qoyub,
    söyləyib-“”Bununçün “Çətin adamam””.

    Alqışlar dilinə düz danışanın,
    nə satqın,nə də ki,qumarda varam,
    içində çırpınıb yaşantıların,
    fırlar bağlamışam-“Çətin adamam”.

    Uşaqnan uşağam,böyüknən-böyük,
    gözümün düşməni–binəva, nadan!
    oğruynan,quldurnan olsaydım şərik,
    “Yuxarı” çatmazdı–“Çətin adamam!”.

    O qədər simasız insan görmüşəm;
    zəhərli-ilantək,sümsük-it kimi!
    Tanrı varlığını dərk eləməyən,
    nə cür başa düşüb- “Çətinliyimi”?!

    Əsil şairlər də Peyğəmbər kimi,
    millətin dərdinə ürək yandırar,
    Peyğəmbər–insana Tanrı sözünü,
    Şairlər Allaha giley çatdırar!

    Vaxtı haqsızlarla nizamlamayın,
    onlar riyakarlar,minsifətlilər,
    şairlər sözünü yerə salmayın-
    torpaqdan güc alıb tikan göyərdər.

    Çiçəkdən kövrəyəm,ipəkdən zərif,
    sadəcə olaraq-alverdə xamam,
    bu söz mənim üçün dəyərli tərif:
    Eşq olsun,yaxşı ki–“Çətin adamam”!

    MƏN ÖZÜM ÖZÜMÜ BAĞIŞLAMADIM…

    Haçansa hər kəsə sual verilir;
    kiminçün yaşadı,nə cür yaşadı?
    nəyi gözləməli,nə İnkir-Minkir?
    diriykən cavabı versəm yaxşıdı.

    Diriykən etiraf edim ki,sonra,
    arxamca yağmasın tənəli sözlər,
    nə soyuq baxışla,nə yana-yana
    yaşlar axıtmasın qüssəli gözlər.

    Həyat bir qumarmış,
    mən bu oyunda:
    itirdim,qazandım,uddum,
    aldandım…
    nə üçün tez getdim?! ağıllananda mən özüm-özümü
    bağışlamadım…

    Ağlımı üşütdü saçımın qarı,
    çətin elmlərdə itdi savadım,
    danlaq izləridir bu qırışları-
    mən özüm üzümü bağışlamadım.

    Ehtiyac həyatın ən naqis işi-,
    düşmən qapısında hərdən dayandım
    “əyrini”-“düz” görmək nakişi işi-
    mən özüm gözümü bağışlamadım.

    Dedilər:”Sıxsaq da,bəxtəvər görün!”,
    “Palaza bürünüb millətlə sürün!”,
    sirkəsi tündləşdi qanda dözümün–
    candakı dözümü bağışlamadım!

    Hamımız taleylər sınaqlarında,
    haqlılar–haqsızlar qınaqlarında,
    ömrə–xəyanətin bağışlasam da,
    mən özüm-özümü bağışlamadım…

    29.03.2019.

  • Xalq şairi Vahid ƏZİZ.Yeni şeirlər (XXXVI hissə)

    DİVANƏ KÖNLÜMÜ TƏRLAN ELƏDİM…

    Qırıldı könlümün tərlan qanadı,
    çalıb,dimdiyinə sar aldı,getdi,
    ağaran başımnan ağlımı aldı,
    elə bil bir çimdik qar aldı,getdi,

    Gəzdim düz-dünyanı; hər yanı boşdu,
    dedim-“Bəlkə sınıb,bəlkə naxoşdu?”,
    həlbət–ya qisməti kiməsə qoşdu,
    ya özü birinə qoşuldu,getdi?

    Hicran-zülmlər şahı,dərdlər ağırı,
    bu odda kimlərin yanmadı bağrı?!
    ümid göylərəydi; zülmətə doğru
    bəxtin ulduzu da qaraldı,getdi,

    Sevgisiz yaşanan vaxt gedər hədər,
    səksəkə yaradar hər gələn xəbər,
    nə var ki–dünyaya yendən gələr,
    yarpaqdı,çiçəkdi…saraldı,getdi,

    Nəyin şikarıdır,kimin yanında?
    hey…ölüb-dirildim eşq yollarında,
    nə O dünyada var,nə Bu dünyada!
    olmaya,kainat yarıldı,getdi?

    Kimisi aldanan,kimisi atan,
    mindən biri olar murada çatan,
    mərhəmət umduğu fani dünyadan
    ürək doymasa da-yoruldu, getdi,

    Soyuq kül altında arama közü,
    tərsmiş,Vahid ƏZİZ,bəxtinin üzü,
    hələ də kor olur gerçəyin gözü,
    anlaya bilənlər kar oldu,getdi…

    15,04,2021.

    ƏLƏSGƏRNƏN–BİR TORPAĞIN OĞLUYAM…

    Yaz başında çəmənləri göycədi;
    Zəngəzürdu,Dərələyəz,Göyçədi,
    O,məzarda,canım burda göynədi-
    o yerlərə canı-dildən bağlıyam,
    Ələsgərnən bir torpağın oğluyam,

    Qürbətlərə,öldür,könül vermərəm,
    bu yerlərin hər övladı bir ərən!
    ay,Yurdumu viranəyə döndərən,
    qılınc çəkdim torlarını doğrayam,
    Ələsgərnən bir torpağın oğluyam,

    Nəm çəkmişik bir çeşmədən, bir sudan,
    qəm çəkmişik min-min viran arzudan,
    qavi düşmən,namərd güdər pusqudan!
    mən hər yerdə ədalətli, doğruyam,
    Ələsgərnən bir torpağın oğluyam,

    Hər söylənci bir İlahi bəstədi-
    çünkü,sazı ürəyinin üstədi,
    o el,bu el-bir Qaladır əbədi,
    daşlarına hörülmüşəm, bağlıyam,
    Ələsgərnən bir torpağın oğluyam,

    Ustad,sənə baş çəkəcəm zəfərnən-
    Göyçə gölü qovuşanda Xəzərnən,
    könlümdəki incəliknən, təpərnən
    diz çökəcəm məzarına ağlayam,
    Ələsgərnən bir torpağın oğluyam…

    16,04,2021.

  • Xalq şairi Vahid ƏZİZ.Yeni şeirlər (XXXV hissə)

    BİR–BİR ETİBARLI DOSTLARIM GEDİR…

    (Bədnam Covid-19 xeyli dəyərli dostlarımın həyatına son qoydu.Amandı,qoruyun özünüzü!)

    Qopub dənə-dənə dönürük dənə,
    dünya həzin-həzin bizi üyüdür,
    təkliklə tənhalıq güc gəlir mənə,
    ayrılıq yoxuşu yaman təntidir,
    bir-bir etibarlı dostlarım gedir.

    Qəmdən qaçan kimi dərd quyruq olur,
    bəzən yad hörməti sərt buyruq olur,
    torpağa qoyulan üz soyuq olur,
    yıpranıb üz gedir,astarım gedir,
    bir-bir etibarlı dostlarım gedir.

    Dostlar itirməyim taleyin qəsdi,
    get-gedə çəkilir ürəkdən isti,
    eləsi varıdı–nəfəsi bəsdi!
    şirim,nərim gedir,aslanım gedir,
    bir-bir etibarlı dostlarım gedir.

    Hər an göz yaşımın artır lilparı,
    hər an bir matəmin gəlir çaparı,
    uçur ümid dağı,düşmən çəpəri,
    el-el,diyar-diyar yaslarım gedir,
    bir-bir etibarlı dostlarım gedir…

    AYILMAZ…

    Olsun-irad tutar kimlərsə mənə;
    imanla deyilən–günah sayılmaz,
    “Rahat yat”-deyənlər ömrü sönənə;
    yatanlar oyanar, köçən-ayılmaz,

    Gəşt etdim…getdikcə apardı yollar,
    arxada-səhralr,dağlar,dəryalar,
    əlçatmaz olanlar özləri solar,
    gülüm,kərəntilər biçən-ayılmaz,

    Savaşlar öncəsi təbil çalınar,
    bayraqlar ucalar,yanar,salınar,
    bir yol verilən can-bir yol alınar;
    ömrünün çırağı keçən-ayılmaz,

    Budaqlar saxlamaz yetişən
    barı,
    dərdlərlə bir gəldi başımın qarı,
    dəyişik salmışam “zəhrimarları”;
    “Sevgi şərbətini” içən-ayılmaz,

    Qızıl gül,yenə də yetişdi bahar,
    özünə gəlməkdə sınan havalar,
    onsuz da,qoruyan tikanların var,
    niyə bülbül üçün gönçən-açılmaz?

    Ən doğma,ən əziz dostun üçün də
    düşün,Vahid ƏZİZ,candan keçəndə!
    gördüm-yuxu yatan durna köçündə;
    vəfalı dəstədə uçan-ayılmaz…

    18,04,2021.

  • Cavid Bədəlov.”POEZİYA ƏTİRLİ QADIN”

    (Ustadıma əbədi olaraq Necibe Ilkin )

    Sanki qanadlanır güləndə üzün,
    Elimin,obamın fəxri adısan.
    Bir yükdən ağırdır sənin hər sözün,
    Sən şeir dünyamın şirin dadısan.

    Gözlərin bənzəyir ümidli yola,
    İsmətlə bəzənmiş qara tellərin.
    İçində möhkəmdir sevgidən qala,
    Dərirsən ömrünə sevgi güllərin.

    Səndə bir dil açır həsrətsiz baxış,
    Xəyalın oxşayır gerçək nağıla.
    Sənə yetişdirən anaya alqış,
    Çox diqqət edirsən bizdə ağıla.

    Qayğını çəkərəm istəsən əgər,
    Səni əziz bilən övladın kimi.
    Görüm ki ömrünü bəzəsin zəfər,
    Yaşasın sənət də qoy adın kimi.

                       17.04.2021.@

    Azərbaycan ədəbiyyatını öz yaradıcılığı ilə zənginləşdirmiş görkəmli sənətkarlardan biri də Nəcibə İlkindir.Nəcibə İlkin poeziyası başdan-başa poeziya çələngi ilə hörülmüşdür.Yaratdığı lirik və epik əsərlərdə istər vətən mövzsu istərsə də digər mövzular poeziyamız üçün çox əhəmiyyətli yol almışdır.Nəcibə İlkin şeirlərində haqqın bərpasını arzulayan,vətənini daha mükəmməl təsvir edən sənətkarlardan biridir.Şeir dünyası şeirlərlə coşub daşan bu sənətkarın şeirlərində və nəsr nümunələrində bədii təsvir və ifadə vasitələrinə geniş yer verilmişdir.Nəcibə xanım həm də ədəbi mühitdə tədbirlərin təşklində müstəsna rol oynamışdır.Bir çox gənclərin irəli getməsində danılmaz rolu vardır.Nəcibə İlkinə həyat və yaradıcılıq uğurları arzulayıram!

  • Deyişmə: Nəcibə İLKİN və Aqil KƏNGƏRLİ

    This image has an empty alt attribute; its file name is necibexanim.jpg

    NƏCİBƏ İLKİN:

    Tale çaşdıranda adamı qardaş,
    Hər yetən adama yol göstərərmiş.
    Vaxtında dost olub arxa bildiyin,
    Dar günündə sənə qol göstərərmiş.

    AQİL KƏNGƏRLİ:

    Düz dedin, ay bacım, haqqlısan yenə,
    Yolunu azan da yol göstərərmiş.
    Çoxları dost kimi görünər sənə,
    Amma artist kimi rol göstərərmiş.

    NƏCİBƏ İLKİN:

    Yadına düşəndə sevdalı çağlar,
    Həsrət için-için səni qucaqlar,
    Gəzdiyin bağçalar, gördüyün bağlar,
    Gülünü gizlədib, kol göstərərmiş.

    AQİL KƏNGƏRLİ:

    Nə dövran həmindi,nə vaxt həmindi,
    Tülkülər şir olub,qurd qoyun indi.
    Dünyanın min cürə hiyləsi,fəndi,
    Sağdan vura-vura,sol göstərərmiş.

    NƏCİBƏ İLKİN:

    Nəcibəyəm, günah bilmiyin məndə,
    Çox çaşıb qalmışam dumanda, çəndə,
    Allah da üzünü yumşaq görəndə,
    Kədəri sevincdən bol göstərərmiş.

    AQİL KƏNGƏRLİ:

    Siyasi meydanda gedir oyunlar,
    Satan kim,alan kim,bizik günahkar?
    Vurub qapımıza oyundankənar,
    Hakim tez mərkəzi,qol göstərərmiş.

  • Azərbaycanlı şairə-publisist Nəcibə İLKİN.”“MEDAL” ATANI ÖPƏRSƏN “

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

    “MEDAL” ATANI ÖPƏRSƏN

    (Şəhid oğlunun yaxasından atasına verilən medalı asdılar. O isə ağlayırdı)

    Ağlama şəhid balası,
    Ağlama gözümün nuru.
    Təzə adın mübarəkdi,
    Bu adı şərəflə qoru.

    Atan sənə qoyduğu ad,
    Ürəyincə olmamışdı.
    Bunun üçün nazın çəkib,
    Qayğına da qalmamışdı.

    İtirdiyin ata yeri
    Medalla əvəz olundu.
    Arzuların, ümidlərin,
    Bu medal üstdə qalandı.

    İndi sənin “Medal” atan,
    Hər gün könlünü alacaq,
    Vaxt tapıb əl vurmadığı,
    Başını sığallayacaq.

    Dərdlərindən halı olub,
    Səni hər gün qucacaqdır.
    O qönçə arzuların da,
    Çiçək-çiçək açacaqdır.

    Sən dəcəllik eylədikcə,
    Bir acı söz deməyəcək.
    Nə narahat olma deyib,
    Nə üzünə gülməyəcək.

    Atalı dostlar görəndə,
    Ürəyin tel-tel olacaq.
    Gözlərin ata axtarıb,
    Daş üstünə çaxılacaq.

    O zaman sinən üstündə,
    Olan atana baxarsan.
    “Medal” atanın nurundan,
    Tutub gəzməyə çıxarsan.

    Asıb qəlbinin küncündən,
    Dərdini ona deyərsən.
    Nazını çəkən “atanın”
    Qarşısında baş əyərsən.

    Ağlama, yaşına qurban,
    Ucadan ucadır adın.
    Dağ boyda ata yerinə,
    Əlinə bir medal aldın.

    Sən anadan doğulanda,
    Dedi keçilməz çəpərsən.
    Atan yadına düşəndə,
    “Medal” atanı öpərsən.

  • Azərbaycanlı şair Əziz MUSA.”Yoxdu”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ Bürosunun Rəhbəri, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    Səninn gözlərindən gözəli yoxdu,
    Ona aşiq olub bu dünya, aləm,
    Sənin sözlərindən gözəli yoxdur,
    O səsdən, avazdan doya bilmirəm.

    Qönçə dodağının bənzəri hanı,
    Belə gül görmədim, çiçək görmədim,
    Lalə yanağının bənzəri yoxdu,
    Sənin tək sevimli göyçək görmədim.

    O qələm qaşların canımı aldı,
    Qara zülfün kimi ipək tapılmaz,
    Dodağın şəkərdi, sözlərin baldı,
    Şirin gülüşündən dünyada olmaz,

    Doymaram baxmaqdan o boy, buxuna,
    Məni heyran edir o gül camalın,
    Necə də yaraşır güllər yaxana,
    Gülüm tamaşadı üzündə xalın.

    Yerişin, duruşun tərifə sığmaz,
    Səni görən gündən sehirlənmişəm,
    Sevgidi, istəkdi bu işvə, bu naz,
    Sənə nəğmə qoşmaq olubdu peşəm.

  • Azərbaycanlı şair Əziz MUSA.”Yandırdın canımı”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ Bürosunun Rəhbəri, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    Yandırdın canımı ay canı yanmış,
    İnsafın, mürvətin yox imiş sənin,
    Nə olar yaxın gəl, mehriban danış,
    Naz-qəmzən nə qədər çox imiş sənin.

    Nə qədər yalvarmaq, yaxarmaq olar,
    Mən səni ürəyim, canım bilmişəm.
    Səni görməyəndə gözlərim dolur,
    Çox zaman gözümü gizli silmişəm.

    Barı üzümdəki qəm, qüssəyə bax,
    Barı gözümdəki niskili oxu,
    Məni həsrətinlə az yandırıb yax,
    Ah naləylə keçir günümün çoxu.

    Bilirəm ürəkdən sevirsən məni,
    Bilirəm bir az da qısqanclığın var.
    Tanrı mənim üçün yaradıb səni,
    Sənin əlindədi küllü, ixtiyar.

    Bu ülvü sevgini döndərmə yasa,
    Bir ömür nədir ki…ötürdük yazı.
    De sənsiz neyləsin bəs Əziz Musa,
    Bir insafın olsun ay zalım qızı.

  • Xalq şairi Mirvarid DİLBAZİ.”Evimdə”

    This image has an empty alt attribute; its file name is mirvarid-dilbazi.jpg

    Evimdə nə gülüş var,
    Nə şadlıq var,
    Nə də kədər.
    Həmsöhbətim olub indi
    Gözüyaşlı xatirələr…

    *Bu şeir Xalq şairi Mirvarid Dilbazinin 2004-cü ildə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti cənab İlham Əliyevin “Azərbaycan dilində latın qrafikası ilə kütləvi nəşrlərin həyata keçirilməsi” haqqında 12 yanvar 2004-cü il tarixli sərəncamına əsasən işıq üzü görmüş “Seçilmiş əsərləri” kitabından seçilərək dərc olunur

  • Xalq şairi Osman SARIVƏLLİ.”Müdrik qoca deyirdi”

    Dünyanın bir sirri bəllidir bizə
    Qanunu əbədi, hökmü qətidir.
    İndi əbədiyyət gəzmək əbəsdir
    Əbədiyyət özü müvəqqətidir.

    *Bu şeir Xalq şairi Osman Sarıvəllinin 2004-cü ildə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti cənab İlham Əliyevin “Azərbaycan dilində latın qrafikası ilə kütləvi nəşrlərin həyata keçirilməsi” haqqında 12 yanvar 2004-cü il tarixli sərəncamına əsasən işıq üzü görmüş “Seçilmiş əsərləri” kitabından seçilərək dərc olunur

  • Xalq şairi Hüseyn ARİF.”Yaxşı ki, varmış”

    Bir yaşıl çəməndə açdım səhəri,
    Çiçəklər qızardı yanaqlarımda.
    Dinlədim çayları, şəlaləriŞ
    Sevinib dincəldi qulaqlarım da.

    Dərələr, təpələr üzümə güldü,
    Bilmədim haradan, haraya gəldim.
    Elə bil çiynimdən yük götürüldü,
    Elə bil yenidən dünyaya gəldim.

    Ürkdü dağ keçisi şimşək çaxanda,
    Torpaq naxış-naxış, göy naxış-naxış.
    Ürək yorulanda, can darıxanda
    Dədə-baba dağlar yaxşı ki, varmış.

    *Bu şeir Xalq şairi Hüseyn ArifinH 2004-cü ildə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti cənab İlham Əliyevin “Azərbaycan dilində latın qrafikası ilə kütləvi nəşrlərin həyata keçirilməsi” haqqında 12 yanvar 2004-cü il tarixli sərəncamına əsasən işıq üzü görmüş “Seçilmiş əsərləri” kitabından seçilərək dərc olunur

  • Xalq şairi Səməd VURĞUN.”Xavər üçün”

    Karanlıklar çökürkən pəncərəmdə hər axşam,
    Parlar, gülər rühimə gözlərində yanan şam.
    O şam ki, bir günəşdən daha parlak işıldar
    Onda şair qəlbinin başqa bir arzusu var…

    Həyat, ölüm, səadət,
    Göz yaşları, fəlakət.

    Bütün bunlar canlanır xəyalımın önündə
    Və ömrümün bəxtiyar olacağı bir gündə.

    Mən sənə bağlıyam bax!
    Səni görməzdən qabaq,

    Bu dünyada başımdan nələr kеçdi, gözəlim,
    Gəl unutdur dərdimi, gəl bərabər gəzəlim.
    İyrənmişəm həyatın başı soyuqluğundan,
    Yorğunam sеvdiciyim nəşə, kеf yoxluğundan

    Gəl avla könlümü sən, inanmışam sözünə,
    Bəzən sadə və yoxsul görünsəm də gözünə
    Bəni əhv еt еşq üçün, bütün bunlar düzələr,
    İki gəncin payına yalnız səadət gələr

  • Xalq şairi Vaqif SƏMƏDOĞLU.”Yubanıb köhnəlmişəm”

    Yubanıb köhnəlmişəm,
    Boz qış səhəri kimi.
    Ötən yay ölənlərin
    Ölüm xəbəri kimi.

    Şerim uşaq üzündə
    Qoca gözünə bənzər,
    Dünyaya salam sözüm,
    Sağ ol sözünə bəşər…

    Ömrün gecə çağını
    Səhər bilib gəlmişəm,
    Yuyulan günah kimi
    Yubanıb köhnəlmişəm.

  • Xalq şairi Nəbi XƏZRİ.”Dünən deyildimi ilk görüş Cabir?”

    Dünən deyildimi ilk görüş Cabir?

    (Yaxın dostum, şair Cabir Novruza)

    Bizdədir kədəri, dərdi cahanın,
    Yaşıd olmasaq da bir yaşa dolduq.
    Eyni dünyasıyla iki ananın,
    Dünyada nə qədər biz doğma olduq.

    Sirli bir taleyin izinə düşdük,
    Orda dağlar qoşa, kəndlər qoşadır,
    Biz ki, bir qatarda payız görüşdük,
    Qatar yenə gedir, üzü qışadır.

    Bəxt çəkdi sınağa mənimlə səni,
    Nə qədər bəlaya biz sinə gərdik.
    Qoşa bacı olmuş iki sevgini,
    Qoşa qardaş kimi vaxtsız itirdik.

    Sürətli yollardan mən asta getdim,
    Axı dəyişməsin xasiyyət gərək.
    Şerin meydanında mən at səyirtdim,
    Sənsə qanad açdın üfüqlərədək.

    Dünən deyildimi ilk görüş, dünən?
    Əfsus dönmək olmur keçmişə, Cabir.
    Nə tez gəlib çatdın altmışa sən,
    Nə gec mən yetişdim yetmişə, Cabir.

    1993

  • Xalq şairi Cabir NOVRUZ.”QOCALIR ANAM..”

    This image has an empty alt attribute; its file name is xscn-300x300.jpg

    Gözüm görə-görə qocalır anam,
    Görən niyə belə qocalır anam?!
    Qaynar gəncliyindən əsər qalmayıb,
    Baxırsan, izi də itib- batıbdır.

    Onda güc qalmayıb, kəsər qalmayıb,
    Neyləsin, çiynində illər yatıbdır!
    Əlindən nə gələr övladların da…
    Gözünün işığı keçir, görürəm.

    Böyük qocalığın qanadlarında
    Anam əllərimdən uçur, görürəm.
    Uçur, iti uçur…Qocaldıqca o,
    Uçur…Fikrimi də uçurur hər gün.

    Gödəlir, qısalır boyu- buxunu,
    Nazilir, incəlir, kiçilir hər gün.
    Lap qocalıqdan da uzaqlaşır o,
    Elə qocaldıqca uşaqlaşır o…

    Qocalır əlləri, səsi, baxışı,
    Tək adı, famili cavan qalıbdır.
    Başına ağ duman sanki axışıb,
    Qırışlar üzündə yuva salıbdır

    Könlü ayrılmayır xatirələrdən,
    Ötənlər necə də şən gəlir ona.
    Boğçadan çıxarıb geyəndə hərdən
    Gəlinlik paltarı gen gəlir ona…

    Uçub yaraşığı, itib bəzəyi,
    Düşür barmağından nişan üzüyü.
    Qocalır bu qoca cahanda anam,
    Ancaq vaxt var idi cavandı anam…

    Bir vaxt qəşəng idi, zirək idi o,
    Bir vaxt yer üzünə gərək idi o.
    Gərəkdi ərinə, balalarına,
    Ömrün xoş gününə, bəlalarına…

    Necə tələsərdi həyat sürməyə,
    Coşan Arazdı o, daşan Kürdü o,
    Gəlin gətirməyə, qız köçürməyə,
    Qaynana olmağa tələsərdi o.

    Quş kimi səkərdi, uçardı anam,
    Bəs necə oldu ki, qocaldı anam?!
    Baxıb sonbeşiyə, doymayıb ilkdən,
    Mən eşqə düşəndə o bəndə düşdü.
    Deyirəm, bəlkə də, başına ilk dən
    Başıma ilk sevda düşəndə düşdü?!

    Ötür bu minvalla payız, qış, bahar,
    Evlərdən toy səsi ucalır hər gün.
    Gülür, çiçəklənir cavan analar,
    Mənim qoca anam qocalır hər gün,

    Bir nəğmə deyirəm, ana, can, ana,
    Şerim bu mahnını hey çalır hər gün.
    Körpə nəvələri gəlir cahana,
    Mənim qoca anam qocalır hər gün.

    Arzular, duyğular aşıb- daşırlar,
    Arzular boy atıb ucalır hər gün.
    Hər gün övladları cavanlaşırlar,
    Mənim qoca anam qocalır hər gün.

    Acını, şirini dadıb dünyada,
    Ömrün mənasını duyub gedir o,
    Anam tək olsa da, qoca olsa da,
    Həyatda bir nəsil qoyub gedir o

  • Xalq şairi Nəriman HƏSƏNZADƏ.”Ağladı tellər Saramı”

    This image has an empty alt attribute; its file name is Без-названия.jpg

    Canım yandı, can ay Habil,
    Təzələdin bir yaramı.
    Araz axdı kaman boyu,
    Apardı sellər Saramı.

    Əfəndi torpağım, daşım,
    Ağardı bəlalı başım,
    Mən ağlayıb qurtarmışdım,
    Ağladı tellər Saramı.

    Qarşımda canlı xəyalsan,
    Qışqırırsan, amma lalsan,
    Çal, Habil, çal-belə çalsan-
    Kaman dirildər Saramı.

  • Xalq şairi Süleyman RÜSTƏM.”Keçdiyim yol”

    This image has an empty alt attribute; its file name is %D0%91%D0%B5%D0%B7-%D0%BD%D0%B0%D0%B7%D0%B2%D0%B0%D0%BD%D0%B8%D1%8F.jpg

    Qaranlıq, işıqlı yollardan keçmişəm,
    Hər günü eşqimlə vurmuşam başa mən.
    Bu yolu qəlbimin gözüylə seçmişəm,
    Min gözəl arzuyla dolmuşam yaşa mən.

    İnsana həmişə gərəkdir, gərəkdir,
    Diləklər, diləklər.
    Mahnıma bəzəkdir, şerimə ürəkdir –
    Ürəklər, ürəklər.

    Yadımdan çıxmayıb anamın laylası,
    Atamın sindanı dindirən çəkici.
    Döyülən dəmirlər, mahnımın mayası –
    Şirağız ocağın qızaran kərpici.

    Çətindi dövranı dəyişmək beş günə,
    Gül, çiçək görmədi beşiyim, çarpayım.
    Səadət naminə, azadlıq eşqinə
    Güllələr altında çalındı laylayım.

    Hələ də dillənir dünənki şəhidlər
    Qəlbimdə alovu sönməyən ağrımda.
    Əzizdən əziztək yaşayır igidlər,
    Bağrımda, bağrımda.

    Deyirəm sinəmdə yaralar görməyim,
    Yollarda, yollarda.
    Deyirəm bir daha qaralar görməyim
    Qollarda, qollarda.

    Bakımız, Şamaxı, Naxçıvan, Qarabağ…
    Tarixə bu adla yazılıb şöhrətim.
    Necə fəxr etməyim, həmişə üzüağ,
    Məclislər başında əyləşir millətim.

    Çox gözəl bilirəm, qəlbimdə bircə an
    Bu odu sönməyən məhəbbət nədəndir!
    Həyatım, varlığını, hər zaman, hər zaman –
    Vətəndir, vətəndir, vətəndir, vətəndir!

  • Xalq şairi Bəxtiyar VAHABZADƏ.”VƏTƏNDƏN-VƏTƏNƏ”

    This image has an empty alt attribute; its file name is 118563526_1552827504924140_505143189830121002_n.jpg

    Arazın
    bu tayı Vətənim,
    o tayı Vətənim.
    Vətəni görməyə amanım yox mənim.

    Bu necə vətəndir?
    Görmədim üzünü
    Çatsam da bu yaşa
    Ömründə bir dəfə.
    Bəs salam verməzmi
    Qardaş da qardaşa?

    Bu qəmim, bu dərdim dağlardan ağırdı
    Arazın suyuna qarışıb axıram.
    Füzuli həsrətlə qürbətdən Vətənə baxırdı,
    Mən isə…
    Vətəndən-Vətənə baxıram.

    Oktyabr, 1962

  • Azərbaycanlı şairə-publisist Nəcibə İLKİN.”Koronovirus Allahın bizlərə bir bəlası, yaxud sınağı idisə”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

    Koronovirus Allahın bizlərə bir bəlası, yaxud sınağı idisə, karantin də bəzilərinin kim olduğunu bizə tanıtdı. Yaxşı insanlar xeyirxahlığı ilə yadda qaldı ac qarınlar doydurdu, pis insanların isə maskası yırtıldı. Kimi xalqı dilənçi adlandırdı, kimi də kəndi, rayonu bir-birinə qatıb zirzəmilərdən vurub, podyezlərdən çıxdı. Bu gün də Nazilə Səfərli şairəmiz deyib ki, imkanlı şəxslər əhd eləməyib ki, kasıblara kömək etsin. Adətən xalqın qayğısına şair, yazıçı qalar, onun haqq səsinə səs verər. Nazilə xanım isə əksinə imkanlı şəxslərin qayğısına qalmaqdan ləzzət alıb. Hə, bax belə yerdə bu koronovirusa minnətdar olmaya bilmirəm. Hamının maslkalanmış sifətinin eybəcərliyini bir-bir üzə çıxarır. Ay Nazilə Səfərli, sən o imkanlı şəxslərdən eninə də, boluna da yaxşıca istifadə etmisən. İmkan ver bu kasıb camaata da nəsə etsinlər. Bu qədər qısqanclıq olmaz axı. Sənin heç nəyə ehtiycın yoxdu, bilirik. Təsadüfən bu imkanlı şəxsləri icarəyə götürməmisən? Ehtiyac içində yaşayanları görmək üçün gərək insan olmağı bacarasan. Efirə çıxmaq, veriliş aparmaq hələ nə şair olmaq, nə də insan olmaq demək deyil. Bax, bunu da bilməyin vacibdir.

  • Azərbaycanlı şairə-publisist Nəcibə İLKİN.”Qaçmaq istəyirəm…”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

    Məni gözündən asan tənhalıqdan.
    Boynumda dəyirman daşı kimi fırlanıb
    məni boğan haqsızlıqdan…
    İllərlə yerdə qalıb yanı göyərmiş arzulardan
    Mənə qucaq açan bulud-bulud xəyallardan.
    Qaçmaq istəyirəm…
    Ürəyimi uçuran yad baxışlı hislərdən
    Mənə yalan sevgi bağışlayıb
    Üzümə yaxşı deyən pislərdən.
    Ürəyində saxtalıq yaşadıb
    üzdə saflıq gəzdirmək istəyənlərdən…
    Qaçmaq istəyirəm…
    Qəlb oğrularından,
    talanmış ürəklərə min sifətlə yer tapıb
    girmək istəyənlərdən.
    Özünü dəryada hiss edib köpək balıq kimi
    bir anda səni udmaq,
    Onsuz da qırılmış arzularını,
    incilərini yenidən darmadağın edib
    səni tale burulğanında qərq etmək istəyənlərdən…
    Qaçmaq istəyirəm…
    Yad fikirli, özgə baxışlı doğmalardan,
    İçini qurd kimi gəmirən iblis niyyətli kabuslardan.
    Səni dərk etməkdən, anlamaq dərəcəsindən uzaq,
    könül evimə kül üfürənlərdən.
    Qaçmaq istəyirəm, qaçmaq…
    Arxamca gəlməyin ey ürəyi üzülmüş ümidlərim
    Arxamca gəlməyin ey yolda-irizdə düşüb itən dərdi-sərim.
    Qoyun bir az dincəlim…

  • Azərbaycanlı şairə-publisist Nəcibə İLKİN.”Könül nadanlardan gileylənmə sən”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

    Könül nadanlardan gileylənmə sən,
    Gec də olsa haqq öz yerin tapacaq.
    Həqiqətin zirvəsindən düşmə ki,
    Haqsızlığı sellər yuyub atacaq.

    Namərd nə bilir ki, dost nə, qardaş nə?
    Sözünü çaşanda, itəndə baş nə?
    Nanəcib adama bahar nə, qış nə?
    Yaz gülünü qar çovğuna satacaq.

    Kişi gördüm vallah arvad donunda,
    İblis də yalandı onun yanında,
    Qeyrətini gizlədəndə, dananda,
    Min aləmi bir-brinə qatacaq.

    Bələdəm çoxunum astar üzünə,
    Köz basmışam ürəyimin közünə,
    Nəcibəyəm, sözü dedim düzünə,
    Qəbul etməz bir murdarı pir, ocaq,
    Yaltaqları qəm gölündə batacaq.

    May. 2003..

  • Azərbaycanlı şairə-publisist Nəcibə İLKİN.”Gəl”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

    GƏL

    Yamanca qəddardı zaman da, vaxt da,
    Yazılan tale də, verilən baxt da,
    Könlümün sevdası qurulan taxtda,
    Qəm xəbər tutmamış, oyanmamış gəl.

    Sevgidən qırılan lələyim olma,
    Bəxtimdən dönərgi taleyim olma,
    Dilimi yandıran gileyim olma,
    Ayrılıq yolumda dayanmamış gəl.

    Nə xeyrim qalıbdı, nə də ki, şərim,
    Şeş qoşa verməyib atılan zərim,
    Əlinlə yazılan sevgi əsərim,
    Həsrətin rənginə boyanmamış gəl.

    Xəyalım dolaşıq, fikrimsə çaşqın,
    Arzum gah sısqadır, gah da ki, daşqın,
    Ümidim, gümanım olubdu qaçqın,
    Hicran günlərini sayammamış gəl.

    Elə ərköyünəm bu sevgidə mən,
    Bəlkə sən olasan nazımı çəkən,
    Yazıq Nəcibənin bağrını sökən,
    Kədər ürəyini oyammamış gəl.

  • Azərbaycanlı şairə-publisist Nəcibə İLKİN.”Göstərmiş”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

    GÖSTƏRƏRMİŞ

    Tale çaşdıranda adamı qardaş,
    Hər yetən adama yol göstətərmiş.
    Vaxtında dost olub arxa bildiyin,
    Dar günündə sənə qol göstərərmiş.

    Yadına düşəndə sevdalı çağlar,
    Həsrət için-için səni qucaqlar,
    Gəzdiyin bağçalar, gördüyün bağlar,
    Gülünü gizlədib, kol göstərərmiş.

    Nəcibəyəm, günah bilmiyin məndə,
    Çox çaşıb qalmışam dumanda, çəndə,
    Allah da üzünü yumşaq görəndə,
    Kədəri sevincdən bol göstərərmiş..

  • Azərbaycanlı şair Əziz MUSA.”Əzizim”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ Bürosunun Rəhbəri, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    ƏZİZİM

    Məndən küsüb inciyənim, getmə, qal,
    Sevən qəlbi od, alova salma sən.
    Gəl ruhumu, gəl canımı məndən al,
    Günahım yox and içərəm, istəsən.

    Ay gözəlim, ayaq saxla bir anlıq,
    Gəl incitmə gülüm məni nə olar.
    Dərdlərin ən betəridi ayrılıq,
    Vallah sənsiz gözlərimi çən alar.

    Bilirsənmi, çox sevirəm mən səni,
    Nazlı gülüm, ürəyimlə oynama,
    Göz yaşına qərq eyləmə sən məni,
    İnsaf eylə, qayıt mənim yanıma.

    Gəl danışaq məhəbbətdən sevgidən,
    Yayda mehim, qışda isti ocağım,
    Sevgi həyat, sevgi sünbül, sevgi dən,
    Vallah sənə heç vaxt tutmaz acığım

    Qoyma məni intizarda əzizim,
    Ayaq saxla ən mənimsən, mən sənin,
    Həyatımsan ay ürəyim, nəfəsim,
    Axı sənsiz necə dözsün sevənin.

  • Azərbaycanlı şair Əziz MUSA.”Sevgilim”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ Bürosunun Rəhbəri, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    SEVGİLİM

    Gəl oxu yazdığım təzə yazını,
    Sənə ünvanlanmış dua kimidir.
    Gəl boya şəfəqə bahar, yazımı,
    Bu sevgi fələyin bir tilsimidi.

    Bu sevgi qəlbimə göylərdən gəlib,
    Canımdan can çıxıb, səni görüncə,
    Mənim gözlərimə duman, çən gəlib,
    Sən bir bənövşəsən incədən incə.

    Həsrətin daş olub, ürəyim şüşə,
    Bu da bir qismətdi, bu da bir paydı,
    Ayrılıq qəlbimi çəkibdi şişə,
    Camalın Günəşdi, qaşların Aydı.

    Gözündən yayılır qəlbimə şəfəq,
    Günəş güzgülənir sənin gözündə,
    Ətrindən bihuşam ey nazlı çiçək,
    Gözlərim ilişib qalır üzündə.

    Adın çox əzizdir adlar içində,
    Olmusan ocağım, olmusan pirim,
    Məni yalqız qoyma odlar içində,
    Sənə qurban olsun, qoy ölüm, dirim.

    Sən gəlsən, Əzizin ürəyi gülər,
    Gəl çıxaq çəmənə, düzə, sevgilim,
    İndi bahar gəlib, açılıb güllər,
    Ömrümü, günümü bəzə, sevgilim.

  • Azərbaycanlı şair Əziz MUSA.”Gözlərin”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ Bürosunun Rəhbəri, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    GÖZLƏRİN

    Gözlərin, sirrni qoy elə desin,
    Qulaq eşitməsin, dodaq bilməsin,
    Qəlbimdə titrəsin,ecazkar səsin,
    Qələm hiss etməsin, varaq bilməsin,

    Kiprik tərpənməsin, qaş tərpənməsin,
    Gözündə oynayıb, yaş tərpənməsin,
    Üzünə süzülən, yaş tərpənməsin,
    Üzün bozarmasın, yanaq bilməsin.

    Qoy astaca əssin o meh, o külək,
    Dərdini, qəmini oxusun ürək,
    Gözünü yerlərdən, sən göylərdən çək,
    Saçın biz-biz olub, daraq bilməsin.

    Sirrini söyləmə xəbərçi dilə,
    Söyləyər çiçəyə, söyləyər gülə,
    Ahın tüz yetişər şeyda blbülə,
    Çeşmə eşitməsin, bulaq bilməsin.

    Qoy bir Tanrı bilsin, bir də mən bilim,
    Səni anlayaram, bilərəm gülüm,
    Bu sirri qəbirə, aparar ölüm,
    El-oba eşidib, torpaq bilməsin.

    Elə məstani dur, elə naz eylə,
    Ömrümü, günümü, güllü yaz eylə,
    Əzizin qəlbini, telli saz eylə,
    Şam xəbər tutmasın, çıraq bilməsin.

  • Azərbaycanlı şair Əziz MUSA.”Gözəl bahar”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ Bürosunun Rəhbəri, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    GÖZƏL BAHAR

    Gözəl bahar, nə şirindi vüsalın,
    Buludların, şimşəklərin, tamaşa,
    Üzə gülür, tay şəkərin, tay balın,
    Gözəllərin, göyçəklərin tamaşa,

    Zirvələrdə yallı gedir buludlar,
    Yamaclarda qanad açır, qır atlar,
    Meh əsdikcə sığallanır göy otlar,
    Dağ, dərədə örpəklərin, tamaşa.

    Yaraşıqdı təbiətlə ülfətin,
    Tər-təmizdi ,müqəddəsdi, niyyətin,
    Gül-çiçəkdi, məhəbbətdi, söhbətin,
    Arzuların, istəklərin, tamaşa.

    Gah təpədə, gah dərədə sürünən,
    Duman, çəndi, zirələrdə görünən,
    Gün doğanda şəfəqlərə bürünən,
    Göz oxşayan köynəklərin, tamaşa.

    Ulduzlardı, göy üzündə sayrışan,
    Bərəkətdi el-obaya arı, şan,
    Şeh üstündə səhər-səhər alışan,
    Könül açan şəfəqlərin, tamaşa.

    Əziz Musa xoş nəğmədi ucalan,
    Unudulmur başımızda tac olan,
    Bağ-bağçada qönçələnib açılan,
    Ətir saçan çiçəklərin, tamaşa.

  • Azərbaycanlı şair Əziz MUSA.”Sən gəlməsən”

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ Bürosunun Rəhbəri, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    SƏN GƏLMƏSƏN

    Sənsiz gözüm gecə-gündüz ağlayır,
    Ayrılığın bu sinəmi dağlayır,
    Həsrət, hicran yollarımı bağlayır,
    Selə dönər, göz yaşlarım, durulmaz,
    Sən gəlməsən, göz yaşlarım, qurumaz.

    Sən Günəşsən, sənsiz solan Ay, mənəm,
    Həsrətindən coşub, daşan çay, mənəm,
    Qismətinə düşən qismət, pay, mənəm,
    Sənsiz güllməz vallah güllü bahar, yaz,
    Sən gəlməsən, göz yaşlarım qurumaz.

    Dərdin, qəmin yuva seçib sinəmi,
    Ay cənnətin məleykəsi, sənəmi,
    İnsafsızlıq elə qalıb sənəmi?
    Gəl az eylə, gülüm mənə işvə, naz.
    Sən gəlməsən, göz yaşlarım, qurumaz,

    Mən dönmüşəm bir səməndər quşuna,
    Dolanaram gecə-gündüz başına,
    Vurulmuşam o gözünə, qaşına,
    Yanar dilim yar deməkdən, yorulmaz,
    Sən gəlməsən, göz yaşlarım, qurumaz.

    Yaz qarı tək tez ərisin, bu həsrət,
    Çiçək açsın bu sevgi, bu məhəbbər,
    Üzə gülsün sevinc, şadlıq, səadət,
    Sənsiz kimsə bu yaramı sarımaz,
    Sən gəlməsən, göz yaşlarım, qurumaz.

    Mən Məcnunam, mən Fərhadam, mən Kərəm
    Hüzurunda dizi üstə çökərəm,
    Ömrü boyu, hər qayğını çəkərəm
    Əziz Musa, sənsiz bilməz xoş avaz,
    Sən gəlməsən, göz yaşlarım, qurumaz.

  • Şəfa VƏLİYEVA.”Düşüncə döngələri”- Dördüncü yazı

    This image has an empty alt attribute; its file name is sefa-veliyeva.jpg

    “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

    Təsəvvür edin, bir gün qapınız döyülür, açırsınız, qarşınızda xüsusi geyimli iki nəfər dayanıb. Hardan gəldiklərini sanki bilirsiniz, peşələrinin adı dilinizin ucundadır, amma deyə bilmirsiniz.

    Dilinizin ucundakı o sözü beyninizin içində “axtarışa” verdiyiniz qısa zaman kəsiyində gələnlərdən biri dillənir:

    – Texniki xətalar məcəlləsinə görə, kompüterinizi cəzalandırmağa gəlmişik. Dünən yazdığınız yazını yaddaşa verməyib…

    Yalnız indi xatırlayırsınız ki, gələnlərin əynindəki paltar “texnologiya polisi”nin formalarıdır.

    …Gülümsəmək də olar. Bir gün bunun təsəvvürümüzdən “hoppanıb” həyatımızın düz ortasına “düşəcəyini” düşünüb ürpənmək də sərbəstdir, elə gülümsəmək qədər. Hələ bir lətifə də danışım, daha ürəkdən gülün. Bir türk gedir Avropaya, paltaryuyanların, paltarqurudanların evlərin zirzəmilərində quraşdırıldığını görür, bir də türklərin bu cür əşyalara-televizorlara, paltaryuyanlara, elektrikli sobalara necə qayğıyla yanaşdığını, üstünə qotazlı-bədizli örtüklər tikib saldığını xatırlayır. Bu iki davranış arasındakı uçurumun kənarında dayanıb öz-özünə təsəlli verir: “Gələcəkdə texnologiya üsyanı zamanı bu əşyalar hansı xalqın onlara necə davrandığını unutmaz ki?! Yoox… Unutmazlar…”

    Texnologiyanın istehsalatda tətbiq olunduğu ilk illərdə insanlar üsyana qalxmışdı; onlar daha fabrikdə işləyə bilməyəcəklərini, beləcə ac qalacaqlarını düşünmüşdülər, hətta, fabriklərə girib maşınlara hücum da etmişdilər. Müqəddəs kitabların öyrətdiyi “günah və ölüm Adəmdən miras qalıb” nəzəriyyəsinin ucundan tutub azca düşünsək, bu gün hər texnoloji yenilik qarşısında canımızı saran qorxunun da səbəbini taparıq. Ürəklə bu qorxaqlığımızı ilk maşınlara hücum edən babalarımızın boynuna yıxa bilərik. Hələ daha irəli gedib dünyanın bu vaxtında son model telefonla internetə girib “texnologiya şeytan əməlidir”-deyə feysbukda status yazanlar da var.

    …Dino Bussatinin “Eynşteynlə görüş” hekayəsini xatırlayıram. Zənci Eynşteynə deyir: “Sənin kəşflərin onların (iblislərin) işinə yaradı”. Eynşteynsə sadəlövhcəsinə deyir ki, “kəşflərim ziyansızdı, adicə düsturlardı…” Bunu ilk oxuyanda göyçəliliyimə salıb əlimi əlimə çırpmışdım: “Pahooo… O boyda Eynşteyn ha! O da özünə bəraət axtarırmış…” Təbii ki, bunu mənə “söyləyənin” Bussati olduğunu da unutmamışdım. Yenə də uğursuzluğun ucu görünən kimi özümüzü “sudan quru çıxarmaq” cəhdimizin mövcudiyyətinin idrakındayam. Zamana nisbətdə, Adəmin ən uzaq qohumlarıyıq.

    “Bakıdan gələn xəfiyyə” əsərində isə Elxan Elatlı tamam başqa fikirdədir. Borislə Qanbay keçmiş günləri xatırlayandan sonra Boris deyir:

    – Mənə elə gəlir ki, texnika heç vaxt insan beynini əvəz edə bilməyəcək.

    Bu cümləyə sığınıb, həqiqətən, texnologiyanın bizi əvəz edə bilməyəcəyinə əmin ola bilərikmi? Yoxsa, bizə, sadəcə, ümid etmək şansı tanıyır sürət erası? Məncə, bütün sirr bizim texnologiyaya olan münasibətimizdə gizlidir.

    1880-ci illərin ABŞ-ında dəbdəbəli qonaqlıqlar, indiki dillə desək, trend olmuşdu. Jozefina Koçrane adlı qadın da bu “trendə qoşulmuşdu”; tez-tez qonaqlıqlar təşkil edir, var-dövlətini, yeni aldığı bahalı əşyaları nümayiş etdirirdi. Özü isə bütün varlı qadınlar kimi mətbəxə keçmirdi. Hər qonaqlıqdan sonra da qulluqçular əllərində, ən azı, iki qırıq qab gəlirdi:

    – Bağışlayın, xanım, qab yuyanda oldu.

    Öz sevimli və bahalı qablarını qorumağın yeganə yolunu Jozefina qısa zamanda tapdı: 1886-cı ildə qabyuyan maşını kəşf etdi. Bizəqədərki dövrdə bu maşın hansı “inkişaf yollarını” keçdi, bilmirəm, amma bizə çatanda artıq o, “evin arvadı” kimi urvata minmişdi. Və bunu bizim beynimizə yeridənlər gündə səkkiz dəfə ekrandan, radiodan bağırırdılar: “Sən qadınsan, qabyuyan deyilsən!” Dolayısı ilə, deyirdilər ki: “Bax, qabyuyan maşın da bir qadındır…” Şəhərarası avtobusa ondan qabaq minən qadının saçını arxadan əlinə dolayıb geri çəkməyə hazır olan qadınlarsa, bu “qadın”a itaət etməyə başladılar.

    Bu, texnologiyaya olan münasibətimizin cəmi bir misalıydı… Bircə misalla da kifayətlənəcəyəm. “Mətləbi qısa deməyə çalışın. İndi vaxt və səbr qıtlığıdır” – deyir Rəşad Məcid “Qələmsiz yazılanlar”da… (525.az. 31.03.2021)

    Bəli, insan “Tanrının yaratdığıdı” dediyi insana, təbiətə sayğı duymağı elə insanın yaratdıqlarına itaət etdikcə unutdu. Bunu günah hesab edənlərsə heç vaxt düşüncələrini açıqca ifadə edə bilmədilər, ədəbiyyatın içində gizlətdilər. Məsələn, Adam Hall “Casus postu” romanında yazırdı: “Modern insanın ən bağışlanmaz günahı itaətdir…”

    Ziqmunt Baumanın “Axıb gedən dünyadan 44 məktub” kitabında “texnologiyaya itaət edən” əsas obraz qadındır və müəllif müasir dünyamızda baş verən “insansızlaşmanı” bu qadının timsalında daha gözəl anladır. Baumanın məhz qadın obraz seçməsi də təsadüfi deyil. Mina Urqanın dediyi kimi, “moda xəstəliyinə ən çox qadınlar tutulur”. Və bu gün hər bir texnoloji kəşf yeni modadır. Yoxsa, Elon Musk çıxıb hələ mövcud olmayan “kosmosdakı oteli”nin neçə nömrəsinin tutulduğunu belə ürəklə söyləyə bilməzdi. Əminəm ki, əgər, həqiqətən, nə vaxtsa o otel var olacaqsa, orda baş verən ən kiçik səhvi boynuna atacağımız günahkar ondan qabaq var olacaq. İnanmırsınız? Yoxsa, bu gün bütöv bir idarənin işini “baş-ayaq eləyib”, sonradan “texniki xətadır də, olub!”-deyənlərin nəslinin kəsiləcəyinə ümid edirsiniz? Bağışlayın, mən ümid edə bilmirəm. Hətta, arada oturub öz səhvimizi boynuna yıxdığımız texnikanın halına da yanıram.

    Günü başa vururam yenə düşüncə döngələrində. Burda sussam yaxşıdır.

    07.04.2021

  • Şəfa VƏLİYEVA.”Biz-ədəbiyyatın kahinləriyik…”

    This image has an empty alt attribute; its file name is sefa-veliyeva.jpg

    “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

    (üçüncü yazı)

    Biz-ədəbiyyatın kahinləriyik… Nə olsun XXI əsrdə yaşayırıq? Nə olsun kahinlər “lənətlənmiş” adlanır? Bunlar yetərmi bizə biz olmamağı öyrətməyə? Məncə, yox… Dünyanın bütün kitabları ruhdan başlayıb. Bütün gözəl şeirləri ruhlar yazıb. Və yazır da… İlk şairlər məbədlərdə ən yüksək kahin rütbəsinə yüksəlib, bunu danaqmı indi? Bu gün elmin belə haqqında ikimənalı düşündüyü İştar da şair olub. “Bilqamıs”ı danışan da. Bütün əski dünyanın tarixi, dünyagörüşü şeiriyyətdə öz boyuna biçilən donu geyib və qarşımızda belə cilvələnib. Və bunlar zarafat deyil… Zarafat olsa, dünya başqa cür olardı. Eminin dediyi kimi…

    Sancıdan qıvrılan anaya

    məktub gələ

    bətnindəki körpədən:

    məni gözlməyin…

    bu, zarafatdı!

    Odur ki, kahinliyimizi zarafat qəbul etməyin! Əsla! Sehrli ayinlər də edirik, qeyri-adi tilsimli sözlər də pıçıldayırıq. Və bütün bunlar şeir adlanır… Məsələn, Emin Piri öz şeirlərinin hamısında özündən danışmır. Başqa bir Emindən danışır. O Emindən ki, axşam olanda yaşıdlarına, həmsöhbətlərinə qoşulub Bakının küçələrini gəzmir. Pəncərədəki pərdənin rəngi tündləşəndə gecənin gəlişini dolan gözləri, ovuclarında cücərtdiyi, üzünü ovuclarına alıb qoxusunu ciyərinə çəkdiyi xatirələri ilə salamlayır. Ona sehrli kəlmələr pıçıldayaraq özünü anladır…

    Şəhid məzarlarını

    mərmərə bükdük…

    daş qoyduq başlarına…

    qalxa bilməsinlər

    üzümüzə tüpürməyə…

    O qədər elmi cümlələr yazmaq olar ki… O qədər analizlər, təhlillər… Tənqidvari təriflər də… Ancaq, bütün bunlar Eminin obrazı olan “kahin Eminin” ruhunu sakitləşdirə biləcəkmi? Onun sirrini anlamağa kömək edəcəkmi? Məncə, yox.. Çünki, bu gün Emin bir qonaq qarşılasa ona süfrədə ən gözəl nemətləri düzəcək. Amma, heç vaxt, həm də heç vaxt ürəyindəki süfrədən bir tikə də onun çayına salmayacaq. Kahin Emini onun ətrafındakılardan heç biri tanımır. Bizi ən yaxşı anamız tanıyar deyirik, amma analar da yanılır. Ruhumuz anaların deyil. Allahımızındı… Bizi ən gözəl duyan sevgilimizdi deyirik. Amma, sevgililər arxa kadrdakı düşməndi həmişə. Hər an onun vurduğu zərbəni gözləyirik. Ya ayrılarsa? Ya çıxıb gedərsə? Ya yerimə başqasını qoyarsa? Odur ki, daixilimizdəki kahini ona da göstərmirik.. Əksinə, sehrimizdən istifadə edirik ki, bir-iki kəlmə sehrli pıçıltıyla onun gedən yollarını bağlayaq… Yenə bu pıçıltının adını şeir qoyaq…

    Eminin sevgisi də məhz budur. Hər zaman əlindəki tüstülənən çubuğu üfürüb tüstüsünə misralar bələyir ki, onun qorxusunu sevdiyi anlamasın. Bunu da ikinci Eminin adından yazır…

    Görüşəndə

    sevgilisinin əlində

    gözü axtarırdı

    ona veriləcək gülləri…

    İndi

    kitabları arasında qurutduğu

    gül ləçəklərində axtarır

    sevgilisinin cəbhədə itirdiyi əllərini…

    Həmişə də anlatdığı hər nəysə bir az əksik qalır Eminin. Elə bil bir daş tapırsan, hansı ki, köhnə məbədin yolunu onunla açacaqsan… Açar yerinə yaxınlaşanda divardakı oyuğun 6 guşəli olduğunu görürsən… Əlindəki daşın isə 5… Barmaqlarının sayından qorxursan… Və itirəcəyindən qorxsan da barmaqlarının arasında seçim edirsən… 6-cı guşəyə hansı barmağını qoyasan ki, kəsilsə də yeri göynəməsin? Bu qədər çətindi əslində daixilindəki ruhla çarpışmaq. Onu cilovlamaq…

    Emin də cilovlaya bilmir… Bütün bildiklərini anladır… Ancaq, qısqanclıqla… Yenə nəyisə demir… Elə bilir ki, desə, ürəyindəki günəş şüasının sızqalarından qorxan hisslər başqasına aid olar… Amma, bu şüaların sızdığı yerdən də onun burulğanlı duyğuları, narahatlığı gün üzünə çıxır… Biz yalnız bu gün üzündə olanları oxuyuruq…

    Toplardan,

    təyyarələrdən

    doğan uşaqlar

    yerdə bələklərdən çıxırdı…

    uşaqların yerdə

    batan səsləri

    göydə mələklərdən

    çıxırdı…

    Budur, kahin Eminin dünyaya hayqırtısı… Barışmazlığı… Üsyankarlığı… Başını qara bir daşa söykəyib çarəsizcə iniltisi… Ancaq, bu gün pəncərələri parıldayan göydələnlərə baxır Emin Piri… Dənizin mavi sularında romantika axtarır… Avtobusların basabasında bir ovuc hava axtarır… Ta ki, yatdığı yerdə kahin ruhu onu silkələyib qələmə, varağa aparana qədər… Orda isə dəniz dərdi başlayır… Dəniz gündüz olduğu kimi romantikcəsinə göz vurmur sevgililərə… Hamının yatmasını gözləyib ki, kahinlərə dərdini desin… Axı, təbiət həmişə insanla danışmağa cəhd edir… Bunu da ancaq kahinlər bacarır…

    Söymə bu dənizi, balıqçı qardaş,

    xırda soxulcana gəlməz hər balıq.

    Bir dəfə də öpüş qoy tilovuna

    bəlkə sevgiyə aldanıb

    bir balıq düşə “toruna”.

    Görən hələ də şübhə edən varmı şairlərin kahinliyinə? Daha olmaz, vallah… Daha olmaz… Əgər şairlər kahin deyildisə niyə 37 yaşadı Azərbaycan? Şairlər kahin deyildisə, niyə ən qədim dünyanı şeirlərdən oxuyuruq? Niyə milliyimizi tanıyaq deyə bayatılara, nəğmələrə baş vururuq? Doğru deyirəm, vallah… Biz-ədəbiyyatın kahinləriyik… Bizi qoruyun! Min ildən sonra şeirlərimizdə özünüzü tapmaq üçün…

  • Şəfa VƏLİYEVA.”Qurban olum, AZƏRBAYCAN!”

    “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

    5 aprel 2016-cı il…
    Yazdığım status bu imiş: “Yarəb, məni Şuşanı görmədən, Kəlbəcəri qaya-qaya, daş-daş tanımadan öldürmə!-deyə duam vardı… “Odərlər”i oxuyub Şuşa üçün darıxmışdım. Dilqəmlə Şahbazın gözlərində Kəlbəcərçün ağlamışdım. Indi ağlaya bilmirəm. Bütün göz yaşımı Qala yoluna saxlayıram. Axı o yol möhtəşəmdi! Batmanqılıncın ruhu haqqı, möhtəşəmdi!
    Qurban olum, Azərbaycan!!!”
    6 il keçib… bu gün Şuşaya da yolumuz çəkilir, Kəlbəcərə də… Var ol, mənim xalqım! 🙏

  • Şəfa VƏLİYEVA.”Bənövşəli arzular və ya gül ömrü…”

    “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

    Bənövşəli arzular və ya gül ömrü…
    Qəribədir ki, insanların ən gözəl günləri, arzularının bahar dövrü belə gül ömrü yaşayır… Gözəl nə varsa gül ömrü qədərdi bu dünyada… Həyatımızda…Biz dünyanın baharında özümüzü görmək istəyirik… Təkcə özümüzü yox amma… Sevdiklərimizi də görmək istəyirik dünyanın uydurduğumuz baharında… Bir gül ömrü… Bir gül ömrü nə qədərdi görəsən?
    Bir gül ömrü oldu baxışların yar
    Bir gül ömrü bir yaz ömrü
    Həsrətimi ilmə-ilmə
    toxumuşam sənsizliyin əzabına
    Adamına
    O yaz ömrü
    O az ömrü…
    Sənin ömrün payız ömrü
    Xəzan ömrü
    Uçub gedən bir quş ömrü
    Qısa yağan yağış ömrü
    Yağış ömrü
    Bilirsənmi
    yağış döydü biz tərəfin toz-torpağın
    Küçələrin gedənlərin gələnlərin
    Getdin getdin
    Gəlmədin yar gəlmədin yar
    gəlmədin…
    Yarpaq oldun
    Düşdün düşdün torpaq oldun
    Dinmədim yar dinmədim yar
    Susdum susdum
    Susqunluqdan ölmədim yar
    ölmədim yar
    ölmədim…
    Lal dilimdə yandı bahar
    Səadətin gerçək ömrü
    Çiçək ömrü
    Ləçək ömrü
    Görmədin yar
    Bilmədin yar
    Bilmədin yar
    Bilmədin…
    Bir gül ömrü oldu sənli zamanım
    Bir gül ömrü
    Bir yaz ömrü
    O az ömrün
    O az ömrün
    O az ömrün…
    Elçin Aslangil deyir bunu… Gül ömrünü belə deyir.. Belə bəzəyir… Belə naxışlayır… Belə ağladır gül qədri bilənləri…
    Uzun zaman sonra gül ömrünə düşdü yolum… Məcazi mənada demirəm… Həqiqətən… Bu gün bənövşəyi don geydim… Əslində ən sevdiyim rənglər boz, ağ, qara, mavidir… Ancaq elə gün olur ki, qırmızını sevirəm, elə gün olur da yaşılı… Deyirlər, hər gün bir rəngi sevənlər şizofreniya xəstəliyinə tutulmaq ehtimalı ilə yaşayırlar…Deməli, mən də ola bilərəm şizofrenik… Olum da… Nə fərqi var ki, ya bu diaqnozu həkimlər qoysun, yaxud, ətrafımdakı insanlar desin? Desinlər də…
    Bu gün bənövşəyi don geydim… Hər gün keçdiyim küçədə fərqli nəsə vardı… Küçənin tən ortasında, buta şəkilli oturacaqda bir qoca nənə oturmuşdu. Elə bil “üzündən nur yağırdı” kəlmələrinin izahını vermişdi Yaradan bu nənənin simasında…Ona yaxınlaşırdım… Üzümə baxıb gülümsədi… Yaxınlaşdıqca bənövşə ətri bürüdü məni… Nənə bənövşələrdən dəstə bağlayıb oturacağa düzmüşdü. Gələn-gedən kim vardısa hamısını incə bir təbəssümlə bənövşə almağa çağırırdı… Məni də qatdı çağırdıqlarının sırasına:
    -Ay bənövşə, gəl sən də bənövşə apar… Dəstəsi 20 qəpikdi… 20-cə qəpik…
    Ürəyim atlandı… Məni “bənövşə” deyə çağırdı bu nənə… Düşündüm ki, niyə görəsən qızları çiçəklərə bənzədirlər? Bütün çiçəklə, güllə bağlı əfsanələrimizdə deyilir ki, Lalə gözəl bir qız imiş, Bənövşə dünya gözəli imiş, Nərgiz kəndin gözü imiş və sair və ilaxır… Qızların gözəlliyindən danışanda yenə də güllərə istinad ediblər. Qızılgül yanaqlı, qönçə dodaqlı, badam ağızlı…
    Və mənə bənövşə dedi gülsatan nənə… Ürəyimdən elə keçdi bir dəstə bənövşə əlimdə iyləyərək yol getmək… Yazın qoxusunu ciyərlərimə çəkmək… Bənövşələrin rəngini donumla yarışdırmaq… Qoxusunu küləyin daradığı saçlarıma qarışdırmaq… Bütün bunlar gözəl hisslərdi… Anlar çəksə də…
    Əlimi çantanın qulpundan ayırıb bənövşəyə uzatmaq istərkən beynimdən ani olaraq cərəyan keçdi… “Çantada pul yoxdur”… Bənövşənin bir dəstəsi 20 qəpik idi… 20-cə qəpik… Və mənim çantamda bu da yox idi… 20-cə qəpik yox idi… Bayaq baxışlarımda nə görünürdü bilmirəm, ancaq indi dəqiq bildim ki, baxışlarımdan bənövşə həsrəti boylanır. 20 qəpiklik bənövşə dəstəsinin həsrəti… Utandım… Bilmirəm nədən… Nənənin üzünə belə baxmağa özümdə cəsarət tapmadım… Addımlarımı yeyinlədərək irəliyə doğru cumdum… Qarşıdakı mağazada tanış bir qız işləyirdi… Adı da maraqlı idi: Səadət… Üzümü ona tutdum:
    -Səadət, gəl, ordan mənə bir dəstə bənövşə al… 20-cə qəpikdi… Axşam qəpiyini verəcəm…
    -Salam…
    Başını qaldırıb üzümə də baxmadı… Yadıma düşdü ki, həmişəki kimi salamsız başlamışam söhbəti… Yaxşı ki, üzümə vurmadı…
    -Şəfa, mən sənə bənövşə almayacam… Gəl, bu mağazadan nə istəsən götür… Ancaq bənövşə almayacam… Heç pul da vermiyəcəm ki, alasan… O bənövşə sənə lazım deyil… Bilirsən onu kim kimə alır?
    Qapıdan eşiyə boylandım… Nişanlı olduqları barmaqlarında parlayan üzüklərdən bilinən iki gənc nənəyə yaxınlaşdı… Qız bənövşə dəstəsini əlinə alıb acgözlüklə iylədi… Oğlan isə cibindən manatlıq çıxarıb nənənin gül boğçasının yanına qoydu… Gülümsəyərək uzaqlaşdılar… Səadətə tərəf döndüm…
    -Hə… Sağol, canım… Axşam görüşərik… İşdən gec çıxsam gözləmə məni, get… Borcunu sabah da verərəm…
    -Mən də almıram… Mənə də bənövşə lazım deyil…
    -Sağol…Səadət… Almadın bənövşə mənə…
    İşə gəldim…
    Niyə gözəl olan nə varsa gül ömrü yaşayır? Mənim bənövşəli arzularım da gül ömrü yaşamışdı… Nənənin gül boğçasından qızın götürüb iyləyib apardığı gül ömrü qədər… Bir gün sonra atacağı gül ömrü qədər… Elçinin dediyi kimi… Gül ömrü qədər…
    Şəfa Vəliyeva 10 aprel 2013

  • Şəfa VƏLİYEVA.”Altdan-altdan qımışıram”

    “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

    Altdan-altdan qımışıram,
    Daha ürəkdən gülmürəm…
    Aşikara alışıram,
    Gizlincə sevə bilmirəm…

    Dəliyəm… Sənə oxşadım,
    Öyrətdin özünə məni…
    Bəxtim bəxtinə oxşasın,
    Sözüm də sözünə sənin…

    Aşiq yarın görsün deyə,
    Dağlar başını əyməz ki?
    Getdin… Arxanca səpməyə,
    Gözümün yaşı yetməz ki…

  • Coşqun XƏLİLOĞLU.”Qoşqardan əla dərs”

    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvi

           Qoşqardan əla dərs

    Kürdəmirin Şilyan (Qarasu) kəndindən olan Qarabağın azad edilməsi uğrunda döyüşlərdə şücaət göstərmiş, ölümündən sonra “Vətən uğrunda”, ”Füzulinin azad olunmasına görə”, “Xocavəndin  azad olunmasına görə”, medalları ilə təltif edilmiş, Şuşanın Daşaltı kəndi uğrunda döyüşlərdə şəhid olmuş  Qoşqar Səxavət oğlu Ömərovun ölməz xatirəsinə  ithaf edirəm!

    Vətənin nə qədər igidləri var,

    Bunlardan biridir-nur üzlü Qoşqar.

    İstəyirəm, onun haqda danışım,

    Olmasa da, nə dostum, nə tanışım,

    İndi doğmadan da əzizdir mənə,

    Canın fəda edib ana vətənə.

    Doğulsa da Kürdəmir Şilyanında,

    Sevilir yurdumun o, hər yanında,

    Uşaqlıqdan dəqiq, ləyaqətliydi,

    Ağıllı, çalışqan fərasətliydi,

    Məktəbdə əlaydı  onun qiyməti,

    Kəndlərində vardı, xətir-hörməti.

    Atası Səxavət müəllim kimi,

    Sevirdi, təhsili, sevirdi elmi.

    Oxuyub məktəbi, beşlə bitirdi,

    Ali məktəbə də uğurla girdi.

    Riyaziyyata tükənməyən marağı

    Asan etdi, ona neçə sınağı.

    Oxuyub qurtardı ali məktəbi,

    Ürəyində vardı yenə mətləbi.

    Magistr diplomu alması üçün,

    Daha səviyyəli olması üçün,

    Çalışdı, gecəni gündüzə qatdı,

    Nəhayət, bu ülvi arzuya çatdı.

    Vaxt gəldi, yollandı hərbi xidmətə,

    Əsgəri borcunu verdi dövlətə.

    Qayıtdı xidmətdən,  verdi imtahan,

    Müəllim olmaqçın- bilindi məkan.

    Həyat çarpışmaqdır, həyat yarışdı,

    Masazırda müəllim tək çalışdı.

    Qoşqar çox saf idi, çox təmiz idi,

    Məktəbdə hamıya dost, əziz idi.

    Torpaq düşməndəydi, dözə bilmirdi,

    Ürəkdən danışıb gülə bilmirdi.

    Nəhayət,  gün gəldi, çağırdı vətən.

    Sevindi: -Bu günü gözləyirəm mən.

    Yollandı döyüşə bir aslan  kimi,

    Vuruşdu hünərlə, qəhrəman kimi,

    Kəşfiyyatçı oldu, mərdlik göstərdi,

    Yağını məhv etdi, heçə döndərdi.

    Qoşqar dağ adıdır- yüksəklik, zirvə,

    Əsgər dostlarıyla aldı çox zirvə.

    Utan, yox ol, düşmən, sənə, olsun ar,

    Daşaltı uğrunda döyüşdə Qoşqar,

    Göstərdi şücaət, göstərdi mərdlik,

    Taleyində varmış onun şəhidlik.

    Doğma el-obanın yurdun igidi,

    Qazandı ölməz ad-vətən şəhidi.

    Qoşqar,  sən, əbədi yaşayacaqsan,

    Zirvəsən, adını saxlayacaqsan.

    Dünyaya nə qədər Qoşqar gələcək,

    Evlərə ucalıq, vüqar gələcək.

    Atana deyirəm,-Əziz Səxavət,

    Övladın yurduma gətirdi şöhrət.

    O, köçdü cənnətə, göyə ucaldı,

    Gənc nəsil Qoşqardan əla dərs aldı.

    Düşməndən alınıb doğma torpağım,

    Sevin Qarabağım, gül Qarabağım.

    Şuşamız bir yolluq  olubdur azad,

    Yurdumda qalammaz heç vaxt düşmən, yad

    14.02.2021

  • Coşqun XƏLİLOĞLU.”Cəsur Rahib”


    Qarabağın azad edilməsi uğrunda döyüşlərdə şücaət göstərmiş, şəhid olduqdan sonra “Vətən uğrunda” medalı ilə təltif edilmiş Şəhid Rahib Məmmədemin oğlu Hacıismayılovun ölməz xatirəsinə ithaf edirəm!

    Sən Şəkinin balası,
    Cəsur bir igidisən,
    Torpağı vətən edən
    Nur üzlü şəhidisən.

    Vətəni qorumaqçın,
    Döyüşlərə atıldın,
    Qəhrəman əsgərlərin
    Cərgəsinə qatıldın.

    Səni cürətli etdi,
    Bu vətənə məhəbbət,
    Səni yenilməz etdi,
    Düşmənə həsiz nifrət.

    Bir qəbahət sayırdın
    Kişiyə qorxaqlığı,
    Qoxaqda ola bilməz,
    Ləyaqət, üz ağlığı.

    Vuruşdun düşmənlərlə,
    Əsil cəngavər kimi,
    Məhv eylədin yağını
    Aslan kimi, nər kimi.

    Bu vətən torpağından,
    Qüvvət aldın, güc aldın.
    Hər gün, hər saat, hər an
    Zirvələrə ucaldın.

    Bu yurdda qala bilməz
    Şərəfsiz düşmən-gədə,
    Şəhidlik məqamına
    Yüksəldin Ağdərədə.

    Elə məqama çatdın,
    Əbədi cənnətlisən,
    Yurdumun hər yerində
    Əzizsən, hörmətlisən.

    Bu torpağın bu daşın
    Yiyəsi, sahibi var,
    Doğma elin-obanın
    Cəsur, nər Rahibi var.
    Doğulsan da Şəkidə,
    İşləsən də Bakıda,
    Anam Azərbaycanın
    Sevimli balasısan,
    Qalib diyarımızın
    Əzəmət qalasısan!

    18-19.02.2021-ci il.

  • Coşqun XƏLİLOĞLU.” Ürəklərdə yaşayacaqsan”

                 Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvi

                                     Ürəklərdə yaşayacaqsan

    Əslən Kürdəmir rayonunun Carlı  kəndindən olan, Qarabağ uğrunda Vətən müharibəsində qəhrəmanlıqla şəhid olmuş, “Vətən uğrunda”, “Hərbi xidmətə görə” medallarına layiq görülmüş Elnur Vəfadar oğlu İmamverdiyevin əziz xatirəsinə ithaf edirəm.     

    Kürün sol sahilində, sən, Carlıda doğuldun,

    Təkcə bu kəndin deyil, vətənin oğlu oldun.

    Uşaqlıqdan ağıllı, mərifətli böyüdün,

    Heç yadından çıxmadı, uluların öyüdü.

    Atan sənə demişdi, bala, vətən bizimdir,

    Bu yurdda həm daş-qaya, həm də çəmən bizimdir.

    Yağılarda qalammaz, bir qarış torpağımız,

    Oğul,  bizi gözləyir, əziz Qarabağımız.

    Atanı dinləyərək düşündün lap dərindən;

    -Vaxtdır qurtarmalıyıq, erməninin şərindən.

    Əsgərliyə gedəndə  sevinirdin, necə də…

    Anan xatırlayır ki, yatmamışdın gecə də…

    Qulluğun nümunəvi, özün qoçaqdan qoçaq,

    Ancaq bir arzun vardır, düşməni yurddan qovmaq.

    Başladı müharibə, nəhayət, o gün çatdı,

    Sən oldun vuruşlarda, xüsusi təyinatlı.

    Döyüşdün Füzulidə, Cəbrayılda şir kimi,

    Qubadlı-Zəngilanda, bir möcüzə, sir kimi.

    Məhv eyləyib düşməni, belini qırdın şərin,

    Əfsanəyə çevrildi, Elnur, sənin hünərin.

    Vətən sevgisi ilə, sən bayrağa büküldün,

    Əbədi yaşamaqçın, doğma Carlıya döndün.

    Hər kəsə örnək oldu, qeyrətin, igidliyin,

    Səni cənnətlik etdi əbədi, şəhidliyin.

    Elnur  yaşayacaqsan, ürəklərdə hər zaman,

    Unutmaz qəhrəmanın, heç vaxt doğma el-oban.

    20.02.2021.

  • Coşqun XƏLİLOĞLU.“Azərbaycan muğamı”

    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvi

    Azərbaycan muğamı

    Sevincimdir, ahımdır,

    Zabulum, Segahımdır,

    Rastım, Çahargahımdır,

    Azərbaycan muğamı.
    Anamın laylasıdır,

    Ruhumun qidasıdır,

    Könlümün sevdasıdır,

    Azərbaycan muğamı.

    Min sualdır, tap, ayır,

    Bizi hara aparır?

    Özümüzdən qoparır,

    Azərbaycan muğamı.

    Nağıldır, əfsanədir,

    Keçmişdən nişanədir,

    Köhnəlmir, səbəb nədir?

    Azərbaycan muğamı.


    Solmayan baharımdır,

    Kamanımdır, tarımdır,

    Xanımdır, Cabbarımdır,

    Azərbaycan muğamı.

    Bir kamillik dastanı,

    Artır şöhrəti, şanı,

    Fəth eyləyir dünyanı,

    Azərbaycan muğamı.

    2011-ci il.

  • Coşqun XƏLİLOĞLU.“Torpaq”

    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

    Döşündən süd verib doğma anatək
    Bizi əzizləyib bəsləyir torpaq.
    Açır qucağını nəvaziş ilə,
    İşıqlı sabaha səsləyir torpaq.
     
    Soyuqdan, istidən, oddan qoruyur,
    Xaindən, namərddən, yaddan qoruyur,
    Ləkədən, gərəksiz addan qoruyur,
    Hara gediriksə izləyir torpaq.
     
    Torpaqda çiçəyin, gülün ətri var,
    Torpaqda məhəbbət, həyat sətri var.
    Sən ona sadiq ol, göstər etibar,
    Hər vaxt yolumuzu gözləyir torpaq.
     
    Ulu babaların əmanətidir,
    İnsanın xoş günü, səadətidir,
    Əbədi məbədi, ziyarətidir,
    Bizə çox hikmətlər söyləyir torpaq.