Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı
Dağ başını duman, çiskin alanda,
Yollarımı yaman azdım, bağışla,
Çox dedilər, getmə belə yolu sən.
Məhəbbətə quyu qazdım, bağışla!
Mizrabını vur, o sədəfli sazın,
Ocağına ömrün boyu, get qızın.
Qəm eləmə, istəsən özgə qızın,
Tellərini, qoxla, qoxla… bağışla,
Ürəyində uca saxla…bağışla!!
“Çox günahkardı…,,
evində güzgülər bir ah tanımır..
sənin pəncərənin gecəsi olmur..
yaqut dodaqlarım çox günahkardı…
amma… elə yenə yağmur qoxuyur…
qəhərim qəhqəh çəkir küncdə-bucaqda..
saçlarım?.. sən getdin çilikləndilər…
çəkmən qapıdadı, yanır ocaq da…
söndü… yəqin ki, gəlməyəcəksən…
ulduzlar?.. yox.. daha çox ötmür…
daha diləmirəm onlardan səni…
sənə pıçıldasam səsim hönkürmür…
böyümüşəm… bilirəm dərdi sevməyi…
bir nağıl gecəyə uydurum.. sonra…
özüm inanaram uydurduğuma…
qayıtma… sevmə… mənə aldanma…
şeirlər yaz “ən xoş ayrılığına…,,
” …bu da belə duyğu qoxuyur….,,
yenə əllərimdə şeir ağrıyır…
yenə gözlərimdə tor olur kimsə…
yenə qaranlıqlar hüzn saxlayır…
durna xəyalında yorulur kimsə…
yenə bu axşamı o axşam bilib..
nimdaş ayrılıqdan deyir saçlarım…
yenə usul-usul oluram dəli…
yenə küləklərin evi- saçlarım…
yenə məktublarım oxunmur… itir…
səsimi dənizdən oğurla… oxu…
sərçə gözlərində bir qızmı ötür?..
o mənəm… gördüyün bir əlçim yuxu..
Dön özünə bax!
Bir dəli oğlanam dünya gözümdə
Beş qəpik dəyəri verməyir inan.
Məni fikirləşən dərdimi çəkən
Get öncə özünün dərdlərinə yan.
Bax dünya kürkünə bürünmüsən sən
Bu kürkü soyunsan sanki ölərsən.
Amma bilginən ki, mütləqdir bir gün
Kürün arxasınca baxıb gülərsən.
Bu gülüş içinin ağrısı olar
Həqiqət mülkünün oğrusu olar.
Sənin heç bir zaman düşünmədiyin
Yalançı dünyanın doğrusu olar.
Bax… nə qədər ki gec deyil oyan
Haqqa doğru yolun üstündə dayan.
Əgər sarparsansa bu yoldan kənar
O zaman haqqındır, cəhənnəmdə yan.
“Bir əsgərin vida anı”
Vətən xidmətinə gedirəm canım!
Sən oğlunu geri dönməz say ana…
Namərd gülləsinə tuş gəlsəm birdən,
Dua eylə! Sənin duan mənimçün,
Son ümüddür təsəllidir ay ana!
Sən oğlunu geri dönməz say ana!
Əgər ölümümlə qoruyacamsa,
Yüzlərcə körpənin qığıltısını.
Gözümdə zərrəcə ölüm adında,
Qorxu yoxdur, sədaqət varay ana!
Sən oğlunu geri dönməz say ana!
Hər kəsə yaradan verməyib bil ki,
Üzü ağ, şərəfli ölüm yolunu
Anacan gözündən yaşları tez sil..
Ağlama,məğrur ol… hər bir əsgəri,
Bundan sonra öz oğlun bil ay ana!
Sən oğlunu geri dönməz say ana!!!
Ey millətim! Kökün var, taki Mu qitəsindən.
Tarixin var tarixin əslindən, ötəsindən.
Çətən minilliklərin ən sağlam çətəsindən.
Soyun sağlam bir soydur, sağlam dur sən, Türkiyəm!
Azadlıq peşindəsən, daim hürrsən, Türkiyəm!
Sən İslam dünyasının , sütunusan, belisən.
Sən mərdlər ocağısan, qəhrəmanlar elisən.
Sən Müsəlman Türklərin dünyadakı dilisən.
Dilini qısa tutma, Haqqı söylə Türkiyəm!
Geriyə addım atma, qal həp böylə Türkiyəm!
Hər zaman bir qəhraman xalqın vardır arxanda.
Yüzlərcə namərd əli olsa belə yaxanda.
Bütün dünya bilir ki, sən ayağa qalxanda.
Kafirlər məhkum olur yox olmağa, Türkiyəm!
Çaqqallar dəlik gəzir soxulmağa, Türkiyəm!
Mən Türk soylu Azərbaycan övladı Mirzə Tərxan.
Sözlərim silah olsun, vücudum sipər, qalxan.
Bu dünya olsa belə bu andan alxan-çalxan
Səfim səndən yanadır, dininləyəm, Türkiyəm!
İnşəAllah, sonadək səninləyəm, Türkiyəm!
(20.07.2016)
* * *
evində güzgülər bir ah tanımır..
sənin pəncərənin gecəsi olmur..
yaqut dodaqlarım çox günahkardı…
amma… elə yenə yağmur qoxuyur…
qəhərim qəhqəh çəkir küncdə-bucaqda…
saçlarım?.. sən getdin çilikləndilər…
çəkmən qapıdadı, yanır ocaq da…
söndü… yəqin ki, gəlməyəcəksən…
ulduzlar?.. yox.. daha çox ötmür…
daha diləmirəm onlardan səni…
sənə pıçıldasam səsim hönkürmür…
böyümüşəm… bilirəm dərdi sevməyi…
bir nağıl gecəyə uydurum.. sonra…
özüm inanaram uydurduğuma…
qayıtma… sevmə… mənə aldanma…
şeirlər yaz “ən xoş ayrılığına…,,
* * *
mən özüm-özümə qəniməm adam…
sənə baş ağrısı olaram ancaq…
mən sənin nəyinə gərəyəm adam?..
taleyim başına qaxınc olacaq…
mən sənə deyəndə ki heç sevməmişəm…
“bir ömür itirmisən,, deyərdin… heyif…
bir özgə nəfəsdə isinməmişəm…
dilim çox adama “xoşbəxtəm…,, deyib…
bu dünya nə səni, nə məni götürməz…
biz buralara yad adamlarıq…
ruhun şıltaqlığı bəla gətirməz…
lap gətirsə də… eşqə yozarıq…
çoxdandı təkliyimlə evliyəm adam…
qəfil xəyanətimi o bağışlamaz…
mən elə əvvəldən beləyəm adam…
sevda utancağı, haldan anlamaz…
Vüsalın xoş gecəsi yar vədəsində gəlmədi,
Meydanım oldu mənim dar, vədəsində gəlmədi.
Ürəyim döndü közə, alışdı hicranı ilə,
Odu ram eyləməyə qar vədəsində gəlmədi.
Könlümdən seyr eləmək keçdi baği-behiştini,
Əl atdım, əllərimə nar vədəsində gəlmədi.
İstədim yar şəninə məclisi-toyxanə qurum,
Gecikdi məclisimə tar, vədəsində gəlmədi.
Gəlməliydi, ay Mais, görən nə üz verdi yara?
Sözünü eylədi inkar, vədəsində gəlmədi.
12 avqust 2016-cı il tarixində saat 17:00-da Beynəlxalq Mətbuat Mərkəzində AYB vəDGTYB üzvü, Prezident təqaüdçüsü, Türküstandakı Ə.Yasəvi adına Qazax-Türk Universitetinin öyrəncisi, istedadlı gənc şair Ruslan Dost Əlinin yeni işıq üzü görmüş “Ruslan Dostumun Kitabı” adlı ilk şeirlər kitabının “İmza günü” keçiriləcək.
Ünvan: AZ1100, Bakı şəhəri, Yasamal rayonu, Mətbuat prospekti, 23. Beynəlxalq Mətbuat Mərkəzinin 6-cı qatı.
Şəfa VƏLİYEVA,
Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi,
AYB və DGTYB üzvü, Prezident təqaüdçüsü, Gənclər mükafatçısı
Sentyabr ayı idi. Anamın heç cür bağdan ayrıla bilməməsi ucbatından düz on bir gün dərsdən qalmışdım. Ürəyim darıxırdı, şəhərə getmək istəyirdim. Səkkizinci sinifə keçmişdim. Yox, dərs ilinin başlanmasına sevinmirdim. Müəllim danlayacaqdı, ona görə.
Söhbətdən belə başa düşürdüm ki, getməyimizə az qalıb, artıq maşın danışıblar. Bağda olduğumuz üç ay ərzində bir ərik, beş nar ağacına və üzüm tənəklərinə şəxsən özüm qulluq eləmişdim. Avqust ayının sonuncu gününə kimi onları budamış, suvarmışdım. Daha payız gəlirdi. Quluğa ehtiyacları yox idi. İndi onları təbiət özü suvaracaqdı.
Növbə kəsilməsi lazım olan quru ağaca çatmışdı. Nə vaxtdan quruduğunu xatırlamırdım. Onu həmişə belə görmüşdüm. Təxminən bir metr yarım boyu olardı. Gövdəsi çox qalın olmasa da mişarlamağa gücüm çatmayacağını anladım. Atama: – Gəl bu ağacı kəs – dedim. Mənə, – Sonra! – deyib başından elədi.
Əlimi uzadıb budaqlarından birini qırmaq istədim. Qırılmadı, əyildi. Hələ də elastik idi. “Deməli bu agac qurumayıb?”– deyə düşündüm. Onu sığalladım. Bütün gövdəsini mamır örtmüşdü. Züm-zümə eləyə-eləyə mamırları dırnaqlarımla qaşıyıb tökdüm. Dibini belləyib yumşaltdım. Gün batana yaxın onu suvardım. Təxminən on gün olardı ki, onun hamarlaşıb gözəlləşmiş gövdəsini sığallayıb başqaları yox, təkcə o eşitsin deyə lap yaxından ona mahnı oxuyurdum. Yavaş-yavaş dirçəlirdi. Budaqlarında xırda, yaşıl tumurcuqlar görmüşdüm.
Artıq həsrətlə gözlədiyim maşın gəlib çıxdı. Atam şəhərə aparacağımız çantalarımızı maşına qoymaq üçün götürdü. Anam evin qapısını bağlayıb mənə yaxınlaşdı: – Bu gavalı ağacı imiş. Çiçəklərindən tanıdım – dedi. Təəccüblə: – Məgər burda gavalı ağacı var? – deyə soruşdum. Əli ilə göstərib: – Arxaya dön bax, sənin ağacın! – dedi. Dönüb baxdım. “Mənim ağacımın” budaqlarında təxminən beş-altı ədəd alma ağacının çiçəkləri boyda, tünd çəhrayı rəngdə çiçəklər var idi. Əvvəlcə gözlərimə inana bilmədim. Axı payızda ağac çiçəkləməz! Sonra anladım ki, onun mənə qoşulub “sevirəm yar, səni mən yar” deyə mahnı oxumaq üçün dili yoxdur. Lakin o, mənim sevgimə cavab vermişdi. Çiçəkləri ilə!
Yalın dizlərimi yerə vura-vura ona doğru irəlilədim. Qapının yanındakı stulda oturmuşdu. Əynində yumşaq yun parçadan açıq sarı rəngdə gözəl paltar var idi. Həyəcanla ayaqlarını qucaqlayıb üzümü dizlərinə yapışdırdım.
– Yaxşı, söhbəti dəyiş, indi ağlayacaq…
Bibimin sözləri indiki kimi qulaqlarımdadır. Anamın bundan bir neçə dəqiqə əvvəl dediklərini o dəqiqə anlamışdım: “Ölsəydim bunlara kim baxardı?”
Ölmək nədir bilmirdim. Nəyi bilirdim ki?! Hələ təzəcə ayaq açmışdım. O vaxt bir cücənin belə ölümünü görmədiyim halda bu sözü eşidən kimi qəlbimin dərinliyində çox güclü bir sarsıntı duydum. Mənə elə gəldi ki, göydən iri, güclü bir əl uzanacaq. Anam bu əlin ovcunda qalacaq. Sonra bu əl anamı göyün heç kimə məlum olmayan qaranlıq, qorxulu dərinliklərinə aparacaq və mən onu bir daha görməyəcəyəm.
Sinəmin altında sanki bir quş çırpınmağa başladı. Anam əlilə kürəyimi oxşayıb: – Yaxşı, yaxşı, ölməmişəm sağam, görmürsən? – dedi. Dodağım səyriyə-səyriyə soruşdum:
– Ölməzsən?
Anam: – Yox, yox, ölməyəcəyəm… – deyib başımı aldatdı. Ömrüm boyu bu qorxu ilə yaşadım. Bir gün o əl göydən uzanıb anamı ovcuna aldı. Çəkib göylərin qaranlıq dərinliklərinə apardı. Dizlərini qucaqladım, öpdüm:
– Bəs demişdin ölməyəcəksən?
23-06-2016
O gün ki , dünyaya göz açdı insan,
Kim kefə , kim də ki , əzaba gəldi.
Kim çıxdı allahın , haqqın yolundan,
O da ilahidən qəzəbə gəldi.
Saydığım üç şeydən qorun dünyada:
Qoyma ləkələnsin arın dünyada,
Qudurma artsa da varın dünyada,
Bir də ki , sədəlik hesaba gəldi.
Səni yaradanın duy varlığını,
Etmə nadanlıqla zay varlığını,
Dərk elə bəşərə pay varlığını,
Abrımız , həyamız icaba gəldi.
Bizə yol verənin yolu nur seli,
Ən əziz bəndəsi , qulu nur seli,
Göylərdən süzülən ulu nur seli,
Əmriylə müqəddəs kitaba gəldi.
Sevincin , ələmin övlalarıyıq,
Görünən aləmin övlalarıyıq,
Həvvanın , Adəmin övlalarıyıq,
Hamı bir birinə əsaba gəldi.
Deyən, çox yaşadım, qocaldı dünya,
Məni saxlamağa taqəti yoxdur.
Onu da çaşdırdı gördüyüm röya, –
Xaliq özü vardı, xilqəti yoxdu…
Şəffafmı əlində tutduğu qələm?
Hərdən tərsə düşür sıralaması.
Güya bərabərmiş sevinclə ələm,
Bizik Tanrımızın qaralaması.
İşıqlı dünyaya can atırıq biz,
Divlar aləmidir bu zülmət dünya.
Qırxıncı otaqdır hələ qəbrimiz,
Sirrini saxlayıb məhşərə güya.
Tanrı qələmdən çox pozan işlədir,
Bəs: -Yoxdur,- deyirlər,- yazıya pozu?
Ölüm də, doğum da eyni çeşmədir,
Ömrü də ölümün qələmi yazır.
– Ay Zibeydə xala, deyirəm qorxu qalıbe bu Asimanın canında. Hər gecə yerindən dik atılır. Müharibədə necə qorxu keçiribsə, elə o vaxtdan heç canından çıxmır da. Deyirəm bəlkə bir çildağçıya göstərək? – çıxılmaz vəziyyətdə qalan Minəxanım qaynanasından kömək istədi: – Amma heç bilmirəm bunu ona necə deyim, ora necə aparım? Bəlkə səni eşidə, ay Zibeydə xala.
– Az fikir eləmə, getməzsə, biz də canıyanmış çildağçı Güləndamı çağırarıq evə gələr – Zibeydə arvad onu sakitləşdirməyə çalışdı.
Minəxanım bunu eşitcək sevindi:
– Görəsən gələr? Nə yaxşı olardı, ay Zibeydə xala.
– Demək sən belə elə. Axşam Asiman evə gəlsin. Sən hələ bir ona de, gör nə deyir. İşdi-şayət razılaşmasa, onnan sonra mən Güləndamla danışaram – deyib Zibeydə arvad öz göstərişlərini verdi.
* * *
– Dediyimi bisirmisən, ay Minə? –yaş əlini dəsmala silə-silə yeməyin qoxusuna mətbəxə keçən Asiman arvadından soruşdu.
– Əlbəttə.
Minəxanım işi keçsin deyə gülər üzlə ərini qarşılayıb qazın üstdə qaynayan düşbərəni kəfkirlə qarışdırdı. Asiman buxarlanan yeməyin iysini dərin nəfəslə içinə çəkdi:
– Hə, onda gətir gəl.
Yemək tam hazır olduqdan sonra Minəxanım bir neçə dəqiqənin içində hazırladığı təamlarla süfrəni bəzədi. Düşbərədən əlavə ərinin ən çox sevdiyi qutabları da qaba düzüb süfrəni doldurdu. Asiman yeməyə təzə başlamışdı ki, Minəxanım da stulu çəkib əri ilə üzbəüz əyləşdi:
– Hə necədir?
Asiman bir qaşıq düşbərəni üfləyib ağzına qoydu.
– Hmm… Əla! – deyib gözucu onu maraqla izləyən arvadına baxdı: – Görürəm sözlü adama oxşayırsan.
– Ay Asiman, deyirəm müharibədə keçirdiyin istressdən sonra yaman qorxmusane. Gecələr yata da bilmirsən, yerindən dik atılırsan. Bəlkə bir çildağa gedək, hə, nə deyirsən?
– Nə qorxu, ay qız? Gic-gic danışma. Onun-bunun yanında da deyərsən məhlədə biabır edərsən məni.
– Elə demirəme, ay Asiman. Bir az həyəcanlanmısan da yəni – Minəxanım tez sözünü düzəldib əlavə etdi:
– Ay Asiman, sən …
– Ay qız, sus, sus! Yenə başlama boş cəfəngiyatlardan ötrü onun-bunun goruna and verməyə.
– Asiman, bax getməsən, Zibeydə xala çildağçının özünü bu evə gətirəcək.
– Ay qız, məhlədə mənim asobı uvajeniyam var. Indi də məhlə uşaqlarının yanında biabır eləmək istəyirsiz məni?
Uzun çək-çevirdən sonra Minəxanım ərini yola gətirə bilir.
* * *
Onlar Bakının “Kubinka” adlanan köhnə məhəllələrindən birinə girdilər. Yol kənarı boyunca düzülən bir-iki mərtəbəli həyət evləri, məhəllələr arasından keçən ensiz yollar labirint kimi dolaşıq olduğundan mənzil başına soruşmadan gedib çatmaq mümkün deyildi. Məhəllə adamlarından çildaqçı Güləndamın ünvanını dəqiqləşdirəndən sonra tinlərin birindən üzü yuxarı ara yol ilə qalxıb bir həyət evinə yaxınlaşdılar. Zibeydə xala həyətin açıq qapısını aralayaraq “Güləndam” deyə səsləndi. Güləndamın anası olan yaşlı bir qadın yaxınlaşıb onları çildağa gələnlər üçün ayrılmış kiçik otağa ötürdü.
– Keçin bir az gözləyin, əlində işi var, indi gələr.
Divarları hiss olunacaq dərəcədə köhnədən sadəcə əhənglənib ağardılmış, bəzi yerlərinin əhəngi hətta tökülmüş, boyası qopmuş taxta stullar, qapısız girəcəyə asılmış uçan həşəratlardan qorunmaq üçün cuna pərdədən ibarət bu otaqda bir müddət oturduqdan sonra nəhayət, özünü həsrətdə qoyan çildağçı xanım gəlib çıxdı. Bayaqdan boş divarlara baxaraq hövsələdən çıxan Asiman girəcəkdən içəri girən Güləndama tərəf döndü.
Maya kimi ağ üzü, al yanağından boynuna doğru düzülən silsilə xalları, ətli-canlı əndamı, xüsusilə də Iran xanımlarına məxsus iri qara gözləri ilə bu xanım göz qamaşdırırdı.
Güləndam otaqdakılarla görüşüb, salamlaşıb, hal-əhval tutandan sonra yanlarını basa-basa otağın bir küncündə qoyulan naqilli elektrik sobasına yaxınlaşdı. Uzərinə qoyulmuş göy parça bükülü, siqaret kimi ucu közərən çubuğun birini əlinə götürüb cəld hərəkətlərlə Asimanın boynuna, qollarına, ayaqlarına çəkdi. Asiman ətrafına fırlanan Güləndamın iri qara gözlərindən ətli-canlı əndamına qədər gözünün ucu ilə oğrun-oğrun süzdükcə, siqaret kimi bükülmüş parcanın közərən ucu ilə bədəninə dağ çəkilirdi. Ona toxunan “cəhənnəm odu” düşdüyü “cənnətdə” hiss edilmirdi. Necə deyərlər, gözü qalmışdı Guləndamın “gül əndamında”. Hər hərəkətində titrəyən yambuzları diqqətdən yayınmırdı. Asimanin oğrun baxışları da heç Güləndamın nəzərindən qaçmamışdı: “Hara baxır, görəsən bu şorgöz?!” Bəlkə də ondan idi ki, əlində tutduğu bükülmüş parçanın közünü ayılsın deyə yanan siqaret külqabıya basılan kimi onun bədənində basıb söndürürdü.
* * *
Qapıdan çıxan kimi Minəxanım öz aləmində olan Asimanın qolundan yapışıb silkələdi:
– Nə gözüvü zilləmişdin xalxın arvadına?
Asiman astagəl tələffüzü ilə sayıqladı:
– Görmədin, necə iri gözləri var idi?–böyrünü deşən dirsəyin zərbəsindən bir anlıq ayilib: – Anam-bacım olsun! Mən nə deyirəm ki?!
Minəxanım pıçıltı ilə qulağına qışqıraraq tez onun sözünü kəsdi:
– Bəsdir, hələ bir danışır da?
Asiman arvadı ilə yol boyu deyişə-boğuşa evə gəlib çatdıqdan biraz sonra ara sakitləşincə ufuldaya-ufuldaya yataq otağına çəkildi. Minəxanım isə deyinərək qonaq otağında çay süfrəsi hazırlamağa başladı.
İçəridən Asimanın yanğılı zarıltısı gəlirdi: – Ay aman, yandıııım. Yaman göynədire, ay Minə. Yandıme, yandım.
Deyəsən o bədənində közlənən yerlərin acısını yavaş-yavaş hiss edirdi.
Yavaş-yavaş artan ağrılar Asimanın naləsini “asimana” qaldırmışdı.
– Müharibədə heç belə odlanmamışdım, ay Minəəə. Oddadınız məni.
Minəxanım isə heç nə olmayıbmış kimi divanda oturub təzə dəmlədiyi çaydan bir qurtum ağzına alaraq televizorun pultunun düyməsini basdı:
– Sən hələ çox odlanacaqsan.
Televizorun ekranı işıqlanan kimi musiqi səsi Asimanin ahu-zarını üstələdi.
Yandım ay Allah, iri-iri gözləri,
Yandım ay Allah, iri-iri gözləri…
Şairə-jurnalist-publisist
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,
Sonetlərim – silsiləsindən
Sənin o növraqlı yolların üstə,
Çiçəkli baharam,qönçə güləm mən.
Bir ömür istərəm ,qolların üstə,
Sevgimi,eşqimi sənlə böləm mən.
Könül can atanda ilk görüşünə,
O axşam hədiyyən vüsalın oldu.
Ayın nuru qondu xoş gülüşünə,
Söyüdlər həsrətlə saçların yoldu.
Olub eşq dalğıcı tapdım dürr,inci,
Qəlbimə sığmırdı eşqin sevinci
Ulduzlar süzürdü bizi o anda.
Xoş bahar gecəsi artıq yarıydi,
Şahid göy üzünün ulduzlarıydı,
Qoşa addımladıq,ay işığında.
Şairə-jurnalist-publisist
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,
Yaradanın duasıdır,
Xalqın könül butasıdır.
Lisanların atasıdır,
Doğma dilim, Ana dilim.
Ümman qədər dərindir,
Gəl sən də dinlə, dindir.
Qənddən, baldan şirindir,
Doğma dilim, Ana dilim.
Günəşlədir, ayladır,
Qəlb oxşayan layladır.
Güldürür, həm ağladır,
Doğma dilim, Ana dilim.
Güvəni var özünə,
Hər kəlmə, hər sözünə.
Oxdur düşmən gözünə,
Doğma dilim, Ana dilim.
Hopub iliyə, qana,
Mən övladam, o Ana.
Qələm verib Dövrana,
Doğma dilim, Ana dilim.
Qapımı açmışam dağlara sarı,
Dağlardan əsən meh üzümdən öpür.
Neçə kədərimə dağlar hasarım,
Gözüm zirvələrin gözündən öpür.
Qürubun gözündən qərib bir həsrət,
Günəşin üzündən qəm-qüssə yağır.
Bu günüm ömrümə yazılan qismət,
Sabahım RƏBBİMİN əlinə baxır.
Solur buludların qızıl yanağı,
Qaralır səmanın mavi bənizi.
Çəkdikçə ay üzdən bəyaz düvağı,
Əriyir göylərin zülmət dənizi.
Ulduzlar səmada yanan çıraqban,
Gecənin qoynunda Ay ocaq çatır.
Bu gecə sükuta qərq olur hər yan,
Bu gecə hər nə var ürəyə yatır.
An ana calanıb gecədən keçir,
Bir də ayılıram- gecə yarıdır.
Sən demə xəyalım gecədən keçib
Yuxumu qaçıran sözün yarıdır.
Bu gecə sıgınıb tənhalığıma,
Barışa bilmirəm dərdlə,qədərlə.
Bürünüb ümidin bəyazlığına,
Vaxtı öldürürəm xatirələrlə.
Gecəmi vaxt yeyir,özümü sözüm,
Söz-söz boşalıram varağın üstə.
Sözümün əlindən əlimi üzüb,
Yeriyə bilmərəm ayağım üstə.
Qapımı açmışam dağlara sarı,
Dağlardan əsən meh üzümdən öpür.
Neçə kədərimə dağlar hasarım,
Gözüm zirvələrin gözündən öpür.
Azərbaycan Quba
04.05.2001.
Bu gecəni sükut yeyir,
Bu gecə-sənsiz bir gecə.
Sənli günü həsrət geyib,
Bu gecədən çətin keçəm.
Bu gecə neçə söz ölüb-
Dirilir,qatır başımı.
Bu gecə-göydən süzülən
Ulduz-ulduz göz yaşımı?!
Üzümdə ayın işığı,
Gözümdə dərd gecələyir.
Üzür məni tənhalığım,
Ürəyimi gecə yeyir.
Üşütməzdi qəm sevgimi,
Gəlməzdi həsrət qapıma.
Ulduzları təsbeh kimi
Düzsəydim sevda sapına.
Ulduzların misra-misra
Durulsam süd baxışında,
Nə dərdim olar,nə yaram-
Yuyulsam söz yağışında.
Gilə-gilə gilələnir,
Ulduzlar göyün üzündə.
Sanki göydən nur ələnib
Zülməti yuyur gözümdən.
Ay öpdükcə baxışımı,
Təskinləşir ürəyim də.
İçib ulduz yağışını,
Söz cücərir ürəyimdə.
Azərbaycan. Quba
24.07.2016
Ömür yolcusuyam , limanım sənsən,
Sevginlə qaynayır qanım , Neftçalam.
Yelkənli qayığam , ümmanım sənsən,
Sənə əmanətdir canım , Neftçalam.
Sən mənə sadəcə ünvan deyilsən,
Ümid qaynağısan , ata ocağı.
Varsan , həqiqətsən , güman deyilsən,
Mehrin , məhəbbətin ana qucağı.
Xəzər şirin-şirin çalır laylanı,
Oxşayır hüsnünü gilavar , xazri.
Günəş səndə doğur , şəfəq parlayır.
Bəxş edir cahana zərrin səhəri.
Daim küləklərin zümzüməsidir.
Kür ilə Xəzərin vüsal nəğməsi.
Tarixin əbədi yaddaş səsidir,
Qumlu sahillərin qüdsal nəğməsi.
Bəzəksiz-düzəksiz gözəlliyində,
Tanrının öz zövqü, möcüzəsi var.
Sənin öz cazibən özəllyində
Ürəkdən sevənə sirrini açar.
Nə uca dağların, nə ormanların
Nə buz bulaqların, çeşmələrin var
Amma ləyaqətli, mərd insanların,
Ürəyə yatımlı çeşnələrin var.
Zəngin ovlaqların, sutatarların,
Ceyranlı, turaclı çöllərin vardır.
Yerüstü, yeraltı, sərvətin, varın,
Barlı-bərəkətli ellərin vardır.
Ömür yolcusuyam , limanım sənsən,
Sevginlə qaynayır qanım , Neftçalam.
Yelkənli qayığam , ümmanım sənsən,
Sənə əmanətdir canım , Neftçalam
Hər ürək yansın Hüseyn eşqilə pak olsun gərək,
Hər könül qoy məst olub bu eşq ilə dolsun gərək.
Məsləki, andı, səbatı, etibarı öyrədən,
Bir imamın məqsədi örnək kimi qalsın gərək.
Etdi insanlıq üçün canın fəda, oldu şəhid,
Bu məqamı bəndələr hər gün yada salsın gərək.
Ən müqəddəs bildiyi Allah yoluydu, dönmədi,
Bu əqidə, bu inam daim zəfər çalsın gərək.
Ağlama, ibrət götür, Allaha eşqi əxz elə,
Hər Hüseyn aşiqinin qəlbi əmin gülsün gərək.
Şəkkə qəlbində, Müzəffər, qayma yer qalsın, ələn,
Şeytanı şahud tutan kafər kimi ölsün gərək.
2012
Sumqayıtda Mərkəzi Kitabxanada Xalq Şairi Səməd Vurğunun 110 illik yubileyi qeyd olunub. Tədbir Şəhər Mədəniyyət Evi və kitabxananın birgə təşkilatçılığı ilə reallaşıb.
Sumqayıt Şəhər Mədəniyyət və Turizm İdarəsinin mətbuat xidmətindən AZƏRTAC –a bildirilib ki, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Sumqayıt bölməsinin sədri Sabir Sarvan Səməd Vurğun yaradıcılığı haqqında məlumat verib.
Daha sonra yubiley tədbiri bədii hissə ilə davam edib.
Tədbirdə şairin əsərlərindən ibarət kitab sərgisi nümayiş olunub.
Mənbə: http://www.azertag.az
Şairə-jurnalist-publisist
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,
Sonetlərim – silsiləsindən
Yoluna baxmaqdan yorulub gözüm,
Hər anım, saniyəm qəhərdir, gülüm.
Məcnuntək çöllərə aparır izim,
Gecəm, gündüzüm də kədərdir, gülüm.
Rəvamı bir ömür hey ağlayasan?
Əl çəkmir dərd, ələm yaxamdan, gülüm.
Hicranı nə qədər qucaqlayasan?
Haçan de, üzümə gülər dan, gülüm.
Xoşbəxtlik ilğımtək keçir gözümdən,
Min ocaq qalandı eşqin közündən.
Sevgimin tonqalı nə vaxt yanacaq?
Əridi ömrümdə fəsillər, illər,
Bir Məcnun eşqidir çağlayan sellər.
Bu qanlı sellərə kim dayanacaq?
Şairə-jurnalist-publisist
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,
Sonetlərim – silsiləsindən
Nə vaxtdır hicrana çələng hörürəm,
Bitəcəkmi həsrət hələ bilmirəm.
Hara baxıramsa səni görürəm,
Ağlar gözlərimi silə bilmirəm.
Boş bir quş yuvası bu könül sənsiz,
Kimsəsiz, viranə, quru budaqda.
Bir ömür yaşandı fərəhsiz, şənsiz,
Sevgi nəğmələri dondu dodaqda.
Ayrılıq yelləri əsəndən bəri,
Könül sevdasından küsəndən bəri,
Meylini salıbdır badəyə, meyə.
Ümidim əl açan dilənçi kimi,
Ömrə yamaq vurur pinəçi kimi,
Hicranın yarası qapansın deyə.
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı
İndi dünyanın kiridiyi
Bir yerdəyəm.
Günahlarım dar ağacım,
Tək odur şirinim, acım.
Sünbül saçlarım kəndir olub,
Asıb məni günahlarımdan.
Qurtarmaq istəyir sabaha
Hayqıran ahlarımdan…
Bu vasvası dünyanın,
Mənə işgəncəsi nə?!
Ağzı göyçəklərin
Düşüncəsi nə?!
Sevgi Allahı mənə qarşı,
Bu qəddarlığı rəva görməz,
Yer-Göy buna göz yumsa da,
Tanrı bu nahaqqı götürməz…
… İndi dünyanın kiridiyi
Bir yerdəyəm.
Sənin nağıllarınsa elə yuxutək itib!!
Günahlarım dar ağacım,
Tək odur şirinim, acım…
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı
29 may, 1976-cı ildə, Cəlilabadın Zopun kəndində anadan olmuş, 23 fevral, 1997-ci ildə, torpaqlarımızın müdafiəsi uğrunda qəhrəmancasına şəhid olan Abiyev Rövşən Mailxan oğluna həsr olunur.
Bu torpaqda şəhid kimi yatmısan,
Qəhrəmanlıq zirvəsində dayandın.
Layla olub, qızılgülə batmısan,
Qönçə ikən, haqq səsinə oyandın.
Dedin ki, həyatda yaşayırıqsa,
Vicdanla, qeyrətlə yaşayaq, qoşa.
Kişilik adını daşıyırıqsa,
İgidlik asanca gəlməyir başa!
Vətən qeyrətini dərd eləmişdin,
Düşmənə güllələr getməyib boşa.
Axı niyə belə çox tələsmişdin?
Fələk atlı oldu, ömür tamaşa.
İgid Rövşən, dağ çayıtək daşmısan,
Ruhun qarşısında biz baş əymişik.
Şəhid kimi zirvələri aşmısan,
Qan boyamış köynəyini geymişik.
Şücaətin yayıldı bu dünyaya,
Ruhun döyüşlərdə bizə sipərdir.
İgidliyin yetdi günəşə, aya,
Şəhidlik kişiyə böyük hünərdir!!
Bu gün-iyul ayının 31-də dostum, gözəl insan, Qarabağ müharibəsi qazisi Zabit Dadashlinın doğum günüdür, Zabit qardaşımı səmimi qəlbdən təbrik edir, uzun ömür, can sağlığı, işlərində uğurlar diləyirəm.
Dostum Zabit Dadaşlıya
Çətindir hər kəsin karına gəlmək,
Hamıya sevdirdi özünü Zabit.
İşi, əməlilə qazandı hörmət,
Qoydu ürəklərdə izini Zabit.
Qəlbində hamıya məhəbbət, qayğı,
Üzündə itməyən təbəssümü var.
Böyüyə-kiçiyə tükənməz sayğı,
Qanında müdriklik təcəssümü var.
İnsanlıq, nəciblik ali məramı,
Sadəlik bəxtinə düşən xəzinə.
Qatmaz bir-birinə halal-haramı,
Haqqı çıraq tutar daim özünə.
Vətən sevgisiylə döyünür qəlbi,
Qazilik əbədi yolu, məramı.
Paltarı mülkidir, ürəyi hərbi,
Qəti qələbəyə sınmaz inamı.
Açıqdır ürəyi, safdır niyyəti,
Halal bərəkətli, çörəkli adam.
Sönməyən mayakdır səmimiyyəti,
Hamıya, hər yerdə gərəkli adam.
Göz yaşı ürəkdən süzülər , axar,
Kiprikdən qopdusa , yanaqda durmaz.
Hər şeyin öz yeri , öz məqamı var,
Meyvə yetişdisə budaqda durmaz.
Fələk öz işində , – qan-qadasında,
Sevinc əsir qalıb qəm adasında,
Ağa günahından , qul xatasından,
Tanrı kərəmindən qıraqda durmaz.
Təndir soyuqdursa kündə neyləsin,
Mərd ,
namərd işlədən fəndə neyləsin,
Allah dağıdana bəndə neyləsin,
Özülü çürük ev dayaqda durmaz.
Hər ocaq başında isinməz ürək,
Üzü ağ eləyər halal duz-çörək,
Duyub anlamağa qəlb odu gərək,
Sevənlər bu oddan uzaqda durmaz.
Mais Temkin
Sevgimiz, eşqimiz zirvələr aşa,
Arzu-istəyimiz çıxmasın boşa.
Seyr edək dünyanı, gəl gəzək qoşa,
,,Mən də rahatlaşım, sən də rahatlaş.”
Əllərim şəlalə telində gəzsin,
,,Can” sözü bal-şəkər dilində gəzsin.
Qolum kəmər olub belində gəzsin,
,, Mən də rahatlaşım, sən də rahatlaş.”
Nə mən həsrət çəkim, nə sən qəm yemə,
De, sənsiz könlümü mən açım kimə?
Ürəyim nə umsa, ancaq ,,yox” demə,
,,Mən də rahatlaşım, sən də rahatlaş.”
Qoymayaq ümidlər gül kimi sola,
Könlümüz qüssədən, kədərdən dola.
Sarıl, qollarını boynuma dola,
Mən də rahatlanım, sən də rahatlan.
Yegane Bagirova
Siz çox istedadlı mən isə tənbəl
Mən də şair idim bundan çox əvvəl
Qələmi qoy yerə bir azca dincəl,
Mən də rahatlaşım sən də rahatlaş.
Mais Temkin
Qələmi mən necə de, yerə qoyum?
Qəm didir bağrımı hey oyum-oyum.
Çəkilək xəlvətə, olaq qol-boyun,
Mən də rahatlaşım, sən də rahatlaş))
Yegane Bagirova
Bu sevgi menimçün böyük bir əsər
Mən bütün dostlara vermişəm dəyər
Xəlvətə çəkilsək çəkər içxəbər
Məndə rahatlaşım səndə rahatlaş?
Rahatlıq nədir ki xəlvətdə olsun
Bir gün o rahatlıq qismət də olsun
Rahatlıq olursa cənnətdə olsun
Mən də rahatlaşım sən də rahatlaş.)))
Mais Temkin
Bir gözəl guşədə, cənnətməkanda,
Olanda , rahatlıq tapırsan onda.
Sevgimiz çağlasın damarda, qanda,
Mən də rahatlaşım, sən də rahatlaş.
Gəl çıxaq gəzməyə çəmənə, düzə,
Oturaq üz-üzə, baxaq göz-gözə,
Sevənlər qoy qibtə eyləsin bizə,
Mən də rahatlaşım, sən də rahatlaş.
Yarın xumar baxan gözü cənnətdir,
Ləbləri, nur saçan üzü cənnətdir.
Vüsala yetməyin özü cənnədir,…
Mən də rahatlaşım, sən də rahatlaş.
Könlümü gətirdin təbə ilhama,
Bəs ağzım, de, nə vaxt gələcək tama?)))
Qovuşaq vüsala,xoş arzu kama,
Mən də rahatlaşım, sən də rahatlaş.))
Bu dünyanın yaşı yaşdan yuxarı,
Babaların babasıdır bu dünya.
Sevgilərin doğulduğu səhərdir,
Soyuq hicran gecəsidir bu dünya…
Kamı kamdan ayrı salan fələyim,
Qəlbi qırıq şairlərin dostudur.
Keçmişimə dəfn olunub diləyim,
Daş üstündə daşı durmur, yaşlıdır…
Dolayıbdır öz çərxinə hamını,
O, yıxıbdır başımızın damını.
Dəyişibdir zaman-zaman donunu,
Özü heç vaxt dəyişməyib bu dünya…
Zalımlara xoşbəxt həyat yaşadıb,
Təmizləri yarı yolda tək qoyub.
Gecələri bayquşları oxudub,
Qorxaqların ürəyinə şəkk qoyub…
Durnaları yollarından saxlayıb,
Qış içində yaza dönüb bu dünya.
Gözəllərin namusunu alıbdır,
Çirkin, murdar üzə dönüb bu dünya…
Qəfəs olub neçə igid oglana,
Azad gəzir cahilləri, pisləri.
Bu dünyadan baş açmıram, ay ana,
Əyri olub bu dünyanın düzləri…
Yurdoğlunun ürəyində dağ olub,
Dağ başında qartal olub bu dünya.
Baxılanda bəhər verən bağ olub,
Bağı satan bağban olub bu dünya…
Ölkələri ayırıbdır, satıbdır,
Halallığı haramlığa qatıbdır.
Ölənlərin gözlərində itibdir,
Qalanlarçün görən, varmı bu dünya?!
Varsa, harda qalıb onun şahidi?
Əcdadımız sultan idi, şah idi.
Sevənlərin ürəyində ah idi,
Sevməyənə nə var, nə yox bu dünya…
Hər gecə bir ömrün sonu kimidir,
Hər gecə sakitlik çökür şəhərə.
Danışan dillərə kilid bağlanır,
Açarı atılır dərinliklərə…
Yenə ruhlar sürünür arxamca,…
Rahatlıq axtarır nakam ürəklər.
Yenə kədər gəzir mənim dalımca,
Dondurur qəlbimi soyuq küləklər…
Sükutun içində gəzən gözlərim
Qaranlıq dünyada işıq axtarır.
Ruhları tapıram mən öz yolumda,
Bilmirəm, bu yollar hara aparır?!…
Ölûmlü dünyada yaşayan insan,
Sinədə bir ürək daşıyan insan,
Ruhunu verdiyi kəsi axtarır…
Axtarır…, tapmamış, ölüm onu tapır…
Qəflətən bir ömrün min-min arzusu
Amansız ölümün qurbanı olur.
Sevincli, işıqlı sayılan dünya
Nakam ürəklərin zindanı olur…
Arxivə atılır keçdiyin həyat,
Bir heçə çevrilmək belə asanmış.
Yasına verilir ömrünün yazı,
Meydandan belə tez çıxmaq da varmış…
Gözlərə inanan sadəlövh biri
Canından keçəcək sevgi uğrunda.
Qəlblərin aynası yalan desə də,
Üzün göstərəcək öz üsulunda…
* * *
Sevgiylə ölümün arasındakı
Səddləri keçmişəm səni sevməklə.
Oxudum özümə öz ürəyimi,
Nəyi qazanmışam səni sevməklə?!…
*****
Həyatda yolunu tapa bilməyən
Çətin tapa bilsin istədiyini.
Kiminsə dalınca sürünsə belə,
Tale verməyəcək gözlədiyini…
*****
Heyrətə gətirmir bu ruhlar məni,
Bir gün mən onlara qarışacağam.
Qarışıq həyatım, – qarışıq yuxu,
Səni yuxum kimi unudacağam!…
*****
Susuram daha…
Susuram, səssizlik mənim ruhumu
Özüylə aparır getdiyi yerə…
Gedərəm bu yolun sonuna qədər,
Sevginin gözümdən itdiyi yerə…
*****
Bəzən dayansam da yol ortasında
Heç donub qalmaram, narahat olma!
Sənlə keçirdiyim dəqiqələrə
Yas da saxlamaram, narahat olma!…
*****
Əgər fikrim getsə çox uzaqlara,
Gözümü dikdiyim qara yollara
Mən də öz ruhumla yoldaş olaram…,
Nakam ürəklərə sirdaş olaram!…
* * *
Nə yaxşı ki, bu gecə
Tək deyiləm bu yollarda…
Nə yaxşı ki, yaşayıram,
Sürünsəm də bu yollarda…
Yaşayıram məhəbbətlə,
Yaşayıram ümidlərlə,
gələcəklə yaşayıram!…
*****
Hər gecə bir ömrün sonu kimidir,
Hər səhər bir körpə doğula bilər.
Bütün qapıları açar məhəbbət,
Yuxular bir anda çin ola bilər…
*****
Yenə ruhlar sürünür arxamca,
Rahatlıq tapacaq nakam ürəklər.
Kədər gələ bilməz mənim dalımca,
Mənə qanad verir ilıq küləklər!…
Sənsiz qaldığımdan üç il də keçdi,
Getdi ömrümüzdən üç qış, üç bahar.
Bu sevgi nağıl tək keçmişə köçdü,
Geriyə mən qaldım, bir də almalar!
Üç il, hər birisi həsrət düyünü,
Olmadı bəxtimin düyünün açan.
Gördüm dost toyunu, qohum toyunu,
Görmədim özüm tək sevgidən qaçan.
Bəli, doğru dedim, qaçdım sevgidən,
Etibar etmədim, ürək vermədim.
Səni bu həyatda itirən gündən,
Kimisə sevməyi gərək bilmədim.
Unuda bilmədim, nadan olmadım,
Əziyyətə layiq bildim özümü.
Səni sevdiyimi heç vaxt danmadım,
Sən isə yollarda qoydun gözümü.
Səbəbkar axtarma, səbəb istəsən,
Bütün olanlara özün səbəbsən.
Tanrı duasına qıyğacı baxan,
Barmaqla göstərən zalım birisən.
Tələsdim, tez verdim sənə qəlbimi,
Uşaqlıq eşqimi, diləklərimi.
Var olub həsrətin çəkdirə bildin,
Getmisən, bu qədər bəsin deyilmi?
Yurdoğlu yaşardı eşqinlə onda,
Eşqinə qarşılıq dərd, kədər verdin.
Ürəyi bir yanda, özü bir yanda,
Onu tək qoymaqla axı neynirdin?
Ağrılar içimdən dinir hər axşam,
Nakamlıq diləyim heç olmamışdı.
Sən məni tək qoyub getdiyin zaman,
Ürəyim ümiddən kor qalmamışdı.
Getdin, üç il keçdi, unutmadım ki,
Keçmiş arzuları, xatirələri.
İndi hər nəğmədə yaşayıram mən,
Sənsiz mövsümləri, sənsiz günləri.
Mən qaçdım sevgidən sənsiz qalandan,
Qorxdum, inanmadım heç bir qadına.
Görəsən, özünlə birgə qalanda,
Hərdən düşürəmmi sənin yadına?!
Sənsiz qaldığımdan üç il də keçdi,
Getdi ömrümüzdən üç qış, üç bahar.
Bu sevgi nağıl tək keçmişə köçdü,
Geriyə mən qaldım, bir də almalar…
Dəyişən bir sənsən,bir də ki zaman,
Yer də həmən yerdir,göy də həmən göy.
Sənin bu dünyayla işin olmasın,
Yetər,deyindiyin arxasınca hey!
Bir damla göz yaşın sonda ölən köz,
Dilinlə gor eşmə ürəyim də sən.
Dünən sevincimə şərik olan,qız,
Bu gün kədərinlə ürəyimdəsən.
Əllərim bulaşır göz yaşlarına,
Alın yazısıdır-göz yaşı deyil.
Qucub dizlərini hönkürmə belə,
Dizlərin eşqinə baş daşı deyil.
Azərbaycan.Quba.
Bu dünyanı talan-saldı düyünə,
Allı-güllü yalan saldı düyünə.
Köçən köçdü,qalan qaldı bu günə,
Tanrım,məni o dünyaya bağışla.
Kimə baxsan-ürək dolu,göz dolu,
İş görəndən vəd verən çox-söz dolu,
Sevinənim,gülənim yox göz dolu,
Tanrım,məni o dünyaya bağışla.
Nə insaf var,nə mürvət var dünyada,
Haqqı danan hərəkət var dünyada,
Daşdan çıxan bərəkət var dünyada,
Tanrım,məni o dünyaya bağışla.
Əsəbini çəkmə belə tarıma,
Ölüm haqdır-Haqqı danıb zarıma!..
Bu dünyada bu üz ki var-qarımaz,
Tanrım,məni o dünyaya bağışla.
Ürəkli yox dayaq olsun birliyə,
Yersiz gəlib divan tutur yerliyə.
Dünya dərdmi,dərdmi dönüb sərgiyə?!
Tanrım,məni o dünyaya bağışla.
Yaxşı nə var-yığışır əl-ayağı,
Məzarlaşır mərd böyüdən qucağı.
Dərd üyüdən dəyirmandır ocağım,
Tanrım,məni o dünyaya bağışla.
Bu dünyanın əzabı bol qəbirdən,
Kəfəni al,mayası tərs xəmirdən,
İkiəlli yapışdığım səbirdən,
Tanrım,məni o dünyaya bağışla!
Azərbaycan.Quba.
16.09.2000.
Ps. 21-23.07.2001-ci ildə “Ekspress” qəzetində çap olunmuşdur.
Sənin kimi bir mələklə,
Ömür sürəm xoş diləklə.
Mən ömrünü gül-çiçəklə
Gərək bəzəyəm, qadası.
Uzaqdasan, yetmir əlim,
Bir gün səslə, uçub gəlim.
Bir az çılğın, bir az həlim,
Bir az məzəyəm, qadası.
Tapıb bir yol ürəyimə,
Gəl, sakin ol ürəyimə.
Süzülüb dol, ürəyimə,
Könlü kuzəyəm, qadası.
Sözümdə bütövəm- tamam,
Bu sevdada yanan şamam.
Deyirsən eşqimdə xamam,
Axı təzəyəm, qadası!
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, AYB və AJB üzvü,
Prezident təqaüdçüsü, Gənclər müfakatçısı
Mənə yalan danışdılar…
İnandım…
Sənsiz ömrün bu başından
O başınacan qaçdım…
Sən deyil,
Məni çobanyastığı aldatdı…
Sən getdin…
“Uç-uç baba”lar da qayıtmadı…
Yay gəldi…
Hər ad günümdə bir hədiyyə;
Bir il daha sənsizliyə…
Aman Allah, ömrümüzün,
Zili varmış, bəmi varmış.
Həm sevinci, toy, büsatı,
Həm kədəri, qəmi varmış.
Duyğu qəlbin bar-bəhəri,
Dilimin qəndi, zəhəri.
Yerli-yersiz həm qəhəri,
Həm könlün xoş dəmi varmış.
Gözlər oxdur, qəlb kamanı,
Qəlbin eşqsiz yox sahmanı.
Başımın sevgi dumanı,
Gözlərimin nəmi varmış.
Kaş sevilsin, sevsin ürək,
Polad xeyir biç, xeyir ək.
Aqillərin sayı tək-tək,
Nadanların cəmi varmış.
23.03.2015
Qovurdu qorğatək oynatdı yaman,
Həyat sıxa-sıxa yaşatdı məni.
Nə qədər can atdım vermədi aman,
Güldürə-güldürə ağlatdı məni.
Sevgidən dolanda gözümün yaşı,
Dəryanın üstündə şeh imiş sanki.
Tüstümdən alışdı bağrımın başı,
Üzümə toxunan meh imiş sanki.
Özgəyə oxşamaq həvəsi ilə,
Özümü itirib dönmədim yada.
Hər kəsə yaxşılıq müjdəsi ilə,
Əlimi uzadıb yetişdim dada.
Şərəflə yaşadım, ucaldı başım,
Əhdə dürüst oldum, sözümə düzgün.
Məni aldatmadı zənnim, yaddaşım,
Keçmişdən dərs aldım, gələcək üçün.
Varmı başa düşən, hanı bəs duyan?
Mən qayğı göstərdim, qayğı ummadım.
Üzüm ağ, başım dik, qəlbimdə iman,
Haqsızlığı görüb göz də yummadım.
Polad söhbət edir şeirin dilindən,
Mərhəmət umana qaşqabağım yox.
Əlhəzər laqeyid, bədxah əlindən,
Sevgidən savayı umacağım yox.
03.02.2015
Ürəyimdə dağ olan kəs,
Kürəyimdə gəlib dağ ol.
Ay üzümə ağ olan kəs,
El içində üzüağ ol.
Daş, kəsək atma önümə,
Yetiş dada, çat ünümə.
Şərik oldun xoş günümə,
Pis günümə gəl ortaq ol.
Deyə-deyə yalan-palan,
Keçən keçdi oldu olan.
Mənəm yanan, qeydə qalan,
Yaxşı saydın məni, sağ ol.
Mən incidim, sən incimə,
Baxıb sevin, dürr, incimə.
Polad, qoşul sevincimə,
Xoşbəxt yaşa, min budaq ol.
27.05.2015
İslamın açarı, sirri namazdır,
Uca yaradanla o bir təmasdır.
Sən sığın namaza, tək Allahı gör,
Aləmlərin rəbbi, ulu şahı gör.
Haqqa qovuşmağın şifrəsi namaz,
Allahın ən varlı süfrəsi namaz.
Burda turlu-türlü hər neməti var,
Rəhməti, rəğbəti, mərhəməti var.
Qapısı açıqdır hər zaman, hər an,
Əliboş qaytarmaz, olma nagüman.
Qəlbən istəyənin gülər arzusu,
Artar bərəkəti, daşar ruzusu.
Dinlə məhəbbətlə azan səsini,
Bəndənin Allaha eşq nəğməsini.
Sülhə, hürriyyətə çağrışdır azan,
Birlik, əminlikdir, barışdır azan.
Saflığa çağırır müsəlmanları,
Yoluna qaytarır yol azanları.
Səcdə qıl müqəddəs qibləgahına,
Allahın nur seli axsın ruhuna.
Iyul 2013.
Mən onun evladıyam …
Zəhmətkeş bir atanın,
Eşqınin , həvəsinin
alovuyam , oduyam.
Nəzərimdə hünərin,
mərdliyin ,əzəmətin
ölməz rəmzidir atam.
Hər yanda , iftixarla
öyünürəm bu ada.
Bu ad arxam, dayağım,
bu ad cəsarətimdir.
Bu həyat yollarında
yenilməz qüvvətimdir.
Bu adın işığında
gələcəyə baxıram.
Qürurla səhər- axşam
mərd əlləri sıxıram.
O qabarlı əllərin
torpaq , bərəkət ətri
mənə həyat veribdir.
O qabarlı əllərin
qurub- yaratmaq əzmi
mənə qanad veribdir.
Ata-qüdrət qaynağım,
Ata – yanar ocağım.
Dözüm ,qüdrət heykəlim,
təsəlli umacağım.
Şe’ri, sənəti sevən,
Işi,zəhməti sevən,
Hallalığa baş əyən
bir nəslin oğluyam mən.
Nəsihət boxçasından
bolluca pay götürdüm.
Hörməti , məhəbbəti
nə dandım nə itirdim.
Gözləri tox, üzü ağ,
ürəyi günəş atam.
Arzusu göylər kimi
sahilsiz , geniş atam.
Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin (AAB) dəstəyi ilə tanınmış aşıq, Əməkdar İncəsənət Xadimi Ədalət Nəsibovun repertuarı yazıya alınacaq, külliyyatı işıq üzü görəcək.
Bu barədə AZƏRTAC-a AAB-dən məlumat verilib.
Aşıq Ədalət saz havalarının bənzərsiz ifaçısı kimi şöhrət qazanıb. Onun ifaları dünyanın bir çox ölkələrində ən mötəbər məclislərdə dinlənilib. Saz sənəti bu böyük sənətkarın sayəsində ən uca zirvəyə çatıb.
Külliyyatın payız aylarında təqdimatı keçiriləcək.
Mənbə: http://www.azertag.az
Rusiya Federasiyasının Dağıstan Respublikasının paytaxtı Mahaçqala şəhərində iyulun sonu, avqustun əvvəllərində keçiriləcək VII “Dağlılar” Beynəlxalq folklor və ənənəvi mədəniyyət festivalında Azərbaycan aşıqları da iştirak edəcək.
Azərbaycan Aşıqlar Birliyindən (AAB) AZƏRTAC-a verilən məlumata görə 12 nəfərdən ibarət nümayəndə heyətimiz artıq Mahaçqalaya yola düşüb. AAB-nin katibi Məhəmmədəli Məşədiyevin rəhbərlik etdiyi nümayəndə heyətinə aşıqlardan Əməkdar Mədəniyyət İşçisi Haşım Balasıyev, Qələndər Zeynalov, Dəmir Vəliyev, Nəbi Nağıyev, Nazim Quliyev və Babək Şahbazov, balaban ustaları Əziz Ağacanov və Səfər Mehdiyev, nağaraçalan Nemət Rəhimov daxildir.
Bildirilib ki, aşıqlarımız festivalda geniş proqramla çıxış edəcək, Azərbaycan aşıq sənətinin zənginliyini və möhtəşəmliyini özündə əks etdirən aşıq havalarımızı səsləndirəcəklər.
Mənbə: http://www.azertag.az
Sumqayıt Şəhər Mədəniyyət və Turizm İdarəsinin balansında olan Poeziya klubunun artıq yeni ünvanı müəyyənləşib.
İdarədən AZƏRTAC–a bildiriblər ki, mərkəz artıq Poeziya evi kimi fəaliyyət göstərəcək. Artıq Poeziya evinin binasının üzərinə onun yeni adını əks etdirən lövhə də vurulub.
Əli Kərim adına Sumqayıt şəhər Poeziya klubu 1990-cı ilədək müxtəlif mədəniyyət evlərinin nəzdində ictimai əsaslarla fəaliyyət göstərib. Poeziya evi ilə bağlı qərar şəhər ictimaiyyəti tərəfindən təqdirlı qarşılanıb.
Mənbə: http://www.azertag.az
Haqq, nahaq kül deyir oda bəzisi,
Oda da kül deyən tapılır hərdən.
Nədənsə çatmayır dada bəzisi,
Yetişmir imdada ikidən, birdən.
Özgənin səhvindən ibrət almışam,
Mən özüm o səhvi etməyim deyə.
Çox oda yanmışam, qeydə qalmışam,
Yaddaşlarda qalım, itməyim deyə.
Həzər daş altında yatan ilandan,
Hədyan danışandan, şər söyləyəndən.
Özümü qorudum şirin yalandan,
Sənə dostam deyib hər söyləyəndən.
Kağıza əyildim, əlimdə qələm,
Sözümə ağayam, sözü bütövəm.
Çəkirəm söz yükün, ağırdı şələm,
Sözün dünyasında odam, kösövəm.
Çuxurunu axıb tapdı hər vaxt su,
Qayğısız ürəyin gileyi bitməz.
Dəmyə torpaqlara hopdu hər vaxt su,
Polad, yaxşılıq et, yaxşılıq itməz.
16.07.2015
Yazıq dilim heç nə deyə bilməyir,
Sən də üz-gözümdən duymursan məni.
Mənəm-mənəm demir, öyə bilməyir,
Aləmə car çəkib yaymırsan məni.
Nə yaxşı rast gəldin, çıxdın qarşıma,
Canım da fədadı can sirdaşıma.
Yalvara-yalvara dönüb başıma,
Heç kimə vermirsən, qıymırsan məni.
Sağ olsun yaşasın söz duyanlarım,
Məni düz anlayıb, düz duyanlarım.
Nə yaman çoxalıb göz qoyanlarım,
Mən də elə bildim saymırsan məni.
Poladam, dolandım, gəzdim dağ-dərə,
Bu boyda zəhməti gəl vurma yerə.
O çiçək üzündən çəkməyə şirə,
Yaman insafsızsan, qoymursan məni.
24.09.2015
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı
Mən sənin olacaqdım,
Gördüyün haqsızlıqlardan,
Səni ovundurmaqçın.
Mən sənin olacamqdım,
Çəkdiyin acıları sənə unutdurmaqçın…
Mən sənin olacağdım,
Gecə yarı jaləyə sığınmaqçın…
Kasıba var-dövlət göstərən milyoner kimi,
Ehirasını göstərdin və qeyb oldun…
Getdin, itdin, bitdin, gecənin zülmətində…
Mələfəyə bürünən qızılı saçları,
Dağınıq geyimsiz qadın kimi.
Hisslərim ruhuma bürünüb!
Lal, dinməz gecələrdə, masamda şam olub,
Yanıb-yanıb, sönüb.
Yatağımda alov olub sürünüb!
Mən sənin olacağdım,
Gördüyün haqsızlıqlardan ,
Səni ovundurmaqçın.
Mən sənin olacağdım,
Çəkdiyin acıları sənə unutdurmaqçın…
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı
Tanrının qisməti axı bir deyil,
Mən də bəxtimdə belədi, neynək.
Gül-çiçəkli bağa salıram meyil,
Toxunub sevgidən ruhuma köynək.
Axı neyləmişdim, fələk mən sənə?
Ayrılıq ağırdı, pisdi, çətindi.
Bir qara ləkədi, sevgiyə tənə,
Qəlbimi bir payız üşüdür indi.
Mən necə inanım, fələk sayana?
Düzələr işlərin arxası bəlkə?!
Tanrı qol qoyubsa, getsəm hayana,
Sevgidi ruhumun yaxası bəlkə?!
Başının üstündə boynubükük bir ana,
Telefontək “dünyan” var… Ovsunlanmısan ona.
Ayıl! Başını qaldır! Gör ətrafda var nələr?
Olma, girib “dünyana” bu dünyadan bixəbər.
Sənin kimi övladçun ağarıb qara saçı,
Gənclik tərk edib onu, həyat olubdur acı.
Sənə görə əyilib sərv boynu, şux qaməti,
Qalmayıb çöhrəsində gəncliyin təravəti.
Dayanıbdır qarşında əlində ağır zənbil.
Ağbirçək hər qadını, hər ananı anan bil!
Yükün ağırlığından əyilib çiyinləri,
Heç düşünmür özünü, yola salır illəri.
Çox qocalıb…Zənbili güclə saxlayır ana,
Doqquz ay yükündən də çox ağır gəlir ona.
Gözlərindən bəllidir içindəki yorğunluq,
Acısın hiss etdirir əllərindəki suluq.
Gözün “gəncliyə” dikmiş, halı olmuş dərbədər,
Əzmi sanki əyilmiş qamətilə bərabər.
“Gənclik” baxmır “keçmişə”, düşünmür gələcəyi,
Maraqlı deyil ona, gəlmişi-gedəcəyi.
Elə bu an ayıltdı, səksəndirdi hər kəsi,
Səslənincə efirdən operatorun səsi.
Ana bir az toxtadı, rahatladı siması,
Görününcə onündə “Gənclik” stansiyası.
Eşqimdən danışan, dastan yaradan,
Çalınmayan sazım qalıb sinəmdə.
Ruhumdan süzülən, dilimi tutan,
Batman-batman sözüm qalıb sinəmdə.
Ömrümü boş yerə vermədim yelə,
Eşq üçün əridim mən gilə-gilə.
Bir anda yandırıb döndərər külə,
Tərpətməyin, közüm qalıb sinəmdə.
Daha istəmirəm dərdi, gileyi,
Sevgini, nifrəti, bilmirəm nəyi.
Sinəmdən aparın yuyub hər şeyi,
Dözə bilmir dözüm qalıb sinəmdə.
Qaşıma sinəmin yarasın, qardaş,
Yarsan dərd görərsən arasın, qardaş.
Dərd aldı ömrümün yarısın, qardaş,
Neçə-neçə yozum qalıb sinəmdə.
Tək göz muncuğudur gözüm sinəmə,
Yağ kimi yayılır sözüm sinəmə.
Polad, vurulmuşam özüm sinəmə,
Gözüm düşüb, gözüm qalıb sinəmdə.
26.11.2015
Əvvəl-axır bildim, geci-tezi var,
Kim üzün çevirdi, kim mənə qaldı.
Çoxundan umsamda olmadı simsar,
Gözümü göynədən nəm mənə qaldı.
Saxladım imanı, qorudum dini,
Zərrə-zərrə yığdım topladım mini.
Ətrafdan aldığım sevgini, kini,
Həm əlimdən verdim, həm mənə qaldı.
Kimdi bal yerinə içən zəhəri,
Ah çəkdim, yerindən oynatdım yeri.
Gülsə də bir gözüm, ağladı biri,
İşə bax, hər işdə kəm mənə qaldı.
Polad, addım-addım çoxdur güdənim,
Cücərsin toxumum, göyərsin dənim.
Təpədən dırnağa eşqdir bədənim,
Bəs niyə axırda qəm mənə qaldı.
23.11.2015
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı
Qonşumuz olmuş, Xalq rəssamı, rəhmət-lik Səttar Bəhlulzadəyə ithaf edirəm…
Yadımdadı, balaca bir qızcığazdım,
qayğılardan uzaq idim,
Həyatın sərt gərdişindən, dərd-qəmindən
iraq idim,
Oyanardım məhlədəki qoşa minarə məscidin
hər səhər azan səsinə,
Rəhmətlik İbad babamı da görərdim namaz
üstədi,
Üz tutub Haqq qibləsinə…
Dan yeri də ağarardı yavaş-yavaş,
O vaxt qorxardım gecədən,
Artıq yox olubdu təlaş…
Oyanardım günəş işiq saçan kimi,
Sevinərdim, tumurcuqlar açan kimi.
Çünki indi məktəbə yollanacaqdıq,
Sevimli Əlifbamızı hərfbəhərf, səbrlə
oxuyacaqdıq…
Görəcəydik biz qonşu Səttar əmini,
Rəssam da bizi görən tək atacaqdı
dərd-qəmini…
Deyərdi ki, balalarım, kim əgər “beş”
qiymət alsa,
onun rəsmini çəkəcəm,
Dünyanın rəng butasından ona çələnglər
hörəcəm!
Yığışardıq vaxt olanda Səttar əminin başına,
Hərdən təəccüb edərdik, uzun-uzun saçlarına,
Heyrət ilə biz baxardıq, rəssamın o fırça tutan
təkrarsız barmaqlarına!
Hərdən isə nə danışar, nə dinərdi,
Əlin çənəsinə qoyub, gözlərini qeybə dikib,
saatlarla düşünərdi…
Xəyalən dünyanı Səttar sehrli rəng butasında
parlaq mayaktək görərdi!
Sadə idi, heç sevməzdi şan-şöhrəti,
Rənglər dünyasıydı varı-dövləti…
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı
İllərin qəmini daha atmışam,
Kədəri dəryada mən batırmışam.
Sübhə kimi xəyallara dalmışam,
Dünyamızın sevgi nağılıyam mən.
Yazdığın nəğməyə ilham vermişəm,
Girmişəm qəlbinə, doğma bilmişəm.
Gəl əl-ələ verək qorxma, gəlmişəm,
Ürəyini aldım oğruyammı mən?
Ömür ötüb keçir sən bir dərdə bax,
Açılmayıb vallah hələ qaşqabaq.
Görməmisən belə yuxu, belə baxt,
Görəsən bu yolda döğruyammı mən?
Ən böyük dərddir Vətən məhbəsə , zindana dönə.
Əl-qolu bağlı oğullar ürəyi qana dönə.
Yağı düşmən dərbəylik edə yurdunda sənin.
Onda tükdən asılar taleyi məhkum Vətənin.
Vətən övladı döyüş , güc sənə haqdan düşəcək.
Yetişən meyvə dərilməsə budaqdan düşəcək.
Bil , sənin haqq səsinə haqqı sevənlər gələcək.
Yurdun azadlığı dan ulduzu tək hey güləcək.
Qərq edə bilməyəcək xalqımı böhtanla yağı.
Çünki qeyrətdir , cəsarətdir bu yurdun dayağı.
Hansı dildə Vətənə “sevgili canan” deyilib ?
Hansı xalqın və zaman qətlinə fərman deyilib ?
Hanı o qüvvə Vətən eşqinə qalib gəlsin ?
Hanı o bəndi- bərə daşqına qalib gəlsin ?
El içində saf dolan , pak adla xoş niyyət qazan,
Ol ləyaqət timsalı , səksiz səlahiyyət qazan.
Olma şöhrət , var əsiri , çünki yoxdur faydası,
Axirət dünyasına hazırla yük , xeyrət qazan.
At lovğalıq hissini , ol sadə bir Allah bəndəsi,
İnsan ol , insanlara hörmət elə , biət qazan.
İstəsən könlün firavan , ömrün olsun çox rahat,
Ol şirindil , qəlbi saf, hər kəslə ünsiyyət qazan.
Ömür Allahdan mükafatdır , Müzəffər , düz yaşa,
Haqqa layiq ol , döyüş nəfsinlə , hürriyyət qazan.
