Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktor müavini
Mən sevirəm, sən biganə Alışıram yanə-yanə Sən bir yanə mən bir yanə Ayrı düşüb yerlərimiz * Həsrət mənə, sevinc sənə Dərd – qəm düşüb yenə mənə Şadlıq-baş tacı sənə Ayrı düşüb yerlərimiz * Ahu-fəğan eyləmirəm , Danışmıram, nə gülmürəm , El deyir, mən ki, demirəm Ayrı düşüb yerlərimiz * İNTİZAR ləqəbim olub Kədər də sirdaşım olub Dərd çəkən Dərdimi bölən Qələm, bir də yazım olub Sənə həmdəm dostların Mənə zülmətlərim olub Ayrı düşüb yollarımız
Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktor müavini Sadə bir qızam mən, yara inanan, Canın qurban edən, eşqə sığınan, Gəncliyi puç olan, ömrü dağılan Vəfasız həyatın quluyam, qulu * Alışır ürəyim, közərir hisslər Aldanıb, çarəsiz ağlayır gözlər Karıma yetməyir o şirin sözlər Vəfasız həyatın quluyam, qulu * Dözdüm hər əzaba, sinə gərib mən, Döndüm İNTİZAR-a, buna səbəb sən Sən oldun ömrümü məhv edib gedən Vəfasız həyatın quluyam, qulu * Tez inanıb, tez aldandım, fayda nə? Səhv elədim, cəzalandım mən yenə. Tərs qanunuq: mən – həyata, o-mənə, Vafasız həyatın quluyam qulu
Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktor müavini
Fərqli olanı sevdim hər zaman. Çiçəklərdən uzaq kaktusları sevdim. Qoxlamadım.. Toxunmadım.. Sevgi gözləmədi.. Solub getmədi.. Həmişə olduğu kimiydi.. unutdum.. bəs o kim idi?!
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident mükafatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının BAKI Bürosunun Rəhbəri
Gözlərindən süzülüb axır gecənin nəmi, Udur balışlarımız ikimizin kədərin. Ah nə gözəl çilədir, beləcə sevmək səni Toxunmadan, dəymədən, fəqət dərindən-dərin.
Eyni şəhərdə olmaq, eyni havanı udmaq, Eyni bağda, bağçada gəzişmək axşam çağı. Ah, nə gözəl çilədir, səni düşünüb yatmaq, Xəyalına boyamaq pəncərəni, otağı.
Ünvanını bilmədən, yollarını tanımaq. Təsadüfən küçədə göz-gözə gəlmək də var. Ah, nə gözəl çilədir sənsiz də, sənin olmaq Ah, nə gözəl sehirdir sənə açan qapılar. Karıxır sözlərimiz hisslərimiz dinəndə,
Qismətimdir gözünün zülmətində boğulmaq. Ah, nə gözəl çilədir dodaqların güləndə, Ölüb-ölüb, təzədən gülüşündə doğulmaq.
Ay mənim dünənim, bugünki günüm, Sevəndən küsməzlər, başınadönüm, Puldan da kəsərlər, çörəkdən də adamı, Ümiddən kəsməzlər, başınadönüm… Təəssüf bürüyüb dörd bir yanımı, Ağlımdan keçənə şübhə asırsan, Sözlərim sinəmdən daşır çay kimi, Divar dilə gəlir, sənsə susursan… Hay-haray içində fikirlər keçir, İncik baxışların dönmür səs-küyə Heç bilmirəm nə deyim xoşuna gəlsin deyə, Daha bəsdir əzizim, Dur əlini ver mənə, Bunca uşaqlıq niyə? Yadındadı o mahnı? “ Gedək üzü küləyə”… Gedək üzü küləyə?…
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru
Şeirimin bahar gözü, Yaşla dolub, kövrəlibdi. Yaz nəfəsli ürəyimdə Qış yenidən dirçəlibdi.
Hər sözümün bənövşəsi, Qara xallı laləsi var. Vətən deyən dillərimin Göyə qalxan naləsi var.
Misra-misra qocalıram, Kəlmə-kəlmə can verirəm. Şeir-şeir ucalıram, Vətən boyda qan verirəm.
Sözlərimin soyqrımı, Dillərimdən asılıbdı. Qələm tutan əllərimi Gör kimlər daşa basıbdı.
Leavings Eh … People are oppressed mainly leavings Hidden, open leavings … Black and white leavings … Give it up, that is futile! Today, the petals of all chamomiles are gray. The name of all the hopes is “O” Betrayal is the name of all loves! Let God protect grey leavings… I only named you the love, a pitty I realized that the human decieves himself in the most perfect way. Who knows us better than ourselves? I thought, YOU! For me, you understand me better than me, you loved me more … It was possible… What? Chamomile? Chamomile is smarter than you? Loves?! Or no? Eh … It’s always so, A handful of skeptical thoughts rain … A handful of uselessness embraces my brain, Everything is anaesthetized … In fact, everything is lie, Maybe the grey is also lie… Hey Chamomile ! I saw the most delicate petals on you? And winds? Your leaves? Your petals? What is the name of this endless contradictions? Today the petals of all chamomiles are grey. No matter for chamomile, it loves? They don`t love! I swear they don’t love! I wonder why chamomile is called chamomile?
Vətən adlı günəş doğdu bir igidin gözlərində, Gözlərinə qəlpə dəyən zaman, günəş utandımı? Görən varmı əvvəlkitək o taqəti dizlərində? Bu zülmətin ağuşunda çarə tapıb, tutundumu?
O pak eşqin beşiyində, vətəninin keşiyində, Tutunmağa bircə yeri onun qəlbindəki yerdir. İnsanlığa örnək verən məhəbbəti var igidin, Vətən ilə anasına sığındığı qucaq birdir.
Gözlərini bu vətənə qurban verən qazilərin, Sevincini itirdiyi gözlərinə qurban olum. Haq döyüşdə səngərlərdə gecə-gündüz yorulmadan, Zərəf ilə addımlayan dizlərinə qurban olum.
İtirdiyi günəşini, hər işıqlı sabahını, Mərd oğullar yerdə qoymaz igidimin bu ahını. Qürur duyub, fəxr elədi vətən torpağı sizlərlə, Uca Allah, əksik etmə igidlərdən pənahını! Uca Allah, əksik etmə igidlərdən pənahını!
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru
Bir yaşıl salmışam ovcumdan, demə, Bir sarı ilişib yanaqlarıma… Bir əlçim təbəssüm sərmişəm yenə Həyatın “piyada zolaqlarına…”
Sənə bir çəhrayı çiçək almışam… Atmışam özümü günah eşqinə, Parlayan həyatın zər-xarasına… Asmışam özümü günah eşqimdən, Demə, oynamışam dərd havasına…
Mavilər bəzənir qara naxışla, Bozları sevməyi hünər sanmışam… Səni boyamışam rəng-rəng… Bağışla… … Bilmişəm… …görmüşəm… Və utanmışam… Sənə bir çəhrayı çiçək almışam…
Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktor müavini
Dünyamızın qəhər adlı yükünü göz önünə sərməyimi qınama. Cibimdəki son manatlıq pulumu bir qəribə verməyimi qınama. Bitər məndə ömür ümid solunca Ağıl gedər candan üryan olunca Mən-balaca; zərrəm eşqlə dolunca Haqqdan bir gün dərməyimi qınama. Bir insana atmamışam daşımı, Çox sıxmışam yumruğumu, qaşımı. Düz olmuşam ,əyməmişəm başımı, peşman olub əyməyimi qınama. Mən özümlə üzləşməkdən qorxmayıb Hər andıma sədaqətdən qopmayıb Öz ağrıma nələr- nələr toplayıb bu yaşımda dəyməyimi qınama.
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri
Günəş bir az başını Aşağı əyib getdi. Qaraldı hava. Gecənin qaranlığında Ay Ağ diş kimi Ağardı uzaqdan. Yağdı küləyin səsi, Göyün gurultusu Yağış kimi. Töküldü üstümə Xatirələr qarğış kimi. Bir başıpapaqlı Həsrətdi mənimki, Mən də mental düşüncədə – Sözündən çıxa bilmədim. Gecə bilmədim, Yuxu bilmədim. Bütün qaydaları pozdum, Bir addım qabağa çıxdım. Bu qadın canımla Bir damcı qorxu bilmədim. Bəs sən neylədin mənimçün?
Ehi uomo , che offendi te stesso Hai molto spesso peccato? Tutto quello che hai perso è dentro di te. Esiste qualcosa che hai guadagnato? Chi ha preso da te? Chi ti ha lasciato vuoto? Chi ha accarezzato il tuo cuore? E ti ha così reso sereno? Chi ha distrutto la tua vita e il tuo destino guardando il tuo volto dispiaciuto? Cosa ti ha lasciato negli occhi, Da dove cadono lacrime? Forse solo tu Ti sei trasformato in dolore per te stesso? Forse hai solo permesso alle tue gioie Di scivolarti tra le dita? Ehi tu, oppresso dal dolore, Mentre cammini nei tuoi pensieri, Stanco delle loro vie Di perdere il sole fra i lamenti.. Torna indietro, fai pace con te stesso. Stringi le mani e ritrova la fiducia In ciò a cui hai voltato le spalle.
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru
Bəxtin qaranlıq üzünə Ağlayar, həm gülər qadın. Hər dərdini, kədərini Ürəyində bölər qadın.
Kəsdirər qəm savaşını, Əridər dərdin daşını, Gizlin axan göz yaşını, Öz içində silər qadın.
Etibarın, sədaqətin, Yollarında olar mətin, Düz ilqarın, məhəbbətin Hər an qədrin bilər qadın.
Nəfəsiylə buz əridər, Baxışıyla söz əridər, Ağlayan qəlbi kiridər, Ruhuyla dincələr qadın.
Qışda bahara dönər o, Şam kimi yanar, sönər o, Haqqın yolunda dinər o, Haqq üçün incələr qadın.
Bir çiçəkdi zərif, incə, Bir bahardı, gülü qönçə, Sevgi, inamı ölüncə, Ondan qabaq ölər qadın.
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru
burax, əllərində ölsün qırışlar, çərçivə olmasın baxışlarına… mənə çoxdan “xala” deyir uşaqlar, nə tez “nənə” oldun, ay naxış anam?! Mən elə bilirdim, qocala bilməz mən boyda “körpəsi” olan bir qadın… Daha günlərimdən borc ala bilməz, “olmazlar”… Dilimdə təkbirdi adın… burax, qoy qocalsın “Sabir küçəsi”… heç kimin ilk sevda qəsri olmasın… “saçımda ağ kağızın boz kölgəsi…” -demişdin… o kölgə heç canlanmasın… burax, dizlərində kükrəsin zaman… burax, at oynatsın sevinc üzündə… mən sənin dizinə qısılıb yatan “körpənəm”… qalmışam şeir düzündə… əllərim açılır dörd bir tərəfə- mən bütün dinlərin bidətçisiyəm… duam himn kimi… “Lay-lay, bənövşəm…” Lilitin sonuncu lənətçisiyəm… sən nə tez yenildin ağrılarına? nə tez zəfər himni çaldı “can hayı”? sən nə tez qocaldın, ay naxış anam? hələ cücərməyib candan can payım…
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri
Kimsən, kiminləsən, Kimə aidsən? Səni sevmək istəyirəm, Müsaitsən? Sevgi nədir ki, guya? Bir şeyin ki axırı Əvvəlindən bəllidi. Amma, yenə Bu darısqal dünyamızın içində Bir qırıq təsəllidi. Ömür bölüşməli yaşımız deyil, Gəl ürək bölüşək, Gəl söz bölüşək. -Bir hüzün var ürəyimdə, Bilmirsən, Azalmaz, yüz bölüşək. Hə, nə deyirsən? Bir sən, bir də mən varam Bu tapmaca oynumda, Əllərimi gizlətmişəm qoynumda, Taparsanmı, itirsəm?
Görün necə… Bu vətənin sağlığına can verənlər yaşayarmış, Yaşadıqca vətən adın zirvələrə daşıyarmış, Görün necə, vətən üçün əlləriylə daş oyarmış, Şəhidlərim…
Görün necə… Pak torpağa paklığını qanlarıyla bəxş edərlər, Yaddaşlara igidliyi, mərdliyini nəqş edərlər, Görün necə, azadlığı bizə verib, tez gedərlər, Şəhidlərim…
Görün necə… Yaramızı sarmaq üçün gəncliyinə vəda edib, Həqiqi eşq ilə canı vətəninə fəda edib, Anar kimi şəhadəti könlümüzə nida edib, Şəhidlərim…
TORPAĞI DOYDURAN ŞƏHİD (Şəhid Zeynallı Rəşad Qiyas oğlunun xatirəsinə)
Vətən doydu qanın ilə, Torpağı doyduran şəhid. Elə cavan şəhid oldun, Ürəyi oyduran şəhid.
Arzulara baxmadın sən, Həyat yolu axmadın sən, Bəyliyini taxmadın sən, Bayrağı qaldıran şəhid!
Tarixə həkk oldu adın, Var idi bircə muradın, Muradı yetdi Rəşadın, Torpağı doyduran şəhid.
Gözü yaşlı qaldı anan, Bütün ömrü oldu talan. Halına olmadı yanan. Bağrını yandıran şəhid.
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru
Əlimdə bir qələm qırıldı, şair, Bir şeir çatmadı mənzil başına… Mən də dərd edirəm, soruşma nəyi, Açıb-bükəmmirəm, bəzək vururam Döydüyüm başımla səbir daşına…
Adını bilmirəm, bircə gülüm var, Sulamaq yadımdan elə çıxır ha… Son dəfə tökdüyüm bir ovuc sudan Yarısı sıçradı şeirimin üstə… Şeirim suya dönüb elə axır ha…
Adını söylədi son hekayəmin, “Bacım da oxuyub…” – yaman sevindim… Bulud gözlərimin, qar əllərimin Sevinci çırpıldı ruhuma, şair, Bacım: “Oxudum da… Unutdum…” – dedi…
“Yazıçı günü”ymüş… Yazıram, şair, Bütöv xoşbəxtlikdi sonuncu abzas. Di gəl, naşükürdü insan ürəyi… Şeirlər yazılmır toy dəftərinə, Hekayə oxumur bank işçiləri… Bir esse boyuyla gülmür ofisiant, Demir ki:” Cibimə iki misra bas.”
…ah, şair, qələmim qırıldı, axı… Daha şeirlərim yadımda qalar? “Tanrı şəfa versin!” – təsəllisiylə Canımda bir susmaz ağrı darıxır… Bir gün bu ağrıya könül bağlayıb Ölsəm, təsəllilər adımda qalar? Şəfa Vəli (2022)
Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktor müavini
Ya ola, ya olmaya.. Naməlum gələcəyin keçmişini keçmişəm Qismətimin süd kimi zəhərini içmişəm, Öz-özünə yol açan,öz-özümə k’öçmüşəm. Ağlım ömrümə əngəl, gümanım gələn yaya.
Çarə çıxar ortaya! Hər gün şükür edirəm,dörd divar bir döşəmə Qəlb qırmamaq adıyla çəkilmişəm köşəmə. Göz yaşımı içirəm, ağrım dolur şüşəmə. Üzərimə dağılır dağ şəklində hər qaya..
Bu zəlzələ olmaya…. Qəlbim qeyrətə gəlib,sevgilərə qol çəkir.. Daxilimə yolçuluq daha uzun yol çəkir.. Ruhum Allah deyəndə,dilim altdan qol çəkir.. Ələnir xəmirimə kömək istəyən maya- Ömrüm dünyaya doya.
Min bir qayğı içində parçalanarkən ətim Arzularım kənd yeri, ümidim yesir, yetim, Nə bədəllər ödədi özgədən, saf niyyətim. İnsanlığım damladı, dəryaya axan çaya! Günümü saya- saya…
Cəmiyyət son vaxtlar qəribə bir ədabazlıqla çalxalanır: “Kişilər qapatılsın!” (həbs olunsun)
Hara qapatılsın? Başqa bir qalaktikayamı? Zarafat kimi irəli sürülən bu cümlənin arxasında əslində nə dayanır? Bəlkə, bütün kişiləri toplayaq elə tökək Marian çökəkliyinə? Bütün qadınlar azad firavan yaşasın..
Seksizm dediyimiz şey heç vaxt birtərəfli olmayıb. Bəzən, qadınların kişilərçün rahat şəkildə sərf etdiyi sözləri, hansı ki zarafatca, kişilər qadınlar üçün sərf etdikdə daş-qalaq olunurlar. Tez başlayardıq sosial mediada yazmağa ki, #qadındüşmənliyinəson!
Məni bir xanım kimi narahat edən məqamlar çoxdur. Onlardan biri də elə budur, qadınların tələb etdiyi azadlıq, arzu və rahatlıqları çox vaxt sırf öz kefləri, rahatlıqları üçün istədikləri halda, kişilərə “sən kişisənsə, bunları etməlisən” seksist düşüncəsi ilə yanaşmaları və kişiləri mühafizəkar çevrənin tələblərinə həbs etmələri.
Bu gün cəmiyyətimizdə və əlbəttə ki, dünyada gedən proseslər insanlığa ya əyri-üyrü təbliğ olunur, ya da, ümumiyyətlə, mövzunu heç zərrə qədər dərk etməyən kütlə tərəfindən təlqin olunur.
Sosial media həyatımıza hər gün yeni bir tendensiya, yeni təcrübə və ya yeni bir deyim əlavə edir. Kiminsə təcrübəsi, arzusu, sarsaqlaması viral olur, şüurlu və şüursuz şəkildə yayılır və ya təkrarlanır. Vəbadan daha tez yayılır bu duzsuz zarafatlar, yeni trendlər, səhv informasiyalar, mənəviyyatsızlığı azadlıq adı ilə soxuşduran ifadələr, mahnılar həyatımıza, yemək masamıza, yataq otağımıza, auiditoryalarımıza…
Hər gün qulağımız bunları eşidir. Hətta o qədər eşidir ki, bu cür mənasız mahnı, şeir, ifadə, trendlərdən xəbərsiz olanı (özünü bu cür ciddiyyətsizliklərlə zəhərləmək arzusunda olmayanları) mühafizəkar, geri qafalı, köhnəfikirli adlandırırıq…
Bütün bunlar irəli fikirlilikdirmi?
Bu gün cəmiyyətdə kişilərlə, yaxud qadınlarla xoşagəlməz təcrübələr keçirmiş, belə desək, bədbəxtlik yaşamış şəxslər cinsiyyətçiliyin mərkəzində dayanır. Onlar qarşı cinsi alçaldaraq, təhqir edərək özlərini rahatladırlar. Ancaq getdikcə bu hal onlarda vərdişə çevrilir. Artıq onlar bu xəstəlikvari vərdişi yaymağa çalışırlar.
Qadınların cəmiyyətdə yaşadığı bu kimi məqamları bu gün Azərbaycan kişisi yaşamırmı?
“Kişi ağlamaz!” “Kişi çox gülməz!” “Kişi pul qazanmalıdır!” “Kişi güclü olmalıdır!” “Kişi ailəsinə baxmalıdır!”
Görürsünüz, əziz xanımlar, bu gün Azərbaycan kişisinə yüklənən, psixioloji, fiziki, maddi məsuliyyətlər heç də az deyil… Biz isə çox vaxt bunlara fikir vermirik. Nə üçünmü? Çünki işimizə gəlir… Çünki eqoluyuq…
Çünki tik-tokda, ya digər şəbəkələrdə eşitdiyimiz tullantı fikirlər istəməsək də, zarafat ya da ciddi, şüurlu, ya da şüursuz şəkildə bizimlə doğmalaşıb, zehnimiz, beynimiz, yaddaşımız və dilimiz vasitəsiylə vətəndaşlıq qazanıb, ruhumuza həkk olunub necə təkraranırsa, cəmiyyətin boynumuza qoyduğu “etməlisən, olmalısan, etməlidir, olmalıdır” kimi düşüncələr də bizə o cür təsir edir.
Bəli, bütün bunları kişilər etməlidir-deyirik. Özümüzə (yəni qadınlara) qoyulan “etməlisən, olmalısan, etməlidir, olmalıdır” kimi düşüncələri isə qadın zorakılığı adı altında şərh edirik…
Modernləşməyə gəldikdə, işə, kişilərin boynuna yüklədiyimiz məsuliyyətləri azaltmadan, ev təmizliyində, uşaq baxımında, maşınından istifadədə şəriklik konsepsiyası ilə çıxış edirik.
Ax biz qadınlar, necə də ağıllı, gözəl və qəddarıq.
Bəs buna layiq oluruqmu, kişilər həyatımızda bunlarda bizə dəstək olurmurmu?
Bəli, müəyyən mənada olurlar. Biz bunu onların bizə qarşı duyduğu sevgi, humanistlik və sayqı kimi yox, bizim gücümüz kimi dəyərləndirmirikmi?
Belə də baxanda, bəli, kişilərlə eyniyik, onlar bizi anlamalı, maksimum azadlıq verməlidir!
Marilin Monro deyir ki, kişilərlə eyni olmaq istəyən qadınlar tutqularını itirmiş olanlardır…
Hmm, nə demək istəyib Marilin?
Burada iki məqam var. İlk məqam, qadınlıq, qadın hissləri gözəldir. Digəri isə xanımların yaşadıqları ağır həyat sonrası bu kimi nəticələrə gəlməyidir…
Bu tərz arzuların, lətifələrin və aqresiyasız aqresiyanın arxasında “bir kişini anlamağa, onu həyatında müəyyən yerə yerləşdirməyə cəhd etməmək, yaxud, edilən cəhd uğursuzluqla, bədbəxtliklə nəticələndiyində bütün kişiləri eyni gözdə görüb, qiymətləndirməmək psixologiyası dayanır”.
Niyə kişilər?
Tez-tez qadın azadlığı, qadın olmaq, qadın problemi və s. kimi mövzulardan yazan biri kimi, bu dünyada kişi olmağın heç də asan olmadığını anlayıram. Dünyada kişilər çox təzyiq görür. Ancaq biz bunu onların gücü kimi onlara sırıyırıq….
Deyirəm də, yaşasın qadın ağlı…
Cəmiyyətimiz qadınlara bir çox məsuliyyətlər yükləyir, bəs kişilər? O məsuliyyətlər, məcburiyyətlər kişilərə yüklənmirmi? Qadın yemək bişirmədikdə, ev təmizləmədikdə “sən qadın deyilsən”, “səndən qadın olmaz” kimi cümlələrlə xanımlarımıza hücum olunur.
Bu problemlərin həlli varmı? Əlbəttə var, yemək bişirməyi öyrənmək olar, hətta evi də təmizləmək mümkündür. Bu, kişilərsiz də xanımların yaşamaq üçün, hətta kişilərin də tək yaşadıqda icra etməli olduğu işlərdir.
Ancaq bir kişiyə eyni tərz fikirlər bir çox kontekstdən yüklənir…
“SƏN KİŞİ DEYİLSƏN!”
Aydaaa, necə də ağır ifadədir. Bədənimdən üşütmə keçdi… Bir xanım kimi, bir övlad kimi, bir həyat yoldaşı kimi, bir ana kimi… həyatımdakı kişiyə qarşı bu cümləni eşitmək, qəbul etmək, sərf etmək istəməzdim. Bu ən böyük zorakılıqdır…Şiddətdir…
Hər cəmiyyətdə layiqsiz insanlar olur, bunun kişilik və qadınlıqla, cinsiyyətlə əlaqəsi yoxdur.
Qadın evin dirəyidirsə, kişi də bir cəmiyyətin qurulmasında önəmli meyar, dayaqdır. Bəzən sərf edilən bu kimi təhqirlər daha ağır məsələlərə, sona səbəbiyyət verəcək dozada olur. Kişi işləmirsə, bu cümlə ilə ona hücum edilir…Gəlin razılaşaq ki, iş probleminin həlli (iş tapmaq çətindir, yaxud səhhətə, psixiolojik qəbul etmə, yaxud etməmə düşüncəsinə görə işləyə bilməmək) bu gün yemək bişirmək, ev təmizliyi problemindən daha ağırdır.
Bir deyim var, “qadın kişini vəzir də edər, rəzil də”…
Rəzil kişi ilə kim yaşamaq istəyir ki?
Məncə, bütün xanımlarımız vəzir, hətta hökmdar kişilərlə yaşamaq istəyər.
Azadlıq hər insanın haqqıdır, bunu tələbi də həmçinin. Amma azadlıq ruhsaldır, düşüncələrlə, əməllərlə şaxələnən prosesdir.
Bir çox konfliktli məqamları gözardı etmədən qeyd edək ki, düzdür, başqa cür neqativ halda ortaya çıxan həll olunmayan məsələr də var.
Yaxud bir kişi qadınına daha böyük azadlıqlar vermirsə, günahlandırılır. Bunun bütün günahı kişilərdədirmi? Bu məsələnin açması həm sosial, həm də psixolojidir. Söhbət bizim cəmiyyətdən gedir.
Konformist Azərbaycan ailəsində doğulan Azərbaycan kişisi birdən-birə necə “azadfikirli” avropalı kimi davrana bilər? Ya da Azərbaycan kişisi nə üçün avropalı kimi davranmalıdır?
Bu zərurətdirmi?
Azərbaycan xanımları tarixən gözəlliyi, isməti, təfəkkürü ilə seçilir. Sara Xatun, Möminə Xatun, Nüşabə, Tomris və s…
Fikrimcə, Azərbaycan kişisi də kifayət qədər dəyərlidir. Tarixdən bu günə kimi, o, dürüstdür, yaraşıqlıdır, ağıllıdır, uzaqgörəndir və son sınaqlar yenə göstərdi ki, o həm də Qəhrəmandır…
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru
Baxışına qəmi yığıb Bayram payı göndərmisən… Hardan biləsən axı, Məni məndən döndərmisən…
Bu quruca şəkil deyil, Mənsizliyin portretidi… “Gəlləm” -deyib əl eyləyir, Ümid də müvəqqətidi…
Bəs mən sənə nə göndərim? Nə ağırdı qəm payından? Qorxuram, vüsal vədindən, Hər şey tez çıxır yadımdan…
Kəniziyəm ayrılığın… Nə bilim… Bəxtə nə deyim… Sənin xoş gün axtardığın Bu ömür O ömür deyil…
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru
Sonra baxdım, pəncərəmə qar düşür, Dam altında iki pişik bürüşür, Armud ağacında “mak-mak” oynayan Sərçəcik hamıdan betər üşüyür… …mən demədim dərdimi təbiətə…
Sonra baxdım, qarda xatirə qalıb, Üzülən də, sevinən də tapılıb… Oxuduğum son xəbər məhz beləydi: “asfalt üstə çılpaq körpə atılıb…” …mən demədim dərdimi təbiətə…
Sonra baxdım, yollarda sürüşən çox, Ürəkdən qovulan, gözdən düşən çox… Getdilər… Getməyə yeri olanlar… Qaldı dərdəcərlər… Dərddə bişən çox… …mən demədim dərdimi təbiətə…
Sonra baxdım… Sonraya saxladığım Bütün “əlvidalar” ömür sandığım, Ağzının kilidi həyam, abırım… … Əvvəldə ölmüşdü “bəxtdən” umduğum… …məni dinləməyə üzü gəlmədi Təbiət Ananın, Tanrı Atanın…
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri
Nə qalıbdı ki, guya? Bir dünya var Əllərimdən çıxası. Onun da ki, Baş qoymağa çiyni yoxdu, Yapışmağa yaxası. Mən də tərəfimi seçdim- Keçdim öz tərəfimə. Bir şəhidin yasından Gələn göz yaşı qədər Hüzünlüyəm bu gecə. Ağrıları yığmışam Ürəyimin rəfinə. Əlim-qolum sınıq-salxaq, Nə var, nə olub halıma? …Gülmək istəyirəm, həyat, Zarafatından qalma!
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri
Mən də səni özümə Yuva bilmədim axı. Məni şəkil kimi sevdin. Sən də hamıdan çox Sevə bilmədin axı. Ağlına gəlməyənin Ürəyinə gəlməyidirsə, eşq Gəldin, Qova bilmədim axı. Səssiz, Sözsüz ayrılıqdı bizimki, Dava bilmədim axı. Çağır məni, gedirəm. İnsan bağışlayanda unudur, Mən sənə nifrət edirəm!
Qapı-qapı gəzən külək, Bircə qapı gəzirsən, Gözün belə toxdumu? Günəşli, isti yay günlərində açdığın o qapılar hanı indi, yoxdumu? Hanı səni sevənlər, Evlərinə qonaq edənlər, Səninlə dincələnlər hanı?.. Qapı-qapı gəzən külək, hanı indi, soyuqlar düşəndə, havalar dəyişəndə dost-tanışın yoxdumu? Səndən bu qış günündə üz çevirən çoxdumu? Gözləmə, külək, gözləmə, Daha səni o qapıdan içəri alan olmaz. Daha səni axtaran, çağıran olmaz… Axı belə havada səni istəyən kimdi, kim? Get, get əzizim, Sənə qalan o boz küçə olacaq, Hirsindən qırdığın, qopardığın quru ağac olacaq… Amma darıxma, darıxma,külək, Bu qış da çox çəkməyəcək, Yenə yay gələcək, Parlaq günəş çıxacaq, Havalar isinəndə, Dostların çoxalacaq…
Yazıçı Xeyrəddin Qocanın növbəti satirik hekayəsi Gülüş Klubunun bugünkü buraxılışında diqqətinizə çatdırılır.
Prokurorun söhbəti
Rayonların birinə prokuror təyin olunmuşdum. Birinci gün işə çıxmışdım. Təzəcə oturmuşdum ki, qəbul otağından səs eşitdim. Katibəni çağırıb soruşdum, “bəlkə qəbuluma gələnlər var?”. Katibə bildirdi ki, “bəli, hörmətli prokuror, gəliblər”. Dedim, “bir-bir burax, keçsinlər içəri”.
Heç demə, onlara da elə bu lazım imiş: bir-bir içəri girib, “ürək söhbəti” eləmək istəyirlərmiş…
Bir ağsaqqal kişi içəri girib salam-kəlamdan sonra ədəb-ərkanla əyləşdi. Döş cibindən bir zərf çıxarıb qoydu masamın üstünə. Soruşdum:
– Kişi, şikayətin nədir?
Nə cavab versə yaxşıdır?
– Allah eləməsin biz şikayət-zad yazaq, hörmətli prokuror!
– Bəs masamın üstünə qoyduğun şikayət məktubu deyil?
– Əşi, yəni düşünürsən mən bu ağsaqqal vaxtımda şikayətə gəlmişəm? Şirkət başçısıyam, gəldim sizi görüm, gedim. Zərfdə üç min dollar var. Hər ayın başında yenə bir o qədər gətirəcəyəm.
Hirs vurdu təpəmə, dilləndim:
– Ağsaqqal kişisən, zərfi götür, get. Mən sən deyən prokurorlardan deyiləm!
Kişi çıxdı. Qəbuluma gələnlər bir-bir masamın üstünə zərflər qoydular, mən də onları bir-bir qovdum, getdilər.
Birinci günüm belə keçdi.
İkinci gün yenə təzəcə işə başlamışdım, katibə bildirdi ki, “hörmətli prokuror, dünənki ağsaqqal yenə gəlib”. Fikirləşdim yəqin, üzr istəməyə gəlib.
Kişi içəri girər-girməz, köhnə dostlar kimi mənə yaxınlaşdı, bir əli ilə əlimi tutdu, o biri əli ilə döş cibindən bir zərf çıxarıb qoydu masamın üstünə.
Yenə soruşdum “a kişi, bu nədir?” Kişi yazıq-yazıq dilləndi:
– Üstünü düzəltdim, hörmətli prokuror! Altı min dollar elədim.
Elə bil, başımda ildırımlar çaxdı. Kişiyə necə qışqırdımsa, zərfi götürüb, o gedən getdi.
Sonradan mənə bildirdilər ki, bu adamlar hər ayın başında məndən əvvəl işləyən prokurorlara beləcə “baş çəkirlərmiş”… İndi gəl, belə rayonda işlə görüm, necə işləyirsən?!
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru
Eh…bu gün əsməyən külək, Bəlkə də yağmayan qaram. Gözlərini döyən bulud, Başıma tökülən qoram.
Həsərətimin pəncərəsi, Kəndin toz basmış evidi. Ağlamaqdan doyan gözüm, Gör səni kimlər kiridir.
Sözlərimin yaxasından, Asılıb yuxu bayquşlar. Dənizun balıq gözündə, Bir ümid də belə qışlar.
Qocalığın qırışıları, Ləpələnib sahil döyür. Bu dünyanın əyrisindən, Kimlər keçib, özün öyür.
Bölünürük döngə-dönğə, Dilənirik küçə-küçə. Gündə yüz yol yalvarırıq, Allah günahmızdan keçə.
Bu dünyanın qurd dişini, Sinəmizə batırmışıq. Boş ümidli arzuları Özümüzlə yatırtmışıq.
Dənizə gülən üzümün Qasırğası tutur məni. İki əlimlə sıxdığım, Boş ürək də atır məni…
Bu gün dərdim çiçək açıb, Bu gün şehlənib qucağım. Mənə göz yaşı göndərin, Bəlkə kiriyə ocağım.
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru
Bir qış gecəsiydi… Tutub əlindən Getməyə dəyərdi buz donan gölə… Neynim ki, boz idi şəhər arzun da… Boz idi cibləri dəri gödəkçən, Boz idi qəssabın təpiklədiyi, Fevral soyuğunda üşüyən pişik… …elə utanıram neçə saatdı… Hardan oxumuşdum? Yenə unutdum… Buz donan o göldə ölən boz qumru, Bir tikə piy üçün döyülən pişik, Cibləri yırtılan o boz gödəkçə; Sən demə… “Sevginin ölçülü mətnlərində” Sən idin… Mən idim… İkimizmişik…
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri
Məsələn bu deyildi. Başqa cür olmalıydı aramızda olanlar. Bu standart qəlibə sığışmalı deyildik. Ürək boyda ev var ikən Bu cılız fikirlərə yığışmalı deyildik. Sənin məni eşitməyin Kar adama qışqırmaq kimi bir şeydi. Duymursan. Amma nə gözlərindən, Nə ürəyindən yerə qoymursan. İndi necə olacaq, deyim sənə, Darıxıb şəkillərimə baxacaqsan Darıxmamaq üçün, Amma daha çox darıxacaqsan.
Unudacaqsan, gec-tez unudacaqsan. Axx! Səndəki qərarsızlıq, Məndəki ruh düşkünlüyü… Astroloqlar buna Əkiz-balıq cütlüyü deyirlər, Biz susuruq. Qınamağa heç kimi tapmayanda Özümüzdən küsürük. Vaxtdı, sağollaşaq, Mənim xoş xatirəm, Özünə yaxşı bax! Salamat qal! Əlvida! Amma tez-tez sal yada.
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri
Əllərim bir tənha Qucaqdı sənsiz. Həsrətin yamanca Qoçaqdı sənsiz. Stolumun üstündə Titrəyən şamım üşüyür. Sənsiz açılan səhərim, Düşən axşamım üşüyür. Çiynim bədənimdə intihar yeri, Asılacaq qolum varmış. Elə hər gün ürəyimdən keçirsən, Nə tükənməz yolun varmış. Ömrümü başı aşağı Tutub boşaltmısan indi. Səndən qalan tək xatirə Təkliyimdi, təkliyimdi…
Heç bilmirəm harda bitdi, sona yetdi sevgimiz. Nə vaxt,necə hörüldü, ayrılıq çələngimiz. Bəlkə də lap əzəldən görüşməli deyildik… Doğrudanmı bir eşqə, ya həvəsə əyildik?.. Bəlkə də uşaq idik məhəbbətin əlində, O əl ayırdı bizi… Bəlkə də… bəlkə də yanılıram, Biz özümüz böyütdük, Elə bir-birimizi… Bəs ayrılıq nə idi, Ayrılıq nə imiş bəs? Ayrılıq bir acı çay, Ayrılıq zəhər imiş. Hər gün yuxusuz gecə yuxusunu tapanda, Ayrılıq səhər imiş. Oxuduğun kitabda tapdığın bir incə söz, bir ovuc qəhər imiş. Ayrılıq zəhlətökən, Ölümdən betər imiş… Heç bilmirəm harda idi ayrılığın qapısı. Guya bilsəm nə olsun? Onsuzda indən belə nə mən dönən deyiləm, Nə də ki sən o qapını açası…
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri
Necə keçir günlərin Dilindəki qürurla, Ürəyindəki yasla? Sevişə bilirsənmi Məndən sonra ehtirasla? Mən bir az alışmışam. Məni fağır bilən Xatirənin üstünə Dinə dilirəm daha. Qışın axşam doqquzunda Həyətdəydim, bilirsən? Qaranlıq qorxumu da Yenə bilirəm daha. Arabir nəbzini yoxlayıram Yaddaşımın- Nə qədər sağ qalmısan? Kiçiltmədim hörmətini, Xətrini, Hələ də dağ qalmısan. Sən ən yaxın keçmişim, Sən ömrümün son ili, Şairin dediyi kimi: “Ayrılıq da sevdaya daxil, Ayrılanlar hələ sevgili”.
* * *
Səni harda başladım? Harda bitirdim səni? Çıxdım ürəyimin qapısınacan, Ötürdüm səni. Yolun yaxın olmasın. Nə doğmamsan, nə yadım, Əllərini üz, dedin, Ümidini kəs, dedin, Kəsdim, Yeddi qapıya payladım. Azın, çoxun qalmasın. Ruh deyilsən, can deyilsən, Həvəssən, bədəndən çıxdın. Elə də sevmədim səni. Ürəyimin zirvəsinə Hərdən çıxdın… Eh! Mənim də gizli-gizli Darıxmağım olmasın.
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, “Azad qələm” ədəbi-bədii, ictimai-publisistik qəzetinin və “Ali Ziya” ədəbi-bədii, elmi-publisistik jurnalının təsisçisi və baş redaktoru
Qışın bu qar soyuğunda, Nə fəlakət, bu nə zülüm. Allah hər ölüm görmüşdük, Görməmişdik belə ölüm.. Türk dünyamın gecəsində Qan ağladı bu səhərim. Soyudu isti ocaqlar, Dağıldı doğma şəhərim. Aman Allah körpələrim İnildədi beton altda. Bu dünyamız neçə dərddə, O dünyamız neçə qatda. Qara geydi, göy büründü, İnsanların ah fəğanı. Zəlzələnin tufanları, Aldı neçə min bir canı… Anaların göz yaşından Hər qaya, hər daş ağladı. Dada çatan, imdad edən, Hər dost, hər sirdaş ağladı. Ağlama, türküm, ağlama Sən şərəfim, ləyaqətim. Əzilsə də əyilməyən, Haqq yolçusu türküm mənim. Ölən bir türkün yerinə Bil ki, yüz türk doğulacaq. Hər kəs türkə dost desə də, Türkün dostu türk olacaq. 09.02.23
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru
biz sonuncu ayrılığın sonuncu düşərgəsiyik… indi burdan da ayrılıb uzaqlara gedəsiyik…
hələ bitməyib yeni gün, başlamayıb axşamçağı… hələ ki, sevgimiz sürgün, ölüm ömrə boyunbağı…
nə yaxşıdı, ölüm üçün sonuncu rəqsi eləmək… şedevrdi, özüm üçün rekviem`i bəstələmək…
bax, bu ayrılıq dediyin, yazır dünya tarixini… bir barmağında oynadır, Heraklını, Axilini…
sən də ki… Nə bilim axı… hələ vüsal axtarırsan… utanmasan, ayrılığın havasına oynayarsan…
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Prezident mükafatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının BAKI Bürosunun Rəhbəri
Mən günahdan keçmədim, Günahlar məndən keçdi. İllər aman vermədi, Saçımdan dən-dən keçdi. Bir də baxdım zaman az, Gecdi hər şeyə, gecdi. Göy üzünün qapısı açıq qalıb, İlahi!
Səhərəcən ağladı Səmaların kür yeri. Göz yaşına boyadı, Yol-irizi, hər yeri. Bir körpənin ahıdı, Dünyanın ən dar yeri. Göy üzünün qapısı açıq qalıb, İlahi!
Hara gedir bu karvan, Qum əriyir saatda. Qul kimdir, kim hökmüran?
Kim piyada, kim atda? Adam qalmadı daha, Gözü dönmüş həyatda, Göy üzünün qapısı açıq qalıb, İlahi! Kim hürküdüb səhəri? Zülmətin yox əlacı. Dan üzünün əlləri Qandır, acıdır-acı. Dörd yanım matəm yeri, Dörd yanım dar ağacı, Göy üzünün qapısı açıq qalıb, İlahi!
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri
Buludların ac it kimi Elə hürür ki, üstümə, ilahi, Məni yağışın tutacaq. Qapından qayıdır dualarım da, Məni qarğışın tutacaq. Ömrüm il-il tökülür, Daşlayıblar ömrümü. Bir ulduzsuz gecəyəm, Bir kimsəsiz küçəyəm. Bu dəlisov yağışlar Xoşlayıblar ömrümü. Eh! Daha əlimi açmaram sənə, Eh! Daha əllərim qoynumda qalar. Asaram özümü goyün üzündən, İlahi, ölümüm boynunda qalar!
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidenti təqaüd fondunun təqaüdçüsü, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının GƏNCƏ Bürosunun Rəhbəri
Sonra gözəl-göyçək ayrılıq gəldi, Sonra gözəl-göyçək ayırdı bizi. Arxanca uzanan əlim gödəldi, Üzü qışa tutduq ürəyimizi.
Səndən nə qaldı ki, eh… Səndən heç nə, Bir azca peşmanlıq, bir azca hüzün. Sən məni hamıdan yaxşı tanıdın, Mən səni tanıya bilmədim, quzum.
Ölü doğulubdu məhəbbətimiz, Daha yanağımda axınım sənsən… Bir az uzaq dayan, uzaq ol mənə, Hələ də hamıdan yaxınım sənsən…
“Gənc Ədiblər Məktəbi”nin müdavimi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyi Gənclər Şurasının və Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü, Prezident təqaüdçüsü, “İlin gənci” müfakatçısı, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru
Bir şam qozasıyam xəzəl üstündə Gələn də, gedən də xəzələ vurğun… Üzümü tutmağa işıq gəzirəm, Yoxdu dərd bilənim, tumar çəkənim, Başımı döyməkçün çəkmələrinə, Əzilib öpməkçün ləpirlərindən Günah tanımayan uşaq gəzirəm… Bir şam qozasıyam… Bu şam anammı? Yoxsa hər küləkdə bir budağıyla Mənə “şillə” vuran xoflu atammı? Bəlkə, şam nəslinin ögey oğluyam? Bu parkda, bu sarı möhtəşəmlikdə Elə boyum boyda heçlik, yoxluğam? …bilmirəm… Bilmirəm nəyiyəm bu parkın, Tanrım… Bilmirəm, budaqdan niyə atıldım… …külək vıyıldayır… Xəzəl dağılır… Görünür bir ovuc torpaq gözümə, Təpirəm torpağa özüm-özümü… Gedirəm hopmağa bircə qarışa… Ümidim qoynumda… Bir də ümidliyəm bu gələn qışa… Gedirəm, nə vaxtsa bir şam olmağa… 2020
