«Azərikmya» İB-də Yaponiyanin Azərbaycandakı fövqəladə və səlahiyyətli səfiri Tsuquo Takahaşi ilə görüş keçirilmişdir

Sentyabrın 28-də “Azərikimya” İstehsalat Birliyində Yaponiyanın Azərbaycandakı fövqəladə və səlahiyyətli səfiri Tsuquo Takahaşi ilə görüş keçirilmişdir.
Qonağı səmimi salamlayan, Yaponiyanın Azərbaycan üçün iqtisadi tərəfdaş və dost ölkə olduğunu, iki olkə arasında uzunmüddətli, səmərəli əməkdaşlığın mövcudluğunu, Yaponiya şirkətlərinin SOCAR tərəfindən həyata keçirilən bir sıra beynəlxalq miqyaslı layihələrdə uğurla iştirak etdiyini vurğulan «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin Müşahidə Şurasının sədri, Milli Məclisin deputatı Muxtar Babayev Azərbaycan neft-kimya sənayesinin inkişaf mərhələləri, “Azərikimya”nın istehsalat sahələrində aparılan yenidənqurma və modernizasiya işləri və perspektiv layihələr haqqında ətraflı məlumat vermişdir.
İki ölkə arasında iqtisadi münasibətlərin genişləndirilməsi istiqamətində son vaxtlar atılan mühüm addımlardan danışılan görüşdə o da məmninluq hissi ilə xatırlanmışdır ki, Ulu öndər Heydər Əliyev hələ 1998-ci ildə Yaponiyaya səfəri zamanı dövlət zəmanəti ilə dəyəri 95 milyon dollar olan Buxar-generator kompleksinin alınmasına nail olmuşdur ki, bu da ölkənin neft-kimya sənayesinin inkişafında dahi rəhbərin ən böyük xidmətlərindən biri kimi yadda qalmaqdadır. H.Əliyev yaponiyalı mütəxəssislərlə 1999-cü ildə yeni kompleksin təməlqoyma mərasimində, 2001-ci ildə isə açılış mərasimində iştirak etmişdir. Vaxtında inşa edilmiş Buxar-generator kompleksi kimya sənayesini həm tənəzzüldən xilas etmiş, həm də bu sahənin inkişafı üçün yeni bir mərhələnin başlanmasına mühüm bir vasitə olmuşdur.
Səmimi qəbula görə minnətdarlığını bildirən səfir Tsuquo Takahaşı ölkələrimiz arasında ikitərəfli münasibətlərin müxtəlif istiqamətlərdə, o cümlədən siyasi, iqtisadi, humanitar sahələrdə dinamik şəkildə inkişaf etdiyini vurğulamış, Yaponiya hökumətinin Azərbaycanla dost münasibətlərini daha da inkişaf etdirmək istədiyini, iqtisadiyyata, o cümlədən neft-qaz və kimya sektoruna xüsusi önəm verdiyini qeyd etmiş, bu əməkdaşlıqların Azərbaycan-Yaponiya münasibətlərinin inkişafına yeni töhfə verəcəyinə əminliyini bildirmişdir.
Sumqayıt Kimya Sənaye Parkı, Karbamid zavodu və SOCAR-Polymer MMC haqqında da söhbər aparılan görüşdə Kimya Sənaye Parkında müxtəlif sənaye məhsullarının istehsal olunacağı onlarla kiçik və özəl kimya müəssisələrinin yaradılmasında Yaponiyanın şirkət və firmalarının, ayrı-ayrı iş adamlarının öz investiysiyaları, mütərəqqi texnologiyaları, müasir avadanlıqları ilə iştirakının arzuedilən olduğu diqqətə çatdırılmışdır.
“Azərikimya” İstehsalat Birliyində yaradılmış Heydər Əliyev güşəsini ziyarət edən qonağa Ulu öndərin memarı olduğu yeni neft strategiyasının bu gün möhtərəm prezidentimiz İlham Əliyev tərəfindən uğurla davam etdirildiyi haqda ətraflı məlumat vermiş, səfiri maraqlandıran digər məsələlər ətrafında da fikir mübadiləsi aparılmışdir.

Rafiq Oday
Vüqar Abdullah (Foto)

Rahilə DÖVRAN.”Ozan dövran”

rahileanam

Şairə-jurnalist-publisist
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,

“Mənim dünyam” – silsiləsindən

Duyğularım zərif çiçək,
Hisslər incə, ləçək- ləçək.
Toxunulsa ələnəcək,
Bir şairəm , sevgi dölu.

Nəğməkardır hər bir anım,
Şeir, qoşma ruhum, canım.
Dağ çayıtək,coşur qanım,
Getdiyim yol,-“Samanuolu”.

Hər bir sözüm qəlb nidası,
Könüllərin nur qidası.
Duyanlara- Haqq sədası,
Bir Dərvişəm, Haqqın qulu.

Rəbb lütfüdür, əldə qələm,
Borcumdu ki, qədrin biləm.
Hər ulusda doğma diləm,
Yurdum – Turan, Anadolu.

Oldum sözə, saza mail,
Söz çələngim, zər həmayil.
Ozan Dövran, aza qail,
Heç sevmədim, varı, pulu…

Rahilə DÖVRAN.”Gedəndən bəri”

rahileanam

Şairə-jurnalist-publisist
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,

“Könül dəftərim” – silsiləsindən

Qəlbim bulud kimi, yaman dolubdur,
Sevdalı dünyamın, rəngi solubdur.
Sənsiz keçən ömrüm, hədər olubdur,
Sən məni tərk edib, gedəndən bəri.

Yatmıram gecələr, çəkilib yuxum,
Sənsizlik,- həyatda, ən böyük qorxum.
Birdə baxarsan ki, həyatda yoxum,
Sən məni tərk edib, gedəndən bəri.

Xəstə ürəyimi, hicran yaxıbdır,
Əğyar tənələri,məni yıxıbdır.
Günəşim, Ayım da, qərbdən çıxıbdır,
Sən məni tərk edib, gedəndən bəri.

Nə qədər vaxt keçib, neçə zamandır,
Həsrətin ölümdən , daha yamandır.
Bu günlər ömrümdə ən ağır andır,
Sən məni tərk edib, gedəndən bəri.

Küsmüşəm bəxtimimdən, Yazi-Yazandan,
Bivəfa dünyadan, zalım zamandan.
Bir əsər qalmayıb yazıq Dövrandan,
Sən məni tərk edib, gedəndən bəri…

Abdulla MƏMMƏD.”Həsrət qoxulayır sevgi çələngim”

abdullamuellim

Başımın altına qoyulan balış,
Başımın üstünü alan dumansan.
Sözü göz yaşında uyudan naxış,
Bir əlçim buluda dönən gümansan.

Düşüb şübhələrin bəd ayağına,
Sözümün nurunu alıb getmisən.
Sənsiz kölgə çəkir həsrət ağlıma,
Məni öz gününə salıb getmisən.

Dərdimdən çıxara bilmirəm səni,
Gözümdə gizlənib qalmısan, gülüm.
Özündən çıxmısan- bölərək məni,
Bilərək gözümdən salmısan, gülüm.

Dəyir günlərimə dərdin nəfəsi,
O gülər ağ üzün gözümə dəymir.
Bu kal sevincimin dərdmiş qəfəsi,
Həsrətin əlindən bəhərim dəymir.

Qarışır gözümdə dünyanın rəngi,
Ömrümün baharı payıza çalır.
Həsrət qohulayır sevgi çələngim,
Sənsiz ürəyimi tənhalıq çalır.

Ömrümə qayıtsan gülər gözlərim,
Təzədən taparam özümü səndə.
Yenə qanad açar pərvaz sözlərim,
Bir daha çəkmərəm gözümü səndən…

Azərbaycan. Quba.
25.10.2001

Abdulla MƏMMƏD.”Sənin gözlərinə baxa bilmərəm”

abdullamuellim

Sənin gözlərinə baxa bilmərəm,
Sənin gözlərindən günahım axır.
Mən bu cazibədən çıxa bilmərəm,
Ürək sındırmışam-bir ürək axı…

Sənli xatirələr üzülər qəmdə,
Yanına gəlməyə üzüm də olmaz.
Görəndə sarsilib üzülərəm də,
Bir kəlmə kəsməyə sözüm də olmaz.

Bağışla demərəm, sarsılsam belə,
Sən ki büdrəmisən, yıxılan mənəm.
Bilirəm-qəlbində yerim var hələ,
Çox da ki dilində yox olan mənəm.

Günahım böyükdür, buna sözüm yox,
Bu səhvi çiynimdə daşıyıram da.
Daha bu kədərə məndə dözüm yox,
Görən elə bilir- “yaşıyır”am da…

Mənə də dəyərmiş qüssə silləsi,
Bu dərd deyiləsi, yazası deyil.
Nə mən bu qədəri qəlbdən siləsi,
Nə TANRIM alnımdan pozası deyil…

Göz yumub könlümdən keçənə, gözəl,
Gözünə dəymərəm-üzüm qaradır.
Mən necə keçirim gecəni gözəl?!
Sənli günlərimin üzü qaradir.

Sənin gözlərinə baxa bilmərəm,
Sənin gözlərindən günahım axır.
Mən bu məngənədən çıxa bilmərəm,
Ürək sındırmışam- bir ürək axı…

Azerbaycan.Quba

Müzəffər MƏZAHİM.”Gələn Baharadək”

mm

İndi bu sahillər səssiz, kimsəsiz,
Qırçın ləpələr də fərəhsiz, qəmgin.
Burda xatirədir hər ləpir. hər iz,
O qayğısız günlər düşüb didərgin.

Payızın hökmünə uyub təbiət,
İlıq nəfəsi də qəribsəyibdir.
Ayrılıq dəmini duyub təbiət,
Qağayı səsi də qəribsəyibdir.

Baxıb arxasınca köçən quşların,
Sükuta qərq olub boz sərçələr də.
Yollarda iz silən ağ yağışların.
Qərib səsi gəlir tar gecələrdı.

İndi xəyalımla qalıb baş-başa,
Bu sükut gölünə daş atıram mən.
Gələn baharadək xatirələrdə,
Sənli günlərimi yaşadıram mən.

Müzəffər MƏZAHİM.”Suçum çox”

mm

Dupduru, saf suyun da,
Dibində çirkabı var.
Ömrün də, ölümün də,
Hesabı, əzabı var.

Bu ömür yağışından,
Taleyimə kir damır.
Ürəyimə damır ki,
Ürəyimdən sirr damır.

Suçum çox, bənzəriyəm,
İnsanlığa qıyanın.
Qoruya bilməmişəm,
Salığını dünyanın.

Bu dünyada qəribəm,
Hər şey mənə yad gəlir.
Köçdən qalan ocağam,
Hələ tüstüm yüksəlir.

KÜMBET DERGİSİ 42. SAYISI: SÖZ KONUSU VATANSA GERİSİ TEFERRUATTIR

KÜMBET dergisi 42. sayısı okuyucuları ile buluşuyor. 2016 yılının son sayısı olarak gündeme gelen dergimizin bu sayısında neler olduğunu editörden şöyle okuyoruz:
Yeni bir sayı, yeni dosyalar, araştırma yazıları ve şiir bahçesinde açan rengârenk çiçekler. 2016 yılının son sayısıyla daha iyiye, daha güzele duygularının verdiği azimle karşınızdayız. Bu süreç içinde 15 Temmuz 2016 Cuma gecesi ülkemiz büyük sıkıntılar yaşadı. Türkiye Cumhuriyeti’nin varlığını sarsmayı hedefleyen bu tür girişimler yüce milletimizin milli iradeye sahip çıkması neticesi sonuçsuz kaldı. İki yüz elliye yakın vatandaşımızı bu beklenmedik kalkışmada maalesef kaybettik. Ruhları şâd olsun.
Bu sayımızda, Cumhuriyetimizin 93. yılına armağan olarak Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK’le ilgili pek bilinmeyen gün yüzüne yeni çıkarılan araştırmalarımız da yer aldı. Atatürk ve Cumhuriyet dosyasını Prof. Dr. Abdullah İlgazi, Dr. Mehtap Kaya, Remzi Zengin, M. Ali Cinlioğlu, Bircan Kiper, Şerare Yağcıoğlu Kıvrak, Dilek Yeğnidemir Ekici, Hasan Akar bir ekip anlayışı içerisinde titizlikle hazırlamaya çalıştılar.
Diğer araştırma ve makaleleri de taze mürekkepleriyle Prof. Dr. Ertuğrul Yaman, Yard. Doç. Dr. Mehmet Yardımcı, M. Halistin Kukul, Nihat Aymak, Yaşar Akça, Ülkü Taşlıova, Bekir Aksoy, Yusuf Uçar, Muhsin Demirci, M. Necati Güneş, Kutluhan Saygılı, Süleyman Erkan, Yeşim İnalkaç, Feray Deniz, Nermin Akkan, Hatice Ekici sizlerin istifadesine sundular.
Şiir bahçesine duygularını döken birbirinden değerli şair kalemlere gelince: M. Akif Ersoy, Arif Nihat Asya, Fazıl Hüsnü Dağlarca, Ahmed Cevad, Ayhan Nasuhbeyoğlu, Talat Ülker, Mahir Gürbüz, Refik Oday, Abdulla Memed, Nihat Malkoç, Mustafa Berçin, Gönül Ordubadi, Safiye Samyeli, Harika Ufuk, Bekir Yeğnidemir, Sündüs Arslan Akça, Rasim Yılmaz, Gülay Coşkunsoy, Ahmet Divriklioğlu, Burhan Kurddan, Orhan Tamtürk, Zeynep Özügenç, Musa Ay, Nevzat Gündoğdu sizleri değişik dünyalara götürebilmenin heyecan ve hazzını yaşadılar.
Bu yıl Niksar Belediyesi ve Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği işbirliğiyle yapılan “Cahit KÜLEBİ 7. Memleketime Bakış Şiir Yarışması” sonuçları 30 Ağustos 2016 tarihinde ilan edildi. Buna göre Ertuğrul Beldağlı “Türkiyem” şiiriyle birinciliğe, Celalettin Kurt “Beylikten Öz Ülkeye Giden Yol” şiiriyle ikinciliğe, Deniz Garipcan “Memleket “ şiiriyle üçüncülüğe layık görüldüler. Ödül töreni Ekim ayı içerisinde Niksar’da gerçekleştirilecek.
Sizlerin büyük destekleriyle kültür ve sanat dünyasında saygınlığını koruyan Kümbet Dergisinin 43.sayısında buluşmak dileğiyle sözlerimizi Cahit Külebi Memleketime Bakış şiir yarışmasında birinci olan şiirin son kıtası ile bitiriyorum:

Aşkın sırlı vaktinde sen şâyânsın Türkiye’m
Kalbimle gördüm seni, bak âyânsın Türkiye’m
Doruklara sevdalı bir dumansın Türkiye’m
Ay ve yıldızla süslü asumansın Türkiye’m
Aşktan çatlayan dudak seni ansın Türkiye’m
Senin kıvılcımında ruhum yansın Türkiye’m
Umudun gediğine taş koyansın Türkiye’m
Sana meftun tablolar gül boyansın Türkiye’m
Mazlumların ahını hep duyansın Türkiye’m
Sen hakikat yolunda bir beyansın Türkiye’m
Hem gün gibi aşikâr hem nihansın Türkiye’m
Bir memleket, bir vatan, bir cihansın Türkiye’m

Remzi ZENGİN,
Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği Başkanı

Könül ORDUBADİ.”NƏ SƏN UNUDA BİLMİSƏN… “

Bir ömrün yolunda qəfil görüşdük,
Tale yollarımız ayrı olsa da…
Üz-üzə dayandıq, göz-gözə gəldik.
Xatırə yükündən gözlər dolsa da.

O dalgın gözlərdə özümü gördüm
Sankı həyatımı sən vərəqlədın.
“Sevirəm” dediyin sözünü duydum,
Üzümə sən baxıb, sən gülümsədin.

İllər yaman ötüb, çox qocalmısan,
Bu sevgim ölməyib qocalmayıbdır.
Məgər bilmirsən mi sən sevdiyimi,
Gözlərim axtarıb, yorulmayıbdır.

Bilirdim şəhərdə yaşadığını,
Hər dəfə yollarda mən axtarmışam.
Özümdən xəbərsiz, bu gün bu yolda,
Bir yetim, bir nakam sevgi tapmışam.

Yenə üz-üzəyik xatırələrlə,
Gözümdən bir damla qəmlı yaş axdı.
Boylandım səninlə ötən illərə,
Sanki bir nəgməli könül dil açdı.

Utanma, yaxın gəl, kefimi soruş,
Yoxsa həqiqəti tanıyammadın?
İllər acısını unut, gəl barış,
İllərin üstündən adlayammadın?

Üz -üzə dayandıq, göz-gözə durduq,
Taleyə, qısmətə nələr yazılmış…
Nə eşqi unutduq, nə yuva qurduq
Niyə qısmətimiz ayrı yazılmış?!

Şair-jurnalist Rafiq Odayın şeiri “Kümbet” dərgisində çap olunub

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının maliyyə dəstəyi ilə həyata keçirilən “Çağdaş Azərbaycan poeziyasının inkişafına dəstək” layihəsi çərçivəsində
Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri, respublikanın Əməkdar jurnalisti cənab Rafiq Odayın “Kimi” şeiri Qardaş Türkiyə Cümhuriyyətinin Tokat şəhərində fəaliyyət göstərən TOSAYAD (Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği) rüblük orqanı “Kümbet” eğitim, kültür, sanat ve edebiyat dergisinin 42 yeni sayında dərc olunub.
Qeyd edək ki, “Çağdaş Azərbaycan poeziyasının inkişafına dəstək” layihəsinin rəhbəri və müəllifi Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Portalının təsisçisi və direktoru, “Kümbet” eğitim, kültür, sanat ve edebiyat dergisinin Azərbaycan təmsilcisinin Başkanı, şair-publisist Rafiq Odaydır.

Gülnarə ŞÖHRƏDDİNQIZI,
“Möhtəşəm Azərbaycan” qəzeti

Şair Abdulla Məmmədin şeiri “Kümbet” dərgisində çap olunub

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının maliyyə dəstəyi ilə həyata keçirilən “Çağdaş Azərbaycan poeziyasının inkişafına dəstək” layihəsi çərçivəsində
Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Portalının Redaksiya heyətinin üzvü, istedadlı şair Abdulla Məmmədin “Canımda can,Azərbaycan,anam,can!” şeiri Azərbaycan türkcəsində
Qardaş Türkiyə Cümhuriyyətinin Tokat şəhərində fəaliyyət göstərən TOSAYAD (Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği) rüblük orqanı “Kümbet” eğitim, kültür, sanat ve edebiyat dergisinin 42 yeni sayında dərc olunub.
Qeyd edək ki, “Çağdaş Azərbaycan poeziyasının inkişafına dəstək” layihəsinin rəhbəri və müəllifi ağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri, respublikanın Əməkdar jurnalisti, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Portalının təsisçisi və direktoru, “Kümbet” eğitim, kültür, sanat ve edebiyat dergisinin Azərbaycan təmsilcisinin Başkanı, şair-publisist Rafiq Odaydır.

Gülnarə ŞÖHRƏDDİNQIZI,
“Möhtəşəm Azərbaycan” qəzeti

Nisə QƏDİROVA.Yeni şeirlər

11153468_731421923638953_1561011028_o

Azərbycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“Qızıl Qələm” Media Mükafatı laureatı,
“Möhtəşəm Azərbaycan” müstəqil ictimai-siyasi, ədəbi-bədii qəzetinin redaktoru,

Bir gün

Bir gün unudular sənin də adın,
Başına- gözünə döyərsən sən də.
Bağrını yandıran alovun, odun
Tüstüsü gözünə dolar güləndə.

Bir gün əməllərin çıxar qarşına,
Başını yamanca qatar bu dünya.
Üstündə əsdiyin hər nəyin varsa,
Əlüstü özgəyə satar bu dünya.

Bir gün gözlərindən yaş gilə-gilə,
Süzülər gizlicə yanaqlarına.
Qonar yuvasına dönən quş kimi,
‘Bağışla” kəlməsi dodaqlarına.

VARSA

Qarışma dünyanın işinə qardaş,
Sözünü qızıla sat, alan varsa.
Elə vətən -vətən deyib sızlama,
Qürbət gülüstandı pul, filan, varsa.

Yandırma papağı günə, heyfdi,
Dünya beşgünlükdü, həm də ki, kefdi.
Yaradan etibarlı dəmir seyfdi,
Söykə kürəyini arxalan,varsa.

Düşməni arama uzaqda, gendə,
Dostu çox sınadım mən çətin gündə.
Halal ocağında kəsilir kündə,
Çörəyin dizində get dolan, varsa.

Gecəni şəhərə qurban deyiblər,
Dəmiri isidib sonra əyiblər,
Haqdan danışanı haqlı döyüblər,
Sus papaq altında, yat,balan varsa.

Sözünü sözlərə qatıb danışma,
Tüstülən, tüstülən, amma alışma.
Torpağı satıblar,dinmə, qarışma,
Sən də öz payını sat, qalan varsa.

Polad SABİRLİ.Yeni şeirlər

Polad Sabirli

Əbədi yaşayacaq,
Sevənlər,sevilənlər.
Nə xoşbəxtdir həyatda,
Eşqinə güvənənlər.

Məhəbbətin qüdrəti,
Müqəddəsdir, uludur.
Mükəmməl bir ailə,
Sevginin məhsuludur.

Sevginin əzabından,
Qətiyyən usanmadım.
Ülvi duyğudur bu hiss ,
Bu duyğunu danmadım.

Çıxmaq istəmirəm heç,
Sevginin təsirindən.
Əksik etmə nazını,
Məhəbbət əsirindən.

Necə ki,yer fırlanır,
Günəşin dövrəsində,
Məndə qalmışam elə,
Eşqin cazibəsində.

Gül kimi safsan təmiz,
Gül sənə çox oxşayır.
Ətrini səndən alıb,
Ruhum səndə yaşayır

Ay Polad qazanmısan,
Sevginin savabından
Şükür ki,çox razısan,
Bu eşqin əzabından..

Kəndim

Sığışmaz cahana şanı-şöhrəti,
Qucaq-qucaq varlı cəıallı kəndim.
Haramla barışmaz, budur adəti,
Saxlayar özündə halalı kəndim.

Dərin zəkası var,geniş ürəyi,
Möhkəmdir dostluğu, arxa, dirəyi,
Tükənməz süfrədən duzu, çörəyi,
Hər zaman qonaqlı-qarlı kəndim.

Səfalı dağlardan gələr güc, qüvvət,
Təmənna gözləməz edər mərhəmət,
Günəşin odundan deyil hərarət,
Özündən götürər şəfalı kəndim.

Saxlayar qonağa öz hörmətini,
Əsirgəməz heç vaxt səxavətini,
Yaşadar qəlbində məhəbbətini,
Sadiqdir eşqinə vəfalı kəndim.

Ümidlə boylanar hər gün sabaha,
Ziyarət aparar ziyarətgaha,
Zikr oxuyar, səcdə qılar Allaha,
Təmiz adlı, böyük amallı kəndim.

Ay Polad, eldən al öz ilhamını,
Buraxma şansını, xoş məqamını,
Nə qədər cavansan götür kamını,
Min yaşasın, dərya kamallı kəndim.

Kənan AYDINOĞLU.Şeirlər

Photo Kenan

BİR QARIŞ TORPAQ OLA

Yəhərli atın üstə üzəngini basanda,
“Allahu əkbər” sözlü əlimdə bayraq ola.
Qoynunda övlad kimi kiçik şair oğlunu,
Dərdi-sərdən qoruyan bir qarış torpaq ola.

Bir damlaya çevrilib axıb çaya qarışan,
Taleyin qismətiylə yenə-yenə barışan.
Sevənlərin qəlbində təməl kimi alışan,
Dünən, bu gün sabah da sönməyən ocaq ola.

Leylinin həsrətindən qaçıb gözün qarası,
Qələbə xəbərlərin kəsilməzdi arası.
Çənlibeldən bu yana şerimin hər misrası,
Misri qılınc igid tək dinməyən dodaq ola.

Sübh çağı seyr edəndə üzə gülən səhəri,
Dağıdandan gözlərdən qəm-qüssəni, kədəri.
Gözəlləri görəndə şairlərin qəlbləri,
Yenə coşub-daşmaqdan susmayan bayraq ola.

Fəryad qopanda eldə titrəsin yurdun daşı,
Bir döyünən iki qəlb yenə dursun yanaşı.
Gözəllərin gözündən axan o ağ göz yaşı,
Süzülüb bu torpağa xəfif bir yarpaq ola.

İgildəri, ərləri qoynuna alan dünya,
Süleymandan bizlərə yadigar qalan dünya.
Yaranandan bu yana eh, fani olan dünya,
Neçə kəlmədən ötrü küsməyən yanaq ola.

BU DÜNYA

Ağlasan inan ki, ömür uzunu,
Axan göz yaşını silməz bu dünya.
Bəşərə bir qiymət verməyibdisə,
Sənin də qədrini bilməz bu dünya.

Uğrunda canınnı qoydunsa-hədər,
Dağılmaz gözündən ayrılıq, kədər.
İnsafda olmaz heç göz yaşı qədər,
Can deyib, can deyib ölməz bu dünya.

Oxu, gəl, şerimin yeni sətrini,
Yağışda üstünə tutmaz çətrini.
Sevdinsə Allahı, sevməz xətrini,
İnsafa, mürvətə gəlməz bu dünya.

Doğmalar dərdinə yansa da belə,
Bir kəlmə önündə donsa da belə,
Təbəssüm dodağa qonsa da belə,
Üzünə, üzünə gülməz bu dünya.

Mais TƏMKİN.Yeni şeirlər

mt

Hikməti sözündə axtar(kitab)

Təcnis

Yığılın başıma, yığılın, dostlar ,
Sizə söhbət açım bir şux gözəldən.
Vəsfini çəkməyə qələm acizdi.
Əl gözdən gözəldi, həm də, göz əldən.

Onsuz qaranlıqdır mənə hər yarın,
Yanlışsa sözlərim, sinəmi yarın.
Həsrətini çəkmək ilə o yarın,
Düşübdü saçıma necə gözəl dən.

Həm yaşıl yaraşır, həm də, ağ- yara,
Qaranlıq zülməti gərək ağ yara.
İşdi, birdən qismət olar əğyara,
Mais, qoyma gedə gözəl göz, əldən.

13.12.2008

Gözəl

Çox özünü qoydun naza,
Könül döndü sınıq saza.
Sən ,,qovuşub” güllü yaza,
Mən hələ qışdayam, gözəl.

Necə baxım mən- üzünə?
Düşüb duman, çən, üzünə.
Həsrətəm çəmən üzünə,
Dağdayam, daşdayam, gözəl!

Sevinc həlimdir, dərd kürən,
Aşıb-daşan dərdə Kürəm.
Dərd becərib, dərd əkirəm,
Səpində, xışdayam, gözəl.

Özüm özümdə itmişəm,
Sanki tükənib bitmişəm.
Mən sevən yaşı ötmüşəm,
Sən sevən yaşdayam, gözəl.

Hər bir əhdi, sözü yalan,
Kimdi -ayrı- bizi salan?
Hər busəmin izi qalan,
O gözdə-qaşdayam, gözəl.

Nələr çəkdim, bu seçimdə?
Sənsizəm ömrün köçündə.
Səni sevənlər içində,
Yuxarı başdayam, gözəl.
Qovuşursan güllü yaza
Mən hələ qışdayam, gözəl!!!

Müzəffər MƏZAHİM.Yeni şeirlər

mm

KÖÇKÜN

Gözünə görünməz itirdikləri,
Çəkər gecə-gündüz quru yurd onu.
Gəzər düşüncəli, qovar kədəri,
Pərişan üzünün açılmaz donu.

Gözləri yol çəkər, ürəyi nisgil,
Axıdar içinə dərdi-sərini.
Dayanar hamıdan kənarda, “küskün”,
Tapammaz “qürbətdə” işin çəmini.

Məzəmmətli sanar, qınaqlı sanar,
Üzünə dikilən baxışları o.
Bircə sərt kəlmədən ürəyi sınar,
Boğar içindəki “yağışları” o.

Duyulmaz səsində giley, şikayət,
Yersiz danışmağı günah, ar bilər.
Didərgin salsa da onu xəyanət,
Yenə öz bəxtini günahkar bilər.

Gündə neçə kərə, neçə inamla,
Səfər boxçasını yır-yığış eylər.
Çıxar həsbi-hala bəxtlə, zamanla,
Baisə — düşmənə hey qarğış eylər.

Ümidlə gözləyər hər gələn günü,
Qulağı şad xəbər sorağındadır.
Dinləyər diqqətlə hər sözü-ünü,
Yurda yeni səfər sorağındadır.

VARDIR

Dünyanı yaradan, nizam saxlayan,
Yaxşını, yamanı seçəni vardır.
Ölüm kövşənində şələ bağlayan,
Ömür zəmisini biçəni vardır.

Sevincə dərd hörür öz hanasında,
Ümid parıldayır zər tanasında.
Həyat mənzilinin astanasında,
Qapısı vardırsa keçəni vardır.

Sevinc təsəllidir, qəm yaşanandır,
Ürəyi incidən kəm yaşanandır,
Həyat həm ümiddir, həm yaşanandır,
Dərdi sevinc bilib içəni vardır.

Müzəffər, uzaq dur bal pətəyindən,
Arif ol, məhşəri duy tütəyindən,
Tanrı bələdçindir, tut ətəyindən,
Ömrün həm zülməti, həm çəni vardır.

Mirvarid DİLBAZİ.”Bölümdə qaldıqca vətən torpağı”

Yasəmən gül açıb, bəzəyib bağı,
Qönçəyə dolubdur gülün budağı,
Bölümdə qaldıqca vətən torpağı
Mən bu gözəlliyi duya bilmirəm,
Bahar sevincinə uya bilmirəm.

Sarmaşıb çəməndə yenə gül-gülə,
Nəğməli quşlar da gəliblər dilə,
Mən elə qəmliyəm, qəmliyəm elə,
Bu gözəllikləri duya bilmirəm,
Bahar sevincinə uya bilmirəm.

Şuşam, Qarabağım, dağlar maralı!
Siz də yaralısız, mən də yaralı,
Elim düşən gündən sizdən aralı,
Bu gözəllikləri duya bilmirəm,
Bahar sevincinə uya bilmirəm.

Sinəmdə dağı var Əskiparanın,
Ağrısı azalmırheç bu yaranın,
Düşmənlərə qalan dağım, aranım,
Sizsiz gözəlliyi duya bilmirəm,
Bahar sevincinə uya bilmirəm.

Gün doğub, ürəyim işıqlanmayır,
Könlümdə çıraq yox, şam da yanmayır,
Çoxdandır saçlarım xınalanmayır,
Ürəyim şəhidlər qəbristanıdır,
Gözlərimdən axan göz yaşı deyil,
Şəhid qanıdır.

Hüseyn ARİF.”Meşəbəyi”

Kef üstündə kefimizi
Gəldi, sordu meşəbəyi.
-Buyur!- dedik, atdan enib,
Bardaş qurdu meşəbəyi.

Qamçısını atdı sola,
Çantasını çəkdi dala.
Şirin-şirin, bala-bala
Bizlə vurdu meşəbəyi.

İsti kabab , təzə fətir.
Doymaq olmur,yenə gətir.
Bığlarını arada bir
Eşib burdu meşəbəyi.

Altmışını verib yelə,
Düşməyibdir ruhdan hələ.
Qarşıdakı bir gözələ
Göz də vurdu meşəbəyi.

Yatdı biri -keflənərək,
Birini də yıxdı külək.
Hüseynlə axıradək
Möhkəm durdu meşəbəyi.

Osman SARIVƏLLİ.“Əlifba dərsi”

Yolum kəndimizə düşdü bir səhər,
O gün də məktəbi görməyə getdim.
Açıb darvazanı çox ehtiramla
O böyük binanı ziyarət etdim.

Uşaqlıq çağımı saldım yadıma
Şeir dəftərimə xatirə yazdım.
Məcid müəllimin öz şagirditək
Əyləşib dərsinə qulaq da asdım.

Onu da deyim ki, Məcid müəllim
İrəli qaçmağı heç xoşlamazdı…
Əvvəl köhnə dərsi təkrar etdi o,
Sonra da lövhədə bir kəlmə yazdı.
Uşaqlar nə yazdım?
Yaxşı kim deyər?

Oynadı havada balaca əllər:
Müəllim mən deyim…
deyim…deyim…lər
Görən yormadımı o müəllimi?
Yox, yox, hər səmimi sözü körpənin
Yayılır ürəyə sarı yağ kimi…

Uşaqlıq dövrünün öz aləmi var,
Sadə görünsə də o, çox dərindir…
Bizə əziz olan “müəllim” sözü
Uşağın dilində daha şirindir.

Dedi, bir də dedi “baba” sözünü,
O xeyli dayandı “ata” sözündə…
Balalar duydumu? Deyə bilmirəm,
Mən qəhər duymadım onun üzündə…

Bir kəlmə yüz dəfə yazıldı bəlkə,
Səbrinə mat qaldım, o müəllimin!
Sadəcə əlifba öyrətmək deyil,
O, möhkəm özlünü qoyurdu elmin.

“Bünövrə daşları” düşdü yadıma,
Bu gün durmayırsa qocanın özü
Onun məqbərəsi qoy nurla dolsun!
Dedim: bundan belə şeir yazanda
Birinci misramın birinci sözü
Əlifba öyrədən müəllim olsun!

Nüsrət KƏSƏMƏNLİ.”Qəhrəman şəhər”

Dörd il açılmayıb burda könüllər,
Dörd il Bakıda da yaz olmayıbdır.
Qəhrəman şəhərlər çəkdiklərindən
Bakının çəkdiyi az olmayıbdır.

Oynamaq olmazdı çiçəklə, güllə,
Onu ana Vətən haraylayırdı.
Cəbhədə birinə atılan güllə
Arxada bir nəsli yaralayırdı.

Bakı qılınc kimi qalmadı qında,
Sıyrıldı kədərin, min qəmin üstə,
Tankın, təyyarənin motorlarında
Bakı yeriyirdi düşmənı üstə.

Axırdı cəbhəyə qara seliylə,
Dilə də gətirməz əzabını o,
Atılan topların alov əliylə
Cəbhəyə yazmışdı öz adını o.

Bakı neçə-neçə cəbhə yarırdı;
Yolu irəliydi,
yalnız irəü.
Bir əli torpaqdan neft çıxarırdı,
Bir əli cəbhədə yanırdı, bəli!

Yuxuda ən ağır top, tanklarıyla
Düşmən yer üzündən pozmuşdu onu.
Fürer qan qoxuyan dırnaqlarıyla
Hələ xəritədə cızmışdı onu.

Dönün o illərə, bir salın nəzər,
Barı o günləri düşünün, annın,
Bir neft dənizinə dönmüşdü Xəzər
Hələ də neftlidir suları onun.

Şöhrət istəməyir bu qəlbi dəniz
Onda ünvanı var hər gələn yazın.
Qəhrəman şəhərlər cərgəsinə siz Yazın!
Bakının da adını yazın!

Nəriman HƏSƏNZADƏ.”Ürəyim ananı istəyir, qızım”

Ürəyim ananı istəyir, qızım,
sən yaşa dünyada qəmsiz, kədərsiz.
Bir səs qulağıma döz deyir, qızım,
Mən dözdüm,
yaş ötdü məndən xəbərsiz.

Qaşlarım qaradı, saçlarım ağdı,
təbiət şəklimi çəkir yenidən.
Hamı bu dünyada qocalacaqdı
amma tək qocalmaq dərd verir hərdən.

“Dağlar” deyə-deyə mən dağ şamışam,
Hanı tale dostum,
ürəkdən gülən?!
Dünyada yaşayıb dünyalaşmışam,
dünyayla düz gəlmir daha mən deyən.

Daddım acısını şirin həyatın,
Hələ bu acıdan doyan olmayıb.
Qızım, qardaşınla sən olmasayadın,-
deyərdim, dünyada ana olmayıb.

Mən işdən çıxanda eybi yox,-dedim,-
dəyirman dünyadı, çarxa düşmüşəm.
Özümünkü bilib fəxr elədiyim,
arxadan vuranda arxa düşmüşm.

Mən qisas almadım yaşadı düşmən,
ilhamda, sənətdə axırdaydılar.
Qisası aldım mən yalnız özümdən,-
böyüklər də gördüm, çox xırdaydılar,
ilhamda, sənətdə axırdaydılar.

Daha yaş artdıqca, səbrim azalır,
yaş yaşdı…
neyləsən yaş əyir, qızım.
Qadınsız-ata da anasız qalır,
ürəyim ananı istəyir, qızım,

Məhəmməd Hüseyn Şəhriyar.”Azərbaycan”

images

Könlüm quşu qanad çalmaz, sənsiz bir an, Azərbaycan
Xoş günlərin getməz müdam xəyalımdan Azərbaycan

Səndən uzaq düşsəm də mən eşqin ilə yaşayıram
Yaralanmış qəlbim kimi, qəlbi viran Azərbaycan

Bütün dünya bilir sənin qüdrətinlə, dövlətinlə
Abad olub, azad olub, mülkü-İran, Azərbaycan

Bisütuni-İnqilabda Şirin-Vətən üçin Fərhad
Külüng vurmuş öz başına zaman-zaman Azərbaycan

Vətən eşqi məktəbində can verməyi öyrənmişik
Ustadımız demiş heçdir vətənsiz can, Azərbaycan

Qurtarmaqçün zalımların əlindən Rəy şümşadını
Öz şümşadın başdan-başa olub al qan, Azərbaycan

Yarəb, nədir bir bu qədər ürəkləri qan etməyin
Qolu bağlı qalacaqdır nə vaxtacan Azərbaycan

İgidlərin İran üçün şəhid olmuş, əvəzində
Dərd almısan, qəm almısan sən İrandan, Azərbaycan

Evladların nə vaxtadək tərki-vətən olacaqdır
Əl-ələ ver, üsyan eylə, oyan oyan Azərbaycan

Yetər fəraq odlarından kül ələndi başımıza
Dur ayağa, Ya azad ol, ya tamam yan, Azərbaycan

Şəhriyarın ürəyi də səninki tək yaralıdır
Azadlıqdır sənə məlhəm, mənə dərman, Azərbaycan

Bulud Qаrаçоrlu Səhənd.”Şərqin axşamı”

Axşamın süpürgǝsi
Ağacların kölgǝsin
Yollardan süpürürdü.

Mǝğribin lül gözlǝri,
Əzǝl dǝniz rǝngli idi.
Vǝrǝmlǝmiş mǝşriqin
Qanlı tüpürcǝyinden,
Dǝnizin rǝngi döndü.

Şǝrqǝ doğru yürüyǝn,
Gǝminin yǝlkǝninǝ
Bir kǝllǝ rǝsimlenmiş,
Mǝqqarǝ gözlǝrinin
Hǝr biri min adamcıl
Əjdǝhanin yuvası.

Günǝş
Bu gǝzǝyǝnti,
Bu min üzlü sǝlitǝ
Sallanır, cumur gedir.
Uzaq dağlar dalına
Qaş elǝyir,
Göz vurur
Yeni oynaşına.

Mǝğribin sǝhǝri idi,
Şǝrqin axşamı idi.

Süleyman RÜSTƏM.”Təbrizim”

116

Baxdıqca hüsnünə doymayır gözüm,
Təbrizim, Təbrizim, gözəl Təbrizim!

Qoymaram yadları girsin qoynuna,
İzin ver qolumu salım boynuna!
Sənin bayramına, sənin toyuna
Dili bir, qanı bir qardaşın gəlib,
Dərdinə aşina sirdaşın gəlib.

Sən çıxdın qarşıma duzla, çörəklə,
Bağından dərdiyin güllə, çiçəklə,
İkiyə bölünməz saf bir ürəklə,
Təbrizim, Təbrizim, aman Təbrizim,
Yox olsun başından duman, Təbrizim!

Qədrini ayrılıq çəkənlər bilər,
Hicranda göz yaşı tökənlər bilər,
Ömrünə qaranlıq çökənlər bilər,
Bağından gül-çiçək dərdim, Təbrizim,
Yenə təzələndi dərdim, Təbrizim!

Nə qəşəngdir yol boyunca söyüdlər,
Söyüdlərin kölgəsində igidlər
Babalardan dinləyirlər öyüdlər,
Coşur damarlarda qanı, Təbrizim,
Yoxdur bu mərdlərin sanı, Təbrizim!

Ağlasan ağlaram, gülsən gülərəm,
Yaşasan yaşaram, ölsən ölərəm,
Varımı səninlə yarı bölərəm,
Gəl bir də üzündən öpüm, Təbrizim!
Başına gül-çiçək səpim, Təbrizim!

Nədir o, mənalı, dərin baxışlar?
Nədir gözlərindən yağan yağışlar?
Nədir qəlbindəki payızlar, qışlar?
Yetimtək boynunu burma, Təbrizim!
Məlul-məlul baxıb durma, Təbrizim!

Sənin çiçəyinə, gülünə qurban!
Mənə qardaş deyən dilinə qurban!
Vətəninə qurban, elinə qurban!
Baxdıqca hüsnünə doymayır gözüm,
Təbrizim, Təbrizim, gözəl Təbrizim!

Söhrab TAHİR.”Xalq”

Hamı xalq adından danışsın, ancaq
Xalqın inamına inamı varsa.
Dünyada ən güclü adam olacaq,
Kim onu özünə inandırarsa.

Xalq səngər kimidir, çətin işində
Hamı boğazacan onda gizlənir.
Adam var əlinə bir iş düşəndə
Xalqa minnət vurur, xalqa hirslənir.

Xalq ümid deməkdir, gələcək demək,
Ümidsiz nə varsa ondan uzaqdır.
Dünyada hər bir şey ölüb gedəcək,
Heç zaman ölməyən, dünyada xalqdır.

Balaş AZƏROĞLU.”İnqilab şairiyəm”

Mən nə şah, mən nə sultan, nə yaraşıq, nə ziynət,
Nə əfsanə, nə mələk, nə saray, nə səltənət,
Nə qədim əsrləri yada salıb ağlayan,
Nə ömrünü qəzələ, mərsiyəyə bağlayan,
Nə dövrün hakiminə şeir yazıb pul alan,
Nə cəlladlar önündə həyat üçün alçalan,
Nə peymana, nə saqi, nə sərab şairiyəm,
Azadlığın carçısı inqilab şairiyəm.

Mən əyilib hakimin əllərindən öpmədim,
Şeirimi çiçək kimi ayaqlara səpmədim.
Nə aciz bir bəndəyəm, nə satılmış bir qulam,
Nə saray məddahıyam dərgahlardan qovulam.
Mən ellərin oğluyam, ellər böyütmüş məni.
Şeirim eldən alıbdır bu ilhamı, qüvvəni.
Mən nə şam, nə pərvanə, nə rubab şairiyəm,
Azadlığın carçısı inqilab şairiyəm.

Mənim könül dəftərim bənzəyir gülüstana,
Onda yer verilməmiş qarlı qışa, tufana,
Bir bahar ətri vardır hər şeirimdə, sözümdə,
Baharın həsrətilə yaşayıram özüm də.
Mən əl açıb göylərdən diləmədim azadlıq,
Mənim arxalandığım onlardan daha artıq.
Ölkələr həsrət çəkən afitab şairiyəm,
Azadlığın carçısı inqilab şairiyəm.

Ərdəbil. 1941

Hüseyn Cavid.”Qız məktəbində”

— Quzum, yavrum! Adın nədir?
— Gülbahar.
— Pəki, sənin anan, baban varmı?
— Var.
— Nasıl, zənginmidir baban?
— Əvət, zəngin, bəyzadə…
— Öylə isə, geydiyin geyim neçin böylə sadə?
Yoxmu sənin incilərin, altun bilərziklərin?
Söylə, yavrum! Heç sıxılma…
— Var əfəndim, var… lakin
Müəlliməm hər gün söylər, onların yox qiyməti,
Bir qızın ancaq bilgidir, təmizlikdir ziynəti.
– Çox doğru söz… Bu dünyada sənin ən çox sevdiyin
Kimdir, quzum, söylərmisən?
— Ən çox sevdiyim ilkin
O allah ki, yeri-göyü, insanları xəlq eylər.
— Sonra kimlər?
— Sonra onun göndərdiyi elçilər.
— Başqa sevdiklərin nasıl, yoxmu?
— Var…
— Kimdir onlar?
Anam, babam, müəlliməm, bir də bütün insanlar…

Əhməd Cavad.”Çırpınırdın Qara Dəniz”

“Çırpınırdın Qara Dəniz
Baxıb Türkün Bayrağına.
Ah deyərdin, heç ölməzdin
Düşə bilsəm ayağına!

Ayrı düşmüş dost elinden
İllər var ki çarpar sinən.
Vəfalıdır gəldi gedən
Yol ver Türkün bayrağına!

Dost elindən əsən yellər
Mənə şer, salam söylər.
Olsun bizim bütün ellər
Qurban Türkün bayrağına!

İncilər tök gəl yoluna,
Sırmalar düz sağ-soluna,
Fırtınalar dursun yana,
Salam türkün bayrağına!”

Cəfər Cabbarlı.”Ana”

Əgər bütün bəşəriyyət ədüvvi-canım ola,
Ürək süqut eləməz aldığı mətanətdən.
Ricavü xəvfə məkan vermərəm gər alimlər
Min il də vəz edələr dəhşəti-qiyamətdən.

Pələnglər tuta dövrüm, çəkinmərəm haşa,
Və ya ki, vəd edələr dövləti-cahanı mənə
Ki, bir kəsə baş əyib əczimi bəyan eləyim,
Əyilmərəm nə ki yer, versələr səmanı genə.

Yanımda gər dura cəllad əlində şəmşiri,
Ölüm gücilə mənə hökm edə olum təslim,
Əyilmərəm yenə haşa! Ölüm nədir ki, onun
Gücilə xalqa həqiranə eyləyim təzim?

Cahanda yox elə bir qüvvə baş əyim ona mən,
Fəqət nə güclü, zəif bir vücud var, yahu,
Ki, hazıram yıxılıb xaki-payinə hər gün,
Öpüm ayağını əcz ilə. Kimdir o? Nədir o?

Ana! Ana!.. O adın qarşısında bir qul tək
Həmişə səcdədə olmaq mənə fəxarətdir,
Onun əliylə bəla bəhrinə yuvarlansam,
Yenə xəyal edərəm bəzmi-istirahətdir.

Əs, ey külək, bağır, ey bəhri-biaman, ləpələn!
Atıl cahana sən, ey ildırım, alış, parla!
Gurulda, taqi-səmavi, gurulda, çatla, dağıl!
Sən, ey günəş, yağışın yağdır, ey bulud, ağla!

Bunlar mənə əsər eylərmi ? Mütləqa yox! Yox!- Yox!!!
Fəqət Ana! O müqəddəs adın qabağında-
O pak bağrına bassın məni, desin layla,
Təbəssüm oynadaraq titrəyən dodağında.

Bütün vücudum əsər, ruhum eyləyər pərvaz,
Uçar səmalara o, aləmi-xəyalətdə.
Yatar, ölər bədənim, nitqdən düşər bir söz:
-Ana… Ana… Sənə mən rahibəm itaətdə!..

Aman… Aman!… Bu müqəddəs vücudu mümkünmü
Ki, bir taqım canavar zülmnən şikar eləsin?!
Yıxıb da xaki-rəzalətdə, tapdayıb əzərək,
Ayaqlar altına torpaq kibi nisar eləsin ?!

Zəlilü-xar edərək məhbəsi-əsarətdə,
O şanlı qollarına zülminən vurar zəncir.
Niyə? Neçin? Hanı vicdan? Hanı ədalət bəs?
Neçin də parlayıb etməz cahanı bir tənvir?

Aləmi, ədl-ədalət üzüldü dünyadən,
Neçin nəsibim edibsən bu zülm- dövranı.
Ey asiman, dağıl, ey zöhrələr axın, tökülün,
Ki, aləmi-bəşəriyyət unutdu vicdanı.

Mikayıl Müşfiq.”Yеnə o bağ olaydı”

Yеnə o bağ olaydı, yеnə yığışaraq siz
O bağa кöçəydiniz.
Biz də muradımızca fələкdən кam alaydıq,
Sizə qonşu olaydıq.
Yеnə o bağ olaydı, səni tеz-tеz görəydim,
Qələmə söz vеrəydim,
Hər gün bir yеni nəğmə, hər gün bir yеni ilham…
Yazaydım səhər-aхşam.
Arzuya baх, sеvgilim, tеllərindən incəmi?
Söylə, ürəyincəmi?
Yеnə o bağ olaydı, yеnə sizə gələydiк,
Danışaydıq, güləydiк.
Ürкəк baхışlarınla ruhumu dindirəydin,
Məni sеvindirəydin.
Gizli söhbət açaydıq ruhun еhtiyacından,
Qardaşından, bacından
Çəкinərəк çoх zaman söhbəti dəyişəydin,
Mənimlə əyişəydin.
Yеnə də bir vuraydı qəlbimiz gizli-gizli,
Sən еy əsmər bənizli!
Bu yaz bir başqa yazdır, bu yaz daha da хoşdur,
Vay o qəlbə кi, boşdur!
Hər üfüqdə bir həvəs, hər bucaqda bir umud,
İnsanlar daha məsud,
Duyğular daha incə, fiкirlər daha dərin,
Ürəкlər daha sərin.
İnsanların vüqarı, tələbi daha yüкsəк.
Yolumuzdan daş-кəsəк
Təmizlənmiş bir az da. Еllərin кеyfi sazdır,
Bu yaz bir başqa yazdır!
Yеnə o bağ olaydı, yеnə o qumlu sahil,
Sular ötəydi dil-dil.
Saçın кimi qıvrılan dalğalara dalaydım,
Dalıb ilham alaydım.
Əndamını həvəslə qucaqlarкən dalğalar,
Qəlbimdə qasırğalar,
Fırtınalar coşaydı, qısqanclıqlar doğaydı,
Məni hirsim boğaydı;
178
Cumub alaydım səni dalğaların əlindən,
Yapışaydım bеlindən,
Хəyalımız üzəydi sеvda dənizlərində,
Ləpələr üzərində,
İlhamımın yеlкəni zərrin saçın olaydı,
Sular хırçın olaydı.
Bu nə gözəl şеirdir, bu nə gözəl mənzərə,
Gəlin, baхın Хəzərə.
Çıхalım Buzovnada кiçiк qayalıqlara,
Sеyr еdəlim bir ara…
Gеcələr sayrışarкən ulduzlar lalə кimi,
İşıqlar jalə кimi
Çilənib dağılarкən ətrafa damla-damla,
Ən yaхın bir adamla
Nə gözəldir dinləməк suların nəğməsini,
Təbiətin səsini!
Nə gözəldir dolaşmaq isti yay fəsilləri
Bu sərin sahilləri!
Nə gözəldir səhərlər bizim böyüк ruhumuz,
Aşıb-daşan duyğumuz,
Şəкlindəкi sulardan baхaraq ləzzət almaq,
Bu mavi şеrə dalmaq,
Dalğalar кimi qalхmaq, dalğalar кimi еnməк,
Bəzən hürкüb çəкinməк.
Hər dalğa bir кişnəyən bəyaz yallı at кimi,
Bizim bu həyat кimi!
Yеnə o bağ olaydı sеvdalar ölкəsində,
O söyüd кölgəsində,
İnci qumlar üstündə yеnə vеrib baş-başa,
Yayı vuraydıq başa.
Günlərimiz кеçəydi qızğın fərəhlər кimi,
Dolu qədəhlər кimi;
Yarpaqlar arasından uzadaraq əlini,
Oхşayaraq tеlini,
179
Gеcələr darayaydı saçlarını, ay gözəl!
Sən gözəlsən, ay gözəl?
Əllərində əllərim, gözlərində gözlərim…
Asılaydı sözlərim
Кönlünün qulağından bir qızıl tana кimi,
Günəş doğana кimi.
Bu yaz dostlarım bir az bəхtəvər olacaqlar,
Can-ciyər olacaqlar.
Bir az da uzaqlara açacaqlar yеlкəni,
Ruh yеni, həyat yеni…
Çıхacaqlar – göyləri aşaraq dönə-dönə –
Buludların fövqünə.
Uçacaqlar sabaha, uçacaqlar yarına,
Еfir boşluqlarına.
Vaхtilə bir кölgə təк hür yaşamaq istəyən
Bu insan oğlu bilsən
Azadlıq ölкəsində daha şad olacaqdır,
Dünya dad alacaqdır.
Yеnə o bağ olaydı, yеnə yığışaraq siz
O bağa кöçəydiniz.
Biz də muradımızca fələкdən кam alaydıq,
Sizə qonşu olaydıq.
Yеnə o bağ olaydı, səni tеz-tеz görəydim;
Qələmə söz vеrəydim.
Hər gün bir yеni nəğmə, hər gün bir yеni ilham…
Yazaydım səhər-aхşam.
Arzuya baх, sеvgilim, tеllərindən incəmi?
Söylə, ürəyincəmi?

Almas İldırım.”Əsir Azərbaycanım”

Nərdə məni gül qoynunda doğuran,
Xəmirimi göz yaşıyla yoğuran,
Beşiyimdə, lay-lay balam, çağıran,
Azərbaycan, mənim bəxtsiz anam, oy!
Neçə ildir həsrətinlə yanam, oy!..

Xəbər alsam, Muğanımdan, Milimdən,
Nazlı Bakım, o neft qoxan gülümdən,
Kim demiş ki, düşmüş adın dilimdən,
Azərbaycan, mənim eşsiz yurdum oy,
Ölməz eşqim, içimdəki dərdim, oy!..

Salam versəm, rüzgar alıb götürsə,
Ağrı dağdan göy Xəzərə yetirsə,
Xəzər coşub zəncirini qırsa oy,
Hökm etsə, bu sərsəm gediş dursa, oy.
Könlümə tək Kəbə yapdım səni mən,

Sənsiz neylim qürbət eldə günü mən?
Sənsiz neylim Allahı mən, dini mən,
Azərbaycan, mənm taxtım, tacım, oy.
Oyanmazmı kor olası baxtım oy!

Molla Pənah Vaqif.”Mən cahan mülkündə, mütləq, dоğru halət görmədim”

Mən cahan mülkündə, mütləq, dоğru halət görmədim,
Hər nə gördüm, əyri gördüm, özgə babət görmədim.
Aşinalar ixtilatında sədaqət görmədim,
Biətü iqrarü imanü dəyanət görmədim,
Bivəfadan lacərəm təhsili-hacət görmədim.

Xah sultan, xah dərvişü gəda bilittifaq,
Özlərin qılmış giriftari-qəmü dərdü fəraq,
Cifеyi-dünyayədir hər еhtiyacü iştiyaq,
Munca kim, еtdim tamaşa, sözlərə asdım qulaq,
Kizbü böhtandan səvayı bir hеkayət görmədim.

Hər sədavü səs ki, dünyaya dоlub əksər əqəl,
Cümlə məkrü alü fənnü fitnədir, cəngü cədəl,
Dirhəmü dinar üçündür hər şеyə yapışsa əl,
Müqtədilərdə itaət, müqtədalərdə əməl,
Bəndələrdə simü bəylərdə ədalət görmədim.

Xəlqi-aləm bir əcəb düstur tutmuş hər zaman,
Hansı qəmli könlü kim, sən еdər оlsan şadiman,
О sənə, əlbəttə ki, bədguluq еylər, bigüman,
Hər kəsə hər kəs ki, еtsə yaxşılıq, оlur yaman,
Bulmadım bir dоst ki, оndan bir ədavət görmədim.

Alimü cahil, müridü mürşidü şagirdü pir,
Nəfsi-əmmarə əlində sərbəsər оlmuş əsir,
Həqqi batil еyləmişlər, işlənir cürmi-kəbir,
Şеyxlər şəyyad, abidlər abusən qəmtərir,
Hiç kəsdə həqqə layiq bir ibadət görmədim.

Hər kişi hər şеy ki, sеvdi, оnu bеhtər istədi,
Kimi təxti, kimi taci, kimi əfsər istədi.
Padşahlar dəmbədəm təsxiri-kişvər istədi,
Еşqə həm çоx kimsə düşdü vəsli – dilbər istədi,
Hеç birində aqibət, bir zövqü rahət görmədim.

Mən özüm çоx kuzəkarı kimyagər еylədim,
Sikkələndirdim qübari-tirəni zər еylədim,
Qara daşı döndərib yaquti-əhmər еylədim,
Danеyi xərmöhrəni dürrə bərabər еylədim,
Qədrü qiymət istəyib, qеyr əz xəsarət görmədim.

Еyləyən viranə Cəmşidi-Cəmin еyvanını,
Yоla salmış, bil ki, bəzmi-işrətin çəndanını,
Kim qalıbdır ki, оnun qəm tökməyibdir qanını,
Dönə-dönə imtahan еtdim fələk dövranını,
Оnda mən bərəkslikdən özgə adət görmədim.

Gün kimi bir şəxsə gündə xеyr vеrsən səd həzar,
Zərrəcə еtməz ədayi-şükri-nеmət aşikar,
Qalmayıbdır qеyrəti şərmü həya, namusü ar,
Dеdilər ki, еtibarü еtiqad aləmdə var,
Оndan ötrü mən də çоx gəzdim, nəhayət, görmədim.

Müxtəsər kim, bеlə dünyadən gərək еtmək həzər,
Оndan ötrü kim, dеyildir öz yеrində xеyrü şər,
Alilər xaki-məzəllətdə, dənilər mötəbər,
Sahibi-zərdə kərəm yоxdur, kərəm əhlində zər,
İşlənən işlərdə еhkamü ləyaqət görmədim.

Dövlətü iqbalü malın axırın gördüm tamam,
Həşmətü cahü cəlalın axırın gördüm tamam,
Zülfü ruyü xəttü xalın axırın gördüm tamam,
Həmdəmi-sahibcəmalın axırın gördüm tamam,
Başədək bir hüsnü-surət, qəddü qamət görmədim.

Ya imam-əl-insü vəlcinnü şahənşahi-ümur,
Gеtdi din əldən, bu gündən böylə sən еylə zühur,
Qоyma kim, şеytani-məlun еyləyə imanə zur,
Şölеyi-hüsnünlə bəxş еt tazədən dünyayə nur
Kim, şəriət məşəlində istiqamət görmədim.

Baş ağardı, ruzigarım оldu gün-gündən siyah,
Еtmədim, səd hеyf kim, bir mahi rüxsarə nigah,
Qədr bilməz həmdəm ilə еylədim ömrü təbah,
Vaqifə, ya rəbbəna, öz lütfünü еylə pənah,
Səndən özgə kimsədə lütfü inayət görmədim.

Molla Vəli Vidadi.”Еy həmdəmim, səni qanə qərq еylər”

Еy həmdəmim, səni qanə qərq еylər,
Gəl tərpətmə yaralanmış könlümü.
Ayrı düşmüş vətənindən, еlindən,
Həmdərdindən aralanmış könlümü.

Könül vеrdik hər bivəfa yadlara,
Hayıf оldu ömür gеtdi badlara,
Fələk saldı dürlü-dürlü оdlara,
Şan-şan оlmuş, paralanmış könlümü.

Qanlı yaşım gündən-günə bоllandı,
Aхdı-aхdı sinəm üstə gölləndi,
Yеnə qəm səməndin mindi yоllandı,
Hеç bilmədim bərələnmiş könlümü.

Gözüm yaşı gündən-günə fərq еtsə,
Еyb еtməyin məni qanə qərq еtsə,
Rövşən еtməz yüz min günəş bərq еtsə,
Bu möhnətdə qaralanmış könlümü.

Vidadi хəstəyəm çеşmi mərdümü,
Tərk еlədim vətənimi, yurdumu,
Çох təbibə şərh еlədim dərdimi,
Hеç görmədim çaralanmış könlümü.

Məhəmməd Süleyman oğlu Bağdadi Füzuli

Məni candan usandırdı, cəfadan yar usanmazmı?
Fələklər yandı ahimdən, muradım şəmi yanmazmı?

Qəmu bimarinə canan dəvayi-dərd edər ehsan.
Nəçin qılmaz mənə dərman, məni bimari sanmazmı?

Qəmim pünhan tutardım mən, dedilər yarə qıl rövşən
Desəm, o bivəfa bilməm, inanarmı, inanmazmı?

Şəbi-hicran yanar canım, tökər qan çeşmi-giryanım
Oyadar xəlqi əfğanım, qara bəxtim oyanmazmı?

Güli-rüsxarinə qarşı gözümdən qanlı axar su,
Həbibim, fəsli-güldür bu, axar sular bulanmazmı?

Degildim mən sənə mail, sən etdin əqlimi zail,
Mənə tən eyləyən qafil səni görcək utanmazmı?

Füzuli rind ü şeydadır, həmişə xəlqə rüsvadır,
Sorun ki, bu nə sevdadır, bu sevdadan usanmazmı?

Şah İsmayıl Xətai.”Ey müsəlmanlar, bu gün оl yari-pünhan ayrılır”

Ey müsəlmanlar, bu gün оl yari-pünhan ayrılır,
Uçdu ruhim, getdi əqlim, gövdədən can ayrılır.

Ayrılır оl yari-sərdarım, gedir, qоymuş məni,
Səd hezaran dadü bidad bəndədən can ayrılır.

Ey könül, fəryadü nalə vəqtidir, eylə fəğan,
Şimdi şəhrindən sənin оl şahü sultan ayrılır.

Zar qıl bülbül kimi, çak et yaxanı gül kimi,
Şоl əzəldən yar, həmdəm, əhdü peyman ayrılır.

Gözlərim, hər dəmdə mövc eylə ki, firqətdir bu gün,
Tök sədəflər dürrini kim, gövhəri-kan ayrılır.

Dоst vida eylər mənimlən, ağlaram mən zar-zar,
Gözlərimdən hər zaman gör bəhri-ümman ayrılır.

Ey Xətayi, Tanrı sоrsun bu şikəstə könlümi,
Zərd оlubdur arizin, andan məgər qan ayrılır?

Seyid Əli İmadəddin Nəsimi.”Dilbəra, mən səndən ayru ömrü canı nеylərəm?”

Dilbəra, mən səndən ayru ömrü canı nеylərəm?
Tacü təхtü mülkü malü хanimanı nеylərəm?

Istərəm vəsli-camalın ta qılam dərdə dəva,
Mən sənin bimarınam, özgə dəvanı nеylərəm?

Еy müsəlmanlar, bilin kim, yar ilə хoşdur cahan,
Çünki yardan ayru düşdüm, bu cahanı nеylərəm?

Çoх dualar qılmışam mən хaliqin dərgahına,
Çün muradım hasil olmaz, mən duanı nеylərəm?

Dilbər aydır, еy Nəsimi, sabir ol, qılma fəğan,
Mən bu gün səbr еyləsəm, danla fəğanı nеylərəm?

Müzəffər MƏZAHİM.”Şax-şax”

mm

Dəng eyləməyin qoy qazanım pulları şax-şax,
Gərdiş eləyim “Cip”lər ilə yolları şax-şax.

Dövlət pulunu həzm edirəm min cür üsulla,
Mədəm əridir avro, manat, dolları şax-şax.

Hər harda ola yağlı bir aş orda başam mən,
Açsın mənə millət yenə də qolları şax-şax.

Arvad-uşağım keyf eləyir qışda Dubayda,
Yayda gəzirik Karlovıda xolları şax-şax.

Bir şəxsə kömək eyləmərəm ölsə acından,
Millət hələ çox gəzdirəcək çulları şax-şax.

Sağlar mənə xidmətdədi, yox başqa təmənnam,
Mən ram edirəm rüşvət ilə solları şax-şax.

Az tənqid elə bizləri, onsuz da, Müzəffər,
Sözlər ki, yetişdirməyəcək kalları şax-şax.

Müzəffər MƏZAHİM.”Deyən, çox yaşadım ”

mm

Deyən, çox yaşadım, qocaldı dünya,
Məni saxlamağa taqəti yoxdur.
Onu da çaşdırdı gördüyüm röya, –
Xaliq özü vardı, xilqəti yoxdu…

Şəffafmı əlində tutduğu qələm?
Hərdən tərsə düşür sıralaması.
Güya bərabərmiş sevinclə ələm,
Bizik Tanrımızın qaralaması.

İşıqlı dünyaya can atırıq biz,
Divlar aləmidir bu zülmət dünya.
Qırxıncı otaqdır hələ qəbrimiz,
Sirrini saxlayıb məhşərə güya.

Tanrı qələmdən çox pozan işlədir,
Bəs: -Yoxdur,- deyirlər,- yazıya pozu?
Ölüm də, doğum da eyni çeşmədir,
Ömrü də ölümün qələmi yazır.

Yalçın YÜCEL.”Sevdim mi”

175054_178868168822977_4360000_o

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye temssilcisi

Ben seversem, tam severim
Acıkmış bir çocuğun ısırması gibi,
Tırmanışı gibi bir dağcının,
Özgürce koşar şu bendeki yürek.

Sevdam desen,
Derin izler bırakıp da geçer.
Yeter ki, sevsin bu gönlüm,
Mayhoş bir durum alır yaşamım.

Dost deyince de böyleyimdir,
Tam isterim bu duyguyu.
Ne bir yaprak gibi büzülsün,
Ne de kaçıp gitsin gerçeklerden.

Bu yüzden belki de,
İşte bu yüzden, pek dost tutamam.
Yüzler maskeler gibi sahteleşir karşımda,
Ararım, hiç değilse, bir iki insan.

Ben seversem, tam severim,
Çalarım kapısını, hem de sertçe.
Sözcüklerim, durgun bir su gibi dökülür içimden,
Yüreğim, bir sofra gibidir açılır.

Bilirler ki,
Sevdam sevdikçe büyür benim.
İçimde ise geçilmez bir orman vardır,
Böyle severken, tam severim.

Yalçın YÜCEL.”Kara Beyazı Sevdim”

175054_178868168822977_4360000_o

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye temssilcisi

Beyaz bir kuğunun
Boynundan mı dökülüyor
Yoksa
Ağaran saçları mıdır gökyüzünün

Bir beyaz sessizlik ki
Bir sevdayı uyandırıyor tekrar içimde
Yüreğim üşüyor yeniden
Unutmuştum, çıkardınız onları, kar taneleri

Yine sarıverdi her yanımı bu sevda
Kar beyazı bir gelinlikti
Ne kadar da yakışmıştı üstüne
Tez düştü ayrılık, yağan kar gibi

Ağaçları kucaklamış ellerin
Sanır mısın ki üşümezler böylece!
Bir çocuk gibi işte, bükük boyunları
Kar beyazı, hiç de göründüğün gibi değilsin!

Bütün şehir kar altında yeniden
Tüten bacalar da olmasa
İşte diyecekler
Koca bir şehir kayboldu

Ve kar yağdığında
İçim daralır, derin kuyular gibi
Sıkar boynumu iyice
Geriye dönen bütün hatıralar

Harika UFUK.”Merhaba Hayat”

h

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye temssilcisi

Bir çığlık ve ardından bir ağıtla başlar yaşam… Hemen her insan bu dünyaya gelirken ağlar. Düşünüyorum da çekeceğimiz çileler bizlere malum mu oluyor da doğarken ağlıyoruz? Ölürken insanın bütün yaşamı bir film şeridi gibi gözünün önünden geçermiş derler ya ben de acaba doğarken yaşayacaklarımız mı gözümüzün önünden geçiyor da hayata ağlayarak başlıyoruz diye düşünüyorum.

Öğretilere göre doğmadan yazılmıştır kaderimiz…İster istemez önceden ilahi güç tarafından belirlenen alın yazımızla dünyaya gözlerimizi açıyoruz.Bence gayretimizle yazgımızı değiştirmek mümkündür. Çalışıp çabalarsak; bize bahşedilen yeteneklerimizin, becerilerimizin farkına varırsak;üstelik bunları geliştirmeyi başarabilirsek kendi kaderimizi yeniden yazabiliriz. Hatta aklımızı kullanarak olumsuz gibi görünen olayları bile olumlu hale dönüştürebiliriz.

Yaşadığımız sürece başımıza gelenler, pişmiş tavuğun başına gelenleri aratmayacak nitelikte olabilir. Çeşitli entrikalar, ayak oyunları yaşamımızı alt üst edebilir. Yakınlarımızı, sevdiklerimizi kaybedebiliriz. Amansız hastalıklara yakalanarak çaresizlik içinde çeşitli acılar çekebiliriz. Yoksulluğun acısını çok derinden hissedebiliriz. Açlık bir yılan gibi kıvrım kıvrım kıvrandırabilir. Savaşlar, kavgalar, esaret, işsizlik, adaletsizlik bizleri canımızdan bezdirebilir. Yine de her koşulda yaşama sıkı sıkıya sarılmalıyız. Sürprizlerle doludur yaşam… “Bıçak kemiğe dayandı arık kurtuluşum yok. Bittim.” dediğiniz anda öyle güzel bir sayfa açılır ki hayatınızda şaşar kalırsınız.

Öğretmenlerimizden duyduğumuz övgü sözleri, okuldaki ve sonrasında iş hayatındaki başarılarımız mutluluğu yaşatır hepimize… Âşık oluruz, ayaklarımız yerden kesilir. Evleniriz. Anne- baba oluruz. Dudaklarımızın kenarına yerleşir gülümseme ve kalbimiz evlat sevgisiyle dolar taşar. Bir gülücük kanatlandırır, göklere çıkartır bizi… Bazen de bir acı söz ciğerimize saplanır ve ölene kadar çıkmaz oradan… Kanar durur mütemadiyen…

Ah bazen severek, bazen nefret ederek, bazen ağlayıp hıçkırarak bazen de kahkahalarla gülerek yaşadığımız hayat… Bize onu sevdirenler olduğu kadar yaşadığımıza bin pişman edenler de çıkıyor karşımıza… Her günümüz güllük gülistanlık yaşanmıyor elbette…Hayat bu, acısıyla tatlısıyla her şeye rağmen yaşanmaya değer…

Tekrarı yok ki yaşamın… Düşen düştüğü yerde kalır mı? Kalmaz elbette, hem kalmamalı da… Her acıdan, her darbeden sonra üzerinizi silkeleyip yolunuza umutla devam etmelisiniz. “Pilavdan dönenin kaşığı kırılsın.” İnadına çoğalarak, güçlenerek yaşayacağız.

Merhaba hayat… Yine ve yeniden… Merhaba hayat, seni çok seviyorum!

Adana.7 Şubat 2015.Saat: 15.30

Not: Bu Yazı 29.05.2015 tarihinde Türkiye’nin en önemli sitelerinden Edebiyat Evi Sitesinde “Yıldızlı Yazı” ve “Günün Yazısı” olarak seçilmiştir.

Harika UFUK.”Artık Yıllar”

h

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye temssilcisi

Bir otomobilin penceresinden geçiyor
Son kullanma tarihi geçmiş zamanlar…
Palmiyeler yolcu ediyor,
Sıra sıra dizilmiş askerler gibi
Saygıyla selâmlayarak yaşanmışlıkları!

Gökyüzü cayır cayır yanıyor,
Seyhan gölünde martılar kıpırtısız,
Doğduğum, doyduğum, yaşadığım
Dünyadaki en güzel yer!

Sevda türküleriyle yıkanmış Seyhan’dan
Bereket yüklü Yüreğir’e doğru
Yeşille mavinin ufkunda
Güneş doğuruyor greyfurtlar!
Tatları kaderlerimize benzeyen
Acı, tatlı, ekşi, hatta kanlı…

Bir dünyadan alarak bizi
Bambaşka yerlere taşıyan
Yaşam boyu kurmaya çalıştığımız
Ah, o köprüler yok mu?
Biz çabaladıkça yıkılan,
Tekrar oluşturabilmek için
İnadına direndiğimiz!

Yaşamın kıyısında durup
Seyrederken gün batımını
Artık yıllardan
Gelecek kuruyoruz kendimize;
Her yıl şubattan günler çalarak
Ekliyoruz ömrümüze yâr!

Adana.29 Ocak 2012.Saat: 15.00

Harika UFUK.”19 EYLÜL GAZİLER GÜNÜ KUTLU OLSUN”

h

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye temssilcisi

Bugün 19 Eylül… Gaziler Günü… Bu tarihin ne zaman ve niçin gaziler günü olarak seçildiğini merak ettim ve biraz araştırma yaptım. Edindiğim bilgileri sizlerle paylaşmak istiyorum. Sakarya Meydan Muhaberesi’nin kazanılmasından sonra, 19 Eylül 1921 tarihinde, Türkiye Büyük Millet Meclisince Başkomutan Mustafa Kemal Atatürk’e, “MAREŞAL” rütbesi ile “GAZİ” unvanı verilmiştir.

13 Eylül 1921′ de kazanılan Sakarya Zaferi’nin hemen ardından, 14/15 Eylül gecesi, Batı Cephesi Kumandanı İsmet Paşa ile Genelkurmay Başkanı Fevzi Paşa, Edirne ve Kozan Milletvekilleri sıfatıyla Büyük Millet Meclisi Reisliği’ne cepheden telgrafla şu önergeyi gönderdi:
“Bizzat muharebe meydanındaki tedbiriyle muzafferiyetin amil ve müessiri olmuş Başkumandan Mustafa Kemal Paşa Hazretlerine müşirlik rütbesi ile gazilik unvanı tevcihini teklif ve istirham ederiz. Büyük Millet Meclisi’nin bu teveccühünün milletimiz tarafından doğrudan doğruya bütün orduya müteveccih bir eser-i takdir ve taltif olacağı kanaatinde bulunduğumuzu arz eyleriz.”
Sakarya Meydan Muhaberesi’nin kazanılmasından sonra, 19 Eylül 1921 tarihinde, Türkiye Büyük Millet Meclisince Başkomutan Mustafa Kemal Atatürk’e, “MAREŞAL” rütbesi ile “GAZİ” unvanı verilmiştir.

19 Eylül, “GAZİLER GÜNÜ” olarak kutlanmaktadır. Gaziler gününde yapılacak törenler, Başbakanlığın 24 Ağustos 2004 tarih ve 25209 sayılı resmi gazetede yayınlanan yönetmeliği esaslarına göre düzenlenmektedir.

19 Eylül 1921 tarihinden beri kutlanan bu önemli günde atılan mangalda kül bırakmayan hamasi nutuklar dışında elle tutulan gözle görülen neler yapıldığını çok merak ediyorum. Otoparklarda ve toplu taşıma araçlarında ücret ödemediklerini, elektrik ile su faturalarını indirimli ödediklerini, faizsiz olarak konut kredisi çekebildiklerini, devletimizin gazilerimize protez taktırdığını biliyorum. “Hiçbir şey yapılmadı.” demek elbette nankörlük olur ama yapılanların yetersiz olduğunu düşünüyorum. Övgüler karın doyurmuyor ki! Bence kuru kuru kutlama olmaz. En azından azalarını kaybetmiş gazilerimize en iyi protezler taktırılmalı, maaşları arttırılmalı, Tokilerden birer ev verilmeli ve elektrik- su- doğal gaz faturalarından tamamen muaf tutulmalıdırlar. Lütfen onlara her yıl 19 Eylül’de birer maaş ikramiye de verilsin. Kanımca bunları yapsak bile onların haklarının binde birini dahi ödeyemeyiz.

Gazetelerde okuyoruz: “Filan gazinin protezi geri alındı.”, “ Falan gazi elektrik faturasını ödeyemediği için evine haciz geldi.”, “Filan gazi elleri protez olduğundan kimliğini göstermekte zorlanınca otobüsten atıldı.” Bunları okudukça utanıyorum. Bir de iki yıl önceki kutlamalarda çekilen bir fotoğraf var. Önde dört önemli kişi var. Yağmur yağıyor. Üç önemli kişi için şemsiye açmışlar ama dördüncü kişi kahraman gazimiz yağmurda ıslanıyor. Ona şemsiye tutan bir görevli yok. Bu fotoğraf içimi burkuyor. Her gaziler gününde gözümün önünde canlanan bir fotoğraf karesi olarak içimi sızlatıyor.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk “Gaziler yaşayan anıtlardır.” demiş. Kahraman gazilerimiz de “Vatan sağ olsun.” diyorlar. Onlar canlarını bu millet, bu vatan için hiçe saydılar. Kahraman gazilerimizin günlerini içtenlikle kutluyorum. Vatan size minnettardır.

ADANA.19.09.2016.SAAT: 17.00

Harika UFUK.”EŞİTLİK VE ADİL OLMAK”

h

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye temssilcisi

Son günlerde “Hayat hiç de adil değil.” Sözünü çok sık duyar olduk. Ne olursa olsun hayat acısıyla tatlısıyla yaşanmaya değer. Ancak bu hayatı daha güzel yaşamak ve adil hale getirmek bir bakıma bizim elimizdedir. Elimize bir taş alıp denize attığımızda taşın düştüğü yer merkez olmak üzere gittikçe büyüyen ama derinliği azalan sudaki hareleri düşünelim. Önce kendimize sonra ailemize, çevremize, ilimize, ülkemize, dünyaya faydalı olmak için gayret etmeliyiz. Bazı insanlar ömürleri boyunca dikiş tutturamazlar ama atıp tutarlar, büyük hedeflerinden, adaletten söz ederler. Onu tanıyanlar da bıyık altından gülerek “Kendine hayrı yok ki!” derler. Yakından uzağa ilkesi gibi adil olmaya önce kendimizden, sonra ailemizden başlarsak sudaki halkalar gibi büyür gider.

Adil olmak ailede başlar. Anne ve baba çocuklarına adil davranmadıkları zaman onlar da ileride aile kurduklarında aynı şekilde davranırlar. Kız- erkek çocuk ayırımı yapmak da adil değildir. Erkek çocuklarını üstün tutmak, kız çocuklarını hizmetkâr olarak yetiştirmek çok yanlıştır. Adil olmayan ebeveynler çocuklarının gözlerinde değer kaybederler.

Çevremizde sevilen, sayılan bir insan olmak istiyorsak buna erişmek için gayret sarf etmeliyiz. Dürüst, çalışkan, ilkeli, merhametli, yardımsever ve adil olmalıyız. Bence bu erdemlerin içinde adil olmak ilk sıradadır. Adil olmak ne demektir? Herkese eşit davranmaktır diyeceksiniz belki… Haklıya haklı, haksıza haksız demektir. İster bu haksızlığı yapan en yakınınız olsun, ister haklı olan düşmanınız olsun gereğini yapmak gerekir. Haksız olan en yakınınız diye onun suçunu mazur göstermeye çalışmak bütün erdemlerinizi yok eder. Dürüstlüğünüzü kaybedersiniz öncelikle… İlkeli olmak çok gerilerde kalır. Yardımseverlik sıfıra iner. Merhamet yok olur. Adil olmazsanız erdemli olamazsınız bana göre…

Geçenlerde bir karikatür gördüm. Eğitim sistemini anlatan insanı düşündüren, acı acı gülümseten bir karikatürdü. Ormanda öğretmen kürsüsünde oturan biri karşısına maymunu, pengueni, fili, foku, balığı, tilkiyi almıştı ve onlara şöyle sesleniyordu: “Adaletli bir seçim için herkes aynı sınava girecek. Hepiniz şu ağaca tırmanın.” Albert Einstein’in dediği gibi “Herkes bir dahidir. Ancak bir balığı onun ağaca tırmanma yeteneğiyle ölçmeye kalkarsanız balık tüm hayatını kendisinin aptal olduğunu düşünerek yaşayacaktır.”

Öğretmenlik hayatım boyunca yazılı kâğıtlarını okurken öğrencilerin isimlerine bakmadım. Bilinçaltımın bir oyunu olarak acaba adil davranmaktan uzaklaşır mıyım endişesini taşıdım. Bütün öğrencilerime eşit ve adil olarak davranmaya çalıştım, zannımca da bunu başardım. Eşitlik ayrı, adil olmak ayrıdır. Bu ince çizgiye de dikkat etmeliyiz.

Yine nette gördüğüm bir karikatürde değişik boylarda üç çocuk çizilmişti. Bu çocukların ayaklarının altına birer kasa konulmuştu. Hepsi de bir duvardan dışarıya bakmak istiyorlardı. Birinin boyu dışarıyı görmeye yetecek kadar uzundu. Diğeri parmak uçlarında yükseldiği zaman zor görebiliyordu. En kısa boylu hiçbir şey göremiyordu. Kasalar eşit yükseklikte olmalarına rağmen adil değildi bu durum elbette… En kısa olana en yükseği, orta boyluya orta yükseklikte olanı, uzun boyluya en engin kasa verildiğinde adil olabilirdik.

Kısaca sadece çevremizde saygın insan olarak tanınmak için değil, kendimize saygımızı kaybetmemek için hayatımızın her döneminde herkese adil davranalım. Goethe’nin dediği gibi “Eğer adalet kaybolursa, insanların dünyada yaşamalarının manası kalmaz.”

ADANA.1 EYLÜL 2016.SAAT:13.02

Prof. Dr. Tamilla Abbashanlı-Aliyeva.”BOYNU BÜKÜLÜ MENEKŞENİN MASALI…”

Bu yollardan daha geçen değilim,
Ayak izim bu yolların yarası.
Boynu bükülü menekşeyim bu günden,
Aman Allah’ım! Bana dokunan olmasın…

Bu mısralar çağdaş Azerbaycan şiirinin tanınmış kadın şairlerinden olan Feride Hacıyeva’nın Boynu Bükülü Menekşeyim Bu Günden şiirinden alınmıştır. Feride Hanıma hüzün şairi desek yanılmayız. Şiirlerinin çoğunda keder kendine yer bulmuştur. Belki okurlarımız bu kederin nerden geldiğini sorabilirler. Bunu tahmin ettiğimiz için sorularını beklemeden açıklama yapacağız. Feride Hanımın soy kökü bu gün nankör komşularımız tarafından esir alınan Karabağ’a gedip çıkmaktadır. Dedeleri, anne ve babası Karabağ’ın en güzel kentlerinden olan Kubatlıdandır. Bu şehre cennetmekân desek yanılmayız. Etrafındaki dağların başı yılın on iki ayında karla örtülüdür, kuşkonmaz kayaları, dişleri donduran buz gibi pınarları, sesi dağlara, taşlara korku salan nehirleri, yamaçlarında bin bir derde ilaç olan bitkileri vardır. Diyorlar ki, zengin doğa koynunda dünyaya göz açan insanlar doğanın güzelliklerini alırmışlar. Feride de karakterini bu mucizeli doğadan almıştır. Bazen bulutlar gibi dolar, bazen güneş gibi her tarafa gülücük saçar, bazen gözlerinden pınarlar gibi billur yaşlar süzülmektedir. Şairimiz gururunu dağlardan, cömertliği Kubatlının toprağından almıştır. Ona göre dert içinde boğulsa da, ihtiyacın elinde esir olsa da bunları kimseye bildirmez, onurundan ödünç vermez. Makalenin başında Feride’nin bir şiirinden dörtlük vermişiz. F. Hacıyeva bu şiiri canı kadar sevdiği yiğit kardeşlerini ebedi dünyaya yolcu ederken yazmıştır.
Feride’yi ben anlarım, çünkü derdimiz birdir:
Azizim, yarasızlar,
Yürekte yara sızlar.
Yaralılar derdini,
Ne bilir yarasızlar.

Feride gibi ben de genç kardeşimi kayıp etmişim. 1979 yılının son baharında askerliğe uğurladık, Rusya’nın Arhangelsk kentinde asker idi. 1981 yılında 19 yaşından birkaç ay almıştı, görev başında patlayış oldu, 700 askerle param parça olup yerin çok derin altında kaldı. Sadece isimlerini kara bir mermere yazdılar, bir de bize bir asker şapkası verdiler, annemiz ölene kadar o asker şapkası ile konuştu, ona “Oğlum” dedi, öptü, okşadı, vasiyet etti ki, “oğlumu” benimle gömün. Onun oğul dediği bir asker şapkası idi. Şimdi Feride’nin kardeşlerinin acı talihini okuduğum zaman kardeşim Tofik hatırlıyorum, o anda Feride’nin mısraları yardımıma koşuyor:
Ne yardımım, ne tesellim var benim,
Hak dünyayı üstün bilip yok oldu.
Kardeş deyip cenazeni kaldırdım,
Aç yüreğim yüze düşüp tok oldu.

Eski çağlardan bu güne kadar annelerimiz, bacılarımız şehit olan, dünyadan zamansız göçen oğul ve kardeşler maniler söylemişler:
Kardeş benim gülümdür,
Gülümdür, bülbülümdür,
Ölse bacılar ölsün,
Kardeş ölmek zülümdür.

Feride Hanım şiirlerinde önemli konuları ele almıştır. Bunların içinde manevi konuların başında gelen vatan, millet, din, anne baba, vefalı hayat arkadaşı, evlat, kardeş, bacı, dost sevgisi vs. konular öndedir. Şairin şiirlerindeki bütün konuları ayırdık, inceledik, onlardan örnekler seçtik, sıraladık: Vatan, doğa, din, aşk, aile, üstatlar, ulular, Türkiye sevdası, dünya-hayat hakkında düşünceler, dertler-problemler, nostalji, iyimser, karamsar duygular vs.
F. Hacıyeva vatan konusunu işlerken kalemini kalbinin kanına batırarak yazmıştır. Düşman elinde esir olan, mevsimleri bir birine karışan, kanlı gözyaşlarıyla yollara bakan Karabağ bu şiirlerin başkahramanıdır. Karabağ derken Feride’nin dudakları yedi yerden çatlamaktadır, gözyaşları Nisan yağmuruna dönüyor, aktıkça akıyor. Diyor ki, geceler hiç uyumuyorum, eğer azcık uyuyorumsa yüzü Karabağ’a – Kubatlı’ya taraf uyuyorum. Sevdiklerimin mezarı orda, geceler kulağıma sesler geliyor, özellikle, kutsal bayramlarımızda. Sanki beni çağırıyorlar, çünkü bayramlarda orada kalan doğmalarımın mezarları beni bekliyor, ruhlar rahatsızdırlar, çünkü mezarları ziyaret eden yoktur. Ama Feride Hanım ümidini kesmiyor, bir gün mutlaka Kubatlı’ya döneceğini biliyor ve yeminlikle diyor ki, Karabağ alınacaktır. Şair Vatan, Vatanı sevin şiirlerinde vatanın kutsallığından, ona olan sevgisinden söz açmaktadır. Ne kadar vatanı övse de Karabağ derdi içinde sızlamaktadır. Dünyayı sarsıdan ama dünyanın lakayt kaldığı Hocalı faciası Feride Hanımın bütün varlığını yerle yeksan etmiştir. Oradaki insanların başına gelen felaket ona bu gen dünyayı dar etmiştir. Hocalı derdini ilmek ilmek şirinin içine kanlı gözyaşı ile dokumuştur:
Acılarım başkaldırmış yine de,
Sabredemiyorum Hocalının derdine.
Ninni deyip, okşamalar söyleyip,
Esir düşmüş gelinine, merdine.

Şair Hocalı’ya ağıt deyip ağlasa da yine de ümidini üzmüyor, bir gün kansızlardan kısasını alacağına, Azerbaycan bayrağını Hocalı’da dalgalandıracağına yemin ediyor. Diyor ki, Karabağ’ımın toprağı yaralıdır, bu yaralı toprak hala kendi evlatlarını – Karabağlıları hasretle beklemektedir biz onun hasretine son koyacağız.
F. Hacıyeva’nın doğa ile ilgili şiirleri insanın manevi dünyasını ışıklandırır, bir daha mevsimleri seviyor, baharla yeniden dünyaya geliyor, yazın yağmurunda ıslanır, sonbaharda nostalji duygular kalbine hâkim oluyor. Menekşe şiirini okudukça gözlerinizin önüne kayaların dibinde boynu bükülü, cennet kokulu, gözleri sevgilinin yollarında kalan menekşe gelmektedir.
Şair Hazar denizinin kıyısında yaşıyor ve Hazara vurgundur. Zaman zaman Hazar’ın kıyısında yosun basmış kayalara oturuyor, mavi Hazarla sohbete başlıyor, en fazla ise retlerini paylaşır Hazar’la. Doğanın her bir nimeti şaire azizdir, doğmadır. Azerbaycan’da güle kızılgül (altın gül) derler. Şair de kızılgülü çok seviyor. Çünkü Hz. Muhammet Peygamber E.S. de bu gülü çok severdi:
Efendimin, Ağamın,
En sevdiği güldü mü?
Yaprakları kumaş tek,
Yüzümüze güldü mü?

Feride Hanım baharın gelişini çok seviyor, o mevsimi hasretle beklemektedir, o baharda arzularının gül açacağına inanmaktadır. Nisan yağmurları vatan için, sevdikleri için yanıp kavrulan yüreğine bir serinlik getirmektedir:
Bu bahar ömrümün güzel çağıdır,
Bu bahar kol açıp yeşillenecek.
Yazın gül çiçekli izine düşüp,
Arzular gümanlar çiçek açacak.

Son bahar yani payız insanlara keder, hüzün getirmektedir. Bu hüzünden, kederden Feride Hanıma da “pay” düşmüştür. Ne kadar çalışırsa son baharın hüznünden uzaklaşa bilmiyor:
Bu payız (son bahar) beni korkutur,
Yüreğim tüyden asılı.
Bu soğuk kıştan beterdir,
Dolmuşum, içim sarsılıp.

Feride Hanım dinimizi başı üstünde tutan şairlerimizdendir. Şiirlerinde hep dinimizi övmekte, dinimizin insanları doğruya, hakikate, güzel emellere sesleyen kurallarından söz açmaktadır. Bu şiirlere örnek olarak, Allah’ım, Allah Güzeldir Sonum; Tanrım; Tanrım Hüner Ver bana; Ya Rabbim Sana Sığınırım; Fadime’yi Zehra’dır; Razıyım; Arzuma Yetir Beni vs. şiirleri göstermek oluyor.
Tanrım hüner ver bana,
Bulum gönül mülkümü.
Azat olmuş kulunum,
Bekliyorum hükmünü.

F. Hacıyeva Mevlana sevdalısı şairlerimizdendir, belki Azerbaycan’da Mevlana’ya onun kadar şiir yazan şair az bulunmaktadır. Feride Hanım her sene Aralık ayında Mevlana’nın vatanı Konya’da bu büyük mütefekkirin şerefine düzenlenen Şebu-Aruz törenlerine katılmaktadır. Aynı zamanda Mevlana ile ilgili sempozyumlarda da konuşma yapmıştır. Şiir yaratıcılığında Mevlana ile ilgili yazdığı eserlerinde bu büyük mütefekkirin fikirlerine, ona olan sevgisine geniş yer ayırmıştır:
Ayağım üzülür yerden,
Yolumu gökten salacağım.
“Mesnevi “den gıdalanıp,
Tanrıma yakın olacağım.

Feride Hanım aynı zamanda Türkiye sevdalısı bir hanımefendidir. Onun Konya, İstanbul, Marmara denizi vs. hakkında şiirleri vardır. Şair şiirlerinde ata vatanımızı severek övmüş, Anadolu’yu kendine ikinci vatan saymıştır.
Elveda demiyorum, sağ ol Konya,
Geleceğim, vurgunum hüsnüne canım,
Gönüller dergâhı aşk türbesisin,
Ruhuma girmiştir hoş heyecanım.

F. Hacıyeva duyguları ile baş başa kalan şairimizdir. Bu duygular bazen onu nostalji dünyaya götürmekte, bazen iyimser, bazen karamsar yönlere çekmektedir. Ama ne olursa olsun, Feride Hanım hayata iyimser bakışlarla bakan Hanımefendidir, ümitleri taze ter, dipdiri ve canlıdır.
Bu gün kısmetime ne düşmüş Allah,
Bu gün kısmetimin hoş meramıdır.
Güneşten, yıldızdan pay düşüp bana,
Göklere yükselmek son kararımdır.

Onun nostalji ruhta yazılmış şiirleri bizi daha fazla duygulandırdı. Yunus’un vatanı Eskişehir’den, güzel Anadolu’muzdan elimizi uzatıp onun gözyaşlarını silmek, onunla hoş bir sohbete başlayıp derdini azaltmak istedik.
Yaş damlası yanağımda,
Gülüş donup dudağımda.
Eh… Nelerin sorağında,
O günleri gezen benim.

Feride Hanımın iyimser ruhlu şiirleri bizim de içimizi ısıtır, bizi hayata bağlıyor, karamsarlıktan uzaklaştırır.
Güzelliğin içindeyim,
Hoş zamanda ses salacağım.
Dünyam nura boyanacak,
Ele dünyamda kalacağım.

F. Hacıyeva Mevlana, Yunus, Nesimi yürekli bir kadındır. Üstatları gibi dünyanın insanlarına aynı gözle, aynı sevgi ile bakmakta, bütün dünyayı kucaklamakta, onlara sevgi mesajları göndermektedir. Yunus’un, Mevlana’nın sözleri her zaman kulaklarında seslenmektedir. Üstatlarından ilham alan şair dünyaya şöyle seslenmektedir.
Bu dünyayı seviyorum,
Nasıl varsa öylece.
Yüreğimin acısın,
Ben çekiyorum gizlice.

Evet, göründüğü gibi Feride Hanım dertlerini gizlice çekiyor, dünyadaki insanlara gam, keder vermek istemiyor. Bir Azerbaycan şarkısında denildiği gibi, “Senin kederini alıp çok paha, sevinci bedava vermek isterim”. Feride Hanım da dünyada yaşayan insanlara sevincini bedava vermek isteyen hümanisttir. Biz de ona “Kümbet” ailesi adına adımlarının hayırlı olmasını dileriz.

Sumqayıtda Şəhər Mədəniyyət Evində 18 sentyabr Milli Musiqi qünü və dahi bəstəkar Üzeyir Hacıbəyovun anadan olmasının 131 illiyi münasibətilə “Üzeyir ömrü” adlı tədbir keçirilib

Sumqayıtda Şəhər Mədəniyyət Evində 18 sentyabr Milli Musiqi qünü və dahi bəstəkar Üzeyir Hacıbəyovun anadan olmasının 131 illiyi münasibətilə “Üzeyir ömrü” adlı tədbir keçirilib.
Azərbaycan Respublikasının Dövlət Himninin ifası ilə başlanan tədbirdə Üzeyir bəyin həyat və yaradıcılığı haqqında geniş məlumat verilib.
Daha sonra mədəniyyət evinin “Xəyal” instrumental ansamblının (bədii rəhbəri Allahverdi Xəyal, konsertmester Rasim Hüseynov) solistləri Mehdi Yusifzadə, Fidan Nağıyeva, Şahin Qədirsoy, özfəaliyyət kollektivinin üzvü Kamil Ağazadənin ifasında bəstəkarın romansları dinlənilib.
Meyxanaçı Ədalət Dağlının ifasında Üzəyir Hacıbəyovun xatirəsinə həsr edilmiş meyxana və özfəaliyyət kollektivi üzvlərinin ifasında ədibin “O olmasın, bu olsun” və “Arşın mal alan” musiqili komedyaları əsasında hazırlanmış səhnələr tamaşaçılar tərəfindən maraqla qarşılanıb.
Tədbirdə S.Vurğun adına Mərkəzi Kitabxana tərəfindən bəstəkarın həyat və yaradıcılığını əhatə edən kitablar və dövrü mətbuat materiallarından ibarət sərgi nümayiş edilib.
Q.Qarayev adına uşaq musiqi məktəbində keçirilən tədbirdə də dahi bəstəkarın həyatı və yaradıcılığı haqqında məlumat verilib, opera, operettaları və digər əsərlərindən ibarət geniş konsert proqramı təqdim edilib.
Xanəndələrin ifasında teatrlaşdırılmış səhnə dinləyicilər tərəfindən maraqla qarşılanıb.

Sumqayıt şəhər Mədəniyyət və Turizm idarəsinin mətbuat xidməti

Əziz MUSA.Yeni şeirlər

em

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

MƏN YAŞDA OLANLAR

Durnaların köç vaxtıdı,
Qatarlarlaşıb dağlar aşır,
Tay mən yaşda olanların,
Dili yox,, gözü danışır.

Qüruba gedən günəşəm,
De səni necə isidim,
Mənə elə soyuq baxdın,
Üşüdüm, vallah üşüdüm.

İstəsən mənə məktub yaz,
İçinə şəklini çək qoy.
Heç kim açıb oxumasın.
Arasına bir ürək qoy.

Ürəyimdən keçənləri,
Kimsəyə deyə bilmirəm.
Səni görməyəndən bəri,
Daha sevinib, gülmürəm.

Sevənlərin bu dünyada,
Qurtarmır ki, əndişəsi.
Tay mən yaşda olanların,
Ah çəkməkdi iş, peşəsi.

ÇIXAR
(təcnis)

Qorxaq adam bir nərədən,
Dırmaşıb ağaca çıxar,
Haqq danışsan, haqq söyləsən,
Çoxu sənə tərəf çıxar.

Bu qapını tay yar aşmır,
Sözlərin məni yar, aşmır,
Bu libas sənə yaraşmır,
Gəl onu əynindən çıxar.

Əziz Musa sondu bu yol,
Ağla bacım, saçını yol,
Kim səni görsə bircə yol,
Səndən ötrü canı çıxar.

OLMUŞAM

Halımdan xəbərin yoxdu,
İnan ki, haldan olmuşam.
Doğma yollarım bağlanıb,
Tay sağdan, soldan olmuşam.

Yıxılsam əl tutan yoxdu,
Hayıma bir çatan yoxdu,
Mənə nağıl deyən çoxdu,
Yamacdan, yaldan olmuşam.

Əsən həsrət sazağıdı,
Qəm əriməz buz dağıdı,
Qarabağım göz dağıdı,
Pətəkdən, baldan olmuşam.

Bezmişəm daha yalandan,
Xəbər yox olub, qalandan,
O yerlərdən ayrılandan,
Yaşıldan, aldan olmuşam.

Bu köçən durna sonadı,
Daha yolumuz sonadı,
Ölümdü ömrün son adı,
Ayaqdan, qoldan olmuşam.

SEVGİ

Qızıldı, gümüşdü , dürdü, incidi,
Ömrün şah budağı, qoludu sevgi.
Dünyada hər şeydən o, birincidi,
Həyatın bənzərsiz yoludu sevgi.

Göylərin nurudu, yerin bəzəyi,
Tanrının ən zərif gülü, çiçəyi,
Odur döyündürən odlu ürəyi,
Nəğməylə, şeirlə doludu sevgi.

Bir könül səsidi ucadan uca,
Onunla tanınır hər gənc, hər qoca,
Həmişə, hər yerdə o, dönür taca,
Sevən ürəklərin quludu sevgi.

Ömrün xoş baharı, havası odu,
Həyatın məqsədi , mənası odu,
Bütün gözəlliyin mayası odu,
Dünyanın ən şirin balıdı sevgi.

Tanrının müqəddəs, ülvü işidi,
Göylərin yerlərə bir bəxşişidi,
Ürək sevincidi, göz gülüşüdü,
Əzəldi, gözəldi, uludu sevgi.

Rahilə DÖVRAN.”İki cahan sənin olsun”

rahileanam

Şairə-jurnalist-publisist
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,

“Mənim dünyam” – silsiləsindən

Ömür boyu öz ruzimi,
Zəhmətimlə qazanmışam.
Qoruyaraq od,közümü,
Kül altında hey yanmışam.

Qeyrət,namus altun tacım,
Qorumuşam gözüm kimi.
Çox olsa da ağrım,acım,
Sındırmışam hər tilsimi.

Fələk qıcardıb dişini,
Hey payını alıb gedib.
Zaman görüb öz işini,
Yel atını çapıb gedib.

Ulu Rəbbim gözəl bilir,
Haqq yoludur mənim yolum.
Gülümsəyib bəxt üzümə,
Açılıbdır əlim-qolum.

Dövran,həmd et Allahına,
Quran,kitab,dinin olsun.
Nur çiləsin sabahına,
İki cahan sənin olsun.

Rahilə DÖVRAN.”Tək ALLAH bilər”

rahileanam

Şairə-jurnalist-publisist
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
“Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,

“Mənim dünyam” – silsiləsindən

Görsək də dövranın qanlı gərdişin,
Sayan yox fələyin qıcarmış dişin.
Sükansız gəmidə hamı sərnişin.
Fırtına,təlatüm bir anda gələr-
İnsanın talehin tək Allah bilər.

Kimsə güvənməsin vara,puluna,
Rəbb yazıb qismətin çoxdan alına.
Vaxt varkən dönməli Haqqın yoluna
Xəlbirdən keçirər,ələkdən ələr-
İnsanın talehin tək Allah bilər.

Ad verib aqillər dünyaya-fani,
Doymadan tərk edər, insan cahanı.
Sultanlar,xaqanlar,fatehlər hanı?!
Zamanın fırçası izlərin silər-
İnsanın talehin tək Allah bilər.

Nə qədər göstərsə cəsarət,hünər,
Hər güllü-gülüstan xəzanə dönər.
Gün keçər, günəş də qürubda sönər
Yaradan istərsə ağlayan gülər-
İnsanın talehin tək Allah bilər.

Qoy Allah kəlməsi düşməsin dildən,
Qurani-Kərimi sevək könüldən.
Rəbb əskik etməsin kərəmin eldən.
Yaranmış nə varsa mərhəmət dilər-
İnsanın talehin tək Allah bilər…

Abdulla MƏMMƏD.”Ağrılı bayatılar”

abdullamuellim

Yurdum yağıda inlər,
Dərdim ağıda inlər.
Kimi kefdə,damaqda.
Kimi yuxuda inlər.

Sel gələndə dərd aşır-
Atır-tutur dərd daşın..
Gözdən axan yaş deyil,
Yurd həsrətli dərd daşır.

“Göy üzü daş saxlamaz”
Gül yanaq yaş saxlamaz.
Vətəni gedən oğul
Çiynində baş saxlamaz.

Başını daşdan qoru,
Daşı daş-başdan qoru.
Yurdunu satanların
Başını daşdan qoru.

Daş başa yağır,bacım,
Baş-başa yağır bacım.
Məndən ötən güllələr
Qardaşa yağır bacım.

Yurd daşı dərd yaşıdı,
Baş daşı dərd daşıdı.
Şəhidlər al qanıyla
Torpağa dərd daşıdı.

Vətən daşı-yurd daşım,
Dərd daşıyan yurddaşım.
Şəhidlərin baş daşı
Qəlbimdə qan yaddaşı!

Azərbaycan.Quba.
16.02.1998.

Abdulla MƏMMƏD.”Canımda can,Azərbaycan,anam,can!”

abdullamuellim

Allahın Rəsulu(s) hədisində buyurmuşdur:”Vətəni sevmək imandandır.”

Əsir Göyçəm göyçəklərin göyçəyi,
Samur çayı köksümdəki göynəyim.
Köz-köz olub,Allah,içim göynəyir,
Qan yaddaşı,sözümə can,anam,can,
Canımda can,Azərbaycan,anam,can!

Borçalıda qəribsəyən torpağam,
İrəvanda xal axtaran qonağam.
Zəngəzurda darda qalan sorağam,
Qan yaddaşı,sözümə can,anam,can,
Canımda can,Azərbaycan,anam,can!

Xudafərin Arazda daş ağıdır,
Ağrı dağı ağrımızın dağıdır.
Yurd harayı bağrımızı dağıdır,
Qan yaddaşı,sözümə can,anam,can,
Canımda can,Azərbaycan,anam,can!

Qarabağım dərdimizin təzəsi,
Bu qismətə ürək necə dözəsi?
Şəhid oldu yurdun neçə qazısı,
Qan yaddaşı,sözümə can,anam,can,
Canımda can,Azərbaycan,anam,can!

Vətən dərdi çəkən qəlbdə qeyrətəm,
Xocalıda külə dönən qismətəm…
Anaların naləsində həsrətəm,
Qan yaddaşı,sözümə can,anam,can,
Canımda can,Azərbaycan,anam,can!

Kimə qara,kimə bəyaz od daşam,
Qan ağlayan dərdəm-qanlı yaddaşam.
Yurduma yad ünsürlərə yad daşam
Qan yaddaşı,sözümə can,anam,can,
Canımda can,Azərbaycan,anam,can!

Savalanım babaların dərd bəndi,
Bu milləti tora salıb şər bəndi.
Bir nisgilim Təbriz,biri Dərbənddir.
Qan yaddaşı,sözümə can,anam,can,
Canımda can,Azərbaycan,anam,can!

Azərbaycan.Quba.
03.04.2016.

Müzəffər MƏZAHİM.”Payızın”

mm

Yenə silkələyib duyğularımı,
Oyatdı yuxudan əli payızın.
Atıldım qoynuna bir uşaq kimi,
Qayğıkeş payızın, dəli payızın.

Hissimin yetişmiş nəğmə barını,
Könül bağçasının ilk nübarını,
İki sevən gəncin toy-mağarını,
Ərməğan gətirdi yeli payızın.

Bu yay məni yaman yorğun elədi,
Coşğun xəyalımı durğun elədi…
Könlümü özünə vurğun elədi,
Yağışlı, küləkli əli payızın.

Müzəffər MƏZAHİM.”Elmdar”

mm

Gördün ki, qalıb torpağımız darda, Elmdar,
Gənc ömrünü qurban elədin yurda, Elmdar.

Qəlbində Vətən eşqi, yolun haqqa səfərbər,
Qüsl aldın amalıdakı o nurda, Elmdar.

Sayəndə şərəfləndi yenə milli qürurum,
Qüdsal əməlindən od alıb tar da, Elmdar.

Tərlanlara oylaqdı bizim Azərbaycan,
Mütləq alınar intiqamın burda, Elmdar.

Minlərlədir sən tək Vətənin qəhrəman oğlu,
Labüddür zəfər müjdəsi, var harda Elmdar!

Gəl, bir də, Müzəffər, de:-Könüllərdi məkanın,
Abaddır o qəlb ki, yaşayır orda Elmdar.

Rafiq ODAY.”Uğurlu əməliyyat” (Hekayə)

cenabrafiqoday

1986-cı ildə – 30 il bundan öncə, sovetlər dönəmində yazılmış bir hekayə. Amma…

Qasım eşidəndə ki, “uçastkovı” Qulam onu axtarır, dalağı sancdı. Fikrinə gəldi ki, yəqin axşam “stuk” Zakirin çayxanasında çıxartdıqları hoqqanı kimsə ona çatdırıb. Odur ki, imkan daxilində onun gözünə görünməməyə çalışırdı. Ancaq Qulam da Qulam idi. Aradan heç bir saat keçməmişdi ki, kəsdirdi Qasımın başının üstünü.
-Ayə, Qasım! Uçastkovı Qulamın səsi Qasımın qulaqlarında bomba kimi partladı. Qasım sapsarı saraldı. Bir müddət nə edəcəyini bilmədi. Handan-hana:
-Eşidirəm, nəçənnik – deyə bildi.
-Ə, bir bəri dur görüm, ə.
Qasım özünü o yerə qoymamağa çalışdı:
-Canım saa fəda olsun, ağa nəçənnik, mən sənin qulluğunda hazır!
-Dilə basma, ə! Axşam o nə oyundu elə çıxarmısınız? Qumar oynamağınıza göz yummağımın “sağ olu”dur, hələ, bir-birinizi didişdirirsiniz də. O, Qəcərdi, nə zibildi, hərənizin belinə 15-cə gün basaram, canınız da gedər, əlinizdə olan 5-3 qəpik pulunuz da.
-Qadan alım, nəçənnik, bir işdi olub. Keç günahımızdan. Qoydular ki, əlimizdə bir qara qəpik qalsın. Bizi boş cibimizə bağışla, nəçənnik.
Bu ara uçastkovı Qulamın axşamdan bəri beynində gəzdirdiyi fikirlərin üstünə elə bil gün doğdu. Bu tapıntısından özü də çox razı qaldı və Qasıma amiranə bir səslə: – Otur maşına! – dedi.
Qasımın rəngi avazıdı, nəsə demək istədi. Ancaq Qulamın keçib sükan arxasında əyləşdiyini görüb, dinmədi. Sakitcə keçib maşında oturdu.
Uçastkovı Qulam Qasımı qonşu kənddəki “Xəlvətxana” deyilən yeməkxanaya gətirdi. “Xəlvətxana”da onları çox canfəşanlıqla qarşıladılar.
“Qulam müəllim, buyurun”, “Qulam müəllim, xoş gəlmisiniz” deyə-deyə onları xəlvətxananın xəlvət guşələrindən birinə keçirdilər.
Xörəkpaylayan uçastkovı Qulamın üzünə baxdı, Qulam da bu baxışa bir göz vurmaqla cavab verdi. Xörəkpaylayan “bu saat” deyib getdi. Az bir vaxt ərzində kababdan, turşudan, göy-göyərtidən tutmuş arağa qədər hər şey hazır oldu. Uçastkovu Qulam dedi ki, day bizi narahat eləməyin, bir şey lazım olsa özümüz çağırarıq…
…Söhbət əsnasında uçastkovı Qulam bildirdi ki, pul 19 mindir. Özü də dünən kolxozun kassirindən alınıb. İlin yekunlarına görə baldızlarına çatan tər-təmiz zəhməthaqqıdır. Belə fürsət hələm-hələm ələ düşən deyil. Təxminən üç saatlıq bir müddətdə əməliyyat hərtərəfli götür-qoy ediləndən sonra uçastkovı Qulam Qasımı gətirib kənddən 500 metr kənarda düşürdü və bərk-bərk tapşırdı ki, ehtiyatı əldən versə və ağzından bircə kəlmə qaçırsa, onda əlli-ayaqlı yox eyləyəcək onu.
Qasım da: – Ayıb sözdür ki, nəçənnik, – deyib yol aldı kəndə sarı…

***
…Kəndə hay düşdü ki, Murtuz kişi ağacla vurub kürəkəni Qasımın başını yarıb. Hadisədən yarım saat sonra təcili yardım maşını gəldi. Maşından həkim və tibb bacısı düşdü. Bu vaxt uçastkovı Qulam da öz “Jiquli”sində toz qopara-qopara özünü yetirdi.
Uçastkovı Qulamı görənlər hadisə yerindən sürüşüb çıxmaq istədilər. Ancaq Qulam kəsdirdi başlarının üstünü və tərpənməyə qoymadı. Tez papkasını açdı. İçindən bir vərəq çıxartdı. Başda yazdı: “Hadisənin şahidi olanlar”. Altdan da 1…2…3… qoydu və kim ki, orada idi, ad və familyalarını yazdı, qabağında da özlərinə qol çəkdirdi. Axırda da bildirdi ki, izahatı sabah gəlib alacağam. Zərərçəkəni, bir də Murtuz kişini götürüb üz tutdular rayon mərkəzinə.
Qasımı xəstəxanaya təhvil verəndə uçastkovı Qulam həkimi bir kənara çəkib nəsə dedi. Həkim də “arxayın ol” deyib getdi işinin dalınca.
Murtuz kişini səhərə qədər milis idarəsində saxladılar. Dönə-sönə danışdırdılar, yazılı izahat aldılar. Səhər buraxanda isə xatırlatdılar ki, bu işin nəticəsi çox pis ola bilər ha…
Milis idarəsində qaldığı bir gecə Murtuz kişiyə bir əsr kimi göründü. “Allah düşmənin də işini bura salmasın” ürəyində fikirləşirdi. Sonra da kürəkəni Qasımın yeddi arxa dönənini söydü. Qızını da qatdı kürəkəninə. “O səni döymüşdü, məni də söymüşdü, yaxşı, bəs sən sarsaq niyə onu gəlib hələ maa deyirdin. Qaxılıb qalaydın xarabanda da. Bilmirdinmi ki, mənim o piyaniska köpəyoğlundan anadangəlmə zəhləm gedir?!”
…Bu minvalla düz iki həftə Murtuz kişi milisə ayaq döydü, Zübeydə arvad isə xəstəxanaya.
İş yekunlaşıb prokurorluğa təqdim olunandan sonra Murtuz kişi azından 5 il türməni aldı gözünün qabağına. Murtuzun qızlarının arasına vay düşdü. Yaxşı suçu olduğunu nəzərə alıb kolxoz sədri xahişə getdi. Əlavə kəndin 5-10 ağsaqqalı da Murtuz kişinin xahişinə getdilər. Dedilər qohumdular, elə eləyin araya düşmənçilik düşməsin.
Sonra bir gün də uçastkovı Qulam şər qarışanda Murtuz kişigilə gəldi. Gecədən xeyli keçmiş çıxıb getdi. Ondan da üç gün sonra məhkəmədə Murtuz kişi ilə kürəkəni Qasımı barışdırdılar və Murtuz kişini 300 manat cərimə elədilər…

***

…Qonşu kənddəki “xəlvətxana”da uçastkovı Qulamı həmişəki canfəşanlıqla qarşıladılar. Yenə qısa bir müddətdə hər şey stolun üstündə hazır oldu. Yeməyə girişdilər. 100-150 qramdan sonra uçastkovı Qulam Qasımın üzünə baxdı. Qasım da uçastkovı Qulamın. Gülümsədilər.
-Maşallah yaran sağalıb ha, – uçastkovı Qulam dedi.
Qasım “hmm” elədi, – Zalım oğlu yaman kəmfürsət adammış, – dedi.
Uçastkovı Qulam əl atıb qoltuq cibindən kağıza bükülü bir şey çıxarıb Qasımın qabağına atdı. Barmağını cütləyib: – İkidir, – dedi.
Qasım: – Doqquzdan iki? – sualla cavab verdi.
Ucastkovı Qulam: – Elə ancaq da, – dedi, dörd ora, – baş barmağı ilə yuxarı işarə elədi. – İki bu, iki yarım mənə, yarım da həkimə, elədi doqquz. Necədi?!
Qasım dinmədi. Sakitcə bağlamanı götürüb qoltuq cibinə qoydu…

***

…Ucastkovı Qulam Qasımı kənddən 500 metr aralıda düşürüb geri qayıtdı.

«Azərikimya» İB-nin əməkçiləri payızın gəlişini və neftçilərin peşə bayramını iməciliklə qarşılayırlar

Sentyabrın 17-də «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin struktur bölmələrində 2016-cı ilin ilk payız iməciliyi keçirilmişdir. 20 sentyabr–neftçilərin peşə bayramına həsr olunmuş. iməcilikdə Etilen-polietilen zavodundan, Təmir-tikinti idarəsindən və Birliyin İdarəetmə aparatından ümumilikdə 500 nəfər əməkdaş iştirak etmişdir.
İki gündən bəri aramsız davam edən payız yağışının yaratdığı müəyyən çətinliklərə baxmayaraq, böyük ruh yüksəkliyi şəraitində keçən iməcilik zamanı Etilen-polietilen zavodunun və Təmir-tikinti İdarəsinin daxili ərazilərində, həmçinin Səməd Vurğun küçəsində təmizlik-abadlıq işləri aparılmış, əvvəlki iməciliklərdə əkilmiş ağaclara aqrotexniki qulluq göstərilmiş, dibləri bellənilmiş, sahələr alaq otlarından təmizlənmişdir.
İməcilik zamanı paralel olaraq Etilen-polietilen zavodunun Qaz və maye karbohidrogenlərin qazlaşdırılması, sıxılması və saxlanılması sahəsinin yaşıllıq zonası üçün ayrılmış ərazisində 300 ədəd müxtəlif növ ağac əkilmişdir.
Sumqayıtın sənaye zonasında ekoloji mühitin yaxşılaşdırılmasına və yaşıllıqların artırılmasına xidmət edən iməciliklərin payız mövsümü boyu davam etdirilməsi nəzərdə tutulmuşdur.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalnın Mətbuat xidməti

Gülnar SƏMA.”Ədəbi gəncliyimizin 2015-ci ildəki fəaliyyətinə bir baxış”

gs

Çağdaş gənc yazarlarımız müasir ədəbi proseslərə yetərincə təsir göstərməkdədir. Bu baxımdan gənc yazarların 2015-ci ildəki ədəbi çıxışlarını fundamental şəkildə araşdırmaq olar. Hətta, araşdırmanı da bir neçə istiqamətdə aparmaq mümkündür. Bu yazıda aparılan bölgülər şərti xarakter daşıyır. Həm də məqalədə ən çox poeziya nümunələrinə istinad edilib.
2015-ci ildə “aybKitab” layihəsində gənclərin çap olunan kitablarına Könül Həsənqulunun “O zəminin sahili”, Rauf Qərib Alagözün “Silə”, Arzu Hüseynin “Sonu əlvida”, Ramil Əhmədin “Zaman tuneli”, Emin Pirinin “Tanrının kölgəsi” kitablarını misal çəkə bilərik. Bunlardan üçü haqqında yazım çap olunub. “Ramil Əhməd və ya “Zaman tuneli”ndə zamanı sıfırlayan şair” məqaləmdə onun şeirlərini bu cür ehtiva etmişəm: “Ramilin şeirlərində ən özəl cəhətlərdən biri də həyati müşahidələrlə bədii təfəkkürün bir araya gəlib özünü təsdiqləməsidir”. “Arzu Hüseynin içində yaşayan məsumluq” məqaləmdə onun şeirlərində gördüyüm özəlliyi belə təqdim etmişəm: “Suallar nə qədər ritorik olsa da, bir o qədər diqqət çəkəndir. Ac körpənin çörək eşqinin nə rəngdə olduğu ilə maraqlanmayan laqeyd insanların çoxaldığı dünyamızda Arzunun bu mövzuya belə həssaslıqla yanaşması təqdirəlayiqdir”. “Emin Piri “Tanrının kölgəsi”ndə” məqaləmdə isə qeyd etmişəm ki, “kitabdakı şeirlər mövzu baxımından rəngarəng olsa da, janr məhdudluğu ilə yadda qalır. Heca vəznində şeirlər sanki bir eksperiment olaraq kitaba salınıb. Lakin həmin şeirlər öz mükəmməlliyi ilə daha çox diqqəti çəkir. Şair sərbəst formada mümkün qədər yenilikçi olmağa can atıb”.
Yola saldığımız ildə gənclərin daha çox üz tutduğu məkanlardan biri də “kitabevim.az” oldu. Orada Rauf Qərib Alagözün “Silə”, Tural Turanın “Bələksiz qığılcım”, Elşad Baratın “310-cu otaq”, Vasif Zöhraboğlunun “Ömür bir günlük yuxudu” və s. kitabların təqdimatı keçirildi. T.Turanın kitabındakı forma hoqqabazlığı şeirlər oxunarkən adamı yorur, misraları qabaq-qabağa yazmaq oxucunun işini çətinləşdirməkdən başqa bir işə yaramır. Kitabın özəlliyindən biri əski türk sözlərinə üstünlük verilməsidir. Bununla yanaşı “Alt yazılı uşaq” şeirindəki kimi “Gözlərim P.S, yanağım diptont” tipli eksperiment sətirlərə də rast gəlirik. Onun şeirlərinin leytmotivini milli təəssübkeşlik təşkil edir.
E.Baratın “310-cu otaq” kitabında da sanballı əsərlər toplanmışdır. Onun “Anan kömək edə “ana” yazmağa Bir səhifə “ana” yazasan, Dərk etməyəsən yazdığını” – kimi səmimilik və təmizlik süzülən misraları çoxdur. Onun “Mən nə itirmişəm ki?!” şeiri xüsusilə ciddi düşüncələrin vicdanla söhbəti əsasında yazılıb. Kitabın adını daşıyan şeir tələbəlik xatirəsinə dönmüş bir eşqin gileyindən bəhs edir və maraqlı bir sonluqla bitir: “Amma mən bilirdim ki, sən mənə ərə gəlirsən, kəndimizə yox”. Onun vətəndaşlıq mövqeyi “Getməyə nə var ki, gedəndən sonra Körpəmin yad dildə dil açmağı var” misralarında əks olunub. Dilimizin necə yaşadılmasının qeydinə qalan Elşad şeirlərində qrammatik səhvlərə yol verir: “Mən sənəm, mən oyam, elə hər kəsəm” tipli uzlaşmanın pozulduğu cümlələrə bir sıra gənclərin yaradıcılığında rast gəlmək olur. Həmin gənclər bir yolluq qəbul etsinlər ki, bu cür təqdimatda dil qüsurundan başqa heç bir poetik tapıntı yoxdur. Amma “Bilirəm sən özün gələn deyilsən, Gülüm, heç olmasa yazığın gəlsin” misralarında heç bir nöqsan tapmaq olmur.
V.Zöhraboğlunun “Ömür bir günlük yuxudu” kitabında “Bu heykəl gözəli, bu daş gözəli Sevib tapınmaqdan bütpərəst oldum”, “Ya sən gecikmişdin o gün görüşə, Ya mənim saatım düz işləmirdi”, “Gülüm, ayağından şikəst sevginin, Əlindən tutsan da yeriyə bilməz”, “Bu dünyada soyuq daşdan, Evi tikilmiş adamam”, “Ayaq altda atılandan Xalça naxışı sevmədi” və.s tipli mükəmməl, obrazlı ifadələrlə zəngin misralar işlədilmişdir. Bununla yanaşı, Vasifin kitabında qafiyəsi, hecası yerində olan, içdən yazılan, lakin adi, sıradan şeirlər də var. Həmin şeirlərə “Sevirəm desən də”, “Qayıdarmı”, “İstədim”, “Gəl”, “Qayıt”, “Qədrimi bilmədin”, “Görüşəkmi”, “Yağış yağır”, “Ağlayacam” və.s şeirlərini nümunə göstərə bilərik. “Yatmağa həvəsim yoxdu qəbirdə” şeiri uzadılıb səkkiz bənd edilib, lakin cəmi iki yerdə nəsə bir yeni fikir nəzərə çarpır: “Ey insan, deyilsən sən özbaşına, Dünyanın Allahı, Peyğəmbəri var” və “Allahın yanında basdırın məni, Yatmağa həvəsim yoxdu qəbirdə”. “Yenə xatirələr düyünə düşdü” və “Xəyalım illərin gözünə düşdü” misralarında “düyün” və “göz” sözləri, “…Nə dinir, danışır, nə mən duyuram… Gənclik illərimi xatırlayıram” sətirlərində “duymaq” və “xatırlamaq” feilləri qafiyə deyil. Eləcə də, “Bir eşq ilə” şeirinin üçüncü bəndindəki “köksümə”, “bəxtimə” və “üstümə” sözləri qafiyə deyil. “Aparır” rədifli dörd bəndlik şeirdə kimin, nəyi, haraya, niyə, nə zaman apardığı anlaşılmır, şeirin mənası naməlum qalır. “Məqamın cənnətdir, hicablı qadın” deyən şairin ölkəsində qadınların əksəriyyəti hicab örtmür, görəsən, onların hamısı məhz bu səbəbə görə cəhənnəməmi düşəcək?! İlk kitab olduğundan nəzərə çarpan qüsurları aradan qaldıracağına inanırıq. Axı o kitabda sözün həqiqi mənasında mükəmməl bəndlərə də rast gəlirik: “Ay yaşıl geyimlim, ay yaz nəfəslim, Ömrümə gəlməyə bir az da ləngi. Ay vüsal həvəslim, sevgi həvəslim, Axı ayrılığın sarıdı rəngi”- bəndində ilk misradakı yaşıl rəngin son misrada necə poetikcəsinə saraldığını görürük. Həm də “ləngi” və “rəngi” qafiyələrindəki ənənəvilikdən qaçış da diqqəti çəkir.
Bunlardan əlavə 2015-ci ildə çap olunan kitablara Mətləb Ağanın “Yüzdə səksən”, Aybəniz Əliyarın “Qürubda günəş” və s. kimi kitablarını misal gətirə bilərik. Ötən il çap olunan kitablardan Aliyə Əsədovanın “Payız nəfəsi”nə AYB-də təqdimat keçirildi. Kitabda kifayət qədər uğurlu misralar yer alıb, lakin ümumilikdə şeirlərin məzmunu və söhbətin nədən getdiyi qaranlıq qalır. Amma xoşagəlimli sətirlər var: “dənizin sularını alaq əlimizə” misrasında həqiqi mənada dəniz suyunu ovcuna almaqla yanaşı, suyu ələ ala bilmək kimi frazem də özünü göstərir. Aliyənin yaşadığı bir şirin nağılı “hər şeyi özündən asılı edən boyunbağı”ya bənzətməsi də maraqlı alınıb.
Faiq Hüseynbəylinin “Yer üzü bir beşikdi” kitabına yazdığım məqalədə onun şeirlərinin bədii xüsusiyyətlərinə də nəzər salmışam: “Söz üstünə söz demədim, Dediyim söz sözü çəkməz”- fikrilərinin müəllifi, bu kitabında şeirlərini yazılma illərinə görə fəsillərə bölmüşdür. Açıq-aydın görünür ki, ildən-ilə şairin qələmində püxtələşmə gedir. “Sətir üstə yer qalmadı, Keçdim sətir altına. Sözlərimi xərcləsən, Gərək qalmaz altuna”- misralarından da gənc yazarın nizamisayağı sözə məsuliyyətlə yanaşmasının şahidi oluruq”. “Hətta, Faiqin şeirlərində yetərincə fəlsəfi yanaşmaların da yer aldığı bəllənir. “Bir udumluq xoş ömür dağların özü qədər dəniz səviyyəsindən uzaqdı”- fikrində, şairin yaşam fəlsəfəsinə öz mövqeyindən yanaşmasının nə qədər orijinal işlədilməsi ortadadır”.
2015-ci ildə çap olunan kitablara Vəfa Mürsəlqızının “Qağayı gülüşü”nü də əlavə edə bilərik. Bu kitabdakı şeirlərdən aydın olur ki, artıq Vəfanın qələmi yetərincə püxtələşib və özünəməxsusluq qazanıb. “Bu leyla gecəylə gəl vidalaşaq” misrasında gecənin qaranlığıyla Leylinin qarabənizliyi orijinal epitet yaratmışdır. Vəfanın “İsmin mənsizlik adlı Yeddinci halı varmış”, “Düşən alma deyil, sevgi bitəndə, Dünyanın başına sanki daş düşür”, “Hər cüt olan cüt sayılmır, Hər tək qalan Allah olmaz”, “Birinci görüşdə ağıl olmur ki, Sonuncu görüşü dərk eyləməyə” kimi bədii tutumlu fikirləri yetərincədir. Kitabdakı şeirlərdə yetkin bir qadın düşüncəsinin fəlsəfəsi əks olunub. Həmin düşüncənin fərqinə varmaq üçün “Bütün qadınlardan yüksəkdə durduğum nöqtə həmişə bir boy səndən alçaq olub”- sətirlərindəki ümumiləşməyə nəzər salmaq kifayətdir.
Ötən il gənc yazarların nəsr sahəsində də uğurlu kitabları işıq üzü gördü. Bunlara Nuran Gündüzoğlunun “Baal-Zevulun marionetləri”ni, Savalan Talıblının “Kitab”ını, Günel İmranın “Qapqara Günəş” povestini və Pərvin Nurullayevanın “Qadın olmaq” esselər kitabını misal çəkə bilərik. Pərvinin kitabı haqqında məqaləm belə yekunlaşır: “Yazılarda qəhrəmanların real yaşantılarına üstünlük verilməklə yanaşı, həmin talelərə gənc bir qadının bədii-fəlsəfi münasibəti də öz əksini tapıb. Pərvin xanım qəhrəmanlarının yaxşılığa yozumlanan üstünlüyünü ibrət kimi təqdim etməklə bərabər, çatışmazlıqlarından da dərs götürməyi aşılaya bilmişdir”. Mənim tərcüməmdə Mehmet Nuri Parmaksızın “Həsrət, eşq və sükut” kitabı “aybKitab” layihəsində nəşr edildi. Maraqlı və qəribə fakt odur ki, yalnız Günel Eyvazlının “Ədəbiyyat qəzeti”nin demək olar ki, bütün saylarında irihəcmli yazıları çap edildi.
2015-ci ilin Prezident təqaüdçüləri olan yazarların da sanballı əsərləri diqqəti çəkir. Yeqzar Cəfərli, Gülsadə İbrahimli, Şəbnəm Tofiq qızı, Elçin Aslangil və başqaları kifayət qədər fəal oldular. Bu təqaüdçülərin əvvəlki illərdəkindən özəlliyi bölgələrdən olan gənclərin üstünlük təşkil etməsi idi. Xüsusilə, AYB-nin Qazax zona filialının təmsilçiləri ilboyu özlərini doğrultdular. Ötənilki təqaüdçülərdən olub, Tovuzda yaşayan Mehman Rasimoğlunun “Könlüm məhəbbətin harayındadır” kitabı nəşr olundu. Kitabda “Bomboş çərçivəyəm- içimdə xəyal”, “Darıxmaq gör məni nə hala saldı! Gözümlə hər yerə səni düzürəm”, “Mən bəxti keçələm, sən qaravəlli, Üzündə gül açdı, dindi: “Ayrılaq”, “Asır gəlişinə gözümü yollar, İllərdi zəlildi baxışım necə!” və s. kimi uğurlu misralara rast gəlmək olur.
Təqaüdçü Rübabə Sahib daha çox mətbuatda publisistik çıxışlarıyla yadda qaldı. Onun şeirlərinin lirizmi özünəməxsusdur. “İtib dodağımın zümzüməsi də, Bahar yanağımın gül qəmzəsi də, Eşqimin ədalı əndazəsi də Ruhumda boğulub, yar, səssizəm mən”- bəndində Rübabə poetik əndazəni həm təkrarsız qafiyələrlə, həm də obrazlı deyimi ilə gözləmişdir.
Kəlbəcərli olsa da, Şəmkirdə məskunlaşan təqaüdçümüz Elməddin Nicatla Türkiyənin Qəhrəmanmaraş şəhərində keçirilən 18-ci “Dolunay” şeir şölənində ölkəmizi təmsil etdik. Onun “Sahibsiz yurd, mamırsız daş Hardasa gördümü sevir”- deyə təqdim etdiyi lirik qəhrəmanı “Namərdin yerə tullamır, Dolanıb mərdini sevir” – misralarıyla bizə daha yaxından təqdim edilir. Elməddin kimi kifayət qədər təcrübəli yazarın da şeirlərinə diqqət yetirəndə qüsurlar nəzərə çarpır. “Bu yağışlar yumayacaq, Bu ilki yaz toz içində” sətirləri nə qədər mükəmməldirsə, onun davamı olan “Hər kəs çölündən dolanır, Hər kəs batır öz içində” sətirlərində nə demək istədiyi aydın olmur, fikir çatmır. “Unut” şeirində qafiyələndirilmiş misralara baxaq: “…Unut başladığın yerdən” və “…Bu məhəbbət lap əzəldən”. Təbii ki, “yer” və “əzəl” söz kökləri qafiyə yaratmır. Bəzən isə səhvlərə qurban getmək dilin üzərinə düşür: “Biz ki, belə deməmişdik, Bəxt bizi gətdi oyuna”- misralarında “gətirdi” feili qurban verilir.
Ağstafada yaşayıb-yaradan təqaüdçümüz Rüfət Axundlunun “Başım üstə hər çalarlı buludlar, Sinəm üstə dağlarım var silsilə. Gözlərimdə donub qalan kadrlar, Baxışlarda sükunətli fasilə…” bəndindən də görünür ki, o, yeni fikir deməyə cəhd etməklə yanaşı, maraqlı qafiyələr də tapmışdır.. Digər bir şeirində “Sol çiynindən mələkləri, Yıxasan, rahat olasan” misraları da ilk baxışdan özünü gizləyən tapıntılarla zəngindir. Dini dünyagörüşə əsasən sol çiyindəki mələklər günahlarımızı yazır. Şeirin tapıntısı da odur ki, şair sadəcə “günah etməyin” çağırışına hesablanan fikirlərini günahları yazan mələklərdən xilas olmaqda görür. Yəni nə günah edin, nə də sol çiyninizdə mələk gəzdirmək məcburiyyətində qalın. Rüfətin şeirlərində bəndlərarası qırılmaz güclü əlaqə var. “Yuxarı” şeirində, doğrudan da, bütün proseslər əslində aşağıdan yuxarıya doğru hərəkətə uyğundur. Lakin bir bənddə “altdan yuxarı batmaq” məsələsində istiqamət dəyişir. Əslində, batan üstdən aşağı batar və ilk baxışdan elə görünür ki, “batır” sözü sadəcə digər bəndlərin qafiyəsinə uyğunlaşdırılıb. Batanda, təbii ki, ayaqlarımızdan üzü yuxarı batırıq. İlk əvvəl ayaqlarımız üzü aşağı gedir. Biz üzü aşağıya doğru getdikcə batma prosesi üzüyuxarı davam edir. Batmaq nəyisə aşağı aparırsa özü yuxarıya doğru can atır. O, özü yuxarı çıxmasa, batırmağa nail ola bilməz.
Qazaxda yaşayan təqaüdçümüz Taleh Mansur keçən il vətənpərvərlik layihəsini həyata keçirməklə bərabər, bədii yaradıcılıqla da məşğul oldu. Onun yaradıcılığında nəzərə çarpan əsas cəhət nəzmdən nəsrə kəskin keçiddə özünü göstərdi. Talehin dünyamızda 11 gün qonaq olmuş Fatimə adlı bir qızcığazın əziz xatirəsinə ithaf etdiyi “Ruh düzündə intihar” hekayəsi “525-ci qəzet”də çap olunub. Əsərdə ucuz araqdan içib, sanballı danışan yazar obrazı yaradılmışdır. Əsərin qəhrəmanlarını Taleh belə təqdim edir; “Zamandan fərqli olaraq Nəsib çox tez ailə qurmuşdu… Zaman ali təhsil alsa da, işləmirdi… Nə yaxsı ki, ömür-gün yoldaşı Şəfa kənd məktəbində müəllim işləyib, üç uşağı birtəhər saxlayırdı”. Taleh əsərin düyününü belə vurur: “Bir gün evə gələndə ömür-gün yoldaşı Şəfanın ilk məhəbbətinə yazdığı şeirləri yandırıb buxarıda cücə ütdüyünü görmüşdü…” Müəllifin fikrincə, insan faciəsi deyilən o idi ki, ömür-gün yoldaşın ilk məhəbbətinə yazdığın şeirləri yandırıb ac uşaqlarını doyurmaq üçün bişirmək istədiyi cücəni ütsün. Müəllif sanki yaratdığı obrazla bütövləşir, ikisinin də beynindən yer üzündəki bütün insanların başından keçən ən qarmaqarışıq fikirlər keçirdi. “Bu düşüncə seli onu dəhşətli dərəcədə narahat edirdi. Sanki Tanrı beynində qiyaməti məşq edirdi”. Bütün bu ağrıları yaşayan obraz bildiyi ən uzaq yerə- Ruh düzünə, arxın üstünə, ərik ağacının altına gəlir. Ömründə ilk dəfəydi ki, halqa düzəldib, intihar haqda düşünən Zaman sonunu elə ustalıqla yaxınlaşdırırdı ki, guya ömrü boyu bu işlə məşğul olub. Ömrünün ən xoş anlarında Əsmərin qollarında ölməyi arzulayan kişi bir ağacın budağında dünyadan köçdü.
Şəfa Vəli Gəncədə yazıb-yaradan təqaüdçülərdəndir. Şəfa ona göstərilən etimadı doğrultduğu üçün 2015-ci ildəki uğurlu fəaliyyətinə görə Gənclər və İdman Nazirliyinin mükafatına layiq görüldü. Onun “Ədəbiyyat qəzeti”nin yanvar sayında çıxmış “Ağarmış gün” hekayəsi “bircə dəfə onu öpməklə mələkliyini, saflığını itirmiş Sevda”nın taleyindən bəhs edir. Yazar bu hekayəsilə insan və zaman məfhumunu yeni biçimdə təqdim etməyi bacarmışdır. Şəfa bu əsərdə həm də milli düşüncəmizdəki kəsirləri qabarda bilmişdir. “Özlüyündə qət elədiyi bir qərar vardı ki, əgər bir qız, bir oğlandan ötrü ölməyi gözə alırsa, deməli, o heç də yaxşı qız deyil…” Hekayədə tapa bilməyəcəyimizə əmin olaraq itirdiklərimizin təəssüfü ustalıqla işlənmişdir. “İndi isə… İllər sonra başqa cür düşünürdü… Heç kəs onun uğruna heç nədən keçməmişdi. Heç kəs onun üçün bir də qayıdıb mələk olmamışdı”. Sevdiyi qızın imzasında öz adını – Sevda Turan – bilən oğlan infarkt keçirir… Nəsriylə yanaşı “Ağlasam, özüm oluram, Güldür, olum istədiyin” kimi misraları olan şeirləri də var. Qoyulan şərtə qarşı ehmalca öz alternativini irəli sürür. Əgər güldürüb istədiyinə sahib ola bilmirsənsə, ağladıb özündən çıxarmaq da lazım deyil. “Şəfa Vəlinin şeirləri haqqında” yazısında Qəşəm Nəcəfzadə onu belə xarakterizə edib: “Öz xarakterinə uyğun dostları var, Elçin Aslangil, Gülnar Səma, Elməddin Nicat, Səadət Ələkbərova, İntiqam Yaşar və başqaları… Bir sözlə, Şəfa və onun komandası Azərbaycanda mini poeziya festivalları keçirirlər”.
Prezident təqaüdçüsü olan Orxan Camal daha çox Cavidan imzasıyla yazmağa üstünlük verdi. Onun “Allah” rədifli qəzəlində məzmun mükəmməlliyi “aləmləri, yeri, hikmətləri, sirləri, batinləri, Peyğəmbəri, sərvəri, kimləri, əjdərləri, şairləri” qafiyəsiz qüsurları ört-basdır edə bilmir. Hecada yazdığı bir sıra şeirlərində obrazlı ifadələrə rast gəlinir: “Mənim ürəyimi verəydi Allah, Sənə bircə günlük bir əzab kimi!”, “Soyuq baxışlardan üşüyürəm mən, Mənimçün gözlərin qarlı uçurum!” Orxan həm də qələm dostları haqqında fikirlərini mətbuatda işıqlandırır.
Ramil Mərzili Ağdamın Mərzili kəndindən olsa da, başqa bir kəndində müvəqqəti məskunlaşan təqaüdçüdür. “Bir sozalmış ümid idi içimdəki həsrət yüküm, Qəm hopdurdu varlığıma əlçim-əlçim, büküm-büküm” sətirlərində özünəxas ölçü vahidiylə dərdini ölçür. “İndi də həsrətlə sınağa çəkir, Bilmirmi bu eşqin közüyəm, Allah?!”- sətirləriylə başlanan şeir uğurlu alınıb. “Yorğun kirpiklərim səlis dərzitək, Nəmdən libas tikir yanaqlarıma” və ya “Gündüzləri dünyanın dörd bir yanın dolaşan, Dərdlər mənim qəlbimdə gecələyir, deyəsən”- fikirlərindən də məlum olduğu kimi Ramil dərdlərinə qarşı son dərəcə həssasdır: “Ayaqlarım altında məni göyə qaldıran kədər yatır bir yığın…” və ya “Çatdan ehtiyatlı ol, sol küncdə bir balaca sevinc var, ona sığın…” misralarının işləndiyi şeirin forması da məzmunutək maraqlıdır.
Əvvəlki illərin təqaüdçülərindən olan Günay Ümid, Sevinc Yunuslu, Afət Viləşsoy və s. yazarlarımız da passiv olmadılar. Afətin ilk sətirləri “Sən Allah adamı, mən “şeytan” qadın, Mən çatan muradın atı ölümdü”, son misraları “Sənlə yaşamağın “adı yoxdu”sa, Sənsiz yaşamağın adı ölümdü…” olan şeirindən də bəlli olduğu kimi o, yetkin bir qələm sahibidir. Dediyimizin təsdiqinə “Göz qırpmır taleyin oyunlarına, Axırda ömürlük uyuyur adam”- kimi xeyli nümunələr göstərə bilərik.
AYB Gənclər Şurasının sədri Elşad Ərşadoğlunun şeirləri həmişə xüsusiliyi ilə seçilib. “Ayrılıq – ölümün məsdər forması” şeirindəki tapıntılar da buna sübutdur. “Ağ saç kölgə salmaz üz ağlığına, İllərin, zəhmətin gücünə çıxır. Nəsə, görmədiyi günlərin rəngi, Get-gedə adamın saçına çıxır” – misraları da həmin şeirdəndir. Onun adamların var oluşuna da münasibəti özəldir. “Ondandır ağlaya-ağlaya gəlir, Dünyadan kiriyib gedir adamlar”. Həm də həmin adamların yaşam tərzini də diqqətdə saxlayır: “İnsafınız olsun, tərif edənlər, Görmürsüz, əriyib gedir adamlar?” misralarında insanların xarakteristikasını verir. “Savaşda hamı uduzur, Fərqi yox, qələbə filan Çalan boş şeydi, boş şeydi…” fikirləri də özünəməxsusluğuyla seçilir. “Bir kişi var idi…” şeirini əlləri zəhmətin xəritəsi olan babasının xatirəsinə həsr edib. Şair qəhrəmanını belə təqdim edir: “Dastan, nağıl, bayatılı sinəsi Akademiyanın Folklor İnstitutu qədər zəngin kişi…”
Özünü təsdiqləmiş imzalardan biri də Fərid Hüseyndir. Onun şeirləri fəlsəfi düşüncələrinin obrazlı şəklidə ölçü-biçimsiz nümayişidir: “Vicdan artdıqca insan ancaq öz günahlarını xatırlayır, günahlar xatirəyə çevrildikcə, xoşbəxtlik qaçır içindəki “müharibə ölkəsi”ndən”. Onun dastan təfəkküründən qaynaqlanan, lakin modernizmə istiqamətlənən fikirləri də var. “Xatirələrin düyməsini açanda od tutur keçmişin və indin yanır, gələcəyin kül olur…” Terrora “ithaf” edərək yazdığı şeirdə şair qlobal bir mövzunu fərdi süzgəcindən keçirir. “Tələsik yaşamaq lazımdı – Ölüm vaxtını irəli çəkiblər, əcəl saatını dəyişdiriblər Əzrailin…” “1937-ci il, NKVD-də Fərid Hüseynin müstəntiqə dedikləri” maraqlı tapıntılardır. “İfşa edirəm özümü: xatirələrim gündəliklərimə xəbərlədilər gördüklərini”. Lev Tolstoya ithaf olunan şeirində yazır: “Bizə yeriməyi öyrədirlər ki, hər kəs öz ayağı ilə getsin ölməyə”. Onun “Yalan”ı da həqiqəti çatdırır: “Radioümidlər verdilər bizə. Bir gün qandıq ki, səadəti vaxtı dəyişdirilən veriliş kimi gözləmişik”.
Hafiz Hacxalıl imzası da artıq özünü təsdiqləmiş imzalardandır. “Bu dərd mizrablıq yox, təzanəlikdi. Axı bu baharda təzə nə var ki” şeirində bu baharın ağaclarının sərxoş, havalı, çiçəklərinin Leyli misalı, dərdinin bir kəlməlik, bircə misralıq olması da onu təzələyə bilmir və sonda məlum olur ki, “Baharı gözləmir yurdsuz adamlar”. Hafizin “Kəndimizə” şeirində də bir yanğı var. “Göz yaşımın dağıtdığı, Bənd var, İlməzli adında”. Burada bənd həm şeir bəndi, həm su bəndi-bərəsi kimi anlaşıla bilər. Hafizin məcazları da təkrarsızdı; “Gözlərin ac yarğan kimi, Gözləyər, atılım ölüm”. Əsas fikir odur ki, sənin gözündən düşmək mənə ölümdür. “Xoşbəxtlik” şeirində “Ay ata yavrusu, ana quzusu, Qulun qul içində azadı olmur” fikirləri bənzərsizdir.
Gənc yazarlar içərisində Səxavət Sahilin də imzası seçilir. Onun narla İsanı əlaqələndirməsi və bu mövzuda silsilə yaratması uğurlu alınıb. “Yarpaqları tökülən nar budağında yetim qalıb quş yuvası, İsanın başındakı tikanları xatırlayıram”, misralarıyla başlayan şeiri bizə İsanın əllərini, İsanın göylərə dikilən gözlərini, İsanın sözlərini xatırladır. “Nar ağacının ölüm rəqsi”ndə “Çiçəkləmiş nar ağacı rəqs eləyir qara yelin mahnısı üstə, oynatdıqca budağını küləklər, şabaş kimi səpələnir çiçəklər”. “Ave Maria”da isə əslində narın öz edəcəklərini guya şair öncəgörən kimi ona əvvəldən xəbər verir. “Budaqların gül açacaq, böyüyəcək, nar olacaq. Yaşıl-yaşıl yarpaqların arasında bar olacaq”. “Nar qız”da deyilir ki, “Çoxillik nar şərabı kimi məni məst eləyən nar qız, gör nə vaxtdır sərxoşam ayılmadan, ölürəm artıq, məni torpaq gözləyir”.
2015-ci ildə Gənc Ədiblər Məktəbinin məzunlarının da əksəriyyəti bölgələrdən idi. Bunlara Pərvanə Nizaməddini, Elnarə Nuru, Ruslan Dostəlini və s. münunə göstərə bilərik. R.Dostəli həm də AYB-nin üzvü olan istedadlı gənclərdəndir. Ötən il o, Qazaxıstanda təhsil almağa başlasa da, möhkəm xəstələndi və bu xəstəlikdən də şaircəsinə bəhrələnməyi bacardı. “Bir şair var, qələm nədi, Üstündə dərman gəzdirir…”, “Sənədlərimi vermişəm “Ağ ciyər” İnstitutuna…” misraları da beləcə yarandı. Onun şeirlərində sözlə zarafat üstünlük təşkil edir. “Sənə bircə dəfə, “sevmirəm”, dedim, o da ki, “aldatma günü”nə düşdü…”. “O… “iyirmi faiz” nə boydadırsa, Bu xalqın o boyda davası çatmır..! Biz dağa qaçırıq hava almağa, Şuşada dağların havası çatmır..!”, “Üzü qırışan bayrağım, təki belin bükülməsin!!!” fikirləri onun vətən ünvanlı düşüncələrini əks etdirir.
Ötən il Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin ədəbiyyata xidmət edən layihələri də yadda qalan oldu. Həmin təşkilatın yaradıcı gənclərindən olan Əfsanə Ələsgərlinin nəsri də maraqlıdır. Onun “Ümid” hekayəsi müharibə mövzusunda daha bir detalı ortaya qoyur. Dəyanət adlı çılğın və cəsarəti ilə seçilən döyüşçünün həyatı örnək gətirilir. Döyüşlərin birində onun başına belə bir hadisə gəlir. “Qəfildən ayağı nəyəsə ilişdi… gəlincik idi. Ancaq ağ paltarı qırmızı damcılarla dolu idi. Damcı ləkələrinin izi qonşu otağa kimi yol alırdı. Təxminən, beş-altı yaşlı qızcığaz gəlinciyindən uzaqda həyata əlvida demişdi”. Bunun ardınca Əfsanə müharibənin dəhşətini ifadə etməyə cəhd edir: “…ağzından vurularaq çarpayının yanında yerdə gənc qadının cəsədindən başqa bir şey görə bilmədi. Birdən çarpayının altından bir qaraltı gözünə dəydi. Üstü güllü qadın koftası hərəkət edirdi.”
Dəyanət “hərəkət edən güllü koftanın” altından sağ qalmış bir uşaq tapır. Özü ölsə də, körpənin sağ qalmasına çalışır. Gözlərini əbədi yummağın bir addımlığındakı Dəyanətin qucağındakı körpənin imdadına bu dəfə Fərhad yetişir. Dəyanət “Ümid sizə əmanət”- deyib gözlərini yumur. Hadisələrin bundan sonrası Ümidin müdavim olması, içindəki cavabsız “mən kiməm?” sualıyla çarpışmasıyla oxucuya təqdim olunur. Lakin, müəllif demək istədiklərini saçları ağarmış polkovnik-leytenantın diliylə verir: “Kim olursunuz, olun, bu torpaqda doğulub boya başa çatmısınız. O torpağı da qorumaq sizin işinizdir!”
“DGTYB”-nin Şəkidə yaşayan aktiv üzvlərindən olan Tural Adişirin də keçən il fəal yazarlardan olub. “Biləsən tülkünün bəyliyi haçan, Biləsən nədəndi bu olacaqlar” misraları klassik ustadnamələri xatırladır. Turalın bir bəndinə nəzər salaq: “Qardaş irəlidi axı, qarından Axı bu dünyada ağ elə ağdı. Adam var doymadı yerin varından, Ucalıb göyün də südünü sağdı” bəndinin ilk misrası “qarın qardaşdan irəlidir” atalar sözünü yada salır. Lakin atalar sözünün əksinə olaraq qarına yox, qardaşa önəm verilir. Son misradakı “ucalmaq” sözü isə çaşqınlıq yaradır. Adətən, bu sözü müsbət mənada işlədirik, lakin verilmiş nümunədə sözün kinayəmi, yoxsa həqiqi mənadamı işlədildiyini ayırd etmək olmur. “Mən bir vaxt gözümü torpağa sıxdım, Yerində bənövşə bitmədi ancaq”, “Elə ağaclarıq, höyüş yanarıq, Dünya yığışsa da yanmaz qurumuz” sətirləri onun yaradıcılığı barədə təəssürat yaradır.
Fuad Cəfərli də DGTYB-nın istedadlı gənclərindəndir. “Dəqiq xatırlamıram, Bircə onu xatırlayıram ki, Onlar adamlıqdan, mənsə işdən yeni ayrılmışdım”- fikirləriylə yeni bir ayrılıq növü gətirir poeziyaya. “Növbəti yoxluq” şeiri adi monoloqdur, kəsəcə, demək istədiyi budur: “Daha nifrətdirsə nifrət etmək, sevməkdirsə, sevmək istəyirəm”. “Saman Çöpü” şeirinin mahiyyəti buradadır: “Atam deyir ehtiyatlı ol, oğul, batan saman çöpündən yapışar. Daha atam bilmir ki, məndən heç kim yapışmaz”. “Etiraz edirəm” şeirində də yeni nəfəs var: “Etiraz edirəm, möhtərəm hakim, etiraz edirəm! Biz böyük olmaq üçün böyümək istədik, daha kiminsə, nəyinsə qarşısında kiçilmək üçün deyil”. “Sabahın şeiri” çox maraqlı bir məntiq üzərində qurulub. Şeirin əvvəlində məlum olur ki, onun şair olacağına heç kim inanmırmış. Amma Fuad bu faktı çox orijinal bir bənzətməylə verir: “Üç rəngli bayrağım kimi o yoxluğun içində yenidən ucalacağıma”, “Yalnız biz inanırdıq vətənin azad, mənimsə şair olamağıma”. Deməli, bir zamanlar üçrəngli bayrağın ucalmağına, vətənin azad olmağına heç him inanmırdı, amma illərdir ki, biz artıq bu reallığın içində yaşayırıq. İndi də “Vətənimizin bütün, mənimsə şair olmağım üçün arzularımızı qurban elədik. Heç kəs inanmırdı, Nə atam, nə anam, nə də kürək-kürəyə verib savaşdığım dostlar, heç kəs…” Lakin yazar düşünür ki, ağlagəlməz inanılmazlığa da həmin məntiqlə yanaşsaq, bir gün bu da həqiqət olacaq.
DGTYB-nin üzvü olan Ruslan Nadirin də qələmində fərqlilik nəzərə çarpır. “Açılan sabahlara ümid bağlayarsan, o sabahlar ki, hər açılanda ömründən bir gün qoparar.” Onun “Mən Türkəm” şeiri pafosuyla yanaşı milli qürur örnəyi kimi də özəldir. Bundan əlavə “Qaranlıq gecələrtək, Gözümüzdə qaralıb. Günah hörümçək kimi Bizi toruna salıb” sətirləri Ruslanın özünəməxsus təfəkkür tərzi olduğundan xəbər verir. “Ana” şeirində anasızlığın ağrıları əks olunur; “Uca dağ başında qar olar demə, Başımın daşında qar dağa dönüb. Arabir başıma tumar çəkən yox, Bilmirəm dirilər harada ölüb?!”
Cahandar Aybər də DGTYB-nin fərqli imzalarındandır. “Kişilər alırsa hələ qadını, Deməli, qadınlar kölədi hələ” düşüncələri insan azadlığının buxovlarını qırmağa əsaslanır. Cahandarın dünyəvi fəlsəfəsinə müasirlərinin heç birində rast gəlinmir: “Bu dünya Tanrının beyni-başıdı, Biz onun fikrindən keçirik hələ…” Yaradanla yaradılan fəlsəfəsinin bu cür dərki bir gənc üçün tükənməyə gedən yolun sonunun görünməsi təhlükəsi də sayıla bilər. Və ya “Balıqlar yaşamır sularda, Hava haram edilib, haram, Sularda əbədi boğulmaq, Cəza kəsilib balıqlara” fikirləriylə balıqların suda yaşamağını onların suda boğulmağı adlandırmaq düzgün deyil. Gənclik havasının başında dolandığı bir vaxtda sevgidən şeir yazan Cahandarın bu mövzuda da qəribəliyi diqqət çəkir: “Yalan olar sənə doğmam demək də, Hansı ana bir cüt sevgili doğdu?! Bütün sevgililər yaddı, ögeydi, Dünyada bir doğma sevgili yoxdu”. “Tarixdən 5-6 kəlimə” şeiri isə həm formaca, həm də məzmunca “hoqqa ədəbiyyatı” nümunəsidir. Ola bilsin ki, nə vaxtsa bunu da yenilik kimi qəbul edəcəklər: “Yadıma gəlir 838-ci il martın 14-ü… Babəkin başının necə kəsilməsi, başsız bədəninin uca bir ağacdan necə asılması…”
Zaur Sahil də DGTYB-nin seçilən imzalarındandır. “Unutmağa gəlmişdim, Unutmağın adı yox” – deyən gənc şair burda qəribə qanunauyğunsuzluqdan bəhs etmək istəsə də, uğurlu manevr etməyib. Çünki, unutmaq insanın ruh halının elə bir hadisəsidir ki, onu adlandırmaq üçün bütün sözlərdən istifadə etmək mümkündür. Həmin bəndin son iki misrasında isə Zaur Sahilin poetik tapıntısı nəzərə çarpır: “Kədərini nuş etdim, Kədərinin dadı yox”. Buradakı əlamət- dadsızlıq özü kədərin ən gözəl ifadə formasıdır. Başqa bir şeirində də gənc müəllifin kədər-sevinc təzadında azdığının şahidi oluruq: “Mən elə kədərlə çox xoşbəxt idim, Nədən sevinc ilə sevindirirlər?”
Sevil İşığın da yaradıcılığında hər günün sabaha açılan ümid qapısı var sevgi adında: “Səhəri açıram gülüşlərinlə, Gecələr gözünün qarasındadır. Sən harda olursan ol, mənim üçün, Yaşamaq dünyanın orasındadır”. Həyata bu qədər sevgiylə tutunan bir gənc qızın lirik obrazı da nümunə sayıla biləcək bəşəri duyğuların tərənnümçüsüdür: “Tanrının ən gözəl yaratdığısan, Sənə heç bir adı qoya bilmirəm”. “İstəsən, ömrümün dar ağacı ol, Səndən asılmaq da etibarlıdır”, yaxud “Mənim ürəyimin sahibi sənsən, Evin yiyəsindən qonaq olarmı?”- misraları isə Sevil İşıq yaradıcılığının hazırkı dönəmdə ən “bəzəkli” forması sayıla bilər.
Sərvər Kamranlının şeirlərində ən maraqlı cəhət heç vaxt ağıla gəlməyəcək iki nəsnəni qarşılaşdırmağı, yaxud eyniləşdirməyidir: “Sevib-sevilənlər yaxşı yanırlar, Gəl yanaq, isinsin dünyanın canı”-deyimində bu fərqlilik göz önündədir. “Gözündən boylanır sözlü baxışlar” misrasında onun poetik dünyasına boylanmaq olur. Sərvərin yaradıcılığında kiçik bir nüans vardır ki, onu Nofəl Ümid, Şahanə Müşfiq və Qoşqar Qaraçaylının da yaradıcılığına şamil etmək mümkündür. Bu, onun bir gənc kimi fikirlərini həyatımıza daxil olan yeni deyimlərlə oxucusuna çatdırmaq cəhdidir.
Çinarə Ömray nəsr sahəsində kifayət qədər özünü təsdiqləmiş yazarlarımızdandır. Onun “Bir cüt ayaqqabı” hekayəsinin sayəsində yaradıcılığıyla tanış olmağa cəhd edək. Yazıçı öz qəhrəmanını, yəni Gözəli bəri başdan diqqət hədəfinə çevirir: “Gülüşlərində qəribə bir qəddarlıq, kin var idi”. Cismən 16 yaşında olsa da, mənən çox qoca sayılacaq Gözəlin ailəsinin təqdimatı da yazıçının dilindən verilir: “Ailədə anası, özü və özündən böyük iki qardaşının olduğunu da bilirdim”. Baş qəhrəmanın oxuculara təqdimi hadisələrin məktəbdə cərəyan etməsi ilə başlayır. Şagirdlərə tapşırılan “Valideynlərim” adlı inşa yazısını müəllim Gözələ geri qaytarır, təkrar yazmasını istəyir və tapşırır: “Yazına bir az sevgi qat”. Gözəl inşasını əsl ruh adamı kimi yazır. Onun atası haqqındakı xatirələri bir cüt ayaqqabıdan o yana keçmir. Atası dünyadan köçdüyü vaxt yolun ortasında qalan bir cüt ayaqqabı uşaq təxəyyülündə gah suallar yaradır, gah da müxtəlif sualların cavabı olur. Niyə nənəsi ucadan çığırır, acıqlanırdı?, niyə atası “rəhmətə ayaqyalın gedib”, niyə anası atasının ayaqqabısını evə gətirmədi? – kimi sualların ardınca onun dərk etdiyi acı həqiqətlər də vardır. Gözəlin valideyn sevgisindən məhrumluğu onun mənəvi fəlakətinin səbəbi kimi izah edilir və səbəbin doğurduğu nəticə daha böyük faciədir. Gözəlin ruhi vəziyyəti belə canlandırılır: “Sevdiyim bütün oğlanlardan da məni bir dəfə qucaqlamalarından sonra ayrılıram. Ən böyük arzum bir gün öz gücümə, öz pulumla o bir cüt ayaqqabını alıb, elə həmin gün də rəhmətə – atamın yanına getməkdi!” Çinarə Ömray hekayəni də gözlənilməz sonluqla bitirir, müdir Gözəl Yusifzadənin inşasının 1-ci yerə çıxdığını bildirir. Səhərisi isə metronun yaxınlığında qucağında bir cüt ayaqqabı olan qız meyidi tapılır- Gözəl qucağında ayaqqabı intihar edir.
Fərrux Rəhimli də gənclər arasında seçilən yazarlardandır. Çünki Fərruxun bir şair kimi tapıntıları, bənzətmələri adət etdiyimiz ifadələrdən çox uzaqdır: “Ürək döyünməyi bəzən unudur. Bu qədər həsrətə dözəmməz axı”, “Mən gərək yollardan çəkim gözümü, Sevgi limanının növbəsi olmur. Nahaq aldadıram özüm-özümü, Sevən ürəklərin tövbəsi olmur”. Fərrux Rəhimlinin vətənpərvərlik ideyası isə daha inamlı və sarsılmazdır: “Əfsanə deyildir Turan söyləmi”.
Ulucay Akifin şeirlərində bir genetik yaddaş qorunur: “Sən hardan biləsən ağlamaq nədir, Sənin çəmənlikdə qaçan vaxtındır. Sevgi kitabını bağlamaq nədir, Sənin o kitabı açan vaxtındır”. Bu misralarda onun bəşər övladının “vücudnamə”sinə işarə etdiyi görünür, “sevginin də öz vaxtı var” kimi əski dünyagörüşün tərənnümünü izləyirik. Lakin Ulucayın daxilindəki şair qeyri-müəyyən fikirlidir. Bunu da onun özünün gənclik çılğınlığı ilə izah etmək mümkündür. Məsələn, o, “Redaktə edə bilmədiyim hisslərim”də niyə və nədən yazdığını qəribə bir üsulla açıqlayır: “Qalaq-qalaq şeirlər Səpələsəm də ayaqlarının altına, Bir telinə dəyməz ədəbiyyat, bilirəm. Sən olmadıqdan sonra şeirlərin canı cəhənnəmə… Bircə “sevirəm” sözünə görədir Bu qədər şeir yazmağım…”
Aqşin Evrən yaşıdları arasında kifayət qədər qəbul olunan imzalardandır. O, “Unutmağın resepti”ndə nəhəng ayrılığın qoyulmağa yeri olmadığından söz açır. Onun düşüncəsinə görə bir atom bombası siqaret yandıraraq qızılı dişlərini qabardıb tüstüsünü səmaya üfürər. O, Gündəlik həyat tərzimizdəki adiliklərin əslində özünəməxsus genetik yaddaş olduğunun fərqindədir: “Pensiyasını corabına qoyan sonuncu nənə də öldü, Daha pulun da dadı-duzu qalmadı…” Aqşinin şeirlərində avtobioqrafik təqdimat güclüdür. “Uşaqlığımı oraya – ilk dəfə meyvə oğurladığım nar ağacına bağlayıb qaçdım, Dalımca ağlayıb dabanlarını “Yer”ə döydü uşaqlığım…”, “Mən parfüm vitrinlərində axtarmışam ana qoxusunu”, “Torpağını bütöv saxlamaq üçün əlinin yarısını itiribmiş atam”,- kimi fikirlər gənc şairin yaradıcılığında de-şifrə edilmiş genetik yaddaşdır.
Əsasən bölgələrdə yaşayıb, püxtələşməkdə olan Nəbi Hüseyni, Məhəmməd Mehdixanlı, Turanə Turan, Günel Bayramsoy, Əli Namazov, Toğrul Kərimli, Eşqin Abdullayev, Bəhruz Xəlil, Məhəmməd Turan, Elvin Nəsirli və.s yaradıcılıqlarında da nəzərə çarpacaq qədər irəliləyiş vardır. Aysel Abdullazadə və Anar Əlizadənin yazılarındakı fərdi üslub gözləntiləri onların ədəbi mühitdə fərqliliyi hesab oluna bilər. Tural Cəfərin şeirlərində də püxtələşməyə meyli göstərən məqamlar vardır. “Şahidi olaydı bu sevgimizə, Fevralın sonuncu kövrək səhəri”- sətirlərində vaxt naməlumluğu vardır. Axı, fevral ayı üç il 28, dördüncü il isə 29 gündən ibarət olur. “Titrək baxışlarla baxaydın mənə, Yanağın olardı dan yeri kimi”- misralarında işlədilən təşbeh uğurludur.
2015-ci ildə gənc yazarların yazılarının elektron mətbuatda davamlı işıqlandırılmasında da gənc imzaların xidmətləri oldu. Bignews.az-da Əntiqə Səməndər, 2015-ci ildə fəaliyyətə başlayan manera.az-da Şəhla Aslan, yenibaxis.az-da Aysel Abdullazadə və senet.az əməkdaşları müasir ədəbi imzaların tanınmasında və yazılan hər əsərin müzakirəyə təqdim olunmasında köməklərini əsirgəmədilər.
Göründüyü kimi, 2015-ci il gənc yazarların yaradıcılığında müəyyən uğurlu mərhələ kimi qiymətləndirilə bilər. Bu mərhələnin belə yüksələn xətlə inkişafı isə, əlbəttə ki, AYB-nin gənclər siyasəti və AYB-nin Gənclərlə İş üzrə Katibliyinin gənclərə dəstək olmasıyla bilavasitə əlaqəlidir.

“Azərikimya” İB-də Etilen-polietilen zavodunda aparılmış əsaslı təmir işlərinin nəticələrinə həsr olunmuş müşavirə keçirilmişdir

Azərikimya” İstehsalat Birliyinin akt zalında idarə və müəssisə rəhbərlərinin, baş mühəndislərin, istehsalat və sex rəislərinin, əməyin mühafizəsi və təhlükəsizlik texnikası üzrə mütəxəs¬sislərin iştirakı ilə cari ilin avqust ayının 5-dən sentyabr ayının 5-dək – bir ay müddətində Etilen-polietilen zavodunda aparılmış əsaslı təmir işləri zamanı əldə olunmuə uğurların, eyni zamanda əməyin mühafizəsi və texniki təhlükəsizilik sahəsində qeydə alınan qayda pozuntularının müzakirəsinə həsr olunmuş müşavirə keçirilmişdir.
Tədbiri giriş sözü ilə “Azərikimya” İB-nin İçraçı direktorunun Əməyin mühafizəsi və ətraf mühitin qotunması üzrə müavini Vüqar Kərimov açdıqdan sonra, Əməyin mühafizəsi və ekologiya şöbəsinin hesabatı dinlənilmiş, əsaslı təmir zamanı əldə olunan uğurlar və qeydə alınan qayda pozuntularının keçən ilki əsaslı təmirlə müqayisəli şəkildə slaydlar vasitəsilə hesabatı təqdim edilmişdir.
Qeyd olunmuşdur ki, təmir işləri uğurla başa çatdırılsa da, təmir zamanı bir sıra qayda pozuntuları da qeydə alınmışdır. Müşavirədə məruzəətrafı çıxışlar dinlənilmiş, istehsalat rəhbərləri qeyd olunmuş nöqsanların aradan qaldırılması və bir daha təkrarlanmaması üçün həyata keçirilən tədbirlərdən danışmışlar.
Tədbirdə Etilen-polietilen zavodunda aparılmış əsaslı təmir işləri zamanı yaxşı işi və nümunəvi davranışı ilə fərqlənən bir qrup kimyaçıya fəxri fərman və pul mükafatı təqdim olunmuşdur.
Sonda “Azərikimya” İB-nin Müşahidə Şurasının sədri, Milli Məclisin deputatı Muxtar Babayev müzakirə olunan məsələyə münasibətini bildirərək tövsiyələrini vermiş, təltif olunan kimyaçıları təbrik etmişdir.

Rafiq ODAY,
Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının təsisçisi və direktoru,
respublikanın Əməkdar jurnalisti

Baba VƏZİROĞLU: “Bu gün də özümü ya şagird, ya da tələbə hiss edirəm” (Müsahibə)

“Bu gün də özümü ya şagird, ya da tələbə hiss edirəm”

Dəyərli oxucular, hər zaman yaradıcı insanların, məhşurların həyatı, iş fəaliyyəti hər birimizin maraq obyekti olub. Belə məhşurlardan da gənclər üçün ən çox maraq doğuran nəğəmkar şair, respublikanın əməkdar incəsənət xadimi, söz memarı Baba Vəziroğludur. Müasir cəmiyyətin ədəbi zövqünün formalaşmasında Baba Vəziroğlunun əvəzsiz rolu, danılmaz xidmətləri vardır. Hər birimiz üçün olduqca maraqlı olan böyük şairimizlə müsahibə hazırlamağa qərar verdim. Söhbətimiz olduqca səmimi keçdi və xoş təsüratlarla yaddaşımıza həkk olundu. Bu arada baş tutan olduqca səmimi ünsiyyətə və göstərilən yüksək qonaqpərvərliyə görə böyük Baba müəllimə dərin minnətdarlığımı, sonsuz sayğılarımı ifadə edirəm.

Olduqca gözəl təbiətdə böyümüsünüz. Şair olmaq üçün təbiətin də rolu varmı? İnsan şair olmağı öyrənməlidir, yoxsa elə şair doğulmalıdır?

Təbiəti bir o qədər də qabartmaq lazım deyil məncə. Təbiət şair olmaq üçün lazım olan vavib amil deyil. Afrikada da məncə şair olmaq olar. Əsas insanın daxili aləmi zəngin olmalıdır. Sənətin mənbəyi, mənşəyi ilahidən gəlir. Şairlər, ümumiyyətcə yaradıcı insanlar Allah tərəfindən seçilmiş insanlardır. Sənəti sıradan olan insanlar yarada bilmir. Allah tərəfindən seçilmiş insanlar da gərək ki, onlara həvalə olunmuş bu olduqca çətin və məsuliyyətli missiyanı lazımınca yerinə yetirsinlər. Necə ki, müqəddəs kitablar vəhynən xüsusi insanlara, peyğəmbərlərə gəlirdi, eləcə də sənət ilahi tərəfindən seçilmiş insanlara gəlir. Müqəddəs kitabda da yazıldığı kimi şairlər seçilmiş insanlardır, peyğəmbərlərdən sonra allah ən yaxın insanlar hesab olunur. Sənət adamları həm xoşbəxtdirlər, həm də bədbəxtdirlər. Xoşbəxtdirlər ona görə ki, Dostayevski demişkən “insana xoşbəxtlik üçün nə qədər xoşbəxtlik lazımdırsa, bir o qədər də bədbəxtlik gərəkdir. Yəni xoşəxt olmaq üçün həm də bədbəxtdirlər. Bədbəxtdirlər ona görə ki, bu ağır və ağrılı missiyanı həyata keçirməyə məhkumdurlar. Yəni bütün ətrafda baş verənləri və baş verməyənləri belə içindən keçirib sənət əsərinə çevirməlidirlər. Onları kağıza köçürməli, rəngə çevirməli, yaxud da nota köçürməlidirlər. Bu mənada bədbəxtdirlər.

– Bildiyimiz kimi şairlərin əksəriyyəti duyğusal olurlar, maraqlıdır ki, Baba Vəziroğlu həyatda necə bir insandır?

Təkcə şairlər deyil, ümumiyyətcə insanların bir çoxu duyğusal ola bilər. Şairlərin bir özəlliyi var ki, həmin duyğuları sözə çevirə bilirlər. Hisslərini bədii formada çatdıra bilirlər. Amma elə insanlar var ki, həmin hissləri yaşadıqda gücləri yalnız göz yaşlarına çatır. Allah onlara elə bir şans verməyib ki, yaşadıqlarını şeirlə, sözlə ifadə edə bilsinlər. Bu baxımdan da şairlər xoşbəxtdirlər. Çünki öz hisslərini sözə çevirə bilirlər. Bəzi insanlar şairlərdən daha hissiyatlı və duyğusaldırlar. Amma onlar həmin hissləri insanlara çatdıra bilmirlər. Ürək xəstəliklərinin çoxu da elə ondan yaranır. Ürəkləri dərd içində əriyib gedir. Baxırsan ki, bizdən də qat-qat istedadlı insanlar var. Onların bir az da olsa şansı olmayıb ki, öz yerlərini tutsunlar. Yəni istedadlı olmaqla yanaşı insana həmidə bir bəxt gərəkdir. Əsas odur ki, lazımı vaxtda, lazım olan yerdə omağı bacarmalıyıq. Tanınmış insanlar heç də qazandığı nüfuza görə qürrələnməməlidir. Biz bilməliyik ki, bizim həm də bəxtimiz gətirib.

– Yəqin ki, ədəbi məclislərdə olursunuz. “Dağ Çiçəkləri”ədəbi məclisinin üzvü olmusunuz.

Ədəbi məclislər son zamanlar azalıb. O zamanlar ədəbi prosesin qızıl çağlarında çox olub. Məşhur və məlun keçid dövrü gəldi, bir çox dəyərlər itdi, kriteriyalar ləğv olundu. Son zamanlarda allaha şükür olsun ki, yenidən bir canlanma var, ənənələr icra edilir, kitab təqdimatları keçirilir. Bizim şair dostlarımızın, yazar dostlarımızın kitablarının təqdimatı keçirilir. Amma yenə də əvvəlki kimi çox deyil. İndi bütün o ünsiyyətləri mavi ekran (İndi onu da rəngarəng ekran əvəz edib) əvəz edir. Təqdimatlarımızı soyuğ ekranla bölüşürük. Nə yaxşı ki, mən son zamanlar respublikanın bütün ali məktəblərində, orta məktəblərdə, hərbi hissələrdə, zavod və fabriklərdə görüşlər keçirirəm. Görürəm ki, ekran canlı ünsiyyəti əvəz eləmir. Canlı ünsiyyətdə insanlar öz münasibətlərini birbaşa ifadə edirlər. Bu tamam başqa bir aləmdir. Müxtəlif simalar görürsən. Bəzən narazı sifətlər, simalar olur. İnsanlar öz adekvat münasibətlərini bildirirlər. Bu da yaxşıdır, bu da gözəldir. Mən son zamanlar televiziya görüşlərinə bir o qədər də vaxt ayırmıram. Daha çox canlı görüşlərdə oluram. Adətən cəbhə bölgəsində, hərbi hissələrdə, həbsxanalarda görüşlərdə oluram və hiss edirəm ki, şeirə, ədəbiyyata bu gün daha çox tələbat var. Sevinirəm ki, onların mənə tələbatı var. Xüsusi ilə də gənclər arsında. Mənim oxucularımın əksəriyəti gənclərdir. Gəncliyin bir qızıl təbəqəsi var ki, onlar elmə, ədəbiyyata, olduqca maraqlıdırlar. Respublikanın əksər orta məktəblərində görüşlərdə olmuşam. Vaxt azlığından bəzi görüşlərə gedə bilmirəm.
O zamanlarda həyata atılmaq, vətəndaş olmaq üçün mərhələlər vardı. İlk olaraq oktyabryat olurdun, sonra pioner, sonra komsomol olurdun. Bunlar cəmiyyətdə yer tutmaq üçün lazım olan mərhələləridir. Eləcə də ədəbi camidə, ədəbi aləmdə müəyyən mərhələləri keçməli idin ki, gəlib lazım olan mərhələyə çatasan. Müəyyən məktəbləri keçmək mütləq lazımdır. Birdən birə gəlib Əli Kərim, Rəsul Rza, Mirzə Ələkbər Sabir olmaq olmaz. Hamı bu dərnəklərdən başlayır. Bütün kitablarda bu ədəbi dərnəklər vardı. Mən kənddə yaşayırdım. Bizim üz tutucağımız məkan İsmayıllı rayonunun Zəhmətkeş Qəzetinin nəzdində fəaliyyət göstərən “Dağ çiçəkləri” ədəbi məclisi vardı. İsmayıllı ədəbi, gəncliyi, ədəbi nəsli bu mənada obrazlı desək hamısı Musa Yaqubun şinelindən çıxıb. İstisnasız olraq. Təbii ki, ondan öncə də yazarlarımız vardı. Əbülhəsən kimi xalq yazıçısı. Amma onlar Paytaxtda olurdular. Musa müəllim isə uzun illər əyalətdə yaşadı. Rayonuna, kəndinə arxa çevirmədi. Neçə-neçə gənc nəsilləri müəllim kimi yetişdirib. Onalara həyata vəsiqə veribdir. Musa müəllim böyük maarif işçisi, məktəb direktoru olub. Eyni zamanda da ədəbi nəsil yetişdirib. Mən o zamanlar 30 km yolu günəşdə də, yağışda da, qarda da çox zaman piyada gəlirdim. bir təsadüf olmasa idi yenə də piyada qayıdırdım kəndimizə. İndi çox razıyam ki, mən o çətinliklərə, yağışa, qara dözüb, Musa müəllimin ədəbi məktəbini bitirdim. “Dağ çiçəkləri” ədəbi məclisini orta təhsillə müqayisə etsək ibtidai məktəbdir.
Sonra təbii ki, Ədəbiyyat aləmində öz yerini tutmaq üçün böyük məktəblər gəlir, Bakı məktəbi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin mühiti gəlir. Mənim bir xoşbəxtliyim də odur ki, mən bir müddət Bakıda təhsil aldım. Azərbaycan dövlət Universtitetində Jurnalistika fakultəsində təhsil aldım. Sonra ən böyük qazancım Moskvada Qorki adına Ədəbiyyat İnstitutunda təhsil almağım oldu. Mən onu ömrümün qızıl səhifələri sayıram. Moskva mühitinin mənim həyatımda, cəmiyyətdə və ədəbiyyatda mövqe qazanmağım üçün böyük rolu oldu. Azad demokratik Moskva mühiti, gözəl müəllimlər, geniş dünya görüşü… Moskva mühiti bütün sahələrdə özünü göstərib. İstər tibb sahəsində olsun, istər ədəbiyyat sahəsində bütün sahələrdə öz tövhəsini verib. Adlı-sanlı həkimlərimiz həmin mühitin yetirmələridir.
Rəhmətlik Rafiq Tağı özü Moskva mühitini keçmiş ziyalı idi. Mən onunla dostuq etmişəm. Rafiq Tağı mənim tərcümeyi-halımın böyük bir hissədsini əhatə edir. Cabir Novruz, Əli Kərim və digər bir çox ziyalılarımız Moskva mühitinin ədəbi yetirmələri olublar.
Sonra Bolqarıstanda ali təhsil kursları, Bolqar dili ədəbiyyatı və tərcüməsi ali kurslarını bitirdim. Bütün ömrüm boyu da oxuyuram. Bu gün də oxuyuram, rəsmi statuslu bir yerdə oxumasam da Baba Vəziroğlu institutunu oxuyuram. Həmin institut gündə neçə kitab tövsiyə edirsə o kitabları da oxuyuram. Bu gün də özümü ya şagird, ya da tələbə hiss edirəm. Maddi qidalar kimi hər gün o mənəvi qidanı mən almasam özümü ac hesab edirəm.

– Sizin daha çox sevgi mövzusunda yazdığınızı bilirik, maraqlıdır ki, belə şeirləriniz öz ünvanı varmı?

Bilirsiniz bəzən sevgi deyəndə çox dar, məhdud çərçivədə başa düşülür. İki əks qütblü insanın bir-birinə münasibəti kimi anlaşılır. Mən sevgi deyəndə dünyanı yaradan bir hissiyat başa düşürəm. Görürsünüz Allah-təala heç nəyi bir-birinə gözə görünən bağlarla bağlamayıb. Amma kainatı elə yaradıb ki, hər şey bir birinə bağlıdır.O, gözəgörünməz bağların adı sevgidir. Sevgi iki insanın bir-birinə münasibəti ola bilməz. Sevgi dostluğa, sədaqətə, insanlığa, sonsuz kainata, torpağa, doğulduğun ocağa münasibətdir. Bu mənada düz deyirlər: Baba Vəziroğlu sevgi şairidir. Böyük mənada düzdür ki, sevgisiz həyat ola bilməz, sevgisiz yaşamaq olmaz. Düşünsək ki, Azərbaycanda Vətənpərvərlik mövzusunda yazılan mahnıların,əsərlərin 70%-dən çoxunun müəllifi mənəm, o zaman deyərsiniz ki, elə siz Vətənpərvərlik şairisiniz. Heydər Əliyev haqqındakı kontatalar yazmışam, araporiyalar, aodalar yazmışam. Mübariz Tağıyevin oxuduğu Vətənpərvərlik mahnılarının 99%-ni mən yazmışam. Amma görünür sevgi mövzusu insanlara daha yaxın olduğu üçün, ona daha çox meyilllidir gəncliyimiz, oxucularımız. Mən nəğmələr, şeirlər sözünü çox işlədirəm. Yazdığım şeirlər hmısı nəğməyə çevrilib. Kitab çıxarmağa belə tənbəllik edirəm. Deyiləndə ki, kitab çıxart, deyirəm ki, bir kitabı neçə adam oxuyur. Minlərlə, on minlərlə adam oxusun. Amma bu gün yazırsan sabah nəğməyə çevrilir və milyonlarla insan onu dinləyir. Yəni ki, o ən populyar üsuldur, janrdır. Bu mənada böyük mənada sevgi şairiyəm amma məhdud çərçivədə başa düşülməməlidir.
Mənə elə gəlir ki, sənət insanı elə sevgi insanıdır. Sevgisiz heç nə etmək olmaz. Allah insanları bütün canlılardan fərqli yaradıb. Ona sevgi bəxş edib. Sevgi və qəm hissləri yalnız insana məxsus hisslərdir. Böyük əsərlərin çoxu qəmdən yaranır. Bəzən şairllərin gözlərinin qəmli olması insanlarda sual doğurur. Onun cavabı bundadır ki, görünür poeziyanın ən böyük çalarları qəmin arxasında gizlənib. Doğrudur xoşbəxtlik adlı mütləq bir məfhum yoxdur. Xoşbəxtlik nisbi olur, onun konkret bir resepti olmur. Yer kürəsində yaşayan 7 milyard insanın hərəsinin öz xoşbəxtlik resepti var. Mən belə düşünürəm ki, mütləq xoşbəxtlik insanlara lazım da deyil. Məşhur bir ifadədədə deyildiyi kimi; “Mənə bir ovuc içi qədər xoşbəxtlik yetər”.

– İsmayıllı ədəbi mühiti çağdaş dövr Azərbaycan ədəbiyyatı üçün böyük sənətkarlar yetişdirib. Musa Yaqub, Baba Vəziroğlu kimi söz memarları oxucunun tam zövqündə olan sənətkarlardı. Sizə paxıllıq edənlər çoxdurmu?

Qısqanclığı hiss edirik. Amma onlar açıq demirlər axı ki, biz nə üçün belə davranırıq, nə üçün qısqanırıq. Həm regional, həm populyarlıq baxımından olar. Amma Musa müəllimi qısqanmağa dəyər də… Hər kəs başını aşağı salıb işini görsün. Əgər o qısqanclıqlara, daldan atılan daşlara, paxıllıqlara məhəl qoysaq bütün vaxtımızı dəyərsiz,mənasız şeylərə sərf etmiş olarıq. Sən düz yolunu get, kənardan gələn səslər dəyərsiz və mənasızdır. Mənim məşhur bir frazam var; Pis adamlarla mübarizə aparmaq mümkün deyil. Pis adamlarla pis hava kimi barışmaq lazımdır. Pis adamlarla mübarizə aparmaq, qışın soyuğunda küçəni elektrik sobası ilə isitmək istəyinə bənzəyir. Pis adamlarla mübarizə aparmağa dəyməz, faydasızdır. Mən vaxtında bu həqiqətə gəlmişəm. Mənim kitablarımdan birinə “Dünya dəyməz göz yaşına” adını seçməyim də elə bu həqiqətdən irəli gəlir. Bu o, deməkdir ki, dünyadan umma. Sənin bir damla göz yaşın dünyadan daha dəyərlidir. Gecə-gündüz deyirik; vəfasız dünya, bivəfa dünya… Söyürük, danlayırıq, sonra da dünyadan küsürük. Uman yerdən küsərlər. Sən nəyə görə umursan ki, nə üçün də küsəsən. Bu mənada vaxtında bu həqiqətə gəlmişəm. Mən öz yolumla gedirəm və getdiyim karvana əminəm. Hərdən dar düşüncəli, dünya görüşü zəif olan insanlar özlərini çox bilmiş hesab edirlər. Hansı ki, daxili aləmi olduqca boş və dəyərsizdir. Beş günlük dünyadır. Bizim nə qədər vaxtımız var ki, cəmiyyətdən təcrid olaq? Gərək bu beş günlük dünyada sənin kiməsə pislik etməyə vaxtın olmasın. Hər kəsdən təcrid olunub yaşamaq olmaz. Axı həyat bizə ikinci dəfə yaşamaq şansı verməyəcək. Bəzi insanların özlərini təcrid etməsi, xüsusi təbəqənin nümayəndəsi hesab etməsi, Hindistanda buna kasta deyirlər, ən zəhləm gedən cəhətdir. Allah bizi bərabər yaradıbsa sən özünü necə fərqli təbəqələrə aid edə bilərsən? Bu ömürdür. Ömrünü gərək normal insan kimi yaşayasan.
Mən daxili dünyası boş olan insanlarla ünsiyyət qurduqda yoruluram və özümə gələ bilmirəm. Mənim əsasən ünsiyyət qurduğum insanlar yaradıcı insanlardır. Mənim dostlarım rəhmətlik Rafiq Tağı, Kamal müəllimdir. Kamal müəlimlə bir-birimizi yarım kəlmədən də başa düşürük. İki sənətkar dostluq edəndə, xüsusi ilə də bir şairlə bir bəstəkarın dostluğundan tamaşaçılar qazanır. Çünki gözəl mahnılar əmələ gəlir. Mənim mindən artıq şeirimə musiqi bəstələnib. Bunların da ən uğurluları Kamal müəllimlə iş birliyimizdən yaranıb. Çünki bizim zövqümüz, baxışlarımız uyğundur. Ona görə də ən xit mahnılarımız yaranıb. Musiqi də kino kimi çox qəliz sənətdir. Gərək ki, olduqca dəqiq və həssas olasan. Hər şey dəqiq olmalıdır. Sən bəstəkarın yazdığı musiqinin poeziyasını duymalısan, ya da ki, bəstəkar şairin yazdığı şeirlərin ritmini duymalıdır. Bir də ki, musiqinin uğurunda onu təqdim edəcəyin ifaçının da rolu önəmlidir. Bəzən çox mahnıların şansı da ona görə gətirmir ki, ifaçısı düzgün seçilməyib. Bu baxımdan Kamal müəllimlə biz ifaçını dəqiq seçirik. Bizim son zamanlar Alim Qasımov üçün yazdığımız “İlahi”, “Xatirədir”, Nəsibə xanımın ifasında “Səndən nigaranam” kimi mahnılar bütün dünyaya yayılıb. Bu da bizim dünyaya baxışlarımızın üst-üstə düşməsindən irəli gəlir. Fizikada buna tezliklər deyilir. Tezliklər bir-birinə uyğun gəlir.

– Günümüzün gənc yazarlarından əsasən kimləri oxuyursunuz?

Bəli gənc yazarları oxuyuram. Sosial şəbəkədə izlədiklərim də olur. Biz gənc yazarlarla tez-tez görüşürük. Çay süfrəsində söhbətlər edirik. Hamısının kitablarının təqdimatında iştirak edirəm. Gənclər mənim oxucularımdır, mən də onların oxucularıyam. Əvvəl hamısını oxuyuram, daha sonra imzasına bələd olduğum bir çox yazarlar olur ki, onları davamlı olaraq izləyirəm. Bəzi imzaları oxuyuram amma daha sonra bir kənara qoymalı oluram. Bəlkə də onlar da yaxşı yazardılar. Sadəcə mənim yazarım deyil. Belə hamıs mənim dostlarımdır. Salam Sarvandan tutmuş, Aqşin Yeniseyə qədər, Günay Yunusdan tutmuş, Sevinc Çılğına qədər. Qanturalı, Şəhriyar, Dilgorani və digərləri. Yadıma düşdükcə deyirəm. Mən daha çox oxucu olmağa çalışıram. Bir zamanlar ədəbiyyatımızda durğunluq dövrü idi. Mən həmin dönəmdə əvvəllər oxuduğum ədəbiyyatları, əsasən də Rus ədəbiyyaıtnı təkrarladım. Çexovu, Dostayevskini və digərlərini. Daha sonra ədəbiyyatımızda bir çiçəklənmə dövründə normal əsərlər yaranmağa başladı. Hal-hazırda da Rus dəbiyyatı ilə yanaşı gənc yazarlarımızı da oxuyuram. Maşallah hər dəfə təzə bir kitab oxuyuram. Bu da məni sevindirir.

Deyirlər Heydər Əliyev ən ağır anlarında belə “Xalq Heydər söyləyəcək” mahnısını arzulayıb.

Bəli, o mahnı çox işıqlı bir mahnıdır. Bəzi insanlar elə bilir ulu Öndərin ölümünə həsr olunub. Amma elə deyil. Mən sonralar izah etdim ki, ölümü haqqında elegiya deyil. 75 illik yubileyi ərəfəsində hədiyyə etdiyimiz əsər idi. Bu mahnı Ulu Öndərimizin əbədi yaşar olmasını göstərir. Əsərdə sabaha inam, gözəl ovqat, həyat eşqi var. Təvazökarlıqdan uzaq olsa da biz mahnını hədiyyyə edərkən görmüşdük ki, mahnı Heydər Əliyevin çox xoşuna gəlmişdi. Amma o özü biruzə vermədiyi üçün biz də biruzə verməmişdik. Amma nə yazıq ki, H. Əliyevin ömrünün son günlərində o mahnını çox sevdiyinin şahidi olduq. O mahnını dinləmək istəmişdi. Kamal müəllimlə biz o mahnını diskə köçürtdük və xəstəxanaya göndərdik. Nə yazıq ki, və nə xoş ki, biz artıq ömrünün son günlərində Heydər Əliyevin o mahnını çox sevdiyinin şahidi olduq. Üzülürdük ki, böyük insan son günlərini yaşayır. Eyni zamanda da bir müəllif kimi, qürur hissi keçirirdik ki, deməli bizim yazdığımız əsər o qədər ürəyincə olub ki, onu bir də dinləmək istəyib. İkili bir duyğu yaşamışdıq. Həm ağrılı, həm də qürur verici hisslər idi. Həyatımızın böyük parçası sanki əbədiyyətə qovuşurdu. Mən Heydər Əliyev Haqında başqa bir şeir də yazmışdım. Şeirimdə də qeyd etmişdim ki; “Biz sənin qədrini bilmirik hələ!” Mahnıda da qeyd olunduğu kimi; “Zirvələr uzaqdan uca görünür”. Biz H. Əliyevin nə cür xilaskar olduğunu bilmirdik hələ. Ölkəmizin taleyində bu şəxsiyyətin nə cür bir tale yüklü rol oynadığını bilmirdik. 2003-cü ilin məşum dekabr ayında bu böyük insanı itirəndən sonra hisss etdik ki, biz doğurdan da onun qədrini layiqincə qiymətləndirə, onu olduğu kimi dərk edə bilməmişik. Doğrudan da zirvəyə uzaqdan baxdıqca onun ucalığını daha dərindən dərk etməyə başladıq.

-“Məhəbbətlər çoxalır,
Ürək sözü azalır,
İlk məhəbbət məktubu
Bircə dəfə yazılır”.
İlk məhəbbət məktubunuzu xatırlayırsınızmı?

Doğrudan da belədir. İnsanlar daha çox insanları sevdikcə, daha çox öz sevgisini paylaşdıqca artıq ürəyin sözü bitir, tükənir. Və düşünür ki, duyğularının, sevgisinin hamısını ilk məktubda qoyub. Bu da hər şeyin insan həyatında bir dəfə baş verməsindən irəli gəlir. Məhşur frazada deyilir ki; “Axan çaya bir dəfə girmək olur.”Bəli ilk məhəbbət, ilk müəllim, ilk doğulduğun koma da yeganədir. Heç bir şey həyatda təkrarlanmır.

– Sevgiyə doğru yol gedirəm, hələ çatmamışam demişdiniz. Çata bildiniz?

Yox, əlbətdə ki, yox. Çatsaydım həyat bitərdi. O yol bitməz. Çatsaydım mən indi sizinlə söhbət edə bilməzdim.(Gülür) Mənim bir kitabımın adı da “Ömrümüzdən uzun yol”dur. İnsan ömrü boyu yol gedir, axtarışdadır. O yol bizim ömrümüzdən çox-çox uzundur. Hətta ömrümüz bitəcək, o yol davam edəcək. Bəlkə ruhumuz gedəcək, bəlkə xatirəmiz gedəcək, bəlkə adımız, əməllərimiz gedəcək. Əbədi yoldur o yol. Bayaq H. Əliyev yolundan danışdıq. O yol bitmədi ki, o yol davam edir. Bu gün o yolu onun ardıcılları, başda möhtərəm prezidentimiz İlham Əliyev olmaqla, layiqli davamçıları gedirlər. Azərbaycan xalqı şəxsiyyətlərdən, rəhbərlərdən asılı olmayaraq, həmin yolla gedəcək. Eyni zamanda mən belə düşünürəm ki, yol bitərsə insan da tükənər, yaradıcılıq da tükənər, yəni mütləq boşluq yaranar.

– Sizin üçün istirahət nədir?

Yaradıcı insanlar üçün istirahət şərti bir şeydir. Beyin 24 saat işləyirsə hansı istirahətdən danışmaq olar. Dəyərli şairimiz Ramiz Rövşən demişkən;
Gəl əl-ələ tutub gedək,
Dərdimiz olmayan yerə,
Bu Ramizi aparın siz,
Bu Ramiz olmayan yerə.
İstirahət üçün hara hetsən də qayğıların, düşüncələrin də səninlə gedəcək. Elə yer mövcud deyil ki, bütün dərdlərini, sevincini, dostlarını hər şeyi burada qoyub oraya istirahətə gedəsən. Mütləq istirahət olmur. sadəcə məkanı, iş rejimini dəyişmək olur, bu da bir çox hallarda istirahət təsirini bağışlayır. Başqa insanları bilmirəm, bəlkə də onlar tam təcrid oluna bilərlər. Amma yaradıcı insanlar, təcrid oluna bilmirlər. Çünki beyin 24 saat çalışır. Söhbət yazmaqdan getmir, beyinin çalışmağından, düşünməkdən gedir. İnsanların münasibətini, təbiətdə baş verən hər şeyi beyin emalından keçirir. Nə bilmək olar, bəlkə istirahət elə bu deməkdir. İnsan düşünərkən emal etdiklərini də kağıza köçürməklə boşalır və həmin zamanın özü bir mənəvi istirahətdir. Necə ki, səmada buludlar dolur, göy guruldayır və nəhayət buludlar bir-birinə dəyir, şimşək çaxır buludlar da boşalır. buludlar da özünü o zaman ifadə edir.
Amma mən istirahəti əsasən təbiətdə olmaqla, ağac dibi belləməklə edirəm. Təbiyiliyi, təbiətlə təmasda olmağı çox sevirəm. Saxta, süni heç nəyi sevmirəm. O cümlədən də insanlar arasında təbii olanlarını sevirəm. Şair də təbii olmalıdır. Misal olaraq Musa Yaqub. Musa müəllim ona görə mənim gözümün işığıdır. O. olduğu kimi görünən, göründüyü kimi olan sənətkardır. Bir sözündə, baxışında saxtalıq görməzsən. Nə var odu. Sənətin gücü onun təbiyiliyindədir. Səmimiyyət olmayan yerdə ürəyə girmək olmaz. “Ürəyin açarı səmimiyyətdir.” Kiminsə ürəyinə girmək istəyirsənsə ora yalnız səmimiyyətin açarı düşə bilər.

– Sözlərinə ən çox mahnı yazılan şairsiniz. Onlar sizi tapırlar, yoxsa siz onları tapırsınız?

Bu lap çoxdan olub. Yadımdan çıxıb kim-kimi tapıb. Yəqin ki, bir şans yaranıb, şairlərlə musiqi aləminin qovuşduğu bir məkan olub. Mən ilk mahnımı gənc yaşlarımda yazmışam. Universtitetin Jurnalistika fakultəsində, I kursda oxuyurdum. Həmin vaxtlarda bəstəkalarımızdan Firəngiz Babayeva, Oqtay Rəcəbov ilə tanış idim. İlk mahnımı ölməz sənətkarımız Şövkət Ələkbərova oxumuşdu. Bəlkə də mənim uğurlarım elə ordan başladı ki, mənim mahnılarımı böyük sənətkarlar ifa ediblər. Sonra bu davam etdi. Demək olar ki, dövrümdə yaşayan bütün bəstəkarlarla mahnı yazmışıq. Telman Hacıyev, Ramiz Mirişli, Elza İbrahimova, Oqtay Rəcəbov, Eldar Mansurov, Firəngiz Babayeva, Faiq Sücəddinov, İmruzə xanım, Mobil Babayev, Elçin İmanov … bütün hmısı ilə əməkdaşlıq etmişik. Son vaxtlar da Kamal müəllimlə. Bütün böyük sənətkarlarla işləmişəm. Şövkət Ələkbərova, Rübabə Muradova, Akif İslamzadə, Mirzə Babayev, Flora Kərimova, İlhamə Quliyeva, Alim Qasımov, Arif Babayev və digər bir çox böyük sənətkarlarımızla birgə çalışmışıq.

– Baba müəllim, müsahibələrinizin birində belə bir fikrinizə rast gəldim ki, mətbəxdə qab, paltar yuyan qadın sevgi obyektiniz ola bilməz… Həmin fikiriniz ikimənalı qarşılanıb.

Bu mənada demişəm ki, poeziyanın obyekti konkret bir məkan və ya konkret bir insan ola bilməz. Çünki konkret yazılar publisistikaya, sənədli filmllərə aiddir. Bu da jurnalistikanın sahəsidir. Amma poeziyada hər hansı bir obrazı necə təsvir edə bilərsən? Bir qadın, ilahi sevgi haqqında konkret obraz ola bilməz. Hardasa bir neçə əlamətlləri özündə birləşdirsə də poeziyada təsvir olunan obraz konkret bir qadın deyil. Məsələn anadan daha yüksək, anadan daha doğma bir varlıq yoxdur. Mənim də ana haqqında şeirlərim var. Hətta ana haqqında yazdığım şeirlər belə mənim mərhum anama aid deyil. Ümumilikdə analar üçün yazılıb. Yəni poeziyanın anası bir ana deyil, poeziyanın sevgisi bir qadın deyil. Bu mənada demişəm ki, şair həmişə öz sevgi obyektini göylərdə axtarır. Yəni ilahi varlıq kimi təsvir olunur. Sonra misal çəkmişəm ki, konkret qadın ola bilməz. Məsələn qab yuyan qadın, evdar qadın, kosmanvt qadın və s. sevgi obyekti həm bu qadınların hamısıdır, həm də heç biri deyil demişəm. Şairlər ilahi varlığı vəsf edir. Minlərlə, milyonlarla şair vəsf edir amma o bitib tükənmir. Konkret qadın obrazı olsaydı tükənərdi. Şair ömrü boyu sevgi axtarışında olur. Şairin bir xoşbəxtliyi də ondadır ki, o axtardığı o sevgini tapa bilmir. Səhrada miraj yəni ilğım axtaranlar kimi şair də ömrü boyu təşnə olub, maraqla öz sevgisini axtarır. Tapsa sona çatar.

– İndiki gənclərə məsləhətiniz nə olardı? Yaradıcı gənclər hansı yolla getsələr daha səmərəli olardı?

Yolların ən gözəli öz yolunla getməkdir. Hər insanın öz yolu var. Doğrudur gənclik çağlarında bu yol bir cığırdan başlayır. Amma həmin cığırla irəlilədikcə görürsən ki, bir yola aparıb çıxarır. Həmin cığır böyüyüb bir yol olur. Həmin yola gedib çatmaq üçün isə M.Ə. Sabir, S. Vurğun kimi sənətkarların yolunu, ümumiyyətcə öz yolunu tapana kimi ədəbiyyatımızda olan bütün yolları öyrənmək, daha səmərəli olardı.

Müsahibəyə razılıq verdiyiniz üçün sizə minnətdaram.

Siz sağ olun.

Elnarə GÜNƏŞ,
Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalı xüsusi müxbiri,
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü,
İsmayıllı rayonu

Şemsettin AĞAR HOCAMIZIN Doğum Gününü Kutluyoruz!

13256285_1211446728866042_3301236786375520299_n

HAZAN RÜZGÂRI

İçimi hasretin odu yakarken
Başımda bir kara duman tütüyor
Ellerin şafağı erken sökerken
Benim sol yanımı sıtma tutuyor

Sanki deli gönlüm özleme çunmuş
Kaderim de tutup kederi sunmuş
Herkesin bağına bülbüller konmuş
Benim dallarımda baykuş ötüyor

Düşmüşüm devası zor olan derde
Öyle dert ki akıl koymadı serde
Gözümün önüne çekilir perde
Güneşim vaktinden erken batıyor

Bende mi kabahat bahtım mı kara
Ömrümce yenildim gama efkâra
Bir gün onar diye umduğum yara
Gün be gün makbere doğru itiyor

Vuslat benden öte dörtnala koşar
Ardına bakmadan dağ bayır aşar
Seven sevdiğiyle toy edip coşar
Benim yüreğimde hüzün yatıyor

Umut kalmaz ise şemsin nuruna
Kim dayanır bu firkatin zoruna
Gelincik dererken yar onuruna
Yokluğu Derviş’e fena batıyor

AĞAM

H âl-i efkârından dünyam karardı
Ü stüme şafaklar atmıyor ağam
N azlı gül ağladı yaprak sarardı
K uru dalda bülbül ötmüyor ağam

A teşlerde yandık yaz sıcağında
R ehberi yitirdik huzur dağında
D ram ektiğimiz gönül bağında
A yrık otu bile bitmiyor ağam

G urup zamanların izi bizdedir
L ayemut sevdanın gizi bizdedir
I şkının can suyu özü bizdedir
A şk olmadan aşı tutmuyor ağam

G ailen Dervişi kemirdi durdu
A rtçı yaraları semirdi durdu
M aşrıktan magribe çevirdi durdu
A laca karanlık bitmiyor ağam

* * *

Efil efil esiyorsa hüzün
Titriyorsa yapraklarım
Kırağı yağıyorsa seherime
Sensizlik ise adı Güz’ün
Bende mevcut tüm belirtisi
Çünkü ben Eylül çocuğuyum yar

Boynumun büküklüğü
Sevdamın karası
Yüreğimin yarası
Eylül’den gelir can

Erken derildim
Umarsızca öğütüldüm hasat diye
Çarmıha gerildi başağım
Anızım yakıldı cayır cayır
Körpe umutlarım
Seherin tazeliğinde
İdam sehpasında tekmelendi
Son isteğim sorulmadan
Yine de yağlı urganın her ilmeğinde
Her sabah yeniden yeniden dirildim can

Bakma Eylül çocuğu olduğuma
Başıma dumanlar çöreklenip
Çileme bin çile eklense de
Gam değil cancağızım
Gam değil türkü gözlüm
Sevda ırmağında yıkanmış yünüm
Aşkın kirmeninde eğrilmişim ben
Bilirim ki
Öksüzlüğüm sende sonlanır
Vuslat sende demlenir

İsterse dört bir yanımdan vursun hançerini
Etrafımda fır dönsün hazan
Topuyla tüfeğiyle gelse ne yazar
Çünkü;
Ben ülküme
Ben ilkeme
Ben sana sevdalıyım can

NEYİME BENİM

Bana diyorlar ki bayram geliyor
Sensiz gelen bayram neyime benim
Yokluğun ok gibi bağrım deliyor
Sensiz gelen bayram neyime benim

Hasret bahçesine postumu serdim
Bayram falan değil sensin tek derdim
Gelsen sana bin can kurban ederdim
Sensiz gelen bayram neyime benim

Kentin meydanına tak mı kurulur
Tufanlar mı diner su mu durulur
Hatır mı bilinir hal mi sorulur
Sensiz gelen bayram neyime benim

Sen gideli ben de koptum sıladan
Ayıkmadı başım türlü beladan
Taş yağar üstüme arş-ı aladan
Sensiz gelen bayram neyime benim

An be an büyürken kalbimde sancı
Yudum yudum hasret içirir hancı
Herkes bana uzak herkes yabancı
Sensiz gelen bayram neyime benim

Özlemin beş vakit sabrımı sınar
Bir gözümde ırmak birinde pınar
Derviş dergâhına baykuşlar konar
Sensiz gelen bayram neyime benim