Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalı

Blog

  • Rəhim MEHNƏT.Yeni şeirlər

    rm

    NƏ GÖZƏL

    Bir sevginin qucağına sığınmaq,
    İyləyib ətrini çəkmək nə gözəl.
    Xəyalından, fikirindən pay ummaq,
    Sarılıb cısmini bükmək nə gözəl.

    Həsrətinə alışmağın gözəldi,
    Röyasına qarımşağın gözəldi.
    Küsüb tez də barışmağın gözəldi,
    Yaxasında çiçək əkmək nə gözəl.

    Sarı simi inildəyən eşq sazı,
    Ürəkləri ofsunlayan avazı.
    Məhəbbətlə hecalanan hər yazı,
    Misra-misra qala tikmək nə gözəl.

    Sədaqətdir çoxu, azı dünyanın,
    Ləyaqətdir qışı, yazı dünyanın.
    Özündən də bu narazı dünyanın,
    Sevib şərbətini içmək nə gözəl.

    28.11.2015

    BU ŞƏHƏR və SƏN

    Bu şəhərin sən qoxuyan,
    Həsrət dolu küçələri.
    Uzaqlardan seyr eləyib,
    Köks ötürüb neçələri.

    Keçdiyimiz bu küçələr,
    Sənlə, mənlə, yol gedirdi.
    Hər dönəndə, hər dalanda,
    Bir birini itirirdi.

    İldırımın ah naləsi,
    Külək yolan yarpaqların.
    Yol kənarı çıraqların,
    Pıçıldayan titrək səsi.

    Sən yadıma saldın yenə,
    Həm gündüz, həm gecələri.
    Bu şəhərin sən qoxuyan,
    Həsrət dolu küçələri….

    27.11.2014

  • Eldar Nəsib SİBİREL.”Şair Haqq yolunda…”

    12226329_1478059319170065_2045167731_n

    Ey medal ölüsü, təltif ölüsü,
    Ey şöhrət ölüsü, tərif ölüsü,
    Misranı beynimə mismarlama gəl.
    Bu gün dilin üstə can verən sözü
    Əl altdan sabaha ismarlama, gəl.

    Səsin öz başına düşməsin, qağa?
    Köksün öz qəlbinə genmi, darmı-gör.
    Sabah bu vətəndə dəfn olunmağa
    Qəbrinə bir qarış torpaq varmı? gör.

    Aldığın təltifi köksünə sıxıb,
    Yamanca ayırdın özünü xalqdan.
    Sənətə bir qazanc yeri tək baxıb,
    Haqqı taptalayıb, danışdın haqqdan.

    Mədənə bağlandı qəlbin, ürəyin
    Səsin qəlbindən yox, qarnından gəlir.
    Unutma bu xalqın duzu, çörəyi
    Getməz, belə getməz burnundan gələr.

    De, şairlik hara, məddahlıq hara?!
    Kimdən bu xislətə inam dilərsən.
    Şair xalq yolunda çəkilər dara.
    Sənsə xalqı satıb, hökmüdarından
    Mükafat dilərsən, ənam dilərsən.

    Gedər bu var-dövlət, ürəyin bir vaxt
    Səni öz içindən haraylar, səni……
    Adam tək ağ günə çıxartdı, ancaq
    Şair tək öldürdü saraylar səni.

    Ey məddah, ey yaltaq, çəkil kənara.
    Haqqın şairinin qoy səsi gəlsin.
    Ölü ilhamını get, göm məzara
    Bahar ilhamların nəfəsi gəlsin.
    Şair öz xalqının olar içində
    Şair öz xalqının ölər içində.

    28.01.1999.

  • Elnur RƏSULOĞLU.”Gözəl!” (Qarğışnamə)

    et

    Qız adın daşımaq səninçün deyil,
    “Qızlıq dünyası”na ləkəsən, gözəl!
    Görüm bu dünyada ömrün uzunu
    Kədərli olub dərd çəkəsən, gözəl!

    Kar olsun qulağın, lal olsun dilin,
    Tökülsün saçların, əyilsin belin.
    Getsin, qayıtmasın geri sevgilin,
    Gözünü yollara dikəsən, gözəl!

    Bütün bədənini bürüsün irin,
    Uzaqdan “gəl” desin qartmağın, kirin.
    Ağlaya-ağlaya əzizlərinin
    Ağ kəfənlərini tikəsən, gözəl!

  • Nail DAĞLAROĞLU.”Bu dağların hər havası gözəldi”

    n

    Əziz dostum Rafiq Tağıyev məndən soruşdu ki, Dağlarda havalar necədi? Məndə bu cavabı yazdım.

    Əziz dostum, soruşursan dağları,
    Bu dağların hər havası gözəldi.
    İşlərini başa vurub bağları,
    Xəzan vurub yarpaqları xəzəldi.

    Qar ələnib elə bil ki, qocalıb,
    Qocalıqdan gözümüzdə ucalıb.
    Səmadakı buludlardan bac alıb,
    Boyüklüyü taa qədimdi əzəldi.

    Anamızdı, Atamızdı bu dağlar,
    Hər fəsilin, hər havanın yeri var.
    Nail deyər tükənməyən arzular,
    Dağlar üçün müqəddəsdi, özəldi.

  • Mais TƏMKİN.”Çətindi”

    10646868_273655359498567_6620189188081019440_n

    Hər kim ki dərd-qəmə eyləsə vərdiş,
    Güləmməz üzünə dövrani-gərdiş.
    Bir insanda oyanmasa dirçəliş,
    O insanın cəhaləti çətindi.

    Ağlın varsa, ləkə yaxma ad-sana,
    Qoy gülməsin qohum sənə, yad sənə.
    Daldalarda qeybət qıran insana,
    Aşkar demək həqiqəti, çətindi.

    Sən sözü de, söz içində bişənə,
    Məzəmmət kar etməz sözdən şişənə.
    Nəsihət anlayıb, başa düşənə,
    El tənəsi, el töhməti çətindi.

    Namərdi bir anda məhv etmək asan,
    Səbr etmək müşküldü, səhv etmək asan.
    Düşmən zərbəsini dəf etmək asan,
    Dostun dosta xəyanəti çətindi.

    Haqq sözümü bəyan edim bir daha,
    Tülkülər önündə susub şir daha.
    Fitnəkar insanın qadir Allaha,
    Saf sevgisi, məhəbbəti çətindi.

    Şairsənsə, söz bağından inci dər,
    Mənasız söz qəlb ağrıdar, incidər.
    Mais Təmkin, yaratmasan incilər,
    Yaşatmağın bu sənəti çətindi .

  • Elnur ABDİYEV.Yeni şeirlər

    e

    * * *

    Şair çəmən-çəmən uçan kəpənək,
    Güldən şirə əmən bal arısıdır.
    Kim deyir,sözünün əri ol ərtək,
    Şairlər sözünün lal qarısıdır.

    Əlində deyil ki, taleyi sözün,
    Sən onu yazmırsan,o yazır səni.
    Bəzən unudursan,özünü özün,
    Özündə olmasan,o tapır səni.

    Ünvanın soruşsan,sor haralıqdan,
    Sakindir,sükunət deyildir yeri.
    Bir də görürsən ki,qanqaralıqdan,
    Doğulur dünyanın ən gözəl şeri.

    Hikməti bilinmir,hikmətsiz deyil,
    Nədir hallandıran qəlbimdə sözü?
    Nəticə vardırsa,səbəbsiz deyil,
    Elə nəticədir,səbəbin özü.

    Bunu dərk edirəm,o mənlik deyil,
    O mənim mənimin qışqırtısıdır.
    Şairi eşqinin yol yoldaşı bil,
    Şeirsə, Allahın pıçıltısıdır

    * * *

    Sənə sənsizlikdə hey öyrəşirəm,
    Adına sözümlə heykəl yonuram .
    Özümə dönəndə özgələşirəm,
    Özümdən dönəndə özüm oluram.

    Kədər hər gün oyur,ruh-ruh vücudu,
    Sevgimdən zamana başdaşı yonur.
    Həsrətin gözümdə can verir budur,
    Sənsizsə ruhumun yaddaşı donur.

    Özün düşünənlər bizi nə anlar?
    De,daşlar su haqda fikirləşirlər?
    Özünə dönəndə özü olanlar,
    Özündən dönəndə özgələşirlər.

  • Əlirza HƏSRƏT.Yeni şeirlər

    11149420_814346961975030_7057312539619506005_n

    DOSTLARIM

    Dost sözü dilimdə müqəddəs andım,
    And içib,elə dost oduna yandım.
    Ömrün etibarı,ilqarı sandım,
    Dost üçün canından keçən dostları.

    Bir dost ətəyidir hər sevən ürək,
    Üz tutan,əli boş dönməsin gərək!
    Dünyanın ən gözəl hədiyyəsi tək,-
    Sevən ürəyimə köçən dostlarım.

    Bu necə sevgidir,bu nə pir elə?
    Dost qəmi adamı əridir elə.
    Ruhumun ibadət yeridir elə,-
    Ölüm aramızdan seçən dostlarım.

    QƏRİB AYAQ İZLƏRİ

    Yolların göz yaşıdır,
    Qərib ayaq izləri.
    Bu yolun harasında,-
    Durub sayaq izləri?

    Ah bu mizrab-sim belə,
    Görməyib tilsim belə.
    Bu yollara kim belə,-
    Vurub dayaq izləri?

    Şam tutub dərd-sərimdən,
    Ruhum çıxır tərimdən.
    Bu yumruq əllərimdən,-
    Getməz bayraq izləri.

  • Kənan AYDINOĞLU.”Qədəmin atanda yenə də qadın”

    Photo Kenan

    Səhərlər narahat boylanan günəş,
    Ovsunlu baxışla yenə oyanar.
    Fəqət dodağından bir kəlmə çıxsa,
    Bu dünya qayğıya, nura boyanar.

    Qədəmin atanda yenə də qadın,
    İsinir qəlblərdə yad olan hisslər.
    Bir anda dərdini qəlbə söyləyir,
    Sevincdən, fərəhdən şad olan hisslər.

    Bir günün sevinci, fərəhi demə,
    Alta-alta yazılan şerə dəyərmiş.
    Ömrümdə özüm də bilməzdim ki, heç,
    Önündə təbiət başın əyərmiş.

    Keçdikçə ömürdən günlər qatar tək,
    Qayğılı gözləri arayır nəsə.
    Ürək həssas olur bir uşaq kimi,
    Dodaqdan süzülən adi bir səsə.

    Solsa pianonun üstündə güllər,
    Qadın nəfəsindən oyanacaqlar.
    Hüsnünə tamaşa etməkdən ötrü,
    Gəlib dəstə-dəstə dayanacaqlar.

  • Şəhanə CƏFƏROVA.”Mənim ürəyim”

    SC

    Bu həyat çox canımı sıxır.
    Sevgimi başqaları yox, sənin baxışların yıxır.
    Niyə səni sevməyim boşa çıxır.
    Dözə bilmir acılara mənim ürəyim!!
    Səhvmi edirəm səni sevməklə?!
    Gözlərim kor olmuş yalnız səni görməklə.
    Bəlkə də sən düz edirsən getməklə.
    Döyünmək istəmir mənim ürəyim!!
    Bilmirəm məni sevirsən?!
    Bəlkə də mənə yalan deyirsən…
    Deyəsən mənim qismətim sən deyilsən.
    Hər şeyə çox tez inanır mənim ürəyim…

  • Elçin Azər SÜLEYMANOV.”Leyləklə Qazanın nağılı…”(Təmsil)

    Bu gün sizlərə danışacağım hekayə əsrlər öncə Aralıq dənizində yerləşən Kipr adasının Beşbarmaq dağlarında zəhmətinə bəhrələnən Leylək dəstəsində yaşayan ana leyləyin hekayəsidir…
    Leyləklər aramla illərdən bəri Beşbarmaq dağlarının zirvələrində zəhmətləriylə səbət qurur, yaşayırdılar.İctimai , sosial-bəşəri düşüncələriylə bütün insanlığa dərs verirdi leyləklər…
    Həyat elə gözəllikləriylə onları sevindirir, gələn xəzan yeli onları üzgün edir , qışda isti ölkələrə köçəcəklərindən xəbər veridi.Bununla Beşbarmaq dağları bir fəsli onlarsız sanki, çılpaq zirvəsində yalnızlığının yorğunluğu ilə uğuldayırdı…Bu aramla həyat Leylək dəstəsində davam edirdi…Onlar müqəddəs Məkkə, Mədinə torpaqlarına qədər isti ölkələrə səfər edir, soyuq qışı orda keçirir, halalıqlarıyla yaşayırdılar.Bu müqəddəs torpaqlara hər il səfər etdiklərindən adlarının qarşısına toplum Hacı sözü əlavə etmiş , onlara hacıleylək adını vermişdilər.Bu halal quşlar heç zaman harama əl uzatmır , haqsızlığa səbrləriylə sinə gərirdilər.Çünki, səbir vicdanın aynası ,təlim və tərbiyə onun açarıdır…
    Bir gün gələn qış küləyi yenə hacıleylək dəstəsini Beşbarmaq dağlarından köç etməyə vaqe etmişdi… Qoca leylək yumurtalarını qanadlarına alıb, uçmaq istərkən bir yumurta fərqinə varmadan səbətə düşmüşdü… Üstəlik yumurtaları çox olduğundan yemək qazanını bu il özüylə götürməyəcəyini ona dedi.Bu o qazandı ki, sahibsizlikdən pas atmış çürüyürdü.Ana leylək onu qanadlarıyla Beşbarmaq dağlarının zirvəsinə qaldırıb səbətinin yaninda yer etmiş, onu çürüdən paslarını təmizlətmiş, hər gün onu ehmalca yuyub, qurulayıb qazan etmişdi…Amma bu dəfə yaşlaşan ana leylək yumurtalarını ancaq özüylə isti ölkələrə götürə bilərdi…Bununla qazan xəbisliyindən əl çəkməyərək,ana leyləyin əziyyətlə çör-çöplə düzəldib yuva etdiyi səbətinin üstünə oturdu və “birdə burdan qalxmaram,qayıdanda qoy yuvasız qalsın”-dedi.O elə oturmuşdu ki , ana leyləyin unutduğu yumurtanı əzmiş, yumurtanın içindəki ətcə balanı da öldürmüşdü.Səbətdəki leylək lələklərini özünə yapışdıran qazan özünü leyləyə bənzətmək istəmiş , kin və kinayəsindən düşdüyü boş qazanlığının fərqinə belə varmamışdı… Atalar demiş cücəni payızda sayarlar… Ana leylək leylək qatarıyla dincəlmək üçün arana enmiş, yenicə həyata boylanan ətcə balalarının sayındakı əksikliyin fərqinə varmış, dərhal balalarını qonşu leyləyə təhvil verib, üzü Kiprə-Beşbarmaq dağlarına sarı qanadlanıb yol almışdı…Haqqın qanadı bükülməzmiş; Bir zaman leylek qatarıyla gəldiyi yolu indi tək-tənha qayıdırdı unuttuğu balası uğruna…Haqqın yolunda nə qədər tək olsanda Allah səninlə olar bu yolçuluqda.Bu yolçuluq üçünsə ilk özünə inam lazımdır.İnam isə özünə güvənməkdən keçir…Oysa Hacı Leylək olaraq tək dönür fırtınalı havada göydən yerlərə baxır insanlığın çözə bilmədiyi düyünlər haqqında fikirləşir uzun günlərdən sonra uçub Beşbarmaqa çatırdı…Amma yazıq leylək nə bilərdi ki, onu burda da sınaqlar gözləyirmiş…Unutduğu ətcə balasını götürməyin ümidiylə gələn ana leylək nə bilərdi ki , içi boş qazan onun səbətini vəhşiliyi ilə zəbt edib ,üstəlik səbətdə qalan yumurtanı əzib öldürüb.Bununla yetinməyərək leylək lələklərindən kinayə ilə üzərinə yapıştırıb, səbəti ələ keçirərək mən LEYLƏYƏM burada mənim YUVAMDIR- deyib hamını aldadıb…Nə qədər desədə, bir atalar sözü var “el gözü tərəzidir”- deyə… (daha&helliip;)

  • Qabil ƏDALƏT.”Həsrətimə toy tutacam”

    Gecənin sənsizliyinə bűrűnűb…
    Mahnı bəstələyirəm
    Sükutun addım səslərini
    Notlara duzub.
    Həsrətimə toy tutacam Bu gecə….

    Divar kağızlarından qoparıb
    Gűl dəstələyirəm.
    Xatirəndən qopub dűşműş űmidlərlə
    Qol qaldırıb oynayacam,
    Həsrətimə toy tutacam Bu gecə…

    Arsızlığıma salıb
    Kədərimi űstələyirəm…
    Ətrin qalmış geyimlərini yuyub suyunu
    Yűz yűz vuracam
    Həsrətimə toy tutacam bu gecə…

  • Günel ƏLİYEVA.Yeni şeirlər

    12107261_1681684228734233_7942365331840835205_n (1)

    UNUDARSAN BƏLKƏ DƏ

    Gözlərimin rəngini,
    Tellərimin ətrini,
    Şeirimin hər sətrini,
    Unudarsan ,bəlkə də.

    Sevdiyin gülüşümü,
    Hərdən ərköyünlüyümü,
    Elə mənim özümü,
    Əzaba dözümümü,
    Unudarsan, bəlkə də.

    Könlümün həsrətini,
    Yoxluğunun dərdini,
    Sənlə ömrümə gələn
    Cəhənnəmin qəsdini,
    Çarəsiz bir xəstəni,
    Unudarsan ,bəlkə də. (daha&helliip;)

  • Günay HƏSƏNLİ.”Bir dəstə nərgiz içində bir bənövşə “

    Uzaq keçmişə qayıdaq, cəmiyyətin yarandığı ilk dövrə. İbtidai icma quruluşunda insanlar yavaş-yavaş təkamül prosesi keçir və təkmilləşməyə doğru yönəlir. Nəhayət daş dövrü, tunc dövrü gəlir. Daş dövründə insanlar qarınlarını doyurmaq üçün daş alətlərlə ov ediblərsə, tunc dövründə tunc alətlərlə ov ediblər. Hadisələr bir-birini əvəz edib, daha mükəmmələ doğru addımlayıb. Hər dövrün öz yenilikci adamları olub. Var olanı daha səmərəlisiylə, daha yaxşısıyla əvəz etməyə çalışanlar. Yenilikci sözünü hal-hazırda “yaradıcı adam” deyə cilalamışıq.
    XXI əsr, texnologiyanın sürətlə inkişaf etdiyi əsrdi. Çox şeyi texnologiyanın bizə verdiyi imkanlardan istifadə edib asanlıqla qurmaq, yaratmaq mümkündü. Amma elə şeylər var ki, onları yalnız insan təfəkkürü qurub, yarada bilir. Bunlara şairlər, rəssamlar, musiqiçilər və alimlər daxildir. Alimlər mərhələ-mərhələ elmlərini artıraraq alim olurlar. Bu birisilər isə İlahi istedad tələb edir. Yaradıcı insanlar Allaha yaxın bəndələrdir. Musiqiçilər yeni-yeni musiqilər bəstələyərək insan ruhunu xoş etməyi bacarırlar. Bəzən gözəl musiqilər əsrlərlə ömür qazanır. Şair öz hisslərini sözlərlə elə deməyi bacarmalıdı ki, başqa heç kim o cür deməmiş olsun. Bu əsl şairin bacarması gərəkəndir. Rəssam isə hisslərini rənglərlə, rəsmlərlə deyir. Elə bir tablo yaratmalıdır ki, ortaya çıxarmaq istədiyi bütün ifadələr həmin tabloda əks olunsun. Rəssamlar çox incə iş görərək, böyük qüdrətə sahib olurlar. Bir portret çəkərkən sifət gizgiləri o qədər dəqiq işlənir ki, rəsmdəki şəxsin həsrət çəkdiyi, əzab çəkdiyi, dalğınlığı, nigarançılığı və ya sevinci, xöşbəxtliyi asanlıqla sezilir. Gözlə görünməyən mücərrəd hesab etdiyimiz dərd, duyğu, əzab, sevinc və s. insani hisslər rəssamın o kiçik fırçasının ucundadır. Yalnız rəssamlar onu müəyyən edib, rəsmə köçürə bilirlər. Rəssamlar yer üzünə fərqli baxır, fərqli münasibət göstərirlər. Onlarda yaradılmış olan bütün varlıqlara xüsusi bir sevgi var. Rəssamlar ağacdan qopub düşmüş, saralmış bir yarpağı elə təsvir etməyi bacarırlar ki, sanki o yarpaq insan həyatından qopub arxada qalan bir gündür, bəşərin gözəlliyi olan hər hansı bir insanın, insanlar sırasından silinməsidir, dünyanın gərdişidir- yaradılış və son deməkdir. Rəssamlar bu cəsarətin, istedadın sahibləridirlər. (daha&helliip;)

  • Etibar VƏLİYEV.Yeni şeirlər

    MƏN DƏ QARABAĞLIYAM

    Azəriyəm, alqış olsun dilimə.
    İslam adlı, imanıma, dinimə.
    Qurban olum vətənimə, elimə.
    Yurdum Lerik dağ başında, dağlıyam.

    Lənkərandı, Masallıdı, Ləkidi.
    Bu Bakıdı, bu Gəncədi, Şəkidi.
    Bu vətəndi, torpağımın təkidi.
    Vətənimə, torpağıma bağlıyam.

    İmişli, Beyləqan,Quba, Qusarda.
    Salyanda, Şirvanda, Ağsu, Ucarda.
    Hər yer vətənimdi doğma diyarda.
    Mən də Naxçıvanlı, Qaradağlıyam.

    Şüşa həsrətimdi, sirdaşım olub.
    Qubadlı, Laçınım, göz yaşım olub.
    Xocalı qanımda yaddaşım olub.
    Ağdamlıyam, mən də Qarabağlıyam.
    (daha&helliip;)

  • Abbas SƏFƏROV.Yeni şeirlər

    Ağlayar

    Başımın üstünə pəri dolanır,
    Dünyamın xəyalı, bir qız ağlayar.
    Göylərin üzündə od tutub yanır,
    Ulduzlar sönübdü, aysız ağlayar.

    Boğulub qəhərdən, susub dillərim,
    Danışmır sözümü, daha sellərim.
    İtirmiş rəngləri, yaşıl cöllərim,
    Cüt gəzən sonalar, taysız ağlayar.

    Ürəkdən gülənlər,daha gülməyir,
    Sevgini duyanlar,daha duymayır.
    Ürəyi yananlar, daha yanmayır,
    Yetimlər qalıbdı, paysız ağlayar.

    Çiçək də yabanı, olub elə bil,
    Ürək də yabanı, olub elə bil.
    Dilək də yabanı, olub elə bil,
    Baharlar kecməyir, maysız ağlayar.

    Səsimə səs verin, itməsin düzəm,
    Küsmə sən, ey həyat, ucal yenidən.
    Bəxş eylə, səadət bizə, Yaradan!,
    Abbasın harayı, haysız ağlayar. (daha&helliip;)

  • Şəfaqət CAVANŞİRLİ.”Sevginin gözləri” romanının XXVI hissəsi

    Düşünməkdən Eldarın başı ağrıdı. Fidanın yatdığına əmin olduqdan sonra uzandığı yerdən qalxdı. Fidanın başından öpüb, oğlunun burnuna barmağını toxundurduqdan sonra otaqdan çıxdı.
    Evdən çıxmaq üçün qapını açanda Rəşadın səsini eşitdi.
    – Hara gedirsən?
    – İti basdırmağa. Ola bilsin gecə qayıtmaram. Mən gələnə qədər yanlarında ol.
    – Arxayın ol.

    Eldar evdən çıxdı. Maşının səsinə Fidan oyandı. Yoldaşını yanında görməyəndə telefonuna zəng etdi.
    – Gecə vaxtı hara getdin yene?
    – Narahat olma, gələcəm.
    Eldar çox danışmadı. Telefonu söndürdü. Fidan bir neçə dəfə “Alo” desə də cavab verən olmadı.

    Fidan yuxudan oyanana kimi Təhminə uşağın altını dəyişmiş, yeməyini vermişdi. Rəşad isə, həyatda gəzdirirdi
    Eldar hələ qayıtmamışdı. Fidan özünə çay süzdü, qonaq otağına gəldi. Eldara zəng vururdu, yenə zəng çatmırdı. Təhminə həyətdən içəri keçəndə Fidan deyindi:
    – Telefonu niyə söndürür, bilmirəmdə. Adam narahat olur.

    Fidan televizoru yandııb divanda oturdu.
    – Heç olmasa Rəşadla gedərdi. Adamın ağlına hər şey gəlir.

    Kanalları bir-bir dəyişirdi. Səfərin şəkilini görəndə pult əlindən düşdü. Xəbərlərdə Səfər Kərimovun avtomobil qəzası keçirdiyi deyilirdi. Kadrları görən Fidanla Təhminə bir-birilərinə baxdılar
    Təhminə – Dünən biz gördük ki…

    Fidan “Səfər” deyib dizlərini döydü, ağlamağa başladı.
    Təhminə onu sakitləşdirməyə çalışdı.
    – Ağlama. Rəşad eşitsə yaxşı deyil. Özünü ələ al, Eldar gələ bilər.
    – Eşitmədin? Vəziyyəti ağırdı.
    – Başa düşürəm, özünü ələ al.
    – Gedəcəm yanına. Onu görməsəm, ürəyim partlayar.
    – Ağlını başına yığ.
    – Başa düşmürsən məni. Səfərin vəziyyəti ağırdı.
    – Sən də başa düşmürsən ki, ailəlisən, Səfərin arvadı var. Eldar bilsə, fikirləşmisən nə ola bilər? Cəmilə imkan verəcək elə görəsən.

    Fidan Təhminəni dinləmədi, otağına keçdi, paltarını dəyişdi.
    Təhminə – Nə iş görürsən? Nə deyəcəm Eldara? Məni pis vəziyyətdə qoyursan.
    – Heç kim mənə mane ola bilməz.
    – Eldarla xəyanət etmək üçün evləndin?
    – Gic-gic danışma.

    Fidan qapıdan çıxdı. Təhminə arxasınca qaçdı. Rəşadı görüb ayaq saxladı.
    Rəşad – Hara gedirsən, Fidan?
    Fidan – Özümü pis hiss edirəm. Gələcəm.
    Fidan həyət qapısından çıxdı. Rəşad təəccüblə Təhminəyə baxdı. Təhminə Rəşad soruşmamış cavab verdi.
    – Eldara zəng çatmadı, nigaran qaldı,arxasınca getdi. Neyləyə bilərdim? Fidanı saxlamaq olmur
    Rəşad – Axı, bilmir harda axtarmaq lazımdır. Eldar əsəbləşəcək.
    – Tərsdir…
    Təhminə yalan danışmağa məcbur olmuşdu.

    Səfərin vəziyyəti ağır idi. Cəmilə Kərimə qısılıb ağlayırdı.
    – Oğluma nəysə olsa, ölərəm ay Kərim. Dözə bilmərəm.

    Kərimin də gözləri dolmuşdu, Cəmiləyə təskinlik verəcək halda deyildi. Lamiyə bir kənarda dayanmışdı. Səfərin qəza keçirməsinə pis olsa da ağlamırdı. Başını aşağı salmışdı. Cəmilənin gözü gəlininə sataşdı. Kərimdən ayrılıb ona yaxınlaşdı.

    – Hər şey sənin ucbatından oldu. Evimizə gələn günü ayaqların qırılaydı.

    Xəstəxana dəhlizində başqa xəstə yiyələri, otaqdan-otağa gedib gələn həkimlər, tibb bacıları qaynana-gəlinə baxdılar.

    Kərim Cəmiləyə yaxınlaşdı, astaca dedi.
    – Cəmilə, sakitləş. Camaat bizə baxır.
    Cəmilə nifrətlə Lamiyəyə baxırdı, sözlərinə davam edirdi.
    – Sən oğlumu bu günə saldın. Niyə getmədin ananla? Nə yapışmısan yaxamızdan? Lamiyə susurdu, səbr edirdi.
    Kərimin əl telefonuna zəng gəldi, Xəstəxananın həyətinə çıxmalı oldu. Lamiyə Cəmilənin qolundan astaca tutdu, səsinin tonunu qaldırmadan dedi:
    – Ağlını başına yığ, səsinin də tonunu aşağı sal. Oğlun da, mən də sənin ucbatından bədbəxt olmuşuq. Fidanı, Ərinin məşuqəsini tələyə saldığın günü nə tez unutmusan?
    – Ay axmaq, onsuzda itirəcəyim heç nə yoxdur. Səni qonşular təzəlikcə kişiylə görüblər. Bircə fahişəliyin çatmırdı.
    – Nədi? Qızını bakirə ərə verməmişdin?
    Aybəniz gördü ki, atası yaxınlaşır, anasının qolundan tutdu.
    – Sakit olun, atam gəldi. Baş qoşma ana, dəyməz.
    Lamiyə bir az aralı çəkildi – Şərəfsiz şərəfdən danışır.

    Fidan salondan çıxmamışdan əvvəl divarda asılmış saata baxdı. Gərək günortayacan evə qayıtsın. Fidan yol kənarında dayanan taksilərin birinə yaxınlaşdı.
    Həkim Kərimə yaxınlaşdı. Cəmiləylə qızı onlara yaxınlaşdı. Səfərə 1+ qan lazım idi.
    Cəmilə – Qızımla mənim qanım ikidir. Kərim, səndə birdir.
    Kərim – Mən qan verə bilmərəm. Həkim də, Cəmiləgil də təəccüblə baxışdılar. Həkim – Niyə?
    Kərim – Evdəkilərə özüm demirdim. Şəkərim var.
    Həkim – Bəs yoldaşı?
    Hər kəs Lamiyəyə baxdı. Kərim Lamiyəyə yaxınlaşdı.
    – Səfərə qan lazımdır. Birinci qrup qan lazımdır.
    – İkinci qrupam.
    Kərim məyus həkimin yanına qayıtdı.

    Eldar evdə Fidanı görməyəndə hirsindən bilmirdi neyləsin.
    – Necə yəni məni tapmaq üçün çıxıb? Telefonuna zəng də çatmır. Düzünü deyin, hara gedib bu qız?
    Təhminənin gözləri dolmuşdu, Fidana zəng etsə də, ona cavab verməmişdi, yalanının üzə çıxmasından qorxurdu.
    Təhminə – Vallah , sənin arxanca çıxdı. Neçə dəfə zəng elədi. Sənə zəng çatmayanda narahat oldu.
    Eldar – Ofisə gəlsəydi bilərdim. Ofisə də dəymişdim.
    Rəşad evə keçdi. – Gətirdiyin adamlar harda qalacaqlar?
    Eldar – Növbəylə qalacaqlar. Biz olmayanda Təhminəylə Fidanı hara istəsələr aparıb gətirəcəklər. İndi bunun yeridir?

    Eldar yenə Fidana zəng edir. Fidana zəng çatmır. Eldar telefonu yerə çırpır. Təhminə diksinir. Rəşad Təhminənin qolundan tutdu ki,sakitləşsin.

    Fidan xəstəxanaya girəndə Səfər Kərimovu soruşur. Qaldığı otağı öyrənəndə Cəmiləgili görür. Fidanın saçları sarı idi, gözündə eynək vardı. Kərimlə Cəmilənin sözlərini eşitdi.. Cəmilə ağlayırdı.
    – Birinci qrup nədir ki, bu boyda xəstəxanada tapılmadı?
    Kərim – Narahat olma, Rafiqə tapşırmışam.
    Həkim Kərimin yanına gəldi. – Tapa bildiniz?
    Cəmilə Kərimdən öncə cavab verdi – Elə bil oğlumun bəxtindəndi. Tapa bilmədik. Həkim – İnşallah tapılar. Ümidinizi itirməyin.

    Həkim ikinci mərtəbəyə çıxanda, Fidan da onun arxasınca pilləkanları çıxdı. Dəhlizdə Fidan Həkimi arxadan səslədi.
    – Bağışlayın, təsadüfən söhbətinizi eşitməli oldum. Kimə qan lazımdır?
    – Səfər adlı xəstəyə.
    – Neçənci qrup?
    – 1+ – Mən hazıram – Fidan həkimin üzünə gülümsədi.
    Həkim Fidana diqqətlə baxdı. – Onda mənimlə gəlin.

    Fidan qan verəndən sonra ayağa qalxdı, başı gicəllənirdi. Tibb bacısı Fidana şirin çay verdi. Fidan özünə gəldikdən sonra telefonunu çantasından çıxartdı, yandırdı. Çox keçmədi Təhminədən zəng gəldi. Fidan telefona güclə cavab verirdi.
    – Allo.
    Təhminə yataq otağına keçdi. – Hardasan? Eldar gəlib, əsəbindən az qala evi alt-üst edə.
    – Xəstəxanadayam. Səfərə qan verdim, özümü yaxşı hiss eləmirəm.
    – Nə danışırsan? Mən də qorxumdan demişəm ki, Eldarın arxasınca getmisən. Tez taksiyə otur gəl.
    Fidan birtəhər ayağa qalxıb dəhlizə çıxdı. Həkimlə qarşılaşdılar.
    Həkim – Özünüzü necə hiss edirsiniz?
    – Bir az halsızam.
    – Özünüzə qara şokolad alın, qanınızı artıran vitaminlər qəbul edin. Sizi yoldaşlardan birinə tapşıraram ötürər.
    – Yaxşı olar. Birdə həkim, xahiş edirəm, kimliyim haqqında məlumat verməyin. Həkim gülümsədi – Baş üstə, mənim gözlərim üstə.

    Fidan tibb bacısıyla xəstəxanadan çıxanda Cəmilə ilə rastlaşdı. Göz-gözə gəldilər. Fidan eynəyini gözünə taxdı, Cəmilənin yanından keçdi. Cəmilə şübhəylə Fidanın arxasınca baxdı. Öz-özünə deməyə başladı.
    – Bu qız mənə necə tanış gəlir?!…
    Fidan taksiylə yola salan tibb bacısı Cəmiləyə yaxınlaşanda saxladı.
    – Qızım, o xanım kim idi?
    – Tanış olmadınız? Xanım sizin oğlunuza qan verdi.
    Cəmilə təəccübləndi. – Adı nədir?
    – Fidandır.
    Cəmilə bir anlıq elə bildi ki, yerə yapışdı. Özünü güclə ələ aldı.
    – Çox sağ olun.
    Tibb bacısı binaya girən kimi Cəmilə xəstəxananın qarşısında dayanan taksilərdən birinə oturdu, sürücüyə də tapşırdı ki, bəyaq xəstəxanadan çıxan ağ rəngdə olan taksini izləsin.
    Sürücü ağ taksini görənəcən maşını sürətlə sürdü.
    Eldar həyətdə o tərəfə, bu tərəfə gedib gəlirdi. Fidan həyət qapısından içəri girən kimi ona tərəf qaçdı. Fidanın başı gicəllənirdi. Eldar Fidanın qolundan tutdu.
    – Nə olub? Fidan…Fidan…
    – Yatmaq istəyirəm, dincəlmək istəyirəm.
    Eldar Fidanı qucağına aldı, evə tərəf getdi. Qapının ağzında Rəşad qarşısına çıxdı, həyəcanlıydı.
    – Camal qayıdıbdı.
    Eldar gözüylə Fidanı işarə etdi, yəni qadınlara deyib qorxutmaq lazım deyil. Fidan gözlərini yummuşdu, Rəşadın dediklərinə heş bir reaksiya göstərmədi.
    Cəmilə isə, Fidanın evini öyrəndikdən sonra, taksi sürücüsünə geri qayıtmağını tapşırdı….

    Ardı var…

  • Pərviz Həkimovu doğum günü münasibətilə təbrik edirik! (26 noyabr)

    12140208_891530900936567_700966553847344075_o

    Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin Rəhbərliyi Sizi, yeni nəsil Azərbaycan gəcliyinin istedadlı nümayəndəsini, istedadlı gənc yazarı yazarı doğum gününüz münasibətilə səmimi qəlbdən təbrik edir, Sizə uzun ömür, möhkəm cansağlığı, xoşbəxtlik, ədəbi-bədii yaradıcılığınızda bol-bol uğurlar diləyir! Sevib, sevdiyiniz insanların əhatə dairəsində olun!

    Mətbuat xidməti

    Özünü sevdirən sən oldun mənə

    Özümü də yordum,səni də yordum,
    Bu sevda yolundan vaz keçib durdum.
    Mən ki,gözlərindən işıq umurdum,
    Duman oldun mənə,çən oldun mənə…

    Ruhum günahlardan münəzzəh çağa,
    Necə qalib gəldin zirvəyə,dağa
    Bir anda əyilib döndüm yumağa,
    Qırış oldun mənə,dən oldun mənə

    Gündüz tanımıram,gecə bilmirəm,
    Səni al günəşdən seçə bilmirəm.
    Necə bütünləşdik necə,bilmirəm,
    Hopub varlığıma mən oldun mənə

    Gülüm,and içirəm uca Allaha,
    Həsrətin vəslətin dadından baha.
    Gəl mənə günahkar söyləmə daha,
    Özünü sevdirən sən oldun mənə

    14 noyabr 2015-ci il,şənbə günü,saat 10:34

    Nədir dəyişməyən həqiqət görən
    Dünənin şəkəri bu gün zəhərdir,
    Bu günün sevinci sabah qəhərdir.
    Doğmanın gecəsi yada səhərdir,
    Hörən də yıxandır,yıxan da hörən,

    Nədir dəyişməyən həqiqət görən
    Cibdə pul olanda canavar quzun,
    Ağrılı saniyə min ildən uzun.
    Sevinən məqamda qənd olur duzun,
    Sıxılıb nöqtəyə dönür yan-yörən,
    Nədir dəyişməyən həqiqət görən

    Aqilin məlhəmi nadana oxdur,
    Qəlbini açmayan heç nə də çoxdur.
    Allah kiminə var,kiminə yoxdur,
    Payıza hamilə yamyaşıl pöhrən,
    Nədir dəyişməyən həqiqət görən

    Elə görmək istəyirəm səni ki…

    Sirrin tənha otağında qalıbdır,
    Bir çiçəyin budağında qalıbdır.
    Xoşbəxtliyim dodağında qalıbdır,
    Elə görmək istəyirəm səni ki…

    Çətin ruhum qəfəsinə yovuşa,
    Qoymamışam həyat,ölüm qovuşa.
    Xəyal qalxıb həqiqətlə savaşa,
    Elə görmək istəyirəm səni ki…

    Mən səninçün misra idim,sətirdim,
    Varlığımı yara qurban gətirdim.
    Qucağında taleyimi itirdim,
    Elə görmək istəyirəm səni ki…

    Həsrətindən doymamışam

    Bu sevgidən köksümdə qəm bitirib,
    Misra-misra varaqlara ötürüb,
    Gənclik adlı baharımı itirib
    Tuş olsam da tufanlara,selə mən,
    Həsrətindən doymamışam hələ mən

    Duyulursan həyatımın dadında,
    Nəğmə olub ürəyimdə adın da.
    Gülüm,sənin gözlərinin odunda,
    Yanmaq üçün çarpışaram helə mən,
    Həsrətindən doymamışam hələ mən

    Baxışımdan sorma mənə nə verdin,
    İçimdəki ətaləti devirdin.
    Məhəbbətlə ürəyimi çevirdim
    Çəməndəki çiçəyə mən,gülə mən,
    Həsrətindən doymamışam hələ mən

    Alışaram bu sevginin oduna,
    Alışaram,kimsə yetməz dadıma.
    Toy gününü salma mənim yadıma,
    Hicranınla yanım ildən ilə mən,
    Həsrətindən doymamışam hələ mən

  • “Azərikimya” İstehsalat Birliyində pedaqoq, şair-publisist, dramaturq Əvəz Mahmud Lələdağın 80 illik yubileyi qeyd olunmuşdur

    “Azərikimya” İstehsalat Birliyinin konfrans zalında Sumqayıt Dövlət Universitetinin müəllimi, Qabaqcıl Maarif Əlaçısı, “Tərəqqi” medallı pedaqoq, şair-publisist, dramaturq Əvəz Mahmud Lələdağın 80 illik yubileyi münasibətilə tədbir keşirilmişdir.
    Əvəz Mahmud Lələdağın qələm və peşə dostlarının, şəhər ictimaiyyəti nümayəndələrinin iştirak etdiyi tədbiri giriş sözü ilə «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin Müşahidə Şurasının sədri, Milli Məclisin deputatı Muxtar Babayev açmış və yubilyarı həyatının ən əlamətdar günü – 80 illik yubileyi münasi¬bətilə kimyaçılar adından səmimi-qəlbdən təbrik etmişdir. Qeyd olunmuşdur ki, şair, publisist və dramaturq kimi 50 illik zəngin yaradıcılıq yolu keçən Əvəz Mahmud Lələdağın yaradıcılığının əsas qayəsini vətənə, el-obaya tükənməz məhəbbət təşkil edir.
    Yubilyarı təbrik edən Əməkdar İncəsənət xadimi şair Əşrəf Veysəlli Əvəz Mahmud Lələdağın oxucunun qəlbini duyaraq, gözəl söz demək qabiliyyətinə sahib bir şair olduğunu və məhz bu keyfiyyətləri ilə digər yaradıcı insanlardan fərqlənməyi bacardığını qeyd etmişdir. Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin, həmçinin Aşıqlar Birliyinin üzvü olmaqla, Ə.M.Lələdağın “El yada düşdü”, “Dağlar marala qaldı”, “Ömür payı”, “Sinəsi dolu nənəm”, “Ağ dovşanın nağılı”, “Ömürdən qalan izlər”, “Dünya, hara gedirsən?”, “Səni gözləyirəm”, “Bizi deyib gəlmə, Mirzə”, “Yaddan çıxmaz günlərim”, “Analı dünyam”, “Ümumbəşəri bəla – erməni xəstəliyi”, “Dağlar, gözləyin məni”, “Bu dünyaya könül verdim” və digər kitabları oxucuların dərin rəğbətini qazanmışdır.
    “Şöhrət” ordenli Əməkdar müəllim, şəhərdəki 11 saylı tam orta məktəbin direktoru, şairə Ofelya Babayeva qeyd etmişdir ki, Əvəz Mahmud Lələdağ 1972-ci ildən Sumqayıt şəhərində yaşamaqla, yarım əsrdən artıq bir dövr ərzində balalarımızın təhsili və təlim-tərbiyəsi ilə məşğul olmuşdur. Uzun illər məktəb direktoru kimi məsuliyyətli və şərəfli bir vəzifəni icra etmiş, bu istiqamətdə qələmə aldığı “Təlimdə ənənəvilik və müasirlik haqqında pedaqoji düşüncələr” kitabı müəllimlərin stolüstü kitabına çevrilmişdir.
    Tədbirdə həmçinin Sumqayıt Dövlət Universitetinin professoru Həsən Sadıxov, Polimer Materialları İnstitutunun Laboratoriya müdiri, AMEA-nın müxbir üzvü Mustafa Salahov, şəhər Mədəniyyət və Turizm İdarəsinin rəisi Mehman Şükürov, Sumqayıtın Tarixi Muzeyinin direktoru Olya İslamova, AJB Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri, respublikanın Əməkdar jurnalisti Rafiq Oday, Əli Kərim adına Poeziya klubunun direktoru İbrahim İlyaslı, tanınmış jurnalist Rəhman Orxan və digərləri çıxış edərək, Əvəz Mahmud Lələdağın bu gün də pedaqoji fəaliyyətini Sumqayıt Dövlət Universitetində davam etdirdiyini vurğulamış və qeyd etmişlər ki, Əvəz müəllimin Sumqayıt şəhərinin ictimai, siyasi və mədəni həyatındakı fəaliyyəti həmişə diqqət mərkəzində olmuş və ona şəhər sakinlərinin dərin rəğbət və sevgisini qazandırmışdır. Bir sıra əsərləri Sumqayıt teatrında səhnələşdirilərək, tamaşaçıların ixtiyarına verilən Əvəz Mahmud Lələdağ bu gün də gənclik eşqi ilə yazıb-yaradır, gənclərimizin sabahın layiqli vətəndaşları kimi yetişməsində əlindən gələni əsirgəmir.
    Əvəz Mahmud Lələdağ ona göstərilən diqqətə görə «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin kollektivinə dərin minnətdarlığını bildirmiş və tədbir iştirakşılarına bir neçə şeir ərməğan etmişdir.
    Yubiliyarın qızı, şəhərimizdəki Məktəblilərin və Yeniyetmələrin yaradıcılıq Mərkəzinin direktoru Əntiqə xanım Mahmudova da atasına göstərilən isti münasibətə görə ailələri adından «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin rəhbərliyinə və şəxsən Muxtar Babayevə sonsuz minnətdarlığını dilə gətirmişdir.
    Sonda yubilyara «Azərikimya» İB tərəfindən qiymətli hədiyyələr təqdim olunmuş, möhkəm can sağlığı, uzun ömür və yeni-yeni yaradıcılıq uğurları arzulanmışdır.

    Rafiq Oday
    Vüqar Abdullah (foto)

  • Kamran KARANİ.”Cəllada dikildi baxışlar o gün…”

    Edama sürdülər bu məhəbbəti,
    Son sözün,istəyin nədir dedilər.
    Ruhuna asılmış qara kəndirin
    Önündə saxtaca kədərləndilər..

    Son sözü söyləmək nəyə gərəkdir?
    Qərarın dəyişməz bunun,bilirlər!
    Əlində kəndiri tutan cəlladın
    Tutduğu kəndirin sonun bilirlər!

    Gözləri bağlanıb baxan hər kəsin,
    Cəllada dikildi baxışlar o gün…
    Bəlkə də kədərdən üzülən oldu,
    Yenə də susaraq baxdılar o gün…

    Son sözü söyləyir susub baxanlar,
    “Qoy edam edilsin madam edirlər.”
    Eşqi pul-parada görənlər,cənab,
    Hər gün bir saf eşqi edam edirlər!

  • Əziz MUSA.Yeni şeirlər

    em

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
    “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

    AĞLAYACAQ

    Ağlayanı çoxdu elin,
    Çaşmasın heç zaman dilin,
    Gözündə qalmasın əlin,
    Saz sınıb, sim ağlayacaq.

    Özgələr bu dərdi bilməz,
    Kimsə göz yaşını silməz,
    Nə qədər ki, elim gülməz,
    Yanıb, içim ağlayacaq.

    Həsrətik doğma yaylağa,
    Əl yetişmir Qarabağa,
    Arandan qalxmasa dağa,
    Elim, köçüm ağlayacaq.

    Öz hökmü var hər bir anın,
    Dərdin bil Əziz Musanın,
    Bizdən sonra bu dünyanın,
    Halına kim ağlayacaq. (daha&helliip;)

  • Məhəmməd TURAN.Yeni şeirlər

    12113359_1644259745815327_8563565984306098338_o

    Xəzər…
    Coş ay Xəzər…
    Ümmanları , dalğaları
    Sinən üstdə yellə biraz…
    nə olar ki qırma mənim ürəyimi…
    Bir az nazlan cilvə elə
    Vallah gələr
    Xoş ay Xəzər…
    Coş ay Xəzər
    Ağla biraz
    O yelkənli dalğalarda
    Ümid gətir…
    mənə biraz sevinc gətir
    Həsrətimə vüsal gətir…
    Coş ay Xəzər…
    Coş ay Xəzər.. (daha&helliip;)

  • Etibar VƏLİYEV.”Niyə?”

    12242312_961671070559387_189159540_n

    Niyə xırdalanıb, satılırıq biz.
    Var dövlət görəndə havalanırıq.
    Niyə hər oyuna qatılırıq biz.
    Niyə hər qazanda çalxalanırıq.

    Niyə dəyişilir hə gün üzümüz.
    Rəng verib, rəng alan göy üzü kimi.
    Bu dünya malından doymur gözümüz.
    Nəfsimiz acgözdür, lap özü kimi.

    Niyə əmanətə xəyanət edib,
    Niyə itiririk imanımızı.
    Niyə xəyanəti bir adət edib,
    Niyə itiririk gümanımızı.

    Niyə aşağıdan dağa qalxanda,
    Dərə olduğunu unuduruq biz.
    Atlanıb çapırıq, yolun sonunda,
    Bərə olduğunu unuduruq biz.

    Yaralı əsgərin yanına gedib,
    Niyə qanımızdan qan vermirik biz.
    Niyə bu vətənə xəyanət edib,
    Niyə Mübariz tək can vermirik biz.

    Papaq altındadır başın təmizi.
    Biz belə deyilik, üzdəki belə.
    Çox da qınamayaq bir birimizi.
    Biz belə deyilik, bizdəki belə.

    20.11.2015

  • Təranə ŞƏMS.Yeni şeirlər

    ts

    NƏ İSTƏDİM Kİ…

    Tükənib bitməyən hörgü istədim,
    Allahdan payımı,bölgü istədim,
    Anlamaq, eşitmək bilgi istədim,
    İstəyin, məramın, əgər sevgisə,
    Ay dəlim, sevmişəm nə istədim ki?!

    Qəlbini dinləsən, öyə bilərsən,
    Bu mənəm, sən isə dönə bilərsən,
    Alışıb yanmasan sönə bilərsən,
    Zəmi tək, biçilən əgər sevgisə,
    Qəlbində cücərdim mən itmədim ki?!

    Yazılan taleyin toruna düşdün,
    İtirdin yolları zoruna düşdün,
    Məhəbbət qəbrdi, göruna düşdün,
    Bir qəlbə hədiyyə, əgər sevgisə,
    Bu ürək, bu könül, dəyişmədim ki?!

    Demədim, dünyanı başına fırla,
    Heykəli ucaldıb, daşına fırla,
    Dağ olan yağını, aşına fırla.
    Ürəklər bir vurar, səsi sevgisə,
    Özümü sevdirib çəkişmədim ki?!

    19.11.2015.
    (daha&helliip;)

  • Günel ƏLİYEVA.”Kitabların həyatımızdakı rolu”

    İnsanı gözəlləşdirən onun davranışı, onun əməlləridir. Həyata baxışımızın dəyişməsində, fikirlərimizin düzgün istiqamətə yönəlməsində oxuduğumuz kitabların o qədər böyük əhəmiyyəti var ki. Kitab işıqdır, həyat yolumuzu aydınlığa çıxarar. Bizə doğru yolu göstərər.
    İnsan nə qədər çox mütaliə edərsə düşüncəsi bir o qədər artar. Elm tükənməz xəzinədir. Oxuduqca bitməz. Hər dəfə kitab oxuduqdan sonra hələ oxumalı olduğumuz çox kitabların olduğunu düşünərik.
    Fikrimcə, istirahətin ən səmərəlisi zamanını, vaxtını elmə sərf edərək keçirdiyin zamankı istirahətindir.
    Oxuduğum romanlardan biri kimi Cek Londonun ’’Martin İden’’ romanının qəhrəmanı Martin İdenin özünü təsdiq etmək üçün zəhmətə qatlaşması, çətinliklərə sinə gərərək hədəfinə, məqsədinə doğru irəliləməsi və gec də olsa öz arzusuna çatması bu əsəri mənim üçün unudulmaz edib. Bu roman düşüncələrimə təsir edib və nə vaxtsa çətinliyə düşsəm Martin İden obrazını, onun həyatdakı çətinliklərlə mübarizəsini xatırlayır və mən də həyata təslim olmamağı seçirəm.
    Deməli, kitablar bizə həyat bəxş edir. Uğur qazanmaq üçün stimul verir.
    Cəmiyyətin maariflənməsi, savadlanması yolunda atılan birinci mərhələ kitabdan, elmdən başlanmalıdır. Kitab oxumağın təbliğatı olduqca mühüm əhəmiyyət kəsb edir.
    Kitablar bizə tariximizi, ədəbiyyatımızı, qəhrəmanlarımızı, igidlərimizi öyrədir .
    Mirzə Ələkbər Sabirin, Qasım bəy Zakirin, Mirzə Fətəli Axundovun, Cəlil Məmmədquluzadənin və digər şair və yazıçılarımızın bu gün də aktual olan tənqidi məzmunlu, satirik əsərləri bizə cəmiyyətimizdə hələ də elmsiz insanların olduğundan xəbər verir.
    Mən, sən, o, biz, siz, onlar-hər birimiz kitabları sevdirməli və bununla da düşüncələrə, fikirlərə müsbət təsir etməyi bacarmalıyıq.
    Unutmayaq, uğura, zirvəyə gedən yolun astanasında elm dayanıb. Elmdə həyat var.
    İntellektual səviyyəmizi artırmaqla, cəmiyyətdə mühüm mövqeyə sahib ola bilərik. Kitab oxumağı sevmək ən böyük xoşbəxtlikdir.
    Axı təhsilli insanlara vətənimizin, xalqımızın ehtiyacı var. Odur ki , daima oxuyaq, mütaliə edək.
    Qaranlıqdan işığa yalnız elmin sayəsində çıxa bilərik.
    Sonda elm haqqında deyilmiş ən gözəl fikirlərdən birini sizinlə bölüşmək istərdim:

    “Nadanlar elmə həqarətlə baxır, savadsızlar ona heyran olur, müdriklər isə ondan bəhrələnirlər“ (Frensis Bekon ).

  • Semra MERAL.”SOY İSMİYLE MÜSEMMA BİR ÖMÜR VE SEYFETTİN ÖMER… “

    semra-meral11@hotmail.com

    Taşıdığı ismin hususiyeti ile ters düşmemeyi şiar; soy ismiyle müsemma bir ömür sürmeyi düstur edinmiş ‘bir yazar, bir münevver’ dir bizim Seyfettin Ömer…
    Cahit Sıtkı’nın ‘ortası’ dediği (35+1) otuz altı yıllık kısacık ömrüne, yüz kırk şah-eser inşa eden; bir baş usta, bir ser-mimardır bizim Seyfettin Ömer…
    Sıradan olmayan disiplinli ve ilkeli şahsiyetiyle bir önder; bizzat Balkan Savaşlarına katılarak düşmanı rüyasında değil, topun namlusunda gören onurlu bir askerdir -babası gibi- bizim Seyfettin Ömer.
    Roman türünün gölgesi altında sesi soluğu çıkmayan hikâyemizin-öykümüzün kurucu lideri, bir otorite ismidir bizim Seyfettin Ömer…
    Dünya edebiyatında ‘olay hikâyesi’ olarak adlandırılan Mapasan tarzının edebiyatımızdaki en büyük temsilcisi, ‘Genç Kalemler’ gibi idealist bir derginin ‘gür sesi’dir, bizim Seyfettin Ömer…
    Evet dediğimiz gibi, çok kısa da olsa, soy ismiyle müsemma bir ömür sürmüş ve sanki soy ismi ile ters düşmemek için ‘dinin kılıcı’ olmaya ahdetmiş ve sanki hak, hukuk ve hakkaniyeti temsil etmeye azmetmiştir bizim Seyfettin Ömer…
    Bir adalet timsali, bir hakkaniyet erbabı ikinci İslâm Halifesi Ömer-ül Faruk’un ismini taşımak o/nur/u/nu yaşarken; zerre kadar gölge düşmesin titizliği sarmış olmalı ki dört yanını da; ondan o kadar güzel olmuştur hikâyeleri ve ondan o kadar özel olmuş şüphesiz çoğu başkahramanları…
    Ve işte ondan hem ‘Ömer’in hakkını vermiş, hem de Seyfettin’in…
    Ve işte ondan efendim; ‘yapıcı bir tenkid mektebi’ olma ilkesi ile yola çıkan Poetik-Haber’e, Ömer Seyfettinimizle başlamak bahtiyarlığı taht kurdurdu, bizim bahtımıza da…
    Ömer Seyfetin’imiz…
    Hani şu su gibi berrak ve bir o kadar akıcı sözü ile bir edip; ateş gibi yakıcı özüyle bir hatip olan Ömer Seyfettin’imiz…
    Hani şu sözü, hiç mi hiç eğip bükmeyen; okurunu hiç mi hiç yormayan Ömer Seyfettin’imiz
    Hani şu, eserlerini anlatmak için yeni bir açılıma, yeni bir açıklamaya yer vermeksizin, ‘leb’ demesinden okuyucularının hemen ‘leblebi’yi anlayıverdiği samimi ve sade, içli ve içten bir anlatıma sahip olan Ömer Seyfettin’imiz…
    Olayı; yer tasvirleri ile bir kabaca söylemi ile ‘çevre düzenlemesi’ ile kapatmayan, abartmayan Ömer Seyfettin’imiz…
    Kişi veya kişileri, duygu sağanağına tutmayan veya tabiri caizse âdeta ‘bir tahlil raporu’na boğmayacak kadar bir kelâm erbabı olan Ömer Seyfetinimiz…
    Basit, sıradan, olağan şeyler O’nu ilgilendirmeyip günlük hayatın içinde akıp gitmesine müsaade ederken; içlerinden çekip çıkarması gerekenlerde bile ahlaki- milli-yerli bir değer yüklemesini çok iyi bilen bir sosyolog, bir düşünür, bir münevver olan Ömer Seyfettin’imiz…
    Toplumun aksak yanlarını ustalıkla anlatan, püf noktaları gözden kaçırmayan bir ressam gibi titizliği seçen Ömer Seyfetin’imiz…
    Taraflar arası müsabakaları çok iyi idare eden ‘bir hakem’ gibi tarafsız olan Ömer Seyfettin’imiz…
    O günkü şartlar gereğince, oldukça yalın bir dil ve şatafatsız bir üslûba ve de hikâyelerindeki olayı döndürüp dolaştırmamasına rağmen; düğümü en belirleyici noktada atıp, sonucu da en alıcı, en vurgulayıcı bir biçimde tamamlayarak okuyucusuna; ‘iyiye minnet, kötüye lanet okutmak’ta fevkâlade bir başarı sergileyen Ömer Seyfettin’imiz…
    [Hakkaniyeti ‘panter’e değil, ‘kantar’a bırak/ S.M.]an ve güçlüyü değil, haklı’yı kazandırarak; okuyucuya rahat bir nefes aldıran ‘bir hâkim gibi’ hukuku işleten Ömer Seyfetinimiz…
    Onun başkahramanları birer Ömer Seyfettin olarak selamlarken bizi; –çünkü hemen hemen her yazar eserinin bir parça başkahramanı değil mi ki?– Biz bağrımıza basarken bu erdem erbabı yiğitleri; O, birer fazilet timsali kahramanlarını göklere çıkarmadıkça rahat eder mi ki?
    O’nun yüreği; vicdansızı, insafsızı, şefkatsizi, saffetsizi; kötüyü, yanlışı, çirkini yerin dibine batırmadıkça susar mı ki?..
    Hikâyelerinde devletimizin bekasını; milletimizin refahını işlemiş olan bu mümtaz duayenimiz vefat edeli seksen’e bir kalmış olmasına rağmen ‘Acaba hakkı lâyıkıyla teslim edilmiş mi?’ diye düşünmemizin zamanı çoktan geldi de geçti desek, acaba haksız mıyız ki?
    Asla bir mağdur değilse de, ahbap çavuş ilişkileri ile göklere çıkarılan kırık-dökük yazılarla, alık-çalık şiirlerin havada uçuştuğu bir dönemde isteyerek veya istemeyerek hafızalardaki yeri belirsizleştirilmeye çalışılan isimlerden biri de bizim Ömer Seyfettin değil mi ki?..
    Peki, “böylesi bir değeri, bırakalım göklere çıkarmayı, ‘hikâyelerinin som altından tahtı’nı iade edelim yeter…” desek haksız mıyız ki?..

  • M. Hâlistin KUKUL.”TÜRK MİLLETİ ZARÎF BİR MİLLETTİR”

    Türkçe sevdâlısı Nihad Sâmi Banarlı anlatıyor:
    “Birçokları gibi, benim de dilime bazen bir söz, bir cümle, bir beyit takılır, tekrarlarım. Bir târihte Neşâtî’nin:
    “Gittin ammâ ki kodun hasret ile cânı bile
    İstemem sensiz olan sohbet-i yârânı bile”
    mısrâlarındaki buruk zevki tadıyordum. Arkasından, bir vak’a hatırladım:
    Bir vapur yolculuğunda, bir Fransız yazarı, tanınmış bir Türk edîbine:
    -Bir Türk şiiri var mıdır?
    demek tuhaflığında bulundu. Bu soru, şununiçin tuhaftı ki şiirsiz millet, hattâ kabîle tasavvuru yanlıştır. Bir zamanlar Fransız krallarının, hükümdarından himâye talep ettiği milleti ise şiirsiz tasavvur etmek büsbütün tuhaf olmak lâzım gelir.
    Türk edîbi, Fransız’a XVII. asır şâiri Neşâtî’nin bir gazelini okudu ve açıkladı. Şiiri ses ve mânâ olarak zevkle dinleyen Fransız, bilhassa son beyti duyunca:
    – Oo, dedi, bu mısrâları söyleyen milletin bir büyük şiiri olmak tabiîdir.
    Ve şu cümleyi ilâve etti:
    -Medeniyet nâmına bir başka eseriniz olmasaydı, yalnız bu mısrâ, ne ince bir millet olduğunuzu isbâta kâfiydi.”
    (Bknz: NihadSâmi Banarlı, Şiir Ve Edebiyat Sohbetleri -1, Kubbealtı Neşriyat, İstanbul 1976, sy.9-10)
    Muhakkaktır ki, bir milletin mensupları, önce kendilerinin farkına varmalıdırlar.Kim olduklarını yâni hüviyetlerini bilmeli ve bildirmelidirler. Mankurtlaşmamalıdırlar.
    Banarlı; devamla, buna, cevap arıyor:
    “Fransız, ilk sorusunda Türklere karşı ne kadar Avrupalı ise, son cümlelerinde de şiire karşı o kadar Avrupalıdır. Yâni bugün Türkiye’de bir kısım münevverlere ne yapsanız, Türk milletinin eski ve büyük bir şiiri olduğunu kabul ettiremezsiniz. O, bir kere, mazi düşmanlığında insaf kabul etmez bir mutaassıptır. Hâlbukitârihî Türk düşmanlığına rağmen bir Avrupalı, hakîkî şiirle karşılaşınca, düşmanlığını unutur. Şiirin güzelliğini düşünür.” (Bknz: a.,g.,e., Sy.10)
    Kendilerini inkâr eden bu “münevverler”(!) olmayıverseler! desem, acaba çok mu şey talep etmiş olurum. Öyleyse şöyle diyeyim: Kendini inkâr kadar dehşetli bir azâb olabilir mi?

  • Gülten ERTÜRK.”Öğretmen nasihatı”

    12240105_10153747953851506_8865610448037130573_n

    TÜM ÖĞRETMEN ARKADAŞLARIMIN ÖĞRETMENLER GÜNÜNÜ KUTLUYORUM. ÖĞRETMEN GÖZÜYLE ŞAİRİN KALEMİNDEN EFENDİM…

    Bak yavrum! Deseler ki yeniden geleceksin
    Cehaletin izini tamamen sileceksin
    Ne olmak istediğin yine sen bileceksin
    Benden sana nasihat gönüllere dol yavrum
    Bu vatana millete kutlu evlat ol yavrum

    Bak yavrum! Dağ gibi ol asla bükme ha boyun
    Diş geçirmesin sana katiyen kirli oyun
    Bir dünyaya bedelsin asildir senin soyun
    Benden sana nasihat gönüllere dol yavrum
    Bu vatana millete kutlu evlat ol yavrum

    Bak yavrum! Güzel vatan senden özveri bekler
    Sen çaba gösterirsen boşa gitmez emekler
    Seni örnek alacak kundaktaki bebekler
    Benden sana nasihat gönüllere dol yavrum
    Bu vatana millete kutlu evlat ol yavrum

    Bak yavrum! Güneş gibi aydınlat dört bir yanı
    Geleceğe yürürken geçmişi iyi tanı
    En zorlu zamanlarda rehber eyle Ata’nı
    Benden sana nasihat gönüllere dol yavrum
    Bu vatana millete kutlu evlat ol yavrum

    Bak yavrum! Ay yıldızı göğsüne iyi kazı
    Senin için inlesin ozanların gür sazı
    İlmin ile ateş ol korksun kışın ayazı
    Benden sana nasihat gönüllere dol yavrum
    Bu vatana millete kutlu evlat ol yavrum

    Bak yavrum! Sakın ola saygıda kusur etme
    Sevgiden bir deniz ol kini nefreti gütme
    Eğer dostun düşerse asla bırakıp gitme
    Benden sana nasihat gönüllere dol yavrum
    Bu vatana millete kutlu evlat ol yavrum

    Bak yavrum! İstikbalde vatan sana emanet
    Bu aşk ile çabala asla duyma nedamet
    Sana en güzel miras Ata’ndaki metanet
    Gülten Sultanım der ki; gönüllere dol yavrum
    Bu vatana millete kutlu evlat ol yavrum

  • Harika UFUK.”Çok mübarek insansın; sevgili öğretmenim!”

    12247025_10153339556037998_4555340299982449341_n

    Bütün meslektaşlarımın öğretmenler gününü candan kutluyorum.

    İyi ki öğretmen olmuşum.

    “Sevgili öğretmenim!” dedikçe içim taşar,
    Çok mübarek insansın; sevgili öğretmenim!
    Minicik öğrenciler sevgiyle sana koşar,
    Çok mübarek insansın; sevgili öğretmenim!

    Hatamı gördün ama tatlı dille uyardın,
    Anlattığın derslerden ne kadar haz duyardın,
    Cehalet uykusundan nesilleri uyardın,
    Çok mübarek insansın; sevgili öğretmenim!

    Hamurumu sevginle, merhametinle kardın,
    Anamdan sonra bana mukaddes güzel yârdın,
    Şefkatli kollarınla yaralarımı sardın,
    Çok mübarek insansın; sevgili öğretmenim!

    Ellerimin kudreti, gözlerimin ışığı,
    Bağımsızlık, hürriyet, vatan- millet âşığı,
    Atatürk’ün, bayrağın anlamlı yakışığı,
    Çok mübarek insansın; sevgili öğretmenim!

    Harika ufuklarda Türkiye’min güneşi,
    İyilik, doğrulukta erenlerin kardeşi,
    Meleklerin dünyada bıraktıkları eşi,
    Çok mübarek insansın; sevgili öğretmenim!

    Adana.1977

  • Kənan AYDINOĞLU.”Kədəri sevinclə gözlərindən çək”

    Photo Kenan

    “Çəkdim həsrətin desəm, sənə mən,
    Bəlkə inanmazsan sözlərimə sən?!”.
    Müəllif.

    Qəlbindən süzülən duyğularını,
    Mənə söylədilər o vaxtı, gülüm.
    Məndə ki, o vaxtı coşub-daşırdım,
    Dəyişdi şairin bir baxtı, gülüm.

    Səhərdən-axşama narahat qəlbdə,
    Ən incə duyğular süzülüb gəldi.
    Dastanlar qoşanda qəlbimdə artıq,
    Torpaqdan qəlbimə düzülüb gəldi.

    O gündən bu günə mənim qəlbimin,
    Döyünən, çıpınan aynası oldun.
    ALLAHA, “QURAN”a dastanlar qoşan,
    Türkün şairinin dünyası oldun.

    Sevinc də, kədər də mənim ömrümün,
    Səhərə can atan xəbəri oldu.
    Sənin gözlərinə qəm ələnməyi,-
    Sevgi sarayımın kədəri oldu.

    Hər dəfə çələngdən dastan qoşanda,
    Sən düşdün yadıma həmişəki tək.
    Nə kədər, nə qüssə yaraşmır sənə,
    Kədəri sevinclə gözlərindən çək.

    30 noyabr 2011-ci il.Bakı şəhəri.

  • Şəfaqət CAVANŞİRLİ.”Sevginin gözləri” romanının XXV hissəsi

    http://s011.radikal.ru/i317/1511/c5/8c1a4aa35b79.jpg

    Fidan Eldarın nömrəsinə bir-neçə dəfə zəng etdi, cavab vermədi. Sonuncu zəngdən məlum oldu ki, telefon söndürülüb. Təhminə qapıdan içəri girdi.
    – Sabahınız xeyir, ev əhli.
    – Təki xeyir olsun.
    – Nə olub yenə?

    Fidan stolun üstündəki qəzet parçasını Təhminəyə uzatdı. Təhminə qəzetə baxmamış dedi:
    – Dünən anonslarda dedilər. Məmur oğludur, deməyə bilməzlər.
    – Sən uşağa baxa bilərsən? Eldarın iş yerinə gedəcəm. Mütləq danışmalıyam.
    – Məncə, imkan ver bir az sakitləşsin. İndi əsəbidir.
    – Danışmaq istəyirəm. Mənim də ürəyim doludur.

    Fidan paltarını dəyişdikdən sonra, yolda taksi tutdu, Eldarın ofisinin qarşısında düşdü. Eldar ofisin qapısını təzə açırdı. Fidanı görəndə təəccübləndi. Birlikdə ofisə girdilər.
    Eldar – Təzə adətdir?
    Fidan – Bir evləndiyimiz gün, bir də bugün Səfəri üzümə vurursan. İzah elə.
    – Nəyi izah edim? Həyatını məhv edirsən. Deyirəm buyur, istədiyin qədər məhv et. – Sənin də təzə adətin var. İşçidən əvvəl gəlirsən işə.
    – Heç dəxli var? Sözünü de, çıx get. İşim var.
    – Birlikdə yaşamağımız sənə əzab verirsə, bir il gözləməyə də bilərik.
    – Ümumiyyətlə biz boşana bilmərik Fidan. Bilirsən niyə? Səni qohumlarım bilir. Hamısının gözündə Yaşar mənim oğlumdur. Yenə də haqlısan. Evliliyimiz əzəldən düzgün deyildi. Elə bilirdim məni ailən bilirsən.
    – Onsuzda ailəmsən.
    – Kağız parçasından danışmıram. (daha&helliip;)

  • Şəfa VƏLİYEVA.”Bütün Gəncə ağlayır…”

    sv

    AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
    Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    Kim dedi ki, səninçün
    Bir qız təkcə ağlayır?
    Bürünüb küçələrə
    Bütün Gəncə ağlayır…

    Kim dedi axı sənə
    Bu qız ölür dərdindən?
    Gizlənib döngələrə
    Gəncə susur qəhrindən…

    Kim uydurub bu sözü:
    -Bu qız sənsiz öləcək…
    Inanma, ömrüm-günüm,
    Qıymaz sevənə Gəncə…

  • Bizdən adam olmayacaq…

    1620

    Uşaqlar bizim gələcəyimizdir… Tərbiyə, biliklərin, əxlaqın, mənəvi dəyərlərin əsasları uşaq doğulmamışdan öncə və doğulandan ölənədək qoyulur, gen özünü göstərir, ailə tərbiyəsi təsir edir, ətraf mühit, ətrafındakı insanlar, dost-tanış, ictimaiyyətin rəyi çox böyük təsir göstərir insanın fərdiləşməsi prosesinə…
    Valideynlərin önəmi böyükdür, valideynləri seçmək imkanımız çox zaman bizə verilmir… Bəzən elə valideynlər verilir ki, uşaqlara onları qınamaq olmur, o uşaqlar, ya elə pis insan olurlar ki, qınaya bilmirsən, çünki vaxtında, uşaq olarkən lazımı olanları almamışlar valideynlərindən, ya da ki, elə yaxşı insanlar olurlar ki, valideynlərinin təsirinin olmaması sevindirir adamı… Elə də olur ki, valideynsiz qalır uşaqlar, kimsəsiz, doğulduğu gündən həyatda həyata atılmış olurlar… Bunu da edən valideynlər olur… Bəzən isə elə valideynlər olur ki, yaxşı insanlardır və uşaqlar elə insan çıxır ki, o uşaqlar doğulmasaydı, daha yaxşı olardı… Amma indi müzakirə mövzusu başqadır, əsas mövzumuz valideynlərdən, ictimaiyyətdən, ətraf mühitdən, dost-tanışdan asılı olmayaraq insan olmaqdır!
    Bizdə şərq xalqları, mədəniyyəti, mühiti nədənsə ta qədimlərdə, din gəlməmişdən öncə daha sivil, daha mədəni, daha müdrik idi… Sonra isə qılıncdan keçirildik, yaxşıların qanı axdı, qaldı pislər, onlar çoxaldıqca, çoxaldı…
    Rəşad Nuri Güntəkinin və digər şərq yazar, şairlərin əsərlərini oxuyuram, o vaxtdan nadanlıq, dini mövhumat, mənasız və insanlığa zidd şəriət qanunları, dini nümayəndələrin qadağaları da, gündəmdə idi, ictimai rəy, insanlığa zidd hərəkətlər cəmiyyətdə biabırçı vəziyyətdə idi… Şərq dünyası düzələn deyil, şərq əhli insan olan deyil… Hamısının arxasında nadanlıq, bisavadlıq, dindarlara inanmaq və qorxu, paxıllıq, qısqanclıq dayanır… İnsan olmaq və insanları sevmək lazımdır… Qorxmaq deyil… Mən dinlərə deyil, özünü dindar adlandırıb, insanlara təzyiq və təsir göstərənlərə, istədikləri kimi beyinlərini yuyanlara, dinin, Allahın adına xələl gətirən mövhumatçılara, radikal insanlara, radikal və nadan dindarlara və nadanlığı yayanlara, elmə nifrət edənlərə nifrət edirəm…
    Ərəblər, farslarla qanımız qarışdıqca, korlandıq, qanımız qaraldı, qırmızılaşmaq əvəzinə…
    İndi qərblilər daha sivil, mədəni, müdrik və ağıllı olublar, şərqdən götürüb öyrəndiklərini, aldıqlarını indi şərqə qarşı yönəldirlər…
    Bizdən adam olmayacaq! (daha&helliip;)

  • Hasan AKAR.”AY BALAM”

    hasanakarhocamiz

    “Göçün de zamanı gelir apansız ay balam,
    Teneşir tahtasına düşer bedenimiz bir gün.
    Kalmaz mecalim,dönmek için düne ay balam,
    Omuzlar üstünde yüzeriz sessizce bir gün.

    Kış gelir,seni yetim bırakırım ay balam,
    Kilit vurulur kapıma ,tütmez ocağım bir gün.
    Buz tutar yüreğim,baharı beklerken ay balam,
    Görmeden yazı,gazel düşer bağıma bir gün.

    Sevdiklerimden koparır ecel ay balam,
    Susuz topraklar bizi bekler dönemem bir gün.
    Han bizim değil ki ,hep yolcuyuz ay balam,
    Döküversen gözün yaşını göremem bir gün.”

    21.11.2015 TOKAT

  • “Yuxuların günahı olmur” və “Paralanmış ürək” kitablarının təqdimatı keçirilib

    t

    21 noyabr 2015-ci il tarixində, saat 15:00-da, Bakı şəhərində yerləşən “Kitabevim” mağazasında yeni nəsil Azərbaycan gəncliyinin nümayəndəsi, istedadlı qələm sahibi, “Vehdet.Org” saytının təsisçisi və baş redaktoru, gənc xanım yazar Gülnarə Sadiqin “Yuxuların günahı olmur” ilk şeirlər və “Paralanmış ürək” dlı hekayə və povestlər kitablarının təqdimat mərasimi keçirilib.Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələrinin iştirakı ilə keçirilən tədbirdə şairə-jurnalist Nəcibə İlkin, nəğməkar-şairə Zeynəb Dərbəndli, DGTYB üzvü, Bakı Slavyan Universitetinin Yaradıcılıq fakültəsinin II kurs dinləyicisi şairə-jurnalist Gülnarə İsrafilqızı, həvəskar-bəstəkar Elmir Mədətoğlu, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinın əməkdaşı və xüsusi müxbiri, şair-jurnalist Əziz Muğani və digər qonaqlar iştirak ediblər.Daha sonra düzənlənən tədbirdə iştirak edən qonaqlar da öz növbələrində yeni işıq üzü görmüş kitab haqqında öz fikir və düşüncələrini bölüşüblər, yeni yaradıcılıq uğurları və fəaliyyəti diləyiblər.Tədbirin gedişatında yaradılan şəraitə görə, müəllif Gülnarə Sadiq “Kitabevim” mağazasının rəhbərliyinə və iştirak edənlərə müraciət edərək, onlara dərin təşəkkürünü bildirib, məmnun olduğunu bildirib.Sonra isə yeni işıq üzü görmüş kitablarından tədbir iştirakçıları üçün imzalayaraq hədiyyə edib. Tədbirin sonunda isə xatirə şəkilləri çəkdirilib.

    Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının elektron orqanı Azərbaycanın mədəniyyət və ədəbiyyat portalının Mətbuat xidməti

  • Zeynəb DƏRBƏNDLİ.”Dayaq dur!”

    11665411_1690704784490598_9087155491968421030_n

    Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyi və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

    Bu nə dərddir, bu nə müsibətdir, ay Allah
    Haqq yolundan azıb, bu millət, ay Allah
    Quyuya düşüb həqiqət, ay Allah
    Nə olar bu millətimə dayaq dur.

    İtib hörmət, itib rəğbət, itib yol,
    Hər tərəfi bürüyübdür qara kol
    Fələk ağa olub, biz də ona qul,
    Nə olar, bu millət kimə dayaq dur.

    Qalmayıbdır abır, vicdan, ləyaqət,
    Pulla alınır, saf sevgi məhəbbət
    Doğrunu deməyə çatmır cəsarət
    Nə olar bu millətimə dayaq dur.

    Zeynəbəm, bu dərdə dözüm ağlayır,
    Həsrətim qəm içib, gözüm ağlayır.
    Dilimdə söhbətim, sözüm ağlayır,
    Nə olar bu millətimə dayaq dur.

  • Şəfa VƏLİYEVA.”Əlindən düşməyən şəkil…”

    sv

    AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
    Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    Adamı elə yandırır
    Əlindən düşməyən şəkil…
    Öz-özündən utandırır…
    Güzgülərdən yana çəkir…

    Adamı elə göynədir
    Sevilmədiyini dərk etmək…
    Adı üstündə:-sevməkdir
    Öz ölümünə ərk etmək…

    Adamı elə söylədir
    “O”ndan gizlədilən sözlər…
    Gedəni yoldan əylədir
    Yollara ağlayan gözlər…

  • Fidan ABBASOVA.”Uzaqlar çəkidirir həsrət qəlbimə”

    12240003_866796413397756_5081292114266454476_n

    Uzaqlar çəkidirir həsrət qəlbimə
    yaxında olmağın önəmli deyil
    Varlığın bəs edir hər gün ömürümə
    gözlərim sevginə salıbdır meyil…

    Bəzən darıxanda baxıb rəsminə
    fikirlər aparır məni əksinə
    baş qoyub rahatlıq tapdığım sinə
    Sən demə əslində isyançı deyil…

    Məni öz sehrinə salıb ürəyin
    bütün arzularım, bütün diləyim,
    Sən varsan sevgimə hər an baş əyim
    Səndə bu minvalla qəlbimdə sevil…

    Qoy sənin qəlbində qalım gizlincə
    Ruhum tarazalaşsın dolsun sevincə
    Fidan bu həsrətdən doymursan məncə
    sənli xatirlələr sənsizlik deyil…

  • Ramiz FƏRƏCOĞLU.Yeni şeirlər

    934150_486673518053401_400527984_n

    Hz. Əli

    Rəbbim olaraq başda,
    Məhəbbətim Əlidir…
    Cavan və ahıl yaşda,
    Güc ,qüvvətim Əlidir…

    İslamın sərkərdəsi,
    Hüccətullah Əlidir.
    Lərzə salar nərəsi,
    Əldə silah Əlidir…

    Qoy deyim olsun əyan,
    Hər dir kəs bilməlidir…
    Allah, Mühəmməd,quran,
    Arxasında Əlidir…

    Əldə zülfüqar olan,
    Səlləllahi Əlidir…
    Söyləsəm olmaz yalan,
    Din səbahi Əlidir…

    Elmim Hüseyn Kəbəla,
    Güc-qüdrətim Əlidir.
    İslama olan qala,
    Şücaətim Əlidir!!! (daha&helliip;)

  • Şəfaqət CAVANŞİRLİ.”Arzunda arzunammı?”

    12202155_886472768116427_1538859207_n

    Gözlərim yol çəkər
    Sənə qədər.
    Həyatında yerim yox.
    Kaş biləydim xəyalında yerim nə.
    Arzunda arzunammı?
    Kaş biləydim o arzuda
    yumruq boyda çırpınan
    ürəyində yerim nə
    Kaş biləydim o ürəyin
    niyyətində yerim nə
    Qorxum tənhalıq deyil,
    Tək qalmağa nə var ki,
    Dörd divar arasında
    sakit səni dinləyən
    məzlum qonaq olarsan.
    Hərdən özün də bezib
    Onlara qulaq dostu,
    Sakit sirdaş olarsan.
    Qorxum insan arzusu,
    Görəsən qorxulumu
    arzudan arzu olmaq.
    Bu arzudan o arzuya
    sadəlövh uşaq kimi
    “hop” deyərək hoppanmaq.
    Bir, iki deyərək,
    zəfər bayraq əlində
    ” urra ” səslənərək
    sonunda qalib olmaq
    görəsən qorxulumu?
    Atamın ağ saçında,
    Anamın gözlərində,
    günahlarım gizlənir.
    Savabımla rəqibdir.
    Demək qorxulu deyil!
    Sındırılan taleyin
    elə sınıq yerində,
    Məni səntək gözləyən
    xoşbəxtlikdən soraq var.
    O soraqda hardasa
    ya yolun başındadı,
    ya da tən ortasında
    Məni səntək gözləyən
    Elə səndən xəbər var…

  • Elşən SABİROĞLU.Yeni şeirlər

    988860_346515065548852_6191614069438939456_n

    Bu qəmli çağlarda,bu ağır gündə,
    Aldığım bəd xəbər sarsıtdı məni.
    Gözüm yaşla dolu,kədər içində,
    Bir daha izlədim “Muxtarnamə”ni.

    Zalım,lənət olsun sənə hər zaman,
    Atdığın yenə də dəydi hədəfə.
    Həzrəti Hüseynin qisasın alan,
    Muxtar şəhid oldu ikinci dəfə.

    Hər bir epizodu,hər bir səhnəni,
    Saldın məharətlə ürəyimizə.
    Muxtartək tanıdıq filmdən səni,
    Özünü Muxtar tək sevdirdin bizə.

    Sən Vətən yolunda verdin ömrünü,
    Sevdin Əhli-Beyti,sevdin hər zaman.
    Mən başqa nə deyim?-Qiyamət günü,
    Elə Muxtarla da məşhur olasan!!!

    20.11.2015/00:35.

  • Eldar Nəsibli Sibirel.Şeirlər

    12226329_1478059319170065_2045167731_n

    YAŞAYIR GÖZÜMDƏ SƏNİN HƏSRƏTİN 1978

    Yaşayır gözümdə sənin həsrətin,
    İlk eşqin ağrısı, acısı kimi.
    Sənin şübhələrin bu məhəbbətin
    Qalıb xarirəmdə qayğısı kimi.

    Gözlərdən yayınıb, gəlib durardım,
    Pəncərən önündə qərib kimi mən.
    Gedib xəyalınla ovundurardım,
    Körpətək ağlayan ürəyimi mən.

    Mənim gəlişimlə qanadlanardı,
    Zirvəyə qalxardı qürurun o gün.
    Bir anda qəlbində ümid yanardı,
    Daşardı həm səsin, həm nurun o gün.

    O ala gözlərin nurundan içən
    Ürəyim heç kəsə qızmazdı onda.
    Gülüm, bu dünyada mən sənsiz keçən
    Günləri ömrümə yazmazdım onda.

    Deyərdim:-sən getsən gözümdən mənim
    Qarışar rəngləri səmanın, yerin,
    Bir anın içində üzümdən mənim
    Çəkilər gülüşü şəlalələrin.

    Tale öz sirrini açmaz heç kimə,
    Araya uçurumlu bir dərə düşdü.
    Bu eşqin ağrısı mənim bəxtimə
    Yazdığım nəğməsi dillərə düşdü.

    Yaşayır gözümdə sənin həsrətin,
    Ömrün həm qarası, həm ağı kimi
    Ağrısı, acısı ilk məhəbbətin
    Dünyaya görk olur göz dağı kimi.

    Türkəm mən

    Mərə kafir,unutdunmu?
    Azman türk oğlu türkəm mən.
    Bir nərəylə halayları
    Pozan türk oğlu türkəm mən.

    Var dünyada yolum, izim.
    Yox kimsəylə bir qərəzim.
    Hər zaman haqqa tərəzi,
    Mizan türk oğlu türkəm mən.

    Azmamışam duman, çəndə.
    Aç oxu tarixi məndə.
    Şəhidə qəbri sinəmdə
    Qazan türk oğlu türkəm mən

    Dözümdə- Bamsı Beyrəyəm,
    Sözümdə- Yunis İmrəyəm.
    Sazımda- dəli nərəyəm,
    Ozan türk oğlu türkəm mən.

    SƏNİN MƏKTUBLARIN -1981

    Ömrümə məktubun yağardı bir vaxt,
    Yağardı yanğıma yaz yağışıtək.
    Yoluma məktubun baxardı bir vaxt,
    Baxardı bir həzin qız baxışıtək.

    Sənin məktubların həyan olardı,
    Səndən uzaqlarda bu təkliyimə.
    Qəlbimi anlayıb, duyan olardı,
    Düşərdim vüsalın çiçəkliyinə.

    Demə yatırammış fil qulağında,
    Bahar məktubların xəzəlli imiş.
    Bir eşqin saralan qurub çağından,
    Ünvanıma uçan təsəlli imiş.

    Yönü bəri sevinc üz çevirəndən
    Düşdüm dünyasına çəkizisliyin.
    Gördüm ki, həsrətin gəzib çevrəmdə,
    Hər gün kölgə kimi məni izləyir.

    Çaytək ləpələnən gülüşlərinin
    Qərq ola bilmədim dərinliyində.
    Bizimçün darıxan görüş yerinin
    Kimsə nəfəs dərir sərinliyində.

    Sənsizlik ömrümə yol gələn axşam,
    Sən məni işıqlı bir gündə axtar.
    Mən sənin qəlbində dəfn olunmuşam,
    Axtarsan sən məni, qəlbində axtar.

  • Eldar Nəsibli Sibirel.”Yaddaş” (Poema)

    12226329_1478059319170065_2045167731_n

    Ön söz yerinə

    Vətəndən uzaqda doğulsam da mən,
    Bu torpağa verdim könül varımı.
    Tənzif əvəzinə ümidlərimlə
    Sarıdım sağalmaz yaralarımı.
    Çəkdiyim əzabla, udduğum qəmlə
    Çoxu elə sandı, öləcəyəm mən.
    Ancaq bilmədilər, gün işığında,
    Bahar arzularının yaşıllığında
    Təzədən dünyaya gələcəyəm mən.
    Mən başdan-ayağa səbrəm,dözüməm,
    Zaman çox sınayıb səbrimi mənim.
    Otuz yeddidən bəri hər gün özümə
    Min yol qazdırıblar qəbrimi mənim.
    Nimdaş yaddaşların tərs yazısını ,
    Gəlib yaddaşlardan siləcəyəm mən.
    Daha daş dayanmaz yollarım üstə
    Haqqın, ədalətin qolları üstə
    Təzədən dünyaya gələcəyəm mən.
    Daşdan-daşa dəyib başım dünyada,
    Kədərin boynumda haqqı-sayı var.
    Sevinc qismət olub mənə röyada,
    Qatı açılmamış gülüş payım var .
    Qansız hədələrə bir nərə üstə
    Bir qəhqəhə çəkib güləcəyəm mən,
    Sibirdən, qəbirdən qorxacağım yox,
    Zamandan şan-şöhrət umacağım yox,
    Təzədən dünyaya gələcəyəm mən.
    Bir vaxt bu torpaqçün qovrulan sevgim,
    Dənizdə yosundu,dağda mamırdı.
    Daş qəfəs içində qıvrılan sevgim,
    Qayadan süzülüb, daşdan damırdı.
    Qanında bu duyğu çağlayanlarin
    Dərdini gözündən biləcəyəm mən.
    Durna qatarının yaz sədasında,
    Ağrıyan qəlbimin saz sədasında
    Təzədən dünyaya gələcəyəm mən.

  • Etibar VƏLİYEV.Yeni şeirlər

    12242312_961671070559387_189159540_n

    MƏN DƏ QARABAĞLIYAM

    Azəriyəm, alqış olsun dilimə.
    İslam adlı, imanıma, dinimə.
    Qurban olum vətənimə, elimə.
    Yurdum Lerik dağ başında, dağlıyam.

    Lənkərandı, Masallıdı, Ləkidi.
    Bu Bakıdı, bu Gəncədi, Şəkidi.
    Bu vətəndi, torpağımın təkidi.
    Vətənimə, torpağıma bağlıyam.

    İmişli, Beyləqan,Quba, Qusarda.
    Salyanda, Şirvanda, Ağsu, Ucarda.
    Hər yer vətənimdi doğma diyarda.
    Mən də Naxçıvanlı, Qaradağlıyam.

    Şüşa həsrətimdi, sirdaşım olub.
    Qubadlı, Laçınım, göz yaşım olub.
    Xocalı qanımda yaddaşım olub.
    Ağdamlıyam, mən də Qarabağlıyam. (daha&helliip;)

  • Aqil SABİROĞLU.”Maraqlı dünyadır…”

    asm

    Kimiyə zülmət,
    Kimiyə çıraqlı dünyadır.
    Birinin pulu,sərvəti,
    Birinin qeyrəti on yeddi ton.
    Birinin zəkası,düşüncəsi,
    Birinin quru söhbəti on yeddi ton.
    Kiminin başına düşən,
    Kiminin başının daşı on yeddi ton.
    Kiminin gülüşü,
    Kiminin gözünün yaşı on yeddi ton.
    Birinin ölüsü,
    Birinin dirisi on yeddi ton.
    Birinin gövdəsi,
    Birinin gerisi on yeddi ton.
    Cəfərin ayağı,
    Səfərin çarığı on yeddi ton.
    Bizim köklər,
    “Xalx”ın arığı on yeddi ton…
    Onun ulağı,
    Bunun palanı on yeddi ton.
    Onun öləni,
    Bunun qalanı on yeddi ton.
    Birinin dili,
    Birinin dodağı on yeddi ton.
    Birinin məzarı,
    Birinin otağı on yeddi ton…
    Yaralı,xoralı dünyadır…
    Kimi çörəyə möhtac,
    Kimiyə plovu qaralı dünyadır…

  • Abdulla MƏMMƏD.”Payiz yaman tələsdi”

    yt

    Külək çaldi yel kökləyən kamançani,
    Şahə qalxdi ağaclarin həyəcani.
    Yarpaq örtdü yay ətirli göy xonçani,
    Payiz yaman tələsdi.

    Susdu şirin nəğməsi də turaclarin,
    Doluxsundu nanəsi də yamaclarin.
    Həna yaxib əllərinə ağaclarin
    Payiz yaman tələsdi.

    Gözüm düşdü ağaclarin sirğasina,
    Əsmə külək, sirğa düşər, sirğa sinar!
    Həsrət qaldi bu cöllər də durnasina,
    Payiz yaman tələsdi.

    Rübənd saldi çöhrəsinə ulduzlar da,
    “Sari gəlin” yenə dindi ağizlarda.
    Köçən köçdü, nişanlandi…
    Bu qizlar da
    Bu payiz yaman tələsdi.
    Payiz yaman tələsdi…

  • Qalib ŞAMXALOĞLU.Qıfılbənd

    qsm

    Lap əzəldən elm onunla başlayır ,
    Altı-üstü , solu vardır , sağı yox .
    Çoxarvadlı olmağı çox xoşlayır ,
    Hamısının saqqalı var , bığı yox .

    O nədi ki , hər ölçüdə lax olur ,
    Boyu kiçik , amma , gücü çox olur .
    Qara düşsə müvəqqəti yox olur ,
    Suyu vardır , bir ceşməylə bağı yox .

    O nədi ki , sındırdıqca daş olar .
    O nədi ki , ayaqda da baş olar .
    Qalib deyir , bir enişə tuş olar ,
    O nədi ki , qaynasa da buğu yox .

  • Rahilə DÖVRAN.Yeni şeirlər

    12091354_1653537131524991_3860076084131834097_o

    ƏLİNCƏ

    Günəş uca zirvəsindən boylanır,
    Yamacları çən- dumandır Əlincə.
    Hər qayadan bir salnamə oyanır,
    Tariximə şöhrət, şandır Əlincə.

    Qan rəngində çox qayası, çox yeri,
    Sinəsində nizə yeri, ox yeri.
    Şahinləri bürc üstündə əsgəri,
    Düşmən gəzir nə zamandır, Əlincə.

    Sınmış daşdır dəbilqələr, zirehlər,
    Sınmış daşdır cahangirlər, fatehlər,
    Daşdan qeyrət, daş cəsarət, daş hünər,
    Daşa dönmüş qəhrəmandır Əlincə.

    Əlincəçay ürək teli, qəlb simi,
    Ləpələri alıb gedir səsimi.
    “Ənəlhəqdir” mürşid, ustad Nəsimi,
    Haqq yolunda bir ümmandır Əlincə.

    19.11.2015.

    GÜLƏ-GÜLƏ

    Bəzənibdir sərvi boylum,
    Sığal çəkib qızıl telə.
    Gözəllərdə dəbdir-məlum,
    Naz eyləyə gülə-gülə.

    On beş günlük nazlı qəmər,
    İncə belin qucub kəmər.
    Körpə ceyrandır südəmər,
    Düşəcəkdir dildən-dilə.

    Şux gülüşü alır canım,
    Damarımda coşur qanım.
    Balla dolu pətək, şanım,
    Damcıldayır gilə-gilə.

    Kirpikləri kölgə salır,
    Kəpənəktək qanad çalır.
    Gah can verir, gah can alır,
    Üzür məni bilə-bilə.

    O, Dövrana açıb meydan,
    Nurludur o, ulduz, aydan.
    Sürünürəm keçən yaydan,
    Nə hə deyir, nə yox hələ.

    18.11.2015.

  • Rəhim MEHNƏT.Yeni şeirlər

    rm

    ELƏMİ

    Mən dəliyəm, sən adlı eşq əlində,
    Dolanıram sən sevdanın yelində.
    Gecə-gündüz adın mənim dilimdə,
    Sən də mənlə alışmısan, eləmi?

    Ayrı olsan ağ saçıma dən düşər,
    Kədər gələr, sevinc məndən gen düşər.
    Baxışınla həyatıma gün düşər.
    Sən də nura qarışmısan, eləmi?

    Yandırıb qəlbimi döndər kömürə,
    Soyuq suya salıb döndər dəmirə.
    Ruhunu mənimlə döndər ömürə,
    Sən də mənlə barışmısan, eləmi?

    Tanrı bizə yazmaz sevgi günahı,
    Gecə keçsin, birgə açaq sabahı.
    Mən eşqindən soruşmuşam Allahı,
    Sən də məndən soruşmusan, eləmi? (daha&helliip;)

  • Məhəmməd TURAN.”Bəndalı Coşqun” (Məqalə)

    12272796_1654052408169394_1251811743_n

    Bəndalı Coşqun…Bu adı eşidəndə ümidi bir saç teli qədər qalmış “ədəbi mühit” arzularım sağalır…
    Bəndalı Şəmkirin Zəyəm kəndində anadan olub həmin kənddə oxuyub , boya-başa çatıb…
    Bəndalını ilk görən gün poeziyasıyla tanış olduğum gün elə sevindim ki…
    Şəmkir indidən çox böyük bir fərəh duymalıdır ki qoynunda Bəndalı kimi bir Qəzəlxan yetişir…
    Bəndalı çox duyğulu , mənalı ən əsası odur ki ifratsız və ağıllı yazır…Bəndalının dəyəri odur ki o sözün dəyərini bilir…
    Bir də Bəndalının qəzəllərində xüsusilik var ki dədə-baba üsulu ilə yaradır…Qədim dövrdə yazılan üsulda…Mən məsuliyyətlə deyirəm Xəqani , Nəsimi nəfəsində…
    Bəndalı qəzəllərində ərəb-fars mənşəli sözləri yerində , doğru və yetərincə işlədir…Bu da xüsusi gözəllik verir qəzələ…

    Yerə etdikdə sirayət yağışın damlaları,
    Verə hər qəlbə hərarət yağışın damlaları.

    Gecədən ta səhərə gəl yenə leysan yağaraq,
    Düşə bu torpağa ne’mət yağışın damlaları.

    Dəxi mənsiz, görəsən, sevgili canan nə edir,
    Mənə ondan edə söhbət yağışın damlaları.

    Enə bu yer üzünə, sanki həzin musiqi tək,
    Edə bu qəlbimi rahət yağışın damlaları.

    Yağışı bax belə vəsf etməyə bu Bəndalıya,
    Yarada bir daha fürsət yağışın damlaları.

    ***

    Üzüb artıq məni sənsiz bu məhəbbət, gözəlim.
    Nə olar dön geri bitsin daha həsrət, gözəlim.

    Baxıram Ayə, xəyalınla qurub ünsiyyət,
    Edirəm hər gecə sənlə yenə söhbət gözəlim..

    Bağlama sevgimizi qismətə çün, tarixə bax
    Qeysə də olmadı öz Leylisi qismət, gözəlim..

    Düşmüşəm heyrətə ta gördüyüm andan səni mən,
    Görmədim sən kimi bu dəhrdə afət, gözəlim.

    Sordum insanlara bu sevgi məhəbbət nə imiş,
    Sən demə heç yox imiş sevgiyə qiymət gözəlim.

    Yazdığım namələrin yoxmu sənə tə`siri heç?
    Nola bir gözlərin etsin mənə diqqət, gözəlim.

    Var ümidim ki dönərsən mənə, gər dönməyəsən.,
    Tapşırar canını bu Bəndalı əlbət, gözəlim.

    ****

    Qəlbən sevirəm mən elə bir yarı gözəldir.
    Həm hüsnü gözəl həm də həya, arı gözəldir.

    Qafil, elə bir bağdı ki, bu sevgi-məhəbbət,
    Aşiqlər üçün həm gülü həm xarı gözəldir.

    Yüz hüsnü gözəl olsa da gər göz qabağında,
    Hər aşiq üçün sevdiyi dildarı gözəldir.

    Hər aşiqə öz yarı gözəl olduğu tək bil,
    Hər bir ağaca verdiyi öz barı gözəldir.

    Ey Bəndalı, hər söz yazana söyləmə şair,
    Şair ona de yazdığı əşarı gözəldir

    ****

    Ey gül, məni bu sevgidə bimar elədin sən,
    Pünhan idi, hər dərdimi aşkar elədin sən.

    Bir vaxt mənə öz sevgini izhar eləsən də,
    Çox keçmədi heç, sevgini inkar elədin sən.

    Dərdim ilə birlikdə qoyub sən məni getdin,
    Bir özgəyə öz eşqini izhar elədin sən.

    Üz döndərərək sən mənə, saymaz yana keçdin,
    Hər dəm məni, min dərdə giriftar elədin sən.

    Etdin elə rəftar onu düşmən belə etməz,
    Ey yar, niyə mənnən belə rəftar elədin sən?!

    Bir dəm dinərək qəlbimi viran eləyibsən,
    Bir anda edərsən onu gülzar elə dinsən.

    Bir ağ vərəqə, Bəndalı, öz dərdini yazdın,
    Xalqın oxumaqçün onu əşar elədin sən.

    Gördüyünüz kimi bu gözəl, mənalı, estetik-mənəvi zövq verən misraların , beytlərin sahibidir Bəndalı Coşqun…
    Bəndalıya gələcək poetik fəaliyyətində və həyatında uğurlar arzu edirik… Yaz Bəndalı! Yaz!

  • SOCAR-ın «Azərikimya» İstehsalat Birliyi tərəfindən həyata keçirilən müxtəlifyönümlü tədbirlər Sumqayıt gənclərinin diqqət mərkəzindədir

    0830

    SOCAR-ın «Azərikimya» İstehsalat Birliyi 5 ildən artıqdır ki, Sumqayıt şəhərinin ictimai, mədəni, sosial həyatında yaxından iştirak edir, kimyaçıların və şəhər sakinlərinin asudə vaxtlarının səmərəli təşkili üçün davamlı olaraq mədəni-kütləvi tədbirlər həyata keçirir. Bu tədbirlər sırasına Sumqayıt gənclərinin bilavasitə sağlamlığına, şəhərdə idmanın kütləviliyinin artırılmasına yönəlmiş idmanın müxtəlif növləri üzrə sağlamlıq spartakiadaları, mini-futbol, voleybol, şahmat, stolüstü tennis, səmti müəyyənetmə yarışları, xalq yazıçısı Çingiz Abdullayevlə görüş, bir sıra teatr tamaşalarının təqdimatında iştirak, «Əli və Nino» Kitab evi ilə birgə “Kitab bayramı”nın keçirilməsi, şəhər Təhsil şöbəsi ilə birgə ekologiya ilə bağlı elmi-praktik konfransların, kimya olimpiadalarının təşkili, Bakı və Sumqayıt üzrə keçirilmiş kimya olimpiadasının qaliblərinin, həmçinin Sumqayıt Dövlət Universitetinin, Sumqayıt Dövlət Texniki Kollecinin tələbələrinin və Sumqayıt şəhər orta məktəb şagirdlərinin kimya elmləri doktoru, professor Vaqif Abbasovla görüşünün keçirilməsi, Azərbaycanın gənc kimyaçılarının Respublika elmi konfransının təşkili, məktəbəqədər tərbiyə müəssisələri və ümumtəhsil məktəblərinin şagirdləri üçün silsilə layihələrin həyata keçirilməsi və s. daxildir.
    Bakı şəhərindəki Tarix və İstiqlal muzeylərinə, Sumqayıtın Tarixi müzeyinə, həmçinin respublikamızın bir sıra bölgələrinin tarixi yerlərinə ekskursiyaların təşkili, Azərbaycan Respublikasının Silahlı Qüvvələr günü münasibətilə hər il «N» saylı hərbi hissədə zabit və əsgər heyəti ilə görüşlərin keçirilməsi, onların bayramlarının xüsusi proqramlarla təbrik edilməsi də şəhər sakinləri, ələlxüsus da gənclər tərəfindən minnətdarlıq hissi ilə qarşılanır.
    Gənclərin diqqətini çəkən tədbirlərdən biri də «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin təşkilatçılığı ilə mütəmadi olaraq “Breyn-rinq” və “Xəmsə” bilik yarışmalarının keçirilmə¬sidir. Bunu bir neçə gün bundan öncə keçirilən və Azərbaycanın Dövlət Bayrağı, Konstitusiya və Milli Dirçəliş günlərinə həsr olunmuş “Breyn-rinq” bilik yarışı zamanı müxtəlif komandaların üzvlərindən aldığımız müsahibələr də təsdiq edir. Gəlin onların bu haqda fikir və düşüncələrini dinləyək.

    Elvin Dadaşov
    (“Panda School” məktəbəqədər hazırlıq şəbəkəsinin direktoru):
    – Sumqayıt şəhəri gənclər şəhəri, sənaye şəhəri kimi tanınıb. Onun ən vacib resursu gənclərinin intellektual potensialıdır. Bu potensialı bir araya gətirmək üçün Azərikimya İB-nin keçirdiyi mütəmadi tədbirlər əvəzolunmazdır. Bu müəssisə nəinki bütün Sumqayıta, bütün Azərbaycana qürur gətirəcək işlər görür.

    “Master intellektual klubu”nun idarə heyətinin üzvləri:
    – “Master intellektual klubu” olaraq 4 nəfər idarə heyətindən ibarətik. Klubun prezidenti Seymur Salamov həm də respublikamızın ən yaxşı sual müəllifidir. Vüqar Ağayev sual müəllifi olaraq, həmçinin təşkilati işlərlə məşğul olur. Əsgərov Sabir klubun aparıcısı, Salamov Teymur isə klubun texniki işləri ilə məşğul olur. Klubda hər həftənin cümə günü məktəblilər, şənbə günü gənclərin asudə vaxtının səmərəli keçirməsi üçün 31 saylı orta məktəbdə intellektual oyunlar keçiririk. 10 illik təcrübəmizə arxalanaraq Bakıda, Sumqayıtda, eləcə də respublikanın digər şəhər və rayonlarında fəaliyyət göstərən müəssisə və idarələrdə belə oyunlar keçiririk. Belə müəssisələrdən biri də “Azərikimya” İB-dir. Azərbaycan Respublikasının dövlət əhəmiyyətli günlərində “Azərikimya”da 20-dən çox müəssisə və idarələrinin iştirakı ilə intellektual oyunlar təşkil edirik. Hətta son tədbirlərimizə Bakı şəhərindən müəssisələr dəvət olunur. Tədbirimizi həmişə olduğu kimi giriş sözü ilə “Azərikimya” İB-nin Müşahidə Şurasının sədri, Milli Məclisin deputatı hörmətli Muxtar Babayev açır. Yüksək səviyyəli təşkilatçılıq, müasir aparat sistemi, heç bir gecikmə olmadan əyləncəli, şən, olduqca gərgin məcrada davam edən oyunumuzun sonunda Muxtar Babayev özü şəxsən qalibləri qiymətli hədiyyələr və diplomlarla mükafatlandırır. “Master intellektual klubu” olaraq təklifimiz ondan ibarətdir ki, cəmiyyətimizin, insanların, gənclərin maariflənməsi, asudə vaxtlarının səmərəli keçməsi, ölkəmiz, dünya haqqında daha çox məlumatlı olması aspektindən belə yarışların mütəmadi keçirilməsi məqsədəuyğundur.

    Lalə Bədəlova (H.Əliyev adına Bakı Neft Emalı zavodu):
    – Biz Bakıdan dəvət edilmişik. Əvvəllər “Azərikimya” İB tərəfindən gənclərə yönəlmiş bir çox yüksək səviyyəli tədbirlərin keçirildiyini eşitmişdik. Bu gün isə bunun canlı şahidi olduq. Yarış çox peşəkar səviyyədə təşkil olunmuşdur və burada iştirak etməkdən zövq aldıq. Tədbirin müxtəlif təşkilatlarda çalışan gəncləri əhatə etməsi, onları birləşdirməsi və tanış olub dostlaşmasına şərait yaratması, xüsusilə müsbət və ürəkaçan haldır. Sumqayıt gənclər şəhəri statusunu bir daha təsdiq etdi. Biz gələcəkdə daha çox bu qəbildən tədbirlərdə iştirak etməyi arzu edirik.

    Səma Əsədova (YAP Sumqayıt şəhər təşkilatı):
    – “Azərikimya” İB-də ənənəvi olaraq keçirilən bilik yarışı biz gəncləri olduqca sevindirir. Hər dəfə bu yarışlarda intellektual səviyyəmizi nümayiş etdirir, bilmədiklərimizi öyrənirik. Bu yarışda Yeni Azərbaycan Partiyasının Sumqayıt şəhər təşkilatını təmsil edirdik. Fikrimcə, bu yarışma əvvəlkilərdən daha çətin oldu. Çünki həm mövzular dərin, həm də rəqiblər güclü idi. Ancaq çətin mübarizənin qaliblərindən olmaq bizi daha çox sevindirdi. “Azərikimya” İB-nin Müşahidə Şurasının sədri, Milli Məclisin deputatı cənab Muxtar Babayevə və yarışın təşkilatçılığında əməyi olan hər kəsə komandamız adından təşəkkür edirik.

    Əli Mirzəyev (QWERTY tədris mərkəzinin İcraçı direktoru):
    – “Azərikimya” İB-nin keçirdiyi bütün intellektul yarışlarda komandamız iştirak edir. Bu möhtəşəm təşkilatçılığı ilə seçilən yarışlar deyərdim ki, intellektual sferaya verilən ən böyük dəyərdir. Buna görə də biz yarışın təşkilatçısı olan “Azərikimya” İB-nin Müşahidə Şurasının sədri cənab Muxtar Babayevə QWERTY tədris mərkəzi adından təşəkkürümüzü bildiririk. Yarışların çox maraqlı keçməsi biz gəncləri xüsusən sevindirir.

    Anar Qəhrəmanov (“Asan Xidmət” mərkəzinin qrup rəhbəri):
    – “Azərikimya” İB-də keçirilən yarışla əlaqədar olaraq onu deyə bilərəm ki, bizim qrupun bütün üzvləri yarışdan sonra müsbət aura ilə “Asan Xidmət”ə qayıtdıq. “Xəmsə” intellektual oyunu çox gözəl və maraqlı təşkil olunmuşdu. Oyunda 20 komanda iştirak edirdi. “Xəmsə” klubunun bütün üzvlərinə öz təşəkkürümüzü bildiririk. “Asan Xidmət”in rəhbərliyi və kollektivi adından başda “Azərikimya” İB-nin rəhbərliyi olmaqla, bütün əməkdaşlarına dərin minnətdarlığımızı bildirir, belə yarışların tez-tez keçirilməsini və bizə də dəvət göndərilməsini arzu edirik.

    Gülnar Tanrıverdiyeva
    (QAC Sumqayıt şəhər bölməsinin gənclər üzrə təlimatçısı):
    – Qızıl Aypara Cəmiyyətinin Sumqayıt şəhər bölməsi “Azərikimya” İB-nin təşkil etdiyi bütün tədbirlərdə iştirak edir. Belə tədbirlərdən biri də “Breyn-rinq” bilik yarışmasıdır. Bütün bilik yarışlarında könüllülərimiz iki komanda ilə təmsil olunmuş və komandalarımızın ən azından biri ilk yerin sahibi olmuşdur. Ədalətli şəkildə keçən yarışlar çox yüksək səviyyədə təşkil olunur. Belə ki, sözün əsl mənasında, sağlam mübarizə gedir. Komandalarımızın hər ikisi, xüsusilə də qalib komandamız son yarışdan da çox gözəl təəssüratlarla ayrıldı. Belə maraqlı bilik yarışmalarını təşkil etdiklərinə görə kollektivimiz adından “Azərikimya” İB-nin rəhbərliyinə və təşkilatçılara minnətdarlığımızı bildiririk. Bu yarışlar mütəmadi olaraq keçirilsə, biz – Sumqayıt gəncləri bundan çox məmnun olarıq.

    ***

    Məmnunluq hissi ilə qeyd etmək lazımdır ki, «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin təşkilatçılığı ilə keçirilən “Breyn-rinq” və “Xəmsə” bilik yarışmalarının əhatə dairəsi getdikcə genişlənməkdədir. Artıq yarışlarda «Azərikimya» İB-nin idarə və müəssisələrinin təmsil olunduğu komandalarla bərabər, Bakı Ali Neft Məktəbinin, Moskva Dövlət Universitetinin Bakı filialının, Qafqaz və Sumqayıt Dövlət Universitetinin, Fövqəladə Hallar Nazirliyinin Sum¬qayıt Regional İda¬rə¬sinin, H.Əliyev adına Bakı Neft Emalı zavodunun, YAP Sumqayıt şəhər təşkilatının, şəhər təhsil şöbəsinin, SOCAR-ın Təlim, Tədris və Sertifi¬kat¬laş¬dırma İda¬rəsinin Sumqayıt Təlim-Tədris Mərkəzinin, Sumqayıt şəhər Dövlət Yanğından Mühafizə və şəhər Polis İdarələrinin, Qızıl Aypara Cəmiyyəti Sumqayıt şəhər təşkilatınin, “N” saylı hərbi hissənin, “Asan Xidmət”in və digər müəssisələrin komandaları da böyük istəklə iştirak edirlər. Bütün yarışlarda qalib komandalara «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin Həmkarlar İttifaqı Komitə¬si tərəfindən fəxri diplomlar və mükafatların təqdim olunması yarışlara marağı bir az da artırır.
    «Azərikimya» İstehsalat Birliyi Sumqayıt şəhərinin ictimai, mədəni və sosial həyatında yaxından iştirak etməyi, kimyaçıların və şəhər sakinlərinin asudə vaxtlarının səmərəli təşkili üçün mədəni-kütləvi tədbirləri bundan sonra da davamlı olaraq həyata keçirməyi özünün prioritet istiqamətlərindən sayır.

    Rafiq Oday,
    Əməkdar jurnalist

  • Elnurə AĞAZADƏ.”Cəfər Cabbarlının “Oqtay eloğlu” əsəri haqqında”

    ea
    Mən inanmıram ki, Azərbaycanda dahi dramaturq Cəfər Cabbarlını tanımayan olsun. Ömrü qısa olmasına baxmayaraq, mərhum şairimiz incəsənətin bir çox sahəsində özünü sınamış və ölkəmizə öz töhfəsini bəxş etmişdir. O, nəinki şair, nasir, tərcüməçi, kinossenarist eləcə də kinosünas və teatrşünas idi. Cəfər Cabbarlı yaradıcılığı Azərbaycan kino və teatr sahəsinə misilsiz xidmət etmişdir. O, yaşadığı zaman çərçivəsində gördüklərini keçmiş və gələcək əhatəsinə salaraq real əsərlər yaratmışdır. Çox yaxşı bilirik ki, Cabbarlı realizm banisidir. Bu səbəbdən onun əsərləri hər zamana uyğun olmasına baxmayaraq, bu gün və əminəm ki, gələcək hər ildə öz aktuallığını qoruyacaqdır. Çünki daima xeyir şərlə mübarizə aparır. Nahaq çox zaman haqqı əzir. Arzular bəzən həyata keçməyərək xəyallarda yaşanır. Məhz bu səbəbdən “Aydın”, “Od gəlini”, “Aygün”, “Oqtay Eloğlu” və s. əsərlərə müraciət edərək səbrlə həyatımızı davam etməliyik. Cabbarlı əsərləri içərisində “Oqtay Eloğlu” əsəri xüsusi yer tutur. Cəfər Cabbarlının “Oqtay Eloğlu” əsərini yazmasında məqsəd Azərbaycanda milli teatr yaratmaq arzusu idi. O, Oqtay obrazıyla öz arzularını həyata keçirmək istəyirdi. Oqtay pərəstiş etdiyi xalq səhnəsini yüksəltmək istəyir. Milli teatr yaratmaq üçün çalışır. Səhnəni bütün varlığı ilə sevir. Səhnədəki əsərləri tamaşaçıya canlı çatdırmaq üçün əməyini əsirgəmir. Başqa ölkələrdə teatrın inkişafı, yüksəlişini öz ölkəsindəki səhnəsində görmək istəyir. Səhnədə yad ölkələrdə olan qadınlar deyil vətən qızlarının da çalışmasını istəyir. Məhz bu səbəbdən Oqtay Tamaraya: – Bir qız yaratmaq üçün xalqın bütün ruhunu hissiyatını, tarixi adət və ənənəni görünməz incəliklərinə qədər bilməli, onun dərinliklərindən onun mühitindən çıxmalı, bəlkə bir azərbaycanlı olmalıdır. – dedikdə bu sözlərdə ürək yanğısı hiss olunur. Teatr səhnəsində aktyor və aktrisa səhnəni elə canlandırmalıdır ki, tamaşaçı komediyada içdən gülməli, traqediyada ürəkdən ağlamalıdır. Oqtay məhz dahi gözündə belə aktyor idi. Oqtay əsərdə yarandığı gündən bu günə kimi və hətta gələcək illərdə belə səhnə insanları üçün qəhrəman örnək olmalıdır. Bu gün texnikanın sürətli inkişafı sahəsində insanların teatra marağı azalmaqdadır. Bəzən isə teatra getdikdə aktyor obrazı bizi qane etmir. Əsərdəki qəhrəman səhnədəki obrazı tamamlamır. Sanki bu günki səhnəni görərək dramaturq Oqtayın dilindən Muğana səslənir: – Qara qaşlar, qara gözlər, al dodaqlar qızarmış yanaqlar, görmüsüzmü nə qədər gözəllik görünür. Fəqət o göründüyü kimi deyildir. Təbiət baqqalar kimi bizi aldadır. Sən onu olduğu kimi görmək istəmirsən. Bilirik ki, Azərbaycan şairlər, yazarlar yurdudur. Ədəbiyyatımız zəngindir. Lakin bəzən əsər kino və teatrda canlanmaq üçün elə bir insan əlinə düşür ki. Əsər öz dahiliyni itirir. Bu zaman Oqtay Eloğlu əsərində Tabarasanski kimi kefli rejissorlar İlyas Həsən kimi qumarbazlar yada düşür. Oqtay aktyor obrazıyla bərabər ürək yanğısıyla onların işini belə öz öhdəsinə götürmək istəyir. Oqtay: -Yaşamaq istəyirik yaratmalıyıq. İyirminci əsrin təkamülünə qarşı bu yazıq xalqı tək buraxıb qaçmağı kim özünə layiq bilərsə bilsin. Mən bilmirəm.Yaşadığımız mübariz meydanlarının müxtəlif qazmaları var – deyərək səslənir. Əsərdə təkcə teatrı səhnəni yaşatmaq deyil, eyni zamanda bir sənətin vurğunu olan sənətkarı yaşatmaq amalı da vardır. Firəngiz Oqtayı bir sevgili kimi yox, bir sənətkar kimi yaşatmaq istəyirdi. Adətən incəsənət sahəsində bəzi insanları şöhrətə yüksəlmə, ulduz olmaq arzusu məhv edir. Mən deyərdim ki, Oqtay Eloğlu əsərində bu amac yoxdur. Bəs Oqtayın məhv olmasına səbəb nədir? Oqtayın saf, təmiz sənətinə, sevdiyinə olan sevgisi. Həqiqətin boğulmsı. Arzuların həyata keçməməsi. Yalanı həqiqət kimi qəbul etməyə məcbur olması. Bu səbəbdən o səhnə sonunda əli qanlı hayqırır: – Mən dünyada ədalət divanı adına bir şey tanımıram.Hamısı yalandır. Yalan deyir Şiller. Mən yenə ancaq bu zavallı xalqı tanıyır. Ona müraciət edirəm. Ona təslim oluram. Kimdir müqəssir? Yaşadaraq öldürən. Öldürərək yaşadan. Sevərək parçalayan parçalayaraq sevən. Əliqanlı səfillər padşahı Oqtay Eloğlumu? Laki Cabbarlı əsərdə öz qəhrəmanını məğlub etsə də, real həyat üçün qalib etdi, yaşatdı Oqtayı. Onun milli dəyərlərimizə verdiyi dəyərli arzular həyata keçdi. Bu gün Azərbaycanın bir çox şəhər və rayonlarında teatr ocaqlarımız var. Oqtay obrazı nəinki Azərbaycan səhnəsində xarici ölkələrdə belə sevilərək tamaşaçı sevgisini qazanır. Oqtayı hər an öz simasında yaşadan aktyorlarımız var. Nə qədər Azərbaycan səhnəsi yaşayır Oqtay və onun arzuları yaşayacaq.

  • Elnurə AĞAZADƏ.”Azərbaycan şairi”

    ea

    Dünya yarananda lal idi insan,
    Şüuru olmayan can idi insan
    Dünyanı insana tanıtdırdı söz,
    İnsan ağlına hakim oldu söz
    . Sözdən inci kimi düzüldü cümlə,
    Hissi fikirlə yaşatdı cümlə
    Tanrı ilhamı verdi şairə,
    Şair sevdirdi şeiri qəzəllə
    Söz nəsihətdir elin sərvəti,
    Azərbaycandır şairlər evi
    Mənim vətənimdir şerin elçisi
    Muğam üstündə qəzəl sevgisi.
    Ağıllı insan bizdə yarandı,
    Xeyir şər üstündə qələbə çaldı
    Bizim ocağımız odla qalandı,
    Zərdüşt Avesta yazdı bizlərə qaldı.
    İkinci minlillik əvvəli başdan,
    Dünyaca məhşurdur bu böyük dastan
    Ərlərə ad verdi dədəmiz ozan
    Bir tarix yaratdı dastanı yazan.
    Dövrü tələb etdi farsca o yazdı,
    İlk divanı Qətran yaratdı
    Şahlar sarayında zaman şairi ,
    Yaratdı yaşadı tarixdə qaldı.
    Nizami yaşadı böyük Gəncədə,
    Beş ulduz yaratdı beş əsəriylə
    Məcnunu sevdirdi gözəl Leyliyə
    Fərhadı dağ yardı Şirin xətrinə
    Çox şerin əruzla yazdı,
    Mənzum romanı ilk o yaratdı
    Affaqı çox sevdi qəlbinə saldı ,
    Gəncəvi adıyla tarixdə qaldı.
    Rübai ustadı gözəl Məhsəti,
    Nizami kimi sevgi əsiri
    Təbrizlə,Şamaxı oldu vətəni
    Xəqani yazdı ilk nəsr məsnəvi.
    Doğma dilimizdə olan ilk şeiri,
    İzətdinin bizə ilk hədiyyəsi
    Divanı sevildi oldu bəzəyi,
    Şeyx Səfi ondan qalmadı geri
    Tənqid etdi kini küdrəti ,
    Bəlli olmasada yazan əsəri
    Ana dilində ilk poemadır,
    dastan Əhməd hərami.
    Nəsimi sənətdə idealım şair,
    Haqq ədalətin vurğunu şair
    Sevdi ana dilini vurğundu şair,
    Söz üçün çarmıxa çəkildi şair.
    Şah vurğun idi söz sənətinə
    Xətai tanıtdı hecanı bizə
    Düşmən məğlub oldu igid səsinə,
    Tuyuq yadigardır Qazidən bizə
    Dünyaca məhşurdur şair Fizuli,
    Qəzəl ustadı nisbə Bağdadi
    Ana dilində yazdı ilk nəsri,
    Xətayiyə həsr etdi Bəngu Badəni.
    Bu dövr sayılır intibah dövrü,
    Ustad aşıqların qoşmaya şövqü
    Sevən aşiqlərə dastanlar qoşan,
    Dədə Ələsgərin söhbəti sözü
    Koroğlu düşmənin qənimi idi
    Çənlibel igidlər oylağı idi
    Abbas Gülgəzin ,Əsli Kərəmin
    Nəbi Həcərin aşıqı idi
    Yaxşı dost idi Vidadi Vaqif,
    Qoşmanın ustası sayılır .
    Qasım yazdı neçə gəraylı
    Yaxşı aşıq idi yaxşı Qurbanı
    İslama,türklüyə ,müasirliyə,
    Haqqa səslədi Zənburla İrşad
    Sevgiyə ,dostluğa ,həmrəyliyə,
    Birliyə gətirdi Şəlalə,Həyat
    İlk mətbu orqandır Molla Nəsrəddin,
    Banisi Cəlildir real tənqidin
    Gülüş avamlığı yox etdi çətin,
    Dünyanı heyran etdi ustadı şərqin
    Əlibəy sevdi vətəni ,eli,
    Fjuzat jurnalı onun sərvəti
    Qeyrət qəzetin sevib sevdirdi,
    Ömər Faiq həyata verdi dəyəri
    İlk qəzet yarandı adı Əkinçi,
    Təbliğ etdirdi daim maarifi
    Tanıtdı sevdirdi daim ölkəni
    ,Qəzet banisi Həsən Zərdabi
    Dağılan tifaqı,Bəxtsiz cavanı ,
    Əbdürrəhim yazdı Pəri Cadunu
    Mirzəli yazdı neçə yumoru,
    Qəmkusarın vardır çox felyetonu
    Qoca tacirin cavan aşiqi,
    Üzeyrin əsərdə oldu hədəfi
    Dünya tanıdı böyük dahini,
    Zirvəyə ucaldı hər bir əsəri
    Sabir kasıbların atası idi,
    Sözü tənqidlə vurası idi
    Mirzə satiranın banisi idi,
    Hədəfi nişan alan bir ustad idi.
    Kino səhnəsində vardır zəhməti,
    Cabbarın Oqtayı səhnə igidi
    Sevil qəhrəmnı səhnə zinəti,
    Alması Aydını bizə sevdirdi
    Vəzn yaratdı Cavid həzəci,
    Adı Hüseyn idi Gülçin ləqəbi
    Ana faciəsi mənzüm əsəri,
    İlk mənzum dramın odur banisi
    Himnin banisi Əhməd Cavaddır,
    Bayraq bu himn ilə ucalacaqdır,
    Müşfiqin ,Almasın,Seyid Hüseynin,
    Məmməd Əminin ruhu şad olacaqdır
    Ordubadi yazdı Dumanlı Təbriz
    Ölkədə tanındı şanı şöhrəti
    İstiqlal şairi Məhəmməd Hadi,
    Sevdi vətəni o hürriyyəti
    O şair idi o həkim idi,
    Vətəni sevən bir xadim idi
    Tarixi əsərin əsasın qoyan,
    Nərman ölkənin banisi idi
    Fridrix tərcümə etdi şerini,
    Yad eldə sevildi bir çox əsəri
    Almanlar tanıdı sevdi Vazehi,
    Bizdə yada salaq dahi şairi
    Vətəndən uzağa düşdü Banin
    Qəriblik həsrəti çəkdi Banin
    Şerlər namətək yazdı Banin,
    Azadlıq eşqilə yandı Banin
    Qasım bəyin maraqlı təmsilləri,
    Əzbər bilik satirik şerləri
    Durnalar şerində vardır kədəri,
    Qasimə Şakirə yazdı naməni
    Seyid nəvəsi Əzim Şirvani,
    Sabirtək sevildi hər bir əsəri
    Bizlərə nəsihət cümlə məsəli
    Gəlin yada salaq sevək şairi
    Yusif Vəzn yazdı fəlsəfi roman,
    Qızlar bulağını odur yazan
    Fətəli sayılır novator şair ,
    Komedi banisi bizim bu nasir
    Bakıxanov yazdı Gülüstan İrəm ,
    Məclislər vardır ölkədə bu dəm
    Ordubadda yarandı Əncüməni Şüara,
    Lənkəranda vardı Fövsi füsaha
    Xan qızı xanım idi Xanım Natavan ,
    Qarabağ gözəli şair Natavan
    Qəzəllər yaratdı aşiqlər heyran ,
    Ona heyran oldu dünyavi cahan
    İsmayıl bəy yazdı andı duyguyla
    İlk hekayədir Bahadır Sona
    Müşfiqə yazdı böyük poema,
    Rəsul Rza andı onu duyğuyla
    Meyxana ustadı ƏlyağaVahid
    Qəzəl aləmində sənətə sadiq
    Uşaq şairi idi Abdulla Şaiq
    Abbas sənətdə sənətə sadiq
    Səməd Təbiətin vurğunu idi,
    Elin obanın şairi idi
    Məktəbli yaddaşı tarixçəsində,
    Mirvari poeziya şairi idi
    Heydərbabaya yazdı naməni,
    Arazın həsrətlə çəkdi qəmini
    Savalan dağına dedi dərdini,
    Şəhriyar şeirlə tapdı təsəlli
    Səhnədə sevildi neçə əsəri,
    Pyes Atayevlər İlyas əsəri
    Süleyman sənətə verdi dəyəri,
    Hər bir əsəri vətən sərvəti
    Dəli Kürü yazdı İsmayıl Şıxlı,
    O əsərki vətənə bağlı
    Bizə gülüş bəxş etdi sevdik hicranı,
    Unutmayaq gəlin Sabit Rəhmanı
    Neçə qurban getdi Azadlıq üçün ,
    Söz sözə qoşuldu bir ağı üçün
    Şəhidlər şerini yazdı Bəxtiyar ,
    Hər məzar başında bir ağı üçün
    Qızıldan itidir sözün dəyəri,
    Qızıldan dəyərli sözün qiyməti
    Gözəl şeri şirin nəğməni
    İlyas Tapdıq yaşatdı hər bir əsəri
    Gülhüseyn sevdirdi nəsirlə şeri
    Mən ondan öyrəndim mənsum şeiri
    Qabilin ilhamı vətənə sevgi
    Məmməd Arazındır torpağa mehri
    Yaltaq insanın düşməni idi,
    Yalan danışanın qənimi idi
    Doğru danışanla ortaq fikirli,
    Baba Pünhan tənqid ustadı idi
    Dillərə əzbərdir Nüsrətin şeri,
    Nəğməkar şair tək çəkilir ismi
    Hər bir tələbənin dilində əzbər,
    Nərman yazdı gənclərə əsər
    Əlibala yazdı itkin gəlinin ,
    Eşq sultanı var Əzizənin
    Bu gün məhşurdur bu əsər yəqin
    Sona və Nino Qurban Səidin.
    Unutmadım Nurəngiz Nuru,
    Gözəl xanım idi üzü nurlu
    Qaldı şerləri nakam dünyada
    Yad edəcək məzarda ruhu
    Anarın hər bir əsəri sevdiyim əsər,
    Təhminə Zauru dillərdə əzbər
    Çingiz dedektiv yazdı çox əsər,
    Hər bir əsəri dünyanı gəzər
    Neçə unudaq qanlı yanvarı ,
    Qətl günü romanı ona yazılı
    Yusif Səmədoğlu tarixi andı,
    Bu əsərlə tarix yaşadı
    Gözəl nəsihətdir atamın Kitabı
    Poemaa sahibi Sabir Rüstəmxanlı
    Gözəl əsərlərin sevərək tanı,
    Roman Nasiri Vidadi Babanlı
    Vüqar Əhmədin ana laylası,
    Hər bir düyünün arzu duası
    Afaq Məsudu Fikrət Qocanı,
    Əsərin oxuyub dahitək tanı
    Daim xalqına olmuşdur dəstək,
    Zəlimxan elinə arxadır kömək
    Söz sənətinə daima örnək,
    Şair sənətini zirvədə görək
    Yanar ürək sevdiyim roman,
    İsa Hüseynövdan bizə ərməğan
    Elçin böyük bir əsəri yazan,
    Mahmudla Məryam tarixi roman
    Hər bir əsəri vətənə bağlı ,
    Qənirə ölkənin şöhrəti şanı
    Belə gözəlin əvəzi hanı,
    Dünya türk qızını Tomristək tanı
    Dahi Heydər nəvəsi Leyla ,
    Həzin şerlərin ustadı.
    O gözəl xanımdır o gözəl ana,
    Hələ çox ölkələrə atacaq imza
    Qurtuluşa sevindi,
    Ulu öndərə həsr etdi
    Xəlil Rza Ulutürk
    Dədə Heydər Atatürk
    Şerə can verib yaşatdı Baba,
    Məhəbbət şeirlə gəlir İlhama
    Çox dahi yazır Firuz Mustafa,H
    ər sərini sevdim duyğuyla
    Abidə yaratdı xoş əməliylə ,
    Tarix yazdı hər əsəriylə
    Gülağa Tənha xoş əməliylə,
    Sənətdə iz qoydu dəsti xəttiylə
    Şair gənclərin dəstəyi olan
    Əkbər Qoşalıdır onlara başqan,
    Od ərlər əsəri fəlsəfi roman
    Şamil Sadiq əsərin mətnini yazan,
    Dəstək gənc şairlərə,
    Gənc yazarlar birliyi ,
    Gənc ədiblər birliyi
    Örnək olur bizlərə
    Gülnarə, Pərvanə ,Nuranə şair ,
    Könül Nazimqızı nəğməkar şair
    Xəyal ,Kənan, Emin kimi
    Hələ neçə neçə gələcək şair
    Göydə ulduz qədər şairim mənim,
    Bir şeir bəs etməz ismi qeyd edim
    Bütün şairlərdən yazsa qələmim
    ,Gərək bir əsər üstə ömür bitirim
    Mən bu elə yurda bağliyam,
    Şairlər yurdunun şair qızıyam
    Mən bu elə bir can borcluyam
    Elnurə adımla iz qoyasıyam

    8 sentyabr 2015

  • Elnur RƏSULOĞLU.”Əliağa Kürçaylı poeziyasında tersina”

    et

    Avropa lirik janrlarından olan tersetin xüsusi şəkli – “tersina” italyan mənşəli “terzina”, “terzarima” sözləri ilə bağlı olub “üçüncü qafiyə” mənasını bildirir (Литературный энциклопедический словар. Москва, «Советская энциклопедия», 1987, стр.439). Tersinanın bütün üçlükləri bir-biri ilə xüsusi qafiyə bağlılığına malikdir. Belə ki, ilk bənddən başlayaraq hər bəndin ikinci misrası sonrakı bəndin birinci və üçüncü misraları ilə həmqafiyə olur. Axırıncı üçlükdən sonra ayrıca verilən tamamlayıcı xarakterli bir misra isə həmin üçlüyün orta misrası ilə qafiyələnir. Hər üçlük daxilində ilk və son misraların qafiyələnməsi də qeydə alınır. Məsələn, on üç misradan ibarət tersinanın qafiyələnmə modeli belədir: aba bcb cçc çdç d.
    Məşhur italyan ədibi Aligyeri Dantenin (1265-1321) “İlahi komediya” (1306-1321) əsəri tersina formasında yazıldıqdan sonra Avropada böyük əks-səda oyatmış, tersina geniş yayılmışdır. Bir çox Avropa xalqlarının ədəbiyyatında maraqlı tersina nümunələri yaradılmışdır.
    Poeziyamızda mükəmməl, bitkin tersina yaratmaq isə Əliağa Kürçaylıya (1928-1980) nəsib olmuşdur. Dünya poeziyasının yaradıcılıq təcrübəsinə, janr və üslub axtarışlarına yaxından bələd olan bu istedadlı şairin qələmindən bir sıra diqqətəlayiq sonetlər və tersetlər də çıxmışdır. Ə.Kürçaylı yaradıcılığında poeziyamız üçün çox nadir olan tersina ilə də rastlaşırıq. Elə buradaca xatırladaq ki, Ə.Kürçaylı özü tersina yazana qədər bu şeir şəklində qələmə alınmış ən irihəcmli və qiymətli əsərlərdən birini – A.Dantenin “İlahi komediya”sını həmin formada tərcümə etmişdir. O, bu tərcümənin müəyyən parçalarını hələ o vaxtkı Azərbaycan Dövlət Universitetinin – indiki Bakı Dövlət Universitetinin 1955-ci ildə çap etmiş olduğu müntəxabat vasitəsilə oxuculara çatdırmış, sonra “İlahi komediya”nın tersina formasında tərcüməsi üzərində gərgin yaradıcılıq axtarışlarını davam etdirmiş, əsər Azərbaycan dilində tam halda 1973-cü ildə işıq üzü görmüş (Aligyeri Dante. İlahi komediya. Bakı, “Azərnəşr”, 1973), 1988-ci ildə 100 cildlik “Dünya ədəbiyyatı kitabxanası” seriyasının 20-ci cildi kimi ikinci dəfə nəşr edilmişdir (Aligyeri Dante. İlahi komediya. Bakı, “Yazıçı”, 1988). 1973-cü ildəki birinci nəşri əsasında təkrar çapa hazırlanmış poema Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin (1961) “Azərbaycan dilində latın qrafikası ilə kütləvi nəşrlərin həyata keçirilməsi haqqında” 12 yanvar 2004-cü il tarixli sərəncamı ilə “Dünya ədəbiyyatı” seriyasından üçüncü dəfə işıq üzü görüb 25000 nüsxə həcmində ölkə kitabxanalarına hədiyyə edilmişdir (Aligyeri Dante. İlahi komediya. Bakı, “Öndər”, 2004). “İlahi komediya”nın uğurlu tərcüməsindən ilhamlanan Ə.Kürçaylı original tersina da qələmə almışdır. Onun böyük italyan şairinə həsr etdiyi “Dante” şeiri yüksək mövzu-ideya məziyyətlərinə malik mükəmməl tersinadır. Şeir on səkkiz üçlükdən və təkmisralı sonluqdan ibarətdir. Hər üçlüyün ikinci misrası sonrakı üçlüyün birinci və üçüncü misraları ilə həmqafiyədir. Sondakı tək misra da axırıncı üçlüyün orta misrası ilə qafiyələnmişdir. Beləliklə, bütün bəndlər zəncirvari qaydada bir-biri ilə bağlanmış, tersinanın bütün poetik forma xüsusiyyətlərinə əməl olunmuşdur. Onu da deyək ki, bu tersinanın ilk üçlüyünün birinci misrası axırıncı üçlüyün son misrası ilə, axırıncı üçlüyün əvvəlinci misrası isə ilk üçlüyün sonuncu misrası ilə eyni olmaqla sanki poetik zəncirin daha da tamlanmasına yönəlmişdir: aba bcb cçc çdç ded eəe əfə fgf gğg ğhğ hxh xıx ıiı iji jkj kqk qaq ala l. Şeirdə Dantenin keşməkeşli taleyi, məşəqqətli həyat yolu, narahat sənət axtarışları barədə dolğun bədii səviyyədə söz açılmış, dahi italyan ədibinin ömür və sənət dünyası barədə bitkin təsəvvür yaradılmışdır. Bu şeir həm də Ə.Kürçaylının Dantenin həyat və yaradıcılığına dərindən bələd olduğunu göstərir. Şeirin on ikinci üçlüyünün ortasındakı İtaliyanın klassik bədii söz ustadı Françesko Petrarkanın (1304-1374) sonetindən götürülmüş misra (“İstidən donardı o, soyuqdan yanardı o!”) da yerinə düşmüşdür. (daha&helliip;)

  • Gülnar SƏMA.Yeni şeirlər

    gs

    AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
    Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    Göyçək Fatma

    Mən Göyçək Fatmayam, düşüb başmağım
    Sizin küçənizin o tərəfinə.
    Bir sevgi nəğməsi zümzümə etdin,
    Düşdü həyatının qu tərəfinə.

    İlk və son nəğməni dilə gətirdin,
    Amma bir dinləyən olmadı onu.
    Mənimçün ölərək düşdü tarixə-
    O boyda ömrünün tək bircə anı.

    Mən Göyçək Fatmayam, itən başmağım,
    Getdi şahzadənin əlinə keçdi.
    Sənin arzuların qarı nənənin,
    O bitdi, birəli telinə keçdi.

    Yetim xoşbəxtlik

    Yetim xoşbəxtliyə ögey anayam,
    Ona balam dedim, bəlama döndü.
    Hər yetən verməyə can atır sanki,
    Xoşbəxtlik mənimçün salama döndü.

    Salamtək verdilər, aldılar məndən,
    Bir Allah bəndəsi qıymadı mənə.
    Dedim, çox sevəcəm səni balamtək,
    O bədbəxt xoşbəxtlik uymadı mənə.

    Bircə şans vermədi, vermədi ki o,
    Mən də qismətimi bir də sınayam.
    Mənə möhtac qaldı anası ölmüş,
    Yetim xoşbəxtliyə ögey anayam. (daha&helliip;)

  • Şəfa VƏLİYEVA.”QAPILARI TAYBATAY AÇIN… QAPIYA ƏLƏM GƏLİR!”

    sv

    AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
    Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    Uşaqlıqdan hamı mənə qəribə baxırdı. Ailəmizdə dörd uşaq vardı. Ancaq məni kəndimizdə heç kim tanımırdı. Qapıya gələn qonaqlar mənim də qonaq olduğumu sanırdılar. O qədər qaraqabaq uşaq idim ki, bir dəfə qonşu qadınlardan biri demişdi:

    – Qızın baxışlarına bax, elə bil adamı parçalayacaq. Allah, sən saxla!

    O qədər ciddi və qorxulu baxışlarımın olmasını bilmirdim o günəcən… Və o sözü eşidəndə artıq 9-cu sinifdə oxuyurdum. Amma hələ kənddə məni üzdən tanıyan yalnız müəllimlərim və sinif yoldaşlarım idi. Adım isə… Adımı tez-tez eşidirdim:

    – Şəfa yenə olimpiadada yer tutub!-bunu günorta saat 12-də quzularını evə aparan Xanbaba dayı demişdi. Mən də çəpərimizə söykənib onun üzünə baxmışdım. Məni görməzdən gəldiyini sanmışdım, amma tez də yadıma salmışdım ki, axı, məni tanımır…

    – Şəfanın şeirini gördünmü, qəzetdə çıxıb!- məndən iki sinif aşağı oxuyan oğlan demişdi. Yenə üzünə baxmışdım. Məni tanımırdı…

    Və bütün bunlarla yanaşı yuxularımı danışmağa qorxardım. Çünki həmişə yuxuda gördüyümü danışanda nəsə olurdu. Bir dəfə yuxuda gördüm ki, bizim əldamının tavanı ilə divarın arasından bir əl uzanır içəriyə… Mən də qorxuram… Diksinib ayıldım. Amma susdum… Bu yuxunu da gizlədim. Az keçmədi, o əl yenə yuxudan oyatdı məni. Üçüncü dəfə görəndə qaçdım nənəmin üstünə. Yuxumu danışdım. Nənəm salavat çevirdi, anamı çağırdı:

    -Qapıya ələm gələcək. Qızın yuxusuna gəlibsə, gələcək. Hazırlıqlı olun.

    Oxuduğum kitab hələ yadımdadı: Cəmşid Əmirovun “Qara Volqa”sı… Qara paltarlı, qara papaqlı, ağ saqqallı, ağ saçlı, nurani bir qoca qapımıza gəlmişdi. Əlində uzun ağaca bağlanmış ələm…

    -Ay ev yiyəsi, ələmə nəziriniz var, onu çıxarın… Ay ev yiyəsi…

    Anam, nənəm əl-ayağa düşmüşdülər. Baba bir udum çay da içmədi.

    -Məni bura ələm gətirdi, nəziri verin, gedim. Ələmin yolu uzundu-dedi.

    Nəzirini alıb getdi… Və mən kitabımı yarımçıq qoyub küçəyə çıxıb onun arxasınca baxdım…

    QAZAXDA ÜZÜM… İSTƏDİM BİRİN ÜZÜM…

    2008-ci ildə Qazaxa ilk səfərim idi. Qıraq Kəsəmən kəndində İsrafil ağanın evinin divarlarına baxmağa gedirdik. Üzü Kürə tərəf dayandıq. Sağ tərəfdəki qırmızı başdaşıları marağımızı çəkdi. Məzarlığa yaxınlaşdıqca ürəyim xoflanırdı, gözlərim dolurdu… Və hər qəbrin ayaq ucunda balaca, üzü Kürə yuvalar vardı… Qəbirlərin arasında bir az hərlənib yolun soluna keçdik. Ucsuz-bucaqsız kimi görünən üzüm tənəklərinə baxdım… Yarpaqların arasındakı üzümlərdən birini üzmək istədim. Tənəyə çatmağa bir neçə addım qalmış kənd tərəfdən bir kişinin əllərini yelləyərək, qışqıra-qışqıra gəldiyini gördüm:

    – Ayəəə… Ay qızım… Ay uşaqq… Dəymə! Tənəyə dəymə! Dəyməəə!!

    İncimişdi ürəyim… Bir salxım üzüm nəydi ki, qıyılmırdı mənə? Kirimişcə geri qayıdıb yolun aşağı enən hissəsinə doğru yönəlmişdim. Kişi bizə çatanda əllərini dizlərinə dayayıb təngnəfəs halda dedi:

    – İncimiyin, ay uşaq. Biz bu vaxt üzümə əl vurmuruq. Saat 12 olanda, gün qızanda ilanlar Kürə tökülür, düz saat dördəcən, gün əyilənəcən suda olurlar. Biz də canımıza cəfa basıb üzümü yığırıq o günün duran vaxtında. Bu dəyqə o tənəkdə hər yarpağın altda bir ilan qıvrılıb yatır, əl uzatsan çalar, peşmançılıq olar…

    Kişinin gözlərində elə parıltı vardı ki… Canıma üşütmə düşmüşdü… O gözəl yay səhərində Kürün sahilində üşümüşdüm… Dişlərim dişlərimə dəymişdi… Yalnız indi yadıma düşmüşdü ki, uşaqlıqda nənəm bizə ilanın yuvasını göstərmişdi:

    – İlan yuvasını üzü suya tərəf eşir…

    Dönüb qırmızı başdaşılarına və onların ayaq ucundakı yuvalara baxmışdım…

    Kişi özünü dikəldib yolun Kürə enən hissəsinə gəlmişdi, əlini irəli uzatmışdı:

    – Qırılmışlar burdan tökülür çaya… İzlərinə bax, a qızım, elə bilmə qazaxlılar bir gilə üzümü qıymır sana!

    Torpaq yolun üzüaşağı millənən yerində ilanların izləri aydınca görünürdü… Hətta, aradabir köhnə qabıqları da vardı… O izlərə ayaq qoymağa cəsarətim çatmamışdı… Yolun çəmənlik hissəsi ilə İsrafil ağanın evinə getmişdik… Yanmış, qaralmış divarlara baxmışdıq… Əlimi o divarlara sürtmüşdüm… Əllərimin qarasına gözlərimin yaşı düşdükcə, damla-damla ağarmışdı ovuclarım…

    “MƏN NAĞILSIZ YATAMMERAM…”

    Qazaxda gecələmək istəmirəm o ilk və son gecədən bəri… Onda Qarahəsənlidə Xalıqverdi müəllimgildə qalmışdım. Gecəni yatmamışdım. Nənəmin danışdığı hekayəti dönə-dönə xatırlamışdım, Xalıqverdi müəllimlə necə qohum olduğumuzu düşünmüşdüm…

    Nənəm Hajımuğan qızı idi. Hajımuğan Göyçə gölünün o biri sahilində imiş. Sonradan bəri tərəfə keçib Hajımuğanlılar. Bu hadisə neçənci illərə təsadüf edir, bilmirəm, amma onları da yerindən-yurdundan edən ermənilər olub. Nənəmin danışdığı hekayət isə ondan da irəliyə dayanır.

    … Hajımuğanda iki nəsil arasında qan düşmənçiliyi düşür. Qanlı nəsildən biri köçünü tutub Arazı keçməyə qərar verir. Bu nəslin ən gözəl qızı kəndin sayılıb-seçilən nəslində gəlin olur. Təzəcə ana olan bu gəlinin qızına Narın adını verirlər. Gəlinin əri zahı gəlini kənddə qoyub özü sürünün başında dağa qalxır. Gəlinə xəbər çatır ki, nəslin-kökün, atan-qardaşın Arazı keçəcək. Uşağını qucağına alıb özünü atasının köçünə, anasının arabasına çatdırır. Əl çəkmir ki, mən də sizinlə gedirəm… Gəlinin ərinin arxasınca kəndin dəli-dolu bir oğlu at çapır, haray salır dağlara:

    – Gəlin Narını götürüb köçə qoşuldu, hey…

    “-Narın!”-deyə bir səs qopur gənc atanın sinəsindən… İlxının ən gözəl atını seçib köçün dalınca dəhləyir. Köç Arazı keçhakeçdə çatır. Köçə hay düşür. Gəlin atasına yalvarır ki, onu geri göndərməsin, nəsli-kökü olmadan yaşaya bilməz bu tayda… Gəlinin atası qılıncını sıyırıb irəli atılır:

    – Qızımı vermərəm!

    Gənc ata da başını dikəldir:

    – Qızımı vermərəm! – Əlini atıb arabadanca gəlinin qucağından Narını götürür, atın başını geri döndərir… Deyilənə görə, Narının atası ölənəcən deyərmiş:

    – Gəlinin harayı qulaqlarımdan getmir…

    Nənəmin anası idi körpəykən ana qucağından ayrılmış Narın… Xalıqverdi müəllim isə onun qardaşı idi… Və mən Qazax gecəsinin mistikasında illərin o tayına uçurdum… Bütün bu hekayəti gözümlə görürdüm… Yaşayırdım… Səhərin açılmasıyla başımı qaldırıb aynadan eşiyə baxırdım… Hələ onda bilmirdim ki, üstündən illər keçəcək, bir gün Qazaxlı Rüstəmin şeirini eşidəcəyəm: “Mən nağılsız yatammeram…” Mənsə… Mənsə, o mistik nağılla yatmamışdım… Özüm-özümə danışmışdım o nağılı…

    “MƏN RUH GƏMİSİYƏM…”

    Hər il martın 21-də Qazaxda “Səməd Vurğun-poeziya bayramı” keçirilir. 2014-cü ildə mən də getdim. Qoşdum nəfəsimi Qazağın dərviş havasına, qoşuldum Qazağın əhli-ürfanlarına… Üzdən tanımırdım deyə yavaşca Gülnar Səmanın qoluna toxunmuşdum:

    – Barat Vüsal hansıdır?

    Əliylə irəlini göstərmişdi… Ağsaçlı bir dərviş görmüşdüm elə bil… Boğazımda qəhər yığılmışdı… Ona yaxınlaşmaq, salam vermək o qədər çətin gəlmişdi ki, mənə… Yaxınlaşmamışdım… Karvan Ədəbiyyat Muzeyindən yola başlamışdı. Səməd Vurğunun poeziya evində hərəmiz bir şeir oxumuşduq. O qədər həyəcanlı və ağlamağa hazır idim ki, hansı şeiri oxuduğumu özüm də unutmuşam… Hələ də xatırlamıram… Ordan üz tutmuşduq Osman Sarıvəllinin və Eldar Nəsibli Sibirelin məzarını ziyarət etməyə… Orda da titrəmişdim… Gözlərimi yumub üzümü Qırmızı körpüyə tutmuşdum… Külək saçımı qarışdırdıqca ağlamışdım… Göz yaşlarımı küləyə vermişdim, hara aparır aparsın… Qayıdıb bir də Molla Vəli Vidadinin məzarını ziyarət etmişdik… Burda ağlamağı da bacarmamışdım… O qədər aciz idim ki, Qazax torpağında… Torpağın qarşısında aciz idim, havanın qarşısında ruhum bükülmüşdü… Gözlərimi hərləyib Barat müəllimi axtarmışdım… Bir kənarda durub gənclərə baxırdı. Baxışlarından bircə misra asılmışdı: “Mən Ruh gəmisiyəm, minin, di gedək!”

    YÖNÜNÜ GÜNƏ ÇEVİR!

    Hacı Mahmud Əfəndinin məzarını da ilk dəfə 2008-ci ildə ziyarət etmişdim. Ondan sonra yenə yuxularımda o yeri ziyarət edirdim. Balaca alaqapıdan içəri girirdim, türbənin qapısında isə dayanıb növbəmi gözləyirdim ki, girim ziyarət eyləyim… Yenə getdim… Bu qış… “Qışda İncə dərəsi gözəl olmur”-demişdi mənə bir İncəli balası… Yalan deyirmiş… Aslanbəylidə üzümüzə vuran seyrək qar dənələri də mistik bir gücün bizi qarşılamağının bəyazlığı idi… Hacı Mahmud Əfəndinin evi, müsafirxanası, həyətindəki niyyət ağacları, məscidin həyətindən, təpənin üstündən bütün kəndə açılan mənzərə… Elə bil uzaqlardan bir dərviş harayı gəlirdi qulaqlarıma: “Haydı, qalxın, ömrünüzün, ruhunuzun, nəfsinizin yönünü günə çevirin!” Əfəndimizin evindən məscidə olan bir neçə metrlik yolda dizlərim neçə dəfə bükülmüşdü… Özümü toxdadıb yerə çökməmişdim… İrəliləmişdim…

    Deyirlər ki, Seyid Nigarinin Amasyadakı türbəsini Hacı Mahmud Əfəndi tikdirib. Öz müəlliminin haqqını belə halal tutub…

    İncə dərəsində incələn hisslərimlə öz ustadımı- Sədnik Paşa Pirsultanlını xatırlamışdım…. Baş-başa verərək ağlaya bilərdik, ustad-şəyird ikimiz də… Elə ağlayardım ki… Dolmuşdum, amma ağlaya bilmirdim… Nəfəsimi içimə çəkib havanı dinləyirdim… “Haydı, qalxın, ömrünüzün, ruhunuzun, nəfsinizin yönünü günə çevirin!”

    Yönümü günə çevirməyə çalışmışdım… Bacarmışdım…

    SÖZ… SÖZ EŞİDİN!

    Qazax səfərində yol yoldaşımız Rüfət Axundlu idi… Və yolboyu ruh ətri gələn şeirlərini dinləyirdik… “Sol çiynindən mələkləri, Yıxasan, rahat olasan!”… Damcı-damcı yağan yağışda təkəmseyrək qar dənələri uçuşurdu, amma buna qar demək olmazdı… Damcı-damcı boğazıma yığılan qəhərin sellənməsini istəyirdim… Damcılıya gedirdim… İki sevənin ayrılığına ağlayan bu qayalarla birgə ağlaya biləcəkdim, əmin idim… Bu əminliklə ayağımı maşından yerə qoyan kimi əllərim əsmişdi… Qar bərkimişdi… Elə gözəl yağırdı ki… Çiynimizə yağan qara baxıb Rüfətin şeirini düşünürdüm, amma sağı-qolu qatmışdım… Damcılıda damcılayan “qayanın göz yaşları”na barmaqlarımın ucu ilə toxunmuşdum… Yenə titim-titim titrəmişdim… Gözlərimdən sellənən qəhərin qarşısını Avey dağı da kəsəmməzdi daha… Dodaqlarımı kilidləmişdim, amma ruhum canıma sığmırdı… Sonuncu hıçqırığı içimdə çəkdim… Ruhum acmışdı, ruhum… Söz axtarırdım, söz! İndi də Taleh Mansurun şeiri yadıma düşmüşdü: “Ruhun badəsinə söz süz!”

    Ya da Şahinə Könül demiş, şeir oxuyun, ay camaat, şeir!

    Oxumuşdum:

    Bu qışı da yola sal,
    Yazda özüm gələrəm…
    Bakı sənlə məğrursa,
    Gəncəylə sevgiliyəm…

    2015

  • Təranə Turan RƏHİMLİ.Yeni şeirlər

    teranexanim

    ***

    Həyat – heçdən, yoxluqdan
    Var olmağa gəlməkdi.
    Ölüm – həyatda nə varsa
    Son anda qədrin bilməkdi.

    Ömür – hara getdiyini
    Bildiyin yola çıxmaqdı.
    Yol – qalaq-qalaq arzuyla
    Yazıq ürəyi sıxmaqdı.

    Sevgi – qəlbin hasarından
    Yaxın bir qəlbə aşmaqdı.
    Ad günü – bir addım daha
    Ölümə yaxınlaşmaqdı.

    İLAHİ SÖZDÜR ŞEİR

    İlahi sözdür şeir,
    hər anda dilə gəlməz.
    İstədiyin hər saat,
    hər vaxt doğula bilməz.
    Ruhun bətninə düşüb
    yetişməlidir şeir.
    Qovrulub ürəyində
    ya bişməlidir şeir,
    ya da kül olmalıdır.
    Qələmindən bir damla
    mürəkkəb sızmaq üçün
    hisslərin, duyğuların
    coşub sel olmalıdır.
    Ürəyin qanı ilə
    yazılmalıdır şeir,
    Hər misranın içində
    görünməlidir şair.

  • “Həyatın yaşama düsturu… və yaxud Təvəkgül Məmmədovun ömür yolu haqqında düşüncələr”

    Tevekkul Memmedov

    Giriş

    Əslində hər bir insanın ömür yolu bir dastandır – ömür dastanı. Bu dastanın təməli insanın dünyaya gəldiyi andan qoyulur. İnsanın haqq dünyasına qovuşması ilə sona çatır. Əslində bu “sona çatır” ifadəsi də şərti xarakter daşıyır. Bu sonluq o insanlara aiddir ki, yaşadığı 60, 70, 80, 90, 100… illik ömründə özündən başqa kimsəni düşünməmiş, kölgəsindən heç kim bəhrələnməmişdir. Nə bir imkansıza əl tutmuş, nə bir yetimin başını sığallamış, nə də ətrafındakılarla xoş ünsiyyətdə olmuşdur. Belə insanlar üçün qonşuluq haqqı, qohumluq haqqı həmişə arxa planda olub. Belə insanlar dar düşüncəli olublar, burunlarından uzağı görə bilməyiblər. Ona görə də belə insanların ömür dastanı dünyalarını dəyişmələri ilə sona çatır. Amma yuxarıda sadaladığım məsələləri özündə əxz edən insanlar isə dünyalarını dəyişmələri ilə yeni bir yaşam qazanırlar. Çünki bu sayaq insanları xoş duyğu ilə, ehtiramla, kövrək və unudulmaz xatirələrlə mütəmadi olaraq xatırlayanların sayı minlərcədir, on minlərcədir. Bu insanların ömür dastanları adicə dastanlardan deyildir, bu dastan əbədiyyət dastanıdır. Xoş o adamların halına ki, elə sağlığında insanların qəlbində öz qranit heykəllərini ucaldırlar. Belə insanların nə yaşamaqdan qorxusu olar, nə də ölümdən. Çünki belə insanların üzərində Allah-təalanın xoş nəzəri həm bu dünyada olur, həm də axirət dünyasında. Tanrı belə insanları hələ sağlığında cənnətlə müjdələyir. Bəzən görürsən ki, deyirlər cənnət də, cəhənnəm də bu dünyadadır. Əslində bu məcazi anlam daşıyır. Bu o deməkdir ki, insan cənnəti də, cəhənnəmi də bu dünyada qazanır. Yəni özü ilə bu dünyadan aparır. Əməlisaleh insanlar, haqqı nahaqın ayağına verməyənlər, kasıb-kusuba, fəqir-füqəraya əl tutanlar, bütün məsələlərdə ədalətli hökm çıxaranlar, Allaha tapınanlar, etdikləri hər bir yaxşılığı Allahın rizası üçün edənlər özləri ilə cənnəti də bu dünyadan axirət dünyasına aparırlar. Bu sadaladıqlarımın əksini özlərinin həyat amalı seçənlər isə həm bu dünyalarına divan tuturlar, həm də o biri dünyalarına. Bir məsələni də unutmaq olmaz ki, insanın əməl dəftərinə yalnız özünün öz əli ilə sağlığında etdiyi yaxşılıqlar, xeyirxah əməllər yazılır. Dünyasını dəyişəndən sonra isə insanın nə özünün savab qazanmaq imkanı olur, nə də digərlərinin etdiyi yaxşılıqlar onun adına yazılır.

    Hədis
    Rəsuli-əkrəmin sağlığında bir nəfərin atası dünyasını dəyişir. Bu şəxsin böyük bir ərazini əhatə edən xurma bağı var idi. Günlərin bir günü bu şəxs gəlir peyğəmbərin yanına. Deyir ki, bəs mənim atam dünyasını dəyişib, mənim də böyük xurma bağım var, ağacların üstündə də tonlarla meyvə var. İstəyirəm ki, atamın qırxına qədər bu xurmaların hamısını onun məzarının üstündə paylayım. Necə bilirsiniz, bunun atama bir xeyri, savabı varmı? Peyğəmbər qayıdır ki, məsləhət görməzdim, amma yenə də özün bilən yaxşıdır.
    40 gündən sonra həmin şəxs yenə də peyğəmbərin yanına gəlir və deyir ki, dediyim kimi də etdim. Bütün xurmaları yığdırıb atamın qəbrinin üstündə paylatdım.
    Peyğəmbər bir az fikrə gedir və deyir ki, get ağacların altına, üstünə, anbarlara bax, nə qədər xurma tapsan götür gəl bura.
    Həmin şəxs evlərinə gəlir və başlayır deyilən yerlərə baxmağa. Nə ağacların üstündə, nə ağacların altında, nə də anbarda bir dənə də olsun xurma tapa bilmir. Anbardan çıxmaq istəyəndə görür ki, qapının arxasına bir xurma düşüb, üstünə də qarışqalar daraşıb, yarısını da yeyiblər. O, yarısını qarışqaların yediyi xurmanı götürüb peyğəmbərin yanına gəlir. Deyir ki, ya Rəsullullah, hər yeri axtardım, yalnız və yalnız bir dənə bu xurmanı tapdım, onun da yarısını qarışqalar yeyib. Peyğəmbər-xuda həmin şəxsin əlindən xurmanı alır və baş barmağı ilə şəhadət barmağı arasında tutaraq həmin şəxsə göstərir və deyir:
    – Əgər sənin atan sağlığında öz əli ilə bu xurmanı kiməsə versəydi, onun savabı sənin payladığın tonlarla xurmanın savabından daha çox olardı. Ona görə də sənin payladığın xurmaların savabı yalnız sənə məxsusdur, atana yox.
    Aqillər buyururlar ki, mərhəmətli və səxavətli olmaq, ehtiyacı olana əl uzatmaq, yıxılanın qolundan tutmaq, haqqı və ədaləti özünə bayraq etmək imkana bağlı olan məsələ deyil, yəni bunun üçün sənin külli miqdarda varının, dövlətinin olmasına ehtiyac yoxdur. Bu hiss, bu duyğu sənin könlündə, qəlbində, ürəyində olmalıdır, qanınla damarlarında dolaşmalıdır. Bu sayaq yaşamaq sənin həyat kredona çevrilməlidir. Əgər sən bu hissdən, bu duyğudan uzaqsansa milyonların da olsa oradan bir manat götürüb kiməsə verməyə əlin gəlməyəcək.

    Ömrü şöhrətləndirən məqamlar

    Birinci məqam insanın haradan gəlib hara getdiyini bilməsidir. Yəni, insan gərək heç kimin tanımadığı balaca bir kənddən çıxıb hamının tanıdığı böyük bir şəhərə rəhbərlik edəndə damarında, qanında, cismində, ruhunda o balaca kəndin havasının, suyunun, çörəyinin, torpağının ətrinin dolaşdığını unutmasın. Ucalığının kökündə o kəndin tozlu-torpaqlı, parlı-palçıqlı yollarının dayandığını yaddan çıxarmasın.
    Həkim-loğman Hacı Cəfər həkimin Təvəkgül müəllimlə bağlı yazısında hələ lap balaca olarkən qızlarından birinin Təvəkgül müəllimdən «Sizin kəndin adı niyə Azərbaycanın xəritəsində yoxdur?» deyə soruşduğu məqam mənə ustad şairimiz Məmməd Arazın bir hissəsini sizlərə təqdim etdiyim:

    Kəndim, balacasan, çox balacasan,
    Adın yox dünyanın xəritəsində.
    Atılıb qalmısan gözlərdən uzaq,
    Çaylı, baldırğanlı dağ-dərəsində.

    Qartal qıyıltısı dumanı dəlir,
    İnsan hikkəsinin sahili yoxdur.
    Nə yaxşı mürgülü, lal dərələrin,
    Sellərdən qüvvətli sahibi yoxdur.

    Bu, oğul səsidir! Götür dəftəri:
    Danışmaq da yükdür, susmaq da yükdür!
    Böyük dünyamızın kiçik dərdləri
    Böyük dərdlərindən daha böyükdür.

    Kəndim, – balacasan, çox balacasan!… – məşhur şerini xatırlatdı. Məmməd Arazın doğulduğu Nursu kəndinin adı dünyanın xəritəsində yox idisə də, poeziyası günəşə dönüb bütün dünyanı öz nuruna qərq etdiyi bir şair bəxş etmişdi cahana. Elə bir şair ki, əsrlər ötsə də bu günəşin parlaq şəfəqləri dünyanı öz nuruna qərq etməkdə davam edəcək.
    Təvəkgül müəllimin övladlarına – onun ömrünün mənası olan qızlarına üzümü tutub deyirəm: atanızın dünyaya göz açdığı Başkənd kəndi Azərbaycanın xəritəsində qeyd olunmayıbsa da və bu kənddə indi yaşayış yoxdursa da bu kəndin adı atanızın tərcümeyi-halında əbədi ünvan salıb və ötən bu illər ərzində bəlkə də min dəfələrlə müxtəlif mətbu orqanlarda işıqlandırılmaqla Azərbaycanda minlərlə insanın yaddaş tarixində özünə yuva qurub. Bununla isə hər iki mənada fəxr etməyə dəyər.
    İkinci məqam insanın vətəninə, millətinə, torpağına, dövlətinə, dövlətçiliyinə bağlı olmasıdır. Bu sevgini ürəyində yaşadanlar həyatda sözün müstəqim mənasındakı sevgidə də uğur qazanırlar. Bu sevgi, bu uğur da insanı hamının sevimlisinə çevirir. Belə sevgi sahibi olan insanlardan biri də Təvəkgül Yaqub oğlu Məmmədovdur.
    Təvəkgül müəllimin əmək fəaliyyətinin ən qaynar dövrləri ulu öndər Heydər Əliyevin 34 illik gərgin və keşməkeşli, eyni zamanda vətəni, milləti üçün şərəf salnaməsi olan fəaliyyəti dövrünə təsadüf edir. Bu illər ərzində Heydər Əliyevi özünə həyat idealı seçən Təvəkgül Məmmədov həmişə – istər onun respublikaya rəhbərlik etdiyi ilk dövrlərdə, istərsə Moskvadakı fəaliyyəti dövründə, istərsə də xalqın təkidli tələbi ilə yenidən hakimiyyətə qayıtdığı, Azərbaycanı düşdüyü bəlalardan xilas etdiyi illərdə ondan bəhrələnməyə çalışmış, tapşırıq və göstərişlərini, tövsiyələrini özünün fəaliyyət istiqaməti kimi qəbul etmişdir. Təsadüfi deyildir ki, Təvəkgül Məmmədovun Azərbaycan Neft və Kimya İnstitutunu bitirərək ali təhsilli kadr kimi daha qaynar həyata atılmasının tarixi də 1969-cu ilə, Ümummilli lider Heydər Əliyevin Azərbaycan Kommunist Partiyası Mərkəzi Komitəsinin birinci katibi seçildiyi ilə təsadüf edir. Məhz elə bunun nəticəsidir ki, Təvəkgül Məmmədov yarım əsrlik əmək fəaliyyəti dövründə harada və hansı vəzifədə işləməsindən asılı olmayaraq, insanların ümid və pənah yerinə çevrilmiş, onun adını tutub gələnlər o ünvandan heç vaxt naümid qayıtmamışlar.
    Vətəni sevmək, onun hər qarışını müqəddəs bilmək imandandır – deyir Təvəkgül müəllim. Təvəkgül müəllimdə yerliçilik anlayışı yoxdur. Kim vətənini, torpağını sevirsə, prezidentinə, gerbinə, bayrağına, himninə sevgi və rəğbət bəsləyirsə, işində məsuliyyətlidirsə, ətrafındakılarla xoş rəftar qurmağı bacarırsa, o, Təvəkgül müəllim üçün, hansı bölgədən olmasından asılı olmayaraq, ən doğma, ən əziz, ən hörmətli adamdır.
    Üçüncü məqam insanın ya göründüyü kimi olması, ya da olduğu kimi görünməsidir. Əslində əsrlərin sınağından keçib gələn bu aforizmin kölgəsində çox mətləblər gizlənir. Bura saxtakarlıqdan uzaq, sadiq, dəqiq, vaxta və sözə bütöv, haqqı, ədaləti özünə bayraq edən, hər hansı bir addımı atmamışdan öncə vicdanının səsinə qulaq asan, hər cür fitnə-fəsaddan, saxtakarlıqdan uzaq olan bir insan obrazının tərifidir bu aforizm. Bu aforizm həm də həyatın yaşama düsturudur.
    Əslində, öncə «həytın varolma düsturu» ifadəsini işlətmək istədim. Sonra fikrimi dəyişdim, çünki var olmaq hələ yaşamaq demək deyil. Var olub da bu dediklərimizin hər hansı birini özündə əxz etmədən də həyatda mövcud olmaq mümkündür. Ancaq bu yaşamaq sayılmaz. Bu sadəcə kortəbii və digər canlılardan fərqli olmayan bir ömür sürməkdi. İnsan o zaman böyük olur ki, ən ali məqama yetişəndə belə sadəliyini, səmimiyyətini, təbiiliyini qoruyub saxlaya bilsin. Onda sevgi də, hörmət də, izzət də, ehtiram da, şan-şöhrət də özü gəlib səni tapacaq. Bax bu illər ərzində biz Təvəkgül müəllimi – Təvəkgül Yaqub oğlu Məmmədovu belə gördük – sadəliyində bir ucalıq, ucalığında bir sadəlik gəzdirən böyük vətən oğlu kimi.
    Dördüncü məqam tabeliyində olanların ürəklərində sənə qorxudan çox sevgi, hörmət və ehtiram hissi bəsləmələrinə nail olmaqdır. Bu da təbii ki, hər rəhbər işçiyə qismət olmayan bir məqamdır. Tale Təvəkgül Məmmədovun bir də onda üzünə gülüb ki, direktor işlədiyi vaxtlarda da, şəhər icraiyyə komitəsində çalışdığı dönəmlərdə də, Sumqayıt şəhər İcra Hakimiyyətinin başçısı işlədiyi illərdə də tabeliyində olan bütün işçilərin, eyni zamanda bütün şəhər ictimaiyyətinin hörmətini, sevgi və rəğbətini qazana bilib. Bu sevgi insanların qəlbində bu gün də yaşayır, sabah da yaşayacaq, əminəm ki, hətta gələcək nəsillərin də ürəklərinə ötürüləcək. Çünki bu insanların hər birinin taleyində Təvəkgül Məmmədov tərəfindən bu və ya digər formada bəxş olunmuş sevinc payı var.
    Fəaliyyətinin bütün dönəmlərində Təvəkgül müəllim üçün insan amili ön planda olub. Onun fikrincə işçi üçün normal iş şəraiti yaradılmalı, yaxşı maaş almalı, ruhən, mənən, cismən sağlam və problemsiz olmalıdır ki, yaxşı işləyə, öhdəsinə düşən işi problemsiz, vicdan və məsuliyyətlə yerinə yetirə bilsin. Bax, yuxarıda sadaladığımız sevginin mayasında, qayəsində, Təvəkgül müəllimin işçilərə məhz bu yanaşması dayanır.

    ***

    Əslində ömrü şöhrətləndirən məqamların sayını istənilən qədər artırmaq olar. Amma mən buna ehtiyac duymadım. Ancaq onu deməyə ehtiyac duydum ki, daha hansı məqamlardan söhbət açsaydıq orada Təvəkgül müəllimin ünvanına yetərincə xoş söz demək üçün səbəbimiz olacaqdı.
    Bir-iki kəlmə də “Həyatın yaşama düsturu” kitabı ilə bağlı demək istəyirəm. Bu kitab Təvəkgül Məmmədovun halal-hümbət haqqıdır. Əslində onunla bağlı yazılanların hamısını bir araya gətirmək mümkün olsaydı, bəlkə də bir neçə kitab ortaya gələrdi. Ancaq mən bunlarla kifayətləndim. Çünki elə bu kitabda yazılanlar yetərlidir ki, hamının tanıdığı, hamının hörmət bəslədiyi, hamının ehtiram göstərdiyi Təvəkgül Yaqub oğlu Məmmədovu dəyərli oxucular da yetərincə tanıya bilsin.
    Onu da deməyi özümə borc bilirəm ki, müdrik el ağsaqqalı Təvəkgül Məmmədun ömür yolu bir həyat məktəbidir. Bu məktəbdən öyrəniləsi çox şeylər var.
    Üzümü sabahın qurucuları olan gənclərimizə tutub deyirəm: gələcəyinizi xöşbəxt görmək, həyatınızı yaxşı yaşamaq, yüksək mövqe tutmaq, vətənə yararlı vətəndaş, ailəyə xeyirli övlad olmaq, el arasında alnıaçıq, üzüağ və nəhayətdə sözün həqiqi mənasında şərəfli bir ömür yaşamaq istəyirsinizsə bu məktəbdən bəhrələnin.

    Rafiq Oday 2

    Rafiq Oday,
    Respublikanın Əməkdar jurnalisti

  • Talât ÜLKER.”MEMLEKET GÜZELLEMESİ”

    1445

    “Gönül ayrılmayır öz baharından
    İlham baharından söz baharından
    Deyiremvetenin birce kış günü
    Yahşıdır gurbetin yüz baharından”
    (Nebi Hezri)

    Güneşi avlamaya karar verdiğimiz gün
    Göçtük diyar-ı Rum’a Hazar’ın kenarından
    Baştanbaşa bu yurdun ve onu saran göğün
    Devraldık tapusunu Roma’nın küffarından

    Gök girsin kızıl çıksın bakarsak ardımıza
    Diye yemin eyledik düzen verip kopuza
    Söz kesip düğün ettik gökte ayla yıldıza
    Düşkün saydık bu yolda döneni ikrarından

    Atına kefeniyle binince başbuğumuz
    Yedi iklim dört köşe yayıldı buyruğumuz
    Göğü otağ eyledik güneş oldu tuğumuz
    Diz çöküp baş eğmeyen düştü itibarından

    Yesevi köseğisi kök saldı gönüllerde
    Yedi veren goncalar filizlendi her yerde
    Erler kalktı semaha açıldı dokuz perde
    Hacı Bektaş Veli’nin ol gökçe nazarından
    (daha&helliip;)

  • TOKAT’IN SAZI SÖZÜ-2

    1430

    TOKATLI BİR HAKK ÂŞIĞI HACI RESÛL ESER ( ÂŞIK PÜRYÂNÎ )
    Turgay Akarslan
    Geçen asrın ilk yarısında dünyaya gelen aşığımız 1931 yılında Tokat’ın Arapören köyünde hayata merhaba der. Dertler, mihnetler, sıkıntılar ve yokluklar içerisinde geçen çocukluk ve gençlik yılları adeta onun ruh dünyasını nakış nakış işlemiştir. Tokat ve çevresinde mana ikliminin sultanlarından olmuş, tüm gönül erleri gibi ışığıyla her daim çevresini aydınlatmıştır. O kendi ifadesiyle bir halk aşığı değil Hakk aşığıdır. Tasavvuf ehli bir âşık olan Püryânî çileli yaşamında nefsi ayaklar altına almış, gönül dünyasında kine, nefrete, öfkeye asla yer vermemiş, sevgi diliyle herkesi kucaklamıştır. Hayatıyla ilgili bilgilere şiirlerinde de rastlamak mümkündür

    Tarih bin dokuz yüz tam otuz birde
    Emroldum annemden dünyaya geldim
    Elendim de, çaputlara belendim
    Emdim de sütünü cilâya geldim ifadeleriyle dünyaya geldiği tarihi bize bildirmektedir

    Âşık Püryânî’nin babası Erzurum’un Olur, annesi ise o zaman Kars’a bağlı olan şu an ise Ardahan’ın Göle ilçesindendir. O, doğmadan babası Erzurum’daki Ermeni zulmünden kaçıp Tokat’ın Arapören köyüne yerleşmiştir. Bir dadaş evladı olan aşığımızı Püryânî yapacak olan hayat serencamı 1931’de Tokat’ın Arapören köyünde başlar, henüz bir yaşındayken annesini, yedi yaşında ise babasını kaybeden Âşık Püryânî iki kız, iki erkek kardeşiyle yapayalnız kalır, daha sonra yedi yaşında olan kız kardeşi Lalezar’ın da vefat etmesi onu derinden etkilemiştir. Bu kadar acının yanında bir de dünyaya geldiği andan itibaren annesinden geçen bir hastalık sebebiyle gözleri sadece küçük bir ışığa duyarlı görme yetisinden yoksundur. Yedi yaşında ise o ışığı da kaybetmiş ve tamamen karanlıklar içerinde kalmıştır. Sivas’ta ameliyat olmasına rağmen Sivas dönüşü zamanın imkânsızlıkları içerisinde dönüş yolunda gözleri toz ve topraktan enfeksiyon kapmış ve karanlık dünyası artık yalnızca gönül gözüyle aydınlanır hale gelmiştir. Bir dörtlüğünde bu durumunu şu dizlerle ifade etmiştir
    (daha&helliip;)

  • Nermin AKKAN.”BENDEKİ BARAJ SENDROMU!”

    1415

    Çocuk zamanlarımın en büyük vurgunuydu istimlâk edilen köyüm, suyun azar azar yuttuğu çocukluğum.
    Toparlanan eşyalar, “gitmem,beni burada bırakın” direncinde yaşın dibine vurmuşlar ve her biri bir başka şehre sürüklenen yavuklular, götürülemeyecekleri için tüketilen koyunlar,inekler,tavuklar horozlar velhasıl ölüm kalım arasında canlar.
    Bilmiyorum bu hengâmede benim kadar can çekişen oldu mu,Pulur tepe çimenlerini benim çimenlerimin suyundan başka suyla da yeşertti mi, ya da kulecejye (Türkçe adını bilmiyorum) kaç çocuğun geleceğe ilk ıslak mektuplarının mezarı oldu.Ancak bildiğim ve asla unutamadığım bir şey vardı ki hâlâ bende etkisi vardır ve ben aynı merakla insanların göz bebeklerine odaklanırım konuşurken. Besbelli ki o zamanların kan çanağı gözlerinde ki acıyı görme telaşı ve korkusu yer etmiş zihnimin derinliklerinde.
    İlk taşınan bir kaç hane, köydeki Onbeşliler’den sonra en büyük ağıtın nedeniydi.Kamyon toprak yolda acıyı, belirsizliği,korkuyu ve umudu birlikte taşıdığının bilincindeymişçesine toza dumana beliyordu köyü ve kalanların gözleri toprak kanıyordu hep.
    Sonraki taşınmalar kaşarlanmış yosmaların alışkanlığındaydı ve hep birlikte yeni bir yurt, köykent oluşturabilme projesinin başarısızlığının öznesi olmanın arsızlığındaydı ironik bir şekilde.
    Henüz on yaşındaydım ve zekâ katsayım oranında dehşeti yaşıtlarımdan daha yoğun hissediyordum. Yeşilırmak, koynunda kulaç attığım Yeşilırmak,çocukluğuma kulaç atıyordu büyük bir hızla.O koştukça köyde feryat figan, göçün altından göğe daha sık yükseliyordu. …..
    Varzıl,Südeni,Elpit, Leveke ne yaşıyordu bilmiyorum ama Kadıköprü Nuh tufanını yaşıyordu. Nuh’un oğlu gibi “su bizi yutamaz inancında ve “toprağımdan ayrılmam” inadında olanlar köyün sırtlarına evler yapmaya başlamışlardı bile. Pulur tepeye bayrak direği çekilmişti suyun yuttuğu alanları biz unutmayalım diye. (daha&helliip;)