BU EVDƏ İSİNMİR ÇOXDAN HAVALAR…
Bir vaxtlar Məcnunla-Leyli kimiydi,
Ər-Arvad oldular
“Fərhadla- Şirin”,
davavaşız-şavasız ötüşmür indi
ömrü- bu, günləri kəmşirinlərin,
Sanki, kərəntilər daşa dirənir,
öyüd-nəsihətlər düşür kəsərdən,
“küçə uşaqları” söyüş öyrənir
dünənki “divanə sevgililərdən!”
Bu evdə isinmir çoxdan havalar,
iki alovlu baş, buz kimi ürək,
arada bölünməz iki körpə var-
yazıqlar bunlardan nə götürəcək?
Bəlkə məhəbbət də özü bir yalan,
eşqi qayğılarmı dəyərdən salır?
Bu evdə insanı göyə ucaldan
indi ayaqların altında qalır!
Bu, keçmiş aşiqlər dil tapmır niyə,
olur Cin libaslı sevimli Mələk?
Görünür- hansısa çərləmıyiylə
başqa birisini “xoşbəxt edəcək…
ŞAİRLİKDƏN…
Kimi desən- şeir yazır,
hamı yerdən şair” çıxır,
müavin yazır, nazir yazır-
şeiriyyətin zayı çıxır,
Oxuduqca xeylisini
abır- həya üzdən düşür,
şairciklər artır deyə
Şairlik də gözdən düşür,
Bəzilərin ucbatından
adımız biabır olur,
yazıb “haqdan,ədalətdən”,
rüşvətxor da “şair” olur,
Şair olur yolun azan,
Qanunu quldurtək pozan,
hər cürə oyun durğuzan,
var- dövlət başından aşan
qudurğan da şair olur!
Kürsünü rüşvətlə alan,
ölməsə atmaz yerini,
üstəlik bizi qınayır,
Xalq şairi zəng eləyir-
məmur nə xalqı tanıyır,
nə də Onun şairini!