Category: Azərbaycan ədəbiyyatı

AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

* * *

əzirim var gəlişinə, sevdiyim,
Qədəmlərin dəyən yerə baş qoyam.
Çən- çiskinə dönüm yolla sürünüm,
Rastına çıxanda bir pəri olam.

Nəzirim var sevənlərin pirinə,
Sevən, sevilən də özüm olaydım.
Sözüm keçmir ürəyimə, səbrimə,
Dilərdim, anadan dözüm olaydım.

Nəzirim var vüsalına yetəndə,
Kor olam, gözümü qurban demişəm.
Dünya qurbanlığa quzu kəsəndə,
Mən sənə özümü qurban demişəm.

* * *

sevdali gunlerim soldu gul kimi
adina birce soz yarasdirdilar
el catmaz, un yetmez bir unvan kimi
qismet yazib bogazimdan asdilar

tesaduf deyildi ona bas eydim
zeruretdi qurur eyen bu sevgi
men niye das olub basina deydim
meni sevenin de yixildi evi

itirdim…geriye qayitmaq ucun
ireli getmeyim gerekmis deme…
qoynuna siginib onsuz heyatin
gunu basa vurmaq olmekmis deme…

AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

* * *

Həsrətimi köz eylədin,
yaramı göz-göz eylədin…
Özün boyda “döz” eylədin…
Dayan, qara bəxtim… Getmə…

dil var səni ağlamağa,
Sel var gözdə çağlamağa…
bel var… dərdi saxlamağa,
Düz dur, qara bəxt… Əyilmə…

gedişin kimi yandırar?
bu hikkə nəyi andırar?
Vallah, qəlbimi sındırar…
Dərdimə, qara bəxt, gülmə…

* * *

Basmışam köksümə məsum körpə tək,
Xəyanətin qucağıma sığınıb…
Donub üşüyürəm buz həsrətində,
Sənli yatağıma bu gün qar yağıb…

Sanma yad olacam sənə bu gündən,
Ən gözəl hissləri yaşayacaqsan…
Sevəcəksən, seviləcəm özüm də
titrək həyəcandan doymayacaqsan…

Bir gün şah olarsan sevgi dünyamda
Hökmü veriləcək həsrət, ya vüsal…
Hərdən düşünərsən, gizlin röyamda,
əzizlənən bir uşaqsan, dili lal…

Aşiq-məşuq butasıdır, əzizim…
Dərin duyğulardan başlar bu nağıl.
Şahzadə sən oldun, mənsə kənizin,
Qalmışam ayrılıq əlində fağır…

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Tanrının həvəsi yox

Başıma gün döysə də,
Ürəyimə qar yağır.
Çöldə şəfəqlər gülür,
Gözümdən sel-su axır.

Gələn gün, batan günəş,
Hey oyadır yaddaşı.
Mən tərpədə bilmirəm
Yolumdakı bu daşı.

Bir-birinə qarışıb,
Saçlarımda ağ-qara.
Payızın sonundayam,
Ümid yoxdu bahara.

Canım candan qaçaqdı,
Barışmağa güman yox.
Düşmüşəm qəm selinə,
Yapışmağa saman yox.

Söykəndiyim ağacın
Barı bir kölgəsi yox.
Bu canımı almağa
Tanrımın həvəsi yox.

Yağış yağır

Göylər dolub, qan-qan deyir buludlar,
Mən də yaman tutulmuşam, bəri bax.
Ötüb keçmir dəqiqələr, saatlar,
Bu həsrətdən yorulmuşam, bəri bax.

Ürəyimdə bir təlatüm çırpınır,
Haldan-hala salır məni bu hicran.
Elə bil ki, şaqqıldayıb göy sınır,
Qoymur açam gözlərimi bu tufan.

Su çilənir gözəlliyin üstünə,
Gül-çiçəklər qalıb boynu bükülü.
Göylər durub çöl-çəmənin qəsdinə,
Ocaq sönüb, yel oynadır tay külü.

Qəzəbindən göylər oyur dağları,
Sellər-sular qayalardan atılır.
Yağış çoxdan çimizdirib bağları,
Coşqun sellər dağ çayına qatılır.

Boynun bükür neçə-neçə arzular,
Ürəyimdə yellər əsir, qar yağır.
Yollarımı bağlayanda sel-sular,
Qəlbim, gözüm bu həsrətdən ağlayır.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Vaxtdı

Məni gedənlərin sırasına yaz,
İstərəm əllərim əlinə yetə.
Qorxuram günahım çoxala bir az,
Çiynimdən mələklər inciyib gedə.

İlahi vaxt ikən sən canımı al,
Qoy kimsə çəkməsin qayğımı mənim.
Unutma bəndəni, mənə nəzər sal,
Qalmayıb dünyada bircə sevənim.

Bu titrək əllərim bənövşə dərməz,
Ömrü əritmişəm illər uzunu.
Daha qızlar mənə gül-çiçək verməz,
Arxada qoymuşam ömrün yazını.

Soldu zaman-zaman eşqin çələngi,
Gözümün əvvəlki işığı yoxdu.
Daha dəyişilib güllərin rəngi,
Canımın ağrısı, acısı çoxdu.

Geriyə dönmədi gözdən itənlər,
Tay mənim ürəyim yetim yuvadı.
Baharı apardı ötüb gedənlər,
Bu hava özü də özgə havadı.

Əllərim bir ələ yetişməyəcək,
Xatirə yazmağa yoxdu həvəsim.
Qəlbimin çatları bitişməyəcək,
Uca zirvələrə yetişməz səsim.

Yediyim çörəyin dadı dəyişib,
Ruhum uçmaq üçün hazırdı çoxdan.
İndi sözümün də dəyəri düşüb,
Axı nə umasan olmazdan, yoxdan.

Bilirəm mənim də vaxtım daralıb,
Oyaqdı həmişə vaxtın yiyəsi.
Can alan mələk də sifariş alıb,
Döyür pəncərəni qışın nəfəsi.

Gedirəm

Zirvədən dönən yolçuyam,
Bir cığır salıb gedirəm.
Dünya adlı bir qocadan,
Dərsimi alıb gedirəm.

Dağlar gəzdim, qəlbi uca,
Köks ötürmədim bir taca.
Baxıb hər gülə, ağaca,
İndi əl çalıb gedirəm.

Yollarda oldum həmişə,
Məni çox sıxdı əndişə.
Boylanıb baxıb günəşə,
Xəyala dalıb gedirəm.

Üzüm ağdı, ürəyim tox,
Çox yaşadım deyəsən çox.
Tanrıdan bir gileyim yox,
Vaxtdı, qocalıb gedirəm.

Dərddən inciyirəm…

Hərdən bulud kimi gözlərim dolur,
Hər arzu, istəyim gül kimi solur.
Hərənin qazancı bir şeydən olur,
Dərdi dərdə qatıb kef eyləyirəm.

Qəlbim qəfil səsdən çaşır, ürpənir,
Sevincim ağlayır, dərd-qəmim dinir.
Bəzən lap bezirəm, səbrim tükənir,
Dərddən inciyirəm, səhv eyləyirəm.

Dərdin əndişəsi çıxmır canımdan,
Qəm-kədər dərirəm hər bir anımdan.
Dərdləri yığıram dörd bir yanımdan,
Durna qatarıtək səf eyləyirəm.

Həsrəti, hicranı görməmişəm kəm,
Gələndə tək gəlmir, o da gəlir cəm.
Elə ki, üstümə yeriyir dərd-qəm,
Sinəmi gərirəm dəf eyləyirəm.

Qəhər cəllad kimi kəsir nəfəsi,
Qəlbimi yandırır hicranın səsi.
Üstümü alanda dərdin nəşəsi,
Dərdin bolluğunda kef eyləyirəm.

İstanbulun CNR salonunda davam edən kitab yarmarkasında azərbaycanlı nasir Eyvaz Zeynalov “Eski bisiklet” kitabını oxucular üçün imzalayıb.
Oxucular “Eski bisiklet” kitabına yaxından maraq göstərdikləri kimi kitabın müəllifi Eyvaz Zeynalovla üzbəüz söhbət imkanı əldə ediblər. Eyvaz Zeynalov öz yaradıcılığı və Azərbaycan ədəbiyyatının bu günkü durumu barədə Türk oxucularına ətraflı məlumat verib.
”Eski bisiklet” kitabını nəşr edən “Ferfir” nəşriyyatının sahibi Şərəf Yılmaz APA-ya verdiyi açıqlamada deyib :”Kitabı keçən ilin dekabrında nəşr etdik.Oxucuların kitabı rəğbətlə qarşıladığını deyə bilərəm.Eyvaz bəyin yaradıcılığına olan marağı görəndən sonra keçən həftə onunla yeni bir müqavilə imzalayaraq “Qisas” romanını Türkcə çap etməyi qərarlaşdırdıq. Kitabı noyabr ayında keçiriləcək TÜYAP beynəlxalq kitab yarmarkasının açılışına qədər çap etməyi nəzərdə tutmuşuq. Daha əvvəl də sizə demişdim ki, Eyvaz Zeynalovla yaradıcılıq münasibətlərimiz davam edəcək.Azərbaycan və digət türkdilli ölkələrin ədəbiyyatlarının qiymətli nümunələrini Türkiyədə çap etmək əsas hədəfimizdir”
Kitablarını imzalayandan sonra CNR yarmarkasında APA-ya açıqlama verən Eyvaz Zeynalov deyib ki, İstanbula bu dəfəki səfərində “Chiviyazıları” nəşriyyatı ilə də müqavilə imzalayıb.Müqaviləyə əsasən, nəşriyyat yazarın “Bələdçi” əsərini çap edəcək.”Bələdçi” əsərinin də noyabrda keçiriləcək TÜYAP beynəlxalq kitab yarmarkasının açılışında stendlərdə nümayiş etdirilməsi gözlənilir.
Qeyd edək ki, martın 4-də açılan CNP kitab yarmarkası martın 13-də bağlanıb.

http://www.apa.az

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

BU HƏYAT YOLUNDA

Neçə ürəkləri varaqlamışam,
Neçə çəmənləri oraqlamışam,
Neçə sevənləri soraqlamışam,
Heç demə naşıyam, ruhum bir incim,
Dünya sevncimdən olub bir əlçim.

Mən sevən biriyəm, sözə bağlıyam,
Cüt qoşa qanada, gözə bağlıyam,
Kədəri, qüssəni atmağa nə var,
Ürəyi sevgiylə vuran insanın,
Ruhuna bulaqtək axmağa nə var?!
Qəlbini bir sözlə almağa nə var?!

Yurdumun bu ilıq, od nəfəsindən,
Mən ilham alaraq cilalanmışam,
Qəlbi bədxahların daş qəfəsindən,
Kədərdən ələmdən uzaqlaşmışam.
Çəməndə çiçəklə, aranda güllə,
Meşədə kəkliklə, bağda bülbüllə,
Dərələr keçmişəm, dağlar aşmışam,
Qayada bulaqla dodaqlaşmışam.
Uzaq səfərlərdə yaraqlaşmışam.
Bu həyat yolunda bulaqlaşmışam.

Kədəri, qüssəni atmağa nə var,
Ürəyi sevgiylə vuran insanın,
Ruhuna bulaqtək axmağa nə var?!
Qəlbini bir sözlə almağa nə var?!

DÖYƏCƏM QAPINI

…Bir gün xəbər eləmədən,
Döyəcəm sənin qapını,
Gizli olan məhəbbətə,
Heyran qoyacam hamını.

Bir cüt sevən qovuşacaq,
Ürəkdə sevgi daşacaq,
Alov kimi alışacaq,
Həsrətin bitən zamanı.

Ruhuma olmusan qida,
Ürəkdə qopur min nida,
Allah, nədir bəs bu sevda?!
Unudub, pisi, yamanı,
Heyran qoyacam hamını.
…Döyəcəm sənin qapını!

ÜRƏYİMDƏ SAXLARAM

Milyon-milyon insanların
əhatəsində,
Özümü tənha hiss edirəm…
Sanki duman
bürüyüb cahanı,
Yalan, laqeydlik,
xəyanət görürəm!
Bacardıqca qaçıram
insanlardan,
İçimdə odlu bir sevda
ola-ola…
Gözlərimə nisgil yaşı
dola-dola…

Başımıza gələn işlər xatirələr
adlanır,
Oxunmuş bir kitab kimi
qatlanır…
Bütün bu olanları,
tale yazısı bilmişəm,
Sonra da uşaq kimi,
şirin-şirin gülmüşəm…
Amma niyə görəsən, bütün bu olanlardan
sonra,
Səni səndən və onlardan,

sızıldayan canımdan çox
sevdim???
Səni bu ruhuma nə qədər yaxın bildim!
Yoxsa ki, sən gülürsən bütün bu olanlara?
İcazəsiz, sualsız ürəyə dolanlara.
Səni elə beləcə saf sevgimə bələyib,
Gözlərimdən ələyib,
ürəyimdə saxlaram!
Söylə, daha kimə könül açarsan?
Yoxsa ordan da qaçarsan?!

14 mart 2016-cı il tarixində Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Katibliyinin növbəti toplantısı keçirilib.
Toplantıda bir sıra məsələlər müzakirə olunub.Xalq şairi, Əməkdar incəsənət xadimi, Fərdi prezident təqaüdçüsü Nəriman Həsənzadə yekdilliklə AYB Ağsaqqallar Şurasının sədri seçilib.
Qeyd edək ki, bundan öncə AYB Ağsaqqallar Şurasının sədri vəzifəsini Xalq şairi, Əməkdar incəsənət xadimi, şair-dramatuq Vaqif Səmədoğlu ica etmişdi.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

SADİQ OL ÖMÜRLÜK ƏRİNƏ ARTIQ

Təbrik eləyirəm bu toy-düyünü,
Sənin sevgi andı içdiyin gündür.
Mənim həyatımın ən ağır günü,
Səninsə yad birin seçdiyin gündür.

Ürəyə mən necə dağ çəkməyim ki?
Nəfəsin toxunur yad nəfəsinə.
Gecələr yuxuya haram qataraq,
Tabe olacaqsan körpə səsinə.

“Mübarək” deyirəm bilmirəm axı
Niyə kədərliyəm, şən deyiləm bəs?!
Ömürlük bir olaq demişdik sənlə
Nədən yanındakı mən deyiləm bəs?

Onsuz da bugündən mənim deyilsən,
Etdiyim bu tufan, ruzigar əbəs.
Sənin gözündəki kədər yaşları
Mənim gözlərimdə intizar əbəs.

Nə qədər qurmuşduq birgə xəyallar,
Hamısı bir anda bax oldu hədər.
Sevgi sənin üçün ötəri bir hiss,
Bacarsan sevərsən onu mən qədər.

Yox, sənə bədbəxtlik arzulamıram,
Kimsəni qoymaram yerinə artıq.
Daha özgəninsən, mənim deyilsən,
Sadiq ol ömürlük ərinə artıq.

YARA OLDUN ÜRƏYİMƏ

Ayrılıq…
Üç heca, yeddi hərfdən ibarət bu acı söz…
Eşidilər-eşidilməz ağır gəlir qulağa…
Acı çırpıntılar qənim kəsilir yumruq boyda ürəyə…
Amma hər başlanğıcın bir sonu var deyirlər.
Fəqət, istəmədim bu sevginin acı bir sonluqla bitməsini…
Ayrılıqla bitməsini…
Çox falçıya getdim alın yazımı öyrənmək üçün…
Anam isə hey danladı, danladı məni…
Danladı, ən böyük qüvvə Allahdır oğul, ondan istə-deyərək…
Dinləmədim…
Öz ağlımla hərəkət etdim…
Tutmuşdu gözlərimin önünü sənə olan sevgim…
Nə qədər sevmirəm desəm də….
Nə qədər unutdum desəm də…
Hər adını duyduğumda bir xatirə canlanır gözlərim önündə…
Və o an anlayıram hələ də dəli kimi sevdiyimi…
Mən sənin üstündə ağacdakı yarpaq kimi əsərkən,
Sən məni itirməkdən əsla qorxmadın…
Hər dəfə doldurub şərab dolu qədəhimi…
“Bir ömür səninləyəm” deyən sənin sağlığına içdim…
Evin soyuq divarları arasında…
Mən səndən “yar” olmanı istəyərkən..
Sən “yara” oldun bu yaralı ürəyimə…
“Heç vaxt getməz” deyib xəyal qurarkən,
Baxdım ki, “sənsizlik quyusu”nun dibindəyəm artıq.
Təəssüf…Bilmədin yerini…
Dünən “hər şeyim” olan sən…
Bu gün artıq “heçnəyim”sən…
Bəlkə gözlərin, bəlkə gülümsəmən aşiq etmişdi məni sənə…
“Yalnız sən” olacaqsan demişdin mənə.
Haqlı idin…
Yalnız olan mən oldum sonunda…
Bir ömür xoşbəxt olmağını tək dilək tuturam…
Və heç bir zaman mənim olmayacağını bilsəm belə…
Səni çox sevirəm…

Deyirlər dəyişmişəm.
Nə baxışlarım əvvəlkidir,
Nə də davranışlarım.
Nə əvvəlki kimi
Gülümsəməyi bacarıram,
Nə də əvvəlki kimi insanları
”Xoşbəxt ”olduğuma inandırmağı.
Əslində kimsə bilməyir
Mənim qədər ağlamağı.
Məni sadəcə
İçimdəki qızcığaz anlayır.
Ünvanım dəyişməyib.
Dəyişməyib yerini arzularım da,
Xəyallarım da.
Onlar da mənim kimi vəfalıdırlar.
Eləysə niyə hər kəs dəyişdiyimi söyləyir?
Deyəsən ,doğrudan da,
Mən o mən deyiləm.
Eyni məkanda fərqli insanam.
Mənzilim də həmənkidir,
Hər gün gedib- gəldiyim
Yol da artıq mənə doğmalaşan yoldur.
Ehh… yenə bəlkələrlə doluyam,
Bilmirəm, doğruyam ,ya da yanlışam,
Həqiqət söyləyir başqalaşmışam.
Diriykən özümə qəbir qazmışam.

Uşaqlar, evə verdiyim inşanı yazmısınız?
Eləysə hər kəs yazdığı” Mən niyə xoşbəxtəm” adlı inşanı oxusun və inşaları müzakirə edək.
Hər insanın həyata baxışına görə dəyişən xoşbəxtlik haqda sizin də fikirlərinizi bölüşməyinizi istəyirəm.
-Lalə ,sən əlini qaldırmadın. İnşanı niyə yazmamısan ?Bu ki çox mühüm, düşündürücü ,mövzudur .
-Müəllimə, mən yaza bilmədim.
-Axı niyə ?Xoşbəxtlik insanın daxilindən gələn səsdir .O səndə, o məndə -o hər birimizdə ,ona sahiblənmək ,övladlığa götürmək istəyən hər kəsin yanında qala bilər. -Sən xoşbəxtliklə dost, sirdaş, həmdəm olmaq istəmədinmi heç?
-İstədim, müəllimə! Amma o məni başa düşmür .Heç mənimlə qalmaq da istəmir. Xoşbəxtlikdən insana dost olmaz.
-Bilirsən, Lalə, dost yalnız səni düşünən deyil, eləcə də sənin düşündüyün insandır. Sənin də onu düşünməyin lazımdır .
-Düşünürəm ,müəllimə, hər gün onu düşünürəm .Dua edirəm ki, mənim də yanımda qalsın xoşbəxtlik .Mənə də gəlsin. Lakin o heç vaxt gəlmir mənə tərəf.
-Gəl sinif yoldaşlarının xoşbəxtlik haqda fikirlərini dinləyək .Bəlkə, ondan sonra sən də əslində xoşbəxt olduğunun fərqinə vararsan.
-Yaxşı, müəllimə.
-Nəzrin ,sən niyə xoşbəxtsən?
-Atam həmişə mənə sevdiyim oyuncaqları alır .Məni parka ,gəzməyə aparır. Atamın pulu çoxdur. Nə istəsəm hədiyyə edir mənim üçün .Ona görə də mən xoşbəxtəm.
-Müəllimə
-Buyur, Lalə!
-Amma bizim imkanımız yoxdur .Kasıbıq, atam fəhlə işləyib, min bir əziyyətlə çörək pulu qazanır. Mən həmişə başqa uşaqların oyuncaqlarına, bəzəkli paltarlarına baxanda ”Kaş mənim də belə pal- paltarım, oyuncaqlarım olardı” deyə düşünürəm .Əgər arzuma çatmıramsa necə xoşbət ola bilərəm?
-Lalə, sən xoşbəxtsən.
-Xoşbəxt deyiləm ,müəllimə.
-Eləysə gəl Emilin xoşbəxt olma səbəbini dinləyək .Bəlkə ,onda xoşbəxtliyinin fərqinə vara bildin.
Mən xoşbəxtəm. Çünki anam yanımdadır .Atamı itirəndə cəmi 5 yaşım var idi. Aradan 2 il keçib. Anam deyir ki, atam cəbhhə bölgəsində şəhid olub. Ermənini öldürüb. Başqa uşaqlar kimi mən də atamın yanımda olmasını istəyirəm .Amma həm də onunla fəxr edirəm. Mənim atam qəhrəmandı, igiddi, cəsurdu .Mən buna görə çox xoşbəxtəm. Hər zaman atamla qürur duyacam.
-Lalə ,nə düşünürsən?
-Müəllimə, hələ də xoşbəxt olmadığımı düşünürəm.
-Axı sənin atan ,anan yanındadır. Xoşbəxt olmaq üçün bundan böyük səbəb var, səncə?
-Müəllimə ,axı mən heç onların üzlərini doyunca görə bilmirəm .Atam kimi anam da hər gün işdə olur .Qonşumuz Fatimə xalanın evini təmizləyir. Evə gələndə də yorğun olur .Mənə vaxt ayırmır heç.
-Lalə, indi mən sənə öz həyat hekayəmi danışacam .Məncə ,bundan sonra fikirlərin tamamilə dəyişəcək.
Sərt qış mövsümüydü .Dəli ruzigar saçlarını yolurdu .Yağış damlaları sanki üzərimizə deyil ,ürəyimizə yağırdı .Gələn soyuq yellər ömrümə bir kədərli il də gətirəcəkdi özləriylə. 1O yaşım tamam olurdu həmin gün.
Anam məni də özüylə tikiş fabrikinə aparmışdı.
Bu gün məvacibimi alacam ,gedək ,işim qurtandan sonra sənə də hədiyyə alacam ,qızım .Axı bu gün sənin doğum günündür.
O gün sevincimdən yerə- göyə sığmırdım .Atam fiziki qüsurlu olduğu uçün işləyə bilmirdi. Evin bütün yükü anamın üzərindəydi .O aldığı maaşla həm ailəni dolandırır ,həm də atamın dərmanlarına, müalicəsinə kömək edirdi .Ona görə də heç vaxt nə mənə ,nə də bacıma,qardaşıma hədiyyə almağa pulu çatmırdı .Qonşularımız uşaqlarının köhnə paltarlarını bizə verirdilər və biz də o paltarları geyinirdik .Heç vaxt təzə paltarımız olmamışdı .Amma bu gün anam mənə təzə paltar alacaqdı .Həm də ağ rəngdə ,bəmbəyaz .Mən bu paltarı məktəbimizin yeni il şənliyinə geyinəcəkdim .Çox xoşbəxt idim .Axı hər yeni ildə uşaqlar təzə geyinirdilər .Biz uşaq olmasaq belə. Bizim ruhumuz uşaqkən böyümüşdü .Amma axı böyüklərin daxilindəki uşaqlar daha kövrək olurlar.
Qızım ,iş bitdi gedim maaşımı alım müdirdən .Sonra gedək sənə söz verdiyim hədiyyəni alım .
-Aysel xanım keçən dəfə tikdiyiniz paltar ən hörmətli ,zəngin müştərimizin xoşuna gəlməyib .Bu böyük qəbahətdir .Sizə bu ayın maaşını verməyəcəm .Bir də belə səhv etməyin. Elə edin ki ,hörmətli müştərimiz bəyənsin əl işinizi.
-Axı mən o qədər iş görmüşəm bir ay .Bir ”hörmətli” ,varlı müştərinin zövqünə, əslində zövqsüzlüyünə görə mənim pulumu niyə kəsirsiniz? Allahdan qorxun!
-Sözümü dedim mən .Elə etmə ki ,qovum səni işdən də birdəfəlik.
-Qızım ,bağışla mən sözümü tuta bilmədim.
-Eybi yox, anacan, canın sağ olsun, əsas sənin, atamın -ailəmizin mehribanlığıdır. Allah bizi həmişə mehriban etsin .
-Qızım, mən yaxşı ana ola bilmədim .Bu il də ad gününə hədiyyə edə bilmədim ən sevdiyin paltarı.
-Ana, ağlama!
-Alo, Aysel xanım ,Günay müəllimədir danışan. Bu gün Mətanəti məktəbə göndərməyin .Mənim işim çıxdı Türkiyəyə yola düşürəm ,Yeni ili keçirə bilməyəcəyik ,üzürlü sayın.
-Ana, çox sevindim .
-Niyə ,qızım ,axı sən yeni ili məktəbdə keçirməyi çox sevirdin .
-Ana ,amma hər il uşaqlar məndən niyə bayramda təzə paltar almirsan deyə soruşanda çox pis olurdum. Utanırdım .

-Nə yaxşı ki bu il bayramı keçirməyəcəyik .
-Qızım ,sən mələksən. Səni çox sevirəm .

-Hə, Lalə indi xoşbəxtsən ?Yoxsa, hələ də xoşbəxt olmağa səbəbin yoxdur?
-Mətanət müəllimə, bəli ,mən çox xoşbəxtəm. Axı mənim sizin kimi böyük ürəkli müəlliməm var. Anam həmişə ala bilməsə də keçən il ad günümdə mənə sevdiyim paltarı hədiyyə etmişdi .Xoşbəxtəm mən .Bax buna görə də xoşbəxtəm .
-Uşaqlar ,xoşbəxtlik nə pulda ,nə var dövlətdədir. Ən böyük xoşbəxtlik özünü xoşbəxt etməyə çalışdığın andır.

Səni sevməyim
Xoşbəxt olmaq istəyim.
Darıxmağım
İçimdəki həsrətim.
İstəyirsən getməyim?
Bəs sənsiz
Sənin olmadığın bu şəhərdə
Sən ola -ola
Sənsiz neyləyim?
Axı ”getmə” deyirsən.
Axı ”qal ”deyir baxışların.
Yağdırır hicranın qəm yağışların.
Dilin nə söyləyir?
Qalım ,getməyim?
Tərəddüd edirsən.
Ürəyinlə ağlının fikri
Mübahisə eləyir?
Elə mən də sənin kimi
Min bir sual bitirirəm
Xatirəmin yaddaşında.
Elə bil ki ,günahkaram
Cəza alır səadətim
Bir kimsənin qarğışında.
Gedim ,getməyim?
Üşüyürəm əzabların sərt qışında.
Əgər sevirsənsə
Əbədiyyən məni saxla
Gözlərində ,baxışında.
İslanmaram bir də ömrün yağışında
Təki məni sənə olan dünya boyda
Bir sevgimə sən bağışla…

13 mart 2016-cı il tarixində, saat 14:00-da respublikanın paytaxtı Bakı şəhərində fəaliyyət göstərən “Kitabevim.az” mağazasında Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, “Dirili Qurbani” Ədəbi Məclisinin üzvü, “Qızıl qələm” media mükafatı laureatı, istedadlı şair Xuraman Camalqızının “Ruhuma süzülür pıçıltıların” kitabının təqdimat mərasimi keçirilib.Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələrinin iştirakı ilə keçirilən tədbirdə mədəniyyət, ədəbiyyat, incəsənət xadimlərinin, o cümlədən müəllifin qələm dostları iştirak ediblər.Kitabın redaktoru və ön sözün müəllifi Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “Qızım Qələm” Media Mükafatı laureatı,Dünya Azərbaycanlıları Mədəniyyət Mərkəzinin idarə heyətinin və Qadınlar Şurasının üzvü və DAMM-ın və katibi, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru, şairə-jurnalist Nəcibə İlkin müəllifin sayca ikinci kitabında toplanan son zamanlar qələmə aldığı ədəbi-bədii nümunələri, poeziya örnəkləri haqqında məlumat verib, yeni yaradıcılıq uğurları və fəaliyyəti diləyib.
Tədbir iştirakçıları müəllifin yaradıcılıq fəaliyyəti haqqında öz fikir və düşüncələrini, xatirələrini bölüşüblər, arzu və istəklərini dilə gətiriblər.Müəllifə yeni yaradıcılıq uğurları və fəaliyyəti diləyiblər.İmza törəninin gedişatında müəllif Xuraman Camalqızı
“Kitabevim.az” mağazasının Rəhbərliyi başda olmaqla, zəhməti keçən hər kəsə təşəkkürünü bildirib, işıq üzü görən kitablarından tədbir iştirakçıları üçün imzalayaraq, hədiyyə edib.Tədbirin sonunda isə xatirə şəkli çəkdirilib.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının maliyyə dəstəyi ilə həyata keçirilən “Yeni nəsil Azərbaycan gəncliyinin inkişafına dəstək” layihəsi çərçivəsində Qardaş Türkiyə Cümhuriyyətinin Adana şəhərində fəaliyyət göstərən “Usare” aylık, kültür, sanat ve edebiyat dərgisinin 6-cı sayında yeni nəsil Azərbaycan gəncliyinin istedadlı gənc nümayəndələri, “Gənc Ədiblər Məktəbi2”nin müdavimləri, DGTYB üzvləri Ülkər Dənizin, Şəfa Nurun, Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin Baş məsləhətçisi Fidan Abbasovanın şeirləri çap olunub.
Qeyd edək ki, bundan öncə 2015-ci ilin fevral ayından fəaliyyətə başlayan “Usare” aylık, kültür, sanat ve edebiyat dərgisinin ilk sayında DGTYB üzvü Gülnarə İsrafilqızının, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş məsləhtçisi Fidan Abbasovanın, Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin Mətbuat xidmətinin rəhbəri Kənan Aydınoğlunun şeirləri dərc olunaraq, ictimaiyyət nümayəndələrinin nəzərinə çatdırılmışdı.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Qovur ömrü aylar illər,
dəyişdikcə hər fəsillər
azaldıqca bir -bir günlər
səni bir az unuduram
mən özümə qayıdıram..
O keçmişdən uzaq durub
qəlbi hər gün daim yorub
içimdə bir dünya qurub
dünyam ilə dağılıram
mən özümə qayıdıram.
Ümüd etmə dönəcəyəm
birdə geri gələcəyəm
artıq gecdir sevəcəyəm
bax yuxudan oyanıram
mən özümə qayıdıram.
Sanırdım ki, qürurum az
ömür vərəq bir cümlə yaz
üştdükcə eşqi ayaz
sənsizliklə barışıram
mən özümə qayıdıram..
Çox düşündüm olanları
bu halıma yananları
gözdən iraq duranları
indi bir bir dağıdıram
mən özümə qayıdıram.
Alışqdıqca gündən -günə
bu dərdlərə gərib sinə
imansızı iman dinə
gətirmirsə bax pozuram
bu taledən bu yazıdan
hara qaçım qaçanmıram
bir təsəlli qalır mənə
mən özümə qayıdıram
Demə artıq incik düşdük
vaxt var idi dərd bölüşdük
zaman keçdi çox dəyişdik
ruhum qara dona girib
bir ox kimi qəlbi dəlib
dünyaya yenidən gəlib
dərdlərimi unuduram
bu yalançı həyat sonsuz
mən özümə qayıdıram.
o pozduğum qanunları
o etdiyim günahları
alışdığım yalanları \
bircə-bircə soyuduram
sən dünyamda yox olduqca
mən dünyama qayıdıram..
bezdim artıq bu sənlərdən
əbədilik mən özümə qayıdıram…

Bu dünyanın güzgüsü,
Ləkələnmiş ay kimi.
Mərhəməti bir tikə,
Qaxac olmuş pay kimi.

Bu dünyanın gözləri,
Eynəkli qoca təhər.
Dildə şirin sözləri,
Ürəkdə zəqqum, zəhər.

Bu dünyanın ürəyi,
Cəsəd yeyən, qan içən.
Qurbanlıq quzu qədər,
Aldanır yoldan ötən.

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin Rəhbərliyi Sizi, Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsini, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliyinin üzvünü doğum gününüz münasibətilə səmimi qəlbdən təbrik edir, Sizə uzun ömür, möhkəm cansağlığı, xoşbəxtlik, ədəbi-bədii yaradıcılığınızda bol-bol uğurlar diləyir! Sevib, sevdiyiniz insanların əhatə dairəsində olun!

Mətbuat xidməti

Bənövşəm

Gözün aydın, yarpağına yaz qonub,
Yanaqların ala dönüb, bənövşəm.
Çölə salıb kəpənəyi həsrətin,
Qanadında xala dönüb, bənövşəm.

Duruşundan ləyaqətin bəllidi,
Rayihəndən çox aşiqlər dəliydi,
Bu çəmənin ən füsunkar gülüydü,
Həsrətindən kola dönüb bənövşəm.

Səni görən qəlb götürüb yüyürüb,
Ətrafını tər məhəbbət bürüyüb,
Mələkləri göydə heyrət bürüyüb,
Aşiqlərin lala dönüb, bənövşəm.

Ürəklərə atəş düşür, köz gəlir,
Dodaqlardan ahlar qopur, söz gəlir,
Sənə tərəf cığır düşür, iz gəlir,
Hüzurun bir yola dönüb, bənövşəm.

Məcnun necə qorumasın Leylisin,
Arı gəlir – itiləyib iynəsin,
Bu kol səni qısqanmasın neyləsin,
Dodaqların bala dönüb, bənövşəm.

Cəh-cəh vurub, bülbül səndən söz çəkir,
Gir qəlbimə, yazda gecə tez çökür,
Şah bildiyin hüzurunda diz çöküb,
Məmməd Qədir qula dönüb bənövşəm…

Havalandı

Əsdi xəfif – xəfif bahar yelləri,
Köhnə ocaqlarda köz havalandı.
Arı pıçıldadı saf niyyətini,
Qönçənin dilində söz havalandı.

Bir sevgi nəfəsi gətirdi külək,
Utanıb tər tökdü gül ləçək – ləçək,
Sevdalı – sevdalı süzdü kəpənək,
Güllərin gözündə naz havalandı.

Qabardı sinələr yaz nəsimində,
Dodaqlar lal oldu eşq tilsimində,
Çalındı könüllər sevda simində,
Kaman inildədi, saz havalandı.

Görüş yerlərinə döndü söyüdlər,
Öldü nəsihətlər, sındı öyüdlər,
Gecəyə didərgin düşdü igidlər,
Yenə neçə-neçə qız havalandı.

Sındı qış qüruru, diz çökdü sazaq,
Xəzəl taleyindən dirildi yarpaq,
Qaranquş qanadı geyindi torpaq,
Quru kötüklərdə yaz havalandı…

Qoruyur

(56yaşıma yazdığım şeir)

Yaş gəldikcə yaş üstünə,
Quruyur canım, quruyur.
Günəş doğmur səhər mənə,
Üfüqdə danım quruyur.

Elə düşüb dərd izimə,
Gəlib çıxıb dəhlizimə,
Gördüyüm sığmır gözümə,
Damarda qanım quruyur.

Tale gəzdim gündüz şamla,
Məzələnir bürc adamla,
Bəxti qıymır bircə damla,
Nəhrim, ümmanım quruyur.

Mən də uduzdum oyunu,
Fələklər ölçür boyumu,
Zaman kəsibdi suyumu,
Yamyaşıl insan quruyur.

Yaşamağın dəlisiydim,
Bir cırtdanın şələsiydim,
Mən çoxdanın ölüsüydüm,
Məni məhəbbət qoruyur…

Söz

Söz canımdan cücərən,
Çiçəyimdi, otumdu.
Gecə söz otarıram,
Növbəmdi, nobatımdı.

Hərdən söz susur gəlir,
Yatır, yuxusu gəlir,
Yanıq qoxusu gəlir,
Yanan yeddi qatımdı.

Misra – misra quraşdır
Ürək çilə, qarışdır,
Söz alnımda qırışdı,
Ürəyimdə çatımdı.

Söz atlı, mən piyada,
Söz çapıram röyada,
İtkin düşsəm dünyada,
Şeir qara qutumdu.

Çəkib naxış, zər sözə,
Tökürəm qan-tər sözə,
Can qoyuram hər sözə,
Hər şeir tabutumdu …

* * *

Yuxun qaçdı evdə yata bilmədin,
torpaqda yat, torpaq quzum, a laylay.
Gizli-gizli ufuldadın, inlədin,
Oyaq qalan yuxusuzum, a laylay.

Güzgü kimi zərif idi gül üzün,
insafdımı torpaq altda çürüsün?!
Duman gəlsin qəbristanı bürüsün,
duman sənə örpək olsun, a laylay,
Torpaq sənə döşək olsun, a laylay.

Yanımdaydın, yaşayırdıq bir babat,
yuxularda gah doğmasan, gah da yad.
Ayılıram-nə sən varsan, nə həyat.
Yuxularda görüşənim, a laylay.
Yaxın ikən gen düşənim, a laylay.

Laylay dedim,beşik dedim məzara,
daş gətirdik, saldıq səni hasara.
Ha yalvardım, ha çağırdım ay Sa…ra!..
Darıxanda həyanımız, a laylay,
Ayrı düşən ünvanımız, a laylay.

DAŞI SEVMƏLİYİK BİZ İNDƏN BELƏ

Gül gətirdim, çiçək qoydum üstünə,
Gül sənindi, yer sənindi, sən mənim.
Sara

Yenə qəbristana düşübdü yolum,
Daş yonur, qum tökür burda ustalar.
Anana baş daşı qoyurlar oğlum,
Səndən xatirədi
məndən yadigar

Oğlundan,ərindən…
Son borcumuzdu,
Qalan borclarımız bir yan qalsın.
O, həyat aşiqi, o, yer qızıydı,
Qoy ondan yer üstə nişanə qalsın.

Həyatda bir sirr var, inan, ay oğul,
Bu sirr açılmayıb qədimdən belə.
Daşdan yonulubdu anan, ay oğul,
Daşı sevməliyik biz indən belə.

Nə deyim, sağ olsun heykəltəraşı,
Gör necədüz verib o gözü, qaşı.
Saçları örpəyin altından çıxıb,
Tək nəfəs verməyi yadından çıxıb.

Bu sirdi, gör necə dəyişir insan,
tanınır, tanınmır…
yaxşı bax, oğlum.
Mənim daş qadınım, sənin daş anan
Bizi qoymayacaq daşlaşaq, oğlum.

MƏNİM NİGAHIMI POZDU TƏBİƏT

Mənim nigahımı pozdu təbiət,
Köklədi simləri xeyir-şər üstə.
Sənə-məzar boyda yeraltı zülmət,
Qurulu ev qoydu mənə yer üstə.

Beləcə ayırdı o, payımızı,
Pozdu bu qanuni nigahımızı.
Qoruya-qoruya saxladığımız,
Axırda nə oldu?-adi bir kağız.

Arada ağlayan bir məhəbbətdir,
Yastığöın müqəddəs, yerin müqəddəs.
Dövlət vəsiqəsi rəsmi sənəddir.
Möhürü, imzası bir şeyə dəyməz

Son mənzil deyirlər, mən orda gördüm,
Nədir sənlə gedib, sənsiz qayıtmaq.
Kağızı qorudum, səni itirdim,
İndi səni məndən qoruyur torpaq…

FAMİLİMLƏ ÜZ-ÜZƏ

Qəbirlərin içində
Sadə bir qəbir sənin.
Familim mənimkidir,
Ad sənin, ömür sənin.
Nə uşaqlar var idi,
nə indiki vəzifəm,
nə evim, nə ünvanım,
nə indiki ad-sanım.
Kəbin kağızımıza
Yazıldın iki oldum.
Ancaq səninki oldum.
Indi sənin yanında
Səni haraylayıram.
Familimlə üz-üzə
Dayanıb ağayıram,
Səni haraylayıram.

Filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent
Prezident təqaüdçüsü

Sabahın xeyir, Roma!
Qarlı qışın ortasında
gülümsəyən günəşinlə
dünyanın hər pisliyindən
uzaq sabahın xeyir!
Şərin kölgəsin doğrayan
qılıncların parladığı
Pompey yurdu,
zülümlərə yasaq sabahın xeyir!
Başı göylərə ucalan Eşq çeşməsi,
arzular səltənətində
sevənlərin niyyətində
çağlayan suların xeyir!
Sabahın xeyir, Roma,
Kolizey yolundakı əl-ətəyi dopdolu,
meyvəsinə qıyılmaz narıngi ağacları,
nə yaxşı ki, bilmirsiz
ədalətsiz savaşda
dərilir səbət-səbət
ömrümüzün tacları –
körpə-körpə uşaqlar.
Sabahın xeyir, Roma,
Qədim, ulu Vatikan!
Dövrəndə xoşbəxt həyat,
Pozulmasın bu növraq,
görməyəsən nahaq qan!
Ey Marçello teatrının
sükuta dalmış səhnəsi, beləcə qal!
İndi dünya səhnəsində
gedən oyunlardan uzaq.
O bəmbəyaz ovsuna sal ruhumuzu,
ölməz şöhrətindən yazaq.
Sabahın xeyir, Roma!
Bir ovuc ümid səpirəm
fevralda lalə qızaran torpağına,
cücərib min budaq olsun.
Şeir dəyişmədi bizi,
İnsanlığa sevgi yazım
göyərən hər yarpağına,
bəlkə… bəlkə qanadlanıb
bəşərə göz-qulaq olsun.
Sabahın xeyir, Roma!
Sabahın xeyir, Roma!

Roma, 18 fevral, 2016.

13 mart 2016-cı il tarixində, saat 14:00-da respublikanın paytaxtı Bakı şəhərində fəaliyyət göstərən “Kitabevim.az” mağazasında Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, “Dirili Qurbani” Ədəbi Məclisinin üzvü, “Qızıl qələm” media mükafatı laureatı, istedadlı şair Xuraman Camalqızının “Ruhuma süzülür pıçıltıların” kitabının təqdimat mərasimi keçiriləcək.Tədbirdə Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələrinin, mədəniyyət, ədəbiyyat, incəsənət xadimlərinin, o cümlədən müəllifin qələm dostlarının iştirakı da nəzərdə tutulub. İştirak etmək istəyən hər kəs dəvətlidir.

Ünvan: Azərbaycan Respublikası, Bakı şəhəri, 28 may metro stansiyasının yaxınlığında yerləşən AK Mərkəzin II mərtəbəsi

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

16 mart 2016-cı il tarixində saat 14:00-da Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Natəvan klubunda Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü Kəmaləddin Qədimin “Dünya qonaq sevən deyil” kitabının təqdimat mərasimi keçiriləcək.Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələrinin, mədəniyyət, ədəbiyyat, incəsənət, elm, təhsil işçilərinin, o cümlədən yubilyarın qələm yoldaşlarının də iştirakı nəzərdə tutulub. İştirak etmək istəyən hər kəs dəvətlidir.

Ünvan: Azərbaycan Respublikası, Bakı şəhəri, Ə.Xəqani küçəsi 25, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üçüncü mərtəbəsi

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikasının Xalq şairi, Əməkdar incəsənət xadimi, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Fərdi təqaüdçüsü, şair-dramaturq Nəriman Həsənzadə “Aşıq Şəmşir” Mədəniyyət Ocağı İctimai Birliyi tərəfindən ədəbiyyatımızın inkişafında və Aşıq Şəmşir irsinin təbliğindəki dəyərli xidmətlərinə görə təşəkkürnamə diplomu ilə mükafatlandırılıb.
Qeyd edək ki, bundan öncə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti cənab İlham Əliyev Xalq şairi Nəriman Həsənzadəyə anadan olmasının 85 illik yubileyi münasibətilə təbrik məktubu göndərmişdi.
Martın 3-də Bakı Dövlət Universitetində, martın 4-də isə Azərbaycan Milli Avia Akademiyasında Xalq şairi Nəriman Həsənzadənin anadan olmasının 85 illik yubileyinə həsr olunmuş tədbir keçirilmişdi.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Durmadan işləyir divarda saat,
Gözümün önündə dövr edir zaman.
Yeni gün doğulur qarşımda rahat,
Çətin isinirəm o günələ yaman.

Sanki keçmişimdə ilişib qalıb,
Hər zaman,zamanı tuta bilmirəm.
Pəncərəm önündən,xəyala dalıb,
Şirin arzulara çata bilmirəm.

Birbəbir,qəlbimdə sönən ümid tək,
Hər kəsin evində sönür işıqlar.
Rəngli yuxularım,bir alabəzək
Quş kimi ömrümə salır naxışlar.

Bir mənəm gecələr sizi düşünən,
Ey məni özümdən alan arzular.
Qarışır xəyalım bir yumaq kimi,
Görən yazdıqlarım necə yozulzr.

Saata baxıram,susmayır bir an,
Dərdini danışır mənə gecələr.
Yazıram nisgilli şeirlərimi…
O da,oyaq qalır mənlə gecələr.

BU GECƏ,BİR ƏSƏRDƏ
YAŞATDIM İKİMİZİ…
BİR SƏN İDİN BİR DƏ MƏN
BİR DƏ SEVDA DƏNİZİ.
HƏDDIMIZI ASMADAN
YASANILAN GÜNLERI
QELEME DEDİM BİR-BİR.
O YAZDI,MƏN DANIŞDIM,
SƏNLƏ BELƏ TANIŞDIM…
GIZLI GÖRÜŞÜMÜZDƏN
SÖYLƏMƏDİM SÖZ BELƏ.
SENSİZ KECƏN GÜNLƏRİ
SABAHLAR,DÜNLƏRİ
SÖYLƏMƏDİM QƏLƏMƏ.
QOY CAR ÇƏKMƏSİN DEDİM
SEVGİMİZİ ALƏMƏ.
VERDIYIN ÜMIDLƏRİ
PIÇILDADIM XƏYALƏN…
bİR O BİLDİ BİR DƏ MƏN.
BU GECƏ ƏSƏR YAZDIM,
SƏNƏ ƏSƏR ETDİMİ
SÖYLƏ BU,YAZDIQLARIM?
HAQLISAN,YALAN,DESƏN.
HƏMÇİNİN HAQLIYAM MƏN…
ÖZÜN YOXDUN,XƏYALIN
MƏNİMLƏYDİ O GECƏ.
XƏYALINALA,DE ƏSƏR
YAZILMAZMIYDI SƏNCƏ?
HİSS OLDUMU DE BURDA
SƏNSİZLİYİMİN İZİ…
BU CÜR YARANIR DEMƏ
ƏSİL EŞQ MƏNZƏRƏSİ
ADI…SƏNSİZ SƏNİNƏM.
SONDA İMZAMI QOYDUM
ESERI YAZAN,SƏNƏM…

Bu gece,
Ona ehtiyacımı duyub,
daha qara,daha uzun,
kömək üçün,
yetirdi özünü…
Dərdlərimi,bölüb,soyub
şərikim oldu,bu gecə.
Tebiet susdu,meni dinleyirmiş kimi.
Ağladı,duyub ağlamaq səsimi,
daha da coşdurdu məni,
boğaraq hıçqırıqlarıma…
Hayqırmaq istədim sevgimi cahana,
duymasın deyə,susdum,bu gecə.
Biraz daha qaranlığla qarişmaq istədim dəli sevgimlə…
Bu gecə,
Ressam olmaq istədim,
hayat tablomu çəkib,
insanlara anlayış qarşiliğında satmaq istədim..
Bestekar olmaq istədim.həm də….
Bu gecə,qəlb sızıntılarımın səsini,
sinəmdə yanan Günəşlə göz yaşlarımın təmasından
yaranan musiqini nota köçürmək istədim.
Dəzgah qurub,əlvan saplarla toxumaq istədim həyatımı.
İsti rənglərlə xoşbextlik naxişları vurmaq istədim.
İlmələri sevinc,ölçüleri hüzur, çerçivesini,
sağlamlıq rəngində istədim.
Bəndləri güvən olsun.
Bu gecə,
Ay da,Günəş də parlasın səmada,
nur çiləsin,çəkdiyim tablodan,
şəfqət saçsın bəstəmdən,
toxuduğum xalıda,rənglərin hərarəti,
hər sevənə,bəş etsin təravəti…
İstədim,
“QELBİMİN TESVİRİNDEN”
xəbərdar olsun hər kəs.

Ürək məndən yuxarı

Şair Ramiz Rövşənə

Bundan sonra boy atmaz,
Dərdimə nəşə qatmaz…
Arzularım əlçatmaz,
Dilək məndən yuxarı.

Özünü edib əsir,
Görən hara tələsir?
Başım üstündən əsir-
Külək məndən yuxarı.

Nə həliməm, nə sərtəm,
Başdan-ayağa dərdəm.
Çiynimi sıxır hərdən
Mələk- məndən yuxarı.

Niyə uzaqdan baxır?
Sirrini duydum axır.
Min cür oyundan çıxır
Fələk-məndən yuxarı.

…Könül, şeir yaz ancaq,
Qaynasın boş qazançan.
Əlim yetmir qazanca,
Çörək məndən yuxarı.

…Şair tənhadı, təkdi,
Bu nə qayğı, köməkdi?
Dilim yaman gödəkdi,
Ürək məndən yuxarı.

Tanrım, bu nə məkandı?
Şairi laməkandı.
Sağım, solum tikandı,
Bir yeni cənnət yarat:
Gül ək məndən aşağı,
Gülək məndən yuxarı.

16.10.2014

* * *

Hər günümüz beləcə,
Çox ağır olsa, heç nə!
Qəm yükündən ,,çiynimiz”,
Hey yağır olsa, heç nə!

Dəm vururuq şərəfdən,
Fəqət, doymuruq nəfdən.
Ata-Ana tərəfdən,
Kim sağır olsa, heç nə…

Üzüldük qəmdən, ahdan
Baxmır bizə Allah da…
Bu gün matəm, sabahdan
Çal-çağır olsa, heç nə!….

Gərək

İnsanlıq pul ilə ölçülmür, qağa,
İnsanlıq insanın canında gərək.
İnsan insanlığı bazardan almaz,
Cismində, ruhunda, qanında gərək.

İnsan var hər işi insan əməlli,
İnsan var açıqdı hər sözü bəlli.
İnsan var yaranıb şeytan təməlli,
İnsan var cox çətin anında gərək.

İnsan var yalqıza dayaqdı darda,
İnsan var nur saçır boranda, qarda.
İnsan var atasan hey yana “narda”,
İnsan var Nailin yanında gərək.

24.12.2015.

* * *

Oğrun- oğrun nə baxırsan aşiqə?,
Aşiqini yandırarsan, ay maral.
Aşiqinin pünhan olan eşqini,
Seyrağuba qandırarsan, ay maral.

Səni gördüm sınıq könlüm saz oldu,
Səndən mənə bir hədiyyə naz oldu.
Sən güləndə xəyallarım yaz oldu,
Qışı bahar sandırarsan, ay maral.

Nail deyər gül cəmalın nə xoşdu,
Aşiqin var sənsiz halı naxoşdu.
Gözəlliyin bu könlümə naxışdı,
Birdən könül sındırarsan, ay maral.

Mənim həyatım

Aprelin axrıydı, son günləriydi.
Hava isti idi, səma tərtəmiz.
Günəş göydən yerə od ələyirdi
Kədərdən xəbərsiz, qəmdən xəbərsiz.

Mən isə bu zaman tərimi silib
Yolda deyinirdim: “Ürək dayanır.
Elə bil göylə yer baş-başa verib,
Göy kimi od tutub yerlər də yanır”.

Hər tərəf yaşıllıq. Yollar boyunca,
Gör ağcaqayınlar necə əkilib.
Onların altında otrub doyunca,
Kölgəsində neçə yolçu dincəlib.

Ağcaqayınların altında yenə
Yolçular oturub nəfəsin dərir.
Oturmaq ar gəlir bəzilərinə,
Ayaq üstə durub nəfəsin dərir.

Danışa bilsəydi, ağcaqayınlar
Bizə keçmişlərdən söhbət açardı.
Bil, dilə gəlsəydi, ağcaqayınlar
Burdan keçmişlərdən söhbət açardı.

Mən bir saatdan da artıq yoldayam,
Bitib-tükənməyir uzanan yollar.
Döngəni dönürəm, sağ yox, soldayam,
Qurtarmaq bilməyir uzanan yollar.

Gör nə qədər yol var qarşıda hələ,
Bəli, mən bu yolda daha yolçuyam.
Başqası görünmür, nədəndir belə,
Yoxsa mən bu yolda tənha yolçuyam?

Hər yerə arxamca kölgəm sürünür,
Nədənsə canımı bürüyüb təlaş.
Köksümdə ürəyim tez-tez döyünür,
Fikirlərim mənə olubdur yoldaş.

Məncə, olsa da düz, əyri-üyrü də,
Yollar hey uzanan qollara bənzər.
Yer üzündə hər bir insan ömrü də,
Sonu bilinməyən yollara bənzər.

Məktəb yollarına ayaq basanda,

Elə bil yenidən uşaqlaşıram.

Uşaq səslərinə qulaq asanda,

Dərdimdən, qəmimdən uzaqlaşıram.

Bir anlığa anıb o illəri mən,

Ömür kitabımı varaqlayıram.

Məndən sonra gələn nəsilləri mən,

Həyat yollarında soraqlayıram.

Bu həyat yolları çətindən çətin,

Gərəkdir bu yolda mübariz olmaq.

Zəiflik göstərsən, olmasan mətin,

Sənin qismətindir qul, kəniz olmaq.

Qulaqları səsdə, gözləri yolda,

Vətən torpaqları çağırır bizi.

Vətən bir ağacdır, onda bu halda,

Qurdlar içimizdən dağıdır bizi.

Hardandır bizlərdə, hardandır yadlıq,

Doğma qardaşıma necə “yad” deyim?

Kədərli günümdə düzəldib şadlıq,

Bayram libasımı mən necə geyim?

Yurddaşlarım köçkün, qaçqın, didərgin,

Qarabağdan sürgün ediblər bizi.

Danışa bilmirəm, əsəbim gərgin,

Öz əllərimizlə didiblər bizi.

Öz əllərimizlə yıxıblar bizi,

Nə vaxt bütöv yumruq olacağıq biz?

Çoxdandır bir küncə sıxıblar bizi,

Axırda vətənsiz qalacağıq biz.

Havanın axını güclənir birdən,

Nəğmə deyib əsir isti küləklər.

Bir baxın, bir baxın, cənub tərəfdən,

Buraya tələsir isti küləklər.

Burda hakim olmuş isti küləklər,

Yuxudan oyatdı tozu, torpağı.

Əsib cana doymuş isti küləklər,

Qaldırıb oynatdı tozu, torpağı.

İsti küləklərin dövrü az oldu,

Taca zorla sahib olanlar kimi.

İsti küləklərin ömrü az oldu,

Şayiələr kimi, yalanlar kimi.

Artıq mənə oxşar otağımdayam,

Özüm kimi sadə, çilliçıraqban.

Özümə söz verib dedim: “Yazacam,

Başıma gələndən, öz həyatımdan”.

Cəmilənin verdiyi suala Lamiyə cavab verə bilmədi, qorxusundan udqundu. Cavab vermək üçün söz tapa bilmirdi. Qızının yerinə Aynur cavab verdi, özünü itirmədi.
Aynur dünyagörmüş, təcrübəli qadınıydı. Əliylə Zamanı göstərib arxayın adamlar kimi dedi:
– Zaman sürücüdür. Çamadanlarım çox idi, daşımağa kömək elədi. Yəqin burda qəbahət heç nə görmürsən.

Cavab Cəmiləni qane etmədi. İkinci sualını verdi.
– Adını nə tez öyrəndin?
– Aeroportdan gəlmişəm Cəmilə xanım. Nəzərə al ki, yolum uzunuydu.

Aynur üzünü Zamana tərəf çevirdi: – Sizə borcum nə qədər idi?
Zaman – İyirmi beş manat.
– Gözlə, pulu gətirirəm.

Aynur ikinci mərtəbəyə qalxdı, qızının otağına keçdi. Çantsasını taxtın üstündən götürüb aşağı düşdü. Cəmilə divanda əyləşmişdi. Bir gözü gəlinində, bir gözü də Zamandaydı. Lamiyə qorxusundan başını qaldırıb onun üzünə baxmırdı.
Aynur Zamanla evdən çıxdı, Cəmilə gəlinini süzüb kinayə ilə dedi:
– Təzə gəlin ədalarını bir kənara qoyub bəlkə çay süzəsən.

Lamiyə elə bil indi qəflət yuxusundan ayıldı: – Hə, bağışla, tamam özümü itirmişəm.
– Özünü niyə itirirsən?
– Gecə gec yatmışam. Yuxulu kimiyəm.

Lamiyə tez mətbəxə keçdi ki, Cəmilə ona əlavə suallar verməsin.

Aynur Cəmiləyə tərs-tərs baxa-baxa qapını örtdü. Cəmilə dilinin altında deyinməyə başladı.
– Özünü elə aparır ki, elə bil manat yox, dollar verir.

Aynur qapının ağzında çantasından çıxartdığı zərfi Zamana uzatdı.
– İki minə yaxın pul var. Dediyin həkimə nə qədər lazımdırsa ver, qalanlarını özünə götür. Amma bir şərtlə…

Zaman Aynurun şərtinin nə olduğunu əvvəlcədən təxmin eləmişdi. Aynur cümləsini aramla tamamladı.
– Nəticəni birinci mənə deyəcəksən. Hər şeyi əvvəlcədən mən biləcəm.
– Narahat olmayın.

Zaman yolu keçənəcən Aynur qapının ağzında gözlədi. Evə girəndə Cəmilə əlində fincan – çayını içirdi.
Cəmilə Aynura – Pul verməyin nə yaman uzun çəkdi?
– Pulu xırdalayırdım.
– Nə əcəb gəlmisən? Qəfildən.
– Qızım üçün darıxdım, gəldim.
– Çox qalana oxşamırsan.
– Bu dəfə çox qalacam. İşlərim uzun çəkəcək.
– Aydındır.

Cəmilə gəlini Lamiyəyə: – Lətafət yoxladı səni?
Lamiyə qorxaraq anasına baxdı: – İki gündən sonra gedəcəm.
Cəmilə təəccübləndi – Başa düşmədim, bugün getməmişdiz?
– Getmişdik . Analizlərin cavabını iki gündən sonra götürəcəyik.

Bu zaman evin qapısı döyülür. Lamiyə qapını açır, Kərim “ salam ” verib içəri keçir. Cəmiləni qarşısında görəndə canına əsəbdən üşütmə gəlir. Aynura görə özünü birtəhər ələ alır. Aynura yaxınlaşır, əlnən görüşürlər.
– Xoş gəlmisiz, Aynur bacı. Necəsiz?
– Çox sağ olun. Siz necəsiz?
– Yaxşı olmağa çalışırıq. Gələcəyinizi gözləmirdim. Lamiyə bizə heç nə deməyib.

Lamiyə – Mən də gələcəyini bilmirdim.
Aynur – Gəlməyim dəqiq olmadığı üçün özüm xəbər eləmədim.

Cəmilə ayağa qalxdı: – Vaxtınız çox olacaq. Sonra istədiyiniz qədər danışarsız. Mümkünsə, Kərimlə tək danışmaq istəyirəm. Lamiyə, ananla ya otağına qalx, ya da evdən bir-iki saatlıq çıxın. Qəşəng hava var.
Kərim etiraz edir – Lazım deyil. Nə sözün varsa, de. Gec-tez onsuzda hamı biləcək.
Aynur – Nəyi?
Lamiyə anasına – Biz yaxşısı budur evdən çıxaq. Gözlə, əynimi dəyişim, gəlirəm.

Lamiyəylə anası evdən çıxanacan Kərim də, Cəmilə də susdular. (daha&helliip;)

İbrahim İlyaslı 1963-cü il mart ayının 10-da Qazax rayonunun Aslanbəyli kəndində anadan olub[1]. 1990-ci ildə Azərbaycan Politexnik İnstitutunu mühəndis-mexanik ixtisası üzrə bitirib. 1980-ci ildən Sumqayıt şəhərində yaşayır.

Ədəbi yaradıcılığa orta məktəb illərindən başlayıb. “Bu bahar oldu” adlı ilk mətbu şeiri Azərbaycan Politexnik İnstitutunun çoxtirajlı “Politexnik” qəzetində dərc olunub. 1988-ci ildə Sumqayıtın gənc ədəbi qüvvələrini yaratdığı “Dəniz” Ədəbi Birliyinə sədr secilib və o vaxtdan taleyini bu şəhərin ədəbi mühiti ilə bağlayıb. 1990-cı ldə Əli Kərim adına Sumqayıt şəhər Poeziya klubuna direktor təyin edilib. 1998-ci ildən Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdür. “Hamı bir körpüdən keçir” adlı ilk şeirlər kitabı 1998-ci ildə “Ağrıdağ” nəşriyyatında çap olunub. “Mən bir söz bilirəm” adlı ikinci şeirlər kitabı 2004-cü ildə “Adiloğlu” nəşriyyatında, “Yuxuma söykənmiş adam” adlı üçüncü şeirlər kitabı isə 2011-ci ildə “Avrasiya Press” nəşriyyatında “Çağdaş Azərbaycan poeziyası” seriyasından nəşr edilib.

Azərbaycan Respublikasının istedadlı gənc yazıçılarına fərdi təqaüdlər verilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 6 dekabr 1999-cu il tarixli sərəncamı ilə Prezident təqaüdünə layiq görülüb.

2008-ci ildə Mahmud Kaşqari adına Beynəlxalq Fondun “Bilgələr Gənəsi”nin qərarı ilə türk uduq Süb-Yeri və Türk budunu yolunda əvəzsiz çalışmalarına görə Fondun və Türk Törə Ocağının təsis etdiyi San Yarlığı ödülünə layiq görülüb.

Şeirləri 2009-ci ildə Dünya Gənc Türk Yazarları Birliyinin xətti ilə Türkiyədə nəşr olunmuş “Çağdaş Azərbaycan şiiri” antalogiyasına daxil edilib.

Hal-hazırda Əli Kərim adına Sumqayıt şəhər Poeziya klubunun direktoru vəzifəsində çalışır.

Kitabları

“Hamı bir körpüdən keçir”, 1998-ci ildə “Ağrıdağ” nəşriyyatı
“Mən bir söz bilirəm”, 2004-cü ildə “Adiloğlu” nəşriyyatı
“Yuxuma söykənmiş adam”, Bakı, “Avrasiya Press”, 2011., 64 səh. Tiraj 1000. ISBN 978-9952-442-35-9

SALAM-ƏLEYKÜM

Ustad Molla Cumaya
Salam sahibi haqqdı,
Haqqa Salam-Əleyküm!
Ədlü-Adil əyləşən
Taxta Salam-Əleyküm!
Küllü-aləm bir ola,
Bir anı əylədəmməz,
Vaxt bir Allah görküdü,
Vaxta Salam-Əleyküm!

Ötəridi hər nə var –
Dərddi, məzədi, meydi,
Onu bir bilən bilir-
Nə yamandı, nə yeydi.
Göz görür, ağıl kəsir,
Baxt-yığval ayrı şeydi,
Həm olan, həm olmayan
Baxta Salam-Əleyküm!

Yaz, İbrahim İlyaslı,
Söylə sözün ilkini,
Nə zamandı sinəndə
Bir həqiqət silkini.
Ustad, bir əməl yıxır
Könüllərin mülkünü –
Saxta Əleyküm-Salam,
Saxta Salam-Əleyküm!

İNDİ

Çəkdim qəmini də, nəşəsini də,
Tükətdim, dünyada bekaram indi.
Nə qəlbim ağrıyır, nə könlüm gülür,
Heç nəynən uyuşmur heç haram indi.

Yamanı, yaxşısı qalsın özünə,
Hərə qandığını təpsin gözünə.
Bir də inanmaram adam sözünə,-
Öz ali-Ağama nökərəm indi.

Dərviş olamadım, dərvişmisalam,
Ayıbıma koram, ağlıma lalam.
Hörülüb hasarım, qurulub qalam,-
Adım İbrahimə şikaram indi.

NƏ BİLMİŞDİN…

Nə baxarsan ağ varağa umudla –
Görmürsənmi, ilham səndən qaçaqdı?
Əlin saza, könlün sözə yatmırsa
Şair qardaş, demək, ruhun naçaqdı.

Demək, qəlbin qələminlə düz deyil,
Deyəcəyin sağəməlli söz deyil…
Görmürsənmi, göylər «hələ döz»- deyir,
Qanmırsanmı, qara damın alçaqdı?!

Niyyətini qat gözüyün yaşına,
Sürt üzünü torpağına, daşına.
Bir də dolan, beş də hərlən başına,
Nə bilmişdin… Şeir – Pirdi, Ocaqdı!!!

BİLİRƏM

Bilən dostlar bilir, mən də
Bir para şeylər bilirəm.
Nə tufan eləyir sazlar,
Nə oxur neylər, bilirəm.

Daşlara dirənir yolum,
Tətikdədi sağım, solum.
Sormayın, fədanız olum,-
Daş dizə neylər, bilirəm.

Ömürdən çəkdiyim ahdı,
Nəfim nəfsimə padşahdı.
Bilib dinməmək günahdı,
Bilirəm, bəylər, bilirəm!

Rüfət Axundlu 1983-cü ildə Ağstafa rayonunun Həsənsu kəndində doğulub. Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universitetini bitirib.İxtisasca teatrşünaşdır.
Ədəbiyyata, poeziyaya erkən yaşlarından maraq göstərir.Dövri mətbuat səhifələrində şeirləri ilə çıxış edib.Şeirləri Azərbaycan türkcəsindən Türkiyə türkcəsinə tərcümə olunub.
2012-ci ildə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Qeyri-Hökümət Təşkilatlarına Dövlət Dəstəyi Şurası tərəfindən maliyyələşdirlilən və Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyi tərəfindən həyata keçirilən ”Bölgə yazarlarına dəstək” layihəsi çərçivəsində “Bölgələrdən səslər” kitabında şeirləri dərc olunaraq ilk dəfə olaraq Respublika səviyyəsində ictiamiyyətin nəzərinə çatdırıldı.Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimidir. AYB və DGTYB üzvüdür.Prezident təqaüdçüsüdür.

* * *

Sevda bizim üçün oyuncağıymış,
Sən demə, oynayıb baş qatırıqmış.
Oynada-oynada bu oyuncağı,
Məcnunun ruhuna daş atırıqmış.

Yalanla dolu bir məhəbbət üçün,
Min hiylə, min dona girə bilmişik,
Hələ söylənməyən həqiqət üçün,
Nələri biz qurban verə bilmişik.

Nələri itirib, nəyi tapmışıq?
Bunu nə sən bilir, nə mən bilirəm.
Yalan süstlüyündən ayılmamışıq,
Hər yeni günümü dünən bilirəm.

Bizə bu sevdadan nə pay düşdü ki?
Ürəyin atəşi söndü günbəgün.
Gözüm gözlərinə çox öyrəşdi ki,
Əsl həqiqəti axtarmaq üçün.

Sevda bizim üçün oyuncağıymış,
Sən demə, oynayıb baş qatırıqmış.
Oynada-oynada bu oyuncağı,
Məcnunun ruhuna daş atırıqmış.

Görmədimi

Tarixlərdən qopan eşqim,
Yaddaşlara hopan eşqim,
Varlığımı tapan eşqim,
Məni məndə görmədimi?!

Xəzan olmuş bağ kimiyəm,
Haqq deyiləm, haqq kimiyəm,
Əyilməyən dağ kimiyəm,
Çəni məndə görmədimi?

Yoxdu səndə qayda, qanun,
Dayansam da bəzən susqun,
Dəli deyib, dəli Məcnun,
Ünü məndə görmədimi?

Dərd əyləşib dərd üstündə,
Dərdim tarix yeni gündə,
Köhnə Fərhad külüngündə
Yeni məndə, görmədimi?

Demə, sənsiz azadmışam,
Səni azad yaşatmışam,
Mən məndə sən yaratmışam,
Səni məndə görmədimi?

Gizlənmişəm

Bir yerdə bənd almayan,
Köçümdə gizlənmişəm.
Mən bu qamət, bu boyda,
Biçimdə gizlənmişəm.

Qaraya ağ demişəm,
Nahaqqa haqq demişəm,
Haqqa nahaqq demişəm,
Suçumda gizlənmişəm.

Özümdən geri qaçıb,
Qırxımdan diri qaçıb,
Yeddimdən bəri qaçıb,
Üçümdə gizlənmişəm.

Tarixi daşlaşdırıb,
Ruhumu yadlaşdırıb,
Genimi kodlaşdırıb,
Saçımda gizlənmişəm.

Çöl üzümdə biçim var,
Aralıqda seçim var,
“İki dünya” içim var,
İçimdə gizlənmişəm.

Gedirəm

Taleyimdən söz açandan,
Hər gün yeni iz açandan,
Bu dünyaya göz açandan,
Qoymadılar Tam olmağa.

Yanır bağrım, yanır niyə?
Ümid qalıb bu taleyə,
Pərvanə yaşasın deyə,
Ürək qaçır şam olmağa.

Sözümdə haqq, dilimdə haqq,
Nahaqlara zülümdü haqq,
Əzəmətli ölümdü Haqq,
Hazıram edam olmağa.

Əcəl iş-gücünü atıb,
Məni yaman dilə tutub,
Vədə yetib, məqam çatıb,
Gedirəm adam olmağa.

Biz bayramı anamın göz yaşları ilə qarşılayardıq. Artıq bu göz yaşlarına öyrəşmişdik.
Yenə bir bayram gecəsi idi… Bu dəfə anamın hönkürtüsə ayıldım. O zaman hələ hadisələrin gedişini anlamırdım. Yuxudan ayılıb qırmızı almadan dişləyib yenidən yatdım. İllər keçəndən sonra anamın “Qırmızı almalar ” hekayəsini oxuyanda o gecənin hönkürtüsünü anladım. Saçının ağlığında gəncliyinin qara günləri gizlənən nənəm gənc yaşlarından beş uşaqlı dul qadının taleyini yaşayırdı. Anam uşaq olanda babam ömrünün cavan çağında dünyasını dəyişmişdi… Anamın babamdan istədiyi qırmızı almalar evə qırmızı qana boyanmış gəlmişdi. O gündən bayramlarımız qana boyanmışdı. Novruzumuz qanlı bayrama dönmüşdü. Deyirlər, qız uşağı atasını daha çox sevir. Biz də bu sevgini illər boyu hər bayramda göz yaşları ilə hiss edirdik. Hər bayram göz yaşları ilə ötüb keçirdi. Bakıya bir neçə il idi köçmüşdük… Bir gün anamın xanım yoldaşı ilə söhbətini eşitdim.
Deyirdi ki:
-Özümə etdiyim azdı, hələ bu uşaqların bayramlarını da qara eləmişəm. Naxçıvanda bayram 19-u gecəsi, Bakıda 20-si axşamı qeyd edilir.Bu il uşaqları yığıb başıma 20-si bayram keçirəcəm. Uşaqlara bu qədər zülm etmək olmaz….
20-si axşam süfrə başında əyləşmişdik. Gecənin bir vədəsi rayondan zəng gəldi. Anam əli titrəyək telefonu açdı. Yenə bayramımız qana boyandı. Anama deyilmşdi ki, evin gəlini rəhmətə gedib. Bayramdan 40 gün keçmişdi. Anam Bakıya tez qayıdacağını demişdi.Səbr edə bilməyib anamın əmisi qızındam soruşdum ki;
– Ana niyə gəlmir?
Dedi ki;
– Qardaşı ölüb, necə gəlsin? Onda anlamışdıq ki, ölən gəlin deyil, dayım idi. Ana bizlərə görə Bakıya qayıtmağa məcbur idi. Mən heç vaxt anamı o halda görməmişdim. Beli bükülüb, əlləri əsir, saçları ağarmış. Dayım atasının öldüyü yaşda ölmüşdü. Yenə bir bayram gecəsi dörd övlad yetim qalmışdı.
Özümdən asılı deyildi. Uşaq vaxtı harda Novruz xonçası görürdümsə ordan qırmızı almaları yığışdırmaq istəyirdim. Istəyirdim deyəm ki,bayram etməyin. Yoxsa bayramınız qara gələr… Mənə görə Allah baba qırmızı alma yeyənlərə belə qəzəblənirdi.
Yenə bayram gəlir…Yenə canıma qorxu düşür. Bu dəfə Tanrı bayram günü bizlərdən kimi qurban verəcək? İnsan ölümə hazırlanmalıdır.Hərdən anamın ölümünü düşünürəm. Düşünündə də özümü çimdikləyirəm.O heç vaxt ölməyəcək. Amma hərdən gizlincə ürəyimdə dua edirəm, heç olmasa Novruz bayramı gecəsi olmasın…

10 mart 2016-cı il tarixində saat 13:00-da “Kitabevim.az” mağazasında yeni nəsil Azərbaycan gəncliyinin istedadlı nümayəndəsi, gənc xanım yazar Şəhriyyə Qəzənfərqızının “Sən gecikmə” kitabının təqdimat mərasimi keçirilib. Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələrinin iştirakı ilə keçirilən tədbirdə Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, şair Rəhim Mehnət, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü Rauf Qərib Alagöz müəllifin qələm yoldaşları və yaxın dostları iştirak edbilər.
Tədbiri giriş sözü ilə açan Qəşəm Nəcəfzadə ilk növbədə tədbir iştirakçılarını salamlayaraq, müəllifin yaradıcılıq nümunələri haqqında ürəkdolusu danışıb, müxtəlif illərdə qələmə aldığı nəsr əsərlərindən, publsistika sahəsindəki nümunələrinin mövzu dairəsinin müasir dövrlə ayaqlaşdığını xüsusilə qeyd edib.Yeni işıq üzü görmüş kitabının sədasının respublikanın hüdudlarından da kənardan gəlməsini dilədi.Tədbir iştirakçıları müəllifin yaradıcılıq yolu və fəaliyyəti haqqında öz fikir və düşüncələrini, xatirələrini bölüşdülər, arzu və istəklərini dilə gətirdilər.Müəllifə yeni yaradıcılıq uğurları və fəaliyyəti dilədilər.Bugünkü görüşün yüksək səviyyədə gerçəkləşməsində və həyata keçirilməsində “Kitabevim.az” mağazasının Rəhbərliyi başda olmaqla, zəhməti keçən hər kəsə təşəkkürünü bildirib, işıq üzü görən kitablarından tədbir iştirakçıları üçün imzalayaraq, hədiyyə edib.Tədbirin sonunda isə xatirə şəkli çəkdirilib.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin Rəhbərliyi Sizi, Azərbaycan Dövlət Aqrar Universitetinin Mətbuat xidmətinin rəhbərini doğum gününüz münasibətilə səmimi qəlbdən təbrik edir, Sizə uzun ömür, möhkəm cansağlığı, xoşbəxtlik, ailə səadəti, ədəbi-bədii yaradıcılığında bol-bol uğurlar diləyir!
Sevib, sevdiyiniz insanların əhatə dairəsində olun!

Mətbuat xidməti

Qocalmışdı. Yerindən durmağa taqəti yox idi. Əvvəlki cıvraqlığı, çılğınlığı, nikbinliyi yox idi. Bircə” O” idi yanında. Həmişə hər problemində yanında olan, ona arxa olan, dar günündə əl uzadan, lakin xoş günlərdə unudulan “O”. “O”, sakitcə yanında oturub qocanın nəfəs alışına tamaşa edirdi. “Necə də qocalıb. Həmişəki kimi mənə möhtacdı. Zamanında bu günlərini düşünmədi. İndi ona daha qayğıyla yanaşardım. Amma mən də ona yaxın olmaq üçün heç nə etmədim. Hamını ondan üstün tutdum. Bəlkə də, onun bu münasibətinin səbəbkarı mənəm. Nə bilim?”- yataqda canı ilə əlləşən qocanın üzündəki qırışların dərinliyində bataraq düşünürdü.
Hava get-gedə qaralır, yalnız qarın işığı küçəni aydınladırdı. Səssizliyi itlərin hürüşməsi pozurdu. Qarın üstü ilə kimsə yeriyirdi. Xışıltının laylanı xatırladan səsi getdikcə yaxınlaşırdı. Budur qapı cırıldadı. Arıq, çəlimsiz biri içəri girdi. Çox tanış simaydı. Ərkyana stolu çəkib oturdu. Hərəkətləri çılğınca idi. Ədalı, müştəbeh. Əlini stola vurub bərkdən nəsə dedi. Ancaq dediyi eşidilmirdi. Mətbəx qapısının cırıltısı səsli sükutu pozdu. Gözəl, nəcib bir qız əlində çay otaqdan çıxdı. Məsumiyyəti ilə çayı stolun üstünə qoyub yaxındakı stolda əyləşdi. Zərafəti duya bilməyən gənc əli ilə vurub çayı yerə aşırdı. Bununla kifayətlənməyib qızı itələdi. Yerdə uzanıqlı qalan tər çiçəyin bənizi anındaca soldu. Qoca bunlara baxıb səssiz göz yaşları tökürdü. O an o, çiçəyin qırılıb tökülmüş ləçəklərini yığıb yenidən onu bəsləmək istərdi. Ancaq gec idi.
Qapını caynaqlarıyla döyəcləyən it qəzəbli halda cavanın üstünə cumub onu cırmaqlamaq istəyirdi. Pəncəsini ona yaxınlaşdıran an başından aldığı zərbə onu saxladı. Xırdaca küçüklər onu yalayaraq zingildəyirdilər. Qoca yerindən durub “ etmə” deyib hayqırmaq istəyirdi. Ancaq səsini kimsələr duymurdu. Gözlərindən axan yaşa idi təsəllisi. Ancaq artıq gec idi.
İllər keçmişdi, itirdiklərini itirmişdi. Haqq etdiyi həyatı yaşamışdı, yaşayırdı da. Ancaq yaşatmamışdı. O, qapıdan çıxıb gedərkən o zərafəti duya bilənin bu qapıdan içəri girə biləcəyini heç düşünməmişdi. O, çiçəyin yarpaqlarına yeni barmaqların toxunacağını, bəsləyib, əzizləyə biləcək birinin onu yerdən qaldıra biləcəyini də düşünməmişdi. Daha qayğılı qollarda onu itirdiyini ağlına da gətirməmişdi. Artıq reallıqla üzləşirdi. Hər şeyin səbəbkarı özünün olduğunu anlayırdı. Ancaq çox gec idi. Sakit, səssiz göz yaşlarıyla izləyirdi bu həyat filmini. İndi yanında, yatağının kənarında onun qayğısına qalan qadının yaralarına bir başqası qaysaq oldu. Növbəti əzabı çəkdirmək üçün o yaranı sardı.
Bu dəfə qarla yeriyən addımlar başqa səsi çıxardırdılar. İndi xışıltıdan gələn səs laylanın deyil, sarı simin qopardığı səs idi. Bu gələn qarının həyat filmiydi. Hərarəti artıran, qanı coşduran, melodram idi. Romantika ilə dolu bir film.
Qapının növbəti cırıltısı xəyala dalmış qarını ayıltdı. Gənc, ağbəniz biri içəri girdi. Hələ də yerdə yıxıla qalmış qızın əllərindən bərk-bərk tutub qaldırdı. Açılan hər qapıdan bərabər keçərək gözdən itdilər. Qarının gözlərindən axan yaş soyuq yanaqlarını qızdırdı. Cibində gəzdirdiyi köhnə fotoya baxıb içdən hönkürməyə başladı. Bu onun sonuncu göz yaşlarıydı.
Səhərin ilıq günəşi yerdəki qarı yavaş-yavaş əridirdi. Bu yumuşaq hərarətdən qocanın da bədəninə pay düşmüşdü. Gözlərini açarkən görüşdüyü ilk mənzərə o köhnə foto oldu. Fotodakının kimliyini anlamaq asan idi. Romantik bir filmin qəhrəmanı.
Qarısının artıq çoxdan soyumuş bədəninə toxundu. Hiss etdiklərinə bir ad verə bilmədi. Özünü toparlayıb yatağından durdu. Və axtarmağa başladı. Nə axtardığını bilmirdi. Ancaq bir iz, daha bir sübut. Hər zaman güvəndiyi qarısına ilk dəfə idi güvənmirdi. Evdəki əşyalardan tuta-tuta qarının otağına keçdi. Əvvəllər bu otağa ancaq pul axtarmaq üçün girərdi. Bunu düşündükcə özündən utandı. Yatağın altından bir dəftər tapdı. Əlləri əsə-əsə götürüb , yenə tuta-tuta otağına keçdi. Dəftərdəki yazının sonuncu tarixi on üç il öncəyə idi. Kənarları saralmış kağızları bir-bir vərəqlədi. Yazılanları oxuduqca ordakı hadisələr gözünün önündə canlandı. Qayğıdan, ehtiyacdan yaranan sevgi onun gözündə öz çirkabını, iyrəncliyini qoruyub saxlayırdı. Yazılanları oxuduqdan sonra yatağına uzandı. “ Hər şeyin səbəbkarı sənsən, qoca” deyə dodaqaltı mızıldandı. Düşünməyə düşüncəsi razı olmadı. Beyni ağ vərəq idi. Təmiz, saf. Əllərin uzadıb qarının əllərindən tutdu. Bu dəfə günəşin batışı da onun simasını saralmaqdan qoruya bilmədi. Artıq gec idi.

Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikasının Xalq şairi, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Fərdi təqaüdçüsü, şair Zəlimxan Yaqubun “Dünyadan köçən mənəm” kitabı Bakı şəhərində, “Kitab Klubu” nəşriyyatı tərəfindən 408 səhifə həcmində, 100 tirajla işıq üzü görüb.Kitaba müəllifin qələmə aldığı şeirləri daxil edilib.
Qeyd edək ki, bundan öncə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti cənab İlham Əliyevin “Azərbaycan dilində latın qrafikası ilə kütləvi nəşrlərin həyata keçirilməsi haqqında” 12 yanvar 2004-cü il tarixli sərəncamı ilə “Şərq-Qərb” nəşriyyatı tərəfindən “Seçilmiş əsərləri”nin iki cildliyi nəşr olunmuş və ölkə kitabxanalarına hədiyyə edilmişdi.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Çağdaş Türkiyə ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, şair dramaturq Nazim Hikmətin “Dənizə dönmək istəyirəm” kitabı Bakı şəhərində, “Kitab Klubu” nəşriyyatı tərəfindən 384 səhifə həcmində, 100 tirajla işıq üzü görüb.
Kitab geniş oxucu auditoriyası üçün nəzərdə tutulub.Kitaba müəllifin şeirləri və poemaları daxil edilib.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, “Molla Nəsrəddin” jurnalının naşiri və redaktoru, yazıçı, dramaturq, publisist Cəlil Məmmədquluzadənin “Seçilmiş əsərləri” Bakı şəhərində, “Kitab Klubu nəşriyyatı tərəfindən 600 səhifə həcmində, 100 tirajla işıq üzü görüb.
Kitaba müəllifin şeirləri, nəsr, dram əsərləri, tərcümələri daxil edilib.
Qeyd edək ki, bundan öncə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti cənab İlham Əliyevin “Azərbaycan dilində latın qrafikası ilə kütləvi nəşrlərin həyata keçirilməsi haqqında” 12 yanvar 2004-cü il tarixli sərəncamı ilə “Şərq-Qərb” nəşriyyatı tərəfindən “Seçilmiş əsərləri”nin iki cildliyi nəşr olunmuş və ölkə kitabxanalarına hədiyyə edilmişdi.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Dünya yarandığı gündən, insan övladı həyat barədə düşüncələrə malik olduğu zamandan ananın qayğıkeş obrazı müqəddəs varlıq kimi həmişə hörmətə layiq görülmüşdür. Günəş olmasa yer üzü zülmət içində boğular. Ana da insan həyatında bu qüdrətə malikdir. Məhz qadının – ananın əli ilə insan bəxtiyarlığa qovuşur. Ana o qədər ilahi və müqəddəs varlıqdır ki, vətəni də onun adı ilə “Ana vətən” adlandırırlar. Analara ən yüksək qiyməti Məhəmməd peyğəmbər (s.ə.s.): “Cənnət anaların ayaqları altındadır”, – deməklə vermişdir. Böyük Azərbaycan yazıçısı M.S.Ordubadi yazırdı: “Ana! Dünyada sənin müqəddəsliyini təyin edə biləcək hələ heç bir ölçü yoxdur, sənin əzəmətini təsvir edə biləcək hələ heç bir kitab yazılmamışdır. Ən səmimi sevgilər, ən coşğun, saf məhəbbətlər və vicdani sədaqətlər belə “ana” kəlməsində olan həqiqi mənanı ifadə etməkdə acizdir.” Analar ömür boyu sevgiyə, ehtirama, xidmətə və hörmətə layiq ən uca varlıqlardır. Analar başımızın tacı, könlümüzün məlhəmidir.
Bu gün Azərbaycan cəmiyyətini qadınlarsız təsəvvür etmək mümkün deyil. Qadınlar həm cəmiyyətdə, həm də ailədə xüsusi rola malikdirlər. Qadın anadır, qadın tərbiyəçidir. Bu gün ölkəmizin inkişafında mühüm rol oynayan istedadlı və vətənpərvər gəncliyin yetişməsi məhz qadınların gərgin əməyinin, onların Vətənə, ailəyə bağlılığının və sadiqliyinin nəticəsi olması baxımından müstəqil Azərbaycanımızın qazandığı bütün uğurlarda, əldə etdiyi bütün nailiyyətlərdə qadınların xidməti əvəzsizdir. Azərbaycan qadınları minilliklərdən bəri süzülüb gələn mənəvi dəyərlərə sadiq qalaraq, zərifliyin, ülviliyin və gözəlliyin rəmzi olan qadın paklığını, qadın saflığını, qadın ucalığını layiqincə qoruyub saxlamışlar.
Ölkəmizdə qadınlara yüksək diqqət və qayğı göstərilir, onlar müxtəlif sahələrdə tərəddüdsüz irəli çəkilirlər. Bizim xanımlarımızın bir çox ölkələrinin qadınlarından əvvəl seçib-seçilmək hüququ əldə etməsi, mədəniyyətin, incəsənətin, elmin, hətta istehsalatın ən çətin sahələrində əzmkarlıq göstərmələri Azərbaycan qadınının mədəni səviyyəsinin və intellektual potensialının aydın təzahürüdür. İnsan qəlbinin gözəlliklərinin tərənnümçüsü olan yüzlərcə, minlərcə kövrək təbiətli qadın şair və yazıçılarımızın, musiqiçilərimizin, xeyirxahlıq, insanpərvərlik rəmzi qadın həkim və müəllimlərimizin adları müasir tariximizin şanlı səhifəslərini bəzəyir. Qadınlar zərif, bahar təravətli olduqları qədər də qətiyyətli, cəsarətli və qətiyyətlidirlər. Onlar respublikamızda mürəkkəb sosial-siyasi dəyişikliklərin baş verdiyi ən müxtəlif dövrlərdə belə, cəmiyyətimizin əsl mənəvi dayağı olmuşlar.
Bu yaz nəfəsli, bahar təravətli bayramın xalqımızın həyatında mühüm hadisəyə çevrilməsi Azərbaycan qadınının cəmiyyətimizin müasir simasının müəyyənləşməsində əhəmiyyətli yerinin və ictimai mövqeyinin göstəricisi və nəticəsidir.
Əziz və mehriban xanımlar!
Sizi 8 mart – Beynəlxalq Qadınlar günü münasibətilə səmimi-qəlbdən təbrik edir, hər birinizə uzun ömür, möhkəm cansağlığı, süfrələrinizə bol ruzi-bərəkət, ömrünüzə səadət dolu illər, ölkəmizin tərəqqisi və gələcək inkişafı naminə gənc nəslin qədim ənənələrimizə, milli məfkurə və dövlətçilik ideallarına sədaqət ruhunda tərbiyəsi istiqamətindəki gərgin və yorulmaz fəaliyyətinizdə yeni uğurlar arzulayıram.

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye temssilcisi

Kadınım ben
Önce bir insan
Özümün ince telinde
Yuvam uzanır sarıldığım.

Yaşamım
Dev bir kapı kapatır üstüme
Anahtarı üstünde olsa da
Bir türlü açamadığım.

Kadınım ben
Nice ağır yükler altına girmiş
Çocuk doğuran, büyüten
Aş pişiren…

Yorgun parmaklarım
Kalem tutarken titrer belki
Okula göndermeyen o anama, o babama
Ne diyem?

Kadınım ben
Bir hizmetçi asla değil
Öyle görülsem de çoğu kez
Benim ellerimde sallanır yine de şu yaşam.
Ne kuzgunlar dönse de üstümde
Yüreğim inadına çiçekli bir yamaçtır
İçinde sevgiler, sevgiler
Sarmaşıklar gibi doladığım.

Bakmayın, usançlı gözüktüğüme
Dallarımda nice umutlar asılı durur, bekleşirler
Nice özgürlük pencereleri örer sevdam
Belki bir gün, bir gün diyerek.

Kadınım ben
Çocuk ağıtları
Kollarıma yapışık bir sakız gibidir
Çıkaramam.

Odadan odaya koşan
Şu ellerim, şu ayaklarım
Soramam necidir haliniz diye
Gittikçe artan o yaralarım.

Çalışmak, üretmek ve ötelenmek var bende
Zaman sürükledikçe yerlerde
Zincirlerin görünmeyen halkalarıdır
Acıtır değdikçe.

Sözcüklerimi hiç sormayın isterseniz
Duygularım kanadıkça içimde, kanadıkça
Dudaklarıma kadar akıp giden bir şelaledir
Orada kalakalan.

Ben ne diyeceğini, ne yapacağını bilemeyen kadın
Paslanmış o kilitleri
Açamadı demeyin sakın
Hangi haklar verildi de, uzanmadım?

Evinin kapısı kadar yakın dediler
Yazdılar, nutuklar attılar
Bir köleden farklı olmadığımı
Onlar da sonunda anladılar.

Kadınım ben
Sırtında cepheye mermiler taşıyan
Ve gerekirse
Vatanı için de toprağa düşen…

Yaralarım
Ah, o kanayan sorunlarım
Düşman mermisinden çok daha acı işte
İnsanlık tartısında bile bulunmamam.

Nedir farkımız ki? İnsanız hepimiz de…Ve bu yaşam birlikte çok güzel.

Şairə-jurnalist-publisist
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,

BAXIB DURRAM

Sən yağışsan, mən torpağam,
Sən küləksən, mən yarpağam.
Sən günəşsən, mənsə dağam,
Zirvələrdən, baxıb durram.

Gur bulaqsan çağlar, coşan,
Dağ çayısan aşıb, daşan.
Mən telli saz, nəğmə qoşan,
“Kərəmi”tək, yaxıb durram.

Həyatında varın, yoxun,
Həm gerçəyin, röyan, yuxun.
Düşmənlərə yaylım oxun,
Şimşək təkin, çaxıb durram.

Bağrı qanlı al laləyəm,
Yanağında dürr, jaləyəm.
Hər dərdinə, bil çarəyəm,
Ümmanları yıxıb durram.

Bal arımsan, mən pətəyin,
Bənövşənəm, tər çiçəuin.
Dövran sənin Haqq gerçəyin,
Damarında, axıb durram…..

AY ANA

Yoxluğuna alışammır ürəyim,
Hər müşküldə, sən olardın gərəyim.
Zəhər olub sənsiz duzum, çörəyim,
Həyatımın mənasıydın, ay Ana!

Aylar, illər ötüb, zaman daralıb,
Sənsiz balan, zəfərantək saralıb.
Yoxluğunla ömrüm, günüm qaralıb,
Könlümün nur ziyasıydın , ay Ana!

Ocaq sönüb, yoxa çıxıb çal- çağır,
Ömrə qübar, qüssə, kədər, qəm yağır.
Zalım fələk edib məni qan- bağır,
Dilimin tək, duasıydın, ay Ana!

Sən açardın bəsirətin pərdəsin,
Haqlı idi hər bir zaman haqq səsin.
Açıqlardın batınini hər kəsin,
Həqiqətin aynasıydın, ay Ana!

Qibləm idin, heç çəkməzdim gözümü,
Minbər idin,hey sürtərdim üzümü.
Təbb, ilhamdın,Sən verərdin sözümü,
Dövranın söz dünyasıydın, ay Ana!…

AZƏRBAYCAN QADINI

Çox sadiqdir andına,
Azərbaycan qadını.
Söz gətirməz adına
Azərbaycan qadını.

Ceyranıdır çölümun,
Sonasıdır gölümün.
Mayağıdır elimin
Azərbaycan qadını.

Nəğməsidir bulaqlar,
Həzin-həzin hey axar.
Şimşək olub od çaxar
Azərbaycan qadını.

Həm Nigardır,həm Həcər
Dəbilqəli bir əsgər.
Qartallar tək qıy çəkər
Azərbaycan qadını.

Anadır hər yaşında,
Bulud örpək başında.
Dilin bilir daşında.
Azərbacan qadını.

Göy qurşağı geyimi,
Bayatılar deyimi.
Saza verər neyimi
Azərbaycan qadını.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

GÖY QURŞAĞI

Bir gün dəli külək kimi
Sənin arxanca əsəcəm,
Bir səhər qəlbinə dolub,
Yollarını da kəsəcəm.
İzləyəcəm qarış-qarış,
Addım-addım izləyəcəm…
Həm dözəcəm ayla-illə,
Ürəyimdə olan eşqə,
Səndən cavab gözləyəcəm.
Görsəm əgər sənə qarşı könül eşqin…
Sən də cavab verərsənsə…
O ürəyə, o sevgiyə,
Bax o zaman, dəli külək
Fırtınatək çağlayacaq.
İldırımlar çaxdıracaq,
Leysan yağış yağdıracaq…
Elə orda o sevgini dəfn eləyib,
Həzin-həzin ağlayacaq,
Sevgisini dağlayacaq…
Peşman-peşman əsib-əsib,
Sonra geri qayıdacaq,
Xeyli zaman inandığı
Bu sevginin yaxasına
Qara yaylıq bağlayacaq…
Nəhayət ki, açılacaq yenə səma,
Bənövşələr düzüm-düzüm,
Xatirələr çözüm-çözüm,
İstəmirəm varlığıma zülm eləyim,
canım-gözüm!
Qəlbə hökm etmək olmaz,
Sevən ruhum heç vaxt solmaz…
Nəhayət ki, göy qurşağı görünəcək
göy üzündə,
Şehli çəmənlərə günəş doğacaq,
Yenə də könlümə sevgi dolacaq!

SƏMANIN AL GÜNƏŞİ

Yağış yağır, damcı-damcı,
Ürəklərə qəm ələnir,
acı-acı…
Həm də zülmətə bürünmüş bu gecəyə
Kədər verir, yağan yağış,
Damlaları naxış-naxış.
Amma mənə elə gəlir, vallah bu heç
yağış deyil,
Səma adlı bir gözəlin,o mənalı gözlərindən
axan yaşdı!
İtirdiyi sevgisinə sadiq qalıb, saxladığı
qara yasdı!
Yəqin səma itirdiyi günəş üçün
yas saxlayır,
Görən hara getdi günəş?
Bəs nə üçün itdi günəş?
Görən nə vaxt qayıdacaq səmasına?
Nə vaxt qovuşacaq səma,
Günəş adlı isti, qaynar, həzin
sevgi dünyasına?
Görən səma dözəcəkmi günəşinə
qovuşmaqçın?
Yoxsa elə sübhə kimi ağlayacaq?

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və
“Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

SƏN GETDİN

Sən getdin göynədi sinəmdə ürək,
Yox olub əridi ömrün illəri.
Soldu qucağımda arzularım tək,
Dərib gətirdiyin sevda gülləri.

Sən getdin… arxanca baxan gözlərim –
Su səpdi yoluna aydınlıq üçün.
Dilimdə ilişib qalan sözlərin,
Bir haray salmadı, bilmədim neyçün?

Sən getdin… eşqinin bahar naxışı,
Min ilmə toxudu payız ömrümə.
Gözümdən süzülən sevda yağışı.
Sanki qılıncını çəkdi könlümə.

Get gülüm, – qınama sənsiz səbrimə,
Küləklər yan alar, sellər yan alar.
Get barı, tez qayıt, mənim xətrimə,
«Sənsizlik» dərd olub məndən can alar.

EŞQİMİN QIŞ HARAYI

Payız elə getdi, qış belə gəldi,
Ayrılıq küləyi əsdi bir ucdan.
Görüşə bilmədik, bu necə dərddi?
Qar da yolumuzu kəsdi bir yandan.

Sanki acıq çıxır təbiət bizdən,
Görüşmək vədəmiz uzanır yaman.
Həsrət də qar kimi gözlərimizdən,
Yağıb sinəmizdə qoparır tufan.

Bölündük sevginin fəsillərinə,
Eşqimiz, baharkən, özümüz qışıq.
Bəlkə ömrümüzün son illərindən,
Bəxtin yollarına atılmış daşıq?!

Eh… yenə səbrimin üstünə əsir,
Sənin göndərdiyin şaxta, qar, boran.
İnan ki, yolumu eşqimiz kəsir,
Yoxsa, bu yollarda kimdi ki, duran?!

Bütün xanımlarımızı sabahkı bayram günü münasibətilə ürəkdən təbrik edirəm. Əlbəttə ki, aşağıdakı şeirimlə:

GÜLLƏR ARASINDA

Bu da nazənin bahar,
Yenə dinir arzular –
Çiçək kimi, gül kimi…

Əsir nazlı küləklər,
Göz oxşayır çiçəklər –
Yenə əlvan tül kimi…

Sevən aşıqlər də bax,
Gül yığır qucaq-qucaq –
Sevdalı bülbül kimi…

Gözəllərin gözləri –
Baharın nərgizləri…
Seçdin, ay könül, kimi?!

Könül dilə gəldi ki,
Hasını seçim indi
Nərgizin, bənövşənin?!

Biri-birindən incə,
Heyran oldum görüncə –
Hər gülünü gülşənin!…

Beləcə… çaşıb qaldım
Mən güllər arasında…
Hər çiçəkdən iz qalıb
Gözümün qarasında!…

18.02.1997

ÇİÇƏKLƏRİN…GÜLLƏRİN…

Kim deyir ayrılıq alın yazısı, –
Sarı çiçəklərin, sarı güllərin?!
Mənsə sevincimi bu cür bölərdim:
Yarı çiçəklərin, yarı güllərin.

Yaz ömrü qısalar vursa qar-ayaz,
Olar ləçəkləri bəyazdan-bəyaz.
Dərməmiş telinə sığal çək bir az
Barı çiçəklərin, barı güllərin.

Onlar xoşbəxtliyə körpü salanlar,
Onlar dilək verib ürək alanlar.
Ətrindən gör necə bal çəkib şanlar
Arı çiçəklərin, arı güllərin!

Qıymayın ləçəyi vaxtsız tökülə,
Həsrətdən şeh düşə, boynu bükülə.
Varmı bənzəyişi “xarı bülbül”ə
Xarı çiçəklərin, xarı güllərin?!

Təravət paylayıb çiçəklərmisal,
Ümidə, arzuya yol aç, körpü sal.
Qoy olsun dünyada səadət, vüsal
Yarı çiçəklərin, yarı güllərin!

Açılar üzünə yenə sabahlar,
Qıfılı qırılmış qapılar kimi…

Enişdən-yoxuşa getdiyin yolun
Daşı kirpiyimdən asılı qalıb.
Son dəfə boynuma asdığın qolun,
Yaşı kirpiyimdən asılı qalıb.

Fikrim əllərini qoyub qoynuna,
Əyrinin yasıdı,düzün yasıdı.
Həsrət sandığıntək oyuncaq deyil,
Yolların gözümdən asılmasıdı…

Hər gecə yuxumdan oyaqlar keçir.
Qəm mənim solumdu,kədər sağımdı.
Sənin son sözlərin günahdan deyil,
Günah,gec yuxudan oyanmağımdı…

Deyərəm-gülərəm, bir gözü yaşlı,
Gözümdən damlayan yaş o dan deyil.
Açılan sabahım,batan qürubum,
Məni indən belə yaşadan deyil!

08.03.16

Xoşbəxtlik üçün

Göz çəkir,uzağı yaxına sarı,
Qəmim halay qurub axına sarı.
Dağıdıb bərəni,yıxıb hasarı,
Özüylə gətirə,vüsalından ün,
Bircə O çatışmır,xoşbəxtlik üçün!

Yolu yaxın ola,çıxmaya yoxa,
Ola,səbrin kimi ürəyi yuxa.
Tuta əllərindən köksünə sıxa,
Vura dodağında ömürlük düyün,
Bircə o çatışmır,xoşbəxtlik üçün!

Deyirlər,tanrının böyükdür ahı,
Gündüzə çevirir,zülmət sabahı.
Dərdlilər aparır,ona pənahı,
Yenə o çarədir,ayrılığa çün,
Bircə o çatışmır,xoşbəxtlik üçün!

06.03.16

İNSANLIQ-İNSAN.

Dünyanın xeyriylə şərinə elə qarışıb,
Dünyanın başından aşır dünyaca dərdi
Bü dünyada çoxları çalşıb,vuruşurkən,,
Sonunda dünyada görən nə gördü,nə dərdi?
Götür yolundan pislikləri,ey insan,
Əməıinlə yaxşılıq toxumu səp ki,sən,
Geysin dünya yaxşılıq donunu görərsən,
Deməsinlər yolunu nahaqqdan seçdi
Bu dünyada nahaqq gəldi,nahaq keçdi
Deməsinlər bağlandı üzünə haqq yolu,
Bükmə ,məzlum boynunu, olma dəli,dolu,
Deməsinlər zülmlə qırıb qanadın qolun.
Yaxşılıq eylə , çəkilməsin geriyə əlin.
Çalış ,elə insan kimi ,insanlığa alış ,
İnsanlıq oduna yanıb,insanlara qarış.
Bu dünyada insan kimi tanınmağa çalış.
Gətirdiyin,götürdüyün olan təkcə odu
Sənə qalan bir ad qalır,insan ,insan adı,
Sonu gələn günü var,öz dünyamızın sonu,
Gün olar,vaxt ötüşər bir ,zaman gəlib keçər,
Təəssüflə deyərlər -heyif ki insan köçür.

AZDA TORPAĞIN QÜDRƏTİ.

Hər fəslin öz zamanı var.
Hər zamanından bir hikmət ,
Bir möcüzə boylanar.
Yaz olar oyanar,oyadar,yatmışları,
Heyrət doğurar hər bir işləri,
Qaynayar,qarışar həyat,
Üzə çıxar yurd ,yuvası bilinməyən
yüz cür həşərat ,yaşamaq istəyi
böyük..
Sən də yaşa,ey insan ,sanma zəhməti bir yük
İsinər,çevrilər insan əliylə çəmənzara ,gülzara,cənnətə.
Uçub getmiş köçəri quşlar qayıdar yenidən minnətə.
Qüdrətlidi,min nemətli,sərvətlidi bu torpaq…
Torpaq canlanır ,hər bir insan
qudrətini görəsidi…
Zəhmət çəkib çalışana,göstərəcək qüdrətini
,qoymaz düşə kimsə möhnətə,
Yetirdiyi,bitirdiyi barına bax,
Bar verdiyi bəhərinə,nübarına bax,
Xoş açılan səhərinə,varına bax!
İşini bilənə vaxtını onunla bölənə,
Elə hey çalışıb ,qədrini bilənə,
Zamanında zəhmətinin bəhrəsini verəsidi,…

29 02 2016.

VƏTƏN ÜÇÜN DOĞULDUM

Bu dünyaya gələrkən.
Vətən üçün doğuldum.
Ömür yolun keçərkən.
Vətən yolunda durdum.
Vətən üçün doğuldum.

Vətən mənim amalım.
Vətənsiz necə qalım?
Əllərdədi torpağım.
Şəhidlikdi bu yolum.
Vətən üçün doğuldum.

Vətən oldu dayağım
Həm iddiam,həm andım.
Düşməz əldən silahım.
Vətən deyib yol tutdum.
Vətən üçün doğuldum.

Vətən səslədi məni.
Uzadaraq əlini.
Vətənin əllərini.
Öz qanımla mən yudum.
Vətən üçün doğuldum.

Azad görsəz vətəni.
Siz çağırın Mehrini.
Sevərək o elini.
Deyər,vətəndi yolum.
Vətən üçün doğuldum.

NUR ÜZLÜ UZUNƏ QURBANAM ANA

(Seni itirdiyim gunden 6 il 10 ay otdu gozel anam)

Analı dünyanın həsrətindəyəm,
Nur üzlü üzünə qurbanam ana.
Qəmli baxışların yandırır məni.
Necə girim o füsünkar dünyana.
Nur üzlü üzünə qurbanam ana.

Bala sevincisən elin anası.
Ay ellər sonası,güllər butası.
Döyünən qəlbimin görən aynası.
Bütün el vurğundu sənin nuruna.
Nur üzlü üzünə qurbanam ana.

Mehri deyər ana vuran qəlbimdi.
Ananın laylası elin səsidi.
Gözlərim yoldadı anam gəlmədi.
Necə girim o füsünkar dünyana.
Nur üzlü üzünə qurbanam ana.

bəstəkarlar ittifaqı
dörd mart, ikimin onaltıncı ildə
külək öpüşürdü
günün ikinci yarısıyla.
pillələr tərləmişdi həyəcandan.
notlar divara pərçimlənib,
pozmuşdu havanın ahəngini.
bir gənc daxil olmuşdu havasızlığa
bəstələr piyanonun üstünə sərilmişdi.
səhnənin tam ortasında həyəcan,
leylək kimi şığımışdı gəncin üstünə.
səndəllər dolmuşdu insan təbəssümüylə.
gəncin jesti üşüdürdü insanlığı.
bircə ümid yeri təbəssümləriydi ki,
gələcəyin ilk addımı, əbəddiyyətə getməsin.
hayqırış, ittiham edirdi cəsarəti ilk sırada.
çox hikkəliydi qadın məkiri…
tənqidlər və təhqirlər
zalın təbəssümünə örtük çəkmişdi.
sonuncü gecəsiydi
bəstəkarlar ittifaqının.

Əsirəm

Bəlkə yüz il quş ömrüm var,
Bəlkə sazaq, qıs ömrüm var,
Bir damla yaqış ömrüm var,
Bir dəfə külək əsirəm.
Bir dəfə kulək əsirəm,
Yüz min iləm, min əsirəm,
Ölümə min yol əsirəm,
Bir dəfə ürək, əsirəm.
Bəlkə seləm, çayam gedən,
Bəlkə ulduz, ayam gedən,
Nəğməyəm, laylayam gedən,
Bir dəfə dilək əsirəm.

Gərək hər gününü yazmaq lazımdır….

Bəzən yoxuşuna enib dünyanın
yazılan qanunu pozmaq lazımdır
bir az xəyalrdan qaçıb uzağa
dənizə sığınıb azmaq lazımdır
bu həyat yolunu yaşamaq üçün
gərək hər gününü yazmaq lazımdır…

Bəs edə bilsəydi həsrət sevgiyə
yolunu gözləyən gözləyir niyə?
bir gün o dönəcək xoş təsəlliyə
inanıb taledən qaçmaq lazımdır
bu həyat yolunu yaşamaq üçün
gərək hər gününü yazmaq lazımdır…

O çox güvəndiyin doslarda bir gün
tərk edib gedəcək səni büsbütün
boşluqda düşünüb günlərcə deyin
vəfasız vədəsiz getməyin üçün
hər gün bu ömründən yazmaq lazımdır.

Fidan desəydiki dayanıb durdum
məndə bu taledə itməz iz qoydum
hər şeydən usandım hər şeydən doydum
nəyim var onlra razıyam inan
çoxum çox, azım az olan varımdır
bu həyat yolunu yaşamaq üçün
gərək hər gününü yazmaq lazımdır….

Bir yanda ağ kağız, bir yanda qələm

Bir yanda ağ kağız bir yanda qələm
yazıram qəlbimdən gələn sözləri
uçub xəyalınla yanına gələm
siləm nəmli nəmli axan gözləri….

Niyə kövrəlmisən ey gözəl mələk
qəlbində o qədər arzular yatır
bilirəm ağırdır dözəsən gərək
insan dünyasında daima yatır..

Birdən ayılırsan birdən gülürsən
axı səbəb kimi yaşamaq olmur
bir gün yaranırsan bir gün ölürsən
insanda qocalır yerində durmur…

Ucalan dağ kimi qürəllənərkən
uca dağ başına qarda yağarmış
azad bir quş kimi uçub gedərkən
bir qaya dibində qanad çalarmış…

Gəl mənim ömrümə düşən əzizim
Fidan bu zamanın qonağı oldu
səni qarış – qarış həmişə gəzdim
gəzdiyim o ürək bəs niyə soldu…..

AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Xədicə xala corab toxuyurdu. Özü də həvəslə… Təzə olacaq nəvəsi üçün… (Əslində, toxumağı heç də yaxşı bacarmırdı. Cəmi bir-iki həftəydi əlinə yumaq, mil dəyirdi. Nəvəsi olacağını eşitcək köhnə nənələr kimi ona nəsə toxyub hazırlamaq istəmişdi. Və, beləcə, indi günlərdir elə hey toxuyurdu, toxuyurdu…) Aradabir özü üçün söylənirdi də:
-A bunun qadasın alım, bunun ayağına yekəmi gələcək görən bu?
Və yaxud, yadına nəvəsinin anası olacaq qız düşürdü:
-Ay başına dönüm, deynən, bir bu oğlanın yiyəsi var, ya yox? Durub gəlmir evəsə, barı, özüm qulluğunda duram. Tək-tənha, kimsəsiz nə təhər doğacaq bu qız?
Ardınca da ipləri bir-birinə qarışdırırdı:
-Bir biləydim heç olmasa, oğlandı, ya qız qurbanı olduğum? Adını nə qoyarlar görəsən? Qırmızımı toxuyum, yoxsa göymü? Göylərin payı, qadasın aldığım…
Söylənə-söylənə başını qaldırıb arada saata da baxırdı. Axşam saat doqquza az qalmışdı. İndi də oğlunun qarasınca danışdı:
-Dedim hələ, dedim, a bala, ya get gəlinin yanında qal, tək qoyma, ya da onu evə gətir. Sözümə baxmır ki… İndicə gələcək, o gəlin də ikicanlı nə bilim hardadır…
Onun bu söyləntilərinə hamı alışıq idi. Çox tez, on altı yaşında Şamil onu qaçırmışdı. Amma, düz on iki il uşaqları olmamışdı. Şamilin narahat həyat keçirməyi onun valideynlərinin könlüncə olmadığından ata evinə də həsrət qalmışdı. İndi o günləri üçün şükr edir, deyirdi ki, əgər ata eviylə barışsaydı, çoxdan boşamışdı Şamil onu. Yaxşı ki, o vaxt davalı olublar, boşanma olmayıb. On iki ildən sonra bir oğlu olmuşdu. Özü də qapqara… Onda da Şamil həbsxanada idi. Heç olmasa ildə iki dəfə bir neçə aylığa həbsxanaya düşməsə, Şamil həyatını normal saymazdı. Oğlunun şəklini həbsxanaya qaynı aparmışdı. Şamil də həmin gündən özünə söz vermişdi ki, oğlunun toyunu elə edəcək ki, on beş respublikaya səs salsın… Uşağın adını Əli qoydular. Şamilin babasının adı idi… Əlinin on iki yaşı olanda yenə bir övladları olmuşdu. Onun da adını Ələkbər qoymuşdu Şamil, ikinci nəvəsini görməyən atasının adını yaşatmışdı… Əlinin otuz, Ələkbərin isə on səkkiz yaşı vardı. Ələkbər hərbi xidmətdə idi. Əli isə qohum-qonşuların danlağına baxmayaraq, evlənmək üçün atasının həbsxanadan çıxacağını gözləyirdi. Şamilin növbəti azadlığına cəmi altı ay qalmışdı…
Ancaq ötən ay baldızının gətirdiyi xəbər Xədicəni əvvəl təəccüb içində qoymuşdusa da, sonra ağrılı-acılı, tənha qadın kimi yaşadığı, üstəlik övlad həsrətiylə keçirdiyi illəri yadına salmış, ürəkdən sevinmişdi…
Onda axşam saat 11 olardı. Baldızı qapını harayla açıb içəri girdiyi ilə divanda əyləşib televizora baxan Əlinin üstünə cumdu:
-Ay canı sağ olmuş, heç olmasa bir az yekə qız tapardın daaa… Bapbalaca… Paran boydadı, ayə… Neçə aylıq hamilədi?
Baldızı xəstəxanada travmatologiya şöbəsində baş həkim idi. Ona ginekoloji şöbədən xəbər gəlmişdi ki, qardaşın oğlu bapbalaca bir qızı həkim müayinəsinə gətirmişdi. O da, işin axırınadək güclə tab etmişdi. Özünü Əlinin yanına çatdırmışdı:
-Niyə demədin, gəlim o qıza mən də baxım? Hardandı? Harda hamilə qalıb? –axırıncı sualda ürəkdən gülmüş, Əliyə göz də vurmuşdu.
Əli əvvəlcə donub qalmış, sonra o da qəhqəhəyə qoşulmuşdu:
-Ay bi, sənə nə? Sizə nəslinizdə bir Əkbər lazım deyilmi? Uludan ulu babanız… İnşallah, Əkbər olar… Balaca olmağına baxma, ürəyinə mən boyda oğlan yerləşib…
Bibi-qardaşoğlu ikisi də birdən qəhqəhə çəkmiş, o axşamı əla bir çaxırla qeyd etmişdilər. Sabahısı hər ikisi də işə gecikmişdi. Xədicə xala isə səhər tezdən Ələkbərə zəng eləmiş, Əlinin gizlincə evlənməsini xəbər vermişdi. İndi qalırdı bu ayın sonuncu bazar günü Şamilə nəvə muştuluğu göndərmək. Amma, baldızı yuxudan durunca ona qızın hələ təzə hamilə qaldığını, uşağın cinsiyyətinin bəlli olmadığını demişdi. Üstəlik, qızın kimliyi haqqında uzun və ətraflı məlumat toplamağı da öz öhdəsinə götürmüşdü. O gündən –bu günə Xədicə xalanın dilindən “nəvəli söyləmələr” düşmürdü ki, düşmürdü:
-Ay qadan alım, bircə tez boyunu görüm, Ələkbərim də gəlsin, bir şaddıq eliyim ki…
Telefonun səsini eşitməsə yəqin hələ yenə söylənəcəkdi. Qaçaraq telefonu götürdü, Əli idi:
-Ana, mobil telefondan yığmışam ey… Mənə toyuq qızart… Xoşlayıram axı…
-Gəlirsən, qadan alım?
-Hə… Avtobusdayam.
-Şey… Qızdan nə xəbər?
-Nə qızı?
-O qız…
-Gəlləm, gəlləm…
Əli telefonu keçirmişdi. Xədicə xala durub onun istədiyi kimi toyuq qızartmağa başladı. Nə qədər tez eləməyə çalışsa da Əli yemək bişmədən gəlib çıxdı. Qaçaraq mətbəxə keçdi, elə tavadanca tikələri götürüb yeməyə başladı. Xədicə xala onun bu səbirsizliyini həvəslə seyr edirdisə də, məsləhətindən geri qalmırdı:
-Əli, elə yemə, mədən pozular… Olmaz çiy-çiy yemək…
-Çiy deyil, ana, alaçiydi… Yəni yarıbişmiş… Yox, 80 %-i bişmiş….
İkisi də güldü. Əli birdən ciddiləşib soruşdu:
-Qız nəydi soruşurdun?
Xədicə xala açıq söhbətə keçmək istəmirdi:
-Qız… Bibin dediyi qız…
Sualı verərkən özünü elə göstərdi ki, guya nəyləsə məşğuldu. Ancaq cavab gəlmədiyini görüb oğlunun üzünə baxdı. Əlinin rəngi bir an içində qızarmışdı. Gözlərində yaş gilələnmişdi. Elə bil dolmuş qara bulud idi, bir şimşəyə bənd idi ki, leysan töksün…
-Oğlum, noldu axı? Eləcə soruşdum… Noldu ki?
Əli gözlərini bərk-bərk yumub açdı, qapının çərivəsinə söykəndi, əllərini qoynuna qoyub başını azca geri atdı. Dərindən nəfəs alıb qətiyyətlə danışmağa başladı:
-O qızla evlənməyəcəyəm… Atam xəbər göndərib ki, kasıb qızla evlənmə. Varlı qızla evləndirəcəm səni, toyun respublikaya səs salacaq. Əgər o qızdan əl çəkməsən onu öldürəcəm… Ana, o qız öləsi qız deyil… Kasıbdı, amma öləsi qız deyil… Mənə görə öləsi deyil…
Əllərini üzünə tutub hönkürdü. Elə hönkürürdü ki, Xədicə xala da dayana bilmədi. Oğluna yaxınlaşdı, əvvəlcə onun qollarını sığalladı, sonra başını onun qolları arasına birtəhər yerləşdirib o da hönkürdü… Əlinin vəziyyətini anlayırdı… Deməli, Şamil öz qərarını vermişdi… Vermişdisə də, dönən deyildi… Əli mütləq varlı bir qızla evlənməliydi… Xədicə xala indi bir ana kimi oğlunun can yanğısını anlamaq istəyirdi… Amma, anlaya bilmirdi… Nə qədər ağlasa da, hönkürsə də, anlaya bilmirdi… Beləcə, düz bir saata yaxın ana-bala haray çəkmişdilər, fəryad etmişdilər… Və birdən Xədicə xalanın yadına nəvəsi düşmüşdü…
-Bəs uşaq, ay qadan alım?
-Nə uşaq?
-Qız… Bibin deyirdi ikicanlıdı…
Birdən Əli dayandı… Anasının başını əlləriylə tutub düz gözünün içinə baxdı:
-Ana, sən nə qədər əzabkeşsən?!… Aman Allah, nə qədər saf adamsan… Elə o qız kimisən… Anam, mənim əzabkeş anam… O qız bilirsənmi kimdi? Mənimlə işləyən balaca qız var ha, bapbalaca… Komputerin ekranındakı şəkil… Bax, o qızdı, ana, o qızdı… O, tərtəmizdi… Onu xəstəxanaya aparmışdım, amma başqa şey üçün… O qız tərtəmizdi, anam… Başa düşürsənmi? Əkbər bizim xəyallarımızdı… Mən onu… O qızı çox istədim… Amma, mənə görə çox zülm çəkdi… Anam…
Yenidən hönkürdü… Xədicə xala oğlunun əllərindən çıxıb toxuduğu uşaq corablarına cumdu. Onları sökməyə, ilmələməyə başladı… İplər çözələndicə sanırdı ki, Şamilin ona yaşatdığı cəhənnəm həyatının, qara bəxtinin, boyuna baxıb sevindiyi Əlinin taleyindəki bu düyünün heyfini çıxır… Əli isə hələ də hönkürürdü…
… İndi aradan illər keçib… Əli Şamilin köhnə tanışlarından birinin- restoran sahibinin qızı ilə evlənib. Bir oğlu da var, adı Əkbər… Ələkbər nişanlıdı… Məhərrəmlik ayından sonra toyu olacaq… Xədicə xala indi Əkbərə heç nə toxumur… Hər şeyi bazardan hazır alır… Və o günü, Əlinin komputerindəki şəkli görüncə yadına o qız düşmüşdü. Soruşmuşdu Əlidən o balaca qızı…Əli də bircə cümlə demişdi:
-Yazıq oldu o da, qaçırmışdılar onu, uşaq üstündə boşayıblar… Eh…
Bu bircə cümlə və sondakı “eh” Xədicə xalanı göynətmişdi… Oğlunun diqqətni şəkildən yayındırmaq üçün demişdi:
-Qızın olsa mənim adımı qoyarsan…
Oğlu əlini uzadıb komputerin ekranındakı şəkildə qızın saçlarını sığallamışdı:
-Yox,-demişdi.- Oğlumuz Əkbər, qızımız Xədicə olacaqdı… Əkbər mənimdi, barı Xədicə onun olsun… Qoy qızı olsun, adını Xədicə qoysun…
Yan otaqdan Əkbərin ağlamaq səsini eşitcək Əli durub onu kiritməyə getmişdi. Xədicə xala isə komputerə yaxınlaşaraq daha diqqətlə şəklə baxmışdı… Amma, bu şəkil o qız haqqında oğlunun dediklərindən fərqli bir şey demirdi… Adicə şəkil idi… Ən adi şəkil…

Bu axşam…

Mənim nə gülüşüm, nə göz yaşım var,
Doğru bildiyiniz yalan adamam.
Sevincin, şadlığın tamına baxıb,
Özünə tamarzı qalan adamam.

Hər gün əlçim-əlçim buluda dönüb,
Özü-öz başına yağan yağışam.
Bayırdan qurulu saray görünüb,
Könlü içəridən talan adamam.

Məni tanımağa çalışma, adam,
Sənə tanışamsa, özümə yadam.
Nə qoruya bildim, nə də saxlaya,
Bir ömrü əlindən salan adamam.

Geriyə dönməyə yolmu qalıb ki?!
Bütün körpüləri oda atanam.
Sevinci əlindən havayı verib,
Qəmi qucaq-qucaq alan adamam.

07.03.2016.

Bilmirsən

Götür ürəyini, gəl mənə tərəf…
Əriyib yolların qarı, bilmirsən.
Bir ümid içimdə çıxıb naxələf,
Uçub gedib sənə sarı, bilmirsən.

Sanma ki, arzular gəlib keçici,
Bu könül yaşını doldurub çoxdan.
Bizim taleyimiz iki əl içi,
Məndə yarı, səndə yarı, bilmirsən.

Ötür bu taleyi, doğul yenidən,
Yenidən yolumuz qovuşa bəlkə.
Bu ömür sevinci salıb əlindən
Verib “yox”u, alıb “var”ı, bilmirsən.

02.02.2016

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

İllər sonrakı görüş

Nə yaman gec qayıtmısan?
Səni elə gözləyirdim.
Deyirdilər dönməyəcək,
Bilə – bilə gözləyirdim.

Eh, soruşma ürəyimi,
Yadın olub, yadın olub.
O qızcığaz da böyüyüb,
Qadın olub, qadın olub.

Daha sənə aldanmağa
Böyüyübdü, ağlı qoymaz.
Dayanma yolum üstündə,
Qızı qoysa, oğlu qoymaz.

Baxma səni görən kimi
Gözlərimi yaşlamışam.
Deyirsən: “bağışla məni”
Mən çoxdan bağışlamışam.

O illərin arxasınca
Ayım gedir, ilim gedir.
Bu gün bizim toyumuzdu,
Göz yaşlarım gəlin gedir…

Mənə xoşbəxtlik şəkli çək

Gözlərimdə yaz havası,
Dayan, ürəyimi dinlə.
Gəlincik duyğularım var,
Uşaqlaşım qoy səninlə.

Ağacdan düşən yarpağa
Çiynimizdə yer salaq.
Sevək, elə sevək ki,
Sevgimizdən dərs alaq.

Əllərim bəyaz kəpənək,
Uçsun, dolansın boynuna.
Mənə xöşbəxtlik şəkli çək,
Götürüm, geyim əynimə.

Türkəm mən

Mərə kafir,unutdunmu?
Azman türk oğlu türkəm mən.
Bir nərəylə halayları
Pozan türk oğlu türkəm mən.

Var dünyada yolum, izim.
Yox kimsəylə bir qərəzim.
Hər zaman haqqa tərəzi,
Mizan türk oğlu türkəm mən.

Azmamışam duman, çəndə.
Aç oxu tarixi məndə.
Şəhidə qəbri sinəmdə
Qazan türk oğlu türkəm mən.

Dözümdə- Bamsı Beyrəyəm,
Sözümdə- Yunis İmrəyəm.
Sazımda- dəli nərəyəm,
Ozan türk oğlu türkəm mən.

1994

ƏYİLMƏZ BAŞINI UCA TUT VƏTƏN-1990

Ağlama yaraşmır sənə göz yaşı,
Qurut gözləriyin yaşını, vətən.
Axı qalda gərək igidin başı,
Uca tut əyilməz başını, vətən.

Yamanca ağırmış Vətən, daşımız,
Onu qaldırmağa “dostlar” can çəkir.
Yox, daha oyanıb qan yaddaşımız,
Bizi azadlığa daha qan çəkir.

Zaman dost-düşməni bir-bir tanıdır,
Ölməyir Əsliyçün Kərəmlərimiz.
Sinəmiz Şəhidlər Xiyabanıdır,
Orda dəfn etmişik ərənləri biz.

Yolları uzundur özünü dərkin.
O yol igidlərin qanından keçir.
Sənin oğulların, Vətən, sevin ki,
Döyüşdə səndən yox, canından keçir.

Kökünün qədrini biləni varsa,
Nəsillər sabaha ümid daşıyır.
Azadlıq uğrunda öləni varsa
O xalqın yaşamaq haqqı yaşayır.

Qələbəyə saxla göz yaşlarını,
Azadlıq boylanmır sənə yad kimi.
O gün şəhidlər də baş daşlarını.
Düşmənə sıxacaq avtomat kimi.

Əyilməz başını uca tut ,Vətən
Azadlıq arzulu igidlərinlə.
Ömrü yaz ömrü tək qərənfilləşən,
Məzarı – and yeri şəhidlərinlə.

Ürəklərə yazılan ad- Eldar Nəsibli Sibirel 19iyun 2008

(Mustafa Kamal Ataturkə)

Sevdi Vətənini canından artıq,
Ədalət yolunu tutası oldu.
Dünyaya gələndən igidlik, mərdlik
Arzusu, istəyi,butası oldu.

Meylini qartal tək saldı zirvəyə.
Oldu arxasıza pasiban, yiyə.
O haqqın bağrından qopmuşdu-deyə,
Haqqın səsi oldu, sədası oldu.

Türkün tarixlərdə izi var-deyib.
Hər zaman deməyə sözü var-deyib.
Döyüşdə bükülməz dizi var-deyib
İnam tonqalını çatası oldu.

Qorxub çəkinmədi fırtınalardan,
Böyük bir milləti qurtardı dardan
Yağı doymayanda vuruşmalardan
Sulara qərq olub batası oldu.

Boğdu namərdliyin hər səs-küyünü,
Açdı düşmən vuran kilid,düyünü.
Bütün dünya gördü böyüklüyünü,
Səsi ulduzlara çatası oldu.

Sibirel,bu dünya qoca dünyadı.
Çox-mən-deyənləri bir-bir sınadı.
Qəlblərə yazıldı Atatürk adı,
O türk dünyasının atası oldu.

Bu Gecə Bir Mənəm,

Bir Də Ki, Qələm-1972

Bu gecə qəlbimdə bulud yığını,
Bəs dəli hisslərin şimşəyi hanı?!
Bu gecə qəlbimə sükut yığılıb,
Bu gün ulduzlardan nəğmə istərəm,
Bəs zalım gecənin ürəyi hanı?!
Bu gecə bir mənəm, bir də ki, qələm.
Sükut da soyuqdur daş kimi bu gün.
Gərək gecənin də nazını çəkəm,
Qəlbimdən bir nəğmə eşitmək üçün.

Ürəklərə yazılan ad- Eldar Nəsibli Sibirel 19iyun 2008

(Mustafa Kamal Ataturkə)

Sevdi Vətənini canından artıq,
Ədalət yolunu tutası oldu.
Dünyaya gələndən igidlik, mərdlik
Arzusu, istəyi,butası oldu.

Meylini qartal tək saldı zirvəyə.
Oldu arxasıza pasiban, yiyə.
O haqqın bağrından qopmuşdu-deyə,
Haqqın səsi oldu, sədası oldu.

Türkün tarixlərdə izi var-deyib.
Hər zaman deməyə sözü var-deyib.
Döyüşdə bükülməz dizi var-deyib
İnam tonqalını çatası oldu.

Qorxub çəkinmədi fırtınalardan,
Böyük bir milləti qurtardı dardan
Yağı doymayanda vuruşmalardan
Sulara qərq olub batası oldu.

Boğdu namərdliyin hər səs-küyünü,
Açdı düşmən vuran kilid,düyünü.
Bütün dünya gördü böyüklüyünü,
Səsi ulduzlara çatası oldu.

Sibirel,bu dünya qoca dünyadı.
Çox-mən-deyənləri bir-bir sınadı.
Qəlblərə yazıldı Atatürk adı,
O türk dünyasının atası oldu.

Bu Gecə Bir Mənəm,

Bir Də Ki, Qələm-1972

Bu gecə qəlbimdə bulud yığını,
Bəs dəli hisslərin şimşəyi hanı?!
Bu gecə qəlbimə sükut yığılıb,
Bu gün ulduzlardan nəğmə istərəm,
Bəs zalım gecənin ürəyi hanı?!
Bu gecə bir mənəm, bir də ki, qələm.
Sükut da soyuqdur daş kimi bu gün.
Gərək gecənin də nazını çəkəm,
Qəlbimdən bir nəğmə eşitmək üçün.

Türkəm mən

Mərə kafir,unutdunmu?
Azman türk oğlu türkəm mən.
Bir nərəylə halayları
Pozan türk oğlu türkəm mən.

Var dünyada yolum, izim.
Yox kimsəylə bir qərəzim.
Hər zaman haqqa tərəzi,
Mizan türk oğlu türkəm mən.

Azmamışam duman, çəndə.
Aç oxu tarixi məndə.
Şəhidə qəbri sinəmdə
Qazan türk oğlu türkəm mən.

Dözümdə- Bamsı Beyrəyəm,
Sözümdə- Yunis İmrəyəm.
Sazımda- dəli nərəyəm,
Ozan türk oğlu türkəm mən.

1994

ƏYİLMƏZ BAŞINI UCA TUT VƏTƏN-1990

Ağlama yaraşmır sənə göz yaşı,
Qurut gözləriyin yaşını, vətən.
Axı qalda gərək igidin başı,
Uca tut əyilməz başını, vətən.

Yamanca ağırmış Vətən, daşımız,
Onu qaldırmağa “dostlar” can çəkir.
Yox, daha oyanıb qan yaddaşımız,
Bizi azadlığa daha qan çəkir.

Zaman dost-düşməni bir-bir tanıdır,
Ölməyir Əsliyçün Kərəmlərimiz.
Sinəmiz Şəhidlər Xiyabanıdır,
Orda dəfn etmişik ərənləri biz.

Yolları uzundur özünü dərkin.
O yol igidlərin qanından keçir.
Sənin oğulların, Vətən, sevin ki,
Döyüşdə səndən yox, canından keçir.

Kökünün qədrini biləni varsa,
Nəsillər sabaha ümid daşıyır.
Azadlıq uğrunda öləni varsa
O xalqın yaşamaq haqqı yaşayır.

Qələbəyə saxla göz yaşlarını,
Azadlıq boylanmır sənə yad kimi.
O gün şəhidlər də baş daşlarını.
Düşmənə sıxacaq avtomat kimi.

Əyilməz başını uca tut ,Vətən
Azadlıq arzulu igidlərinlə.
Ömrü yaz ömrü tək qərənfilləşən,
Məzarı – and yeri şəhidlərinlə.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Dost daşı

Gözlərimi yumuram,
Oyadıram yaddaşı.
Yurd-yuva yada düşür,
İtirdim çox yoldaşı.

Çoxlarını pir bildim,
Nə biclik, nə sirr bildim.
Ağlamalı yer bildim,
Selə döndü göz yaşı.

Kim çəkərdi bu dərdi,
Ötən ömür hədərdi.
Mənə təsəlli verdi,
Özgələr uzaqbaşı.

El dərdini ağladım,
Dost yolunu saxladım.
Hamıya bel bağladım,
Dəydi mənə dost daşı.

Ölümə sarı

Bir qəribəm doğma yurdda,
Ruhumu kimə tapşırım.
Dilim söz tutmur danışam,
Sözü qələmə tapşırım.

Yollarda tükəndi səbrim,
Heç sevmədi dünya məni.
Ümidlərə bel bağladım,
Səpdi saçlarıma dəni.

O dağlardan ayrılandan,
Üstümə küləklər əsir.
Dağ vüqarım xəstə düşüb,
Ayrılıq səbrimi kəsir.

Ömür sönür yavaş-yavaş,
Cismimdən köçüb gedirəm.
Bu dünya görmədi məni,
Səssizcə keçib gedirəm.

Heç kimdən kömək ummuram,
Demirəm yaramı sarı.
Vətənə gedə bilmədim,
Gedirəm ölümə sarı.

Dünya

Bu dünyanın işinə bax,
Gecə-gündüz hey fırlanır.
Gündüzlər günəşi yanır,
Gecələr ayı nurlanır.

Həm qışı var, həm də yazı,
Gah can verir, gah can alır.
Birini ata mindirir,
Birini də atdan salır.

Ömür verir, gün verməyir,
Göz yaşını bol eyləyir.
Son mənzilə çatmır hamı,
Yolçunu yolda əyləyir.

Tonqal qurur, ocaq satır,
Yananı külə döndərir.
Toxumu ağac eyləyir,
Qönçəni gülə döndərir.

Qəribədi vallah dünya,
Gah zülmət, gah işıq olur.
Gedənə bir taxta tabut,
Gələnə bir beşik olur.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Payız yağışı

Yuyulur dağ, meşə, yuyulur yarpaq,
Oxunur təbiət bax varaq-varaq.
Göyərən zəmidi, nurlanan torpaq,
Ruzi-bərəkətdi payız yağışı.

Sanırsan hər qaya qaval daşıdı,
Görürsən durnalar bağları aşdı.
Həzin bir nəğmədi, sevinc yaşıdı,
Köhnə rəvayətdi payız yağışı.

Çən, duman içində çaşır ucalar,
Baxıb köks ötürür tənha qocalar.
Bir “Vağzalı” çalır düşən damcılar,
Şirin söz-söhbətdi payız yağışı.

Saxlaya bilməyir budaqlar barın,
Gülür çöhrələri, xoş duyğuların.
Yanağı qızarır gülöyşə narın,
Sevgi, məhəbbətdi payız yağışı.

Niyə şair oldum

Niyə şair oldum, Allahım niyə,
Vətənə şair yox, əsgər gərəkmiş.
O yurda, torpağa qeyrətli yiyə,
Yurdu qorumağa bir nər gərəkmiş.

Yurd əldən getməzdi qorunsa əgər,
Bizim qəlbimizdə təpər olmadı.
Şeirimi, sözümü oxuyan əsgər,
Gedib bir qarış da torpaq almadı.

İgid bir döyüşçü doğulaydın kaş,
Soyuq səngərlərdə duraydın gərək.
Əldən getməyəydi o torpaq, o daş,
Gedəydin düşmənin üstünə şirtək.

Söz çatmır dünyanın kar qulağına,
Ürəyim partlayır qüssədən, dərddən.
Gör kim sahib çıxıb cənnət bağına,
Sözlə düşmən çıxmaz tutduğu yerdən.

Tanrı sözünü də eşitmir nadan,
Qansız eşidərmi şair sözünü.
İndi ayaq açıb yeriyir yalan,
Tülkü bir şir bilir indi özünü.

Boş vədlə sağalmaz bir qanlı yara,
Silaha silahla cavab verilər.
Torpağı verməyək qəsbkarlara,
Dərdin ağlamasaq torpaqmı gülər.

Düşmən insaf bilməz, mürüvvət bilməz,
Daha hayımıza gəlib çatan yox.
Döyüş meydanında söz kara gəlməz,
Hamı şeir yazır, silah tutan yox.

Niyə şair oldum, Allahım niyə,
Vətənə şair yox, əsgər gərəkdir.
O yurda, torpağa qeyrətli yiyə,
Yurdu qorumağa bir nər gərəkdir.

Ötüşən günlər

Ötüşən günlərin yoxdu əvəzi,
Biz gəlib yetişdik barlı günlərə.
Günlər yavaş-yavaş aparır bizi,
Şaxtalı günlərə, qarlı günlərə.

Günəşin üzünü örtüb buludlar,
İndi qızınmağa günəş gəzirik.
Yaylaqdan enibdi kişnəyən atlar,
Evdə oturmaqdan daha bezirik.

Qızılı geyinib qoca çinarlar,
Dağlar çoxdan örtüb ağ örpəyini.
Nazlanır bağlarda gülöyşə narlar,
Küləklər süpürür dağ ətəyini.

Çiçəklər sığınıb dar dərələrə,
Kəsilib qışların şirin nəğməsi.
Bir sükut çökübdü indi hər yerə,
Bir az qəzəblidi küləyin səsi.

Uzanıb yamanca payız gecəsi,
Təzə naxış açır damlalar yerdə.
Duyulur hər yerdə qışın nəfəsi,
Çiçəklər açılır xatirələrdə.

ADAM VAR Kİ…

Zəmanənin aşağıdan yuxarı,
Qarışıbdır halal gəlir-çıxarı,
Bu dünyanın tərsə düşüb axarı,
Qurd qoyunun sayasına şellənir.

Adam var ki, halalına güvənir,
Adam var ki, kamalına güvənir,
Adam da var cəlalına güvənir,
Haram tutmuş mayasına şellənir.

Çoxu istər ehkamları qıra bir,
Alçalsa da, təki olsun sıra bir,
Xəbəri yox, əldən gedib ar-abır,
İtirdiyi hayasına şellənir.

TORPAQ

Zəhmət kitabıdır, qeyrət dastanı,
Oxu, varaq-varaq çevir torpağı.
Onun tək insana yaxın dost hanı?
Aqillər binadan sevir torpağı.

Odur bu dünyanın doğum sənədi,
İlk zəfər nəğməsi ona deyilib.
Nəsillərə keçən bir dəfinədir,
Əzəldən torpağa Ana deyilib.

Atamın ovcuna bənzəyir bir az,
Ətrindən, dadından, səxavətindən.
Əkib becərməsən bir dən də qıymaz,
Zəhmət ətri gələr bərəkətindən.

Dilini öyrəndik danışdı bizə,
Ötən əsirlərin hekayətini.
Hər izi doğmadır, tanışdır bizə,
Saxlayar tarixin əmanətini.

Torpağın bətnindən Vətən doğulub,
Dönüb zaman-zaman el nəğməsinə.
Torpaq Vətən olub, torpaq yurd olub,
Dönübdür xalqımın salnaməsinə.

Heç vaxt itirmədi bütövlüyünü,
Bölsək də biz onu həyətbə-həyət.
Torpağa tapşırıb taleyimizi,
Bizə həyat verən ana təbiət.