ETİBARIM YOXDUR MƏNİM DÜNYAYA
Bir də gördün varı səndən apardı,
Al qırmızı şalı səndən apardı,
Yetişməmiş kalı səndən apardı,
Gözüm-könlüm toxdur mənim dünyaya.
Kərpic-kərpic hördüyündən söküldün,
Göz doymayan gördüyündən söküldün,
Sındı kuzən bir gün yerə töküldün,
Get-gələnim çoxdur mənim dünyaya.
Vaxt çatıbsa, gedənini saxlamaz,
Şairinə gün-güzaran ağlamaz,
Dünya görən dünyaya bel bağlamaz,
Etibarım yoxdur mənim dünyaya.
09.11.2015
(daha&helliip;)
Gülnarə Sadiq haqqında danışmaq əslində mənim üçün çox qəlizdir…Çün ki şairə Gülnarə Sadiqdənmi, mənəvi bacım Gülnarə Sadiqdənmi, müəllimə Gülnarə Sadiqdənmi, ya da ki, dost Gülnarə Sadiqdənmi: bunların hansından danışım bilmirəm…
Gülnarə bacı gözəl, duyğulu, mənalı, ən əsas novator qələm sahibidir…Gülnarə Sadiqin o qədər gözəl yaradıcılığı var ki…Bunu uzun uzadı sadalamağa ehtiyac duymuram. Bircə misrasından sitat gətirəcəm sadəcə:
Mən anayam
Mən vətənəm…
Gəncə ədəbi mühitinin çox uğurlu qələm sahiblərindəndir Gülnarə Sadiq! Hər sözün hər kəlimənin qiymətini bilən yazardı. Hələ, Gülnarə bacının məhəbbət lirikası….elə kövrək elə duyğusal elə həzindir ki…Məhəbbət lirikasındakı obraz ümid dolu güclü ama heç vaxt kam dadmayan, hər zaman kam axtaran bir obrazdır…
Gülnarə Sadiq gözəl dostdur, gözəl bacıdır, şeirlərimə qiymət verir həmişə. Bu bir yana, nə zaman bir sıxıntım olsa, o, öz məsləhətləri ilə məni başa salır, ovundurur…Buna görə də hərtərəfli minnətdarlığımı bildirirəm Gülnarə Sadiqə…Gülnarə bacım sənə can sağlığı, uzun ömür və daha yüksək müvəffəqiyyətlər arzu edirəm…
Qələmin iti olsun Əzizim….
AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü
Titrəmə, külək…
Qorxma…
Səni “öldürməyəcək”
Görüşə gecikdirdiklərin…
Qorxma…
Səndən “küsə bilməyəcək”
Saçını qarışdırıb
Sevgilisinin gözündən “gizlətdiklərin”…
Bilirsən, külək…
Indi “O”-nun olduğu
Şəhərdəsən…
Qat onun saçlarını…
Qum doldur aralarına…
Qoy yumsun gözlərini…
Əllərim gəlsin ağlına…
Susma, külək…
Vıyılda…
Çırp onun tənha daxmasının
Pəncərələrini divara…
Ütüsünü poz pərdələrinin…
Üşüsün…utansın
“Mənsizliyindən”…
Qorxut onu…
Üzü səhərə doğru
Xəfiflə…
Pıçılda ona…
Onsuz bu dünyada
Kimsəsizliyimdən…
İlk dəfə səndə bütünləndim
Hər səninlə keçən günümü təkrar-təkrar yaşamaq istədim
Dayandırmaq istərdim hər yerdə saatları
Bu payız mövsümünə dayan deyib
Bir axşam günəşi tutub buraxmamaq
Sonra ay işığını badələrə doldurmaq
Dəlicəsinə içmək və dəlicəsinə səni sevmək
Bütün dayanacaqlarda yalnız səni gözləmək
Şeirlərimin ən gözəlini sənin üçün yazmaq…
Duyğuların ən gözəlidi…
Səndə tapdım əlçatmaz duyğularımı…xoşbəxtliyimi…
Bilirəm bir gün külək kimi, dənizlər kimi, buludlar kimi uzaqdan
Yalnız mənə gələcəksən..
Üzünü görmədiyim gün , səsini eşitmədiyim gün
İçimdə ulduzlar sönük, günəş günəş deyil
Hər günüm səninlə keçsin…
Günəşimə yaxın … xoşbəxtliyimin tam yanıbaşında
İşığım ol, alınyazım mənim
Vətənim ol, evim ol…
Yetər ki bir ömür boyu mənim ol
Hər günüm səninlə keçsin…
GƏNC ƏSGƏRİM, MÖHKƏM SAXLA SİLAHI
Tutduqları ən müqəddəs bu yolda,
Şəhid oldu, itkin düşdü oğular.
Büdrəmədi bu aşrımda, bu yalda,
Şəhid oldu, itkin düşdü oğullar.
Vurşdular, dönmədilər geriyə,
Bəxt qoymadı həsrət buzu əriyə,
Anaların qəlbi döndü körüyə,-
Şəhid oldu, itkin düşdü oğullar.
Arzuları bir sönməyən günəşdir,
Sevgiləri göylər qədər genişdir,
Qovğalardan bu da belə dönüşdür,-
Şəhid oldu, itkin düşdü oğullar.
Tapdağına dözmədilər yadların,
Atıldılar ağuşuna odların,
Ovutmaqçın bu torpağın dərdlərin,
Şəhid oldu, itkin düşdü oğullar.
Düşmənlərə nifrətini qoruyub,
Vətəninin şöhrətini qoruyub,
Namusunu, qeyrətini qoruyub,
Şəhid oldu, itkin düşdü oğullar.
Gənc əsgərim, möhkəm saxla silahı,
İndi yurdun sənə gəlir pənahı,
Qoyma yerdə bu qisası, bu ahı,-
Şəhid oldu, itkin düşdü oğullar.
Dön şimşəyə, ildırıma, yelə sən,
Qaytar əldən gedənləri ələ sən,
O azadlıq günü üçün biləsən,
Şəhid oldu, itkin düşdü oğullar.
Atlan, mənim mərd igidim, durma, qalx!
Düşmənlərin gözlərində od ol, çax!
Eşidirsən? Haray çəkir bu torpaq:
“Azadlığım, abadlığım yolunda
Şəhid oldu, itkin düşdü oğullar!”
GÖRÜNMÜR
Dərd verdikcə cavanlaşır,
Dünya heç ulu görünmür.
Ömür adlı bu dalandan,
Bir çıxış yolu görünmür.
Üzə geydiyim ümidin,
Sevib öydüyüm ümidin,
Ərklə döydüyüm ümidin,
O tayı dolu görünmür.
Insan tanrı nəfindədir,
Doğulandan kəfəndədir.
Dünya hələ kefindədir,
Dərdlərdən halı görünmür.
SƏNDƏ, MƏNDƏ
Bir sevgi adası yaratmışıq biz,
Sahili səndədi, dənizi məndə.
Bütöv bir ürəkdə yurd salmışıq biz,
Çöhrəsi səndədi, bənizi məndə.
Gecələri həsrətlərdə qalmışıq,
Görüş üçün hər an qanadlanmışıq.
Gündə yüz yol yada salıb anmışıq,
Sevgisi səndədi, əzizi məndə.
Sevgi adlı sönməz ocaq çatmışıq,
Xəyalları gerçəklərə qatmışıq.
Məhəbbətlə qoşa addım atmışıq,
Bir addım səndədi, bir izi məndə.
02.12.2015
GƏLMİSƏN
Son baharda gələn qadın,
Taleyimə xoş gəlmisən.
Ümüdümdə bitən qadın,
Gözlərimdə yaş gəlmisən.
Sən Tanrının şirin payı,
Gündüz günəş, gecə ayı.
Soyuq qışı, isti yayı.
Fikirlərə baş gəlmisən.
Xəyalımın ulduzusan,
Damağımın dad-duzusan.
Ay könlümün ulduzu,sən!
Gözüm üstə qaş gəlmisən.
Ömrümə yoldaş gəlmisən,
Dərdimə sirdaş gəlmisən.
Düşüncəmdə bardaş qurub,
Şah süfrəmə aş gəlmisən.
01.12.2015
PİŞİK FƏRYADI
Şahidi olduğumuz, gerçək hadisəyə
Bir bala pişiyi əzmişdi maşın,
Ana haray salıb, yeri didirdi.
Al rəngə boyanmış yavrunun başın,
Üz-gözün yalayıb fəryad edirdi.
O,naşı,insafsız,zalım sürücü,
Necə qıydı görən bu kiçik cana?
Mənzərə nə qədər agır, üzücü,
Susmaq bilməyirdi zavallı ana.
Onun qəlb dağlayan,dərdli səsinə.
Bir anda yığışdı,ona yananlar.
Pişiklər hay verdi iniltisinə,
Mat qaldı bu işə görüb,duyanlar.
İşçilər alanda bala cəsədi,
Ana o maşının ardınca qaçdı.
Bilmədi axşamdı,yoxsa səhərdi,
Sabahı inləyə-inləyə açdı.
Hər kim nə verdisə, dilin vurmadı,
Heyvan hey baxırdı olay yerinə.
Getmişdi ağzının ləzzəti,dadı,
Qəhər işləmişdi qəlbə,dərinə.
Neçə gün gəlmədi pişik özünə,
Gah gözdən itdi o,gah da göründü.
Qüssə sürmə oldu yaşıl gözünə,
Lal oldu kədərə, qəmə büründü.
Kecsə də aradan bir xeyli zaman,
Əsər yox oynağan,o şən pişikdən.
Ona sahib çıxdı şairə Dövran,
İndi hec çıxmayır evdən-eşikdən.
04.12.2015.
YADINDAMI
Yadındamı, aylı gecə,
Bulaq başı, salxım söyüd?
Qəlb unutsun onu-necə?
Mən bir pəri, sən bir igid.
Yadındamı, sevgi dolu,
Söylədiyin bal kəlmələr?
Gözlərində samanyolu,
Necə gözəl, xoş ilmələr.
Yadındamı, pıçıldaşan,
O, baş-başa cüt qumrular?
Sevdasıyla qucaqlaşan,
Gah kövrələn, gah da ağlar.
Yadındamı, sən də mənim,
Gözlərimdən öpüb dedin:-
“Mən səninəm, sən də mənim?!”
Sonra həmən, gülümsədin.
Yadındamı???…
03.12.2015.
AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü
* * *
Onda dördüncü ayın
Üçüncü həftəsiydi…
Özümə ağlamağım
Uşaqlığın səsiydi…
Sən böyütdün bu qızı…
Böyümək bu imişsə…
Nə çoxu…nə də azı
Bölüşmək bu imişsə…
Indi gücüm də çatmaz
Qovmağa dərd-qəmləri…
Deyir: -Ağlamaq olmaz!-
Gəncənin həkimləri…
Nə bilirlər axı…nə?!
Mənim göz yaşım nədir?
Gözlərimin şəklindən
“Qorxub qaçmağı” nədir?!
Yenə Bakıdan küsüb
Dəli qızın yuxusu…
Bəlkə də bilib-gülüb
Sevdasına çoxusu…
Özü “gəlincik” olan
Qızın oyunumu var?
Yığıb qəlb “sandığına”
Dərdi “sonuna” saxlar…
* * *
bir “hop” desən… günümə
səninlə başlayım da…
Bir udumluq dərdinlə
könlümü yaşlayım da…
bir “gəl” desən… illəri
saçıma düzüb gəlim…
adımdan ümidləri
biryolluq üzüb gəlim…
bir “sus” desən… susmağı
öyrət… sonra deyərsən…
ikinin -bir olmağın
“biz” sözüylə bilərsən…
QƏRİBSAMİŞƏM-1972
Bu axşam nədənsə yaman kövrəyəm
Közərib od alır fikrim, xəyalım.
Bu axşam həsrətlə vuran ürəyəm.
Dağılıb, pərişan olubdur halım,
Sənsən, doğma yurdum, könlümə düşən,
Bu gün səndən ötrü qəribsəmişəm.
Hanı bir mahnının tilsimiylə mən,
Bir yaşıl çəməndə yatıb qaldığım?
Qaçan cüyürlərin çəhrimiylə mən,
Yorub yollarını əldən saldığım,
Ay damğacı düzüm, ay yanıq meşəm,
Bu gün səndən ötrü qəribsəmişəm.
Hanı dalğa-dalğa coşub-kükrəyən
Sevgi fərəhimin uçan gülüşü?
Zalım qardaşından qorxub titrəyən
Bir qız dodağının qaçan gülüşü?
Görüşə gecikən, gözü-bənövşəm,
Bu gün səndən ötrü qəribsəmişəm.
Görəsən, fikrindən keçirir nələr?
Gözü yolmu çəkir anamın indi?
Beşiyim başında uzun gecələr
Yuxuma da layla çalanım indi.
İstərəm bu dərdi sənlə bölüşəm,
Ana, səndən ötrü qəribsəmişəm.
İÇİMDƏN ADLAYAN İŞIQ
İçimdən bir işıq keçər,
Duyğularım çiçəkləyər.
Qərq eləyər ürəyimi,
Həzinliyə, kövrəkliyə.
İlk eşqin məzarı üstə
Dikələr, başdaşı olar
Bulanlıq ağrı, əzabım
Durulub göz yaşı olar.
Dalğalana-dalğalana
Damarımdan axıb kedər,
Önündəki kötükləri.
Bir sel kimi yıxıb gedər.
Həsədlər günəbaxan tək
Boylanar bu nura doğru
Bu işığın qanadında
Uçaram uğura doğru.
Arxasınca haraylayıb
Yüyürər yağılar, yadlar
At tək çapar, çapar, ancaq
Yetə bilməz, bağrı çatlar.
İçimdən bir işıq keçər,
Göy üzündə gün əylənər,
Buz bağlamış quzeylərim
Yamac-yamac güneylənər.
Onu bulaq suyu kimi
Ovuclayıb içərəm mən
Yeri gəlsə yollarında
Başımdan da keçərəm mən.
1985
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru
QARABAĞIM
Qəlb sızladan, can ağladan,
Hönkürdüb kaman ağladan,
Hər gün bizə qan udduran,
Ağlayan “Şikəstəm”, ağım,
Qarabağm, Qarabağım.
Dövranımız qara gəlib,
Neçə təzə yara gəlib,
Yağı bir gör hara gəlib,
Əsir sənsiz əl-ayağım,
Qarabağım, Qarabağım.
Susub bağların bülbülü,
Yad dərir Xarıbülbülü,
Kim açacaq bu müşkülü,
Həsrətdən alışır bağrım,
Qarabağım, Qarabağım.
Ayrılığa dözmür ürək,
Hanı o bağ, o gül-çiçək,
Zirvələrdə çaxır şimşək,
Əsirdi dağım, yaylağım,
Qarabağım, Qarabağım.
Əldən vermişik fürsəti,
Səsləyən yox bu milləti,
Gəlin oyadaq qeyrəti,
Gözləyir doğma torpağım,
Qarabağım, Qarabağım.
PAYIZ HAVASI
Əsir acı küləklər,
Gəlir soyuq boran, qar,
Gözümüzü açınca,
Köçüb getdi durnalar.
Hələ yaza çox qalıb,
Mürgüləyir ümidlər.
Arx üstündə titrəyir,
İndi çılpaq söyüdlər.
Hanı uca dağlarım,
Sığınam qucağına,
El-oba həsrət qalıb,
İsti od-ocağına,
Ayrılıq nə ağırdı,
Halıma ağlayan yox,
Hələ yaram qan verir,
Onu bir sarıyan yox.
Neçə yaz, payız ötdü,
Tapılmadı itən də.
O qədər Vətən dedik,
Yaddan çıxdı Vətən də.
Səninlə bağlı xatirələrim çoxdu. Özü də yaman çox. Heç birini də unutmadım.Doğrusu unuda bilmədim..Neynim bacarmadım…Həyatıma asan girsəndə çətin çıxdın.. Doğrusu çıxmadın …Nə isə boş ver bunları…Hər şeyi məndən yaxşı bilirsən ..Bunları yenidən danışmaq istəmirəm. Bu dəfə sənə bu illər boyu xəcalət hissini yaşadığım 3 anı danışmaq istəyirəm. Qulaq a bəlkə maraqlı oldu sənədə…Bunları heç kimə danışmadım…
Özümü və səni tanıyandan bəri bu 3 anı tez –tez xatırlayıram…
İlk dəfə məktəb illərində yaşadım o xəcaləti. Sənin partanın üstünə ikimizin adının baş hərfini üstəgəl işarəsinin sağ və sol tərəflərinə səliqə ilə yazdım. Yazmaq dyəndəki mismar ilə cızdığım o gün indidə gözümün önündədir.. Sinif rəhbəri bütün dərs boyu ayaq üstə saxlayanda nə boynuma ala bildim , nə də uşaqların üzünə baxa bildim..Heç kəs bilmədi bunu mən etdiyimi.. Xoşbəxtlikdən sinifdə adının baş hərifi mənimlə eyni olan daha 3 uşaq var idi…
Gözünü yumub ağzını açan sinif rəhbərinin cır səsi hələdə qulağımdadır. Bir yandan da sənin içini döyə -döyə ağlamağın. Yaman xəcalət çəkdim o gün…
İkinci dəfə bu hissi məktəbi qurtardığım il yenidən yaşadım… Ailəliklə süfrə arxasında yemək yeyirdik..İnistutdan yenicə kəsilmişdim.. Heç nə məni pərt etməmişdi..Təkcə atamın bir cümlə ilə “ məncə dərs oxumaq lazım idi “ deməsi.. Beynimdə bu fikri dolandırdığım bir anda qonşudan yenicə qayıdan bacımın sanki şad xəbər verirmiş kimi sənin nişanlandığını deməsi
Bu fikirləri bir anda beynimdən qoparıb atdı..O an hər kəsin nəzərini üzərimdə hiss elədim. Tərs kimi o an boğazımda loxma qaldımı. Ya nə oldusa bilmədim..öskürək. çaşama başladı..
Hərdən indi fikirləşirəmki bəlkə də qəhərdən boğazım kilidlənibmiş o an.. Süfrədən necə durduğumu hiss etməsəmdə hamının arxamca qımışaraq baxdığını əla hiss etdim.. Xəcalətimdən günlərlə süfrəyə gəlmədim..
Üçüncü xəcalət çəkməyim illər sonra oldu.. Sənə də , mənə də yaxın olan bir adamın övladının toyu idi.Bütün məclis boyu gizlicə mənə baxdığını hiss edirdim. Düzü mən də sənə baxırdm .Amma monitordan..Əslində hər şey əla gedirdi…Bir azdan bəylə gəlinin yanında gördüm səni.. İsrarla şəkil çəkdirməyə çağırdığın ərinlə şəkil çəkdirdiyini kaş görməyəydim. Kaş bir qədər tez çıxaydım toydan.. Bir gözün məndə ola ola şəkil çəkdirdiyin o an başını ərinin çiyninə qoyaraq üzünə saxta xoşbəxtlik ifadəsi verdiyin zaman yenidən xəcalət çəkdim.. Amma bu dəfə sənin yerinə….
UTANIRAM TƏBRİK EDƏM
İstəmirəm təbrik edəm yeni ili…
Çox saymışam millətimə zərbə vuran
günü,ili…
Baş aşağa,üzüm qara…
Nə etmişəm bu torpağa,
bu diyara?
Böyük-böyük danışıram iclaslarda,
tədbirlərdə,
Hənirimdəm əsir salon-
qarın yekə,sifət girdə…
Uzadıram əllərimi bu salondan Vaşinqtona,
ya Londona…
Sanki girir barmaqlarım senatorun ac gözünə-
Pərdə çəkib xaç gözünə…
Biz nə qədər özümüzü öyəcəyik?
Yersiz-yersiz onu,bunu söyəcəyik?
Boş təbrik də lazım deyil bu millətə,
Gəl son verək bu xislətə!
Haqqı deyən qəhrəmanlar azad olsun zindanlardan;
Sən özünü islah et ki,
Azad olsun böyük bir xalq timsahlardan,
qutanlardan…
Mən söylədim həqiqəti-
Utanıram təbrik edəm bu milləti…
* * *
…Gah səmum yelitək əsir üstümə,
Şimşək sürətiylə bəzən yox olur.
Qəfil gəlişiylə diksindirəndə,
Əzabı sevincdən daha çox olur.
Sevgili dilbərin ətri bu qızda,
Dünyanın bəzəyi,sehri bu qızda…
Əlində qalmışam bu dəli qızın,
O göyərçin qızın,o zəli qızın…
Təxmis 2
( dırnaq arasında olan beytlər M.P.Vaqifə məxsusdur )
Rəhm elə , ey nazənin , göz yaşım ümman , ağlaram ,
Səndən ayrı hər vədə , hər ləhzə , hər an ağlaram ,
Dərdə yox dərd ortağı , yox bir pasiban , ağlaram ,
« Ey güli-xəndan , fərağından sənin qan ağlaram ,
Eylərəm şamü səhər çaki giriban ağlaram »
Vəsli dərdin çəkibən min bir əzabə düşmüşəm ,
Qeyb olubdur dincliyim , mən tərki xabə düşmüşəm ,
Taleyin püşkiylə bir duzəxə babə düşmüşəm ,
« Gedəli zülfün əlimdən piçü tabə düşmüşəm ,
Dönmüşəm bir muyə , çox hali pərişan ağlaram »
Hüsnünü gördüyüm an öylə bitab etdi məni
Әlif qəddim bükərək ta ki , pürtab etdi məni ,
Narə saldı cövr ilə , çün afitab etdi məni ,
« Gəl kim , ey lalə zənəxdanın kəbab etdi məni ,
Od düşübdür cismimə , hərdəm yanar can , ağlaram »
Müntəzəm qan eylədi , qıldı qəbah kirpiklərin ,
Hər axıtdıqca qanım tutdu günah kirpiklərin
Qətreyi əşkə səbəb axşam , sabah kirpiklərin ,
« Yadıma hər bir düşəndə ol siyah kirpiklərin ,
Sanasan ki , sancılar bağrıma peykan , ağlaram »
Şamxaloğlu , kimdə ki , elmü ədəb cəm olmasa ,
Aşiq olmaz haqq üçün , gər gözləri nəm olmasa .
Rəhmət , ey ustad , sənə , haqdır ki , qəm kəm olmaz ha ,
« Vaqifa , şad olmaq olmaz yaxşı həmdəm olmasa ,
Ağlaram ta ömrüm olduqca firavan , ağlaram »
1 dekabr 2015
TӘXMİS
( dırnaq içində olan beytlər M.P.Vaqifə məxsusdur )
Müştağın olan qeyri bir gümanə düşərmi
Divanən olmayan da biyabanə düşərmi
Böylə sitəm etmək də müsəlmanə düşərmi
« Salmaq nəzərindən məni cananə düşərmi
Tərk eyləmək öz qulunu sultanə düşərmi »
Yox misli bütün dəhrdə , aləmdi bu surət
Amadəyəm hər nazına , etməzmi kifayət
Hər bir nəzərimlə sənə , sarmış məni heyrət
« Kakil nə rəvadır ki , könüldən edə qeybət ,
Şanə gileyi zülfi-pərişanə düşərmi »
Qəflətdə məni çulğayıban qəlbimə çökdü ,
Firqət bu fəqir aşiqini dərd ilə bükdü ,
Səndən gəlirsə xoşdu mənə sanma ki , yükdü ,
« Qəmzən ləbini dişləməmiş , qanımı tökdü ,
Qan eyləməyən kimsənə heç qanə düşərmi »
Qəlbə yenə qəmxanə düşüb zülfün ucundan ,
Könlüm evi viranə düşüb zülfün ucundan ,
Narə neçə pərvanə düşüb zülfün ucundan ,
« Dil çahi-zənəxdanə düşüb zülfün ucundan ,
Әlbəttə , xətasız kişi zindanə düşərmi »
Bir lütfi Xudasan , mənə Haqqdan bir inayət
Hər əmrinə can-başla edim müti itaət .
Heç kimsədə cəm olmadı bir böylə lətafət
« Derlər ki , dəhanınla edir bəhsi-nəzakət ,
Görün , bu söz ol qönçeyi-xəndanə düşərmi »
Bilxassə sənubərdə dəxi yox belə qamət
Bundan dolayı cismimi sarmış bu məlalət ,
Bu xanə-xəraba eliyə bir kərə şəfqət ,
« Ol sərvi-xuramanə ki , gəzmək olub adət ,
Bir kəz yolu , gör kim , bizim eyvanə düşərmi »
Qırx il arayıb tapmamışam əhdə vəfadar
Aləmdə yenə Qalibə tuş oldu sitəmkar .
Rəhmət ola ol ustada icad edib əşar ,
« Olmazsa əgər Vaqifə bir sədri səmən yar ,
Top eyləyibən başını meydanə düşərmi »
30 noyabr 2015
OXU ÜRƏYİMİ
Qəlbimdən keçəni bilmək istəsən,
Oxu ürəyimi-o yazımdadır.
Həm şaxta görərsən,həm də isti sən,
Çiskin payızımda,gün yazımdadır.
Qaynar bir ocağam,qızmar bir yayam,
Dünənim yaşayır sətirlərimdə.
Səhvimə tuşlanan tək oxlu yayam,
Hopub misralara sərt illərim də.
İlham göylərində bəzən ay azıb,
İçimdə ağlayıb,sızlamışam mən.
Bəzən də qəlbimdə eşqin ayazı,
Bulaq tək sözümdən sızlamışam mən.
Hərdən istəyimə qəlpə toxunub,
Yaşayıb yaralı ad iliyimdə.
Elə söz deyiblər qəlbə toxunub,
Avamlıq gəziblər adiliyimdə.
Ata ocağında tənha köz olub,
Alışıb yanmışam hey için-için.
Səbrimə sığınıb,dərdə göz olub
Sözümü tapmışam özümdən keçib.
Azərbaycan.Quba.
Gül,könlümün Ərk qalası
Səni sevən ürəyimi
Gizləmədim gözlərində.
Ürəyimin diləyini,
Gülüm duymur gözlərin də?
Oxu,gözəl,gözlərimi,
Ürəyimdən nə keçir-gör.
Baxışım da sözlərimi,
Ürəyinə köçürür-gör.
Gözlərimdə gül üşünür,
Gülüşünə həsrət mənəm.
Əsirgəmə gülüşünü,
Toy tutmasın həsrət mənə.
Kipriyindən asılıbdır
Dodağında donan gülüş.
Ürəyimə qısılıbdır
Bir vaxt üzə qonan gülüş.
Gözlərinin şeh damlası
Qoy gül açsın yanağında.
Gül,könlümün Ərk qalası,
Ölüm gülüş ayağında.
Azərbaycan.Quba
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri,
”Möhtəşəm Azərbaycan” müstəqil ictimai-siyasi, ədəbi-bədii qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
”Qızıl qələm”, “Həsən bəy Zərdabi”, “Qafqaz-Media” mükafatları laureatı,
Əməkdar jurnalist
Ramiz Qusarçaylıya
Ötsə yenə şıltaq havalar, bir yaya gəlsək,
Dost haylasa, biz də yığışıb bu haya gəlsək.
Bizdə belədir dosta məhəbbət ta əzəldən,
Gərəkdi səni dost dediyin dost saya, gəlsək.
Dost mehrinə, dost sehrinə möhtacdı könüllər, –
Az, ya ki çoxuq – varmı bir hacət saya, gəlsək?
Enək düzünə, dərəsinə, dağına qalxaq, –
Kimdir ki, qoyan zəhməti getsin zaya, gəlsək.
Bir qoşma deyək sərt qayaya Məmməd Arazdan,
Bir kəlmə ilə təzimə dursun qaya, gəlsək.
Oday, di tez ol Ramizə bir ismarıc eylə,
Nolar yığışıb bir gecə Qusarçaya gəlsək?!
A DƏRDİM
Sən mənim kimsəyə söyləmədiyim,
Pünhan saxladığım sirrim, a dərdim.
Doğmadan qaçanda, yaddan qaçanda,
Sön ümid, son pənah yerim, a dərdim.
Göydən yağış kimi ələn, sevinim,
Ömrümə, günümə bələn, sevinim,
Tək mənəm dərdini bilən… sevinim,
Hələ yazılmamış şerim, a dərdim.
Sən varsan – meydanda gəşt edə billəm,
Baxıb öz halıma qəşş edə billəm,
Ha ötüb-keçənə “keşkə” de… billəm,
Nazını çox çəkib sərim, a dərdim.
İçimdə mizan tək qurulmusan sən,
Qanımda dövr edib, durulmusan sən,
Bəlli ki, mənə bərk vurulmusan sən,
Mənim ilham adlı pərim, a dərdim.
Sənə gələn yollar kəc də nə? – gəlləm,
Dolarsan ruhuma, vəcdə nə gəlləm!!!
Gündə neçə kərə səcdənə gəlləm,
Müridim, mürşüdüm, pirim, a dərdim!
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri,
”Möhtəşəm Azərbaycan” müstəqil ictimai-siyasi, ədəbi-bədii qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
”Qızıl qələm”, “Həsən bəy Zərdabi”, “Qafqaz-Media” mükafatları laureatı,
Əməkdar jurnalist
SEVİNİR
G.Şöhrəddinqızına
Qoşa yaranıbdır sevgiylə, nifrət,
Seçməyən qəmlidi, seçən sevinir.
Hər kəsə eşq adlı bir badə qismət,
İçməyən qəmlidi, içən sevinir.
Hissini, duyğunu sevgidən yoğur,
Səni dərk edəni sev ki, – tən yoğur.
Hər nurlu sabah da sevgidən doğur,
Doğdumu dan gülür, gecən sevinir.
Səni anlayansa könül həmdəmin,
Yönsüz tufanlara tuş olmaz gəmin.
Qədər biçinçidir, insanlar zəmi,
Biçilən qəmlidir, biçən sevinir.
Göy ilə bağlıdır yer, – körpü durur,
O ucu, bu ucu sirr körpü durur,
Hər kəsin önündə bir körpü durur,
Keçməyən qəmlidi, keçən sevinir.
Qismətsiz nə əksən ək, sənin deyil,
Əkdinsə gözünü çək, sənin deyil,
Bu sevinc, əzizim, tək sənin deyil,
Gör neçən şadlanır, neçən sevinir.
BİLMƏZ
Ürək – arzuların qanadlarında,
Ömür – haçan çatdı bu yaşa, bilməz.
Hər zaman ürəyin istəyi ilə,
Ömrün gedişatı uyuşa bilməz.
Bu sel min illərdir dərəni oyur,
Uçurur hər bəndi-bərəni, oyur.
Özünə tən gələr hərənin boyu, –
Bu başdan nə düşər o başa bilməz.
Önünə keçəni vurub aşırar,
Oturub aşırar, durub aşırar.
Min kərə bu daşla vurub başı yar, –
Bu daş nədən dəyər o başa, bilməz.
Ötürüb səksəni, doxsanı adam,
Hələ də varlığı yox sanır adam,
Ha söylə, bu yolun yox sonu, adam,
Düşməz etdiyini o başa, bilməz.
Vədə yetişdimi – can söküləcək,
Gəlimi, gedimi qan, söküləcək.
Yəqin ki, birazdan dan söküləcək,
Gecə haçan çatdı obaşa, bilməz.
Bir yol tərəzi bil elin gözünü,
Yoxdan dağ eyləmə çölün düzünü.
Yuya bilməyirsə əlin üzünü, –
Hələ “b”-yə keçmə, o baş “a” bilməz.
Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin Rəhbərliyi Sizi, Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatıbıb görkəmli nümayəndəsini, “Elimiz.Günümüz” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, Filologiya elmləri üzrə fəlsəfə doktorunu, istedadlı xanım yazarını, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Redaksiya heyətinin üzvünü doğum gününüz münasibətilə səmimi qəlbdən təbrik edir, Sizə uzun ömür, möhkəm cansağlığı, xoşbəxtlik, ailə səadəti, ədəbi-bədii yaradıcılığında bol-bol uğurlar diləyir! Sevib, sevdiyiniz insanların əhatə dairəsində olun!
Mətbuat xidməti
EY BAŞI BƏLALI VƏTƏN
Gör kimlər başına nə cür iş açır,
Əzəldən ey başı bəlalı Vətən!
Bütün cavabdehlər cavabdan qaçır,
Kimə ünvanlayaq sualı, Vətən?
De, sənin haqqını kimlər yeyibdir?
Kim zərə bürünüb, kim bez geyibdir?
Elə bil aqillər boşa deyibdir
Bu qədər öyüdü, misalı, Vətən!
Səni tox görənlər içdən yanıblar,
Haqqı batil edib, görüb danıblar.
Səni tək biliblər, aciz sanıblar,
Qaldır başın üstdən zavalı, Vətən!
Özünü təsdiq et, de ki, buyam, bu!
Azadlıq təşnəsi – tənha quyam, qu!
Yanan ürəklərə axar suyam, su!
Ey dili alxışlı, dualı Vətən!
Tarixlər boyunca Türküm var olub,
Qeyrəti, cürəti ərzə car olub!
Bütün zamanlarda bayraqdar olub –
Bayrağı ulduzlu, hilallı Vətən!
Qaldır başın üstdən zavalı, Vətən!
14.10.2015.
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyi və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü
Bu nə zamanədir anlamaq olmur,
Doğrunu gizlədib, tərs danışırlar.
Bir zaman dünyanı dağıdan bəylər,
İndi çıxıb burda dərs danışırlar.
Xəcalət çəkirəm belələrindən,
Dayanmaq olmurdu nalələrindən.
Quyruğu boşalıb şələlərindən,
Keçmişi unudub, fors danışırlar.
Zeynəb, fikir vermə olanlara sən,
Çalış dost söyləmə, ilanlara sən.
Daha öryəşməsən, yalanlara sən,
Burda məktəb açıb, kurs danışırlar.
* * *
Tənhalıq qəlbini bürüyən zaman
Küləyə qoşulub qaçan dalğalar
Görüşə tələsən sevgili kimi
Şəfəq tək hər yerə saçan dalğalar
İllərdi eşqini bəyan etməyən
Nə uzağa gedən,nə də itməyən
Maraqlı kitab tək heç vaxt bitməyən
Köksünü sahilə açan dalğalar
Bir yerə alışıb qala da bilmir
Keçmişi yadına sala da bilmir
Dənizin sevgisin ala da bilmir
Köçəri quş kimi uçan dalğalar
* * *
Neçə neçə sevənlər
Yola saldı körpülər
Kimlər sevmədi getdi
Yenə qaldı körpülər
Ah körpülər körpülər
Sarımtıl boz körpülər
Ah körpülər körpülər
Üstündə toz körpülər
Əl ələ yapışdılar
Doyunca baxışdılar
Küsənlər barışdılar
Ürək aldı körpülər
Ah körpülər körpülər
Sarımtıl boz körpülər
Ah körpülər körpülər
Üstündə toz körpülər
O şirin öpüşləri
O sevgi sazişləri
İlk və son görüşləri
Yada saldı körpülər
* * *
Sevirəm mən səni hər dəm sevirəm
Edirəm hisslərimi cəm sevirəm
Heç olmaq atəşi eşq ilə heç gözəl
Eşq içində alışan şəm sevirəm
neynirəm gəlsə təbib lazım deyil
Çün mən də qəlbimə məlhəm sevirəm
Tapıram xəyalımda parə səni
Yığıram ümumi görkəm sevirəm
Nə qədər sevsəm əgər bəs eləmir
Deyirəm öz özümə kəm sevirəm
Nə qədər əzsən məni etməz xeyir
Qayadan daşdan da möhkəm sevirəm
Sevilən ürəklərin şairiyəm
İndi mən həm yazıram ,əm sevirəm
* * *
Yağış,buludların yarpaqlarıdır,
Kökündən qurusa,qırılar,düşər.
Yerdə ayrılığa,dözsünlər deyə,
Göydə bir-birinə,sarılar düşər…
Qıy çəkib,hayqırar,dolu nəyi var,
Deşər,ürəyini çəmənliklərin…
Nə yaza isinər,nə qışa donar,
Yağdırar,gülləni dərindən-dərin…
Günəş,göy üzünün gəlin otağı,
Şəfəqlər ardına maraq edərsən…
Açıb ürəyinin,arzularını,
Gecə zülmətinə,çıraq edərsən…
Ay çəkər,nazımı ta sübhə qədər,
Keşikçim sayılar,tül pərdə kimi…
Asılsa evimin küncündən kədər,
Ruhumu oxşayar,gül pərdə kimi…
Bir ovuc torpaq da bəs edər,mənə,
Bu torpaq altında neçə can yatar.
Çəkib əllərimi,öz əllərindən,
Ay gedər,gün gedər sübhə dan qatar…
(daha&helliip;)
GET
Gedirsənsə birdəfəlik yığış get,
Səni xatırladan heç nə qalmasın.
Elə get ki, səndən sonra qəlbimi,
Həsrət bürüməsin, hicran almasın.
Götür saçlarımı apar özünlə,
Sənin əl işindi saçımda hər dən.
Gözləmə, arxanca baxan deyiləm,
Gözümə bu zülmü yaşatmaram mən.
Necə gəlmişdinsə elə də çıx get,
Gedirsən getdiyin, gəldiyin yoldu.
Yalandan kövrəlib, ağlama bəsdi,
Yenədə axırda sən deyən oldu.
Düşünmə sən getsən tək qalaram mən,
Sağımda qəmim var, solumda kədər.
Ən yaxşı günlərim onlarla keçib,
Hayıf, sənli günlər keçibmiş hədər.
Gedəndə qapını çöldən bağla get,
Evdə olduğumu kimsə bilməsin.
Sənin getdiyini görüb duyanlar,
Gəlib ürəyimdən səni silməsin. (daha&helliip;)
Dilbərim
Baş alıb getmisən üzülübdü can
Nə olar ki qayıt bir halıma yan
Səni düşünürəm hər saat hər an
Kövrək ürəyimi üzün dilbərim
Söylə nəyə gərək ayrılıq dəmi
De necə daşıyım bu boyda qəmi
Sevən ürəyimin sənsən həmdəmi
Həsrəti sinəmə düzən dilbərim
Tellərin üzündə saçaq saçaqdı
Eşqin görən nə vaxt dil açacaqdı
Gözlərim közərən oddu ocaqdı
Məni gizli gizli süzən dilbərim (daha&helliip;)
AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü
Bir gün gələcəm sizə
Elə-belə… təsadüf…
Qonşu qoyacaq sözə
Arsızdı, özü gəlib…
Keçəcəyəm mətbəxə,
Qaynayacaq çaydanın…
Dadı qalıb deyirlər
Damağında dolmanın…
Eyninə alma, gülüm,
Çox dolmalar bişəcək…
Bizim toyun apreli
Hər təqvim bəzənəcək…
Bakıda ayrı olur
Ilin dördüncü ayı…
Gəncədə bir qız solur
Əynində həsrət payın…
Səndən küsən bu qıza
Bu gün dərdin də çoxdur…
Bir gün gələcəm sizə…
O gün təqvimdə yoxdur…
Başının üstündə boynubükük bir ana,
Telefontək “dünyan” var… Ovsunlanmısan ona.
Ayıl! Başını qaldır! Gör ətrafda var nələr?
Olma, girib “dünyana” bu dünyadan bixəbər.
Sənin kimi övladçun ağarıb qara saçı,
Gənclik tərk edib onu, həyat olubdur acı.
Sənə görə əyilib sərv boynu, şux qaməti,
Qalmayıb çöhrəsində gəncliyin təravəti.
Dayanıbdır qarşında əlində ağır zənbil.
Ağbirçək hər qadını, hər ananı anan bil!
Yükün ağırlığından əyilib çiyinləri,
Heç düşünmür özünü, yola salır illəri.
Çox qocalıb…Zənbili güclə saxlayır ana,
Doqquz ay yükündən də çox ağır gəlir ona.
Gözlərindən bəllidir içindəki yorğunluq,
Acısın hiss etdirir əllərindəki suluq.
Gözün “gəncliyə” dikmiş, halı olmuş dərbədər,
Əzmi sanki əyilmiş qamətilə bərabər.
“Gənclik” baxmır “keçmişə”, düşünmür gələcəyi,
Maraqlı deyil ona, gəlmişi-gedəcəyi.
Elə bu an ayıltdı, səksəndirdi hər kəsi,
Səslənincə efirdən operatorun səsi.
Ana bir az toxtadı, rahatladı siması,
Görününcə onündə “Gənclik” stansiyası.
* * *
Gözlərim səmanı dolanır yenə,
Ruhum bədənimdən getmək ist əyir.
Uzadıb əlini haqqın evinə,
Allahın qapısın döymək istəyir.
Nə qədər savabım var isə yığıb,
Günahı savabın içində boğub,
Körpə bir bədəndə dünyaya doğub,
Yenidən dil açıb dinmək istəyir
Dünyanın dərdini qəmini atıb,
Həsrətə son qoyub vüsala çatıb,
Başımı bir məsum sevgiylə qatıb,
Deyəsən üzümə gülmək istəyir.
Bir ahu gözlünü sevib ,sevilib,
Yıxılıb dərdindən ölmək istəyir.
Hər dəfə bu dərdlə ölüb dirilib,
Dünyaya yenidən gəlmək istəyir.
(daha&helliip;)
Kül ümidünə
Pərdəmiz cırılıb, həya saxlamaq.
İndi də qalmışdır tül ümidinə.
Bizi görən balıq tora da gəlmir.
Balıq tutmağımız lil ümidinə.
Çay kolun kəsənlər batmış günaha.
Buğdanın astarı üzündən baha.
Qara torpağımız bar vermir daha.
Məhsulumuz qalıb gil ümidinə.
Sınıbdır şüşəsi eynəyimizin.
Görmürük eybini bir birimizin.
Köhnəlib saralan köynəyimizin.
Rəngini dəyişmək nil ümidinə.
Bir ovçu əlinə maralı düşdü.
Yar yara qovuşdu yaralı düşdü.
Oğullar vətəndən aralı düşdü.
Əl çirki deyilən pul ümidinə.
Bir göz ağlayarsa, birisi gülməz.
Göz yaşı yanağın rəngini silməz.
Bir əl yetməyənə dil yetə bilməz.
Qalmışıq bir şirin dil ümidinə.
Kimi adət edib yaş gizlətməyə.
Kimisi torbada daş gizlətməyə.
Bu haqsız dünyada baş gizlətməyə.
Çarəmiz qalıbdır kül ümidinə.
(daha&helliip;)
Cıxıram yol üstə, yolum şaxtadır,
Sükanı tuturam, güman baxtadır.
Sən demə, təhlükə lap uzaqdadır,
Anamın ürəyi, saxlayar məni…
Baxmıram arada, sənin sözünə,
Qurbanam, ay ana, ala gözünə.
Nəzəri, çəkərsən, daim özünə,
Anamın ürəyi, saxlayar məni…
Sənə bir şey olsa, ürəyim yatar,
Allahım dərdləri, başımdan atar.
Ömrümə xoşbəxtlik, səadət qatar,
Anamın ürəyi, saxlayar məni…
Tufanı saxlayar, yağışı sovar,
Abbası hey süzər, sacını ovar.
Başımın üstündən, buludu qovar,
Anamın ürəyi, saxlayar məni…
13.08.2015
Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin Rəhbərliyi Sizi Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsini, istedadlı qələm sahibini doğum gününüz münasibətilə səmimi qəlbdən təbrik edir, Sizə uzun ömür, möhkəm cansağlığı, xoşbəxtlik, işlərinizdə uğurlar diləyir! Dodaqlarınızdan gülüş, yanaqlarınızdan təbəssüm əskik olmasın! Sevib, sevdiyiniz insanların əhatə dairəsində olun!
Mətbuat xidməti
Vətən açmır içimi-
Ona yerdən,səmadan,ya hardan baxıramsa.
Mənim deyil o dəniz-
Əgər ona hörülmüş hasardan baxıramsa.
Ha yellənsin o bayraq göylərə baş çəkərək,
Kəlbəcər alınmamış ürəyimi sökərək…
Yetim-yetim durmuşam burda boyun bükərək,
Şamaxıdan,Bakıdan,Qusardan baxıramsa.
Gəlir,gedir insanlar qulaqlarda qulaqcıq,
Geyimlər son dəblədir,düşüncə çamur,palçıq…
Orda bir qız əyləşib sinə,qarın,bel açıq,
Dünya belə görünür,kəsərdən baxıramsa.
Gedir məmur döyüşü,gedir para savaşı,
Sanki bir millət deyil,küçə,ara savaşı!
Daha qalan ömrünə ya yekun ver,ya daşı-
Mənim üçün nə fərqi,məzardan baxıramsa.
26.11.2015-BAYRAQ MEYDANI
* * *
Gah səmum yelitək əsir üstümə,
Şimşək sürətiylə bəzən yox olur.
Qəfil gəlişiylə diksindirəndə,
Əzabı sevincdən daha çox olur.
Sevgili dilbərin ətri bu qızda,
Dünyanın bəzəyi,sehri bu qızda…
Əlində qalmışam bu dəli qızın,
O göyərçin qızın,o zəli qızın…
Sən özünə mənim gözlərimlə bax
Gözəl şairəmiz Südabə xanım İrəvanlıya.
Hissləri, duyğusu qarışan gözəl,
Hicranla,həsrətlə pərişan gözəl.
Vəsfimə inamsız yanaşan gözəl,
Sən özünə mənim gözlərimlə bax .
«Könül sevən göyçək olar» deyərlər,
Gerçək yarlar yarın gerçək öyərlər.
Hüzurunda bir heç olur dəyərlər,
Sən özünə mənim gözlərimlə bax.
Könlüm istər bir yol düşəm səcdənə,
Bəlkə, heylə gəlləm imana, dinə .
Yaranmısan mənim üçün bir dənə,
Sən özünə mənim gözlərimlə bax.
Xəyalın ən şirin röyadan ötə,
Cəmalın nur saçır ziyadan ötə.
Qalibə dünyasan dünyadan ötə,
Sən özünə mənim gözlərimlə bax.
27 noyabr 2015.saat 15:42
Lap, əzəldən rus ilə fars yağımız ,
Dərbənd boyda , Təbriz boyda dağımız !
Rus əliylə getdi Qarabağımız ,
Dərələyəz , Göyçə , Zəngəzur , ellər ,
Daha bu qəflətdən oyan , dur , ellər !
Dığa məskən salır Türk yurdlarında ,
Әl-qolu bağlanıb Bozqurdların da !
Daxilimizdəki manqurtların da
Şanlı tarixini tərs yozur , ellər ,
Daha bu qəflətdən oyan , dur , ellər !
Dığaya Rusiya edir köməyi ,
İranın da vardır xeyli əməyi !
Riyadır « müsəlman qardaş » deməyi
Farsların iç üzü , bax budur , ellər ,
Daha bu qəflətdən oyan , dur , ellər !
İki yüz ildir ki , müdam yatırsan ,
Yatdıqca batırsan , vallah batırsan !
( Bəlkə yuxularda kama çatırsan ?! )
Yatanlar həmişə uduzur , ellər ,
Daha bu qəflətdən oyan , dur , ellər !
Qalib Şamxaloğlu səsləyir səni ,
Әcdadların ruhu izləyir səni !
O girov torpaqlar gözləyir səni ,
Döyüşdə yağını əz , yoğur , ellər ,
Daha bu qəflətdən oyan , dur , ellər !
26 noyabr 2015
YAMAN DARIXMIŞAM TƏNHALIQ ÜÇÜN
(Fransız dili müəllimim,görkəmli ziyalı,şair-pedoqoq Hafiz Rəhimə)
Yaman darıxmışam tənhalıq üçün,
Bu qaynar dünyanın yadam içində.
Bəhanə gəzmirəm ayrılıq üçün,
Adam arayıram adam içində.
Əliylə gor eşir hərə özünə,
Yenə haqqın yolu dumandır,çəndir.
Ehtiyac şahid tək durub üzünə,
Düzlərin başında ağaran dəndir.
Əyrilər qət edir hazır yolunu,
Düzlər düzdə abır saxlayır nədi?
Yenə də fikirlər azır yolunu,
Bu dünya kökündən laxlayır nədi?
Bu dünya düzlərin üzünə gülmür,
Düzlərin oxları dəyir daşlara.
Bəs niyə Tanrının daşı tökülmür,
Dinlə pərdələnən həris başlara?!
Maskası yırtılmır riyakarların,
Aldana-aldana allanır üzlər.
Artır əyrilərin havadarları,
Yenə dərd əlində hallanır düzlər.
Düzlər düzdə qalır ahıl yaşında,
Əyrilər təlaşlı,qovğalı gəzir.
Papaq ucuzlaşır qadın başında,
“Mujiklər”qulağı sırğalı gəzir.
Hər çalan havaya uyanlar artır,
Çatışmır parayla ölçülən havm.
Mılləti yalanla soyanlar artır,
Şükür- sümüyümə düşmür yad hava.
Çoxunun dünəni çıxır yadından,
Gözlər ayaqların altını görmür.
Danışmaq dəb düşüb xalqın adından,
Keçən üzdən keçir altını görmür.
Bu torpaq nə qədər cibə daşınar?
Hələ də daşını saxlayır ALLAH.
Buraxıb dünyanı bbbaşlı-başına,
Başlılar başını saxlayır,ALLAH!
Bəhanə gəzmirəm ayrılıq üçün,
Bu qaynar dünyada yadam içimdə.
Necə darıxmayım tənhalıq üçün
Adam aradıqca adam içində?!
Azərbaycan.Quba
31.07.1999.
GECƏLƏR GÜNDÜZLƏR
(Şair dostum Yavuz Cəlilə)
Gecənin sükutu,gündüzün küyü-
Ovsunlu görünür bu günlər mənə.
Gündüzün əlindən gözünü döyüb,
Gecə tənhalığı düyünlər mənə.
Gecənin üzündə süni təbəssüm,
Gecənin gözündə ögey işartı…
Gündüzlər arxamca sürünən ölüm,
Gecələr önümdə gözün ağardır.
Bezikib qulağım boş vədələrdən ,
Gözünü gizlədir “gəl-gəl” deyənlər.
Gündüzü ötürüb daş vədələrdə,
Gecə baş girləyir daşı öyənlər.
Yorulur gümanı gəzən gözlərim,
Susayır ürəyim dərd çəkə-çəkə.
Yolları həsrətlə üzən gözlərim,
Damır misra-misra, yol çəkə-çəkə.
Əriyir günlərim vaxt axarında,
Gecəli-gündüzlü ömürdür gedən.
Yollar tək yapşıb ayaqlarımdan,
Hallalım qoyarmı haramı güdəm?!
Gündüzlər dünyadan bəzən əllərim,
Gecələr havadan aslı qalır.
Ovcunda ürəyə dözən əllərim,
Tənha bir qüssədən asılı qalır.
Taleyim Tanrının ixtiyarında,
Əllərim varağa ürəyim açir.
Ürək boşaldiqca söz axarında,
Ruhum sübh çağının dalınca qacır…
Bu da bir ömürdür ağlı-qaralı,
Qarişir gecəmə gündüzüm mənim.
Gündüzün əlindən günüm qaralır,
Gecənin əlində gün üzür məni
Gecənin sükutu,gündüzün küyü-
Yaman ovsunlayır bu günlər məni.
Zaman dəyirmanı gündüzü üyüb,
Gecə tənhalığa düyünlər məni.
YOLLAR
Beşikdən qəbrədək bir məsafədir,
Insanın ömrünə uzanan yollar.
Hər yol bir nağıldır, bir əfsanədir,
Ömrün hər anına, uzanan yollar.
Yollar var keçilməz, kəsəkli,daşlı,
Yollar var qaranlıq, dava-dalaşlı.
Bəzən yol gedərlər gözləri yaşlı,
Ömrün hər anına, uzanan yollar.
Istəyə, arzuya zinət, yaraşıq,
Hər səyyah çıxdığı yoluna aşiq.
Ərəb saçı kimi olar dolaşıq,
Ömrün hər anına, uzanan yollar.
Baxılmaz yolların çınqıl, daşına,
Əzm edib çatarlar mənzil başına.
Yolçular qovuşar, dost-sirdaşına,
Ömrün hər anına, uzanan yollar.
Bir ucu vətəndir, bir ucu qürbət,
Bir ucda şəhərdir, digərində kənd.
Bəzən acı olar, bəzən şəkər, qənd,
Ömrün hər anına uzanan yollar.
Çoxda ki, tufandır, dumandır, qardır,
Hər kəsin həyatda öz yolu vardır.
Dövrana hər yolda Allahı yardır,
Ömrün hər anına, uzanan yollar.
28.11.2015.
D Ü N Y A M
Fırlanır,fırlanır bu dünya yaman,
Ötür aylar, illər,dəyişir zaman.
Mənimçün sehirli,hüdudsuz ümman,
İçimdə başqa bir dünyam var mənim.
Şimşəktək çağlayan,buludtək dolan,
İlin dörd fəslində bahar,yaz olan.
Gözəllik aşiqi,ondan zövq alan,
İçimdə başqa bir dünyam var mənim.
Parlayan günəşdir şövq ilə yanan,
Azan sədasıyla qalxıb oyanan.
Allaha,Qurana,Haqqa inanan,
İçimdə başqa bir dünyam var mənim.
Bu dünya, ömrümün zəri,bəzəyi,
Bu dünya, bəxtimin solmaz çiçəyi.
Bu dünya, Dövranın sevən ürəyi,
İçimdə başqa bir dünyam var mənim.
27.11.2015.
NƏ GÖZƏL
Bir sevginin qucağına sığınmaq,
İyləyib ətrini çəkmək nə gözəl.
Xəyalından, fikirindən pay ummaq,
Sarılıb cısmini bükmək nə gözəl.
Həsrətinə alışmağın gözəldi,
Röyasına qarımşağın gözəldi.
Küsüb tez də barışmağın gözəldi,
Yaxasında çiçək əkmək nə gözəl.
Sarı simi inildəyən eşq sazı,
Ürəkləri ofsunlayan avazı.
Məhəbbətlə hecalanan hər yazı,
Misra-misra qala tikmək nə gözəl.
Sədaqətdir çoxu, azı dünyanın,
Ləyaqətdir qışı, yazı dünyanın.
Özündən də bu narazı dünyanın,
Sevib şərbətini içmək nə gözəl.
28.11.2015
BU ŞƏHƏR və SƏN
Bu şəhərin sən qoxuyan,
Həsrət dolu küçələri.
Uzaqlardan seyr eləyib,
Köks ötürüb neçələri.
Keçdiyimiz bu küçələr,
Sənlə, mənlə, yol gedirdi.
Hər dönəndə, hər dalanda,
Bir birini itirirdi.
İldırımın ah naləsi,
Külək yolan yarpaqların.
Yol kənarı çıraqların,
Pıçıldayan titrək səsi.
Sən yadıma saldın yenə,
Həm gündüz, həm gecələri.
Bu şəhərin sən qoxuyan,
Həsrət dolu küçələri….
27.11.2014
Ey medal ölüsü, təltif ölüsü,
Ey şöhrət ölüsü, tərif ölüsü,
Misranı beynimə mismarlama gəl.
Bu gün dilin üstə can verən sözü
Əl altdan sabaha ismarlama, gəl.
Səsin öz başına düşməsin, qağa?
Köksün öz qəlbinə genmi, darmı-gör.
Sabah bu vətəndə dəfn olunmağa
Qəbrinə bir qarış torpaq varmı? gör.
Aldığın təltifi köksünə sıxıb,
Yamanca ayırdın özünü xalqdan.
Sənətə bir qazanc yeri tək baxıb,
Haqqı taptalayıb, danışdın haqqdan.
Mədənə bağlandı qəlbin, ürəyin
Səsin qəlbindən yox, qarnından gəlir.
Unutma bu xalqın duzu, çörəyi
Getməz, belə getməz burnundan gələr.
De, şairlik hara, məddahlıq hara?!
Kimdən bu xislətə inam dilərsən.
Şair xalq yolunda çəkilər dara.
Sənsə xalqı satıb, hökmüdarından
Mükafat dilərsən, ənam dilərsən.
Gedər bu var-dövlət, ürəyin bir vaxt
Səni öz içindən haraylar, səni……
Adam tək ağ günə çıxartdı, ancaq
Şair tək öldürdü saraylar səni.
Ey məddah, ey yaltaq, çəkil kənara.
Haqqın şairinin qoy səsi gəlsin.
Ölü ilhamını get, göm məzara
Bahar ilhamların nəfəsi gəlsin.
Şair öz xalqının olar içində
Şair öz xalqının ölər içində.
28.01.1999.
Qız adın daşımaq səninçün deyil,
“Qızlıq dünyası”na ləkəsən, gözəl!
Görüm bu dünyada ömrün uzunu
Kədərli olub dərd çəkəsən, gözəl!
Kar olsun qulağın, lal olsun dilin,
Tökülsün saçların, əyilsin belin.
Getsin, qayıtmasın geri sevgilin,
Gözünü yollara dikəsən, gözəl!
Bütün bədənini bürüsün irin,
Uzaqdan “gəl” desin qartmağın, kirin.
Ağlaya-ağlaya əzizlərinin
Ağ kəfənlərini tikəsən, gözəl!
Əziz dostum Rafiq Tağıyev məndən soruşdu ki, Dağlarda havalar necədi? Məndə bu cavabı yazdım.
Əziz dostum, soruşursan dağları,
Bu dağların hər havası gözəldi.
İşlərini başa vurub bağları,
Xəzan vurub yarpaqları xəzəldi.
Qar ələnib elə bil ki, qocalıb,
Qocalıqdan gözümüzdə ucalıb.
Səmadakı buludlardan bac alıb,
Boyüklüyü taa qədimdi əzəldi.
Anamızdı, Atamızdı bu dağlar,
Hər fəsilin, hər havanın yeri var.
Nail deyər tükənməyən arzular,
Dağlar üçün müqəddəsdi, özəldi.
Hər kim ki dərd-qəmə eyləsə vərdiş,
Güləmməz üzünə dövrani-gərdiş.
Bir insanda oyanmasa dirçəliş,
O insanın cəhaləti çətindi.
Ağlın varsa, ləkə yaxma ad-sana,
Qoy gülməsin qohum sənə, yad sənə.
Daldalarda qeybət qıran insana,
Aşkar demək həqiqəti, çətindi.
Sən sözü de, söz içində bişənə,
Məzəmmət kar etməz sözdən şişənə.
Nəsihət anlayıb, başa düşənə,
El tənəsi, el töhməti çətindi.
Namərdi bir anda məhv etmək asan,
Səbr etmək müşküldü, səhv etmək asan.
Düşmən zərbəsini dəf etmək asan,
Dostun dosta xəyanəti çətindi.
Haqq sözümü bəyan edim bir daha,
Tülkülər önündə susub şir daha.
Fitnəkar insanın qadir Allaha,
Saf sevgisi, məhəbbəti çətindi.
Şairsənsə, söz bağından inci dər,
Mənasız söz qəlb ağrıdar, incidər.
Mais Təmkin, yaratmasan incilər,
Yaşatmağın bu sənəti çətindi .
* * *
Şair çəmən-çəmən uçan kəpənək,
Güldən şirə əmən bal arısıdır.
Kim deyir,sözünün əri ol ərtək,
Şairlər sözünün lal qarısıdır.
Əlində deyil ki, taleyi sözün,
Sən onu yazmırsan,o yazır səni.
Bəzən unudursan,özünü özün,
Özündə olmasan,o tapır səni.
Ünvanın soruşsan,sor haralıqdan,
Sakindir,sükunət deyildir yeri.
Bir də görürsən ki,qanqaralıqdan,
Doğulur dünyanın ən gözəl şeri.
Hikməti bilinmir,hikmətsiz deyil,
Nədir hallandıran qəlbimdə sözü?
Nəticə vardırsa,səbəbsiz deyil,
Elə nəticədir,səbəbin özü.
Bunu dərk edirəm,o mənlik deyil,
O mənim mənimin qışqırtısıdır.
Şairi eşqinin yol yoldaşı bil,
Şeirsə, Allahın pıçıltısıdır
* * *
Sənə sənsizlikdə hey öyrəşirəm,
Adına sözümlə heykəl yonuram .
Özümə dönəndə özgələşirəm,
Özümdən dönəndə özüm oluram.
Kədər hər gün oyur,ruh-ruh vücudu,
Sevgimdən zamana başdaşı yonur.
Həsrətin gözümdə can verir budur,
Sənsizsə ruhumun yaddaşı donur.
Özün düşünənlər bizi nə anlar?
De,daşlar su haqda fikirləşirlər?
Özünə dönəndə özü olanlar,
Özündən dönəndə özgələşirlər.
DOSTLARIM
Dost sözü dilimdə müqəddəs andım,
And içib,elə dost oduna yandım.
Ömrün etibarı,ilqarı sandım,
Dost üçün canından keçən dostları.
Bir dost ətəyidir hər sevən ürək,
Üz tutan,əli boş dönməsin gərək!
Dünyanın ən gözəl hədiyyəsi tək,-
Sevən ürəyimə köçən dostlarım.
Bu necə sevgidir,bu nə pir elə?
Dost qəmi adamı əridir elə.
Ruhumun ibadət yeridir elə,-
Ölüm aramızdan seçən dostlarım.
QƏRİB AYAQ İZLƏRİ
Yolların göz yaşıdır,
Qərib ayaq izləri.
Bu yolun harasında,-
Durub sayaq izləri?
Ah bu mizrab-sim belə,
Görməyib tilsim belə.
Bu yollara kim belə,-
Vurub dayaq izləri?
Şam tutub dərd-sərimdən,
Ruhum çıxır tərimdən.
Bu yumruq əllərimdən,-
Getməz bayraq izləri.
Səhərlər narahat boylanan günəş,
Ovsunlu baxışla yenə oyanar.
Fəqət dodağından bir kəlmə çıxsa,
Bu dünya qayğıya, nura boyanar.
Qədəmin atanda yenə də qadın,
İsinir qəlblərdə yad olan hisslər.
Bir anda dərdini qəlbə söyləyir,
Sevincdən, fərəhdən şad olan hisslər.
Bir günün sevinci, fərəhi demə,
Alta-alta yazılan şerə dəyərmiş.
Ömrümdə özüm də bilməzdim ki, heç,
Önündə təbiət başın əyərmiş.
Keçdikçə ömürdən günlər qatar tək,
Qayğılı gözləri arayır nəsə.
Ürək həssas olur bir uşaq kimi,
Dodaqdan süzülən adi bir səsə.
Solsa pianonun üstündə güllər,
Qadın nəfəsindən oyanacaqlar.
Hüsnünə tamaşa etməkdən ötrü,
Gəlib dəstə-dəstə dayanacaqlar.
Bu həyat çox canımı sıxır.
Sevgimi başqaları yox, sənin baxışların yıxır.
Niyə səni sevməyim boşa çıxır.
Dözə bilmir acılara mənim ürəyim!!
Səhvmi edirəm səni sevməklə?!
Gözlərim kor olmuş yalnız səni görməklə.
Bəlkə də sən düz edirsən getməklə.
Döyünmək istəmir mənim ürəyim!!
Bilmirəm məni sevirsən?!
Bəlkə də mənə yalan deyirsən…
Deyəsən mənim qismətim sən deyilsən.
Hər şeyə çox tez inanır mənim ürəyim…
Bu gün sizlərə danışacağım hekayə əsrlər öncə Aralıq dənizində yerləşən Kipr adasının Beşbarmaq dağlarında zəhmətinə bəhrələnən Leylək dəstəsində yaşayan ana leyləyin hekayəsidir…
Leyləklər aramla illərdən bəri Beşbarmaq dağlarının zirvələrində zəhmətləriylə səbət qurur, yaşayırdılar.İctimai , sosial-bəşəri düşüncələriylə bütün insanlığa dərs verirdi leyləklər…
Həyat elə gözəllikləriylə onları sevindirir, gələn xəzan yeli onları üzgün edir , qışda isti ölkələrə köçəcəklərindən xəbər veridi.Bununla Beşbarmaq dağları bir fəsli onlarsız sanki, çılpaq zirvəsində yalnızlığının yorğunluğu ilə uğuldayırdı…Bu aramla həyat Leylək dəstəsində davam edirdi…Onlar müqəddəs Məkkə, Mədinə torpaqlarına qədər isti ölkələrə səfər edir, soyuq qışı orda keçirir, halalıqlarıyla yaşayırdılar.Bu müqəddəs torpaqlara hər il səfər etdiklərindən adlarının qarşısına toplum Hacı sözü əlavə etmiş , onlara hacıleylək adını vermişdilər.Bu halal quşlar heç zaman harama əl uzatmır , haqsızlığa səbrləriylə sinə gərirdilər.Çünki, səbir vicdanın aynası ,təlim və tərbiyə onun açarıdır…
Bir gün gələn qış küləyi yenə hacıleylək dəstəsini Beşbarmaq dağlarından köç etməyə vaqe etmişdi… Qoca leylək yumurtalarını qanadlarına alıb, uçmaq istərkən bir yumurta fərqinə varmadan səbətə düşmüşdü… Üstəlik yumurtaları çox olduğundan yemək qazanını bu il özüylə götürməyəcəyini ona dedi.Bu o qazandı ki, sahibsizlikdən pas atmış çürüyürdü.Ana leylək onu qanadlarıyla Beşbarmaq dağlarının zirvəsinə qaldırıb səbətinin yaninda yer etmiş, onu çürüdən paslarını təmizlətmiş, hər gün onu ehmalca yuyub, qurulayıb qazan etmişdi…Amma bu dəfə yaşlaşan ana leylək yumurtalarını ancaq özüylə isti ölkələrə götürə bilərdi…Bununla qazan xəbisliyindən əl çəkməyərək,ana leyləyin əziyyətlə çör-çöplə düzəldib yuva etdiyi səbətinin üstünə oturdu və “birdə burdan qalxmaram,qayıdanda qoy yuvasız qalsın”-dedi.O elə oturmuşdu ki , ana leyləyin unutduğu yumurtanı əzmiş, yumurtanın içindəki ətcə balanı da öldürmüşdü.Səbətdəki leylək lələklərini özünə yapışdıran qazan özünü leyləyə bənzətmək istəmiş , kin və kinayəsindən düşdüyü boş qazanlığının fərqinə belə varmamışdı… Atalar demiş cücəni payızda sayarlar… Ana leylək leylək qatarıyla dincəlmək üçün arana enmiş, yenicə həyata boylanan ətcə balalarının sayındakı əksikliyin fərqinə varmış, dərhal balalarını qonşu leyləyə təhvil verib, üzü Kiprə-Beşbarmaq dağlarına sarı qanadlanıb yol almışdı…Haqqın qanadı bükülməzmiş; Bir zaman leylek qatarıyla gəldiyi yolu indi tək-tənha qayıdırdı unuttuğu balası uğruna…Haqqın yolunda nə qədər tək olsanda Allah səninlə olar bu yolçuluqda.Bu yolçuluq üçünsə ilk özünə inam lazımdır.İnam isə özünə güvənməkdən keçir…Oysa Hacı Leylək olaraq tək dönür fırtınalı havada göydən yerlərə baxır insanlığın çözə bilmədiyi düyünlər haqqında fikirləşir uzun günlərdən sonra uçub Beşbarmaqa çatırdı…Amma yazıq leylək nə bilərdi ki, onu burda da sınaqlar gözləyirmiş…Unutduğu ətcə balasını götürməyin ümidiylə gələn ana leylək nə bilərdi ki , içi boş qazan onun səbətini vəhşiliyi ilə zəbt edib ,üstəlik səbətdə qalan yumurtanı əzib öldürüb.Bununla yetinməyərək leylək lələklərindən kinayə ilə üzərinə yapıştırıb, səbəti ələ keçirərək mən LEYLƏYƏM burada mənim YUVAMDIR- deyib hamını aldadıb…Nə qədər desədə, bir atalar sözü var “el gözü tərəzidir”- deyə… (daha&helliip;)
Gecənin sənsizliyinə bűrűnűb…
Mahnı bəstələyirəm
Sükutun addım səslərini
Notlara duzub.
Həsrətimə toy tutacam Bu gecə….
Divar kağızlarından qoparıb
Gűl dəstələyirəm.
Xatirəndən qopub dűşműş űmidlərlə
Qol qaldırıb oynayacam,
Həsrətimə toy tutacam Bu gecə…
Arsızlığıma salıb
Kədərimi űstələyirəm…
Ətrin qalmış geyimlərini yuyub suyunu
Yűz yűz vuracam
Həsrətimə toy tutacam bu gecə…
UNUDARSAN BƏLKƏ DƏ
Gözlərimin rəngini,
Tellərimin ətrini,
Şeirimin hər sətrini,
Unudarsan ,bəlkə də.
Sevdiyin gülüşümü,
Hərdən ərköyünlüyümü,
Elə mənim özümü,
Əzaba dözümümü,
Unudarsan, bəlkə də.
Könlümün həsrətini,
Yoxluğunun dərdini,
Sənlə ömrümə gələn
Cəhənnəmin qəsdini,
Çarəsiz bir xəstəni,
Unudarsan ,bəlkə də. (daha&helliip;)
MƏN DƏ QARABAĞLIYAM
Azəriyəm, alqış olsun dilimə.
İslam adlı, imanıma, dinimə.
Qurban olum vətənimə, elimə.
Yurdum Lerik dağ başında, dağlıyam.
Lənkərandı, Masallıdı, Ləkidi.
Bu Bakıdı, bu Gəncədi, Şəkidi.
Bu vətəndi, torpağımın təkidi.
Vətənimə, torpağıma bağlıyam.
İmişli, Beyləqan,Quba, Qusarda.
Salyanda, Şirvanda, Ağsu, Ucarda.
Hər yer vətənimdi doğma diyarda.
Mən də Naxçıvanlı, Qaradağlıyam.
Şüşa həsrətimdi, sirdaşım olub.
Qubadlı, Laçınım, göz yaşım olub.
Xocalı qanımda yaddaşım olub.
Ağdamlıyam, mən də Qarabağlıyam.
(daha&helliip;)
Ağlayar
Başımın üstünə pəri dolanır,
Dünyamın xəyalı, bir qız ağlayar.
Göylərin üzündə od tutub yanır,
Ulduzlar sönübdü, aysız ağlayar.
Boğulub qəhərdən, susub dillərim,
Danışmır sözümü, daha sellərim.
İtirmiş rəngləri, yaşıl cöllərim,
Cüt gəzən sonalar, taysız ağlayar.
Ürəkdən gülənlər,daha gülməyir,
Sevgini duyanlar,daha duymayır.
Ürəyi yananlar, daha yanmayır,
Yetimlər qalıbdı, paysız ağlayar.
Çiçək də yabanı, olub elə bil,
Ürək də yabanı, olub elə bil.
Dilək də yabanı, olub elə bil,
Baharlar kecməyir, maysız ağlayar.
Səsimə səs verin, itməsin düzəm,
Küsmə sən, ey həyat, ucal yenidən.
Bəxş eylə, səadət bizə, Yaradan!,
Abbasın harayı, haysız ağlayar. (daha&helliip;)
Düşünməkdən Eldarın başı ağrıdı. Fidanın yatdığına əmin olduqdan sonra uzandığı yerdən qalxdı. Fidanın başından öpüb, oğlunun burnuna barmağını toxundurduqdan sonra otaqdan çıxdı.
Evdən çıxmaq üçün qapını açanda Rəşadın səsini eşitdi.
– Hara gedirsən?
– İti basdırmağa. Ola bilsin gecə qayıtmaram. Mən gələnə qədər yanlarında ol.
– Arxayın ol.
Eldar evdən çıxdı. Maşının səsinə Fidan oyandı. Yoldaşını yanında görməyəndə telefonuna zəng etdi.
– Gecə vaxtı hara getdin yene?
– Narahat olma, gələcəm.
Eldar çox danışmadı. Telefonu söndürdü. Fidan bir neçə dəfə “Alo” desə də cavab verən olmadı.
Fidan yuxudan oyanana kimi Təhminə uşağın altını dəyişmiş, yeməyini vermişdi. Rəşad isə, həyatda gəzdirirdi
Eldar hələ qayıtmamışdı. Fidan özünə çay süzdü, qonaq otağına gəldi. Eldara zəng vururdu, yenə zəng çatmırdı. Təhminə həyətdən içəri keçəndə Fidan deyindi:
– Telefonu niyə söndürür, bilmirəmdə. Adam narahat olur.
Fidan televizoru yandııb divanda oturdu.
– Heç olmasa Rəşadla gedərdi. Adamın ağlına hər şey gəlir.
Kanalları bir-bir dəyişirdi. Səfərin şəkilini görəndə pult əlindən düşdü. Xəbərlərdə Səfər Kərimovun avtomobil qəzası keçirdiyi deyilirdi. Kadrları görən Fidanla Təhminə bir-birilərinə baxdılar
Təhminə – Dünən biz gördük ki…
Fidan “Səfər” deyib dizlərini döydü, ağlamağa başladı.
Təhminə onu sakitləşdirməyə çalışdı.
– Ağlama. Rəşad eşitsə yaxşı deyil. Özünü ələ al, Eldar gələ bilər.
– Eşitmədin? Vəziyyəti ağırdı.
– Başa düşürəm, özünü ələ al.
– Gedəcəm yanına. Onu görməsəm, ürəyim partlayar.
– Ağlını başına yığ.
– Başa düşmürsən məni. Səfərin vəziyyəti ağırdı.
– Sən də başa düşmürsən ki, ailəlisən, Səfərin arvadı var. Eldar bilsə, fikirləşmisən nə ola bilər? Cəmilə imkan verəcək elə görəsən.
Fidan Təhminəni dinləmədi, otağına keçdi, paltarını dəyişdi.
Təhminə – Nə iş görürsən? Nə deyəcəm Eldara? Məni pis vəziyyətdə qoyursan.
– Heç kim mənə mane ola bilməz.
– Eldarla xəyanət etmək üçün evləndin?
– Gic-gic danışma.
Fidan qapıdan çıxdı. Təhminə arxasınca qaçdı. Rəşadı görüb ayaq saxladı.
Rəşad – Hara gedirsən, Fidan?
Fidan – Özümü pis hiss edirəm. Gələcəm.
Fidan həyət qapısından çıxdı. Rəşad təəccüblə Təhminəyə baxdı. Təhminə Rəşad soruşmamış cavab verdi.
– Eldara zəng çatmadı, nigaran qaldı,arxasınca getdi. Neyləyə bilərdim? Fidanı saxlamaq olmur
Rəşad – Axı, bilmir harda axtarmaq lazımdır. Eldar əsəbləşəcək.
– Tərsdir…
Təhminə yalan danışmağa məcbur olmuşdu.
Səfərin vəziyyəti ağır idi. Cəmilə Kərimə qısılıb ağlayırdı.
– Oğluma nəysə olsa, ölərəm ay Kərim. Dözə bilmərəm.
Kərimin də gözləri dolmuşdu, Cəmiləyə təskinlik verəcək halda deyildi. Lamiyə bir kənarda dayanmışdı. Səfərin qəza keçirməsinə pis olsa da ağlamırdı. Başını aşağı salmışdı. Cəmilənin gözü gəlininə sataşdı. Kərimdən ayrılıb ona yaxınlaşdı.
– Hər şey sənin ucbatından oldu. Evimizə gələn günü ayaqların qırılaydı.
Xəstəxana dəhlizində başqa xəstə yiyələri, otaqdan-otağa gedib gələn həkimlər, tibb bacıları qaynana-gəlinə baxdılar.
Kərim Cəmiləyə yaxınlaşdı, astaca dedi.
– Cəmilə, sakitləş. Camaat bizə baxır.
Cəmilə nifrətlə Lamiyəyə baxırdı, sözlərinə davam edirdi.
– Sən oğlumu bu günə saldın. Niyə getmədin ananla? Nə yapışmısan yaxamızdan? Lamiyə susurdu, səbr edirdi.
Kərimin əl telefonuna zəng gəldi, Xəstəxananın həyətinə çıxmalı oldu. Lamiyə Cəmilənin qolundan astaca tutdu, səsinin tonunu qaldırmadan dedi:
– Ağlını başına yığ, səsinin də tonunu aşağı sal. Oğlun da, mən də sənin ucbatından bədbəxt olmuşuq. Fidanı, Ərinin məşuqəsini tələyə saldığın günü nə tez unutmusan?
– Ay axmaq, onsuzda itirəcəyim heç nə yoxdur. Səni qonşular təzəlikcə kişiylə görüblər. Bircə fahişəliyin çatmırdı.
– Nədi? Qızını bakirə ərə verməmişdin?
Aybəniz gördü ki, atası yaxınlaşır, anasının qolundan tutdu.
– Sakit olun, atam gəldi. Baş qoşma ana, dəyməz.
Lamiyə bir az aralı çəkildi – Şərəfsiz şərəfdən danışır.
Fidan salondan çıxmamışdan əvvəl divarda asılmış saata baxdı. Gərək günortayacan evə qayıtsın. Fidan yol kənarında dayanan taksilərin birinə yaxınlaşdı.
Həkim Kərimə yaxınlaşdı. Cəmiləylə qızı onlara yaxınlaşdı. Səfərə 1+ qan lazım idi.
Cəmilə – Qızımla mənim qanım ikidir. Kərim, səndə birdir.
Kərim – Mən qan verə bilmərəm. Həkim də, Cəmiləgil də təəccüblə baxışdılar. Həkim – Niyə?
Kərim – Evdəkilərə özüm demirdim. Şəkərim var.
Həkim – Bəs yoldaşı?
Hər kəs Lamiyəyə baxdı. Kərim Lamiyəyə yaxınlaşdı.
– Səfərə qan lazımdır. Birinci qrup qan lazımdır.
– İkinci qrupam.
Kərim məyus həkimin yanına qayıtdı.
Eldar evdə Fidanı görməyəndə hirsindən bilmirdi neyləsin.
– Necə yəni məni tapmaq üçün çıxıb? Telefonuna zəng də çatmır. Düzünü deyin, hara gedib bu qız?
Təhminənin gözləri dolmuşdu, Fidana zəng etsə də, ona cavab verməmişdi, yalanının üzə çıxmasından qorxurdu.
Təhminə – Vallah , sənin arxanca çıxdı. Neçə dəfə zəng elədi. Sənə zəng çatmayanda narahat oldu.
Eldar – Ofisə gəlsəydi bilərdim. Ofisə də dəymişdim.
Rəşad evə keçdi. – Gətirdiyin adamlar harda qalacaqlar?
Eldar – Növbəylə qalacaqlar. Biz olmayanda Təhminəylə Fidanı hara istəsələr aparıb gətirəcəklər. İndi bunun yeridir?
Eldar yenə Fidana zəng edir. Fidana zəng çatmır. Eldar telefonu yerə çırpır. Təhminə diksinir. Rəşad Təhminənin qolundan tutdu ki,sakitləşsin.
Fidan xəstəxanaya girəndə Səfər Kərimovu soruşur. Qaldığı otağı öyrənəndə Cəmiləgili görür. Fidanın saçları sarı idi, gözündə eynək vardı. Kərimlə Cəmilənin sözlərini eşitdi.. Cəmilə ağlayırdı.
– Birinci qrup nədir ki, bu boyda xəstəxanada tapılmadı?
Kərim – Narahat olma, Rafiqə tapşırmışam.
Həkim Kərimin yanına gəldi. – Tapa bildiniz?
Cəmilə Kərimdən öncə cavab verdi – Elə bil oğlumun bəxtindəndi. Tapa bilmədik. Həkim – İnşallah tapılar. Ümidinizi itirməyin.
Həkim ikinci mərtəbəyə çıxanda, Fidan da onun arxasınca pilləkanları çıxdı. Dəhlizdə Fidan Həkimi arxadan səslədi.
– Bağışlayın, təsadüfən söhbətinizi eşitməli oldum. Kimə qan lazımdır?
– Səfər adlı xəstəyə.
– Neçənci qrup?
– 1+ – Mən hazıram – Fidan həkimin üzünə gülümsədi.
Həkim Fidana diqqətlə baxdı. – Onda mənimlə gəlin.
Fidan qan verəndən sonra ayağa qalxdı, başı gicəllənirdi. Tibb bacısı Fidana şirin çay verdi. Fidan özünə gəldikdən sonra telefonunu çantasından çıxartdı, yandırdı. Çox keçmədi Təhminədən zəng gəldi. Fidan telefona güclə cavab verirdi.
– Allo.
Təhminə yataq otağına keçdi. – Hardasan? Eldar gəlib, əsəbindən az qala evi alt-üst edə.
– Xəstəxanadayam. Səfərə qan verdim, özümü yaxşı hiss eləmirəm.
– Nə danışırsan? Mən də qorxumdan demişəm ki, Eldarın arxasınca getmisən. Tez taksiyə otur gəl.
Fidan birtəhər ayağa qalxıb dəhlizə çıxdı. Həkimlə qarşılaşdılar.
Həkim – Özünüzü necə hiss edirsiniz?
– Bir az halsızam.
– Özünüzə qara şokolad alın, qanınızı artıran vitaminlər qəbul edin. Sizi yoldaşlardan birinə tapşıraram ötürər.
– Yaxşı olar. Birdə həkim, xahiş edirəm, kimliyim haqqında məlumat verməyin. Həkim gülümsədi – Baş üstə, mənim gözlərim üstə.
Fidan tibb bacısıyla xəstəxanadan çıxanda Cəmilə ilə rastlaşdı. Göz-gözə gəldilər. Fidan eynəyini gözünə taxdı, Cəmilənin yanından keçdi. Cəmilə şübhəylə Fidanın arxasınca baxdı. Öz-özünə deməyə başladı.
– Bu qız mənə necə tanış gəlir?!…
Fidan taksiylə yola salan tibb bacısı Cəmiləyə yaxınlaşanda saxladı.
– Qızım, o xanım kim idi?
– Tanış olmadınız? Xanım sizin oğlunuza qan verdi.
Cəmilə təəccübləndi. – Adı nədir?
– Fidandır.
Cəmilə bir anlıq elə bildi ki, yerə yapışdı. Özünü güclə ələ aldı.
– Çox sağ olun.
Tibb bacısı binaya girən kimi Cəmilə xəstəxananın qarşısında dayanan taksilərdən birinə oturdu, sürücüyə də tapşırdı ki, bəyaq xəstəxanadan çıxan ağ rəngdə olan taksini izləsin.
Sürücü ağ taksini görənəcən maşını sürətlə sürdü.
Eldar həyətdə o tərəfə, bu tərəfə gedib gəlirdi. Fidan həyət qapısından içəri girən kimi ona tərəf qaçdı. Fidanın başı gicəllənirdi. Eldar Fidanın qolundan tutdu.
– Nə olub? Fidan…Fidan…
– Yatmaq istəyirəm, dincəlmək istəyirəm.
Eldar Fidanı qucağına aldı, evə tərəf getdi. Qapının ağzında Rəşad qarşısına çıxdı, həyəcanlıydı.
– Camal qayıdıbdı.
Eldar gözüylə Fidanı işarə etdi, yəni qadınlara deyib qorxutmaq lazım deyil. Fidan gözlərini yummuşdu, Rəşadın dediklərinə heş bir reaksiya göstərmədi.
Cəmilə isə, Fidanın evini öyrəndikdən sonra, taksi sürücüsünə geri qayıtmağını tapşırdı….
Ardı var…
Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin Rəhbərliyi Sizi, yeni nəsil Azərbaycan gəcliyinin istedadlı nümayəndəsini, istedadlı gənc yazarı yazarı doğum gününüz münasibətilə səmimi qəlbdən təbrik edir, Sizə uzun ömür, möhkəm cansağlığı, xoşbəxtlik, ədəbi-bədii yaradıcılığınızda bol-bol uğurlar diləyir! Sevib, sevdiyiniz insanların əhatə dairəsində olun!
Mətbuat xidməti
Özünü sevdirən sən oldun mənə
Özümü də yordum,səni də yordum,
Bu sevda yolundan vaz keçib durdum.
Mən ki,gözlərindən işıq umurdum,
Duman oldun mənə,çən oldun mənə…
Ruhum günahlardan münəzzəh çağa,
Necə qalib gəldin zirvəyə,dağa
Bir anda əyilib döndüm yumağa,
Qırış oldun mənə,dən oldun mənə
Gündüz tanımıram,gecə bilmirəm,
Səni al günəşdən seçə bilmirəm.
Necə bütünləşdik necə,bilmirəm,
Hopub varlığıma mən oldun mənə
Gülüm,and içirəm uca Allaha,
Həsrətin vəslətin dadından baha.
Gəl mənə günahkar söyləmə daha,
Özünü sevdirən sən oldun mənə
14 noyabr 2015-ci il,şənbə günü,saat 10:34
Nədir dəyişməyən həqiqət görən
Dünənin şəkəri bu gün zəhərdir,
Bu günün sevinci sabah qəhərdir.
Doğmanın gecəsi yada səhərdir,
Hörən də yıxandır,yıxan da hörən,
Nədir dəyişməyən həqiqət görən
Cibdə pul olanda canavar quzun,
Ağrılı saniyə min ildən uzun.
Sevinən məqamda qənd olur duzun,
Sıxılıb nöqtəyə dönür yan-yörən,
Nədir dəyişməyən həqiqət görən
Aqilin məlhəmi nadana oxdur,
Qəlbini açmayan heç nə də çoxdur.
Allah kiminə var,kiminə yoxdur,
Payıza hamilə yamyaşıl pöhrən,
Nədir dəyişməyən həqiqət görən
Elə görmək istəyirəm səni ki…
Sirrin tənha otağında qalıbdır,
Bir çiçəyin budağında qalıbdır.
Xoşbəxtliyim dodağında qalıbdır,
Elə görmək istəyirəm səni ki…
Çətin ruhum qəfəsinə yovuşa,
Qoymamışam həyat,ölüm qovuşa.
Xəyal qalxıb həqiqətlə savaşa,
Elə görmək istəyirəm səni ki…
Mən səninçün misra idim,sətirdim,
Varlığımı yara qurban gətirdim.
Qucağında taleyimi itirdim,
Elə görmək istəyirəm səni ki…
Həsrətindən doymamışam
Bu sevgidən köksümdə qəm bitirib,
Misra-misra varaqlara ötürüb,
Gənclik adlı baharımı itirib
Tuş olsam da tufanlara,selə mən,
Həsrətindən doymamışam hələ mən
Duyulursan həyatımın dadında,
Nəğmə olub ürəyimdə adın da.
Gülüm,sənin gözlərinin odunda,
Yanmaq üçün çarpışaram helə mən,
Həsrətindən doymamışam hələ mən
Baxışımdan sorma mənə nə verdin,
İçimdəki ətaləti devirdin.
Məhəbbətlə ürəyimi çevirdim
Çəməndəki çiçəyə mən,gülə mən,
Həsrətindən doymamışam hələ mən
Alışaram bu sevginin oduna,
Alışaram,kimsə yetməz dadıma.
Toy gününü salma mənim yadıma,
Hicranınla yanım ildən ilə mən,
Həsrətindən doymamışam hələ mən
“Azərikimya” İstehsalat Birliyinin konfrans zalında Sumqayıt Dövlət Universitetinin müəllimi, Qabaqcıl Maarif Əlaçısı, “Tərəqqi” medallı pedaqoq, şair-publisist, dramaturq Əvəz Mahmud Lələdağın 80 illik yubileyi münasibətilə tədbir keşirilmişdir.
Əvəz Mahmud Lələdağın qələm və peşə dostlarının, şəhər ictimaiyyəti nümayəndələrinin iştirak etdiyi tədbiri giriş sözü ilə «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin Müşahidə Şurasının sədri, Milli Məclisin deputatı Muxtar Babayev açmış və yubilyarı həyatının ən əlamətdar günü – 80 illik yubileyi münasi¬bətilə kimyaçılar adından səmimi-qəlbdən təbrik etmişdir. Qeyd olunmuşdur ki, şair, publisist və dramaturq kimi 50 illik zəngin yaradıcılıq yolu keçən Əvəz Mahmud Lələdağın yaradıcılığının əsas qayəsini vətənə, el-obaya tükənməz məhəbbət təşkil edir.
Yubilyarı təbrik edən Əməkdar İncəsənət xadimi şair Əşrəf Veysəlli Əvəz Mahmud Lələdağın oxucunun qəlbini duyaraq, gözəl söz demək qabiliyyətinə sahib bir şair olduğunu və məhz bu keyfiyyətləri ilə digər yaradıcı insanlardan fərqlənməyi bacardığını qeyd etmişdir. Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin, həmçinin Aşıqlar Birliyinin üzvü olmaqla, Ə.M.Lələdağın “El yada düşdü”, “Dağlar marala qaldı”, “Ömür payı”, “Sinəsi dolu nənəm”, “Ağ dovşanın nağılı”, “Ömürdən qalan izlər”, “Dünya, hara gedirsən?”, “Səni gözləyirəm”, “Bizi deyib gəlmə, Mirzə”, “Yaddan çıxmaz günlərim”, “Analı dünyam”, “Ümumbəşəri bəla – erməni xəstəliyi”, “Dağlar, gözləyin məni”, “Bu dünyaya könül verdim” və digər kitabları oxucuların dərin rəğbətini qazanmışdır.
“Şöhrət” ordenli Əməkdar müəllim, şəhərdəki 11 saylı tam orta məktəbin direktoru, şairə Ofelya Babayeva qeyd etmişdir ki, Əvəz Mahmud Lələdağ 1972-ci ildən Sumqayıt şəhərində yaşamaqla, yarım əsrdən artıq bir dövr ərzində balalarımızın təhsili və təlim-tərbiyəsi ilə məşğul olmuşdur. Uzun illər məktəb direktoru kimi məsuliyyətli və şərəfli bir vəzifəni icra etmiş, bu istiqamətdə qələmə aldığı “Təlimdə ənənəvilik və müasirlik haqqında pedaqoji düşüncələr” kitabı müəllimlərin stolüstü kitabına çevrilmişdir.
Tədbirdə həmçinin Sumqayıt Dövlət Universitetinin professoru Həsən Sadıxov, Polimer Materialları İnstitutunun Laboratoriya müdiri, AMEA-nın müxbir üzvü Mustafa Salahov, şəhər Mədəniyyət və Turizm İdarəsinin rəisi Mehman Şükürov, Sumqayıtın Tarixi Muzeyinin direktoru Olya İslamova, AJB Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri, respublikanın Əməkdar jurnalisti Rafiq Oday, Əli Kərim adına Poeziya klubunun direktoru İbrahim İlyaslı, tanınmış jurnalist Rəhman Orxan və digərləri çıxış edərək, Əvəz Mahmud Lələdağın bu gün də pedaqoji fəaliyyətini Sumqayıt Dövlət Universitetində davam etdirdiyini vurğulamış və qeyd etmişlər ki, Əvəz müəllimin Sumqayıt şəhərinin ictimai, siyasi və mədəni həyatındakı fəaliyyəti həmişə diqqət mərkəzində olmuş və ona şəhər sakinlərinin dərin rəğbət və sevgisini qazandırmışdır. Bir sıra əsərləri Sumqayıt teatrında səhnələşdirilərək, tamaşaçıların ixtiyarına verilən Əvəz Mahmud Lələdağ bu gün də gənclik eşqi ilə yazıb-yaradır, gənclərimizin sabahın layiqli vətəndaşları kimi yetişməsində əlindən gələni əsirgəmir.
Əvəz Mahmud Lələdağ ona göstərilən diqqətə görə «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin kollektivinə dərin minnətdarlığını bildirmiş və tədbir iştirakşılarına bir neçə şeir ərməğan etmişdir.
Yubiliyarın qızı, şəhərimizdəki Məktəblilərin və Yeniyetmələrin yaradıcılıq Mərkəzinin direktoru Əntiqə xanım Mahmudova da atasına göstərilən isti münasibətə görə ailələri adından «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin rəhbərliyinə və şəxsən Muxtar Babayevə sonsuz minnətdarlığını dilə gətirmişdir.
Sonda yubilyara «Azərikimya» İB tərəfindən qiymətli hədiyyələr təqdim olunmuş, möhkəm can sağlığı, uzun ömür və yeni-yeni yaradıcılıq uğurları arzulanmışdır.
Rafiq Oday
Vüqar Abdullah (foto)
Edama sürdülər bu məhəbbəti,
Son sözün,istəyin nədir dedilər.
Ruhuna asılmış qara kəndirin
Önündə saxtaca kədərləndilər..
Son sözü söyləmək nəyə gərəkdir?
Qərarın dəyişməz bunun,bilirlər!
Əlində kəndiri tutan cəlladın
Tutduğu kəndirin sonun bilirlər!
Gözləri bağlanıb baxan hər kəsin,
Cəllada dikildi baxışlar o gün…
Bəlkə də kədərdən üzülən oldu,
Yenə də susaraq baxdılar o gün…
Son sözü söyləyir susub baxanlar,
“Qoy edam edilsin madam edirlər.”
Eşqi pul-parada görənlər,cənab,
Hər gün bir saf eşqi edam edirlər!
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru
AĞLAYACAQ
Ağlayanı çoxdu elin,
Çaşmasın heç zaman dilin,
Gözündə qalmasın əlin,
Saz sınıb, sim ağlayacaq.
Özgələr bu dərdi bilməz,
Kimsə göz yaşını silməz,
Nə qədər ki, elim gülməz,
Yanıb, içim ağlayacaq.
Həsrətik doğma yaylağa,
Əl yetişmir Qarabağa,
Arandan qalxmasa dağa,
Elim, köçüm ağlayacaq.
Öz hökmü var hər bir anın,
Dərdin bil Əziz Musanın,
Bizdən sonra bu dünyanın,
Halına kim ağlayacaq. (daha&helliip;)
Xəzər…
Coş ay Xəzər…
Ümmanları , dalğaları
Sinən üstdə yellə biraz…
nə olar ki qırma mənim ürəyimi…
Bir az nazlan cilvə elə
Vallah gələr
Xoş ay Xəzər…
Coş ay Xəzər
Ağla biraz
O yelkənli dalğalarda
Ümid gətir…
mənə biraz sevinc gətir
Həsrətimə vüsal gətir…
Coş ay Xəzər…
Coş ay Xəzər.. (daha&helliip;)
Niyə xırdalanıb, satılırıq biz.
Var dövlət görəndə havalanırıq.
Niyə hər oyuna qatılırıq biz.
Niyə hər qazanda çalxalanırıq.
Niyə dəyişilir hə gün üzümüz.
Rəng verib, rəng alan göy üzü kimi.
Bu dünya malından doymur gözümüz.
Nəfsimiz acgözdür, lap özü kimi.
Niyə əmanətə xəyanət edib,
Niyə itiririk imanımızı.
Niyə xəyanəti bir adət edib,
Niyə itiririk gümanımızı.
Niyə aşağıdan dağa qalxanda,
Dərə olduğunu unuduruq biz.
Atlanıb çapırıq, yolun sonunda,
Bərə olduğunu unuduruq biz.
Yaralı əsgərin yanına gedib,
Niyə qanımızdan qan vermirik biz.
Niyə bu vətənə xəyanət edib,
Niyə Mübariz tək can vermirik biz.
Papaq altındadır başın təmizi.
Biz belə deyilik, üzdəki belə.
Çox da qınamayaq bir birimizi.
Biz belə deyilik, bizdəki belə.
20.11.2015
NƏ İSTƏDİM Kİ…
Tükənib bitməyən hörgü istədim,
Allahdan payımı,bölgü istədim,
Anlamaq, eşitmək bilgi istədim,
İstəyin, məramın, əgər sevgisə,
Ay dəlim, sevmişəm nə istədim ki?!
Qəlbini dinləsən, öyə bilərsən,
Bu mənəm, sən isə dönə bilərsən,
Alışıb yanmasan sönə bilərsən,
Zəmi tək, biçilən əgər sevgisə,
Qəlbində cücərdim mən itmədim ki?!
Yazılan taleyin toruna düşdün,
İtirdin yolları zoruna düşdün,
Məhəbbət qəbrdi, göruna düşdün,
Bir qəlbə hədiyyə, əgər sevgisə,
Bu ürək, bu könül, dəyişmədim ki?!
Demədim, dünyanı başına fırla,
Heykəli ucaldıb, daşına fırla,
Dağ olan yağını, aşına fırla.
Ürəklər bir vurar, səsi sevgisə,
Özümü sevdirib çəkişmədim ki?!
19.11.2015.
(daha&helliip;)
“Çəkdim həsrətin desəm, sənə mən,
Bəlkə inanmazsan sözlərimə sən?!”.
Müəllif.
Qəlbindən süzülən duyğularını,
Mənə söylədilər o vaxtı, gülüm.
Məndə ki, o vaxtı coşub-daşırdım,
Dəyişdi şairin bir baxtı, gülüm.
Səhərdən-axşama narahat qəlbdə,
Ən incə duyğular süzülüb gəldi.
Dastanlar qoşanda qəlbimdə artıq,
Torpaqdan qəlbimə düzülüb gəldi.
O gündən bu günə mənim qəlbimin,
Döyünən, çıpınan aynası oldun.
ALLAHA, “QURAN”a dastanlar qoşan,
Türkün şairinin dünyası oldun.
Sevinc də, kədər də mənim ömrümün,
Səhərə can atan xəbəri oldu.
Sənin gözlərinə qəm ələnməyi,-
Sevgi sarayımın kədəri oldu.
Hər dəfə çələngdən dastan qoşanda,
Sən düşdün yadıma həmişəki tək.
Nə kədər, nə qüssə yaraşmır sənə,
Kədəri sevinclə gözlərindən çək.
30 noyabr 2011-ci il.Bakı şəhəri.
AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü
Kim dedi ki, səninçün
Bir qız təkcə ağlayır?
Bürünüb küçələrə
Bütün Gəncə ağlayır…
Kim dedi axı sənə
Bu qız ölür dərdindən?
Gizlənib döngələrə
Gəncə susur qəhrindən…
Kim uydurub bu sözü:
-Bu qız sənsiz öləcək…
Inanma, ömrüm-günüm,
Qıymaz sevənə Gəncə…
21 noyabr 2015-ci il tarixində, saat 15:00-da, Bakı şəhərində yerləşən “Kitabevim” mağazasında yeni nəsil Azərbaycan gəncliyinin nümayəndəsi, istedadlı qələm sahibi, “Vehdet.Org” saytının təsisçisi və baş redaktoru, gənc xanım yazar Gülnarə Sadiqin “Yuxuların günahı olmur” ilk şeirlər və “Paralanmış ürək” dlı hekayə və povestlər kitablarının təqdimat mərasimi keçirilib.Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələrinin iştirakı ilə keçirilən tədbirdə şairə-jurnalist Nəcibə İlkin, nəğməkar-şairə Zeynəb Dərbəndli, DGTYB üzvü, Bakı Slavyan Universitetinin Yaradıcılıq fakültəsinin II kurs dinləyicisi şairə-jurnalist Gülnarə İsrafilqızı, həvəskar-bəstəkar Elmir Mədətoğlu, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinın əməkdaşı və xüsusi müxbiri, şair-jurnalist Əziz Muğani və digər qonaqlar iştirak ediblər.Daha sonra düzənlənən tədbirdə iştirak edən qonaqlar da öz növbələrində yeni işıq üzü görmüş kitab haqqında öz fikir və düşüncələrini bölüşüblər, yeni yaradıcılıq uğurları və fəaliyyəti diləyiblər.Tədbirin gedişatında yaradılan şəraitə görə, müəllif Gülnarə Sadiq “Kitabevim” mağazasının rəhbərliyinə və iştirak edənlərə müraciət edərək, onlara dərin təşəkkürünü bildirib, məmnun olduğunu bildirib.Sonra isə yeni işıq üzü görmüş kitablarından tədbir iştirakçıları üçün imzalayaraq hədiyyə edib. Tədbirin sonunda isə xatirə şəkilləri çəkdirilib.
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının elektron orqanı Azərbaycanın mədəniyyət və ədəbiyyat portalının Mətbuat xidməti
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyi və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü
Bu nə dərddir, bu nə müsibətdir, ay Allah
Haqq yolundan azıb, bu millət, ay Allah
Quyuya düşüb həqiqət, ay Allah
Nə olar bu millətimə dayaq dur.
İtib hörmət, itib rəğbət, itib yol,
Hər tərəfi bürüyübdür qara kol
Fələk ağa olub, biz də ona qul,
Nə olar, bu millət kimə dayaq dur.
Qalmayıbdır abır, vicdan, ləyaqət,
Pulla alınır, saf sevgi məhəbbət
Doğrunu deməyə çatmır cəsarət
Nə olar bu millətimə dayaq dur.
Zeynəbəm, bu dərdə dözüm ağlayır,
Həsrətim qəm içib, gözüm ağlayır.
Dilimdə söhbətim, sözüm ağlayır,
Nə olar bu millətimə dayaq dur.
AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü
Adamı elə yandırır
Əlindən düşməyən şəkil…
Öz-özündən utandırır…
Güzgülərdən yana çəkir…
Adamı elə göynədir
Sevilmədiyini dərk etmək…
Adı üstündə:-sevməkdir
Öz ölümünə ərk etmək…
Adamı elə söylədir
“O”ndan gizlədilən sözlər…
Gedəni yoldan əylədir
Yollara ağlayan gözlər…
Uzaqlar çəkidirir həsrət qəlbimə
yaxında olmağın önəmli deyil
Varlığın bəs edir hər gün ömürümə
gözlərim sevginə salıbdır meyil…
Bəzən darıxanda baxıb rəsminə
fikirlər aparır məni əksinə
baş qoyub rahatlıq tapdığım sinə
Sən demə əslində isyançı deyil…
Məni öz sehrinə salıb ürəyin
bütün arzularım, bütün diləyim,
Sən varsan sevgimə hər an baş əyim
Səndə bu minvalla qəlbimdə sevil…
Qoy sənin qəlbində qalım gizlincə
Ruhum tarazalaşsın dolsun sevincə
Fidan bu həsrətdən doymursan məncə
sənli xatirlələr sənsizlik deyil…