Category: Azərbaycan ədəbiyyatı

Görkəmli Xalq rəssamı Sakit Məmmədova

Bu da belə ov oldu,
tor tutdum – tilov oldu.
Adı – Sakit olanın
Özü od-alov oldu.

Yer çiçəkli, göy aydın,
Yaz şehi gömgöy, aydın.
Müşfiq rəssam gəzənə –
Kaş, dünyada olaydın.

Ay doğub-batan oldu,
Oyanıb-yatan oldu.
Cəhrəmdə ip əyirdim –
Ölümsüz kətan oldu.

Kətana boya çəkdi,
Qalmadı saya – çəkdi.
Mübarək fırçasıyla
Sakit bir dünya çəkdi…

16.04.2026

Mənbə: https://edebiyyatqazeti.az/

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalının Şeir saatı rubrikasında bu gün sizlərə yeni imza tanıtdıracaöıq: Nərmin Hüseyn.

Səninlə şərabın başqadır dadı…

Masada təkliyin rəsmini cızdım,
Sən gələn yollara adını yazdım. 
Qədəhi doldurub, sükutu pozdum
Səninlə şərabın başqadır dadı…

Gələrsən deyərək, şamları yaxdım.
Alovun rəqsində kölgəni tapdım,
Ruhumu ən qəmli nəğməyə satdım
Səninlə şərabın başqadır dadı…

Sükut boy veribdir boş otağımda,
Yenə xatirələr durur sağımda.
Bir həsrət közərir dil-dodağımda
Səninlə şərabın başqadır dadı…

Şamlar da can verir, əriyir bir-bir,
Bu gecə ayrılıq hökmünü deyir.
Ürəyim qədəhlə kədər eyləyir,
Səninlə şərabın başqadır dadı…

Saatlar ötüşdü, sönür şamlarım,
Soyuyur qədəhdə, kam arzularım. 
Sən yoxsan, açılar çətin sabahım,
Səninlə şərabın başqadır dadı…

Zamanın hökmünə boyun əymədim,
Səndən başqasına “gəl” də demədim.
Bir qurtum içdim ki, ruhuna dəyim,
Səninlə şərabın başqadır dadı…

Gözlərim qapıda, qulağım səsdə,
Bir ömür gözlərəm mən bu həvəsdə.
Adını pıçıldar hər son nəfəsdə,
Səninlə şərabın başqadır dadı…

Deyirsən ki, unut məni…

Get özünə bir həyat qur, unut məni, söyləyirsən. 
Elə bil gözümü alıb, get günəşə bax deyirsən. 
Yollarına çıxmayacam, dönməyəcəm bir də geri,
Məni bu doğma yurdumdan, sən didərgin eyləyirsən. 

Mən ki səni könlümün ən uca taxtında görmüşdüm,
Sənli olan dünyamızı cənnət bağı tək hörmüşdüm.
Bir sözünlə viran etdin, soldu bütün çiçəklərim, 
Sən dəmə ömrümü mən bir, vəfasız kəslə bölmüşdüm. 

Bilmirsənmi, bu qurduğum hər kərpicdə adın yazır,
Sənə gələn arzularım, çaşıb öz  yolunu azır. 
Sükutun elə ağırdı , dağıdır bütün dünyamı,
Ruhum bu uçqun altında, özünə bir məzar qazır.

Daha mənə hər yer qürbət, hamı yad olub gedəcək,
Sənsiz keçən saniyələr, məni candan eyləyəcək.
Deyirdin ki, vaxt hər şeyin əlacıdır, səbr et azca
Bilmədin ki, zaman ancaq dərdimi dərin kəsəcək.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(22.05.2026)

Mənbə: https://edebiyyatveincesenet.az/

Şəhərlər dəyişirdi, amma bəzi insanlar

insanın içində olduğu yerdə qalırdı. Qatar vağzallarında, yad dillərin içində,

siqaret tüstüsünə qarışmış gecələrdə, hostel pəncərələrindən görünən boz küçələrdə…

 Hər yerdə bir az onu axtarırdı.

Bir dəfə dəniz qırağında oturmuşdu. Soyuq idi. Dalğalar sahilə vurduqca elə bil

zaman geri çəkilirdi. Çantasından köhnə şəkli çıxardı. Şəkildə ikisi də

gülürdü. O an başa düşdü ki, insan bəzən birini itirmir — sadəcə ona çata bilməyəcəyi

bir məsafədə yaşayır.

Öz-özünə pıçıldadı:

“Man səndən  sonra 12 şəhərdə oldum. 13

kilo aldım. Neçə dəfə saçımı kəsmişəm… Neçə dəfə saqqal uzatmışam, kəsmişəm və

yenidən böyütmüşəm. Çevriliş oldu. İnqilab oldu. Sülh gəlmədi. Müharibə bitmədi.

Sənin üçün darıxıram…”

Səsi küləyə qarışdı.

Bir qadın keçdi yanından. Saçları onun saçlarına bənzəyirdi. Ayağa qalxdı, bir

neçə addım atdı, sonra dayandı. Çünki insan bəzi ümidləri qovmamalıdır. Yoxsa

onlar da ölür.

Gecələr ən çox küçələr yorurdu onu. Çünki hər küçə bir xatirəyə çıxırdı. Hər

işıq dirəyinin altında onunla danışmışdı sanki. Hər kafedə bir dəfə onu gözləmişdi.

“Sığınacaq axtarmağa bir yer də tapa bilmədim,” — deyə düşündü.

“Getdiyim hər yerdə səndən bir nəfəs buraxdım.”

O, getdiyi bütün şəhərlərdə özündən çox onu yaşamışdı. Metro dayanacaqlarında,

park skamyalarında, ucuz otel otaqlarında… Bəlkə də doğrudan, bir gün o qız həmin

küçələrdən keçəcəkdi.

“Bəlkə də eyni küçədə gəzərsən. Ayaq izin mənimkinə tuş gələr. Bəlkə nəfəsim

saçına dəyər…”

İnsan bəzən geri dönmək üçün yox, darıxılmaq üçün gedirdi.

O isə çox uzaqlara getmişdi.

Bir səhər xəbər oxudu: “Yer öz oxundan 12 santimetr sürüşüb.”

Uzun müddət ekrana baxdı. Sonra acı-acı gülümsədi.

“Neçə kilometr yol getdiyimi bilmirəm. Yer öz oxundan 12 sm sürüşdü… Sinəmdən

bir qarış belə sürüşmədin.”

Və o an anladı ki, bəzi insanlar ayrıldıqdan sonra yox olmur. Sadəcə insanın

daxilində daimi bir ölkəyə çevrilirlər. Orada müharibə heç vaxt bitmir.

Mənbə: https://edebiyyat.az/

***

Yenə yağış yağır bu boş şəhərə,
Yenə ağacların duası çindir.
Adamsız şəhərdə bir ağac olmaq
Susuz səhralardan daha çətindir.

Meyvəsi kölgədir, kölgəsi meyvə,
Uduzur ömrünü gündə bir yoxa.
Bu ağac bəxtindən haçan yarıya,
Öyrənib, ümidi hey boşa çıxa.

Göylər… ümid yeri… son güman yeri,
Göylər əl uzadar yerdəkilərə…
Yarıyolda qalmaz göydən gələnlər,
Gec də olsa çatar yerdəkilərə.

***

Hər gedən ayağında bir az ömür apardı,
Tükətdilər, tükəndik bir uğursuz andaca.
İçimizə qısılıb susacaqdıq, bəlkə də,
Bir udum xoşbəxtliyi, dadardıqsa sondaca.

Nəfəs-nəfəs ərimək yaşamaq adlanırmış,
Hamı kimi bizi də bizə verən olmadı.
Bəxtdən başımız üstə hansı bulud düşdüsə,
Elə qalın oldu ki, bizi görən olmadı.

Ümid bilib böyütdük, seçdi dönük çıxmağı,
Sinəmizdə gəzirmiş ömrümüzün yağısı.
Hər gecə zümzümədi, hər səhər oxşamadır,
Bu gün ürək ağrısı, sabah ölüm ağısı.

Yaddaş qeydi

Mən səni də hardansa tanıyıram, hardansa,
Xəyalların dənizdə batan yeri olmasın?
Mən səni də hardasa unutmuşam, hardasa,
Yaddaşımın ağrıdan itən yeri olmasın?!

Can üstündə ümiddir yaşamağın bir adı,
Kölgələrin altına min bir arzu cəm olur.
Günəşə gülümsəmək bəzən olur, bəzən yox,
Bəzən də ümidlərin gözü elə nəm olur.

Günahkar axtarmağın zamanı çoxdan keçib,
Barışmışıq necə var, elə ömür sürürük.
Yaşamağa hələ ki zamanımız çatışmır,
Hələ bikar deyilik, hələ ömür sürürük.

Üşüyən heykəl

Üşüyən heykələm yağışın altda,
Sinəmdə ürək yox isinə canım.
Kim ayaq saxlayar, kim hal soruşar,
Adamsız şəhərdə adam dörd yanım.

Gözümdən min sual tuşlanıb göyə,
Sual yağışıyla cavab verirəm.
Yağış altda qalmaq bilirəm, nədir,
Tanrı, mən sənə çox əzab verirəm.

Mənim bağışlanmaq istəyim yoxdur,
Son nöqtə torpaqdı, daşdı uzağı.
Bir gün biri çıxıb soruşacaq ki,
Niyə yağış altda qoydun uşağı?

***

Ömürdən uzaqda bir kirayə tut,
Qapını tanıyan kəsin olmasın.
Divarlar ardında həmişəlik sus,
Kiməsə çatası səsin olmasın.

Səni sən olmaqdan çoxdan çıxarıb
Bu fil yorğunluğu, bu zindan acı.
Oxşa, oxşadıqca o sərt süngünü,
Sol köksün üstünə tuşlanıb ucu.

Ömür çox qısadır, dar ipi kimi,
Həyatla aranda bir kötük qalır.
Yaxud da divara çiyin verirsən,
Yadında bir o səs, bir tətik qalır.

Mənbə: https://edebiyyatqazeti.az/

Məlikməmmədin ölümü

Məlikməmmədi hamı sevər… Axı o güclüdür, hamıdan, hamıdan güclüdür… Məlikməmmədin ətini duz yandırar – dinməz, qəlbini söz yandırar – dinməz… Divin əsir etdiyi qız qorxusundan səsini çıxarmaz. Hər dediyini edər… Məlikməmməd qurtarar onu əzabdan. Bir qəhrəman kimi sevər Məlikməmməd. Amma bircə an belə sevməkdən yorulsa, üzərinə hücum çəkər ordular…

Hamı, hamı küsər ondan. Və beləcə, məhv edərlər bir qəhrəmanı qəlbiqara adamlar. Qınaya-qınaya, əzə-əzə… Div isə nağıllarda pis olar. Şüşəsi qırılsa, içindən çıxan göyərçinə “sülh rəmzi” deyər adamlar, adamcığazlar…

Real həyatda qəhrəmanları heç vaxt bağışlamırlar…

***

Duyğusal asılılıqla sevmək bir-birindən o qədər uzaqdırlar ki… İnsanların “olmazsa olmaz”ı olmaq faciədir… Qarşındakı insanı gücləndirməkdir sevgi, zəiflətmək yox. Kimsə səndən asılıdırsa, deməli, onu sevmirsən, ona yazığın gəlir sadəcə… İnsanları özünə bənzətməksə ayrı bir faciədir… Hamı özü olsun… İnsanların dahası olmaq gözəldir… Sevdiyini düşündüyün adam sənsiz də yaxşıdırsa, deməli, sevi(li)rsən…

***

Özümüzdən daha çox sevdiyimiz adam yenə də özümüzdür. Ən işıqlı gündüz hüzurumuz, ən qaranlıq gecə özümüzdən uzaqlaşmağımızdır… Özümüzdən asılı hala salmağa çalışmadığımız hər bir adam doğmamızdır…

Bilirəm, sevdalar şəhərinə çatmaq asan deyil. Ölümə gedərkən, eşqimizi özümüzlə aparmaqdan savayı nə edə bilərik?

***

Yollar, yollar… Səpələnər, şaxələnər, çözələnər… Sevinər qəlblər şəhərinin aşağımərtəbəli arzuları…

Yollar, yollar, saxlar keçmişi gələcəyin ümidgahında… Kələ-kötürləri həyat rəngində. Zolaqları abdal düyününə bənzər.

Hara gedirik? Sonuncu mənzildə mələklər bizi gözləməyəcəkmi? Bəlkə də şeytanı yarı yolda düşürtməli olacağıq…

Ayna qırılsa, səni itirməmək üçün hər şeyə getmərəmmi?!

Sevgili qəlbim, gəl barışaq, iş-işdən keçməmiş…

***

İçimdə qəribə bir təlatüm var. Təlatümün ağına da, qarasına da lənət deyən nəfsim ilan kimi qıvrılır içimdən çölümə doğru. Beynim ürəyimin üzərində o qədər hakimiyyət qurub ki, eşq yadıma düşəndə utanıram.

Ağıllı olmasam, öləcəyimdən qorxuram.

Sevsəm, bağışlarmı məni beynim? Ah, bu nə gözəl ritorik sualdır…

Müqəddəs nöqtəni tapacağım günə qurban demişəm…

Canımı…

Mənbə: https://edebiyyatqazeti.az/

“Gələcək gün” romanının qəhrəmanı Firudin İbrahimi ilə bağlı Mirzə İbrahimovun 1949-cu ildə qələmə aldığı və “Kommunist” qəzetində dərc olunmuş məqaləsi (İxtisarla)

Nizami dar ağacına gedərkən şadlıq edən bir qəhrəmanın əfsanəsini yaratmışdır. Həmin qəhrəmandan soruşurlar: “Bir neçə dəqiqə sonra öləcəksən, niyə sevinirsən?”. O:

– Bu az qalan ömrümü nə üçün qəm-qüssə içində keçirim? – deyə cavab verir.

Bu qəhrəmanı, həyatı tərənnüm edən mübarizə və yaşamaqda məna tapan böyük şair xəyalı yaratmışdır. Lakin belə mərd və məğrur qəhrəmanlar yalnız şair xəyalının məhsulu olsaydı, xalqlar tarixi çox kasıb və yeknəsəq olardı. Azadlıq döyüşləri və inqilabi mübarizələr hər xalqın tarixində yüzlərlə belə qəhrəman yetişdirdiyi üçün romantik bir gözəlliyə malikdir. Azərbaycan xalqının 1945-1946-cı illərdə İran istibdadı və əsarəti əleyhinə apardığı şərəfli azadlıq mübarizəsinin qızıl səhifələrində də Nizami əfsanələrinin qüdrət və gözəlliyini saxlayan yüzlərlə bu cür qəhrəmanın şəkli çəkilmişdir… Budur, o şəkillərdən birisi, tamaşa edin…

Amerikan-ingilis tankları və təyyarələri ilə Cənubi Azərbaycana soxulmuş, onun şəhər və kəndlərini xarabazara çevirən İran işğalçı orduları Təbrizi qana boyamışdılar. Qəhrəman demokratlar amansızcasına təqib olunurdular. Onları günün günortaçağı sorğusuz-sualsız güllələyir, arvad və uşaqlarını diri-diri quyulara atır, qızlarını soyundurub küçələri gəzdirirdilər. Mürtəcelər canlı insan bədənindən məşəllər düzəldir və demokratların evlərini talan edib yandırırdılar. Təbriz məhbəsləri ağzına qədər adamla dolu idi.

…Belə bir zamanda, məhbuslardan birisinə səhər tezdən asılacağını bildirmişdilər. Bütün gecəni ölüm hökmü altında yaşayan və yoldaşlarına insanın xalq qarşısındakı borcundan, mübarizə və həyatın şirinliyindən danışan məhbus sübh açılarkən durub səliqə ilə üzünü qırxmış, təmiz köynək geyib təzə qalstuk bağlamışdır. Təəccüblə:

– Bu nə üçün? – deyən yoldaşına o, belə cavab vermişdir:

– Biz təmiz və aydın bir həyatla yaşadıq, nə üçün dar ağacı altına əzgin və çirkli gedək?!.

Bu qəhrəmanın adı Firudin İbrahimidir. O, Azərbaycan demokrat partiyasının üzvü, milli dövlətin prokuroru idi. Onu şəxsən tanıyanlar bilir ki, Firudin ancaq bu cür hərəkət edə bilərdi…

Firudin 1918-ci ildə Astarada doğulmuşdu. Yeddiillik məktəbi orada qurtarmış, sonra Tehran darülfünununun Hüquq fakültəsində ali təhsil almışdı. Həyatı əvvəldən xalq ilə bağlı olmuşdu. Hələ uşaq ikən, atası mütərəqqi görüşləri üçün müstəbid Rza xan tərəfindən Azərbaycandan sürgün edilmişdi.

1945-ci ilin axırları, Cənubi Azərbaycanda demokratik dövlətin yaranmasının ilk günləri idi. Hələ Zəncanda satqın mülkədar Zülfiqarinin quldurları, Urmiyada sərhəng Zəngənənin hərbi hissəsi demokratik xalq hakimiyyətinə tabe olmaq istəməyib qanlı terror düzəltmişdi. Müstəbid və mürtəce İran dövlətinin qoşunları Azərbaycana girmək üçün Qəzvinin qapısında – Kirəcdə dayanmışdı. Belə bir zamanda Firudin İbrahimi Pişəvəri tərəfindən yenicə prokuror təyin edilmişdi… …O, bir yandan köhnə, pozğun əxlaqlı prokuror işçilərini yeni, xalq üçün yaşayan məsləkli və vicdanlı adamlarla əvəz edir, o biri yandan xalqın qəddar düşmənləri, xarici imperialistlərin satqın nökərləri olan mürtəcelərlə amansız mübarizə aparırdı.

Onun ilk atəşin çıxışı Azərbaycan xalqının cəlladı, silahsız Urmiya demokrat-kəndlilərini tankların altında əzmiş sərhəng Zəngənənin mühakiməsində olmuşdu. Firudin aydın və kəskin dəlillərlə Zəngənənin cinayətlərini sübut edərək ona ölüm cəzası tələb etmişdi. Sabahısı liberal təbiətli və hər işdə “mötədil siyasət” tərəfdarı olan bir ağa “xeyirxahlıqla” Firudinə müraciət edərək:

– Oğlan, sən hələ çox cavansın, – demişdi, – dünya görməmisən, mənim sözlərimə qulaq as, bilməyə-bilməyə ki, bu işlərin axırı hara gedib müncər olacaq, niyə belə tünd başlamısan. Niyə özünə düşmən qazanırsan. Bir fürsətdir keçib əlinə, olmusan müddənlümumi, istifadə elə, özünə dost qazan. Demirəm Zəngənəni təmizə çıxart, yox, amma ölüm də tələb eləmə…

Bu sözlərdən Firudinin siması ona xas olan qəribə bir uşaq təbəssümü ilə işıqlandı:

– Deməli, xalqın mənə etibar etdiyi vəzifədən bir sərmayə kimi istifadə edim? Yox! Mən bunu bacarmayacağam. Bizim hərəkat Azərbaycan tarixinin parlaq və müqəddəs bir səhifəsini təşkil edir. Bu hərəkat köhnə quruluşu dağıtdığı kimi köhnə əxlaqı da dağıdır. Biz xalq işindən şəxsi xeyrinə istifadə edən fasid və əxlaqsız adamların yolunu tuta bilmərik. Belə etsək gələcək nəsillər bizə lənət oxuyar. Biz dostla da, düşmənlə də “müdara etməyə” çalışan, pisə də yaxşı kimi boyun əyən bazar əhlinin əxlaqı ilə də yaşaya bilmərik. Biz əsri siyasət və idealı meydana çıxmış bir firqənin övladıyıq. Bu firqənin bayrağında “xalq və azadlıq” sözləri yazılmışdır. Bu iki söz bizim bütün məramımızdır. Ona zidd olan hər kəs bizim düşmənimizdir və ölümə layiqdir.

Firudinə “nəsihət” vermək istəyən ağanı bu sözlər qane etmədi, hətta onlardakı məna və məntiq, deyəsən, ona qətiyyən anlaşılmaz göründü:

– Oğul, məram məramlığında, adama yaşamaq da lazımdır. Adam gərək bir sabahkı gününü də düşünsün, birdən olmadı belə, oldu elə, Pişəvəri getdi, Tehran gəldi, Zəngənəni, ya qeyri bir Zəngənəni də gətirdi qoydu Təbrizə vali. İndi elə tərpən ki, onda özünü dar ağacına çəkməsinlər. Mən bunu deyirəm. Yəni deyirəm ki, adam öz-özünə ölüm hökmü çıxarmasa yaxşıdır.

Firudin çox ciddi bir hal aldı:

– Siz güman etməyin ki, mən elə bir günün mümkün olacağını düşünməmişəm. Yox, mən onu sizdən qabaq düşünmüşəm, çünki mən Tehranın satqın dairələrini də, onların ağalarının siyasətini də sizdən yaxşı bilirəm. Lakin elə o günü düşündüyüm üçün də mən Zəngənələrə ölüm hökmü tələb etmişəm. Çünki biz xalqın taleyi ilə ehtikar edən alış-verişçilər deyilik, onun azadlığı yolunda mübarizəyə qalxmış sərbazlarıq. Ölüm bizi qorxutmur…

Firudin İbrahimi son dərəcə təvazökar, xoşrəftar, mədəni bir insan və yaxşı yoldaş idi. Düzlük və sədaqət onun xasiyyətinin əsas cəhətləri idi. Firudin Azərbaycan xalqının azadlıq mübarizəsinə son nəfəsinə qədər sadiq qaldı. O, gənc və saf həyatını xalqımızın qəddar düşmənləri olan İran mürtəceləri əleyhinə, vətənin azadlığı və səadəti yolunda mübarizədə qurban verdi. Azərbaycan xalqını böyük övlad məhəbbəti ilə sevən Firudin İranda yaşayan başqa xalqlara da azad və xoşbəxt həyat arzu edirdi. O deyirdi:

– İnsanlar arasında ümumən ədavət toxumu səpmək çirkin işdirsə, xalqlar arasında ədavət törətmək yüz qat çirkin və murdar işdir.

Onun ruhi mətanət və böyüklüyü, imperialistlərə qarşı nifrəti məhbəsdə olarkən parlaq bir şəkildə özünü göstərdi. İngilis və Tehran müxbirinin zindanda Firudinlə olan görüşü bu cəhətdən çox maraqlıdır. Müxbirlərə verdiyi cavablar göstərir ki, Firudin məhbəsdə də ruhdan düşməmiş, öz səliqə və təmizliyindən əl çəkməmişdi…

Tehran mürtəceləri xalqın qəzəbindən qorxaraq Firudini səhər saat beşdə Təbrizin Səttarxan xiyabanının başlanğıcında Gülüstan bağının ağzında edam etdilər. Buna baxmayaraq qocaman Təbriz öz sadiq oğlu ilə ləyaqətlə vidalaşdı. Onun məğrur halda dar ağacına getdiyini görənlər ayaq saxlayır, uşaqlar və qocalar böyük bir kədər içində dayanıb başını aşağı dikir, başı çadralı qadınlar uşağını qucağına basaraq: “Ah, Firudin!” – deyə göz yaşı tökürdü. Çünki nəcib ürəkli Firudini xalq böyük bir məhəbbətlə sevirdi. Tehran mürtəceləri öz xarici ağalarının əmri ilə Azərbaycanın bu mərd və namuslu oğlunu Təbrizdə dar ağacından asdılar.

“Kommunist” qəzeti

4 iyun 1949, №108, səhifə 3.

Mənbə: https://edebiyyatqazeti.az/

Yaxşılıq

Bir Allah var, yaxşılıqdır gözümdə,
O var olub hər bir kəsin özündə,
Gəz Allahı sən yaxşılıq sözündə,
Kasıbların pənahıdır yaxşılıq,
Allahların Allahıdır yaxşılıq.

Yaxşı olma yaxşılıqdan ötəri,
Yaxşılıq et, qoy olmasın xəbəri,
Ək, dünyada birə yüzdür səməri,
Qızıl taxıl dənəsidir yaxşılıq,
Kimə versən dönəsidir yaxşılıq.

Ay acı dil, şirin söz qoy dilinə,
Əl uzatdım, əlini ver əlimə,
Sən də əl tut öz xalqına, elinə,
Əl atmaq yox, əl tutmaqdır yaxşılıq,
Öz-özünü unutmaqdır yaxşılıq.

Yaxşılığa qoyulmayıb tərəzi,
Yaxşılıq et, sil qəlbindən qərəzi,
Böyüklükdə yoxdur onun əvəzi,
Arşın ilə ölçülməyib yaxşılıq,
Pislik ilə kiçilməyib yaxşılıq.

Pislik etmə, heç vaxt üzün ağ olmaz,
Pislik gəzən yaxşı olmaz, sağ olmaz,
Eşələrsən, dərə olar, dağ olmaz,
Dərələri nurla doldur, yaxşılıq,
Yaxşı olmaq çətin yoldur, yaxşılıq.

Yaxşılıqla yola gətir hər pisi,
Qızıl elə qara daşı, göy misi,
Al tənbəli, ev yıxanı, hərisi,
Bu dünyaya layiq elə, yaxşılıq,
Layiqləri ayıq elə, yaxşılıq.

Mən xalqımdan çox yaxşılıq görmüşəm,
Öz payımdan hamıya pay vermişəm,
Yaxşılıqdan qızıl saray hörmüşəm,
Qal baxtımın sarayında, yaxşılıq,
O tayında, bu tayında, yaxşılıq.

Birinci

Düşünən bəşərin,
Qoca dünyanın
Hərlənən təkəri birincilərdir.
Güllə sıxımının asan hədəfi,
Yükün fil çəkəri birincilərdir.

İnqilab hayqırdı,
Tufan bağırdı!
Birinci oğlunu tarix çağırdı!
Zəif birincilər ikinci oldu;
Bir gün gecikənlər
Üçüncü oldu.
Dünya öz hökmünü elə dəyişdi –
Birinci adamdan birinci oldu!

Birinci intihar,
Birinci ölüm!
Birinci ölümün ağzından dönüm!
Ömrün gödəkliyi,
Yolun təkliyi,
Böhtan kələfçəsi,
Yalan yumağı,
Başının üstündə düşmən çomağı
Birinci olmağın yol yoldaşıdır,
Birinci – sabahın vətəndaşıdır!

Anam Nəsibə – qızım Nəsibə

Yuxuda ağlayıb – gülürsən bu gün,
Ay qızım, nigaran qoymusan bizi.
Sən gözəl Bakını yuxuda gördün,
Yoxsa həbs olunan ana Təbrizi?!

Gözü qamaşdırır dişinin ağı,
Yanağın Şirvanın ağ pambığıdır.
Araz qundağının qırmızı bağı,
Göygöl bələyinin göz muncuğudur.

İki vətən olub bir xalqımızdan,
İki sərhəd olub vətənə bir çay.
Elə gülməlisən, danışmalısan –
Nə o tay incisin, nə də ki bu tay.

Mən bir güllə idim, tüfəngə doldum,
Hədəfə dəymədim – çıxdım hədəfdən.
Arazın içində bir ada oldum,
Nə o tərəfdənəm, nə bu tərəfdən.

Boy at, körpə balam, qovuş vətənə,
Ömrünü o taya-bu taya bağla.
Qızım, nə versələr bu tayda sənə,
Götür, o tayın da payını saxla!

Qızım, mühəndis ol – su mühəndisi,
Dünya çaylarını Araza içirt.
Yaxşı seç dünyada yaxşını, pisi,
Arazı Culfadan, Salyandan deyil,
Arazı Zəncandan, Qəzvindən keçirt.

Ortadan açılmış kitab kimidir,
Baxır Astarlar sərhəd tirinə.
Söykənir Culfalar sərhəd tirinə,

Mənim qollarımı iynə-sap edin,
Tikin Astaranı biri-birinə.
Çayları, yolları iynə-sap edin,
Tikin Culfaları biri-birinə.

Sabah sən vətənə getmək istəsən
Gərək nə icazə, nə izn olsun!
Xalqın birləşməsi elə indidən,
Qızım, qoy gəlinlik cehizin olsun!

Sağ ol

Gətirdiyin bu hədyədən nə qəsdin? –
Mənə sağ ol deyibsənsə, bu, bəsdir,
Bundan sonra nə versən də əbəsdir,
Mən “sağol”un qurbanıyam, sağolmuş,
Sağ olmayıb kim “sağol”a ağ olmuş.

Babam pula “can” deyənə qul dedi,
Qul nədir ki, iki üzlü pul dedi,
Mal-dövlətə palan dedi, çul dedi,
Sağol idi hər səfərdən sovqatı,
Sağol idi başdan-başa həyatı.

Saqqalının süd işığı bulaqda,
Əllərinin hərəkəti budaqda,
Alın təri dən-dən olub torpaqda,
Sağ ol, baba, əlin, qolun var olsun,
Allah sənə hər bir yerdə yar olsun.

Mən dadmışam xalqın “sağol” balından,
“Sağol” tutub hər bir yerdə qolumdan,
Neçə illik səfərimdən yolumdan,
Evə bir cüt qəşəng “sağol” gətirdim,
Hər şey verdi, mən “sağolu” götürdüm.

Mənim xalqın sağolluqdan doğuldu,
O, hər xalqa, hər millətə oğuldu.
Xalqın elə bir adı da “Sağoldu”,
Xalq nədir ki, salamlardır, sağollar,
Bir sağola yüz yaşayan oğullar.

Atam düşdü dağa-daşa, meşəyə,
Qoymadı ki, möhtac olaq bir şeyə.
Bir yol sağol deməmişəm kişiyə –
Nə olar ki, mən gedənə sağ ola,
Gedib dönüm qabağında “sağola”.

Mənim xalqım sağolluqda birinci,
Hər sağolu bir səadət, bir inci.
Mənəm onun sağolunun sevinci…
Mən xalqımdan bir “sağol” da alaram,
Qismət olsa, sağol baba olaram.

Öləndə…

Öləndə kəfənim ikiqat olsun,
Mən həm o tayınam, həm də bu tayın.
Qoy bütün dünyaya belə yayılsın
Öləndən sonra da birlik harayım.

Öləndə kəfənim ikiqat olsun,
Ruhum o taydadır, qəbrim bu tayda.
Dözümlü xalqıma heykəl qoyulsun
Ortadan qurumuş bir dəli çayda.

Bir gün xalqım üçün şairləşəndə,
Şair torpağıma quylanacağam.
Vətən birləşəndə,
Xalq birləşəndə
Mən də öz qəbrimdən boylanacağam.

Daha

Dərdi dərd olmuşdur elin də mənə,
Ağladım, bir naşı güləndə mənə,
Heç kəs ağlamasın öləndə mənə,
Mən heç vaxt, heç zaman ölmərəm daha!

Azad qardaşım var, onunla xoşam,
Mən gərək sahili sahilə qoşam,
İki bölünməkdən elə qorxmuşam,
Çöpü də ikiyə bölmərəm daha!

Dənizlər, dəryalar mənə dayazdır,
Ən dərin bir çay var, o da Arazdır.
Mənə görüş verin, azadlıq azdır,
Görüşsəm, ayrılmaq bilmərəm daha.

Ömrümdən qürbətlər, yadlar qovulsun,
Keçmişim yiyəsiz qaldı, qoy olsun!..
Ancaq gələcəyim mənimki olsun,
Mən onu ömrümdən silmərəm daha!

Mənim səadətim hardasa itdi,
O asan gəlmişdi, asan da getdi,
Mənə nə etdisə səadət etdi,
Bədbaxt səadətə gülmərəm daha!

Qorxaqlar önümdə çöküb əyilsin,
Vətənsiz vüqarım göyə dikəlsin;
deyin azadlığa, ardımca gəlsin,
Mən onun ardınca gəlmərəm daha.

Mənbə: https://edebiyyatqazeti.az/

Nә dağ var, nә duman var,
Gözümdәki çәn nәdir?!
Mәn ki qocalmamışam,
Saçımdakı dәn nәdir?!

Nә görmüşdüm, nә görüm,
Qәm çörәkdi, ye görüm.
Dәrddәn uca de görüm,
Bu dağlara tәn nәdir?!

Hicran dönür hicrәtә,
Qәm dönür fәlakәtә.
Düş bircә gün qürbәtә,
Bilәrsәn vәtәn nәdir!

Almaniya, Münhen xәstәxanası, 2008, 13 mart

Ey Haqqın varlığı, mәni sәn qoru,
Mәn sәni qәlbimtәk duyanlardanam.
Sәsindәn güc alıb, sözündәn tәpәr,
Sevgimi dünyaya yayanlardanam.

Çiçәklәr açılar gün işığında,
İmanlar paklaşar din işığında.
Sәhәr aynasında, dan işığında,
Sәni gözüm nuru sayanlardanam.

Canımda, qanımda halaldan maya,
Sinәm qәm çәpәri, köksüm sal qaya.
Dostun olmaq üçün gәldim dünyaya,
Allahın özünә әyanlardanam.

Var olsun bu dünya, sabahı varsa,
Yox olsun, sabahın tamahı varsa.
Qәlbimin nә qәdәr günahı varsa,
Gözümün yaşıyla yuyanlardanam.

Sükutun, xәlvәtin keçdim çәminә,
Çәkildim әbәdi ruh alәminә.
Tamarzı qalmadım dünya qәminә,
Dәrdin çoxluğundan doyanlardanam.

Haqqımın uğrunda çәkdim davamı,
Kafir zәhәrlәdi tәmiz havamı.
ƏSƏRLƏRİ
Peyğәmbәr qәlbindә qurub yuvamı,
Müşriklәr bağrını oyanlardanam.

Qәlbimdә dillәnәn hәr sәs, hәr sәda,
Bir Allah eşqiylә ötdü dünyada.
Min canım olsaydı, verәrdim fәda,
Bir canı yolunda qıyanlardanam.

Almaniya, Münhen xәstәxanası, 2008, 9 mart

Tarix üzrə fəlsəfə doktoru, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Fərdi Prezident təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının QARABAĞ Bürosunun Rəhbəri 

Kulis.az Həyat Şəminin yeni şeirlərini təqdim edir.

SULU-SULU PIÇILTILAR

Ələnib bitmiş çiskini əmir torpaq,
susadım…
Ağaca sırğa olan damcılar,
zamanın donmuş anıdı.
Öpür havanı tumurcuqlar,
hava yüksəlir ağır-ağır,
darıxmaqdı bunun adı,
anladım.

Doğulmaq istəyən günəş yox,
Tərk və dərk olunan həqiqətdir.
Bitmiş bir gecənin davamı kimi deyil,
əzəli bir işıq tək
gəldin ağlıma.

Sakaryanın sahilində od qaladım,
Dilim-dilim
yanırdı yaddaşım.
Girdim keçmişə,
qarışdım çaya,
uzandım Arazdan o taya…

Bir su səsi gəldi,
sulu-sulu pıçıldayırdı…
Axdı ürəyimə
Sakaryanın bir qolu
boynuma dolandı,
daşıdım min illik müdrikliyin ağır zəncirini…

Anladım ki,
bütün çaylar “Vətən” adlı okeana susayır…
özündən qaçmağın son dayanacağında
üşüdüm…

Alovun suya verdiyi and yerindəydim…

İnsan xatirələri tökülməsin deyə
tutar göz yaşlarını…

BAĞ

Ucu açıq fikrinin –
Bağ verim, bağla…
Çıx düşdüyün yerdən
Könlümə sultan ol!

Quyu dərin,
Baxtın ağzı dar,
Sevdan ağırdan ağır…

Dilin sükut olsun,
Köynəyin səbirdən.

Ucu açıq fikrinin,
Bağ verim
Bir nöqtəyə bağlan.

VƏTƏN ANTOLOGİYASI

İncə bir sükutla sındı qayalar,
Ağır daş diliylə dindi qayalar,
Mənim yastığımdır indi qayalar,
Başımın altında yuxumdu Vətən…

Nəfəsim küləyə, qanım laləyə,
Qarışdım ruhumla göydə haləyə,
Çevrildim nağıla, döndüm naləyə,
Məni doğuracaq, toxumdu Vətən.

Mən idim, çoxaldım bizə çevrildim,
Torpağı qoruyan gözə çevrildim,
Qəbrim üstə gələn qıza çevrildim,
Onun göz yaşında salxımdı Vətən…

XƏBƏRİN VAR

Bir nərdivan dayadın
İçindəki divara.
Ruhun azad gəzirdi,
Könül quşun avara.

Pillələr fikir-fikir
Yuxarıya çıxırdı,
Tutunmağa yerin yox,
Sevgin səni yıxırdı.

Çıxdın o dar qəfəsdən,
Sındı içində sükut.
Geriyə yol qalmadı,
Açdığın qapını tut.

Ömrün də cümlə imiş,
Xəbərin var, haqdandır,
Hər cümlənin sonuna
Torpaq dərin nöqtədir.

QUM SAATI

Daşın da canı var, qumun da dişi,
Gəmirir ömrümü bu qum saatı.
Əqrəbə dönürdü boğazdan keçib,
Fikir tunelində uddum saatı.

Nə daşlar oynadı, nə qum töküldü,
Sevgiylə hörülən divar kimiydim.
Sən məni göylərə qaldıracaqdın,
Əsirdim üstündə, hava kimiydim.

Gün gəldi, divara qondu ürəyin,
Ritmini könlümdə hiss eləyirdim.
Sənin gəlişinə qurub qəlbimi,
Zamanı saata hissələyirdim.

Vaxt keçir qoluma qandal olurdu,
Bəxtin boğazından axıb düşdükcə,
Süzülüb içimə töküldü hər şey,
Quyuya dönürdüm dərinləşdikcə.

Birikdi dibimdə günlərin dağı,
Düşdü ürəyimə bir qəm dənəsi,
Zamandan zamana yol gələ-gələ,
Saata çevrildi bir qum dənəsi.

Daşın da canı var, qumun da dişi.
Gəmirir ömrümü bu qum saatı.
Oyanıb gələcəm, duyub gələcəm,
Özümdən sonraya qurdum saatı.

İSTANBULDA YAĞIŞ

Buludda gizlənən Su,
Damcılarda can buldu.
Yağa-yağa böyüdü,
İslanan İstanbuldu.

Sel-su olub axırdı,
Küçədən sual kimi:
Kim demiş yağış yağmaz?
Elə yağar, bal kimi!

Qarşıma su çıxırdı,
Girdiyim hər dalanda,
Sevincim üzə vurdu,
Dərdim yadda qalanda.

Torpaq qoxusu gəldi,
Vətən üçün susadım,
O qədər darıxdım ki,
“Get başımdan, Su!” dedim.

Göydən bərəkət yağdı –
Tut ucundan göyə çıx,
Arzunu tax, bənd elə,
Göyün yaxası açıq.

Susuz dodaqda şükür,
Suçlu əldə tövbəydi.
Allaha əl açırdım
Dua üçün – növbəydi.

TORPAQ

Gizlədir dar qarnında tarixin daşlarını,
Oxuya bilirsənsə munis yaddaşlarını –
Dərin kitabdı Torpaq.

Bu qədim ocaqların külündə can gizlənir:
Ən ulu məskənimiz, Adurbadaqan gizlənir.
Qucağı pakdı Torpaq!

Zilində fəryadım var, bəmindəki qürbətdir,
Hər bir “Mayə” qayıdış, hər “Hicaz” bir həsrətdir,
Şirin Segahdı Torpaq!

Hər gün bir şey pıçıldar, əlində nazlı hilal,
Gecənin nəğməsinə dəm tutar göydə qaval,
Tozunda gizli keçmiş, palçığında istiqbal –
Sonsuz bir oyanışın
Susduğu yerdi Torpaq.

Göbəklitəpə bir səs, min illərin dilindən,
Sıfır nöqtəsi kimi tutmuşuq əllərindən.
Sığmaz ki, bu dar yerə daşan ruhun nağılı.
Açmadı ürəyini, dastanlara dağıldı –
Göbəyi dardı Torpaq.

Və bir son, bir başlanğıc, içində qoca bir iz,
Hər qatında gizlənib sevgili tariximiz.
Susar bütün dillər də, daşlar dilə gələndə,
Çözüm dilsiz zamanın möhürlənmiş əlində –
Səssiz radardı Torpaq.

Daşlarıyla sərtdir o, otlarıyla yumuşaq,
Binələrlə yurddur o, məzarlarla qarışıq,
Məftillərlə sərhəddir – bölünmüş bir can kimi,
Tikanlar canda yara, o isə loğman kimi,
Sarılan qoldu torpaq.

Soyunar ağır-ağır sərtliyini qayadan,
Odur bizi qoruyan, odur bizi oyadan,
Yol keçirər içindən – bir fikir tunelidir,
Soyulmuş dərilərin aşınmayan tənidir,
Dərin bir yoldu torpaq.

Sarmaşıqlar dolanır bu qədim bilməzliyə,
Torpaq bir körpü qurar palçıqdan ölməzliyə.
Nə səs var, nə də səda, yalnızca sükutdur o,
İçində sirlər yatan gör bir neçə qatdır o?
Hüsnü-cəlaldı Torpaq.

Ölüm deyil dönüşüm – daşın torpağa eşqi,
Silər hər bir kölgədən o bihudə təlaşı.
Sonsuzluq qapısıdır əvvəlimə, sonuma,
Çürüyən çiçəklərin sevgi dolu dönüşü,
Sadiq bir yardı Torpaq.

Qaranlıq bir dəhlizdir köklərin yuxusunda,
Hamilə dənələri şişirir yaxasında,
Çatlayan toxumların səsini tək o duyar,
İçindən çıxan sirlə yerin köksünü döyər,
Əzəli sirdi Torpaq.

Ayağımız altında dilsiz bir kitabxana,
Açılar vərəq-vərəq, oxunar xanə-xanə.
Çox hökmdarlar gömüb,
basıb torpaq bağrına,
Dili var, laldı Torpaq.

Xatirə dəftəridir, sirrini yazan da var,
Qələmin yazdığını qılıncla pozan da var.
Udar, fəqət unutmaz, qan sızsa da içinə,
Güvənər içindəki ədalətin gücünə,
Adil bir yerdi Torpaq.

Bir üzü ağ, bir üzü qapqara candı, neynim,
Gecə-gündüz qonağam, nazlı sonamdı, neynim!
Ovcunda zaman yatar, xəyala rəng qatandır,
Gah beşik, gah məzardı, gah da anamdı, neynim!
Hər yerdən haqdı torpaq.
Torpaq torpaqdır, Torpaq!

Mənbə: https://kulis.az/

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının CƏNUB Bürosunun Rəhbəri

İndi biz, göydə Afroditanın arabasını daşıyan göyərçinlə
ayağına məktub bağlanan Şərq göyərçini kimiyik
yorulmuşuq ikimiz də
göydə daha qoya bilmirik iz də
yerə qayıda bilmərik
qəbul etməz bizi dəniz də…!
Kimə deyə bilərik?
-məni əzizlə
bəlkə birlikdə olsaydıq, ruhumuzu əcələ verə bilərik
bir-birimizin olmadan görəsən, ölərdik hansı diz də?!
Daha axtarmırıq bir-birimizi,
uça bilmir səbrimiz də…
Daha bir-birimizi yox
qəfəslərimizi istəyirik…
buluddakı addım səslərimizi izləyirik.
Axı bir-birimizi tapa bilmirik,
görəsən, son nəfəslərimizi gözləyirik?
Bizi aldadıb deyiblər ki, azadlığımız göy boyda
amma bu göy boğur bizi!
Sadiq və xoşxasiyyət göyərçin olmaq,
özü əzab çəksə də, ürəklərə sevinc kimi dolmaq,
görəsən bundan başqa, daha nə yazılıb taleyimizdə ?
Arada qışqırmaq istəyir şərq göyərçini,—Erot oyna bizimlə,
Aqrosu xilas edək,
arxamızca buraxaq iki lələk,
nə qədər qovsa da
çata bilməsin sevgimizə külək…!
Qara göyərçin olmağa razılaşaqmı?
Bəlkə birlikdə olmaqdan ötrü
daha göyərçin olmayaq, eləcə gecəyə qarışaqmı?
Sən də razısansa, onda insanlara əlvida deyəkmi?
Bəzən insan dilində danışmağa məhkumuq
son dəfə kahinlərə kömək edəkmi?
Etməsək, ülkər ulduzundan ömürlük məhrumuq…
Hamıdan uzaqdayıq, deməli hələ məsumuq.
Darıxmaq keçmişdə qaldı, bizimki tənhalıqdı
axı göyərçinlər darıxa bilmir, qəlbləri dardı, sıxlıqdı
alınlarına bir yazı yazılıb, adı ayrılıqdı.
Onlar da insan kimidi,
yaş dolanda gözlərinə, baxa bilmir
Qanadları olsa da, biri o birinin ürəyindən çıxa bilmir…

Nazım Ahmetli

Kırımınsesi Gazetesi

Azerbaycan Temsilcisi

Nəcibə İlkin

Şeirlər

Azərbaycan əsgəri

Hər adın bir tarixdi, boy atdım qüdrətinlə,

Yaşadıq zaman-zaman, sənin rəşadətinlə,

Sarsılmaz hünərinlə, sönməz dəyanətinlə,

Lərzəyə sal dünyanı,  titrət  sən göyü, yeri

Azərbaycan əsgəri!

                    *

Dağsan, əzəmətin var, çinarsan, mən kölgənəm,

Mərmi-mərmi boy atan arzularında dinəm,

Ayağın dəyən yerə vətən deyib sürünəm,

Öləm sənin yerinə sən salamat dön geri,

Azərbaycan əsgəri!

                    *

Hər dönüşün and yerim, şəhidlik zirvəsisən,

Doğmasan balam kimi, vətən kimi əzizsən,

Polad kimi poladsan, Fəridsən, Mübarizsən,

Haqqıma  can verənim, kim verər bu dəyəri!

Azərbaycan əsgəri!

                        *

Vətən adlı Qarabağ, bütöv Azərbaycanım,

Qələbə sorağınla  hər gün açılır danım,

Qəhrəmanlıq simvolum, qeyrətim, haqqım-sanım,

Sən vətən xilaskarım, qalibiyyət zəfəri!

Azərbaycan əsgəri!

                       *

Neçə ildi can verən torpağına can verdin,

Susuz dodaqlarına su yerinə qan verdin,

Halallıqdan doymayan  ömrümə cahan verdin

Azadlığın müjdəsi,  ver qələbə xəbəri!

Azərbaycan əsgəri!

Azərbaycan əsgəri!

Gözün aydın olsun Azərbaycanım

Gözün aydın olsun  Azərbaycanım,

Mübarəkdir, bu azadlıq nəfəsin!

Şanlı Ordumuzun rəşadətiylə,

Yayıldı dünyaya qələbə səsin!

                *

Oğullar doğuldu, böyüdü ər  tək,

Silaha sarılıb,  vətən dedilər.                                                   

Doğma torpağını  azad  etməyə,

Hər biri ən əziz vətən idilər.

                 *

Neçə il işğalda olan Qarabağ,

Bu gün azadlığın nəfəsin duydu.

İgid oğullarım, mərd oğullarım,

Yeni bir tarixin təməlin qoydu.

                *

Qarabağ  adının  azadlığını,

Yazdılar  vətənin vətən adına.

İgidlik rəmzini bir əsgər kimi,

Bəzədi qəhrəman  türk soyadına.

               *

Füzuli, Zəngilan, Cəbrayıl, Ağdam,

Aldı sinəsinə  al bayrağını.

Kəlbəcər, Laçınım, Qubadlı, Şuşam,

Sildi  gözümüzdən həsrət dağını.

               *

Qələbə qazandı Azərbaycanım,

Bu birlik tarixin silinməz yaşı.

Sevindi dünyanın hər bir yerində

Vətənin can deyən qərib soydaşı.

              *

Budur qələbəmiz,  Bayrağımız  tək

Başımız üstündə  hey dalğalanır.

Milli Birliyimiz,  vətən sevgimiz

Ruhumuz  önündə öz haqqın anır.

              *

Qoy dünya tanısın, fəxrimiz kimi

Yumruq tək birləşib qürur, əzmimiz.

Haqqın sədasında dillənsin hər an,

Oxunsun hər yanda Vətən himnimiz. 

               *

Biz Turan elliyik, türk oğlu türkük,

Əl-ələ vermişik vətən göyündə.

Qoy bilsin hər bir kəs birliyimizlə,

Turan yaradırıq  birlik deyəndə.

                   *

Azad yaşayacaq gələcək nəsil,

Bu birlik hər kəsə doğma ocaqdı.

Qələbə qazanan Azərbaycanım,

Həqiqət  yolunda dayanacaqdı.

Eşqimizin qocalığı

Nə qəribə təsadüf…

Dayanmışdıq üz-üzə…

Ayaqlarımız elə bil yerdən üzülmüşdü,

Payız xəyallarımın üstünə

Yaz çiçəkləri  düzülmüşdü…

Yenə göyün yeddinci qatında

Yenə sevgi atında

Çapırdıq dörd nala..

Sevgi yüklü baxışlarda

Əriyirdik az qala….

Susub, danışmırdıq…

Uzun illərin acısını gözündə söndürmək

üçün üşüyən  baxışlarımız danışırdı… 

Sevgi yaşlarını yarpaq-yarpaq

bükən ürəyimiz gizli-gizli alışırdı.

Həsrətindən donmuş dodağımıın pıçıltısında

eşitdim  adını.

Sonra o səs qulaqlarımda, başımda uğuldadı:

-Niyə aldatdın o qadını?!

Gözümdəki buludların  leysana dönüb

puçur-puçur yanağımda çiçəklənməsindən ayıldım.

Sönmüş eşqimizin çırağını yandırmaq üçün                                          

                                 əlimi sənə uzatdım

Donmuşdun xəyalların kimi…

Əlində buzlamışdı xatirələrin yanan dilləri

Nəfəsinin yaza dönən yolunu qar basmışdı

Birdən ayılıb görməmiş kimi yenidən tikdin üzümə baxışlarını…

Bilmədim qar yağmışdı…ya xatirələrin iziydi..

Bir anlıq qar adamını xatırladın…

Sən demə…..

Eşqimizin qocalıq çağı gəlmişdi!!!!

 Gedəsən

Soyunub qəm köynəyini

Üzü dağlara gedəsən.

Gəzib dağları doyunca

Sonra da gözdən itəsən.

           *

Acını çəkə ev-eşik,

Yol gözləyə dost-tanışın.

Çiliklənən xatirələr

Ola sənin məzar daşın.

             *

Dolasan bulud gözlərə

Payız olub, yaz güləsən.

Baş daşından gülümsəyib

Yağış kimi töküləsən.

             *

Anan gələ görüşünə,

Atan qucaqlaya səni.

Sevincdən daşın çatlaya

Dərdlərin ağlaya səni.

           *

Güləsən torpaq  üzünə,

Güləsən külək yaşına.

Son gülüşün xatirinə,

Hamı yığıla başına.

       *

Səni sevən könüllərin,

Qalasan qız yaddaşında.

Darıxdığın ölüm üçün

Ölməyəsən bu yaşında…

Gəlmə görüşümə

Gəlmə görüşümə, gəlmə,

Heç zəng də eləmə…

Unut olub keçənləri,

O mənli xatirələri…

Heç olmamış kimi

Qara bir örtüyə bük, bərk-bərk!

Üstündən qara bir xətt çək!

Hicranımın əli elə qanlıdı,

Səni yenidən ağuşuna alacaq,

Bakirə hisslərimi oyadacaq..

Yox .. istəmirəm, gəlmə.

Könlümün yuvasında sənin üçün

üşüyən günlərimi qoruyuram..

Yana-yana sevgi ilmələri toxuyuram.

Həsrətimin üzü elə soyuqdu,

Lap Sibirin uzaqları kimi…

Əllərim yanır, sənin üçün alışan

dodaqlarım kimi.

Sökəyirəm dodaqlarımı

həsrətimin buz aynasına,

Soyuq nəfəsində çırpınıram,

Özümü məhbəsdə sanıram.

Gəlmə görüşümə, gəlmə

Gəlsən də danışma, dinmə…

Get.. bütün ümidlərim sənin olsun,

Təkcə sənsizliyimi aparma….

Getmə gözlərimdən

 Sevdamın yenicə dil açan çağı,

Söylə, məni hara qoyub gedirsən.

Bir körpə uşağam, kimsəm də yoxdu,

Bu yetim könlümü oyub gedirsən.

                   *

 Sən çoxdan köçmüsən baxışlarıma,

Baxışımda gizli  dayanmısan sən.

Gör neçə illərdi yatıb qalmışdın,

İndi ürəyimdə oyanmısan sən.

                    *

Çıxma ürəyimdən düşüb yağışa –

Olub gözlərimdə leysan, yağarsan.

Qırılar sevdamın qanadı, qolu,

Üzülən qəlbimi oda yaxarsan.

                      *

Getsən gözlərimdən inan ölərəm,

Qəsdinə duraram sən sevən canın.

Çevir ürəyinin başına məni,

Qurbanlığı olum mən bu sevdanın.

Mənə ürəyində yer elə

Mənə ürəyində yer elə bir az,

Baş qoyum sevgimin səcdagahına.

Səninlə bir sevgi ömrü yaşayım

Əl açım Tanrının xoş sabahına.

                   *

Mənə ürəyində yer elə bir az,

Dolaşıq düşməsin sevdamın toru.

Qapında məhəbbət dilənçisi var.

Eşqimə cığır sal, gözümün nuru.

                 *

Mənə ürəyində yer elə bir az,

Eşqin şərbətini doyunca içim.

Yuxular gözümdə yenə ban verir,

Arabir oyanıb gözündən keçim.

                  *

Mənə ürəyində yer elə bir az,

Həsrətin odundan qəlbim üşüyür.

Sökdüm ilmə – ilmə xəyallarımı,

O da gözlərimdə qalıb töşüyür.

                *

Mənə ürəyində yer elə bir az.

Ürəyin qibləgah, gözlərin pirim.

Zəngin saatını ürəyində  qur,

Çalanda səsinə oyana bilim.

Mənim də yerimə ağla, qərənfil

Quruyub gözümdə yaş da qalmayıb.

Mənim də yerimə ağla, qərənfil.

Dağılıb yurd-yuvam, daş da qalmayıb,

Mənim də yerimə ağla, qərənfil.

                  *

Solan ümidlərin doğrusu kimi,

Yanan ürəklərin arzusu kimi,

Ömrümün baharı axdı su kimi,

Mənim də yerimə ağla, qərənfil

                       *

Torpaq yaddaşında qalıb fəryadım,

Tutuldu atəşə əhdim, imdadım,

Zamanın dilində əriyir adım,

Mənim də yerimə ağla,  qərənfil.

                 *

Ağla yetim kimi, ağla mən kimi,

Yağışa bükülən xatirəm kimi,

Əsliyəm, oduma yan, Kərəm kimi

Mənim də yerimə ağla,  qərənfil.

                  *

Ağla külə dönmüş nəfəsim kimi,

Ağla donub qalan o səsim kimi,

Ağla arzum kimi, son kəsim kimi,

Mənim də yerimə ağla, qərənfil.

Mənim Ana dilim, mənim türk dilim

Sən mənim dünyamsan, mənim həyatım,

Sən mənim varlığım, toyum-büsatım,

Sən ana laylamsan, sən ilk bayatım,

Mənim ana dilim, mənim türk dilim.

                   *

Füzuli dünyamın sözü – söhbəti,

Nizami elminin şanı – şöhrəti,

Sən Oğuz yurdumun Qorqud qeyrəti,

Mənim ana dilim, mənim türk dilim.

                     *

Sənsən Üzeyrimin nəğməli dili,

Sənsən Babəkimin vuruşan əli,

Sənsən könlümüzün kükrəyən seli,

Mənim ana dilim, mənim türk dilim.

                     *

Səndə gözəlləşir ruhumun səsi,

Səndə doğmalaşır eşqin həvəsi,

Səndən ilham alır şerin nəfəsi,

Mənim ana dilim, mənim türk dilim.

                 *

Bu dildə tapmışıq haqqı, salamı,

Bu dildə tanıdıq şuru, muğamı,

Sən Ulu xalqımın müdrik kəlamı,

Mənim ana dilim, mənim türk dilim.

                  *

Səni qeyrətinə sığışdırmayan,

Səni ülfətilə qoşa tutmayan,

Gəlsin gözlərindən süd zaman-zaman,

Mənim ana dilim, mənim türk dilim.

Mənim ana dilim, mənim türk dilim.

Mənbə: https://kiriminsesigazetesi.com/

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident mükafatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının BAKI Bürosunun Rəhbəri

Ömürlük məhəbbət olmur, əzizim,
Hər yazın qış payı, payız payı var.
Mürgülü dənizin, susqun dənizin
Küləklər yuxusun oğurlayırlar.

Bir də görürsən ki, boşalıb için, –
Əlindən salmısan, düşüb dağılıb.
Daha heç kim deyil o kəs səninçün,
Baxırsan, yerində sınıqlar qalıb.

Toxunsan, əlini yaralar o qəm,
Qınayıb qalarsan hədər illəri.
Bir də görərsən ki, tamam sökmüsən
İçindən o bəyaz xatirələri…

Bir də baxarsan ki, daşa dönmüsən,
Daşlaşıb içində inamın, sözün.
Elə bil bahardan qışa dönmüsən,
Yanan da özünsən, yaman da özün.

Yollar uzaqlaşır, dəyişir fikir,
Zaman dəyirmandı, əriyir izim.
Bütün ayrılıqlar ömürlük çəkir,

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru.

“Ölmüş insanın yasını saxlamaq, yaşadığını bildiyin insanın yasını saxlamaqdan daha asanmış. Hər ikisinin dadını bilirəm… Ölənin arxasınca ağlayırsan, ağlayırsan… sonda qəbul edirsən. Gəlməyəcəyini bilirsən, görməyəcəyini bilirsən, ümidin tamamən yox olur. Onu qəlbində, xatirələrində yaşadırsan. Bir də ölənin arxasınca xatirələr adətən xoş olur, onun üçün darıxırsan. Amma… xoş xatirələrim nə qədər az olsa da, mən sənin üçün də darıxıram…

Bu gün iki ay tamam olur – bir-birimizin həyatından “yox olmağa” qərar verdiyimiz gündən. Qərar verdiyimiz… Sən qərar verdin, əslində. Elə bildin sən “Nə edək? Gəl ayrılaq, madam yola gedə bilmirik…” dediyində razılaşmayacağam? Canımdan çox sevdiyim üçün yenə qürurumu çeynəyib, qorxaqlığını qəbul edib sevgi dilənəcəyəm səndən? Yox… Edə bilmərəm, bilmədim… O zaman bu sevgi zamanla dəyərsizləşəcəkdi. Paramparça etdiyin qəlbimin bir küncündə gözəl qal sən – yanımda olmasan da…

Məni görməyə zərrə qədər can atdığını bilsəydim, hiss etsəydim, nə olardı deyə düşünürəm hərdən. Yəqin ki, unudardım bütün ağrıları, bütün axıtdığım göz yaşlarımı. Elə bilirsən təkcə sən görə bilmirsən məni? Mən özümü itirdim səndən sonra… Ha toparlamağa çalışsam da, bacara bilmirəm.

Bəs sən? Necəsən mənsiz, ay… Ay… nə desəm, ürəyim soyuyar, bilmirəm ki… Pismi desəm, yaxşımı? Pisə dilim gəlmir, yaxşı desəm, özümə haqsızlıq olar. Bəlkə şeirdəki kimi deyim elə – “… zalım”…

Niyə yazıram bu məktubları, heç özüm də bilmirəm. Bəzən hiss edirəm ki, gücüm qalmayıb, çox yorğunam və duyğularımı – yaxşılarımı, pislərimi – bölüşəcək kimsəm yoxdur. Var, əslində… Ətrafımda çox insan var, amma mən hər şeyi bölüşəcək tək bir nəfəri istəyirəm – səni… Amma sən heç olmadın, heç bölüşə bilmədim nə kiçik kədərlərimi, nə qəlbimdə dolub qalmış bütün duyğuların cəmini.

Beynimdə uydurduğum adama yazıram indi, əslində. Çünki sən məni dinləməyi bacarmadın, məni hiss edə bilmədin. Çox yordun… Son dediklərin sanki valın ilişib qalmış, təkrarlanan mahnı sözləri kimidir beynimdə: “Tamamən yox olaq”… Mənsə heç düşünmədən “Əminsən?” deyə sual verdim. “Hə”… dedin. “Hə”…

Sənə verdiyim ürəyimi incitdin. Çox incitdin. O an… o an ürəyim sanki bir itin ağzında imiş kimi hiss etdim. Ürəyimi çeynədi, çeynədi… sonra tüpürdü…

Yenə də söküb ata bilmirəm səni içimdən. Səndən mənə qalan tək gözəl xatirə o ilk görüşümüzdür. Məni qucaqlamağın… möhkəm… Və bir tək o qucaqlamağına görə, səni mənə çəkdirdiyin hər şeyə görə bağışlayıram, bağışlamaq istəyirəm.

İndi bu məktubu da digərləri kimi yazıb, sonra bir dəfə oxuyub yandıracağam. Külə dönəcək bütün sözlərim, bütün duyğularım. Amma narahat olma, yaxşıyam mən. Həmişəki kimi, yenə nə olursa-olsun gülürəm. Ya da ki… narahat ol! Çox nigaran qal! Məni axtar, çox axtar. Tapınca da çox sevin, həm də çox kədərlən, əhvalın pozulsun. Tapdığın üçün sevin. “Gülümsəyir, yenə gülür. Demək xoşbəxtdir mənsiz”, – deyib içdən-içə ye, bitir özünü.

Amma yox… yenə də qıymıram sənə. Heç qıymıram…

Bu günlük bu qədər. Yenə gedim yandırım sənə heç vaxt deyə bilmədiklərimi.”

Leyla dəftərin ortasından iki vərəqi ehmalca qopardı. İri qəhvəyi gözləri yaşdan daha da böyümüş kimi görünürdü. Amma üzündə qəribə bir sakitlik var idi. Sanki hər şeydən bezmiş, yorulmuş, artıq heç nə ilə mübarizə aparmaq istəməyən bir sakitlik.

Məktubu sinəsinə sıxdı. Digər əli ilə çantasından alışqan çıxarıb maşının qapısını açdı və düşdü. Dənizdən gələn sərt külək saçlarını havaya sovurub üzünü tam örtmüşdü. Leyla qapını örtüb saçlarını üzündən aralamağa çalışaraq dənizə doğru addımladı. Külək elə güclü əsirdi ki, hər addımı sanki geri çəkilirdi. Uçub getməsin deyə məktubu əlində bərk-bərk tutub irəli uzatdı — yandırmaq üçün. Amma bu gün o gün deyildi. Bu gün yandıra bilməyəcəkdi göndərə bilmədiyi məktubu.

Elə bu anda, lap yaxınlıqdan eşidilən bərk it hürüşü onu diksindirdi. Əli boşaldı. Məktub hikkəli küləyin qoynuna düşüb bir anda göyə qalxdı və bir neçə saniyənin içində gözdən itdi. Leyla arxasınca baxıb qaldı. Üzündə acı bir təbəssüm yarandı. Başını yavaşca çevirib itin sahibinə baxdı. Gənc oğlan çaşqın halda üzr istəyirdi.

– Bağışlayın, qorxutdu…

– Heç nə olmaz… – dedi Leyla sakitcə və geri dönüb maşınına doğru addımladı.

***

– A bala, sevdiyin qızı belə başqasına vermələrinə göz yumacaqsan? – yaşlı balıqçı gözlərini qıyaraq Rəsula baxdı.

– Vermirlər ki… özü gedir.

– Sən özün ondan ayrılanda, onu tərk edəndə bilmirdin belə olacaq? – yanında oturan dostu sakit, amma sərt səslə dedi.

Rəsul gözlərini qaçıraraq yavaş səslə dedi: – Dalaşdıq… yola getmirdik. Mən də bir anlıq əsəblə “bitsin” dedim.

Balıqçı başını yavaşca yellədi:

– Rəsul, oğul… nə qədər əsəbi olsan da, “bitsin” demək qadının qürurunu sındırır. Qadın “bitsin” deyəndə, əslində nəyisə düzəltməyini gözləyir, səndən bir addım istəyir. Amma kişi “bitsin” deyəndə… o artıq bitirmək istəyir. Başa düşürsən?

Rəsul dərindən nəfəs aldı.

– Elə alındı… bitməsini istəmirdim… – deyə bir anlıq susdu, sonra davam etdi: – Amma o nə etdi? Atasının dostunun oğluna ərə getməyə razılıq verdi. Ayrılığımızdan heç bir il keçməmiş…

Dostu istehzalı şəkildə gülümsədi:

– Bir il azdır? İndiki qızlar bu gün ayrılır, sabah başqasını tapır.

Rəsul dərhal başını qaldırdı:

– O elə biri deyil… – deyib stulunu itələdi və ayağa qalxdı. – Mən bir az hava alım…

Balıqçı daxmasından çıxıb dənizə doğru addımladı. Gödəkcəsinin yaxasını qaldırıb köhnə, üzü üstə çevrilmiş qayığın yanında çöməlib oturdu. Külək üzünə çırpılırdı. Siqaretini yandırmaq istədi, amma alışqan alışmadı. Qayığın arxasına sığınıb küləkdən gizlənərək yenidən cəhd etdi. Elə bu anda gözü qayığın altına ilişmiş bir kağıza sataşdı. Əlini uzadıb kağızı ehtiyatla çəkdi. Məktub idi.

Oxumağa başladı. Sətirlər irəlilədikcə baxışları dəyişdi. Bir qadının bütün dünyası, bütün həyatı bu iki vərəqin içində idi. Rəsul məktubu qatladı. Əlləri bir az titrəyirdi. Cibinə qoydu və qəfil ayağa qalxıb maşınına doğru qaçmağa başladı.

Onun bu halını görən balıqçı ilə dostu da çölə çıxıb arxasınca səsləndilər:

– Rəsul! Hara gedirsən?

Rəsul dönmədən qışqırdı:

– Mən nə onun, nə də öz həyatımı boş qürura və qorxulara qurban verə bilmərəm!

Maşına minən kimi telefonu çıxarıb zəng etdi. Bir neçə saniyə sonra o tanış, doğma səs eşidildi:

– Alo… Rəsul…

– Sevinc…

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının təsisçisi və direktoru

Bu qədər ölü içində
Diri qaldıqsa – çox şükür.
Beş-üç haqq deyən kişidən
Biri qaldıqsa – çox şükür.

Bitib taqəti dizlərin,
İtib gülüşü üzlərin,
Haqqa xor baxan gözlərin
Tiri qaldıqsa – çox şükür.

Dəni sovruldu xırmanın,
İstər lap göyə dırmanın.
Çaqqalla dolu ormanın
Şiri qaldıqsa – çox şükür.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının təsisçisi və direktoru

Toplananlar dəyişsə də,
Cəmlər dəyişmədi, yavrum.
Sevinc də təzə don geydi,
Qəmlər dəyişmədi, yavrum.

Azıb ömrün qırışında,
Qaraldı o sarışın da.
“Giriş-çıxış yarışı”nda
Çəmlər dəyişmədi, yavrum.

Ömürdə beş fəslim oldu,
Qorqud soyum, əslim oldu.
Qopuz saza təslim oldu,
Simlər dəyişmədi, yavrum.

Bax, dediyin “həmin key”ik,
Həmin yerik, həmin göyük.
Şükr et ki, biz həminkiyik,
Kimlər dəyişmədi, yavrum?!

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident mükafatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının BAKI Bürosunun Rəhbəri

Kimsə dərk eləməz içimdəkini,
Qapalı qutuyam, qaranlıq quyu.
Mən sülhə dəyişdim içimdə kini,
Zamanla duruldu bulanıq suyum.

Zamanla kiridi fırtınalarım,
Sussdum səhra kimi, sussdum çöl kimi.
Kiçildim, bir üzü torpağa sarı,
Uzandım göylərə sarı-əl kimi.

Duayam, mən daha qarğış deyiləm,
Yox, yağış deyiləm, yağış deyiləm…

Yenə köhnə qayıq, yenə tənha mən,
Fırtına həsrətə avar çəkirəm…

Köhnə xatirələr açır yelkəni,
Bulud yaddaşımda göylər tərpənir.

Yoxluğun dünyamda qasırğa, tufan,
Nuhun gəmisiylə savaşda zaman.

Sahildə dayanan balıqqulağı,
Yenə döyəcləyir qumun ayağın…

Tanrının əlində Musa əsası
Suda tükənməkdə balıq nəfəsim…

Sahildə boğulur gözyaşım hədər,
Tutub saçlarımı atıram lövbər.

Yenə köhnə qayıq, yenə tənha mən,
Asıb dor ağacın sahillərimdən

Qalmışam həsrətin göyərtəsində…

* * *

Hər gün bir tel qopur
ruhumun
sevgi simlərindən…
Yavaş-yavaş
Xaric səslənirik
Oxuduğumuz eşq nəğməsində.
Do notu
barmaqlarım arasında susqun,
Re- ni üzgün görürəm.
Bir həsrət çaları var
Mi səsində…
Fa- notu yolun ortasında
peşman və üzgün,
Sol səsi
Sol açarından küskün,
Lya- oktavada
ayrılığa gedən yolun sonu,
Si- bu sevgidəki ən yanıqlı
nöqtə,
Peşmanlıq
Və yalnış həyatımdakı
Son beyt,
Məqtə…
Budur,
bizim musiqimiz səslənir,
Bir günahsız sevgi
ömrün son akkordlarında
bəstələnir,
Gözlərimdəki kədərdə
Dəfn olur…
Maestro,
Götür bu şeiri
İfa et, əlvida əvəzi
Mavi gözlü göy adama,
bulud əlçimlərində…

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru.

Göy üzündə, yer üzündə
Gecəsində, gündüzündə..
Hər yeni gün aydınlıqdır.
Sənin olmaq əminlikdir,
-amanlıqdır.
Sənə uzaq, səndən uzaq
Sənsizliklər bizə tuzaq..
Ümidlər də bulanıqdır.
Sənsiz olmaq sonsuzluqdur,
-qaranlıqdır.
Fırtınada ,qar -ayazda
Dərinliyəm dayazlarda..
Dəli külək qərarsızdır.
Həsrət,hicran nə arsızdır..
-amansızdır.
Gül də açsa, quş da uçsa
Bir ahıma dağlar uçsa,
Mən sağ çıxsam-imkansızdır.
Deməzlərmi: – “bu qansızdır?..”
-imansızdır?
Sənsiz olmaq sonsuzluqdur,
-qaranlıqdır.
Sənin olmaq əminlikdir,
-amanlıqdır.
Taxtım göydə samanlıqdır.
Gedəcəyəm, zamanlıqdır ..

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri

Nəyim varıydı ki, guya?!
Gecəm vardı, yuxum yoxdu.
Mənim səni unutmağa
Sehirli çubuğum yoxdu.

Ürəyimdə nələr çəkdim
Ürəyimdən atmaq üçün.
Ayrılıq münbit torpaqmış
Həsrəti çoxaltmaq üçün.

Ərimişəm, sel olmuşam-
Gözlərində dağ qalmışam…
Mən sənsiz ölə bilərdim,
Şükür, yenə sağ qalmışam.

Guya nə düzdü ki, indi,
Getmə, səhvim ol mənim.
Yenə qarışdır fikrimi,
Yenə məhvim ol mənim.

Ürəyin uçursa mənə,
Dayandırma, nəyi pisdi?
Bu boz-bulanıq dünyada
Bir qırıq rəngim ol, bəsdi.

Nə çöldəyəm, nə yuvada,
Ömür ötüşür yanımdan.
Başıma gələn hava da
Canımdan çıxır, canımdan.

Guya nə düzdü ki, indi,
Getmə, səhvim ol mənim.
Yenə qarışdır fikrimi,
Yenə məhvim ol mənim.

GƏLİRƏM

Yerin pis əməlindən
Üşüyürəm, İlahi –
Göydə bir ocaq qala,
Qızınmağa gəlirəm.

Çiynimdəki hörüklər
Mələklərə yol açıb –
Dəftərimi bilməkçün
Arınmağa gəlirəm.

Qaranlıq peşimandı,
Qardaş bilib işığı –
Kəfənin iç üzünə
Sarınmağa gəlirəm.

Biz uçmaq vərdişini
Doğuluşdan itirdik –
Bir kəpənək belində
Barınmağa gəlirəm.

GÜNƏŞDƏN YUXARI

Yoxdur buğdanın qanadı;
Yük olmadan qarışqaya
Uçsun sünbüldən yuxarı,
Bitsin torpaqdan aşağı.

Sən də bir gün külək olsan,
Yağışın yolunu kəssən,
İslatdığı hər telinin
Dilini, boyunu kəssən,
Ağlar ürəkdən yuxarı,
Susar daraqdan aşağı.

Gözləginən yarasanı
Alatoran düşən vaxtı.
Gündüzləri haraylama,
Gecələrə düşər baxtı.
Qaçar gözündən yuxarı,
Enməz qulaqdan aşağı.

Yıxılmısan, əzilmisən,
Qanamısan zaman-zaman.
Dizlərinə vaxtın izi
Düşüb qapaqdan yuxarı,
Sızıb topuqdan aşağı.

Adını da unutmusan,
Gözünün rənginə kimi.
Eşqin yaman çaşbaş qalıb
Səni gözləyənə kimi;
Baxıb günəşdən yuxarı,
Görüb ocaqdan aşağı.

Hərdən vicdanın sızlayıb,
İçin-için göynəmisən.
Bir az Allahdan yuxarı,
Bir az dodaqdan aşağı…

DÜNYANIN DÜZ VAXTINA

Mən elə bildim böyüyüb
Yetir insan öz baxtına.
Demə, əyri yol gedirmiş
Dünyanın lap düz vaxtına.

Yəhər yüklü ağrıları ,
Dartır köhlən sağrıları,
Qaçır alma oğruları
Həvvanın ta qız vaxtına.

Yorğun idi dar ağacı,
Ölüm də baxdı qıyğacı,
Laylaların ən qısqancı
Dönük çıxdı saz vaxtına.

Kəpənək doğuşdan bəri,
Bir ipəkdi, bir də dəri,
Qışın oğlan həndəvəri
Çəkdi yolun yaz vaxtına.

AYA DOĞRU

Bir iz qalıb yerdən uzaq,
Bir addım var göyə doğru.
Hansı ulduzun tozuyam
Üzüm baxır aya doğru?!

Sanma, zil muğam üstəyəm,
Şur dinləyən can üstəyəm.
Ömrü yenidən izləyən
Təqvim asdım saya doğru.

Çox işlədi buz dolabım,
Dondu içində inadım.
Gizlətməli yerdi sandım
Gün görmədi yaya doğru.

ÜMİD – QARĞIŞ ÇANTASI

Allahın ətəyinə
Boşaltdım çanta-çanta
Şifahi qarğışları…
Alın yazım olmadı-
Göy üzünə həvalə.
Əzbərlərini pozmur
Bildiyim alqışların…

Bir Şahməran vurmuşdu
Yerin əncər qatında
Köklü diləklərimi…
”Yolçu yolunda gərək”-
deyib asdım çiynimə
Yaşlı ümidlərimi…

Mənbə: https://kulis.az/

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikasının Əməkdar mədəniyyət içisi, görkəmli şair, ədəbiyyatşünas, publisist, nasir, tərcüməçi, filoiogiya elmləri doktoru, professor

Həsrət alovunda şam tək əridim,
Ürəyim bələndi çənə, əzizim.
Sözün işığında bəxtəvər idim,
Onu da çox gördün mənə, əzizim.

Eşqin öləziyən bir xırda közdü,
Ayrılıq yelləri əsir deyəsən.
Təkcə umacağım bir quru sözdü,
Onu da sən məndən əsirgəyirsən…

Deyirsən əlini üz sarı simdən, –
Ömür qısadı ha, tələsməliyik!
Imtina eləsək biz sarı simdən,
Sevgi nəğməsindən əl üzməliyik…

Baş aça bilmirəm özüm-özümdən,
Yanılır, kim bizə ağıllı deyir!
Mənə ağıl verib düşmə gözümdən,
Mən dəli sevmişəm, ağıllı deyil…

Sevgini qorumaq deyilmiş asan,
Çalış verməyəsən ayaza məni…
Mən dərya dibində üzən qəvvasam,
Sənsə hey çəkirsən dayaza məni.

Gözlərin nur saçır bəxt ulduzu tək,
Həsrət at oynadır içində sənin.
Mənim məhəbbətim yetim quzu tək
Büzüşüb qəlbinin künsündə sənin…

Kösöv nə söyləsin sinə dağlıya? –
Közdən bərk qorxursan, od arasan da!
Nə qova bilirsən, nə də saxlaya,
Qalmısan su ilə od arasında.

Elə düşünmə ki, məni unutsan
Həyat yollarında xoşbəxt olarsan.
Nur gələn yeganə deşiyi tutsan,
Sən zülmət içində tənha qalarsan…

Bacar al həyatdan arzu-kamını,
Bir gül tək vədəsiz solmaq istəmə.
Sən öz taleyinin intiqamını
Gizli sevgimizdən almaq istəmə…

Tale yazdığını poza bilməzsən,
“Unutmaq” havayı söz-söhbət imiş…
Sevgi dumanında aza bilməzsən,
Sevgi burulğanı müsibət imiş…

O elə şəfqətli, elə gözəldi,
Yox idi gözümdə heç bərabəri.
O, bir arzu idi, xoş bir əməldi,
Yaşayır könlümdə illərdən bəri…

Necə məlahətli, qəşəngdi səsi
Axan saf suların təranəsitək;
Necə də istiydi doğma nəfəsi,
Necə də böyükdü köksündə ürək!

Qarlı qış axşamı soyuq küləklər
Körpə ürəklərə gətirəndə qəm,
Onun bir sözüylə açar çiçəklər,
Nura qərq olardı elə bil aləm!

Min nəğmə gələrdi qulağımıza
Daim çiçəklənən könül bağından.
Elə bil çıxırdıq təzə bir yaza
Soyuq, cansıxıcı qış otağından.

O bizim şəfqətlə sığallayanda
Hərdən başımızı bir ana kimi,
Onun ətrafında biz də bu anda
Olardıq nur görmüş pərvanə kimi.

Heyif ki, əl çatmaz o gözəl günə,
Aradan keçmişdir neçə qış, bahar!
Ancaq saçlarımın üstündə yenə,
Sanki o əllərin hərarəti var.

Ah, ey uşaqlığın gözəl günləri,
Əziz müəlliməm, hardasınız siz?
O məktəb illərim dönsəydi geri,
Önündə hörmətlə indi çöküb diz —

Deyərdim: — Bu şeirim, sənətim üçün
Həmişə, həmişə borcluyam sənə.
Şərəflə keçirib ömrünü bütün,
Nəsillər böyütdün doğma vətənə.

Sözü inci kimi düzdün dilimə,
Öyrətdin düşünüb cümlə qurmağı.
Qələmi bir dayaq edib əlimə,
Çox usta çıxartdın uca bir dağı.

Coşqun bir çay kimi, bir bulaq kimi
Sən həyat eşqilə coşdun, çağladın,
Mümkün olsa idi açmaq qəlbimi
Görərdin orada həkk olub adın.

Sən uşaq könlümün eşqi, ilqarı,
Andıydın, ustadım, dostum, yoldaşım!
Bununçün bu adı daşıyanların
Önündə hörmətlə əyilir başım.

Aşıq Şəmşir, Dəlidağdan keçəndə,
Kəklikli dağlardan xəbər al məni.
Ceyran bulağından qızlar içəndə,
Saz tutub, söz qoşub yada sal, məni.

Hay vurub, qıy vurub, səs sal dağlara,
Gözəllər oylağı göy yaylaqlara.
Mənim bu dərdimi de oylaqlara –
Sinəmdən oxladı bir maral məni.

O ceyran baxışlı baxdı uzaqdan,
Canımı odlara yaxdı nahaqdan.
Yüz il də dolanıb keçsə o vaxtdan,
Unutmaz aləmdə əhli-dil məni.

Gəlmişəm gəzməyə sizin dağları,
Baxım yaylaqlara doyunca
barı…
Bu yerə şairin düşdü güzarı,
Gözəl qarşıladı xoş iqbal məni.

Bəxt məni bu yerə qonaq göndərdi,
Gedirəm,
yamandır ayrılıq dərdi.
Demə, Səməd Vurğun gəldi-gedərdi,
Unutmaz bu oba, bu mahal məni…

İndi gileydən, güzardan
Baş alıb qaçmaq vaxtıdır.
Qapıları döyülməmiş
Taybatay açmaq vaxtıdır…

İndi hər səsdən, hər küydən
Sükuta dönmək vaxtıdır…
Millət, dövlət zirvəsindən
İnsana enmək vaxtıdır…

İndi nə dua, nə qarğış,
Nə nəzir demək vaxtıdır.
Dünya susmalıdır artıq,
ALLAHa kömək vaxtıdır…

Yad ellərə düşəndə
qəriblik boğur məni…
Əyilməyə, sınmağa
qoymayır qürur məni…

İstər dən kimi üyüt,
un kimi yoğur məni,
İstər lap qovurğa tək
bir sacda qovur məni.

İstər tonqal qalayın,
siz məni atmaq üçün.
Bircə zərrəm də bəsdir
məni tanıtmaq üçün.

Könül deyir:- Yaşa hələ
Səfərdəyəm, səfərimi
Vurmamışam başa hələ.
Arzularım, əməllərim
Toxunmayıb daşa hələ.

Dolanıb kəndi, şəhəri,
Dağlarda açdım səhəri.
Fikrim gəzir üfiqləri
Dönüb qızıl quşa hələ.

İlləri yola salmışam,
Şer yazıb, saz çalmışam
Ömür deyir: – Qocalmışam,
Könül deyir: – Yaşa hələ.

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru.

Yolun kənarı ilə fikirli-fikirli gedən Bəxtiyar müəllim işıqfora çatanda nə düşündüsə, əlini cibinə atdı və telefonun evdə qaldığını görüb başını yelləyərək geri qayıtdı. Pilləkənlə yuxarı qalxarkən həyat yoldaşı Sənubərin telefonla yüksək səslə danışdığını eşitdi.

– Niyə telefonla danışanda qışqıra-qışqıra danışırsan axı?.. – deyə dodağının altında pıçıldadı.

– Hə də… O da ev almasın, kim alsın bəs?! Mən də vaxtında eşq-meşq arxasınca yox, imkan arxasınca düşsəydim, müəllim oğlu Bəxtiyarı yox, dörd evi, şəhərin hər yerində mağazaları olan Səmədin oğlu Rzanı seçsəydim, indi mən də qəşəng baseynli-maseynli ev alardım. Yayda gedib normal istirahət edərdim, ürəyim istəyəndə də xaricə çıxardım… – telefonda yüksək səslə danışan Sənubər dedi.

Bəxtiyar müəllim qapının kandarında bir anlıq dayandı. Ona görə yox ki, bu sözlər ona pis təsir etdi – ilk dəfə eşitmirdi. Sadəcə düşündü ki, bəlkə Sənubər dediklərindən utanar, ya özünü narahat hiss edər. Bir neçə saniyə sonra ayaqlarını bir az bərk yerə vurdu ki, həyat yoldaşı onun gəldiyini eşitsin.

– Dayan görüm, ay qız, gələn var, – deyib telefonu kənara qoydu Sənubər.

– Mənəm… Telefonu unutmuşam, – dedi Bəxtiyar müəllim, sanki heç nə eşitməmiş kimi.

Amma Sənubər onun gözlərinə baxmamağından anladı ki, hər şeyi eşidib. Eşitsə də, heç nə deməyəcəyini də bilirdi.

– Fikrin özündədir ki?! Adam nə qədər yazar, pozar, oxuyar… Gözlə, gətirirəm.

Bəxtiyar telefonu alıb heç nə demədən çıxdı. Sənubər onun arxasınca bir neçə saniyə baxdı, sonra qayıdıb işləri ilə məşğul olmağa davam etdi.

Bəxtiyar Azərbaycan dili və ədəbiyyat müəllimi idi. Ömrünü müəllimliyə və ailəsinə həsr etmiş, vicdanlı, sakit, mərd bir adam idi. Uşaqlıqdan qonşu qızı Sənubəri sevmiş, onunla da ailə qurmuşdu. İki övladları var idi: oğlu yenicə evlənmiş, qızı isə dördüncü kursda oxuyurdu.

Sənubər də vaxtilə onu sevərək seçmişdi. Rza isə məhlələrində “imkanlı adam”ın oğlu idi, o da Sənubərə elçi göndərmişdi. Amma Sənubər sevdiyi adamla evlənmişdi.

Bəxtiyar nə kasıb idi, nə də varlı. Halal qazancı ilə evini dolandırır, əlində olanla kifayətlənməyi bacarırdı. Sənubər isə həmişə imkanlı ailələrə baxıb həsəd aparar, zaman-zaman bunu dilə gətirərdi. Bəxtiyar isə heç vaxt cavab verməzdi.

İşində-gücündə adam idi. Əsl müəllim. Dəfələrlə şəhər məktəblərində işləmək imkanı olsa da, şəhərdən kənarda işləməyi seçmişdi. Hər gün uzun yolu yorulmadan gedib-gəlirdi. Şagirdlərinin hər biri ilə ayrı-ayrılıqda maraqlanır, onlara vaxt ayırırdı. Onlardan biri ali məktəbə qəbul olanda isə öz övladı kimi sevinirdi.

Axşam evə qayıdanda səhər eşitdikləri ilə bağlı heç nə demədi. Amma Sənubər mövzunu özü açdı:

– Xalaqızı ilə danışırdıq səhər. Sinif yoldaşım Şəhlagil dəniz kənarından villa alıblar.

Bəxtiyar başını qaldırmadan çayından bir udum alıb: “Allah xeyirlərini versin”, – dedi.

– Amin! Versin e… Amma kaş bizim də olardı, kaş zamanında buraxardın bu müəllimliyin başını…

– Mən sənətimi sevirəm, – dedi Bəxtiyar müəllim. Amma səsi yenə də mülayim və təmkinli idi.

– Hə də, sən sevirsən… Amma mən sevmirəm bu yaşadığım həyatı. Gəncliyim keçib getdi, heç olmasa bu yaşımda yaxşı həyat yaşayardım.

Həyat yoldaşının sakitliyini görüb sanki daha da özündən çıxdı Sənubər və sanki onu incitmək istəyirmiş kimi bir ağızdan dedi:

– Sənlə deyil, Rzayla evlənsəydim…

Bəxtiyar müəllim əlini bərkdən masaya çırpdı, nəsə demək istəyirdi, amma fikrini dəyişib mətbəxdən çıxdı. Bu neçə il ərzində o, bir dəfə olsun Sənubərə güldən ağır söz deməmişdi. Sənubər üçün onun əlini masaya çırpması artıq səbrinin tükənməsinin işarəsi idi.

Səhər tezdən, səhər yeməyi yemədən evdən çıxdı Bəxtiyar müəllim. Sənubər qapının səsini eşidib onun getdiyini anladı. Həyat yoldaşının qəlbini qırdığını bilirdi. Amma yenə də özünü haqlı çıxarmağa çalışırdı.

Yataq otağına keçəndə Bəxtiyarın telefonunun yenə evdə qaldığını gördü. Bir qədər gözlədi. Amma bu dəfə o, qayıtmadı.

Bir neçə saat sonra telefona zəng gəldi. Ekranda “Elnarə R.” yazılmışdı. Əvvəlcə zəngə cavab vermək istəməsə də, qadının israrla zəng etdiyini görüb marağına hakim olmayıb telefonu açdı.

– Alo! Bəxtiyar müəllim… – telefonun digər ucundan qadın səsi eşidildi.

– Buyurun, kimdir?

– Bəxtiyar müəllimin telefonu deyil?

– Onun telefonudur, mən həyat yoldaşıyam. Bəxtiyar müəllim telefonu evdə unudub. Kimdir?

– Sənubər? Sənsən?

– Bəli… Siz?

– Mənəm də, Elnarə. Sizin köhnə məhəllədən, Rzanın həyat yoldaşı.

Sənubər bir anlıq susdu, sonra özünü toplayıb nə baş verdiyini anlamağa çalışdı.

– Rzanın… Elnarə? Hə…

– Bəxtiyar müəllimdən bir neçə dəfə nömrəni istəsəm də, deyəsən unudurdu, sonra da utandım. Necəsən?

– Yaxşıyam. Bəxtiyar deməyib heç…

– Hə… Bizim uşağı təmənnasız hazırlaşdırırdı neçə ildir. Rza borc ucbatından bizi atıb ölkədən qaçdı… eeh, uzun söhbətdir, görüşəndə danışaram.

– Allah köməyiniz olsun… – deyə bildi sadəcə Sənubər.

Elnarə şad xəbər vermək üçün zəng vurduğunu, oğlunun buraxılış imtahanından yaxşı nəticə aldığını deyirdi, lakin Sənubərin fikri Bəxtiyarın yanında idi. Nə qədər incitmişdi həyat yoldaşını, necə utanırdı dediyi sözlərdən… Bəxtiyar Rzanın vəziyyətini bilsə də, ona heç nə deməmişdi, hətta Rzanın ailəsinə yardım etdiyini belə bir dəfə olsun evində dilə gətirməmişdi.

Telefonu söndürər-söndürməz Sənubər əynini tələm-tələsik dəyişib evdən çıxdı. Həyat yoldaşının yanına tələsirdi, telefonu ona çatdırmaq bəhanəsi ilə gedirdi, lakin məqsədi sadəcə onu görmək idi. İlk dəfə idi ki, illər sonra Bəxtiyar üçün bu qədər darıxdığını hiss edirdi. Tək istəyi onu görmək idi. Yolun yarısını metro ilə, tıxaca düşməmək üçün digər yarısını isə taksi ilə getdi.

Məktəbə daxil olanda girişdəkilər ona Bəxtiyar müəllimin təcili yardımla yaxındakı xəstəxanaya aparıldığını dedilər. Sənubərin sanki dünyası başına uçdu. Qəlbini incitmişdi… Ürəyini ağrıtmışdı həyat yoldaşının, ona görə olmuşdu… Özünü günahlandıraraq, dayanmadan ağlaya-ağlaya taksi ilə xəstəxanaya getdi.

Xəstəxanaya girəndə Bəxtiyar müəllimin dəhlizdə həkimlə danışdığını gördü. Dərindən nəfəs alaraq hönkürməyə başladı. Girişdəki tibb bacıları ona yaxınlaşıb yaxşı olub-olmadığını soruşdular. Səsə tərəf dönən Bəxtiyar həyat yoldaşını görüb təəccübləndi və ona doğru iti addımlarla gəldi. Sənubərə su verdilər. Bəxtiyarın epilepsiyası tutmuş bir şagirdlə birlikdə xəstəxanaya gətirildiyini dedilər.

Sənubər sakitləşib oturacaqlardan birində oturdu. Bəxtiyar əlini onun çiyninə qoyub təlaşla soruşdu:

– Nə işin var burada? Nə olub? Niyə ağlayırsan?

Sənubər çantadan onun telefonunu çıxarıb başını aşağı salaraq dedi:

– Elnarə zəng vurmuşdu… Rzanın… oğlu yaxşı yazıb…

Bəxtiyar müəllim sanki nə baş verdiyini anlamırmış kimi:

– Həə, nə gözəl. Şükür, – dedi.

– Sonrakı peşmançılıq fayda verməz, deyib atalar, amma…

– Nə danışırsan sən? – deyə gülümsədi Bəxtiyar müəllim.

– Yaxşı ki səni seçmişəm, Bəxtiyar. Bağışla məni.

– Qalx. Evimizə gedək, – deyə həyat yoldaşının qolundan tutub qalxmağına kömək etdi Bəxtiyar.

Aristotelin də işarə etdiyi kimi, “Peşmanlıq hissindən məhrum olan insan sağalma yolunu tapa bilməz”. Peşmanlıq insanın özünə baxa bildiyi, həqiqətlə üzləşdiyi andır.

Havalar isinir,dağların qarı
qopur damla-damla, ya parça-parça,
eyniylə bu cürdür ömrün qatarı
gedir ləngər ilə, ya
qaça-qaça.

Hərdən bir cür olur səhərin nazı-
üfüq ya boz olur, yada qırmızı,
sakitcə ötüşür vaxt qapımızı
bağlaya-bağlaya, ya
aça-aça,

Gözəldir yağmurlar həzin yağanda,
by vaxtlar olasan çay qırağında,
düşər budaqlar da Eşqlər bağında
ya çarpaz dolaşıq, ya
haça-haça,

Dünya gerçəkdən də sirli pəncərə;
kaş ki, tapılaydı hər dərdə çarə,
köçər bu Dünyadan hər kəs bir cürə;
sürünə-sürünə, ya uça-uça.

Bəstəkar Rüstəm Rüstəmzadə

Mən görüşə gedirəm,
Məni bir qız gözləyir.
Gün əyilir, yel əsir,
Yarpaq yarpağa dəyir.
Məni bir qız gözləyir.
Tələsirəm… bilmirəm,
Heç niyə tələsirəm…
O qızın gülüşünü
görməyə tələsirəm…
Çənəsindən, üzündən
öpməyə tələsirəm.
Dəyişmərəm mən onu
dünyada heç bir qıza.
Gözü moruğa bənzər,
ətri təzə yarpıza.
Elə ki, axşam olur,
yarpaq yarpağa dəyir;
bir bağçada hər axşam
o qız məni gözləyir.
Mən görüşə gedirəm;
Balam məni gözləyir,
Qızım məni gözləyir.

Cismimiz torpağa gedir-
dincəlməkdir ömrün sonu,
Dünya da Vətən kimidir,
atıb-getmək ollmur onu,

Yaşayırıq, yaradırıq,
tapır, satırıq, alırıq,
sonunda borclu qalırıq-
canla qaytarırıq onu,

Yetişsək də başa-boya,
ömr etmərik doya-doya,
bu həyatda hər şey xülya,
hamısı Şeytan oyunu,

Amma, Dünya da Vətəndi,
tərk eləmək olmur onu…

Nə olar gül özünə məni əgər yar eləsə,
gənc ikən- qocalmadan ömrü bəxtiyar eləsə,
ya duyub sevdiyimi, qəlbinin hökmüylə edib,
yada ki, heyran olub
qeyri-ixtiyar eləsə?

Nə olar gözlərini- gözlərimə zilləyəyərək,
dərdimi ya bilərək, yada bunu bilməyərək,
bircə an rəhm eləyib göylər üzündən enərək
dərdimnən öldüyünü yer üzünə car eləsə?

Nə olar çəxri-fələk dönsə yönü mən tərəfə,
yönəlsə illərimi taleim gülən tərəfə,
döndərsə yar yolunu bizlərə gələn tərəfə-
Xəbislər gözlərini bu ülfətə kor eləsə?

Nə olar, Vahid ƏZİZ, yar görsə qəlbin çəkəni,
görə bilsən ömrünün Dərgahda rəsmin çəkıni?
Nə olar ki, röyada gördüyüm
xoş günlərimi,
qismətim rəhmə gəlib
bir gün aşikar eləsə?

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının təsisçisi və direktoru

Öndə keçilməz dağ durub,
Qara bildiyin ağ durub.
Yağışa tərif yağdırıb,
Buludun haqqını yedik.

İslanmışı tinə çəkib,
Çox qurunu günə çəkib,
Bağıranı önə çəkib,
Sükutun haqqını yedik.

Bu alaçıq, bu da dəyə,
(Dizdən sapan buda dəyər.)
“Sonda ölür” deyə-deyə
Umudun haqqını yedik.

Hər günümüz şaxsey, vaxsey,
Bax, acı eyləyir tox seyr.
Ulu Tanrım, bizdən çox şey
umurdun, haqqını yedik.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının təsisçisi və direktoru

---

Meydan oxuyub şəst ilə dünyayə pir olmuş,
Dözdü ürəyim bir belə qovğayə pir olmuş.

Qoşma başını Məcnuni-divanəyə əsla,
Düşmə boşuna bir belə xülyayə, pir olmuş.

Çatmaz dadına sərvəti sevda bazarında,
Eşqin özüdür aşiqə sərmayə, pir olmuş.

Mövla sevənin qorxusu olmaz dərisindən,
Dikdim gözümü usluca sərpayə, pir olmuş.

Dünya dağılır iblisə bənzərlər əlindən,
Dalmış da dərin, div kimi, röyayə pir olmuş.

Ay var, dəyəri yox ulu ustad nəzərində,
Gün var da dəyər min günə, min ayə, pir olmuş.

Rafiq Odayam, ey naşı, dövrəmdən uzaq dur,
Çırpma özünü billura, minayə, pir olmuş.

17.03.2026

Bir-iki kəlmə dua, beş-altı kələmə arzu,
Tanrım, qoy saf saxlasın sən verən öyüt bizi.
Sənə üz çevirən gün üzümüzə nur çilə,
Səndən üz döndərən gün daş elə, keyit bizi.

İnsanı Haqq yanında hər varlıqdan baş elə,
Qızını doğma bacı, oğlunu qardaş elə.
İnsanlığı unutsaq, bağrımızı daş elə,
Qışın qarına döndər, buz kimi soyut bizi.

Köksüzlər öz ömrünü bəxtəvər saya bilməz,
Dağdan dayağı yoxsa, sellər çağlaya bilməz.
Ruhda, qanda yoxdusa, Haqqa bağlaya bilməz
Nə peyğəmbər, nə imam, nə qərib seyid bizi.

Şah sevgilər yolunda qaya kimi çapılaq,
Harda yıxılan olsa, dayaq olaq, tapılaq.
Çörək olaq yeyilək, kündə olaq yapılaq,
Dəyirmanı işə sal, dən kimi üyüt bizi.

Nə millətə dərd, ələm, nə xalqa ah-zar verək,
Ürəyi yanan kəsə dağımızdan qar verək.
Düymələnək, açılaq, çiçək olaq, bar verək,
Qoy nəsillər bilməsin barsız bir söyüd bizi.

Gözlərimiz göydədi, əllərimiz Haqdadı,
Haqqa tapınmayan kəs qara daşdı, taxtadı.
Demə ki, mən Allaham, bəndə çox uzaqdadı,
Nə göylərdən arala, nə yerdən soyut bizi.

Dünya başdan-ayağa insaf olsun, din olsun,
Dünyada yaxşı nə var, artsın birə-min olsun.
Verdiyin hər nemətə min dəfə şükür olsun,
İlahi! Xırdalama, həmişə böyüt bizi!

Ey qərib məmləkət, ey qürbət diyar,
Demə, yollarımı azıb gəlmişəm.
Alnıma nə yazıb, Allahım bilir,
Mən öz dastanımı yazıb gəlmişəm.

Köküm, çiçəklərim, tağım ordadı,
Mən burda xəstəyəm, sağım ordadı.
Qayalı, bulaqlı dağım ordadı,
Damlayam, qayadan sızıb gəlmişəm.

Özün bil, özgəyə bildirmə məni,
Ağlada-ağlada güldürmə məni.
Sən Allah, qürbətdə öldürmə məni,
Vətəndə qəbrimi qazıb gəlmişəm.

Hər zər atan usta olmaz,
Zərgər bilər, zər qədrini.
Karvan gedər yol, yorulmaz,
Sarvan bilər nər qədrini.

Aşığın söz, saz ətri var.
Gözəllərin naz ətri var.
Hər çiçəyin yaz ətri var,
Bilirsənsə dər qədrini

Min illərdi zaman mənəm.
Köhnə kəşkül şaman mənəm.
Çəkilən ah aman mənəm.
Billəm dərdü, sər qədrini

Yolçu yolda daş ağardar
Çün çıxanda,qaş ağardar
Gözləməkdən baş ağardar
Kim bilirsə ər qədrini.

Sənin baxışların yad
baxışıdı.
Biraz ötəridi, yaz yağışıdı.
Buda bir taledi bir naxış idi
Daha ürəyində yaşamaq olmur.

Qış olub ruhumu üşüdür hərdən
Yaş olub qəlbimə süzülür bəzən
Çox vaxt boğuluram mən bu qəhərdən
Sənin ürəyində yaşamaq olmur.

Köçəri quş kimi uçub gedəcəm
Gözündən yaş kimi düşüb gedəcəm
Başqa bir ürəyə köçüb gedəcəm
Sənin ürəyində yaşamaq olmur.

Mənə çox uzaqsan, heç çatmır əlim
Ay mənim ağılı, gözəl sevgilim
Gəl məni bağışla, bağışla gülüm
Sənin ürəyində yaşamaq olmur.
Daha ürəyində yaşamaq olmur.

Bir ağız bayatı, bir ağız sözlə,
Özüm öz günümə ağlıyam gərək.
Bir cüt həsrət çəkən yaşarmış gözlə,
Özüm öz günümə ağlıyam gərək.

Həsrətin ağırdı, yaşamaq olmur,
Bu yükü , bu dərdi, daşımaq olmur,
Sənsiz deyib gülüb danışmaq olmur
Özüm öz günümə ağlıyam gərək.

Mənə təsəllidir xatirələrin
Yanımda hər zaman görünür yerin
Vaxt tapıb əlindən qəmin kədərin
Özüm öz günümə ağlıyam gərək.

Sənsizlik qəlbimi o qədər sıxıb.
Qəlbimi kül edib yandırıb yaxıb
Hər axşam sən gedən yollara baxıb
Özüm öz günümə ağlıyam gərək.

Mən necə unudum əzizim səni
Səni itirdiyim o son gecəni.
Qorxuram ağlayan olmaya məni
Özüm öz günümə ağlıyam gərək
Özüm öz günümə ağlıyam gərək.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

Bahar nəfəsli sinən güllələrə tuş gəldi,
Ağu dedi bülbülün, qaranquşun nəğməsi.
Çiçəklərin, güllərin gözlərindən yaş gəldi,
Daraldı hər bir yerdə təbiətin nəfəsi.
Şəhid ayım, aprelim!

Qönçə-qönçə gül açan güllərin güllələndi,
Şəhid ətrin yayıldı, qara geydi buludlar.
Hər arzun, hər diləyin qəlbində düyünləndi,
Torpağına, daşına başın əydi buludlar.
Şəhid ayım, aprelim!

Dalğalandı dəniz tək, çaxdı ildırım kimi,
İgidləri hayladı azadlığın işığı.
Ölümə sinə gərən ərən oğullarına,
Əbədiyyət yaratdı o bahar yaraşığın.
Şəhid ayım, aprelim!

Nəfəsində igidlik toxumları səpildi,
Şəhidlərin ruhunda açıldı danın gözü.
Qönçələrin qan əmdi, küləklərin acıdı,
Çiçək açdı dilində azadlıq adlı sözün.
Şəhid ayım, aprelim!

İnamından güc aldı, igidlərin nərəsi,
Könlün qana boyandı, nəfəsin lalə rəngi.
Səngəri salamladı qaranquşun müjdəsi,
İntiqam, qisas dedi azadlığın çələngi.
Şəhid ayım, aprelim!

Vətən adllı tarixin düşüb igid payına,
Aprel şəhidlərimin qızıl səsli bu ünü.
Şəhidlərim doğuldu dil açdı sinən üstdə,
Apeliin ikisində yazıldı doğum günü.
Şəhid ayım, aprelim!

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

2 aprel gününə,
Göy də matəm saxlıyır.
Dünəndən dolub gözü,
İçin-için ağlıyır…..

Ağla millətim, ağla,
Yurdun qana boyanlb.
Amma bir az sevin ki,
Qeyrətimiz oyanıb.

Sən də qarşıla Vətən,
Yenə şəhidin gəlir.
Xidmətin vurub başa,
Şəhid… igidin gəlir.

Gözaydınlığı verin,
Hər şəhid atasına.
Analar ağı desin ,
Şəhidlik butasına..

Dəvətnamələr yazın
2 aprel gününə.
Subay şəhidlərimin
Bu günkü toy düynünə.

Uğurunda öldüyü,
Torpağından ev verin.
Bəy libaslı bayrağı
Gözləri üstdə sərin.

Şəhid Qarabağımız
Allah, nağıla döndü.
Hər daşı, hər qayası,
Şəhid oğula döndü.

Tarix üzrə fəlsəfə doktoru, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Fərdi Prezident təqaüdçüsü

Səni ilk gördüyüm bir Yer vardı,
Öz oxu ətrafında fırlanan,
Yaydan çıxan oxunu
İndi ürəyimdə gəzdirirəm.

Səni ilk gördüyüm bir yer vardı,
İşığı işıq deyildi ki, nur idi,
İndi o nuru balıq gözlərimdə
gecə-gündüz üzdürürəm.

Səni ilk gördüyüm bir səs vardı –
heç kimdə tapammıram…
O səsin gözündən keçirib
qulaqlarıma sırğa asdım busəni.

Səni ilk gördüyüm bir din vardı-
İmanı sən,
Peyğəmbəri sən.

Səni ilk gördüyüm bir gün vardı-
Gün çox dar idi, çox dar,
Darıxdım…

Mənbə: https://azerbaycan.media/

Tarix üzrə fəlsəfə doktoru, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Fərdi Prezident təqaüdçüsü

Daşın da canı var, qumun da dişi,
Gəmirir ömrümü bu qum saatı.
Əqrəbə dönürdü boğazdan keçib,
Fikir tunelində uddum saatı.

Nə daşlar oynadı,  nə qum töküldü,
Sevgiylə hörülən divar kimiydim.
Sən məni göylərə qaldıracaqdın,
Əsirdim üstündə, hava kimiydim.

Gün gəldi, divara qondu ürəyin,
Ritmini könlümdə hiss eləyirdim.
Sənin gəlişinə qurub qəlbimi,
Zamanı saata hissələyirdim.

Vaxt keçir qoluma qandal olurdu,
Bəxtin boğazından axıb düşdükcə,
Süzülüb içimə töküldü hər şey,
Quyuya dönürdüm dərinləşdikcə…

Birikdi dibimdə günlərin dağı,
Düşdü ürəyimə bir qəm dənəsi,
Zamandan zamana yol gələ-gələ,
Saata çevrildi bir qum dənəsi.

Daşın da canı var, qumun da dişi,
Gəmirir ömrümü bu qum saatı.
Oyanıb gələcəm, duyub gələcəm,
Özümdən sonraya qurdum saatı.

09.01.2026

Mənbə: https://azerbaycan.media/

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru.

Sonra necə oldusa..
Dünən axşam qəribsədim bir qucaq.
Bu şəhəri gizləməyə çalışdım
gözlərimdə.Doluxsundu od-ocaq.

Sonra necə oldusa,
Çərşənbələr yekunlaşdı o gecə.
Dedilər ki: “elimizdə bayramdı” .
Telefonlar təbrikləşdi eləcə.
Hər bəhəsə şahid olduq- seyrandı.

Sonra necə oldusa,
bağlı qapı arxasında böyüklər,
bağlı qapı qarşısında kiçiklər
gizləndilər,qapıları döydülər.
Gözlədilər..
Gözlədilər..
Olmadı..
Papaqları əllərində qayıtdılar-içiboş.
Ürək ilə qapı açan olmadı ki olmadı.
Bizim yoxsul uşaqlığa baxanda
bu xəsislik ürəkaçan olmadı ki…
Olmadı!

Külək qəfil qəzəb ilə əsincə
küçələrin ocaqları sönürdü.
“Heç belə də bayram olar?” deyəndə
uşaqların gözlərində neçə ümid ölürdü.
Dünya mənim gözlərimdə dönürdü.

Sonra necə oldusa..
Qarışdırdım fikirləri birtəhər
Yumurtalar toqquşdurduq o gecə.
Küsüb-küsüb barışdılar uşaqlar.
Bilmədi heç bu şəhərin özü də,
Toz bətnində məyus neçə uşaq var.

Getmək kimi bir istəyə tutuldum.
dünən axşam qəribsədim bir qucaq.
Gecə yatdım anam gəldi yuxuma,
dedi:” qızım, hərdən olan olur da..
Gerçək həyat budur da!

İşıq olur,
Günəş olur yaradanın sevgisi.
Dünya dönür, insan ölür, yol bitir.
Son günədək qəribsəyir adamlar.
Qapıların qarşısında qəfildən
ümidləri qırılan o uşaq tək
yetim qalmış bu şəhəri buraxma,
nə qədər ki,açılmamış qapı var.

Bəlkə bir gün o qapılar açılar.

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri

Ara-sıra yadıma da düşürsən,
Ara-sıra darıxıram da sənsiz.
Əvvəliydi, yarısıydı, sonuydu,
Harasından qayıtmışdıq yolu biz?

Hər şey eyni- bilmədinsə, bilmə heç,
Düzəldirəm dağıtdığın düzəni.
Belə asan, belə sadə, belə tez
Nə bilmişdin, unudarammı səni?

Ara-sıra gülürəm sözlərinə,
Telefonda səsin qalıb, silmirəm…
Ara-sıra düşürəmmi yadına?
Məni necə unudursan, bilmirəm.

GÜNƏŞDƏN YUXARI

Yoxdur buğdanın qanadı;
Yük olmadan qarışqaya
Uçsun sünbüldən yuxarı,
Bitsin torpaqdan aşağı.
Sən də bir gün külək olsan,
Yağışın yolunu kəssən,
İslatdığı hər telinin
Dilini, boyunu kəssən,
Ağlar ürəkdən yuxarı,
Susar daraqdan aşağı.
Gözləginən yarasanı
Alatoran düşən vaxtı.
Gündüzləri haraylama,
Gecələrə düşər baxtı.
Qaçar gözündən yuxarı,
Enməz qulaqdan aşağı.
Yıxılmısan, əzilmisən,
Qanamısan zaman-zaman.
Dizlərinə vaxtın izi
Düşüb qapaqdan yuxarı,
Sızıb topuqdan aşağı.
Adını da unutmusan,
Gözünün rənginə kimi.
Eşqin yaman çaşbaş qalıb
Səni gözləyənə kimi;
Baxıb günəşdən yuxarı,
Görüb ocaqdan aşağı.
Hərdən vicdanın sızlayıb,
İçin-için göynəmisən.
Bir az Allahdan yuxarı,
Bir az dodaqdan aşağı…

Zülmətin Çırağı

Tək-tək asılıb yenə ,
Pəncərəmdən qorxular.
Səssizliyin gözünə
Səs qatıbdı yuxular.
Arzular xəstə düşüb,
Canı şərin əlində.
Ürəyimi tapıram
Tez -tez yerin dibindən.
Günahlarım boy verib,
Vicdanımın boyuna.
Zəhərləyib qanımı,
Alışmışam huyuna.
Nəyə həvəslənib ki,
Duaların ağrısı?
İtirmişəm içimdə
Mərhəmətin Tanrısın.
Sübhə kimi qəm tökdüm ,
Zülmətin çırağına.
Saçımdan kəsib verdim
Şeytanın darağına…

Yarı Kağız…

Son çiçəyin üst-başı,
Toza düşdü bu payız.
Harda qoruyum onu?
Kitabım yarı kağız .
Yarısı sözdü, qəmdi,
Yazısı cəhənnəmdi,
Sandıqda yeri nəmdi,
Olacaq sarı kağız .

Sarı ayrılıq dəmi,
Həsrətin tutdu gəmi,
İçimdə batan məni
Çıxartdı quru kağız .
Quru vərəq nə gözəl,
Bəxtə ,yazıya dözər.
Məktubla doldu Xəzər ,
Daşacaq geri kağız…

Qubernator Bağı

Yarpaqlar mövsümünü
yaşamışdı,
Gecikdim…
Şamın ömrü gənc idi
Boyumdan xeyli hündür,
Yaşımdan çox balaca…
Dəlisov xəzri yenə
Dağıdırdı saçlarımı sonacan;
Qubernator bağında,
Bizim evdən buracan…
Üşüyürdü əllərim,
Əlcəyi unutmuşdum,
Çətirimin yanında.
Külək niyə dolanır
Bu əsəbi qanımda?
Bürünmüşdüm fevralın
Soyuq rəngli donuna;
Havadan ətri gəldi,
Ən sevdiyim qəhvənin
Soyuqlamış burnuma…
Daşdı Xəzərin səsi
Ürəyimdə birə-bir.

Bu gün Qubernatora,
Dərdimi, kədərimi
Danışmışdım elə bil…

Aya Doğru

Bir iz qalıb yerdən uzaq,
Bir addım var göyə doğru.
Hansı ulduzun tozuyam
Üzüm baxır aya doğru?!
Sanma, zil muğam üstəyəm,
Şur dinləyən can üstəyəm.
Ömrü yenidən izləyən
Təqvim asdım saya doğru.
Çox işlədi buz dolabım,
Dondu içində inadım.
Gizlətməli yerdi sandım
Gün görmədi yaya doğru.

Mənbə: https://www.dergizan.com/

“Ədəbiyyat və incəsənət” portalı Şeir saatı rubrikasında sizlərə Fərqanə Səfərlinin şeirlərini təqdim edir.

GƏLİRƏM

Yerin pis əməlindən
Üşüyürəm, İlahi –
Göydə bir ocaq qala,
Qızınmağa gəlirəm.

Çiynimdəki hörüklər
Mələklərə yol açıb –
Dəftərimi bilməkçün
Arınmağa gəlirəm.

Qaranlıq peşimandı,
Qardaş bilib işığı –
Kəfənin iç üzünə
Sarınmağa gəlirəm.

Biz uçmaq vərdişini
Doğuluşdan itirdik –
Bir kəpənək belində
Barınmağa gəlirəm.

YENƏ

Yenə durna qatarı,
Yenə sazaq bir hava.
Yenə könlüm yön alır
O isti uzaqlara…

Yenə gün batımını
gözləyir qamış səsi,
Bir də həsrət qoxuyan
Kədərimin naləsi…

Yenə günəş gedəcək
Öz doğma ocağına.
Yenə düşər qaranlıq
Yerin kor bucağına.

Yenə…
Yenə burda mən,
Bir də azğın ümidlər-
Həm məni, həm özünü
Xəyallara kilidlər.

SEVGİ VALSI

Gəl, rəqs edək səninlə,
Mələklər savab yazsın
Çiynimizdə ritmlə…
Gəl, üzümüz ölümə
Dözək hər bir zülmə.
Zaman şərə qarışsın,
Gecənin işıqları
Gözümüzdən alışsın…

Tərləsin əllərimiz
Valsın şən notlarında.
Büdrəsin ayağımız
Zər qırçınlı donumda.
Cismim ağırlıq etsin,
Sol qoluna əksimi –
Oynayaq sənin ilə
Ölümsüzlük rəqsini.

“Ədəbiyyat və incəsənət”

(26.03.2026)

Mənbə: https://edebiyyatveincesenet.az/

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

Mark xatırladıqca mən də yada salıram…

(Kəlbəcər alınandan sonra bir anlıq özümü orda hiss etdim)

Qoynunda keçibdir uşaqlıq çağım,
Necəsən a çiçək, gül Kəlbəcərim.
Doyub həsrətindən cana gəlmişəm,
Kösövdü ağzımda dil, Kəlbəcərim.

Gəzib dağlarının çəmən üzünü,
Sinəmə tuş etdim bulaq gözünü,
Sənli günlərimin həsrət izini,
Apardı nə yaxşı yel, Kəlbəcərim.

Ana qucağıdı köksü hər daşın,
Nə yaxşı qalmadı yerdə göz yaşın,
Sənə zülm edəni tutdu qarğışın,
Yudu həsrətini sel, Kəlbəcərim.

Çəkdim nəfəsimə çiçək ətrini,
Qeyrətli, həyalı ləçək ətrini,
Anama bənzərli göyçək ətrini,
Tutdun ürəyimə tül, Kəlbəcərim.

Saysam, saya gəlməz tər yaylaqların,
Sinəndən süd əmən buz bulaqların,
O cənnət qoxulu, cənnət suların,
Eyləyir həsrətə əl, Kəlbəcərim.

Baxıram, hər yerdə yaz gülüşün var,
Könlümü oyadan söz gülüşün var,
Dağında, daşında qız gülüşün var,
Ağlama, hər zaman gül, Kəlbəcərim.

18. 11.2020.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru

Burax əllərimi, qoy çıxım gedim,
Nəyinə lazımdır sənin bu sevgi.
Həsrəti gözümə qoy sıxım, gedim,
Olsun üryəyimə qənim, bu sevgi.

Nə əlhəd daşıyam, nə ümid yeri,
Yonulub, yoğrulan qəm ağacıyam.
Burax əllərimi qoy çıxım gedim,
Bəlkə bir ürəyin ehtiyacıyam..

Ağacdan yonulub, daşdan yonulub,
Bəxtimin naxışlı oyuncağı tək.
Qıfıl da asılıb könül taxtından,
Nəzəri qaytaran göz muncuğu tək.

Burax əllərmi, a sevda yolçum,
Kipriyim asılıb göz yaşlarımdan.
Qurtara bildim ki, sevəm də səni,
Taleyin atılan bəd daşlarından.

Burax əllərimi qoy çıxım gedim..
İsti baxışında əriyən buzam.
Bu ömrün qışında axı nə edim?
Mən sevgi bağına gec gələn yazam.

Bir vaxtlar Məcnunla-Leyli kimiydi,
Ər-Arvad oldular
“Fərhadla- Şirin”,
davavaşız-şavasız ötüşmür indi
günləri bu, ömrü kəmşirinlərin,

Sanki, kərəntilər daşa dirənir,
öyüd-nəsihətlər düşür kəsərdən,
“küçə uşaqları” söyüş öyrənir
dünənki “divanə sevgililərdən!”

Bu evdə isinmir çoxdan havalar,
iki alovlu baş, buz kimi ürək,
arada bölünməz iki körpə var-
yazıqlar bunlardan nə götürəcək?

Bəlkə məhəbbət də özü bir yalan,
eşqi qayğılarmı dəyərdən salır?
Bu evdə insanı göyə ucaldan
indi ayaqların altında qalır!

Bu, keçmiş aşiqlər dil tapmır niyə,
olur Cin libaslı sevimli Mələk?
Görünür- hansısa çərləmıyiylə
başqa birisini “xoşbəxt edəcək…”

Bilmək olmur-“Azıq, çoxuq?”,
gəldi-gedərik hamımız,
bir gün varıq, bir gün yoxuq-
bax, bu qədərik hamımız!

Vaxt ayırmış Dünya bizə,
nur çiləmiş sevgimizə,
söyərlərmi qəbrimizə,
nə cür gedərik hamımız?

Vücudların can- içində;
həm dahidə, həm gicində,
dönsək günahla köçənə-
gözdən itərik hamımız,

Ucalarda bəxtlər yazan,
bəd olanlar pərgar pozan,
əbədidir məkan, zaman,
ötərilərik hamımız…

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident mükafatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının BAKI Bürosunun Rəhbəri

Bahar gələ bu dağın da başına,
Bir əsirlik qarı axa, sel ola.
Ağacın da, budağın da başına,
Yarpaq ola, çiçək ola, gül ola.

Pəncərəmin palçığını, tozunu,
Anam silə, mən qurudam, nə olar.
Bir də baxam, dönülməyən səfərdən,
Atam dönə, ev eşiyim şən ola.

Bahar gələ bu dağın da başına,
Sarı günəş, al üfüqü yəhərlər.
Yaşıllanan qayasına, daşına ,
Şeir yazam, nəğmə qoşam səhərlər.

Bahar gələ, qəlbim ola yaza tən,
Dünya-aləm gülüstana bürünə.
Buz ürəyim çiçək aça təzədən,
Yaşanmayan baharların yerinə…

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru.

Özümdən yıxılanda bircə kömək olmur heç.
Bax , necə də, izinsiz ürəyimdən keçirsən…!
Səni yol-yol axtaran gözümdən də özün keç.
Məsələ onda deyil.

Bir xəyal qurduğumda tökülür qırıqları.
Ən tükəndiyim yerdə, sən uzaqdan gör deyə;
məni məğrur gəzdirir qəlbimin sınıqları.
Məsələ o da deyil.

Bəzən bir məqam gəlir, ölüm qurtuluş olur.
Gecələrin birində sözünü tanımırsan.
Çox gəlirsən özünə; dözüm ‘qurd işi’ olur.
Onda ‘məsələ deyil’.

Qış düşmüş çiyinlərə sevgi ayrı dərd olur.
Məzarlıqda bilirsən bütün çarəsizliyi.
Sevdiyin kəs anlamır məsələ o, həll odur.
Məsələ ‘o’nda deyil.

Kimsənin sığmadığı ürəyimə sığırdı.
Mən bir 10 rəqəmiyəm, onsuzluq da sıfırdı.
Hamını yığ, vur o’na. Cavab yenə sıfırdı.
Məsələ 10-da deyil.

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri

Ayağım yerdən kəsilir,
Uçmağın dadın bilirem.
Onu dayağım bilirəm,
Onu qanadım bilirəm.

Yaşadımmı bundan əvvəl?
Həyat varmış sondan əvvəl.
Kimiydim ki, ondan əvvəl?
Mən indi qadın bilirəm.

Bu nə təhər, bu necə sirr?
Hayandan baxsan, bilinir.
Yadım, yaddaşım silinir,
Tək onun adın bilirəm.

Ayağım yerdən kəsilir,
Uçmağın dadın bilirem.
Onu dayağım bilirəm,
Onu qanadım bilirəm.

Bir vaxtlar doğmam idi

ad günüm.

İndi ögey olubdu

yad günüm.

Zaman qürbətinə düşməyəydim

kaş, barı.

Qəribistandan betərdir qəbiristan

diyarı.

Ancaq yuxudan gəlir

İydənin yaz qoxusu.

Solubdu, saralıbdı

Yuxuların çoxusu.

İlişməyən qarmaqtək,

Qoparılmış yarpaqtək,

İtirilmiş torpaqtək,

Yada düşürlər bəzən

Gəncliyin ümidləri.

Keçmişin xoş günləri.

Yada düşürlər nələr,

Yandıran xatirələr.

Uzaqlardan səslənir

Həzin, yorğun musiqi.

Son akkorda hələ var.

Axı qarşıdan gəlir,

Novruz bayramı – bahar.

9 mart 2026

Mənbə: https://edebiyyatqazeti.az/

Sınmış ürəklərin çilik şüşəsi

Gedilən yollarda ayaqları dəlir.
Həsrətin çəkirəm o insanın ki,
Gedilə bilməyən yollardan gəlir.

Durub kənardan da seyr etmək olmur,
Qabağa getməyə hünərim yoxdur.
Ümidi, arzunu nəyə bağlayım?
Sabaha çıxacaq dünənim yoxdur.

21.08.2023

---

Getdiyin yollardan baxma geriyə,
Baxsan da, qayıtmaq şansını itirdin.
Sevgidən bir addım öndə gedəndən,
Bütün şanslarını tamam itirdin.

Seçdiyin həyatı get yaşa indi!
Amma ki, yoluma izin düşməsin.
Səni tapşırmışam öz vicdanına,
Peşmanlıq yoluna izin düşməsin.

Gözləmə ah edib, kin saxlayacam,
Mən o yaşlarımı çoxdan keçmişəm.
Sən mənim gözümü açandan bəri,
Doğrunun yolunu rahat seçmişəm.

01.02.2023

---

Göynəyir bağrımda sağalmaz yaram,
Sənin yoxluğunu unutmaq olmur.
Qurudu gözümdən tökülən yaşlar,
Qəlbə töküləni qurutmaq olmur.

Gedəndə baxmadın geriyə niyə?
Bilmədin, gözümün işığı sönər?
Nə ağır qanunu varmış dünyanın?
Sevdiyin insanlar torpağa dönər.

23.02.2023

Mənbə: https://edebiyyat.az/

Qadının özünə minnətdaram mən!

“Mənim həyatımın nə mənası var,
Sizin üzünüzdə gülüş olmasa”.
Xalq şairi Nəriman Həsənzadə.

İnsanın özündən xəbərsiz, inan,
Narahat duyğular bu gün də yatmır.
Duyub yaşadıqca ömrün gününü,
Bəzən görürsən ki, nəyinsə çatmır.

Sonradan keçdikcə ömürdən günlər,
İlk görüş, ilk gülüş yadına düşür.
Sən demə, bu ömrün ən çətin günü,
Gəlib bu dünyada qadına düşür.

Duyulsa, uzaqdan nəfəsi yenə,
Bu dünya qayğıya bürünəcəkdi.
Könlünü almaqçün dağların özü,
Qadın arxasınca sürünəcəkdi.

Axı çox həssasdı bütün varlığı,
Dünəni, bu günü qoruyur bütün.
Qadının özünə minnətdaram mən,
Belə həssas qəlbli olduğu üçün.

8 mart 2010-cu il. Bakı şəhəri.

Qadın ağlamaqçün yaranmayıbdı…

Soykökə bağlılıq, yurda bağlılıq,-
Qəhrəman bir yurdun canında olmuş.
At çapan Koroğlu dəlilərinin,
Sapandı, qılıncı yanında olmuş.

Əsrlər boyunca ər meydanında,
Fərhadtək qayanı bir ana yarmış.
Yaxşı ki, bir xalqa xidmət göstərən,
Cəsur bir diyarda qadınlar varmış.

Ömrün sınağından üzü ağ çıxmış,
Min igid gözündə darda da belə.
Yaşınıb, utanıb, çəkinməmişdi,
Boranda, şaxtada, qarda da belə.

Şairlər bir yurddan geri qayıtmaz,
Qadının hüsnündən ilham almamış.
Nigar da, Həcər də qəhrəmanlıqda,
Koroğlu, Babəkdən geri qalmamış.

Qəlbi ovsunlayan siyah telləri,
Kim sənə dedi ki, daranmayıbdı?!
Üzündə sevinci görəndə bildim,
Qadın ağlamaqçün yaranmayıbdı…

28 avqust 2010-cu il. Bakı şəhəri.

Kənan AYDINOĞLU.

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının AĞSTAFA Bürosunun Rəhbəri

İllər ötür Azərbaycan, şanlı tarix, o möhtəşəm zəfərindən,
Od ürəkli igidlərin qisas deyib yürüdüyü haqlı savaş səfərindən…

---

44 günə tarix yazan mərd oğul və mərd qızların yaşar olsun,
Zaman-zaman ürəklərdə bu zəfərin eşqi aşıb-daşar olsun!

---

Əli silah tətiyində, şirin candan keçənləri ehtiramla anmadayıq,
Ana Vətən, qanım sənə halal deyib: Şəhadəti seçənləri ehtiramla anmadayıq!

---

Azərbaycan, gör nə gözəl məğrur-məğrur dalğalanır bayrağımız!
30 ildə görülməmiş çiçək açır, gül bitirir torpağımız!

---

“Dəmir yumruq” ətrafında birləşərək, güc göstərən millətin var,
Bu millətin var olduqca, yaşadıqca sənin hər an qüdrətin var!

---

O millət ki, namusunu, qeyrətini qoruyaraq cihad etdi…
Yağı düşmən viran qoymuş torpaqları qarış-qarış azad etdi!

---

O millət ki, uğurunda bir ölərsə min doğular, min yaşadar,
Sənə əyri baxanları yox etməyə sinəsində kin yaşadar…

---

Sənə nankor çıxanlara havan, suyun haram olsun Azərbaycan!
Gecə-gündüz keşiyində duranlara salam olsun Azərbaycan!

05.11.2021

“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının AĞSTAFA Bürosunun Rəhbəri

Səsi dönən haqq səsinə.
Nursan “ODLAR ÖLKƏSİ”nə.
Yağı düşmən həmləsinə,
Sinəsi sipər olanım.

---

Dişə-diş, qana-qan dedin,
Köməkdir YARADAN dedin.
Öpüb bayrağı can dedin,
Canında hünər olanım.

---

Dik tutanda sən qəddini,
Bildi düşmən öz həddini.
Qorudun yurd sərhəddini,
Yurduna çəpər olanım.

---

İgidlik ruhun, canında,
Namus, qeyrət var qanında.
Zəfər, hünər meydanında,
Biri, on nəfər olanım.

---

Ər tək, şir tək yarandın sən!
Öz gücünə inandın sən!
“ÖLMƏZLİYİ” qazandın sən!
Amalı zəfər olanım.

Rüfət Axundlu.

04.08.2020