Author: Delphi7

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

Bu gecəni hiss elə…
Eynəyinin ağrıyan şüşəsini silmə heç…
Sızlasa əlinin qələm söykənən yeri
Üflə…
Hər ağrıya ürək vermə,
Birinin də üstündən keç…

Bu gecəni hiss elə…
Oxuduğun son romandan
Daha gözəlini yaz…
Gül bütün ölümlərə…
Qucaqlayıb bu gününü
Sabahına ağla bir az…

Bu gecəni hiss elə…
Bəsdi ütülədin xatirələri,
Aç başını burax çoban ititək…
Hara getsə, bil ki, geri dönəcək…

Bu gecəni hiss elə…
Bir az da özünü təriflə güzgüdəkinə…
Bir az da üzülsün ürəyində yara olanlar,
Gözündən düşənlər…

2020

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

Saçımın ucunda yaşıl işıqlar,
Əllərin son sürət şütüyür hələ…
“Elin qınağı”nın son cəriməsi
Qıyılan gözümdə üşüyür hələ…

Sonuncu çarədi duz ayrılıqlar,
Portağal dadında açılır səhər…
Məğrur təbəssümüm-sərt qayalıqlar,
Ətrin-mamır üçün darıxan şəhər…

Bu son dayanacaq palitra kimi;
Günəş fırçasını yelləyir nazla…
Qalın paltarların dolab həsrəti
Aprel axşamını səslər avazla…

Yığıb qəhərimə ayrılıqları,
Min ildi vağzala yayılan səsəm…
Üzümü tuturam ayrılanlara:
-Sevgin yaddan çıxdı, sonuncu düşən!

…Bütün avtobuslar şəhərarası,
Bilet satan yoxdu üzü günəşə…

Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

Bir qış gecəsiydi…
Tutub əlindən
Getməyə dəyərdi buz donan gölə…
Neynim ki, boz idi şəhər arzun da…
Boz idi cibləri dəri gödəkçən,
Boz idi qəssabın təpiklədiyi,
Fevral soyuğunda üşüyən pişik…
…elə utanıram neçə saatdı…
Hardan oxumuşdum?
Yenə unutdum…
Buz donan o göldə ölən boz qumru,
Bir tikə piy üçün döyülən pişik,
Cibləri yırtılan o boz gödəkçə;
Sən demə…
“Sevginin ölçülü mətnlərində”
Sən idin…
Mən idim…
İkimizmişik…

Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

İtirilmiş şəhərləri okeanlarda axtarıb
Səhralarda tapırıq…
Səncə, bu, sevgi deyil?!
Harda bir ovuc gülüş var
Gözlərimizlə qapırıq…
Səncə, bu, sevgi deyil?!

“Ağ yuyub qara sərdiyim”
Sənsizliyin qucağına
Bir körpə şəkli qoymuşam…
Dünən də xəyalımda
Şuşaya qədər qaçmışam,
Cıdır düzünün köksündə
Şeir süfrəsi açmışam…
Səncə, bu, sevgi deyil?!

Şeir-şeir, nəğmə-nəğmə
Öldürürlər şairləri
Bütün gözəl oxucular…
İlk şeiri yazanların
Son misrası ağı olub;
Unudulmur ağıçılar…
Səncə, bu, sevgi deyil?!

Dəməşqdə bir qız ağlayır,
İstanbulda layla deyir bir nənə…
Bizim evə yağış damır;
Damla-damla pay bölürük Tanrıyla:
“Biri sənə, biri mənə…”
Səncə, bu, sevgi deyil?!
Məncə,
Sevgidir, sevdiyim…

2020

Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

Açın qapıları, küssün açarlar,
Kəsilsin ümidi barmaqlıqların…
Yıxın hasarları,
Kəsə yol tapsın
Gücünü çəlikdən uman qocalar…
Dələlər, sərçələr utanmasınlar
Yuvadan yayılan zümzümələrdən…
Tutuşun əl-ələ,
Qaçın bu küçədən,
Pozun qaydaları,
Yazın sevgini
Bütün şəhərlərin elanlarına…
Sonra da unudun, unudun məni,
Yazın xatirəmi yaddaşsızlığa;
Kirayə ev gəzən tüm şairlərin
İntihar eyləyən misralarına…

2020

(20 yaşın sevdası)

“Gəl gör mənə eşq neylədi» deyən ustad Yunis İmrəyə

Bu sevda dəli sevdadı,
Tükənməz macərası var.
Nə bu dərdə əlac edən,
Nə bu dərdin çarası var.

Oldu ömrün yazı talan,
Yazıq satan, yazıq alan.
Nə ondan bir razı qalan,
Nə ondan bir narazı var.

Yön çevirib dağa-daşa,
Bulaq oldu gözüm – daşan.
Nə gözümdə ağdan nişan,
Nə gözümün qarası var.

Eşq qonaqmış, sinəm otaq,
Qonaq çəkdi sinəmə dağ.
Ustad, bir dön sinəmə bax,
Gör, salamat harası var?!

(Abbasqulu bəyin qızına)

Sənin səbrin
mənim səbirsizliyimdən
daha böyükmüş,
Səbr edənləri
özünə dost tutan,
Bir adı da Səbr olan Allahın
səbrindən də, –
Tanrının yer üzündəki mələyi.

Sənin o məsum
göz yaşlarında
Mənim günah dolu
hikkələrim yaşayır.
Gəl öpüm
o pak alnından,
Gəl öpüm
sellərin, suların
yatağı olan
o ürkək gözlərindən,
Amma ayrılıq olmasın.
Gözlərdən öpmək
ayrılıq gətirərmiş ya, –
Olmasın ayrılıq,
Tanrının yer üzündəki mələyi.

Mən, bu günə kimi
nə anama şeir yazdım,
nə sənə…
Anamın qüdrətini
vəsf etməyə
söz tapmadım,
sənin səbrini…
İllərdi ziyarət də bilmirəm
anamın qəbrini…
Bir dillənsənə,
bir söz desənə…
Lap qəlbimə dəy,
lap məni acıla…
Nə qədər ki, gec deyil,
Nə qədər ki, fürsət var,
Gəl səbrini ziyarət edim sənin,
Bəlkə… bəlkə onda
o böyük,
o müqəddəs ziyarətin –
Ana məzarını ziyarıtin də
yolu açıla.
Tanrının yer üzündəki mələyi.

Qaldır yerə dəyən
kipriklərini,
Qaldır göyə bülənd elə
İllər boyu
ürəyində dustaq etdiyin
üsyan əvəzi,
hayqırtı əvəzi.
Sonra da
ağca-ağca tellərini
buludlara bənd elə, –
Nərdivana döndər
Göylə Yerin arasında.
Qoy göy üzünün mələkləri
bu nərdivanla enib
Əsl mələk necə olurmuş
bir görsünlər, –
Tanrının yer üzündəki mələyi.
Aç, aç qəlbinin
pəncərəsini,
Oxşasın üzümü
əfv fərmanının
küləyi…

Azərbaycan Kütləvi İnformasiya Vasitələri Həmkarlar İttifaqı (AzərKİVİHİ) İdarə Heyətinin qərarı ilə Azərbaycanın ərazi bütövlüyü, torpaqlarının azad yolunması yolunda vətənpərvər yazarları və çıxışları ilə fərqlənən, çoxlu sayda kitabların redaktoru və ön söz müəllifi kimi tanınan, uzunmüdətli mətbu və ədəbi fəaliyyəti ilə seçilən fəal ictimaiyyətçi, Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının İcraçı Baş katibi, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycanlı şairə-publisist Nəcibə İlkin Azərbaycanın fəxri” fəxri duplomu ilə təltif olunub.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti və İctimaiyyətlə Əlaqələr şöbəsi

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

Məclislər başına çəkməzlər məni,
Hələ ki, köhnədir çuxam, a dostlar.
Ürəkdə məkrlər, gözlərdə yalan,
Mən o baxışlardan toxam, a dostlar.

Yaxşılar görmüşəm ilişib torda,
Yaman yüz kələklə qalmayıb darda,
Bu zaman çox verib qoyunu qurda,
Onunçün onunla yoxam, a dostlar.

Hiylədi, fitnədi, fəsaddı dünya,
Nə arzu dilədim nəs atdı dünya,
Alçağı, naqisi yaşatdı dünya,
Qalıbdı əllərdə yaxam, a dostlar.

Çox baxdım dünyanın qəm baxarına,
Nəcibə, tale də gəlmir karına,
Düşüb bu dünyanın tərs axarına,
Üzü qibləsinə axam, a dostlar.
..12.04. 1989

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

Sveta, tələbə yoldaşlarının görüşünə bu dəfə qızları ilə gəlmişdi – özü də lap böyük sevinclə. Çünki belə görüşlər iki –üç ildən bir keçirilsə də, bütün tələbələr bir yerə cəm olmurdular. İndi isə bütün qrup yoldaşları, rəhmətə gedənləri çıxmaq şərtilə, görüşdə idilər. Şirin xatirələr bir-birini əvəz edirdi. Arada gözəl sağlıqlar deyilir, həzin musiqi səslənirdi.
Bəzən insanı xoş duyğuların qoynuna səsləyən, bəzənsə keçmişin iztirablarını xatırladan nəğmələr bir-birini əvəz etdikcə Şahinin əhvalı da dəyişir, gözünü Svetadan çəkmirdi. Uzun illərin ayrılığından sonra gənclik illərində ondan aldığı sevgi nəşəsi yenidən yadına düşmüşdü. Xoş anlar gözünün qabağında canlandıqca başı dumanlanır, ona yaxınlaşmaq üçün fürsət gözləyirdi. Diqqəti daha çox cəlb etmək üçün arabir baməzə söhbətləri, lətifələri ilə şənliyə gözəllik qatır, gah da
gözünü Svetadan çəkmədən sevgi şeirləri söyləyirdi. Nədən belə etdiyini heç özü də bilmir, ürəyindən keçənləri söyləmək üçün fürsət axtarırdı. Məclis qızışanda ona nə vaxt yaxınlaşdığından özünün də xəbəri olmadı. Keçmişin nəşəsi parıldayan gözləri ilə yenidən qadını ovsunladı, həlim səslə soruşdu:
-Sveta, necəsən? Öz aramızdı, heç dəyişməmisən ha…Həminki kimi gözəlsən, canı yanmış, – o, bir qədər susub əlavə etdi, – amma qızların heç atalarına oxşamırlar.
Sveta əli ilə onun ağzını tutdu, pıçıltı ilə:
– Şahin, indi onun vaxtı deyil. Bilirəm niyə maraqlanırsan, vaxtı gələndə bilərsən, – dedi.
Musiqi sədaları restoranı bürümüşdü. Bəlkə də görüşlərin heç biri belə gözəl keçməmişdi. Hamı rəqs edirdi. Sveta Şahinin qolları arasında sanki hər şeyi, hətta qızlarını da unutmuşdu. Ağzını Svetanın qulağına dayayan Şahin yenidən sözə başladı:
-Hə…Sveta danış görək keçmişindən. Amma bir şeyi desəm, mənə acıqlanma ha…
-Yox, Şahin səni həmişə çox sevmişəm. Neynim ki, əlim sənə çatmadı. Uzaq düşdük. İldə bir dəfə görüş isə bizə bəs etmədi. Nə desən, xətrimə dəyməz. Axı sən qəlbimdə ayrı bir iz qoymusan.
– Eybi yox, bu da bəs idi.. Sadəcə onu demək istəyirdim ki, – o susdu, sonra yenidən sözə başladı, – sənin çox adamla əyləndyini bilirdim. Sənə olan hislərim tamam fərqli idi. Bir neçə dəfə görüşsək də, səndən tez uzaqlaşmaq istədim. Dəli eşqini duydum. Hiss etdim ki, mən də sənə bağlanıram. Yaxşı ki, uzaqlaşa bildim, yoxsa…
– Yoxsa, nə?
Şahin söhbəti dəyişmək istədi:
– Sveta, xətrinə dəyməsin, siz erməni qızları adamı elə tora salırsınız ki, çıxmaq olmur. Bu məqsəddimi, sevgidimi, anlamaq çətin olur. Amma, öz aramızdı, bu, sevgidən çox… arxasını özün bilirsən. Bizim qızlarda isə əksinə…
– Mən o vaxt səni öz toruma sala bilmədim. Heyifsilənirəm.
Svetanın qəh-qəhə ilə dediyi bu söz Şahinə xoş gəldi.
– Nə yaxşı ki, o tora düşməmişəm… Siz erməni qızları öz kişilərinizdən çox türk kişilərinə meyillisiniz. Axı niyə?
-Sevgini milliləşdirmə də, Şahin. Sevgi insanın içindən gəlir. Bizimsə türk kişilərinə meyillənməyimizin sən düşündüyündən də çox başqa tərəfləri var,- Sveta ona daha bərk sığındı, – gəl bu barədə danışmayaq, keçmiş sevgimizin ətrini alaq bir-birimizdən.
-Mənim üçün bu sevgi yox, əslində səninlə əylənmək idi, gözəl Sveta. Axı sən hamının sevgilisi ola bilməzdin.
-Orası doğrudur. Mən də bilirəm kiminlə əylənmk lazımdır. Axı sən də savadlı, həm də şux qamətli idin.
-Aha, aydındır. Bax, məqsədinin üstünə indi gəlirsən. Deməli, erməni qızları yaxşı toxumluq axtarırlar.
Sveta susmağa üstünlük verdi. Yenidən Şahinin qolları arasında uyudu. Birdən gözləri qrup yoldaşları Seymurun
və Sahibin qucağına sığınıb rəqs edən qızlarına sataşdı. Öz-özünə:
-Eybi yox, qoy gözləri açıq böyüsünlər, – deyib rəqsinə davam etdi.
Şahin qrup yoldaşlarına göz vuraraq üzünü Svetaya tutdu:
-Nədənsə qızlarını sizin millətə oxşada bilmədim. Ərini yaxşı tanıyırdım, taksisinə o qədər minmişik ki, səninlə, – o bu sözü xüsusi intonasiya ilə dedi.
Sveta gülümsündü:
-Hə, elədir…əlacsız qalıb ona getdim. Əvvəlcə uşağı rədd elətdirdim. Toyumuza qədər əməlli-başlı böyümüşdü. Toyumuzdan az sonra iş yerindən Kislovodsk şəhərinə göndərildim. Sərbəst olmaq üçün ərimin mənimlə getməsini istəmədim…
Orada bir oglanla tanış oldum. Azərbaycanlı idi. Bir-birimizi çox sevdik. Fizika-riyaziyyat üzrə elmlər namizədi idi. Hər gün sevgi dolu günlər yaşayırdıq. Mən ondan hamilə qaldım…
Geri qayıdanda hamilə olduğumu bilən ərim çox sevindi. Hə, nə isə qızım oldu. Bayaq sənə göstərdiyim böyük qızım həqiqi atasının davamçısıdır, riyaziyyat-fizika fakültəsində təhsil alır. Çox savadlıdır.
Sveta bu sözləri deyib yenə ürəkdən güldü. Şahin də ona qoşuldu.
– Hə, deməli atasının gül balası…
– Hə, Şahin neynim ki, öz atasından olsaydı, şofer olacaqdı da…Ha-ha-ha…
– Ay səni… Çoxbilmişsən, çoxbilmiş… Sizin bu “savadınız” bizdə heç vaxt olmadı da…
– Sənə əlim çatmadı, birini də səndən düzəldəsi idim…
– Bəs o biri qızın kimdəndir?
Sveta yenidən qəh-qəhə çəkdi, bir az toxdayandan sonra dedi:
– Hə, əzizim. Böyük qızım olandan iki il sonra yenə təkmilləşdirmə institutuna göndərildim, bu dəfə isə başqa şəhərə. Xəstəxanada olarkən bir həkim oğlanla tanış oldum.
O da azərbaycanlı idi. Nəzərlərini məndən çəkmədiyini gördüm. Tez bir zamanda ona elə alışdım ki… Hər gün görüşməyə başladıq. Bir ay tamam olanda geri döndüm. Bax bu qızıma hamilə qalmışdım. İndi o da həkim olmağa hazırlaşır.
– Bəs yoldaşından övladın yoxdu?
– Yooox, bu vacibdi məgər?! Axı bayaq özün yaxşı söz dedin: gözəl, yaraşıqlı, savadlı toxum.
Hər ikisinin gülüşü salonu başına almışdı: öz aləmlərində idilər.
Birdən Sveta başını azacıq qaldırıb pıçıldadı:
– Yoldaşım hələ də elə bilir ki, uşaqlar ondandır. Amma arada zarafata salıb deyir:
– Sveta, öz aramızdı, o qədər orda-burda oldun ki, uşaqlar da mənə oxşamadı ey. Mən isə gülürəm….
Şənlik başa çatmaq üzrə idi. Şənliyi təşkil edən Vasifin kobud səsi eşidiləndə hamı susdu. O:
-Hə, dostlar, növbəti görüşümüz gələn il bu vaxt yenə burda olacaq, – deyib hamını xatirə şəkil çəkdirməyə dəvət etdi.
Sveta Şahindən qopmaq istəmədi, şəkil çəkdirəndə də onunla yanaşı dayandı. Bunu görən Şahin onun qulağına pıçıldadı:
-Sveta, evdə ərə gedəsi qızım, evlənəsi oğlum var axı. Hələ
yoldaşımı demirəm.
Sveta əl çəkmək istəmədi, nazlandı:
-Gəl qızlarımdan birini oğluna al, nə olar. Sən də rahat gəlib-gedərsən bizə.
Şahin tələbəlik illərində olduğu kimi birdən çılğınlaşdı:
-Sən dəlisən? Bircə o qalmışdı ki, bir erməni fahisənin qızını oğluna alıb deyə lağ eləsinlər?
Sveta özünü ciddi göstərmək istədi:

• Mən fahisə deyiləm, mənim ərim var. Sadəcə öz qanunlarımızla hərəkət edirəm və anla ki, bütün erməni qızları belədir. -Hə də. Sizdə əri olanlar min oyundan çıxsa da, fahisə olmurlar. Çünki peysər “kişiləri” var, – Şahin bərkdən güldü. -Biz öz kişilərimizdən heç zaman uşaq dünyaya gətirmirik. Türk kişiləri mərd, qorxmaz, olduğu üçün, genimizi dəyişdirmək istəyirik. Bu bizə çoxdan tapşırılmış bir iş, xüsusi müəllimlərin keçdiyi həyat dərs olub. Mən dərsimi yaxşı aldım və vəzifəmin öhdəsindən layiqincə gəldim. Bundan belə yalnız öz kefim üçün yaşayacam. Məni düşündürən əsas qızlarımın taleyidi. Şəkil çəkdirəndən sonra Şahin Svetanı yola salmaq üçün onlara yaxınlaşdı. Sveta da, qızları da sərxoş idilər. Onlar üçün taksi saxladaraq maşına dəvət etdi. O, dostları ilə sağollaşıb maşına əyləşdi. Ünvanı eşitdikdə Şahin çaşıb qaldı:
  • Orda hansı binada?
  • 10-cu binada.
  • Axı, o evlər xüsusi adamlar üçün tikilmişdir. Orda nə əcəb ev ala bilmisiz?
  • Onun da bir tarixi var.
  • Gizlətmə de….
  • Düşəndə deyərəm.
    Şahini dəhşət bürümüşdü. Sveta yanındakılara əhəmiyyət
    vermədən dedi:
  • Hə, Şahin bilirəm sənin üçün çox maraqlıdı. Bizim rektoru – Niyaz Qasımoviçi yaxşı tanıyırdın ?
    -Bəli, əlbəttə.
  • Bir gün məni çağırdı kabinetinə. Eşq elan elədi. Ertəsi gün saat 3-də onun otağında görüşdük. Mənim bakirəliyimi pozan o oldu. Bir- iki dəfə görüşdükdən sonra məndən ayrılmaq istədi. Dedim ki,uşağa qalmışam. Əgər məni qadının kimi qəbul etməsən, şikayət ərizəm hazırdır. O, çox qorxdu. Nə qədər yalvarsa da, uşağı abort etdirmədim. Uşağa qarşılıq bu binadan ev istədim və aldırdım.
    Şahin dodaqlarını gəmirdi, zorla bu sözləri deyə bildi:
    -Ay səni! Erməni qancıqları…
    Sveta heç nə olmamış kimi sözünə davam etdi:
    -Elə demə, biz, erməni qadınları, sevənlərimizə istədiyimizi alana qədər vəfalı oluruq. Bu da bizim qanunlarımızdan biridir. Belə olmasaydı, sizin ən yaxşı kişilərinizin arvadı, ən yaxşı vəzifədə olanlarınızın məşuqəsi olmazdıq. Hər şeyi: gözəl evləri, bərəkətli torpaqları belə əldə etmişik.
    Hələlik, sağ ol. İmkanın olsa, darıxanda evə zəng elə, görüşək. Səni çox sevirəm…

Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

İsti yay gününün axşamı addım-addım gəlirdi; qaranlığın tünd-göy kölgəsi uzaqdakı boz təpələrin yanağına hopurdu. Balaca, qəhvəyi kərtənkələ balası başını nahamar, üstü quruyan mamırların ləkələri ilə dolu olan daşın əyri çıxıntısına söykəmişdi. Yaxınlıqdakı qarışqa yuvasının bir tərəfi uçmuşdu, şahı ölmüş, şahzadələri bir-birini qılınclamış, rəiyyəti itaət etməyə kimsə tapmadığına görə qonşu şaha pənah aparmış şəhər qalasına bənzəyirdi…
Yarpaqları doyunca nazlanmadan saralıb bürüşən, anbaan çılpaqlaşan budaqları üzü göyə haray çəkən yemişan kollarının arasıyla bir ailə irəliləyirdi. Yay tozanağının saqqalına hopdurduğu tozu əliylə çırpmağı xəyalına belə gətirməyən ata öndə gedirdi. Bığ yeri yenicə tərləyən yeniyetmə oğul onun arxasınca addımlayır, tələsən atasını gözdən itirməmək üçün hərdən kiçik çır-çırpıların üstündən hoppanırdı. Gah da narahatlıqla geri boylanır, nigaran baxışları görmək istədiyini görməyəndə ucadan səslənirdi:
– Ata, mən burda dayanıram!
Ata bir söz demir, əlindəki koğanın ucunu yerə dirəyir, həsrətlə qarşıdakı təpələrə baxır, özünü qaranlığa təslim edən dünyanı ürəyində lənətləyirdi. Oğul üzünü geri çevirir, yemişan kollarının arasından görünən çəhrayı yaylığa tərəf səslənirdi:
– Ana, yorulmusansa, dayanaq!
Anadan səs çıxmırdı, ta ki oğluna çataçatda barmağını dodağının üstünə qoyub başıyla qucağındakı körpəyə işarə etdi…
…Onlar bu minvalla nə qədər yol gəlmişdilər, bilmirdilər… Əslində, bu yolçuluğa çıxmağı kim düşünmüşdü, soruşan olsa, ailə üzvlərindən heç biri düzgün cavab verə bilməzdi. Bu axşam da ananın çəhrayı yaylığını quru yemişan budağından asıb miçətkən düzəltdilər, atanın çalmasının dolamalarını açıb əlləriylə yastıladıqları quru çalıların üstünə sərdilər, körpənin yatması üçün yer düzəltdilər. Ata üzünü günün batdığı yerə tutub əllərini sinəsində çarpazladı, diliylə dodağını yalayıb ürəyinə yük olanları dilinə əmanət etdi:
– Bir olan Yaradanımız, göylərdəki atamız! Biz təkcə səni tanıyırıq, ey hər şeyin var olmasına səbəb olan! Bir nəfəslə can verdiyin Adəmin xətrinə, mənə özün yol aç… Məni Nuhun yadına sal… Məni Nuhun yadına sal…
Oğul atasının yerə düşən koğasını ehmalca götürdü, torpağa dəyən üzünü əbasına sürtdü, başında yonulmuş ayparanı barmaqlarıyla bərk-bərk sıxdı, arxadan atasına yaxınlaşdı:
– Ata…
Atadan səs çıxmadı; bu duruşuyla o, axşamın ala-toranında xəyalındakı gəminin dor ağacına bənzəyirdi…
– Ata…
Oğul bir addım daha yaxına gəldi, əmin idi ki, atası onu eşidir.
– Ata, Rahabın adsız oğlu məbədin həyətində danışırdı ki, dua edəndə üzümüzü gün batan tərəfə yox, gün çıxan tərəfə tutmalıyıq. Əllərimizi qoşalaşdırıb üzü göyə dayanmalıyıq… Bir də…
Atasının qımıldanmadan dayanması oğulun cəsarətini yenirdi, söylədiklərinin atasına xoş gəlmədiyini düşünən oğul sözlərini yarıda kəsdi. İnsan səsindən kəm qalan qısa zaman kəsiyində uzaqdan bayquş ulartısı gəlirdi…
– Bir də nə? – Atanın səsində amiranəlik yox, çarəsizlik vardı.
– Bir də dua edərkən gözlərimizi ya yummalıyıq, ya da baxışlarımızı yerə, ayaqlarımızın ucuna dikməliyik…
– Bunu da Rahabın adsız oğlu dedi?
– Hə…
Ata geri dönüb qətiyyətsiz addımlarla körpənin yatdığı yerə yaxınlaşdı. Əliylə körpənin yatağının yanındakı yeri hamarladı, ayaqlarını qatlayıb oturdu. Ana təpələrdən üzü bəri sürüşüb gələn qaranlığa baxıb əllərini üzünə çəkdi, ağlamsınan səslə dedi:
– Bu gün də gedib çıxammadıq. Qızın ta nəfəsi təngiyir… Sabaha sağ çıxsın deyə, ürəyimdə min dua eləmişəm…
Ata əlini uzadıb yuxuda kəsik-kəsik nəfəs alan qızının alnına qoydu, ovcuna köz basılmış kimi əlini geri çəkdi, udqundu. Ana onun bu qəfil hərəkətinin səbəbini anlamışdı, günortadan bəri uşaq qucağında közərən kösövə dönmüşdü, amma ona elə gəlmişdi ki, ürəyinin başıdı yanan… Əllərini qoşalaşdırıb üzünü göyə tutdu:
– Ay bir olan! Ay tək olan! Bu günahsız körpəni qoyma ölsün… O ki heç bir günah etməyib… O, hələ barmağını bir Adəm oğluna tuşlayıb “günahkardı” deməyib. Hələ heç kimin bağındakı almadan bir dişlək almayıb. Ay hər şeyi var edən, onu da sən var etmisən… Ən böyük günahı anasının döşünü dişsiz damağıyla sıxan birinə ölüm haqdımı? O ki… O… O, hələ bir nahaq söz danışmayıb… Günahsızdı… Məsumdu… Şeytanın adını da eşitməyib… O…
Ananın hönkürtüsünü atanın əsəbi sözləri üstələdi:
– Sus, Həvvanın varisi! Sus! Elə danışırsan ki… Məgər Yaradan yaratdığını tanımır?!
Körpənin ağlaması uzaqdan eşidilən bayquş səsinə qarışdı. Oğul yüyürək gəldi, əlindəki koğanı yemişanın haça budaqlarına söykəyib dizi üstə əyildi, körpənin qarnını sığallaya-sığallaya astadan zümzümə etməyə başladı:

– Bizi Nuha aparacaq
Getdiyimiz cığırlar…
Bu gecə ay doğacaq,
Şənlik qurubdu bayquşlar…

Körpə heysiz-heysiz zarıldayıb çapaqlı kirpiklərini təzədən bir-birinə qovuşdurdu. Ana boynunu yana əyib heyran-heyran oğluna baxırdı. Oğul zümzüməsini kəsib yerini rahatladı, əlini yaxınlıqdakı nahamar daşa tərəf uzatdı. Kərtənkələ balası cəld sıçrayıb qurumuş tikan yarpağının üstünə düşdü. Oğul daşı götürüb əbasının ətəyinə qoydu, barmaqlarını mamır ləkələrində gəzdirdi.
– Oxuduğun mahnını da Rahabın adsız oğlu öyrədib? – Atanın səsində hələ əsəb vardı. Amma bu dəfə o daha astadan danışırdı.
– Yox…
– Hardan öyrənmisən?
Oğul baxışlarını daşa dikib susmuşdu. Atasının bu sualına cavab vermək istəmirdi. Bilirdi ki, özündən söz uydurmaq, mahnı qoşmaq şeytana itaətdir… Bilirdi, amma ruhundan pərvazlanan sözlərin, qulaqlarında səslənən incə ahənglərin qarşısındakı acizliyini də dərk edirdi. İndiyədək ruhundakı təlatümləri dilinə əmanət edəndə hamıdan gizlənirdi, təkcə Rahabın adsız oğlunun yanında ürəklə oxuyurdu. Onu da bilirdi ki, gec-tez onun bu sirli dostluğuna etiraz edənlər çoxalacaq, ən əsas da atası bu dostluğun bitməsini əmr edəcək…
Məbədin həyətində hamıyla deyib-gülən, bütün kişilərin sədəqə uzadan əllərindən yapışıb ovuclarının içindən öpən Rahab oğul doğanda kimsə uşağın atasının adını soruşmamışdı. Ata adı bəlli olmayan uşağı necə çağıracaqlarını bilmədiklərinə görə də hamı ona “Rahabın adsız oğlu” deyirdi. Daim uzağa dikilən baxışlarından qətiyyət tökülən, bütün yaşlı, yaxud cavan məclislərinin dəvətsiz iştirakçısı olan oğlan özü də bilirdi ki, o, anadan olandan bəri məbədin divarları, bəlkə, milyon dəfə pıçıltıyla səslənən “Uşağın atası kimdir?” sualını eşidib… O, bu sualı onu “Rahabın adsız oğlu” deyə çağıran bütün kişilərin günahkar baxışlarından da oxuyurdu. Bir dəfə də olsun anasına üz tutub: “Atam kimdir?” deyə soruşmamasının səbəbi də bu idi… Hamının yazığı gələn, ürəyi yanan, bəzən də varlığı yoxluq kimi dəyərləndirilən, Nuhun kitabında adı olmayan yeganə insan olmaq onun özünə də xoş gəlirdi. Ən çox da var olduğu yerdə yox sayılmaq onun ürəyincəydi; beləcə, hamının ən dərin hisslərinin şahidi olurdu. Bəzən özünü sol çiyindəki mələyin yerdə olan gözü-qulağı kimi də hiss edirdi; şəhər əhalisinin ən müqəddəs adam saydığı Nuhun belə, günah işlədiyini təkcə o bilirdi. Özündən söz qoşan yeniyetmənin dodaqlarının səssiz pıçıltılarını da ilk dəfə o eşitmişdi. Hər dəfə söz qoşan yeniyetmədən bir ahəngdar söz eşidəndə ürəyindəki sirr qapılarının öz-özünə açıldığını, heç kimə deməməyə ürəyində and içdiklərinin bircə-bircə dilindən tökülüb onun qulağına doğru axdığını da görmüşdü… Bunu görəndən sonra da Rahabın adsız oğlu get-gedə daha susqun, daha qaraqabaq olurdu. Və bir gün anladı ki, daha dostunun qulağına tərəf axası bircə damla sirr qalmayıb ürəyində… Ailənin Nuhun gəmisinə çatmaq üçün tələsik evdən çıxdığı gün idi o gün…
…Oğul atasının əsəbi sualının qarşısında özünü yeni bir selin ağzında hiss edirdi. Bu dəfəki sel Rahabın oğlunun söylədiyi sirr seli deyildi, heç ona bənzəmirdi də… Həmin seli o, günlərlə, aylarla ruhundan süzdürmüşdü, tapdığı qənimətləri səsə çevirib söz düzəltmişdi, üzünü kainata tutub o səsi hər bir daşa, hər bir torpaq dənəsinə, gecələr ulduzlara, gündüzlər günəş şüalarına əmanət etmişdi. Atasının: “Hardan öyrənmisən?” sualı isə onu susmağa məcbur edən, dodaqlarını bir-birinə kipləşdirən, dişlərini sıxan, boğazına qəhər yığan, yumruqlarını düyünləyən qəzəb seliydi; hələ ki onu daşmağa qoymayan oğulun ataya olan ehtiramından hörülən bənd idi… Atasının ona zillənən baxışlarının yönünü dəyişdirməsi üçün oğul ürəyində bir dua da oxudu; işə bax, duası da ahəngdar idi… Elə bil ki, kimsə uzaqdan həzin bir səslə onun duyğularına layla çalırdı, duyğuları da söz-söz bəzənir, üzü kainata doğru rəqsə başlayırdı. Anbaan içindəki qəzəb selinin səngidiyini, əksinə, düşüncələrinin qayaların bağrından sızan dumduru bulaq suyuna döndüyünü hiss edirdi. Qeyri-ixtiyari dilindən çıxan haray boz təpələrin qaranlığın ehtiraslı qucağında əriyən kölgələrinin başı üstündə burulğana döndü:
– Nəyi qoyub, nəyi aparmağa çalışırsan, ey Nuh?!
Ata nigaran-nigaran yatan körpəyə baxdı, bu dəfə qızcığaz diksinib oyanmadı, deyəsən, axşamın özüylə gətirdiyi qarışıq səslər içində qardaşının harayı ona yad gəlməmişdi. Ata qızının oyanmadığını görüb yenidən baxışlarını oğluna tərəf çevirdi; bu dəfə onun gözlərindən ittiham və əsəb yox, qayğı və nigarançılıq boylanırdı. Heç unutmurdu, qırx il əvvəl Nuh onun qapısına gəlib gəmini düzəltməyə kömək etməsini xahiş edəndə şaqqanaq çəkib gülmüşdü. Günbəgün onun gülüşünün əks-sədası bütün əyalətdə eşidilmişdi; hamı əlini qarnının üstünə qoyub uğunmuşdu. Əyalətin bir şərqində – Yanardağda, bir də qərbində –Keşikçidağda yükünü yerə qoyan karvanların sahibləri də gündoğandan-günbatana bu şaqqanağı daşımışdılar, beləcə, getdikcə artan isti havaların sinəsinə dağ çəkdiyi torpaqların başının üstündəki qaynar burulğanların vıyıltısında “Nuhun başına hava gəlib” sədası da duyulmağa başlamışdı. İndi oğlunun üzünü boşluğa tutub Nuhdan söz soruşması onun həmin səsin qırx ildə həyatlarının hər anına necə hopmasını yadına saldı. Hə… O səs həyatlarına hopmuşdu; əvvəlcə kinayə doluydu, sonra təəccüblə süslənmişdi, hansısa zaman kəsiyində qətiyyət heykəlinə dönmüşdü… Son bir neçə ildəsə “Nuhun başına hava gəlib” cümləsinin yaraşığından şübhə naxışları asılmışdı, aradabir yağışdan sonrakı göy qurşağı kimi sonunda sual işarəsi də gözə dəyirdi… Ta ki həmin günədək…
Həmin gün Nuh yükünü tutub əyalətdən ayrılmışdı… Dildən-dilə, ağızdan-ağıza dolaşmışdı ki, Nuhun gəmisi hazırdı, bu gün-sabah yola düşəcək…Və günahların olmadığı, göz yaşlarının axmadığı, xəstəliklərin insan canı tanımadığı bir diyara gedəcək. Evdən-evə, eldən-elə yayılan sözlər bir-birinin başına tumar çəkə-çəkə əfsanəyə dönmüşdü, bu əfsanədə Adəmin ilk günahının məkanı olan Cənnət bağı da yada düşmüşdü. Dişsiz Naominin dul gəlini Rəhiləyə ünvanladığı:
– Yəni Nuh Cənnət bağına gedib çıxacaq, eləmi? – sualının cavabı da Nuhun getdiyi səmtdə itmişdi…
Həmin gün ilk dəfə məbədin həyətində oturan dilənçilər, şikəstlər və sədəqə yığanların pullarını oğurlayan kasıb uşaqları kahinlərin içəridən gələn qışqırıqlarını eşitmişdi. Kahinlərdən kimisi Nuhu “Tanrının dostu” adlandırır, kimisi onu “bəşərin əşrəfi” kimi tərifləməyə çalışır, bir başqası da:
– Nuhun başına hava gəlib. – deyirdi. – Sonra da qətiyyətsiz şəkildə əlavə edirdi: elə deyirlər…
Təkcə baş kahin Uzziya əllərini çənəsində qoşalayıb susmuşdu. Onu düşündürən Cənnət bağı ilə bağlı əfsanənin yenidən insanların ürəyində ümid cücərtməsiydi. Öz-özünə düşünürdü: “Deməli, Nuh qırx ildən çoxdur ki, Cənnət bağının harda olduğunu bilirmiş. Adəmin bir dişlək meyvəyə satdığı günahsızlığın min bir rəngindən, ən azı birini görübmüş. Bəs niyə bir dəfə məbədə gəlib bunu mənə söyləmədi? Məgər baş kahinin hamının ürəyindən keçəni bilməyə haqqı yox idi?! Var idi axı…”
Bu şəhərdə yediyi buğda dənəsini mədəsində həzm edib sonra balasının dimdiyinə qusan quşun da günahından xəbərdar idi Uzziya; bilirdi ki, quş buğdanı kimin anbarından oğurlayıb. Və indi birdən-birə, Nuh yükünü çəkib Boz dağı aşandan sonra özünü o qədər nakamil hiss edirdi ki… “Bəlkə, heç vaxt kamil olmamışam? Axı Həvva varisinin vücudunun işığında mənim də gözlərim qamaşıb…” – bunu düşünəndə Uzziya qeyri-ixtiyari barmaqlarını bir-birinə sürtdü; xəyalında barmaqlarıyla baş kahinə Şamxatın sinəsini oxşayırdı…
Həmin gün Rahabın adsız oğlu da ilk dəfə bildiyinin doğruluğundan əmin olub-olmadığını anışdırammırdı. Gəminin düzəldildiyi qırx ilin hansı kəsiyindəsə heç kimin dinləmədiyi, hamının “havalı” deyə kinayəylə arxasınca ağız büzdüyü Nuh adam dərdindən üzünü anası Rahaba tutmuşdu:
– İkinci aşırıma çatmamış gencə bir yer var, gəmini orda düzəldirəm. Dörd yanı laləlik, qapaz dəymiş kimi həmişə başı yastı olan dağı buludlara nazlanan, yayın cırhacırında belə qoşa-qoşa qar yağan o gencə yerin torpağı da qızıldır elə bil. Əlimi nəyə atıram, boldur. Ordan yola çıxacağam, amma yolum elə də uzun olmayacaq. Elə o aşırımın o üzünə qədər qırx il yol gedəcəyəm. Hə, hə… Gülmə, Rahab, gülmə… Karvanların, sürülərin beş günə getdiyi yolu mən gəmimlə qırx ilə gedəcəyəm. Gəmimin oturduğu yerə Gəmiqaya, ayağım dəyən yerə Nuhçıxan deyəcəyəm. Qoy şöhrətim sonuncu bəşərin Şeola qədəm qoyduğu günədək yaşasın.
Anasının çirkli tumanının ətəyinə üzünü sürtən balacanın eşitdiyi bu sözlər onun yaddaşında dizlərini qucaqlayıb dərd çəkən dula dönmüşdü, bir də illər sonra, Nuhun əyalətdən ayrıldığı gün başını qaldırıb üzünə dik baxmağa Adəm oğlu axtarmışdı; bu axtarış zamanın sonsuzluğunda “həqiqət axtarışı” anlamının ayaq qoyduğu ilk cığırın başıydı… Söz qoşan yeniyetmənin qulağına axan sonuncu sirr də bu idi həmin gün…
…Və yeniyetmə atasına “Boz dağı aşsaq, Nuhun gəmisinə yetişərik” – deyəndə atasının bunu hardan bildiyini soruşmamasına da ürəyində şükür edirdi. Ata nigaran baxışlarını oğlundan döndərib bir də yatan qızına baxdı, ürəyindəki ümidin qaranlığa təslim olan ala-toranlıq kimi anbaan öləzidiyini hiss etdikcə bala dərdinin altında gücsüzləşdiyini, çiyinlərinin büküldüyünü hiss edirdi. Görəsən, o, bu yolçuluğa bala dağı görməmək üçün çıxmışdı, yoxsa ölümünə bir az daha gecikmək üçün? Bilmirdi… Həmin gün evindən-eşiyindən niyə ayrıldığını, Nuhun gəmisinə çatmaq üçün niyə bu qədər tələsdiyini bu an kim soruşsa, cavab tapammazdı.
– Görəsən, doğrudan, Nuhun getdiyi yerdə heç vaxt ölüm olmayacaq?- bu dəfə axşamın özünəməxsus rəngli səslərinin ahənginə ananın qayğı dolu pıçıltısı qarışdı.
– Nuhun getdiyi yerdə daha heç kim bir-birini öldürməyəcək, müharibələr olmayacaq, Yaradanın buyurduğu kimi, qonşu qonşunu özündən çox istəyəcək, qonşu qonşunun, nəinki bir qarış torpağına, bir tikə çörəyinə də göz dikməyəcək. Qonşu qonşuya, dost dosta kələk gəlməyəcək. Orda…
– Nuhun özü də Adəm oğludu. Gəminin yükünü də burdan götürüb, – atanın inamsız-inamsız dillənməsi dil-boğaza qoymayıb danışan oğulun sözlərini yarıda kəsdi.
Yenidən ortalığa sükut çökdü, ana başını qaldırıb göyün üzünə baxdı:
– Manşır üçün bircə ulduz da çıxmayıb. Bircə ay var, o da çəpəki baxır bizə…
Oğul başını aşağı salıb mızıldandı.
– Nə? – ata səsini ucaltdı.
– Onları da Rahabın adsız oğlu demişdi… Oğul diliylə dodaqlarını yalayıb dərindən bir nəfəs aldı. Xəfif gecə küləyi hardansa uzaqlardan nəmişlik qoxusu gətirirdi özüylə.
Ata ürəyindəki ümidsizliyin, ruhunu çulğalayan can xofunun günahkarını tapmış kimi Rahaba da, onun adsız oğluna da söymək üçün ağzını geniş açmışdı ki, qəfildən körpə qızcığaz diksinib ayıldı və halsız-halsız ağlamağa başladı. Amma nə ana, nə ata, nə də ataya olan ehtiramıyla qoşduğu sözlərin həzzi arasında özünü axtaran yeniyetmə qardaş dönüb körpəyə baxdı. Üçü də gecənin bağrını dələn gur işığın gəldiyi yerə – Boz dağın başı üstündə çaxan ildırıma baxırdı. Bu ildırım bir azdan başlayacaq selləmə yağışın xəbərçisiydi… Onlar Nuhun gəmisinə gecikmişdilər…

2020

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı, Azərbaycanlı gənç xanım yazar Şəfa Vəliyevanın “Nuhun gəmisinə gecikənlər” hekayəsi “Ulduz” jurnalının mart sayında dərc olunub.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti və İctimaiyyətlə Əlaqələr şöbəsi

Bir həyat şairi var,
Bir də vaxt şairləri.
Eldən, gündən xəbərsiz,
Saray, taxt şairləri.

Biri haqqa daş atar,
Biri kölgədə yatar.
Kim sevib, kim yaşadar
Bu bədbəxt şairləri?

Biri var, üzdəniraq,
Haça dil, hazıryaraq.
Qapı, baca, künc, bucaq,
Əl-ayaq şairləri.

Hüseyn Arif, nə xəbər,
Nə qədərmiş, nə xəbər.
Başsız başa keçənlər,
Xalqsız xalq şairləri.

Eniş gözəl, yoxuş gözəl, düz gözəl,
Nə arandan, nə yaylaqdan doymuşam.
Sinə gözəl, söhbət gözəl, söz gözəl,
Nə qələmdən, nə varaqdan doymuşam.

Göz qoyduqca köhlənlərin oynuna,
Qollarımı aparmışam boynuna.
Sığınanda təbiətin qoynuna,
Nə lilpardan, nə bulaqdan doymuşam.

Yaşıl meşə yağışı nə yağışdı,
Əlvan çəmən naxışı, nə naxışdır.
Ürkək maral baxışı nə baxışdı,
Nə obadan, nə oymaqdan doymuşam.

Günəş doğar, hərarəti nə yaxşı,
Gəlin gələr nəzakəti nə yaxşı.
Körpə gülər, məhəbbəti nə yaxşı,
Nə sevincdən, nə maraqdan doymuşam.

Qohum-qardaş bir-birinə dirəkdi,
Bir sinədə bir döyünən ürəkdi.
Təzə mənzil, təzə bayram deməkdi
Nə süfrədən, nə qonaqdan doymuşam.

Hüseyn Arif, nə yanğı var canında,
Yanmaq eşqi damarında, qanında.
Qədir bilməz, dil qanmazlar yanında,
Elə olub yaşamaqdan doymuşam.

30.X.1988

Təntiməyin, tələsməyin, çaşmayın,
Yerli-yersiz həddinizi aşmayın,
Qazan gəlib qaynamamış daşmayın,
Yoldaşımız səbr, dözüm olacaq,
Bugün-sabah dünya bizim olacaq.

Vaxt Təbrizin, dünya Ərkin dünyası,
Yol Tanrının, haqqı dərkin dünyası,
Əvvəl-axır dünya Türkün dünyası,
Üç gün, beş gün gecim-tezim olacaq,
Bugün-sabah dünya bizim olacaq.

Şəhid verin, qurban verin, can verin,
Cansızlara şah damardan qan verin,
Gəmi kimi sahillərə yan verin,
Müjdəçilər düzüm-düzüm olacaq,
Bugün-sabah dünya bizim olacaq.

Düşmən məni düz düşünməz, çaş anlar,
Haqq sözümü qaya duyar, daş anlar,
Qayıdacaq Çin səddini aşanlar,
Tarixlərə təzə sözüm olacaq,
Bugün-sabah dünya bizim olacaq.

Keçidlərdə ocağımız səngidi,
Yoxuşlarda nəfəsimiz təngidi,
Tarix bir az haqq sözündə ləngidi,
Həqiqətlər çözüm-çözüm olacaq,
Bugün-sabah dünya bizim olacaq.

Yeni düzən, yeni mizan qurandı,
İlk andımız, son andımız Turandı,
Soraq verən peyğəmbərdi, Qurandı,
Nə yozulsa xeyrə yozum olacaq,
Bugün-sabah dünya bizim olacaq.

Qovuşacaq bölünənlər, bölgələr,
Nurlanacaq qaranlıqlar, kölgələr,
Diriləcək Oğuzxanlar, Bilgələr,
Türkə səcdə, Türkə təzim olacaq,
Bugün-sabah dünya bizim olacaq.

Oxudum… gözümə inanmayaraq,
Səninmi bu imza, səninmi bu xətt?
Sözlər – yada yalaq, yaxına bir dağ!
Hanı car çəkdiyin qüdrət, ləyaqət?
Səninmi bu imza, səninmi bu xətt?

Çamura zülmətə sən ağ deyəndə,
Süd kimi kağızdan utanmadınmı?
Əyriyə düz deyib, düzü əyəndə
Əyilməz əlləri heç anmadınmı?
Qələmdən, kağızdan utanmadınmı?

Nə cür yalayırsan tüpürdüyünü,
Lənət dediyini alqışlayırsan.
Dünən bu həyatdan süpürdüyünü
Bu gün bəzəyirsən, naxışlayırsan.
Lənət dediyini alqışlayırsan.

Bəs sən demirdinmi: – Var olsun idrak
Dağ boyda dərdləri əridən ürək
Napaklar içində günəş kimi pak.
Namərdlər içində mərd qala bilmək!
Dağ boyda dərdləri əridən ürək!

Mən elə bilirdim: istedad, bilik
Sənət aləminə kifayət imiş.
Sən demə vicdansız, qansız “dahilik”
Xalq üçün ən böyük fəlakət imiş.
Səni tanımağa kifayət imiş.

Soxma gözlərimə növ-növ sitatı!
Alçalan misalla, sözlə ucalmır.
Kişi itirirsə, səmimiyyəti
Yerində bir ovuc külü də qalmır.
Alçalan misalla, sözlə ucalmır.

Bir az nadansanmış, bir azca alim,
Evdə bir sifətli, çöldə minsifət,
Rütbələr önündə həlim, mülayim,
Rütbəsiz yanında dişli, kəmfürsət,
Evdə bir sifətli, çöldə minsifət.

Odu söndürməyə neçin tələsdin?
Ürəyin deyəni rədd etdi başın.
Sən öz ürəyinin başını kəsdin,
Basdırdın altında qara bir daşın,
Ürəyin deyəni rədd etdi başın.

Bir tikə, bir üskük şöhrət üçün sən,
Qabıqdan çıxsan da, havada qaldın.
Özünü mənliyin dağ zirvəsindən
Qırx arşın quyunun dibinə saldın,
Alçaldan olmadı, özün alçaldın.

Yerdən göyə qalxan pak alov təki,
Sənət də müqəddəs, söz də müqəddəs,
Sözü alçaldanı, arxayın ol ki,
Tanrı da, fələk də ucalda bilməz.
Sənət də müqəddəs, söz də müqəddəs…

1976

Ey hərdən mənimlə üzbəüz olan,
Şəri bir yana qoy, xeyirdən danış.
Dərəyə, təpəyə salma özünü,
Laləli, nərgizli bir yerdən danış.

Öyüb yaxınını, söymə yadını,
Sınama hər yerdə qol-qanadını,
İki yüz şairin çəkmə adını,
Bircə ürək açan şeirdən danış.

Hanı sellər kimi coşub çağlayan?
Sözün qüdrətini ellərə yayan?
Hüseyni torpağa, suya bağlayan,
Arzudan, əməldən, fikirdən danış.

*Bu şeir Xalq şairi Hüseyn Arifin 1966-cı ildə Bakı şəhərində, Azərbaycan Dövlət Nəşriyyatı tərəfindən kütləvi tirajla (15000) işıq üzü görən “Yollar və xatirələr” şeirlər və poema kitabından seçilib.

De kimə lazımdır, nəyə gərəkdir,
Dostların könlünə yatmayan şeir?!
Fəhlənin ruhunu qanadlandırıb,
Alimin ağlına batmayan şeir.

Yayın dağ ətrini, dəniz ətrini,
Qızılgül, göy sünbül, nərgiz ətrini,
Yaşarmı-torpağın təmiz ətrini,
Göylərin ətrinə qatmayan şeir?!

Yaxında alışıb, uzaqda yansın,
Tüstüdə boğulub, ocaqda yansın,
Kitabda alışıb, varaqda yansın,
Bu evdən o evə çatmayan şeir.

*Bu şeir Xalq şairi Hüseyn Arifin 1966-cı ildə Bakı şəhərində, Azərbaycan Dövlət Nəşriyyatı tərəfindən kütləvi tirajla (15000) işıq üzü görən “Yollar və xatirələr” şeirlər və poema kitabından seçilib.

İsmayıl Qəhrəman oğlu Şıxlınski (İsmayıl Şıxlı) (22 mart 1919, İkinci Şıxlı, Gəncə quberniyası – 26 iyul 1995, Bakı) — azərbaycanlı nasir, ədəbiyyatşünas, publisist, yazıçı, pedaqoq, ssenarist, 1949-cu ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan SSR xalq yazıçısı (1984), Azərbaycan SSR komsomolu mükafatı laureatı (1976), filologiya elmləri namizədi (1954), Azərbaycan Respublikası Ali Sovetinin deputatı (1986, 1990), Azərbaycan Yazıçılar İttifaqının sədri (1986–1987), Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Ağsaqqallar Şurasının sədri (1991), M.F.Axundov adına ədəbi mükafat laureatı (1991).

İsmayıl Şıxlı 1919-cu il martın 22-də^[1] Qazaxın İkinci Şıxlı kəndində müəllim ailəsində anadan olmuşdur. 1928-ci ildə Qazax rayonunun Kosalar kənd orta məktəbinə daxil olmuşdur. Orta məktəbi bitirdikdən sonra 1934–1936-cı illərdə Qazax Pedaqoji Texnikomunda oxumuşdur. Texnikomda təhsil alarkən 1935-ci ildə Lenin komsomolu sıralarına daxil olmuşdur. Qazax Pedaqoji Texnikomunu bitirdikdən sonra 1936–1937-ci illərdə Kosalar kənd orta məktəbində müəllimlik etmişdir. Daha sonra 1937-ci ildə V.İ.Lenin adına Azərbaycan Dövlət Pedaqoji İnstitutunun dil və ədəbiyyat fakültəsində oxumuş və 1941-ci ildə ali təhsilini bitirmişdir.

İkinci dünya müharibəsi dövründə sovet ordusu tərkibində ön cəbhələrdə (Şimali Qafqaz, Krım, III Belorusiya cəbhəsi və Şərqi Prussiya istiqamətində döyüşən orduda sıravi əsgər) olmuşdur. Tərxis edildikdən sonra altı ay Kosalar kənd məktəbində tədris hissə müdiri işləmişdir (1946). Azərbaycan Pedaqoji İnstitunun filologiya fakültəsində aspirant (1946–1949), müəllim, baş müəllim olmuş, xarici ölkələr ədəbiyyatı kafedrasının müdiri, bir müddət Azərbaycan Yazıçılar İttifaqının katibi (1965–1968) kimi çalışmısdır. “Azərbaycan” jurnalında baş redaktor (1976–1978), Azərbaycan Yazıçılar İttifaqının birinci katibi (1981–1987), SSRİ Yazıçılar İttifaqının katibi (1981–1987) olmuşdur. 1986-cı ildə Azərbaycan Yazıçılar İttifaqının sədri seçilmişdir. Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Ağsaqqallar Şurasının sədri seçilmişdir (1991).

Ədəbi yaradıcılığıRedaktə

İlk mətbuat əsəri “Quşlar” şeiri 1938-ci ildə “Ədəbiyyat” qəzetində dərc olunmuşdur. Ədəbi yaradıcılığa 1947-ci ildə “İnqilab və mədəniyyət” jurnalında çap etdirdiyi “Həkimin nağılı” hekayəsi ilə başlamışdır. Bundan sonra dövri mətbuatda müntəzəm çıxış etmişdir. Əsərləri keçmiş SSRİ və xarici ölkə xalqlarının dillərinə tərcümə olunmuşdur.

İctimai-siyasi fəaliyyətiRedaktə

İctimai işlərdə fəal çalışmışdır. Bakı zəhmətkeş deputatları Sovetinin deputatı (1967–1969, 1983), Azərbaycan Respublikası Ali Sovetinin deputatı (1986–1995), Azərbaycan KP Bakı şəhər komitəsinin (1968–1970), Azərbaycan KP MK-nın (1986–1990), Azərbaycan Həmkarlar Şurası rəyasət heyətinin, SSRİ Yazıçılar İttifaqı idarə heyətinin üzvü seçilmişdir.

26 noyabr 1991-ci ildə təşkil edilən Azərbaycan Respublikası Ali Sovetinin Milli Şurasının tərkibinə daxil edilmişdir^[2].

Xidmətlərinə görə “Qızıl Ulduz” (1945), “Şərəf nişanı” (1971), “Qırmızı əmək bayrağı” (1979), II dərəcəli “Böyük Vətən müharibəsi” (1985) ordenləri və medallarla təltif edilmişdir. Azərbaycan SSR Ali Sovetinin Fəxri Fərmanını (1973) və Azərbaycan Respublikasının “Şöhrət” ordenini almışdır (04.07.1994)^[3].

VəfatıRedaktə

1995-ci il iyulun 26-da Bakıda vəfat etmiş, Fəxri xiyabanda dəfn olunmuşdur.

Ey mənim arxamca yumruq oynadan,
Bərkə çox düşmüşəm, qorxaq deyiləm.
Ayağım yer tutur, əlim əldədir,
İnsandan, torpaqdan uzaq deyiləm.

Əzəldən həm eşqim, həm nifrətim var,
Canımda tükənməz hərarətim var,
Bir qəlbdə min sözüm, min söhbətim var,
Həyatda beşgünlük qonaq deyiləm.

Ölçmə hər yetəni öz sağ, solunla,
Tərpətmə qayanı gücsüz qolunla,
Hüseynə dərs demə, yeri yolunla,
Mən dünya görmüşəm, uşaq deyiləm.

*Bu şeir Xalq şairi Hüseyn Arifin 1966-cı ildə Bakı şəhərində, Azərbaycan Dövlət Nəşriyyatı tərəfindən kütləvi tirajla (15000) işıq üzü görən “Yollar və xatirələr” şeirlər və poema kitabından seçilib.

Qızlardan oğlanlara

Oğlanlar,qızlara hörmət eləyin,
Ya sevin qızları,ya redd eleyin.
Aldadıb atmayın,günahdı qızlar
Sabahkı ən əziz anadı qızlar.

Səsində həya var,gözündə ovsun,
Evdə dilavərdi,çöldə lal olur.
Gözünüz qızların gözündə olsun,-
O gözdə daimi bir sual olur.

Qızlar anadılar,oğlanlar ata,
Kim deyir,bu işi bir əyən olmur?!
Qızların qız baxtı gözəl olsa da
Gəlinlik vaxtları müəyyən olmur.

Fikirə öyrəşir,qəmə qatlaşır,
Qəlbində yaşadır,sirrini təkcə.
Öz ata evində qızlar yadlaşır
Yad oğlan evinə meyl eylədikcə.

Qəlbini sevdiyi oğlana deyir,
Ancaq rəfiqəsi soruşsa,danar.
Özgə anasına qız ana deyir,
Özgə atasına qız olan qızlar.

Qızlar aldanandı,siz aldatmayın,
Aldanıb yananın qanı buz qalar.
Qolları üstündə gedib yatmayın,
Yazıqdı,əbədi yuxusuz qalar.

Görüşə getməyin ürək sevməsə
Sözümü,a qızlar,ucuz tutmayın.
Ürəkdən çəkirik nə çəkiriksə,
Bunu da həyatda siz unutmayın.

Mələk dodağında səslər eşitdim,
Ruhuma hopdurdum o səsləri mən.
Qəlbimə köçürdüm, qanıma yığdım,
Bütün sevgiləri, həvəsləri mən.

Şeyximin yolunda olmadım naşı,
Tökdüm Yunus kimi gözümdən yaşı,
Vaxtında tanıdım Hacı Bektaşı,
Sevdim o sevdiyi həvəsləri mən.

Qanad bağışladı küləklər mənə,
Güc verdi tanrılar, fələklər mənə,
“Dağıt!” deməsəydi, mələklər mənə,
Dağıda bilməzdim qəfəsləri mən.

*Bu şeir Xalq şairi Zəlimxan Yaqubun 2006-cı ildə işıq üzü görmüş “Mən bir dağ çayıyam…” adlı şeirlər kitabından seçilərək dərc olunub

Vətəndaş! Nə gözəl səslənir bu söz,
Yəni – bir Vətənin övladıyıq biz.
Anamız eynidir, qardaşıq demək,
Mən sənə arxayam, sən mənə kömək.

Vətəndaş! Nə gözəl səslənir bu söz,
Yəni – iki canda bir ürəyik biz.
Gücsüzük, bir heçik sən də, mən də tək,
Vətənə güvənib olduq Vətəndaş.
Mənim ürəyimi qanatsın gərək,
Sənin dırnağına dəyən çırtma daş.

Vətəndaş! Nə gözəl səslənir bu söz,
Yəni – bir iqlimdə böyümüşük biz.
Səni də, məni də böyüdən Vətən,
Sənə də anadır, mənə də ana.
Sən də cavabdehsən, mən də hər zaman
Vahid anamızın xoşbaxtlığına.

Vətəndaş! Nə gözəl səslənir bu söz,
Yəni – bir qaynaqdan su içmişik biz.
O su qəlbimizdə coşdu, qaynadı,
Eyni bir ad ilə tanıtdı bizi.
Vətənin ünvanı, Vətənin adı
Bizə xatırlatdı vəzifəmizi!

Vətəndaş! Nə gözəl səslənir bu söz,
Vətən əbədidir, gedəriyik biz.
İnsan qüvvətlidir öz vətənində.
Bilirik, dünyaya biz niyə gəldik.
O, bizi yaradan, biz ona bəndə,
Yaradan uğrunda ölməyə gəldik.

Xalq şairi S.Vurğunun ölməz xatirəsinə

İlk bahar günündə doğuldu Vurğun,
Sənət dünyasının baharı oldu.
Ucaldı, ən uca dağ oldu, Vurğun,
Ana yurdumuzun vüqarı oldu.

Tükənməz həvəslə yaratdı, yazdı,
Sözləri məsəl tək düşdü dillərə.
Yurdu gecə-gündüz dolandı, gəzdi,
Ürəkdən bağlıydı doğma ellərə.

Sevirdi Muğanı, Mili, Şirvanı,
Qobustan sevimli oylağı idi.
Ötdü məhəbbətlə ömür karvanı,
Hər elin ən əziz qonağı idi.

Xalqla bir döyündü, vurdu ürəyi, Xalqın uğurları onun sevinci,
Oldu insanların dostu, gərəyi,
İlhamla yaratdı sözlərdən inci.

Əlli il yaşadı, cəmi əlli il,
Şeir dünyasının günəşi sönməz.
Zirvədə durmusan məğrur qartal tək,
Qartal zirvələrdən heç zaman enməz.

Nəqədər şeir var, söz dünyası var,
Vətən sevgisiylə coşacaq Vurğun.
Gələndə qaranquş gələndə bahar,
Bahar nəğmələri qoşacaq Vurğun.
2006- cı il

  
    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

         

Qız-gəlin göyərdib yaşıl səməni,
Uşaqlar nə böyük tonqal çatıbdır,
Bürüyüb güllərin ətri çəməni,
Quzular yamacda şehə batıbdır.

Kimisi qonşuya tullayır papaq,
Kimisi tullanır üstündən odun,
Kimisi qapını xəlvət pusaraq
Ağzına tullayır bir ovuc qovut.

Kosa keçəl ilə çıxarır oyun,
Bayram xonçasını heybəyə yığır,
Payızda etməkçün özünün toyun
Keçəllə nə qədər oyundan çıxır.

Bişirir analar ləziz xörəklər,
Yumurta boyanır yaşıl, qırmızı,
Düzülüb süfrəyə şirin çörəklər,
Hamı qarşılayır sevinclə yazı.

Şamlar yandırılır ürəkdə niyyət,
Xalqımın arzusu xoşbəxtlik, xoş gün,
Baharla yurduma gəlsin səadət,
Elimdə, obamda olsun toy-düyün.

Novruz xalqımızın əziz bayramı,
Sevinc bayramıdır, saz bayramıdır,
Novruzda ürəkdən sevinir hamı,
Novruz ən müqəddəs yaz bayramıdır.

Qayıt, uşaqlığım, qayıt bir anlıq…
İtən günlərimi tapmaq istərəm.
Minib axşamüstü qarğı atımı,
Yollardan-yollara çapmaq istərəm…

Qayıt, uşaqlığım, qayıt bir anlıq…
Yeriyib, yıxılıb, qaçmaq istərəm.
Səhərlər çiynimdə məktəb çantası,
Sinif otağını açmaq istərəm.

Qayıt, uşaqlığım, qayıt bir anlıq…
Mən səni bağrıma basmaq istərəm.
Nənəmin saxlancı ala çatıyla,
Ağacdan yelləncək asmaq istərəm.

Qayıt, uşaqlığım, qayıt bir anlıq…
Sən niyə tez keçdin? Bilmək istərəm…
Həyat şirin imiş, mən bu dünyaya,
Yenidən doğulub gəlmək istərəm…

*Bu şeir Xalq şairi Hüseyn Arifin 1966-cı ildə Bakı şəhərində, Azərbaycan Dövlət Nəşriyyatı tərəfindən kütləvi tirajla (15000) işıq üzü görən “Yollar və xatirələr” şeirlər və poema kitabından seçilib.

Yaradanım yaxşı

Yaradanım yaxşı bilir,
Yolum kimlərin yoludu.
Dünənin söhbəti deyil,
Lap qədimlərin yoludu.

Məni qış-yaz anan yollar,
Tanrıya uzanan yollar,
Halallıq qazanan yollar,
Xoş qədəmlərin yoludu.

Qulaq Haqqdan gələn səsdə,
Könül gündə yüz həvəsdə,
Mənim yolum pərdə üstə,
Yanan simlərin yoludu.

Ruhum yollara bələddi,
Yol çaşanlar xəcalətdi,
NUH, İBRAHİM, MƏHƏMMƏDDİ,
Yol ADƏMlərin yoludu.

6.VII.2005

*Bu şeir Xalq şairi Zəlimxan Yaqubun 2006-cı ildə işıq üzü görmüş “Mən bir dağ çayıyam…” adlı şeirlər kitabından seçilərək dərc olunub

“ƏBƏDİ CƏNNƏTƏ KÖÇMÜSƏN”

          
    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü
                          

Əslən Kürdəmir rayonunun Çöl-Ərəb kəndindən olan, Qarabağ uğrunda Vətən müharibəsində qəhrəmanlıqla şəhid olmuş, göstərdiyi şücaətə görə “ Vətən uğrunda” medalı ilə təltif edilmiş Bayramov Səid Eldəniz oğlunun əziz xatirəsinə ithaf edirəm.

Adının mənası – xoşbəxt, uğurlu,
Çöhrən, üzün- gözün, necə də nurlu,
Yaşadın ömrünü, qısa, qürurlu,
Şəhidlik şərbətin içmisən, Səid,
Əbədi cəənətə köçmüsən, Səid.

Elimin sevimli balası oldun,
Yağının qənimi, bəlası oldun,
Yurdumun sipəri, qalası oldun,
Bu yolu qorxmadan seçmisən, Səid.
Əbədi cənnətə köçmüsən, Səid.

Kafirlər bu yurdda qalammaz, dedin,
Tülküdən şir, aslan olammaz, dedin,
Mərd oğul rahat yatammaz, dedin,
Düşməni məhv edib, biçmisən, Səid,
Əbədi cənnətə köçmüsən, Səid.

Çöl-Ərəbin fəxri, vüqarı oldun,
Söhbəti, ülfəti, ilqarı oldun,
Tükənməz dövləti, həm varı oldun,
Sanki qızılgülsən, açmısan, Səid,
Əbədi cənnətə köçmüsən, Səid.

Bizim ordumuzdur qələbə çalan,
Düşmənin ordusun eylədik, talan,
Azaddır Füzuli, Şuşa, Zəngilan,
İşıqsan, nur, şəfəq saçmısan, Səid,
Əbədi cənnətə köçmüsən, Səid.
30.01.21.

Elə pak, elə saf ürəyi var ki,
Tikan da, qanqal da Gülnara güldü.
Sanki bu dünyanın adamı deyil,
Güllər də baxışıb Gülnara güldü.

Hansı gül söyləməz güləm mən qəşəng, –
Təbiət qoynundan gül əmmən qəşəng!
Nar dərəm, sevinəm-güləm mən qəşəng,
Nar gülə güldüsə, gül nara güldü.

Deyincə: sevgisiz yaşa, sın, gözəl, –
Məni quru yuyub, yaş asın, gözəl,
Rəhm eylə Odaya, yaşasın, gözəl, –
Mənim bu sözümə Gülnar a güldü…

ÇANAQQALA ZƏFƏRİ

Çanaqqala Zəfərinin 100 illiyində yazılıb.

Azadlığı başa tac
Seçənlərin püşküdü,
Vətənə namus andı
İçənlərin püşküdü,
Bu andla şirin candan
Keçənlərin püşküdü, –
Əbədiyyət yoluna
Çıxanların səfəri,
Çanaqqala zəfəri!

Gözümüzün qan adlı,
Seli, suyu qurudu,
Bu qan aydan arıdı,
Bu qan sudan dururdu,
Türkün qurtuluş himni,
Varolma düsturudu,
Odur bizə bəxş edən
Al şəfəqli səhəri,
Çanaqqala zəfəri!

Qos-qoca bir ağacı
Qurutmaq mümkün deyil.
Buna təşəbbüsləri
Unutmaq mümkün deyil,
Yüz səksən milyon bu gün
Qürurla: “Türküm” – deyir.
Bitib-tükənərmi heç
Qırx budağın bəhəri? –
Çanaqqala zəfəri!

Qorxu bizdən uzaqdı,
Kənardı hürkü, Tanrım.
Neylər sonsuz səmaya,
Bir ovuc bürkü, Tanrım,
Türk – Tanrının əsgəri,
Qorusun Türkü Tanrım.
Göyün yerə müjdəsi,
Yerin göyə xəbəri, –
Çanaqqala zəfəri!

18 mart 2015.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Süleyman Rəhimov adına Qubadlı rayon ədəbi ictimai birliyinin sədri, ”Sözün Sehri” qəzetinin təsisçisi, Qubadlı Rayon İcra Hakimiyyətinin mətbu orqanı “Bərgüşad” ictimai-siyasi qəzetinin Baş redaktoru, ”Qızıl qələm” və “Qızıl kitab” mükafatları laureatı, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin (gundelik.info) və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının (edebiyyat-az.com) Qubadlı bürosunun rəhbəri

• Ta görünmürsən, hardasan?- deyən “dostlara”

İlahi, nə yaxşı tanıtdın mənə,
Dövrəmdə su kimi axan dostları.
Elə hey şənimə badə qaldırıb,
Özünü gözümə soxan dostları.

Çoxunun yolunda olsam da bir şam,
Şükür ki, qaz kimi yolunmamışam.
Demə müşk sanmışam, ənbər sanmışam,
Sarımsaq dostları, soğan dostları.

Özümü dəhləyib daşa çəkmişəm,
Miniblər belimə qoşa – çəkmişəm.
Özüm də bilmədən başa çəkmişəm,
Yalandan gurlayıb çaxan dostları.

Hər dosta qəlbimdə bir yuva qurdum,
Dərdlərin dərdimə qatıb qovurdum…
Yüküm əyiləndə gen duran dördüm,
Cibimdə böyüyüb çıxan dostları.

Qafqaz Əvəzoğlu, mən yazıq, fağır,
Qonaqlıq verməkdən olmuşdum yağır.
Çox şükür, yaxşı ki, tanıdım axır,
“Sağılan” dostları, “sağan” dostları…

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Süleyman Rəhimov adına Qubadlı rayon ədəbi ictimai birliyinin sədri, ”Sözün Sehri” qəzetinin təsisçisi, Qubadlı Rayon İcra Hakimiyyətinin mətbu orqanı “Bərgüşad” ictimai-siyasi qəzetinin Baş redaktoru, ”Qızıl qələm” və “Qızıl kitab” mükafatları laureatı, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin (gundelik.info) və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının (edebiyyat-az.com) Qubadlı bürosunun rəhbəri

Ətəyini çırmalayıb getdi qış,
Düzdə mehin dağda çənin vaxtıdı.
Danaqıran yal-yamacı bürüyüb,
Karlı oğlan, yüz pencənin vaxtıdı.

Gün əridir zirvələrdə sal buzu,
Yal-yamacdan şaqqıldayıb axır su.
El yığışıb yola saldı Novruzu,
Al fidanın, tər qönçənin vaxtıdı.

Silkələnib çöllər açdı qırışın,
Yedik getdi kətəsini çirişin.
Çərtib çıxan quzqulağın, keşnişin,
Kəkoğlunun, mərövcənin vaxtıdı.

Əvəzoğlu, çıx dağlarla görüşə,
Hər tərəfdən ətir saçır bənövşə…
Göy çəməndə yan verməyə bir döşə,
Mütəkkənin, döşəkçənin vaxtıdı!

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

Dərdimin yorğanı qalın,
Çək üstümə, üşüyürəm.
Arzularım ayaqyalın,
Daşımaqdan tövşüyürəm.

Xırda-xırda səpələdim,
İçimə haqqın qanını.
Üzümə tutub gedirəm,
Düzüb qoşduğum yalanı.

Fikirlərim qalıb çıplaq,
İçimdə sözüm talanır.
Düşüncələrim od tutur,
Qəlbimdə dözüm talanır.

Ömür sayım yarpaq-yarpaq,
Xəzəl olub can üşüdür.
Ruhum gəzir sınıq-salxaq,
Harayımı kim eşidir.

Qara kağızda ağ yalan,
Vətən, vətən dilək açır.
Haqsızlığa qalxan əllər,
Hər yetənə bələk açır.

15.02.18

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fəndunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

Nakam məhəbbətin qəlbdə, könüldə,
Ya həsrəti qalır, ya dağı qalır.
Yurdda qalan övlad əsil olmasa,
Elə bil yurdunda yad, ağı qalır.

Zəhərli əlin də, yad ayağın da,
Yenə mənə yaddır, yad, ayağında,
Əgər qorunmasa yad ayağında,
Əlbəttə, çəməni, ya dağı qalır.

Dərya varsa, çalxalanım, üzüm də,
Arı qonar, şirə gəzər üzümdə,
Nəcibəyəm, nə zamandı üzümdə,
Azarın sarısı, ya dağı qalır.

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

Bir dərd tapdım geyindim,
Boyumdan yekə çıxdı…
Soyunmağa ərindim…
Boyum da heçə çıxdı…

Yamanmış əl uzadan
Dərd bozardan donuma…
Tanrıymış
ən uzaqdan
Sevda yazan sonuma…

Bu gün sonuncu dəfə
Sevələdim adını…
Sən demə, “son” özü də
“Ilk”in məşum qadını…
Tanrı, insafın olsun,

Adam unudularmı?
Eh…
Hanı telefonum?
Məni axtaran varmı?…
(2017)

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhətçisi, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı

büyümüşüm, anne…
bakışlarının dokunduğu resimlerimde hala güller açıyormu, bilmiyorum…
karşında beni ne zamandır ağlayan bulmuyorsun…
omuzlarına yaslanmıyor başım…
inlemiyor dilim “dertliyim”-diye…
büyümüşüm, anne…
korkmuyorum ayrılıklardan…
ürpenmiyorum garip nazarlardan…
ve adını bilmiyorum sol yanımda çırpınan her neyse…
yürek böyle olmuyor, anne…
yürek sevebiliyor… sevilebiliyor…umutlana biliyor…
kaçıyorum, anne…
kaçamadığım acılardan daha beter kaçıyorum…
arzularımı kendine götürüp dağlara çalan zamandan kaçıyorum…
kederimi seviyorum belki… belki onsuz kalamadığım bu yüzden…
inandınmı, anne?
büyümüşmüyüm, anne?

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü.

ŞAİR QARDAŞ, HƏNCƏRİSƏN, HƏNCƏRİ?!

Əzizimiz gözəl şair Zaməddin Ziyadoğlunun “Həncərisən?” şeirinə nəzirə

Sığınıb Allahın dərgahına sən,
Çağırma köməyə Sultan Səncəri.
Müqəddəs torpaqdan qayıdan zaman,
Çıxart sən belindən iti xəncəri,
Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!

Qiyamət qopacaq, qiyamət, Hacı,
Düşəndə torpağa alnının təri.
Kəsərli şerinlə qəlbə yol tapan,
Kitabdan arada sən göndər bəri,
Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!

Bakı şəhəri. 14 fevral 2010-cu il.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü.

ŞAİR QARDAŞ, HƏNCƏRİSƏN, HƏNCƏRİ?!

Əzizimiz gözəl şair Zaməddin Ziyadoğlunun “Həncərisən?” şeirinə nəzirə

Yaxınlara söylə görək bu anda,
Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!
Xanlıqlardan sən Bakıya gələndə,
Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!
Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!

Avey dağdan xəbər göndər bu yana,
Razı olmam şər qüvvələr oyana.
Xocalıdan, Qubadlıdan bu yana,
Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!
Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!

Dağlar özü narahatdı səhərdən,
Güzarın düşəndə böyük şəhərdən,
Söylə, ayrılanda qəmdən, kədərdən,
Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!

Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!
Vaqif qoşmasında bələnən zaman,
Nur dağın başına ələnən zaman
Heyran bayrağında yellənən zaman,
Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!

Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!
Gəzib dolaşandan Ana torpağı,
Başının üstündə Vətən bayrağı
Yenə seyr etdikcə doğma Qazağı,
Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!
Şair qardaş, həncərisən, həncəri?!

Bakı şəhəri. 14 fevral 2010-cu il.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ Bürosunun Rəhbəri

BAYRAM GİLEYİ

Bütün küsənlər barışır

Vallah sənsiz çox ağırdı bu halım,
Mən yanıram, sənsə baxıb gülürsən.
Küsənlər də tay barışır, ay zalım,
Həsrətimin ünvanını bilirsən.

Xəyallarım hey dolaşır yolları,
Səndən ötrü zirvə keçdim, dağ aşdım,
Unudarmı söylə görüm yar, yarı,
Dərdin , qəmin qapısında dolaşdım.

Sən sevdirdin, bu dünyanı sən mənə.
Ürəyimdə sönməz ocaq qaladın.
Bu canımı qurban dedim mən sənə,
Dodağımda əzbər olub tay adın.

Heç bilmirəm nədir axı günahım,
Nyə üzün döndü məndən vəfasız,
Fələklərə çatır naləm bu ahım,
Ağzım, dilim qalıb indi duasız,
Həsrətindən bir şam kimi, yanıram.

Gözlərimin seli, suyu qurumur,
Gəl barışaq, səni doğma sanıram
Əziz Musa səndən bir xoş söz umur.

EŞQİM

Gül, çiçək açıbdı, bahar, yaz eşqim,
Hər gülün, çiçəyin gözləri gülür.
Dönüb pərvanəyə, indi naz eşqim,
Şairin nəğməsi, sözləri gülür.

Dünyanı bəzəyir bu eşqin nuru,
Savabdı güllərə şeir söyləsən,
Allahım sevdiyim bu qızı qoru,
Tanrı bu gözəli xoşbəxt eylə, sən.

Vallah günahın da gözəli olur,
Çatır arzusuna səbr yiyəsi,
Deyə bilmədiyim sözlərim solur,
Təbiət oyadır eşqi, həvəsi.

Sevgidən alışar daş da bu bahar,
Açılıb çəməndə nərgiz, bənövşə,
Qalmayıb ürəkdə həsrət, intizar,
Çıxıb sevgililər indi görüşə.

Sevgi ilahidən verilən nemət,
Məhəbbət olmasa yanarmı Ay, Gün.
Dönür bir cənnətə yazda təbiət,
Allah ürək verir sevənlər üçün.

Sevgiylə yaradıb Allah dünyanı,
Gözəllik bəxş edib çölə, çəmənə,
Çıxardıb cənnətdən Adəm, Həvvanı,
Gəl bu ayrılığı, sən vermə mənə.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ Bürosunun Rəhbəri

YAZMIŞAM

İllah verib mənə bu yurd, bu elim,
Yaxdığımı, sevə-sevə yazmışam.
Sevgi ilə, ötüşübdü hər ilim,
Yazdığımı, sevə-sevə yazmışam.

Coşub, daşıb bu illərdə ilhamım,
Açılıbdı aydın, nurlu sabahım,
Hər vaxt olub, mənə dayaq Allahım,
Yazdığımı, sevə-sevə yazmışam.

Vaxt olub ki, məni sıxıb zamana,
Tuş gəlmişəm yaxşılara, yamana.
Söykənmişəm gecə-gündüz gümana,
Yazdığımı, sevə-sevə yazmışam.

Sınaqlardan mən üzü ağ çıxmışam,
Bu dünyaya alını açıq baxmışam,
Gözlərimi zirvələrə taxmışam,
Yazdığımı, sevə-sevə yazmışam,

Sözlər özü misralanıb sinəmdə,
Şimşək çaxıb, od qalanıb sinəmdə,
Çox dərdlərə sinə gərib, sinəm də,
Yazdığımı, sevə-sevə yazmışam.

Sevgi mənə qanad verib, ruh verib,
Yazdığımı Tanrı özü göndərib,
Əziz Musa göydən ulduzlar dərib,
Yazdığımı, sevə-sevə yazmışam.

SƏNİ QISQANIRAM MƏN

Meh əsir, astaca saçından öpür,
Səni küləklərə, qısqanıram mən.
Durnalar göylərdən lələklər tökür,
Səni lələklərə, qısqanıram mən.

Arılar çoxalıb getmə yaxına,
Başını qaldırıb, baxma baxana,
Hər gülü, çiçəyi taxma yaxana,
Səni çiçəklərə, qısqanıram mən.

Qısqanc xəyalımdan çox şeilər keçir,
Gözlərim tay ağı qaradan seçir,
İşığa gələn var, işığı keçir,
Səni şəfəqlərə, qısqanıram mən.

Bir sənə bağlıdır bu ürək, bu can,
Gəl salma araya, sən bir nahaq qan,
Hüri, mələkləri qov sən, yanından,
Səni mələklərə, qısqanıram mən.

Sanıram dağ, daş da sənə vurular,
Sel, su səni görüb, durar, durular,
Səni görən zaman, dilim lal olar,
Səni diləklərə, qısqanıram mən.

Həsrətin gözümün yaşını tökər,
Əziz bu sevgidən, bir gör nə çəkər,
Ürək sözə baxmaz, sevirsə əgər,
Səni ürəklərə, qısqanıram mən,

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

COŞQUN XƏLİLOĞLU (Coşqun Xəlil oğlu İbrahimli) 1960-cı ilin dekabr ayının 27-də Kürdəmir rayonunun Mollakənd kəndində ziyalı ailəsində anadan olmuşdur. Azərbaycan Neft və Kimya İnstitutunun – indiki Azərbaycan Neft Akademiyasının məzunudur. Neft sənayesində-SOCAR-ın “Kompleks qazma işləri” trestində şöbə rəisi vəzifəsində  işləyir. Orta məktəb illərindən bədii yaradıcılıqla məşğuldur. Yazıları müxtəlif mətbu orqanlarda, o cümlədən, “Azərbaycan”, “Ulduz”, “Qobustan” jurnallarında, “Respublika”, “Ədalət”, “Xalq qəzeti”, “Kredo” qəzetlərində dərc olunmuşdur. Bir neçə kitabın müəllifidir. Azərbaycan Jurnalistlər və Yazıçılar Birliyinin üzvüdür.

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

Əslən Kürdəmir rayonunun Şilyan kəndindən olan, Qarabağ uğrunda Vətən müharibəsində qəhrəmanlıqla şəhid olmuş, ölümündən sonra “Vətən uğrunda”, “Cəbrayılın azad olunmasına görə”, “Xocavəndin azad olunmasına görə”, “Zəngilanın azad olunmasına görə”, medalları ilə təltif edilmiş tankçı baş leytenant Hüseynov Fərrux Baxış oğlunun əziz xatirəsinə ithaf edirəm.

Uşaqlıqdan arzusu
Hərbçi olmaq idi,
Kafirləri yurdumdan
Bir yolluq qovmaq idi.

Hərb elminin sirlərin
Öyrənib zabit oldu,
Eli-obanı sevən
Cəsur bir igid oldu.

Üz-gözündən yağırdı
Qalibiliyyət, cəsarət,
Qarabağ uğrunda o,
Göstərdi çox şücaət.

Tankçı komandir idi,
Sevirdi, sənətini,
Qazanmışdı orduda
Hamının hörmətini.

Əsgərlərinə arxa,
Böyük bir qardaş idi,
Onların hər birinə
Dost idi, sirdaş idi.

Döyüşərkən düşmənlə
Yaralansa da ağır,
Dedi, dayanmaq olmaz,
Vətən məni çağırır.

Yenə cəbhəyə getdi,
Döyüşlərə atıldı,
Müqəddəs savaşlara,
Yenə qəlbən qatıldı.

Şəhidliyə qovuşdu,
Öiməz qəhrəman oldu,
Düşməni məhv eylədi,
İntiqam yaman oldu.

Fərrux, biz hünərindən
Duyuruq bir fəxarət,
Göstərdin döyüşlərdə
Gör, nə qədər rəşadət.

Matəmə bürünübdür,
Bil, qan ağlayır yağı,
Fərrux kimi oğullar
Vətən edir torpağı!

19.12.2020.