Author: Delphi7

Mektubunu aldım sitemle dolu
Bizi gözlüyormuş ayrılık yolu
Yazmışsın anladım gözleri sulu
Ezilmiş kağıtta bozulmuş her şey.

Belece dert elem içimi aldı
Bin türlü fkire, hayale saldı
Maziyi düşünüp, geçmişe daldı
Talihten alnıma yazılmış her şey.

Hayatta bir gün de sensiz olamam
Güneşle uyanıp, nefes alamam
Cihan cennet olsa orda kalamam
Rüyaysa tersine yozulmuş her şey.

Cekdiğim cefalar az imiş demek
Kismetimde olan güz imiş demek
Verilen ved yalan söz imiş demek
Sabır taşlarına kazılmış her şey.

03.03.2016

Sevdamı kazıdım gizli, saklına
Asma gül yüzünü gülümse biraz.
Ayda, yılda bir kez gelsem aklına
Kov gitsin hüznünü gülümse biraz.

Her zaman yakında yanı başımda
Sen varsın her öğün yenen aşımda
Baharı yaşattın sen bu yaşımda
Kov gitsin hüznünü gülümse biraz.

İçin ağlamasın, dudağın gülsün
Seviyorum seni yüreğin bilsin
Hayalim süzülüp gözyaşın silsin
Kov gitsin hüznünü gülümse biraz.

Beni rüyaların bendine saldın
Şimdi hatıramla baş başa kaldın
Unutma hırsızdın kalbimi çaldın
Kov gitsin hüznünü gülümse biraz.

Bir bilsen ne kadar özledim seni
Bıkmadan yollarda gözledim seni
Kalbime bir ömür sözledim seni
Kov gitsin hüznünü gülümse biraz.

01.08.2016

Verebiliyorsan kalbine emir
Demek ki olmuşsun cihana emir
Benimse ruhumu zalimce emir
Vefasız dünyada vefasız sevda.

Ağarmış saçlarım benziyor kara
Yıllarca gözüme indirdin kara
Gönül ümmanında görünmez kara
Bahtıma yazıldı sefasız sevda.

Aşkımız imkansız vuslatın yarım
Her iki cihanda tek sensin yarım
İstersen kalbimi hancerle yarım
Gör ki var içinde şifasız sevda.

İltimas sakın ha, geldin bu yaşa
Başını dimdik tut onurla yaşa
Ömür geçicidir gel basma yaşa
Var mı ki dünyada cefasız sevda.

03.08.2016

Sanma ki seninle aşkın da gitti
Kalbimde taş gibi asıldı kaldı
Bakışlar yollara dikildi, bitti
Gözümde yaş gibi asıldı kaldı.

Hayal dünyasına kaç gez girildi
Ruhum candan çıktı uçtu, gerildi
Yüregim bin defa öldü, dirildi
Çatılmış kaş gibi asıldı kaldı.

Eller bakıp dedi olmuş divane
Ateşlerde yanan bahtsız pervane
Çöllere sürülen yolsuz kervana
Taklmış baş gibi asıldı kaldı.

30.07.2016

Yolunun üstünde ağaç olaydım
Gecdigin semtlere gölge salaydım
Sıcaktan,yağmurdan kısas alaydım
Telinin tekine dokundurmazdım.

Bir destan yazardım iller aşardı
Dünyayı dolaşıp yara koşardı
Yıllarıca ağızda dilde yaşardı
Canımı canandan sakındırmazdım.

Hoş sözler yakışır güzel dehana
Sevgimi paylardım cümle cihana
Hiç kimse bulmasın bana bahane
Kinli yüreklere yakın durmazdım.

29.07.2016

Dost musun duşman mı anlayamadım
İçimde tufansın çağlayamadım
Haykırdım, bağırdım ağlayamadım
Zalim bir sevdasın ümmansın , deniz.

Kıyıya yazdığım siiri silerdin
Öpüb ayağımı vecde gelerdin
Coşup, dalğalanıp, bazen gülerdin
Söyle neden böyle yamansın deniz…

Bir bakarsın sakin, uysal meleksin
Koynuna girince cadı, keleksin
Kızınca kasırğa, sanki feleksin
Kimseni görmezsin dumansın deniz…

Bir zaman sevimli gözümde tektin
İhanet eyledin bize dağ çektin
“Gülü”müzü aldın kalbe dert ektin
Yüreği sızlatan kemansın deniz…

Halin cehennemi bazen andırır
Sevdanı kullanıp canlar kandırır
Aşkına düşeni nasıl yandırır
Yüreklerde feryat, amansın deniz…
Yüreklerde feryat, amansın deniz…

10.08.2016

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye temssilcisi

Tanıdığım güzel insanlar var
Dünyaya ışık saçan
İçi güzel, dışı güzel,
Fikri güzel, zikri güzel…
Hep iyi niyetli, iyi bakan, iyi gören,
Olumlu…
Kanatsız melek onlar,
Laf aramızda iyi ki varlar.

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Irak temsilcisi

İki Nisan Sabahı uykudan uyanıp uyanmaz hemen Ata Yurdum olan Azerbaycan, Ruslar tarafından İşğal olunan ve sonradan pis Ermenlilere teslim edilen topraklarımızda savaş başlamıştır. Bu habere çok sevindim çünkü yıllardır bu topraklar esaret içinde ve oraların halkıda derbeder ve Azerbaycanın ayrı ayrı ve dağınık yerlerde yerleşen ve her aile kendi gücü ile yaşamaya devam edip mücadelelerini özgürce sürdürmektedirler, ne yazık ki son ziyaretimde bir çok aileleri gördüm iş başında hiç kimseye baş eğmeden hayat mücadelesi ve zor şartlar altında devam etmektedir, gördüğüm aile ve sürgün olanlar ağır işler yapmaktadırlar burada kendi kendime sordum :
– Aceba insan öz yurdunda ve ana toprağında mecbüren toprağını salıp öz yurdunun diğer Şehir ve Rayonlarında yerleşirken böylemi karşılanırlar???, diğer yandan derin bir hasret yürekten çektim, ama gücüm yetmediğinde onlara Yüce Rabbimden dua edip bir gün önce Topraklarına kavuşsınlar inşallah dedim. İşte Nisan ayında bu mutlu haberi aldım ki Tüm Azerbaycan Halkı hazır esir olan Rayonları kurtarıp özgürlüğe kavuşmalarını kan ile bile istiyorlar. İşte Azerbaycan Silahlı Küvvetleri hemen harekete geçip pis Ermenlilere saldırmışlar, amaçta yurdu esaretten kurtarmaktır.
Biz tarihin eski sayfalarına dönüp bakarsak öğreniriz ki 1994 yılından buyana bu Topraklarımız esir olmuştur, buda Büyük Dünya Siyaseti olarak Türk Dünyasına Genelde bölmek ve parçalamak hedefleridir her kesçe bu bellidir. İşte Azerbaycan, Türkmanistan ve diğer Türk Devletleri Eski Rusyadan kopulup özgürlüklerine kavuşunca bu kirli planlar başlamıştır ve 1994 yılında Rusya tarafından Azerbaycanın bir kaç Rayonu İşğal olunmuştur sonradanda Ermenlere rol verip onlara teslim edilmiştir.
Yiğit Azerbaycan Askerleri dört gün boyunca savaşarak, Azerbaycanın tüm şehir ve kentlerinde binlerce gönüllü askerliğe adlarını kaytetmeye başlamışlar, amaçta her kes Yurdu temizlemek için katılmak istiyorlar. Söylemeye değer ki binlerce kadın ve subay kızlarımız adlarını kaytetmişler savaş cephesine kardeşleriyle katılmak istemişlerdir, buda yer yüzünde çok az rastlanan bir olaydır ve sadecede Türk kadınlarımıza yakışan bir mertçe devranıştır.
Bu dört gün savaş süren içersinde cesür Azerbaycan Askerleri bir çok İşğal olunan yerleri geri aldılar korkak ve piç Ermeni askerlerinden, hatta bazi rayondan Ermenliler savaşsız silahlarını bırakarak kaçmışlardır, ve Aslan Azerbaycan Askerleri Azerbaycan bayrağını oralara dikmişlerdir. Ama üzülerek söyliyorum beş Nisan günü karşılıklı ateşkes kararı alınarak, çatışmalar durdurulmuştur. Bu arada Azerbaycan Askerlerimizde şehitler vermişler, toprağı özgür kalmak için canlarının değerini bilmeden Vatan için kanlarını dökmüşler. Bin bir selam olsun Kanlarını döken şehitlerimize yerleri Cennet olsun amin Allahim amin.
Burada bazı açıklamalar vermek istiyorum ki bütün turan elimizde yaşayan Kan Kardeşlerimiz bu gerçeği bilsinler tarih olarakta yazıp unutmasınlar :
12 Mayıs 1994 tarihinde Karabağ Savaşı sona erdi, bu tarihten sonra Dağlık Karabağ Bölgesi ve etrafında bulunan esarete düştü, ermenler ne kadar bu Bölgeyi ( Dağlık Karabağ Cumhuriyeti ) bağımsızlık ilan etmişlerdir ama söylemeye değer ki hiç bir devlet bu Cumhuriyete itiraf etmemiştir. 2008 yılında Birleşik Milletler, Azerbaycanın toprak bütünlüğünü onaylanan ve Ermeni güçlerin işğal ettiği topraklardan derhal çıkmalarını isteyen bir karar almışlardır. Ama maalesef şimdiye kadar bu kararı Ermenistan uygulamamıştır.
Tarihi unutmamak için bu dört gün süren savaşından bazi bilgiler vermek istiyorum sevgili Turan neslinde olanlara :
2 Nisan gecesinde Azerbaycan aslan Ordusu ( Goranboy ) ve ( Naftalan ) Kentleri ve ( Talış ) Köyü ve etraftaki tepe ve ( Seysulan ) Ermenlerden temizlenmiştir, aynı zaman ( Fuzuli ) Bölgesinde bulunan ( Horadiz ) Kentinin yakınlarında bulunan ( Lele ) tepesi ele geçirilmiştir. Ermeni piçleri ise uzaktan sivil yerleri toplamaya başlamıştır. Böylece sivilleri korumak için Aslan Azerbaycan Askerleri ( Ağdere, Ağdam, Terter, Hocavend ve Fuzuli ) Bölgelerine operasyon düzenledi sivilleri korumak için, böylece Ermenilerden 100 den fazla Askeri öldürüldü ve bir çok Askeri Araç ve Top, Tank bozulup ve ele geçirildi. Ama ne yazık ki bunu söylemeliyim ki Azerbaycan 3 Nisanda tek taraflı ateşkes ilanı etti, nedeni ise bizlere ve Kocaman Halkıma hiç belli olmadı, çünkü bu uğurda yıllardır kendimizi hazırlayıp topraklarımızı kurtarmak için, ve bu amaçta yüzlerce şehit verdik özgürlüğe kavuşmak için, Savaş başlarken hiç anlamı yok iydi ateşkes ilan edilmeye, Pis Ermenlerse ateşkese uymadan savaşa devam istemişler ve Cumhurbaşkanı sayın İlham Aliyev Ermenlerin Savaşmak istediğini vurgulayıp ve Azerbaycan bu savaşta büyük bir başarı elde ettiğini ifade etmiştir. Bu yolda ve bu hedefi gerçekleştirmek için bir çok şehit verdik, bu üzdürücü olay münasebetiylede Kocaman Halkıma Aşağıdakı şiirimi armağan edirem, inşallah en yakın zamanda Azerbaycan Tüm Rayonlarına kavuşur ve özgülük ve mutluluğa kavuşacaktır.
(( Karabağ Türktür ))

Şehitler ölmezler, canda yaşarlar,
Qarabağ bizimdir, bizim olacak,
Gönülde beslenip, kanda yaşarlar,
Qarabağ Türktür, Türke kalacak.

Bu mübarek günde, Bayram sonunda,
Ateşi açtılar, şeytan donunda,
Bizde dökülen kan, onlar boynunda,
Qarabağ Türktür, Türke kalacak.

Ateşkes bozdular, plancı onlar,
Türk doğru durustur, yalancı onlar,
Ernemi Yahüdi, talancı onlar,
Qarabağ Türktür, Türke kalacak.

Şehit unutulmaz, kalpte yaşarlar,
Bu Vatan her turlu, zorluk aşarlar,
Ermeniler bizim, güçten çaşarlar,
Qarabağ Türktür, Türke kalacak.

Sovyetler birliği, hayalda kaldı,
Azerbaycanımın, toprağın aldı,
Ermeni piçlerin, yurduma saldı,
Qarabağ Türktür, Türke kalacak.

Hadi Azerbaycan, hadi birleşin,
Ata yurdumuza, hemen yerleşin,
Ezin düşmanları, yakın erleşin,
Qarabağ Türktür, Türke kalacak.

Derin Sevgi ve saygılarımla
Esat ERBİL

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Irak temsilcisi

Türk dünyasında güneş gibi parlayan ve bütün dünya kültürlerine çevirilen her dillerin destanlık rolünü alan azami Yunus Emre adlı Türk şairi eserlerinin felsefe ve dünya çapında fikir haline gelmiştir. Şiirlerinin en büyük özelliklerinden biri sadeliktir. Bütün sadeliklerine rağmen paha biçilmez bilim seviyesine gelmiştir.

Yunus Emre’nin bu değerli eserleri o kadar renkli ve çağdaşlık niteliklerine sahip ki, çağlar boyu hala etkisi bütün kuşaklarda kalmış durumda. Yeni nesiller bile Yunus Emre’nin ne kadar tanıdıklarından malumdur. Onun pahası biçilmez eserleri gelecek nesillere bile bütün emanetle taşınacaktır. Onun eserleri büyük bir kısmı atasözleri gibi miraslara sahip olmuş. Edebiyat ve kültür alanında inanılmaz büyük bir yük olmuş vaziyette. Bu yüklü miras kütüphanelerin rafların çoğunu işgal etmiş durumda. Yazarlarımız ve araştırmacılarımız bile onun bazı şiir cümleleri hakkında nice ve nice kitaplar bastırmışlar. Onun bu azami eserleri akademik bilimlere kadar yükselmiş durumda.

Yunus Emre’nin şiir destanları yüceliğin arasında zenginlikleriyle tanınmakta olmuş ve felsefe bilimine kadar derinlikte işlemiş. Bu kaç cümleler onun deniz gibi eserlerinden bir damlacık olarak örneğini getirmişimdir.

((Söz Ola Kese Savaşı))

Keleci bilen kişinin yüzünü ağ ede bir söz
Sözü pişirip diyenin işini sağ ede bir söz

Söz ola kese savaşı söz ola bitire başı
Söz ola ağılı aşı bal ile yağ ede bir söz

Kelecilerin pişirgil yaramazını şeşirgil
Sözün us ile düşürgil dimegil çağ ede bir söz

Gel ahî ey şehriyâri sözümüzü dinle bâri
Hezâr gevher ü dinârı kara taprağ ede bir söz

Kişi bile söz demini demeye sözün kemini
Bu cihân cehennemini sekiz uçmağ ede bir söz

Yürü yürü yolun ile gâfil olma bilin ile
Key sakın ki dilin ile cânına dağ ede bir söz

Yûnus imdi söz yatından söyle sözü gayetinden
Key sakın o şeh katından seni ırağ ede bir söz

Ulu şairimizin şiir eserleri bütün yönleri önderliği ile işgal etmek süretiyle ilmü irfan, sevgi, muhabbet, ahlaki değerler, gönülden çıkan sözler, din, bilim, bilhassa bütün alanlarda çağdaşlığını korumakla halkın önderliğini göze almış. Türkiye haritasında her kes onu kendi memleketinde doğduğu ve vefat ettiğini sanır. Her kes kendi malları olarak sahiblenmekteler. Onun adına nice medreseler, camii, tekkeler ve okullar bile açılmış hala onun ilmü irfanını değerlendirip araştırmasını yapmaktalar.

Mütevaziliği ile tanılan Yunus Emre, Yüce Rabbinin ilhamı ve yeteneği ışığında beslendiğini her kese aktaran şiirlerinde bile işaret eylemiştir. Örneğim:
İyi sözün aslını bilen der derdi bu söz nerden gelir?
Sözün aslını anlamayan sanır bu söz benden gelir

Yunus Emre’de Birlik ve Beraberlik düşüncesi, okuduğumuz yazarların eserleri arasında bilumum eserlerinde birlik ve beraberlikten söz edince topluluklara seslenip fikir arayışları çerçevesinde birleşmelerin mutlak süretiyle erişilmeleri ve birikim olmalarını ima etmiş durumdadır. Nitekim bu düşüncelerinde muslüman ümmeti tavhid ile yeganeliği sadece Yüce Allah’ın Kurani Kerim yolu ile benimsemiş olan kural ve kaidelerin ışığında hemfikir ve birlik olmaları kavramı ve anlayışını uygulamak yanında insani değerlere sahip çıkmalarını tavsiye etmektedir. Yüce Rabbimiz kural ve kaideleri gereğince felsefesini genel hattın üzerinde çizen EMRE, aynı zamanda batılarıda uzak kılmamakla bir çağdaş ilişki kurmak şeyvesini ortaya atmakla yeni arayışlarını bile çizmektedir.

Birlik ve beraberlik düşüncesi çerçevesinde her şeyden önce Yunus Emre insanlık değerlerini ve bütün insanların Baba ve Anneden bir olduklarını hatırlatarak Adem ve Havva olayının altını çizerek bir geniş kapının açılmasına vesile olmuş durumda. işte bizim anlayacağımız ve batılılar bile bu fikir ve düşünceye istinaden işleyerek ortak noktaların bulduklarını açıkca hazmettiklerini bir çok platformlarında itiraf etmişlerdir.

Ancak insanoğlu topluluklara ayrımı tarihin ilk günlerinden itibaren başlamasıyla her kes bu fikir ve düşünce yorumu ile kendi Tanrısını ve Tanrı kural ile kaidelerini uygulaması için çaba harcayarak doğa ve evrende Tanrının kim ve ne olduğunu düşünmeye başladılar. Kimi ay kimi güneş kimi de hayvanlar olduğunu düşünmeye başlayıp ibadet ettiler. Kimi de tai ve ahşaplardan dizayın ve çizilmiş olan heykelleri ibadet etmiş çağlarda bulundular.

Arapların cahiliyet döneminde hurmadan heykel yaptıkları ve taşları ibadet etmekle Tanrının tanıdıklarını sanmışlardır. Budiler hala da inançlarına göre taşlardan yapılan asya kıtası ve bloğundaki heykeller onların sembölik Tanrıları oladuğu düşünerek yorum yapmaktalar. Hindistandaki hindozlar inek ve bazı hayvan çeşitlerini ibadet etmekte devamlılar. Işte Yunus Emre’nin ilmi tasavvufunda her kesi çağırıp görülmeyen dokunulmayan hissedilmeyen ama her nesnede ve her yerde ve her zaman bize en yakın olan bir yaratıcıdan söz etmektedir. O da Esmai Hüsnasiyle Yüce sıfatlarını tanıtan Yüce Rabbimizin müşterek ilahı ve Tanrısı olduğunu kanıtlamak süretiyle yola başlamış ve insanoğlunu bu uğurda ikna etmek yolunda felsefi düşüncelerini yaymıştır.

Azerbaycan Gazeteçiler Birliği Sumqayıt şehir teşkilatının Başkanı Sayın Rafiq Oday kurucusu ve baş editörü olduğu “Muhteşem Azerbaycan” gazetesinin dün akşam saatlarında yayınlanan 101 Özel sayısında Azerbaycan Gazeteçiler Birliği Sumqayıt şehir teşkilatının Günlük Analitik Haber Ajansı ve Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye ve Irak temsilcilerinin şiirlerini yayınlayıp.Gazetede şiirleri yayınlanan Küvvetli Kalem Kardeşlerimizin ve Sayğıdeğer dostlarımızın listesi:

Sayın Esat Erbil
Sayın Riyaz Demirci

USARE DERGİSİ 8. SAYI

Mevsimin en sıcak günleri! Eke çoban, dağın yamacından, canlara can katmak istercesine çağlayarak çıkan soğuk suyun beslediği, heybetli ceviz ağaçlarının derin gölgesinde sürüsünü topladı.
Davarlar, demirci körüğü nefes alıp veriyorlardı. Hızını kesmek ve akışını sakinleştirilmek için önüne gelişigüzel kademeli bentler kurulan su, iri taşlara çarptıkça bembeyaz köpükler oluşturuyor, etrafa saldığı serinlikle sürüyü kışkırttıkça kışkırtıyordu. Cazibesine dayanamayıp suya dalmak isteyen asi hayvanlar ise çobanı ve köpeğini bir türlü geçmiyorlardı.
Onları sükûnetle nefeslendiren çoban, köpeğini yanına çağırdı, sürüde hemen bir hareketlilik başladı. Mır mır sesler çıkararak kıpırdanan davarlar, çoktan kulaklarını dikip teyakkuza geçmişlerdi. Çoban ve köpeği önlerinden çekilir çekilmez, bentlerin etrafına, gerdanlığın habbeleri gibi dizilmeleri bir oldu.
Süt emen kuzular misali süzdüre süzdüre sularını içenler, bir bir ceviz ağaçlarının derin gölgesinde dinlenmeye çekiliyorlardı.
Sürüsünü kontrol eden çoban, işin buradan ötesini köpeğine bıraktı, sonra kendisine uygun bir yer seçip oturdu. Günlerdir süren kurgusunu bugün gerçekleştirecekti, hem çok heyecanlıydı, hem de çok mutluydu. Kendi kendine; “Bugün çok güzel bir gün olacak!” dedi.
Yerinde duramıyordu, kalktı, azık çıkınını aldı, arkadaşları ile her gün birlikte sofra kurdukları sekiye gitti. Kurgusunu bir an önce gerçekleştirmek için sabırsızlanıyordu ama önce yemek yenilecekti. Bunun için arkadaşlarını beklemek zorundaydı. Çünkü usul böyleydi. Allah ne verdi ise beraberce yemek, onların ortak özelliklerindendi.
Peş peşe toplanma yerine gelen arkadaşlarından her biri de sürülerini dinlenmeye aldı, sonra da azıklarında olanları getirip orta yere koydu. Elbirliği ile sofra açıldı. Onların, böyle ortaklaşa yediklerini eşleri de biliyorlardı, nevaleler ona göreydi. İçlerinden birisi: ”Soframız, Halil İbrahim Sofrası gibi bereketli olsun inşallah.” dedi. Besmeleler çekildi, yemekler yendi, dualar edildi, sofra toplandı, birlikte namaz kılındı.
Hafta sonları şehirden piknik için gelenler olsa da hafta içinde buraya çobanlardan başka kimseler gelmezdi, her bakımdan burası onlar için müsait bir yerdi.
Serinlik yayılana kadar dinlenmek üzere çantalarını başlarının altına alanlar uyumaya hazırlanıyorlardı.
Eke çobanda yatma gibi bir hazırlık yoktu ama telaşlı bir hâli vardı. Bakışlar, ondan bir açıklama bekleniyor gibiydi ama o, cesaret edip de düşüncesini söyleyemiyordu. Arkadaşlarının uykusunu bölmek de istemiyordu. Nihayet cesaretini topladı, boğazını ayıklar gibi yaptıktan sonra: ”Arkadaşlar! Sizden bir isteğim olacak, benim için bunu yaparsınız değil mi? Ben şehre gitmek istiyorum, gelesiye kadar benim sürüye de göz kulak olsanız, ne dersiniz?” diyebildi.
Arkadaşlarından aldığı olurun hemen arkasından dik yamacı uçarcasına katetmesi bir oldu. Dolmuşların güzergâhı yol, tam da köyün ortasından geçiyordu. İlk gelen dolmuşa binip şehrin yolunu tuttu.
Zaten köyleri şehir merkezine çok uzak sayılmazdı. Köye yakın yayla evleri sahiplerinden birçoğunu yakinen tanıyordu, hatta bazıları ile dostlukları bile vardı. Şehre iner inmez bunlardan kendisine en yakın ve akran olarak gördüğü birisinin iş yerine gitti. Karşılıklı hal hatır soruldu. Ismarladığı çayı karşılıklı içerlerken dükkân sahibi arkadaşı; ”Hayırdır, bir durum mu var, niye şehre geldin bu saatte?” diye sordu. Öyle ya, çoban dediğin bu saatlerde sürüsünün başında olmalıydı!
Önce ne diyeceğini bilemedi. Niçin geldiğini söylese acaba nasıl karşılanırdı? Kısa süreliğine bir tedirginlik yaşadı. Çünkü onlara göre kurgusu, bir çobanın yapacağı işlerden değildi. Ama başkalarının ne ayrıcalığı vardı ki? Kendisinin yapmak istediğini şehirli biri, özellikle de modern ya da sosyete diye adlandırılan kesimden birisi yaptığında incelik sayılır, köylü yaptığında ise taaccüp edilirdi, bunu tahmin edebiliyordu. Ama ince düşünmek herkesin hakkı değil miydi?
İşyeri sahibi, ne söyleyecek diye dikkatle ona bakıyordu. ”Şey, ben” dedi ama kulaklarına kadar kızardı. Bunu, kulaklarındaki sıcaklıktan kendisi de hissetti. Söyleyeceği, işyeri sahibinin tahmin edebileceği, kendisinden bekleyebileceği bir söz değildi. Ama olan olmuştu bir kere. Buraya kadar gelmişti, söze de başlamıştı. Adamı daha fazla meraklandırmaya gerek yoktu. Bir taraftan heyecanını yenmeye çalışırken diğer taraftan da yapacağı açıklamaya kendisini hazırladı. Gizleyemediği titrek sesiyle:
“Söyleyeceğim size garip gelebilir ama ben düşündüm ve kararımı verdim, buraya da onun için geldim. Bugün benim evlilik yıldönümüm. Bacınıza, ayıplarsınız belki ama eşime, çünkü bizim hoca: ‘Eşiniz sizin nikâhlınız, hayat arkadaşınızdır. Onlardan söz ederken yabancı birinden söz eder gibi konuşmayınız, birbirinizi sahipleniniz ki; bağlarınız kuvvetlensin, birbirinize olan saygı ve güveniniz güçlensin, herkes de size saygı duysun!’ diyor, bu yüzden diyorum ki; bugünün anısına” dedi, yutkundu. Kısa bir aralıktan sonra, hâlâ titreyen sesi ile “Eşime bir hediye almak istiyorum. İlk defa böyle bir iş yapacağım. Şehrin ve bu işlerin yabancısı sayılırım. Kendime yakın gördüğüm için size danışmak istedim.” diyebildi.
Böylesine ince bir düşünce karşısında şaşkınlık yaşadığı belli olan arkadaşı hayretini gizleyemedi:
“Vallahi ne yalan söyleyeyim, beni ziyadesiyle şaşırttın! Bu ne kadar ince bir düşünce, biz güya şehirde yaşıyoruz, açık söylemek gerekirse; böylesine güzel ve nazik bir davranış, bugüne kadar benim hiç aklımdan bile geçmedi, daha siftahım yok bu işte. Eee! Söyle bakalım, böyle düşündüğüne göre basma alacak değilsin, ne alacaksın, kadife mi alacaksın, yoksa beşi bir yerde mi? Ama o biraz pahalı olur, yine de sen bilirsin ya!” dedi.
Korktuğu olmuş, alacağı cevabı da almıştı işte!
Artık kendisini toparlamış, biraz da cesaretlenmişti. “Ben, şöyle satılmayacak ama değerli ve de güzel, benim anlatabileceğim ve anlayabileceğim şekli ile yükte hafif, pahada ağır bir şey olsun istiyorum.” dedi.
“Anladım! O zaman haydi kuyumcuya gidelim.” dedi arkadaşı.
Onu tanıtmak isteyen arkadaşının sözünü ağzında bırakan kuyumcu; “Ben çobanı tanıyorum.” dedi. Aynı köylü sayılırlardı ama yakın bir ilişkileri yoktu. Ailesi şehre yerleşeli yıllar olmuş, büyüyünce de ticaret adamı olmuştu, onun ailesi ise köyde kalmış, o da çoban olmuştu.
Arkadaşı, bir taraftan çobanın meramına tercüman olurken diğer taraftan da kuyumcunun kırdığı potu düzeltmeye çalışarak; “Benim arkadaşım kültürlü ve ince ruhludur, saygı duyduğum bir kişidir, güzel bir hediye almak istiyoruz.” dedi.
Kuyumcu, belli ki espriyi anlamamıştı. “Bir çoban ancak böyle bir hediye alabilir ya da bunlardan seçebilir!” şeklinde düşünmüş olabilirdi, belki de o yüzden klasik takılarından çıkarmaya başlamıştı.
O, arkadaşının gözüne baktı, çünkü kendisi öyle düşünmüyordu, alacağı hediye estetik ve zarif bir şey olsun istiyordu, göz kaş hareketleri ile anlaşılmamış olduğunu ifade etmeye çalıştı. Utandığı ve hislerine tercüman olması için onu yanına yoldaş almamış mıydı?
Arkadaşı kendisini çabuk toparladı, uyanık davrandı, olası bir yanlışlığın kıvraklıkla önüne geçmek için daha açık söyleyerek:
“Siz şöyle alyanslardan çıkarın da onları görelim.” dedi.
Kuyumcu dükkânındaki kadın müşteriler, kendi aralarında konuşmayı bırakmışlar, onları dinlemeye başlamışlardı. Belki de mal bulmuş mağribi misali, dedikodu üretecek, akşama evde çıngar çıkaracak malzeme topluyorlardı!
Kuyumcunun çıkardığı takıların içerisinden, çoban bir alyans beğendi ki, kuyumcu: ”Bravo! Tebrik ederim, en güzel alyansı seçtiniz!” dedi. “Ne alacak, nasıl bir hediye seçecek!” diye çobanı sinsice takibe alan kadın müşteriler, dönüp bir seçtiği alyansa bir de ona baktılar. Sonra da, ”Çobana bak, çobana!” dercesine, dudak bükerek birbirlerine bakıştılar. Bakışları, yakıştıramamaktan çok, gizli bir kıskançlığı ifade ediyordu!
Kısa bir duraklamadan sonra kuyumcu, her şeyi tüccar kafasıyla değerlendirmeye alışmış olduğundan mıdır; ”Ama bunun fiyatını sormadınız!” dedi. Çoban:
“Sevginin bedeli ancak sevgidir, saygıdır. Sevgi için yapılanlara parasal değer biçilmez ve onun parasal değeri sorulmaz. Onun, sizin dükkânınızdaki parasal değeri, size ödenecek olan miktardır, ona da biz razıyız!” dedi. Kadınlardan biri yavaş bir sesle yanındakine: ”Adam çoban mı, filozof mu?” dedi. Ne kadar yavaş söylese de sessizliğe bürünmüş bu ortamda, kadının sözünü herkes duydu.
Belli etmemeye çalışıyordu ama bu laftan da çok rahatsız oldu. Bu bereketsiz ortamdan bir an önce kurtulmak için kuyumcunun parasını ödeyerek birlikte gittiği arkadaşı ile oradan ayrıldı.
Arkadaşı teselli etmeye çalışsa da onun morali çok bozulmuştu. “Bu adamlar kendilerini ne zannediyorlar, başkalarını küçük görme hakkını neden kendilerinde görüyorlar? “ dedi. Lahavle çekti yine de kendini toparlayamadı, arkadaşına teşekkür ederek ondan ayrıldı ve köyüne giden dolmuş güzergâhına saptı.
Güzel bir iş yaptığından emindi ama kendini beğenmiş kişilerin söz ve davranmalarına fena halde içerlemişti. Dolmuşa bindi, sevinmesi gerektiği halde sevinemiyordu. ”Bugün, güzel bir gün olacak!” demişti ama işler demekle güzel olmuyordu. İçine kasvet çökmüştü. Kadınların ve kuyumcunun, rahatsız edici söz ve davranışlarını unutmaya çalışıyordu ama unutamıyordu. Bütün bunları düşünürken yolu nasıl katettiklerini fark edemedi, şoför uyardı, köyüne gelmişti bile.
Dolmuştan indi, sürüsünün bulunduğu yere varmak için dik yamacı tırmanmaya başladı. Güneş, ateşten çıkmış iri bakır bir levha gibi dağa doğru sarkmaya başlamıştı. Seyretmeye doyamadığı bu görüntü de kasvetini dağıtmaya yetmedi. Ne olduysa kuyumcuda olmuştu. Adamlarda hem nezaket yoktu, hem de kusurlarını görmüyorlardı. Üstelik başkalarını kıskanıyor, onların inceliklerine tahammül edemiyorlardı.
Kısa sürede indiği yamacı şimdi yokuş olarak çıkıyordu. Hayat da böyle değil miydi?
Köpeği hızla koşarak geldi, kendisini karşıladı, kuyruğunu sallayarak etrafında turlar atıyor ve sevgi gösterisinde bulunuyordu, davarlar da melemeye başlamışlardı. Birden her şeyi unutmuş gibiydi.
Seslerden, arkadaşları onun geldiğini anladılar ve uzaktan birbirlerini selamlayarak sürüsünü sağ salim teslim etmenin işaretlerini verdiler. O da teşekkür ettiği mesajını verdi.
Akşam yaklaşıyordu, sürüyü ancak toparlayıp evlerine dönerlerdi. Her şeye rağmen bu akşam evde güzel bir sürpriz vardı. ”Bakalım hanım bu günü hatırlayacak mı?” diye mırıldandı.
Köpeğinin de yardımıyla manevralar yaptırarak sürünün yönünü evlerine doğru çevirdi. Köpek, bir taraftan geç kalanları hareketlendiriyor, sapanların istikametini tepki vererek düzeltiyor, diğer taraftan da sürünün arka taraflarına doğru koşarak gidip geliyordu, bunları yaparken daha uzağa doğru da sesli ikazda bulunuyordu. Başarılı olamayınca nihayet çobana yaklaştı, uyarmak için etrafında dönerek sürtünmeye başladı. Ancak o, sürünün yanında sanki yoktu. Köpeğin ısrarlı uyarlarını, sonunda fark edebildi.
Etrafı hızlıca kolaçan etti. Köpeğin uyarısını anlamaya çalışıyordu ki sürüden ayrılan bir keçinin, burundaki kayalar üzerine çıktığını, oradaki bir fidanın en tepe filizini yemeye çalıştığını gördü. ”Ne haylaz bir hayvansınız siz yahu! Akşam saati otlanmaya başlar, hiç uzanılmamış filizlere uzanırsınız, bir de kendi başınıza olmayı seversiniz ki!” dedi ve tebessüm etti. Keyfi yerindeydi.
Keçiyi usulünce birkaç kez çağırdı ama karşılık bulamadı. ”Haydi be, uğraştırma, işimiz var, şimdi eve geç kalacağız.” dedi.
Çabaları fayda vermiyor, keçi yayılmaya devam ediyordu. Eğilerek yerden bir taş aldı ve ürkütmek için keçiye doğru fırlattı. Bunu bir kaç kere tekrarladı ise de netice alamadı. Keçi cinsinin azimkâr ve inatçı olduğunu herkesten daha iyi biliyordu ama bunu biraz fazla görerek sinirlendi. Yerden aldığı taşı daha sert ve hızlı bir şekilde keçiye doğru attı. Ne de olsa bu tür işlerde antrenmanlı idi. Bu sefer attığı taş, keçinin tam da başına isabet etti. Taş değer değmez keçi öyle bir ses çıkardı ki, feryadı dere içinde yankılanırken acısı da aynı şiddette kendi yüreğinde karşılığını buldu. “Eyvah!” diye bir çığlık attı. Çobanın çığlığı ile keçinin feryadı birbirine karışmıştı. Sesi duyan etraftaki diğer çobanlar, korku ve telaşla hemen arkadaşlarına doğru koşuşmaya başladılar.
Keçi, aldığı darbenin şiddeti ile sert bir şekilde kayadan aşağıya düştü. Feryat ederek dağın sarp yamacından süratle yuvarlanmaya başladı. Yuvarlanırken çıkardığı ses, akşamın sükûnetinin çöktüğü ortamda, çarptığı her cisimden yankılanarak tekrar dağlara aksediyordu. Can bu, hayvan için de aynı, insan için de aynı değil miydi? Farklı olan ne idi ki? Tutunma gibi bir yeteneğe sahip olmayan keçiyi durduracak, önünde bir engel de yoktu. O yuvarlanıyor, çoban da arkasından yetişmek için ayakkabısının yan tarafını toprağa vererek hızla yamaçtan kayıyordu. Diğer çobanlar da onun peşinden aynı şekilde kayarak olay yerine doğru iniyorlardı.
Öyle bir an geldi ki; keçiden ses kesildi. İşte o zaman, tam anlamı ile yıkılmıştı. Dizlerinin bağı çözüldü, umudunu yitirdi ve olduğu yere yığılıverdi. Ona göre her şey kıymetli idi. ”Ne olacak, nihayet o bir hayvandır!” diyemezdi, bugüne kadar da dememişti zaten. Keçi, kendini bırakmış, serilmişti, o ise gözyaşlarını tutamıyordu. Bir cana sebep olmuştu. Gün boyu, çocuklarından çok onları görüyor, onlarla beraber oluyordu. Sürüdekileri birer hayvan olmanın ötesinde kendisine bir emanet biliyor, onlar için sorumluluk duyuyordu. Arkadaşları teselli etmeye çalışıyorlardı ama o; “Olan olmuştur, çaresi de yoktur.” diyemiyordu!
Akşam oluyordu, karanlık çökmeden evlerini bulmaları gerekirdi. Yaşadığı şoku atlatana kadar arkadaşları yanından ayrılmadılar, ancak karanlık bastırmadan herkes evinde olmak zorundaydı.
Sürüsünü ahıra götürdü, ilk şoku atlatsa da olay gözünün önünden bir türlü gitmiyordu. Hayat devam ediyordu, biliyordu. Davarların yemliklerini suluklarını kontrol etti. Piston gibi göğsünü zorlayan duygularını iradesiyle bastırmaya çalışıyordu. Son kontrollerini yaptıktan sonra ahırın kapısını kapatıp evine çıkmak için geldiği merdivenin daha ilk basamağında yığılıp kaldı, bitap düşmüştü. Dizlerinde derman kalmamıştı. Keçinin feryadı hala kulaklarında yankılanıyordu. Eee! Kolay değil, gözünün önünde bir can gitmişti.
Merdivenleri zor çıktı.
Akşam olduğu için aile efradı toplanmış, sofra kurulmuş, herkes aile reisini bekliyordu. Selam verdi, selamı alındı. Halinden belli ki; bir şey olmuştu. Meraklı bakışlarla bir açıklama bekleniyordu. Ama onun konuşmak içinden gelmiyordu. Ev halkının her biri bir psikolog gibi birbirini iyi tahlil ediyordu. Bekledikleri cevabı alamayınca evin hanımı, kendisinin deyimi ile evin sultanı:
“Bir şey söylemeyecek misin, bu ne hal, ne oldu?” diyerek sükûneti bozdu.
Bir şey demese de olmazdı. Biliyordu, ne olduğunu anlamak için ısrar edeceklerdi.
“Tamam, merak edecek fazla bir şey yok. Bugün biraz karışık geçti günüm, yani zikzaklı. Bir sevinç, bir hüzün, bir sevinç, bir hüzün! İşte öyle.” dedi. Sonra da ayrıntılara girmeden olup bitenler hakkında bilgi verdi.
Keçinin feryadını anlatırken kendini tutamadı. Herkes, dağ gibi adamın sarsıntısını seyrediyordu. Etkilenmemek mümkün değildi. Bir süre ortalığa hüzün hâkim oldu. Sakinleştikten sonra elini yüzünü yıkadı, zor da olsa kendini toparlamaya çalıştı.
Yemekler yendi, çaylar içildi. Her şey bir kekre geliyor, tadını alamıyordu. Eve de kasvet çökmüştü. Her işin, vaktinde yapıldığı zaman bir değeri vardı, bunu biliyordu. Aldığı hediyeyi şimdi vermezse yaptığı iş yerini belki de bulmayacaktı. Metin ve örnek olması gerekirdi. Çocuklar da bu incelikleri öğrenmelilerdi, aksi halde nasıl öğreneceklerdi? Aslında kendisi de ilk defa böyle dişe dokunur bir iş yapıyordu. Bugüne kadar çocuklar böyle bir şeye hiç şahit olmamışlardı. Bu ilk olacaktı. Kararını verdi, hediyesini takdim edecekti. Yorgun bir sesle:
“Herkes gelsin buraya, söyleyeceklerim var.” dedi. Evde bulunan herkes sofada toplanınca gündüzden almış olduğu hediyeyi cebinden çıkarttı:
“Hayatımda ilk defa evimizin sultanına yani annenize yani eşime, evlilik yıldönümü hediyesi alıyorum.” dedi. Herkes birbirine baktı. O devamla; “Garibinize gitse de, ben zorlansam da artık ona “eşim” diye hitap edeceğim. Yanlışları hayatımızdan çıkarmak için bir yerden işe başlamak zorundayız. Yoksa hiçbir iyi iş yapmaya, hiçbir güzel söz söylemeye fırsat ve cesaret bulamadan bu dünyadan gideriz. Kimse de arkamızdan ‘Şu işi de yapacaktı!’ demez, diyemez, dese ne olacak ki? Ortaya çıkmayan bir işi kim nereden bilecek ki? Güzellikleri biz yaşayacağız, bizler yaşatacağız. Güzelliklerin yaşanmasını herkes başkasından beklerse o hiç yaşanmaz. Her insan, arkasında, küçük büyük, az çok unutulmaz hatıralar bırakmalıdır ki bıraktıkları ile anılabilsin. Bu dünyadan göçenler, iyi veya kötü hatıralarla anılırlar. Hayat bunu gerektiriyor. Yoksa insanlar çabuk unutulurlar.” dedi. Sonra da eşine dönerek: ”Sana bu alyansı aldım, sürekli gözünün önünde olsun, onu gördükçe mutlu olasın diye. Şimdi bu alyansı kendi ellerimle parmağına takacağım ki beni daha çok hatırlayasın!” dedi.
Herkes kısa süre bir şaşkınlık yaşadı ama mutlu da olmuşlardı, belli oluyordu. Bugüne kadar bu evde hiç böyle bir şey olmamıştı. Hatta dedelerinin, ebelerine ayaklarını yıkattığını, çoraplarını çıkarttırdığını, mestini giydirdiğini bilirlerdi. Tabir yerinde ise ailede büyük bir dönüşüm yaşanıyordu. Meraklı bakışlara o açıklık getirdi: ”Bugüne kadar bize ait olmayan bir kısım davranışlara inadına sahip çıkmışız, gereksiz yere savunmuşuz. Bilen adamın hali bir başkadır elbet. Köye yeni gelen şu genç hoca var ya; yemin ederim bize göre çok şeyler biliyor ve de doğru biliyor. Hediyeleşmenin güzel bir şey olduğunu, buna da en yakınımızdan başlamamız gerektiğini o salık veriyor. Elbet bir bildiği var, o da bir yerlerden öğreniyor. İşte bu hediye, benim öğrendiklerimin ilk meyvesidir. Sizlerin de güzellikleri hayatına sindirmesini, meczetmesini diliyorum. Şimdi herkes dinlenmeye, bugünlük bu kadar!” dedi.
Zorlansa da çok önemli bir iş başarmıştı.
El ayak çekildi, herkes dinlenmeye geçti. “Erken kalkmak için erken yatmak, dinlenmek ve sabah işe dinç başlamak gerekir!” prensibi herkes için geçerli olmakla beraber elinin emeği ile geçimini kazananlar için daha çok geçerli olduğunu biliyorlardı!
Olumsuzluklar, bugün yaşanan bütün güzellikleri ve sevinci tamamen silip götürmese de kara bulutlar gibi gölgelemişlerdi. Şehirde yaşadıkları bir tarafa, o dehşetli anı bir türlü unutamıyordu. Bitap düşmekten ve sinir harbine yenik düşmüş olmaktan olacak ki, bir müddet sonra uyuya kaldı. Sabaha kadar sayıklamak suretiyle mutsuzluğunu geceye ortak etti.
Sabah kalktığında ilk aklına gelen, dün akşamüzeri yaşanan olay oldu. Bu daha ne kadar devam edecekti, bilmiyordu. Aslında sıkıntısı bir değil ikiydi. Sürünün bir ortağı vardı. Onu da bilgilendirmesi gerekiyordu.
Sürüyü ahırdan çıkardı, yola koyuldu. Yurtdışından yeni izine gelmişti ama söylemeden edemezdi, meraya giderken ortağının evinin önünden geçti ve ”Müsait olduğun bir vakitte görüşmemiz gerekir.” diye ona seslendi.
Hayatın devam etmesi, kader, işte buydu!
Öğle saatinde, dinlenme yerinde toplandıklarında, yanında çocukları ile birlikte ortağı çıka geldi. Ellerindeki çıkınları zor taşıyorlardı. Belli ki bugün öğle yemeği ortağındandı. O da değişiklik olsun diye şehre gitmiş, yemekler yaptırmış, köylerinde henüz yetişmemiş meyvelerden alarak bir ziyafet hazırlamıştı.
Sofra kurulurken çobanın huzursuzluğu depreşmeye başladı, kendisini zor tutuyordu. Hep beraber sofraya oturuldu, o duramadı: ”Konuşmamız gerek!” dedi. Ortağı, yemekten sonra konuşabileceklerini söylese de: ”Hayır, şimdi konuşalım.” diye ısrar etti. Ne konuşacağını kimse bilmiyordu. Kiminin elinde ekmek, kiminin elinde kaşık öyle kalakaldılar. Çaresi yoktu, huzursuz olmanın da âlemi yoktu. O da “Peki konuşalım, ne diyeceksen söyle bakalım.” dedi.
O, bir gün önce akşam saatinde yaşananları anlattı, sonra ilave etti:
“Bakınız, biz ortaklaşa bir iş yapıyoruz, ben sana zarar verdim. Ben düşündüm; sana verdiğim bu zararı tazmin etmem lazım. Ben çok huzursuz oldum.” dedi.
Olayı dinleyen ortağı: ”Senin, bu keçinin bedelini ödemen gerekmez. Evet, biz ortağız ama bu sürüye her şeyi ile ortağız. Bu bir kazadır, buna benzer durumlar her zaman olabilir. Bunları konuşmanın gereği bile yok. Şimdi yemeğimizi yiyelim. Ben, gönül rızam ile senden hiçbir şey istemiyorum, şimdi yemek saati, haydi bakalım yemeğe.” dediyse de onu ikna edemedi.
“O zaman müftülüğe gidip soralım.” dedi.
Ortağı: “Tamam, gider sorarız, madem öyle istiyorsun, şimdi yemeğimizi yiyelim, uygun bir zamanda gider sorarız. Sormaya gerek yok ama seni ikna edemem ben!” dedi. O, illaki ‘bugün soralım’ diye ısrar edince ortağı da ister istemez kabul etti.
Yemek yendikten sonra ortağına; ”Haydi gidiyoruz.” diye tutturdu. Çaresi yoktu, bu iş çözülmeli idi. Ortağının arabasına binip beraberce müftülüğe vardılar.
O ona dedi “Sen anlat!”, öbürü öbürüne dedi “Sen anlat!”. Sonunda ortağı; “Tamam ben anlatayım.” dedi, sonra da olayı, kendisine anlatıldığı gibi anlattı ve:
“Ben yurt dışında işçi olarak çalışmaktayım, tatile geldim. Bu, benim çocukluktan beri arkadaşım, birbirimizi çok severiz ve birbirimize güveniriz. Birkaç yıldan beri, ben parasını veriyorum, arkadaşım, köyümüzden ve çevreden toplayabildiği kadar kuzu ve oğlak satın alıyor. Diyeceğim odur ki; sermaye benden, çobanlık arkadaşımdan olmak üzere Kurban Bayramı’na kadar bu davar sürüsünü besliyor, bayram öncesinde satıyoruz, bütün işleri arkadaşım yapıyor, neticede parasını ortaklaşa bölüşüyoruz. Yıllardan beri böyle devam ediyoruz. Bu sürü de aynı minval üzere meydana gelmiştir. Çobanlıkta usuldür, sürü, taş veya sopa yardımı ile yönlendirilir, toparlanır. Olayı size anlattım. Şayet benim bir hakkım da varsa helal ediyorum. Fakat arkadaşım bunu kabul etmiyor, ben de kendisinin, keçinin bedelini bana ödemek istemesini kabul etmiyorum.” deyince çoban orada söze karıştı: ”Ama farklı bir durum var ortada; ben o keçiyi, bizzat yanına varmak suretiyle çevirebilirdim. Ben tembellik ettim, taş attım ve hayvanın ölümüne sebep oldum, bu yüzden benim, o keçinin bedelini ödemem gerekir.” deyince orada bulunanlardan birisi:
“Hâlâ kıyametin neden kopmadığını şimdi daha iyi anlıyorum!” dedi.

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Irak temsilcisi

Başın üstün duman aldı
Bu ne acı,bu ne haldı
O dağların kime kaldı
Başın sağ olsun Hocalım.

Ömrün günüm zülmet oldu
Kan ağlayan millet oldu
Katliamın kismet oldu
Başın sağ olsun Hocalım

Ormanların kanla doldu
Bebeklerin donub soldu
Üfükların saçın yoldu
Başın sağ olsun Hocalım

Feryadına çatamadım
Hep ağladım yatamadım
Hiç aklımdan atamadım
Başın sağ olsun Hocalım.

Bebeğini boğdu gelin
Ermeniden doğdu gelin,
Ölmüşse de sağdı gelin
Başın sağ olsun Hocalım

Ermeninin babası çok
Eşin satar namusu yok
Bu dert bize saplanan ok
Başın sağ olsun Hocalım

Türk olmakdı günahımız
Açılmasın sabahımız
Koy yok olak biz hepimiz
Başın sağ olsun Hocalım.

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Irak temsilcisi

Şehrimde yok adalet
Çekiyoruz sefalet
Bunun adı rezalet
Adalet varmı burda?

Hakime düz söyledim
İnanmadı neyledim
Kime kanun öğredim?
Adalet varmı burda?

Boğuldum yok nefesim
Kalmayıb hiç hevesim
Susturulur hakk sesim
Adalet varmı burda?

Mamurlar duymaz seni
Bir insan saymaz seni
Rahat da koymaz seni
Adalet varmı burda?

Nasıl hayallar kurdum
Koşub kendimi yordum
Her gün haksızlık gördum
Adalet varmı burda ?

Çekib gedecem daha
Umutmu var sabaha?
Astar yüzünden paha
Adalet varmı burda?

Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Irak temsilcisi

Mehmet Şerif ( MİHRİ )
1903 – 1942

Irak’ta Erbil şehri dünyanın en koca ve eski bir şehridir, bu nedenlede aynı Şehirde bir çok kocaman ve ünlü adamlar gözlerini orada açmışlardır .. Kalesi gibi yüksek dövlet adamları .. Bilime ve Eğitime hizmet gösterenler .. Siyaset ve Dinsel adamlar ve sonu gelmeyen Ses sanatçısı ve müzisyen gönlü nazik şair insanlar ve sayıya gelmeyen Edebiyat dallarında çalışan ve mekam içinde bişen ve kavranan ve eşleri bulunmayan, onları dinleyen insanların kafasını karıştıran adamlar bu yüksek kalede gözlerini dünyaya açmışlardır ve bütün dünyayı gezip bilim ve diyanet adamları bilim ve İrfan dağıtmışlardır başkalarına .. İşte budur İhsan DOĞRAMACILAR .. Şeyh Cercis ERBİLLİLER .. Garibiler .. Hac Esatlar .. Müezin ZADELER .. Alamdarlar … Küçük Molalar .. Ebü Bekirler .. Şahabalar .. Mişkolar .. Arslanlar .. Efendiler .. ve çok sayıya gelmeyen ünlü aileler örneğin Kasaplar, Doğramacılar, Altıparmaklar, Sakkalar, Sebzeçiler, Allah Verdiler ve bir çok sayıda unuttuklarım ünlü aileler bu kocaman Erbil Kalesinde gözlerini dünyaya açmışlar ve tüm dünyayı şaşırtarak insanlar ve eşleri bulunmayanlar gelip göçtüler oradan, bu kocaman Kalede yaşayıp hayatlarını sona erirken tekrar Erbil topraklarına verilmişlerdir .. işte Müezzin Zadeler (Alamdar ve Bayraktarlar) ailesinin bir ünlü şairini tanıtmak istiyoruz aziz ve sevgili Azerbaycan okuyucularımıza, oda Türkmenin ölmez şair ve makam şünasi sesi bülbül (Şerif Molla İbrahim El- Hanefi)’dir önceden kendine (Mehmet Şerif) soy adı vermiştir sonradan da (Mihri) lakabını kendine daha uygun görmüştür ve bu soy adıyla mahles olarak şirlerinde kullanmıştır.
Benim amacım bu şair öz kanımdan ve soyumdan olduğunu ve öz amcam oğlu olarak biliyorum, ama başka milletler özellikle de bizimle yaşayan milletler kendilerine onu mensüp etmişler iyi ve yetenekli olduğundan dolayı kendilerine mal etmek istiyorlar, ama bence bu bir heyal olmuştur onların kirli pılanlarında ve gerçekleri hepsini ortaya koyup her kes bunu bilmeleri gerekir.
Gençliğinden hiç hayır görmeyen (Mehmet Şerif) asıl adı (Şerif Molla İbrahim Molla Abdullfetah molla Mehmet molla Abdulla Süreyadır) ama tanılmış (Mehmet Şerif), sonradan soy adını özelliklede mahlesini (Mihri) kullanmıştır .. Bu değerli şair (1903) yılında Erbilin yüksek kalesinin Tekkiye küçesinde gözlerini dünyaya açmıştır, (Şerif Molla İbrahim) bir dini aile ortamında büyüdü ve eğitim aldı, Atalarından kalan Büyük Kale Camisinde bulunan Hücrelerde babası (Molla İbrahim) ile amcası (Molla Emin)’lere emanet bırakılan kitaplar içinde kendini görüp ve çok güzel ve dinsel ilkelerle kendini büyütmüştür. (Mihri) hale yedi yaşını doldurmadan dini ve mantik kitaplar arasında büyüdü ve değişik bir çok felsefeler öğrenmiştir. (1910) yılında ilk okula kayd oldu, ama (1914) yılında birinci dünya savaşı nedeniyle mecbüren okulu bırakmak zorunda kalır çünkü savaş nedeniyle okullar kapatılmıştır.
Böylece (1915) yılında tekrar döner atalarının Hücrelerine ve orada ciddi eğetimine başlar. Bu Hücrelerde okunan kitaplar örnek alırsak bir çok konuda kitaplar bulunmaktaydı onlardan : Sarf, Nahu, Fikeh, Hanefi tariketinin ilkeleri, Mantik, Tecvit bilimleri ve bir çok bilim ve din kitaplar bulunmaktaydı, söz gelişi olarak bir gün (Tam 1961 yıllarında yaşım 10 yıl idi) Molla Emin Atam kütüphanedeki kitapları benim boyumla ölçtü dört boyum ölçüsünde çıktı o dönemlerde benim boy ölçüm 135 cm. İydi.
(Mihri) babasının gözetiminde hücrede (sarf, nahu, hanefi mezhebini) iyice öğrenir ve başarı ile Kütüphanede bulunan temel kitapları tamamlar. Sonradan (1920) yıllarında (Mühri) bu kadar yetinmedi belki de (Şeyh Yunus Efendi)’nin hizmetinde bulunup ve ( konuşma ile fikih bilimlerini – Adap usul ve temelleri ve Münazere derslerini ) ondan öğrenir. O dönemlerde ( Şeyh Yunus Efendi ) baş katip olarak ( Erbil Adliyesinde ) görevli idi. ( 1925 ) yılında bilim ve marifet arıyan ( Mehmet Şerif ) Kerküke uğrayıp ( Molla Tahir – Hanaka Müderisi olarak ) ondan da Astronomi bilimi öğrenir.
Sonradan tekrar Erbile dönüp tam ( 1928 ) yılında Şaklava ilçesine gider ( Molla Sadık ) yanında bir öğrenci olarak kalır dek ( Cemi El- cevami-i ) tamamlar.
( 1932 – 1933 ) yılları arasında ( Molla Abubekir Efendi ) gözetiminde Erbil kalesinin büyük camisinde bulunan Medreseden Mollalık izni alır, bu Medresede ayni Kale Hücresinde bulunmaktaydı, bu hocada Erbilin ünlü adamı ( Küçük Molla ) adında tanılmıştır ..
Küçük Molla ona izin vererek direk ( Hac Salih Yegen ) Camisinde İmam Hatip olarak atandı .. Gündüzleri (Erbil Adliye) Daireside Memur olarak çalışır.
(1937) yılında (Irak maarif Bakanlığının) isteği üzere köy ve kasabalarda bulunan camilerdeki boşlukları doldurmak için bir gurup izinli Mollaları Bağdada çağırılır bu izinli mollalar arasında da (Molla Şerif İbrahim) da bulunur .. Bu gurup icazeli Mollalar Bağdatta bir genel sınav sonucunda … Başarlı olanları Hoca adresini kazanırlar ve (Mihri) de başarlı olanlar arasında bulunur, böylece Hocalık diplomasını alıp (Süleymanye şehrinin Maarif Müdürlüğüne bağlı olan Karadağ İlçesinde) Öğretmen olarak atanır. Dört yıl orada hocalık yapar ve sürekli Süleymaniye’ye baş vurduğu için ünlü Kürt şairler ile samimi dostluk yapar onlardan : büyük Kürt şairi Piremert, Kanii ve Molla Mehmet Beyhut ve bir sürü mektup aralarında yazışıp ve birbirlerine yazdıkları mektuplarda şiir görüşleride bulunmaktaydır. (daha&helliip;)

Neden sevdin diye soran birine
Bu soruya cevap var mıdır dedim…
Planlar yaparak seven birine
Sevda esintisi yar mıdır dedim…

Belki ben mecnunum anlamıyorum
Aklım havalarda sallamıyorum
Bir başka yüreğe dalamıyorum
Her sevda alem-i nar mıdır dedim…

Canımı canana verdim apardı
Kalbim ibadette ona tapardı
Bir güldüm zalimce kolum kopardı
Her aşık dillerde car mıdır dedim…

Sormayın aşığa aklı nerdedir
El içre rüsvadır, gökte yerdedir
Yüce Allah bilir belki serdedir
Tanrının verdiyi ar mıdır dedim…

29.07.2016