Category: Azərbaycan ədəbiyyatı

Bağişla sevgilim məni
İncitmək istəmirdim səni
Bizim taleyimiz belə
Mən səni tərk etmək istəmirdim.
Çox yoruldum
Bağişla məni gedirəm.
Zamanla düzələcək həyatimiz.
Bəlkədə başqalarindadi xoşbəxtliyimiz
Bəlkədə çox gözəl olacaq gələcəyimiz.
Bağişla məni sevgilim gedirəm.
Ziyan etməyək gəncliyimizi
Gəl bağişlayaq taleyimizi.
Başqa heçnə demə sevirəm demə.
İcaze ver çixim gedim.
Qoy həyatina başqalari gəlsin.
Sənində üzün gülsün.
Bağişla sevgilim gedirəm.
Saxlamağa çalişma.
Mənim getməyimə qarişma.
Bağişla deyirəm başqa heçnə demirəm.
Bağişla sevgilim bizim sevgimiz buraya qədərmiş.
Gedirəm dönməyəcəm.
Birdə sənin həyatina gəlməyəcəm.
Bu sevgiyə görə arzularimdan əl çəkməyəcəm.
Bağişla məni sevgilim gedirəm.

Şirvan

İllərlə dərd elədim səndən uzaqlığımı,
Sevib bayraq tutarsan bəlkə üz ağlığımı.
Qaytar səndə qoyduğum yetim uşaqlığımı,-
Ruhumun qibləgahı,canımın canı Şirvan.

Hər gün yuxularımda Vətən səndən danışdı,
Qərib ömrü sürməyim,hüzündü,aldanışdı.
Öpdüyüm torpağının ətri mənə tanışdı,
Arzumun,istəyimin sökülən danı,Şirvan.

O neft buruqlarınla yaraşır pərvaz sənə,
Hüsnünə ayna tutub Kür eləyir naz sənə.
Durub qucaqlamağa qollarım çatmaz sənə,
Gözəlliyin,gözəlin şöhrəti,şanı,Şirvan. (daha&helliip;)

-Can nənə bir nağıl de!

− Biri vardı, biri yox,
Biraz az və biraz çox.
Bir dəniz sahilində,
Bir balıqçı əlində,
Tilovla hey gəzirdi,

− Eeeh, nənə, bu nağılın,
Axı məni bezdirdi!
Bilmirsən təzə nağıl?!

− Yaxşı, ay şəkər, noğul,
Sənə keçmişdən indi,
Nənən nağıl danışsın.
Həm də qoy saf düşüncən,
Tarixə, həqiqətə,
Olmuşlara, alışsın. (daha&helliip;)

Əli Arifin dayısı oğludur. Onlar birlikdə olduqca çox vaxt keçiriblər. Uşaqlıqları bir ocağın başında, bir gün Əligildə bir gün Arifgildə keçib. Onlarla yanaşı Əlinin Sakit adlı bir xalası oğlu da var idi. Sakit də həmçinin Əli ilə Arifin mehriban dostu idi. Gün gəlir vədə yetişir,gözlərini bir açıb yumurlar ki, valideynləri tərəfindən evlənmək vaxtının gəldiyini eşidirlər.Öncə Sakit ondan bir neçə il sonra isə Arif ilə Əli ailə qurur. İllər keçir… Həkimlər Sakitin övladının yalnız Allahın möcüzəsi ilə olacağını bildirirlər. Bu arada artıq Arifin və Əlinin övladları olacağına günlər qalmışdı. Sakit hər zaman halına şükr edən biri idi. Arif və Əli isə heç nəyi fikirləşməyən birisi idi. Hər şeyin yolunda getdiyi bir anda Arifin həyat yoldaşını xəstəxanaya aparmalı olurlar. Uzun sürən əməliyyatdan sonra bəlli olur ki, uşaq ana bətnində möcüzəvi şəkildə tələf olub. Hadisədən məyus olan Arif özünü çox pis hiss edir. Bu zaman Sakit və Əli onun yanına gəlir və ona təsəlli verməyə çalışırlar. Yenə də Sakit Arifə Allaha sığınmağı,Ona tapınmağı tövsiyyə edir. Arif Sakiti dinləyir və bir anda düşünür ki, kaş ki, bu məyusluğumu Sakitə bildirməyəydim. Axı həkimlər onun övladının olmayacağını deyiblər. Tez çöhrəsindəki məyusluğu təbəssümlə əvəz edir və Sakitə hər şeyin öz qaydasında olduğunu bildirir. Bu an Əlinin qəlibi çox narahat idi. Axı O,hələ başına nələrin gələcəyini bilmirdi.Onun da övladının dünyaya gəlməsinə günlər qalmışdı.Arifin övladının tələf olması onu da qorxudurdu. Ariflə Sakitin söhbətinə müdaxilə edərək:
(daha&helliip;)

Yazıçı-jurnalist
Subaylığın son gecəsi kitabının müəllifi

Yağı düşmən üstünə,
Aslan kimi getdilər
Öz şirin canlarını
Yurda qurban etdilər
Fərid ilə Mübariz

Yer də göy də onlara
Ağladı için-için
Canlarından keçdilər
Vətən üçün,el üçün
Fərid ilə Mübariz

Axşam qüruba gedən
Günəş kimi söndülər
Bağrı qana boyanmış
Qərənfilə döndülər
Fərid ilə Mübariz

Dəyanətlə,vüqarla
Od-alovdan keçdilər
Qarışıb sonsuzluğa
Ürəklərə köçdülər
Fərid ilə Mübariz

Azərbaycan Respublikasının Prezident Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü,
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliyinin üzvü

Nuraydan savayı ailədə hamı Sevinclə Sənanın dostluğuna qarşı idi. Buna görə dünəndən evdə səs-küy qopmuşdu. Rəngi solmuş bəstəboy divarlar evdəki qarışıq və mənasız qıy-qışqırıqdan yazıq görkəm almışdı. Sevinc də ona edilən təzyiqlərdən cana doymuşdu. Amma kimsə bunun fərqində deyildi.
Nadir kişi qızının hələ də uşaq ağlında olduğunu zənn edirdi. Son illər çöldə-bayırda qarşılaşdığı xoşagəlməz hallar onu doğma qızı barədə yanlış düşünməyə məcbur edirdi…
Ailənin yarıtmaz üzvü, Sevincin qutuda ilan kimi gördüyü qardaşı Yusif də bacısının dost olmaq arzusunu heç cür həzm edə bilmirdi. O, bu gün də lovğa görkəmi ilə səs-küyə səbəb olmuşdu. Qəzəbli idi. Həm də içində gizildəyən çürük niyyətini həyata keçirmək üçün yaxşı bir plan da hazırlamışdı. Xeyli vaxtdan sonra özünü elə apardı ki, guya ürəyinə Allah xofu çöküb. Köhnə xalça-palaz döşənmiş darısqal otaqda xeyli var-gəl etdikdən sonra dedi:
– Sənanla dostluq etməyinə bir şərtlə razıyam: onun həqiqətən idmançı olduğuna əmin olmalıyam. Yalnız bundan sonra aranızdan çəkilərəm. (daha&helliip;)

Bir misraya sığacaq
Şeir istərdim səndən
Yaz mənim üçün
Yaz…
Bir bənd
Şeir istərdim səndən
Sevinc dolu sətirlərlə
Səpələnsin duyğulara.
Bir sətir istərdim səndən
Qəlbini qələmə sarıb,
kaqizları kətan bilib,
Ürəyinlə onu boya…
Bir kövrək şeir istərdim səndən,
Misrası qəlbinin həvəsi olsun…
Bir kövrək şeir istədim ki mən,
Gözündən könlünə ilmə toxuyub
Ömürdən gününə bir naxış olsun

Tale yazdı bu sevgini baxtıma,
Hansımızıq görən indi günahkar?
Bu subaylıq, bi sultanlıq taxtıma,
Öz əlimlə yağdı leysan günahlar.

Gəncliyimi yaşadım mən səbrsiz,
Ötəmmədim bu sevdadan xətərsiz,
Ürəyimi oğurladın xəbərsiz,
Özün söylə, məgər məndə günah var?

Gözlərində sevinc dolu yaşam mən,
Kiprik çalma, qorxuram ki, düşəm mən,
Ürəyində yuva quran quşam mən,
Yuva söküb gəl qazanma günah yar.

Müzəffərin qəlbi dönməz sevgidən,
Yaman saldı saçlarıma sevgi dən,
Mən ki, sənə deyəmmərəm sevginən,-
Məhəbbətsiz ötən ömür-gün ağlar.

1981

Sahibinin yolunu gözləyən it

Hər dəfə rayona gedəndə bir it görürdüm yol qırağında- çox vaxt da eyni yerdə
Bu itin sahibinin kim olduğunu isə dəqiq bilmirdim. Bu dəfə kəndə gedəndə öyrəndim ki, həmin it toydan qayıdarkən qəza nəticəsində dünyasını dəyişən
həmyerlimiz Səxavət və Dəyanət qardaşlarının itidir. Tez-tez öz sahibinin məzarı üstünə də gedir. O gün yenə həmin iti gördüm…
Sahibinin məzarını unudub onun toydan qayıdacağı anı gözləyirdi…
Yol qırağında bir it var. Gecə-gündüz yollara baxır o it. Yol gözləyir, bir gün sahibinin geri dönəcəyi günü gözləyir…

28 mart, 2015
Müəllif:Gültən Qədirli

Sahil bağındakı qərənfillər
Bu yaxınlarda Sahil bağında baş verən cinayət hadisəsi mənə cox pis təsir etdi. Həmin vaxtdan öz-özümə deyirdim ki, Allahım, insanlar bu qədərmi qəddarlaşıb? İtin hürməyinə görə də adam öldürərlər? Sonra eşitdim ki, Sahil bağında o bədbəxt hadisə baş verən yerə qərənfillər qoyulub. O oğlanın son dəfə bu dünyaya baxdığı yeri görmək istədim. Yazıçılar Birliyinə gedəndə Sahil bağını başdan ayağa gəzdim, amma qərənfillər qoyulan yer görmədim, fikirləşdim ki, yəqin götürüblər, gör neçə gün keçib üstündən. Bir həftə keçməmiş yenə də yolum ordan düşdü. Birdən qarşımda yerə qoyulmuş qərənfilləri gördüm…Bir neçə dəqiqəliyə ayaq saxladım, o oğlanın ruhunu yad etdim…Həmin anlarda orda baş verən hadisə gözlərim önündə canlandı…Özümə gələndə gördüm gözüm yaşarıb və qorxmuş kimiyəm, elə bil canlı şahidi olmuşam o hadisənin. Aralandım ordan…O oğlanın itini fikirləşdim..Görəsən o it neyləyir indi? Görəsən sahibinin ona görə öldürüldüyünü duyubmu? Görəsən öldürülən o oğlan sevdiyi qıza gül vermişdimi?…Sahibsiz itlərin biri də artdı…

Müəllif:Gültən Qədirli
25 Yanvar, 2015

Sığınıb dənizin ləpələrinə
dalğaya bürüdüm tam vücudumu
yoxluğu əbədi hiss edim deyə
məni qınadılar inan bir çoxu…

Mən dikdim gözümü mavi dənizə
ruhum bir az olsa susudu onunla
imkanım çatmadı yetib bənizə
görüm gözlərini duyum onunla…

Mən daha əvvəlki cavan deyiləm
ömrümün hər günü yaşanır bitir
nə olsun bu yas da belə sevirəm
sevdiyim insanlar gözümdən düşür…

Bədir xəyal olub doldun gözümə
Səni o dənizlə unudacağam
Fidanı bir zaman sən həsrətinə
mən həsrət yüküylə qocalacağam…

Bilmirəm nədən buqədər ,
İztirab ,agri cəlirəm ,
Nəyim catmir axı ?
Ətafimda əzizlərim ,
Məni cox sevənlərim ,
Bir sözmu soz etməylərim .
Ətavida başma pərvən olanlarim .
Baş taciyam ,mən bunlarin ..
Niyə belə naraziyam ?
Nədən ,kimdən ,küsgünəm mən ?
Undmuşam ,
Xatirlamaq cox cətind ..
Nədən belə naraziyam ?
Kim sindir bu qəlbimi ?
Parm -parça köz qəlbimi
Nədən ,kimdən alb yara ?
İztirabdan ?
Yalandan ?
xəyanətdən ?
Satqinlidan ?
Unudmuşam ….
Nədən belə ?
Mən bu qədər
Bədbin ,
Küsgün ,
Harazi ,
Susqun ,səsiz ,
Kor ,lal olmuşam .
Nədən belə , mən olmuşam ?
Unudmuşam .
Unudmşam ..
Unudmşam….
28.08.2015..

Bir bənövşə boyu böyümə nolar,
Sən elə bax mənim bildiyimcə qal.
Soldurma üzümdə açan gülləri,
Gözümdə təbəssüm güldüyümcə qal.

Getmə! Qoy yolunu gözləməyim mən,
Ah çəkib, buz tutub buzlamayım mən,
Gah aşkar, gah gizli sızlamayım mən,
Gözümdən yaşları sldiyimcə qal.

Hələ sevgi varsa, isin istimə,
Getsən kor olacaq dünya tüstümə.
Getsən də dönərsən qəbir üstümə.
Qal, mənim yanımda, öldüyümcə qal.

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Dolanır boynuma sarmaşıq külək,
Yollar qucağıma yüyürüb gəlir.
Ahaa! Gözün aydın, qaranlıq küçə,
Gəlib, gəlib o qız, amma həsrəti,
10 ildi gözündə qarıyıb gəlib.

O oğlan yoxdu yox,
Yoxdu, gəlmədi!
O oğlan deyirlər dişini sıxıb,
Taleyi, qisməti söyür, nə bilim.
Şəklimi əlinin içindən asıb,
Hər gecə gözünü döyür, nə bilim…

Ulduzlar göz kimi açıldı göydə,
Biz gözə gəlmişdik, ulduz gözünə.
Off! İndi dərdimi ağlayım sənə,
Bir qadın gözünə, bir qız gözünə…

Dolanır boynuma sarmaşıq külək.
Yollar qucağıma yüyürüb gəlir.
Mənim gözlərimin qaranlığından
Hər axşam bir gecə törəyib gəlir.

İstəmirəm…

Məni ondan ayırmayın,
Onsuz həyat istəmirəm.
Qoy tərk etsin hamı məni,
Onsuz həyat istəmirəm.

Çətin olsun hər şey mənə,
Düşüm lap dumana, çənə,
Gələcəyəm bir gün yenə,
Onsuz həyat istəmirəm. (daha&helliip;)

Bu bahar alnıma yazilib mənim,
Göyün göz yaşlari həsrət payimdir.
Bu yaz buludlari bəyaz kəfənim-
Qüssəmə tələsən qismət payimdir.

Bu yaz ürəyimdə kövrəlir sözüm,
Bahar sevincimin yuxusu gəlir.
Bu yazi tutubdu ayazin gözü,
Bu yazdan payizin qoxusu gəlir.
(daha&helliip;)

Süründüm arxanca mən , məni bir yol anmadın ,
Mənim kimi od alıb , eşq oduna yanmadın!
Mən səni yar sanırdım , sən məni var sanmadın ,
Olmadın canan mənə , uzaq dur həyatımdan ,
Eyləmə divan mənə , uzaq dur həyatımdan!

Hicrinlə , firqətinlə çox sozaldı məhəbbət ,
Bir ömür yoxluğunla yetim qaldı məhəbbət!
Dəyişildi zamanla , nifrət oldu məhəbbət ,
Yar oldu hicran mənə , uzaq dur həyatımdan
Eyləmə divan mənə , uzaq dur həyatımdan!
(daha&helliip;)

Güləndamı Vəli saxlar,
Gülbadamı Əli saxlar.
Hərəni bir dəli saxlar,
Bəs səni kimdi saxlayan?

Xankişidən al pulunu,
Boynuna sal öz qolunu.
Sən də belə tut yolunu,
De, səni kimdi saxlayan? (daha&helliip;)

Kim gələcək, kim gedəcək,
Səndən, məndən o yana ki?
Kim qalacaq, kim olacaq,
Səndən, məndən o yana ki?

Bulud olub çəkiləmməz,
Yağış olub töküləmməz,
Dan yeritək söküləmməz,
Səndən, məndən o yana ki? (daha&helliip;)

Bakı-Təbriz

Şimal, cənub – vətən birdir.
Birləşsə, tən və tən birdir.

Uzaq, ayrı yaşayıblar
Çox illəri Bakı-Təbriz.
Qəlblərində daşıyıblar
Nisgilləri Bakı-Təbriz.
(daha&helliip;)

Faciədən sonrakı görüntülər

Ağappaq qar tutub qara torpağı,
Sanki göylər yerə kəfən biçmişdi.
Tikanlar basmışdı güllü bir bağı,
Burda canlı nə var,candan keçmişdi.

Qar üstə qaralan qara kölgələr,
İnsan cəsədiydi,insan,ay insan!
Bəlkə də bir zaman elə gün gələr,
Bu acı dəhşəti nağıl sanarsan. (daha&helliip;)

Əziz dostlar, bu şeirimdə təriflə tənqid bir yerə düşdü. Onu da qeyd edim ki, tənqidə münasıbətim açıqdı, kim istəsə öz fikrini bildirə bilər.

Arvad var ki, namusu var, arı var,
Arvad var ki, yeddi-səkgiz yarı var.
Arvad var ki, düzlük adlı varı var,
Ölənədək bircə düz yol seçər hey.

Arvad var ki, ,,reklam” edər özünü,
Arvad var ki, heç görməzsən gözünü.
Arvad var ki, sayır əlli-yüzünü,
Əlcək olub əldən ələ keçər hey. (daha&helliip;)

Artıq az qalmışdı qaranlıq düşə,
Yolları görməyə göz işləmirdi.
Ya sən gecikmişdin o gün görüşə,
Ya mənim saatım düz işləmirdi.

Eh, necə şirindi o vaxti həyat,
Xoşbəxtlik başımın üstündə idi.
Bəlkə imtahandı bəlkə zarafat,
Bilmirdim gözlətmək qəsdin nə idi. (daha&helliip;)

Sən getdin, qəm aldı qoynuna məni,
Çökdürdün ömrümə dumanı, çəni.
Fələk də gətirdi saçıma dəni,
Hər gecə əllərim uzandı göyə,
Yolunu gözlədim, dönərsən deyə.

Sən getdin, səninlə getdi bu ürək,
Həsrət acısında bitdi bu ürək,
Söndü, daşa döndü, itdi bu ürək,
Köksüm buz bağladı… Bilirsən niyə?
Yolunu gözlədim, dönərsən deyə. (daha&helliip;)

Ay mənə yenidən qayıdan qadın,
Bir vaxtlar gördüyün deyiləm axı.
Özünü özümdən soyudan qadın,
Bir vaxtlar gördüyün deyiləm axı.

Başımın üstünə artıq qar yağıb,
Gözlərim sən adlı gündə “Sən” doğub…
Həsrətin sevgimi çoxdandır boğub
Bir vaxtlar gördüyün deyiləm axı.
(daha&helliip;)

Dünən ayrılmağa gəldik görüşə,
Dilimiz bilmədi nədən danışa…
Dünən gözlərimdə elə islandın,
Bəlkə düşməmişdin elə yağışa.

Elə bil ilk dəfə tanış olurduq,
Həmin gün necə də çevrildik yada.
İzimə boylanan baxışların da
Getdiyim yollara oldu piyada. (daha&helliip;)

DGTYB Yönətim Qurulu Başqan Yardımçısı

İyun ayının ortaları idi. Artıq yazın gündüzlər adamı sərinləndirən axşamlar isə əməlli-başlı üşüdən havası yayın istisi ilə əvəz olunurdu. İyun ayı iş ayı olduğundan gündüzlər çimərlikdə tək-tək adamlara rast gəlinirdi. Axşam saat 5-dən sonra isə Xəzərin sahilində əsil qələbəlik olurdu.

Havalar bir az da qızışacaqdısa biz də yaxın bir neçə gün ərzində dənizə gedəcəkdik. Anam belə planlaşdırmışdı. Çünki, biz həmişə dənizə getmək istəyəndə o “hələ vaxtı deyil, sizə soyuq olar”-deyirdi. Dənizə ailəmizdə mən daha çox can atırdım. Xəzər mənim uşaq təsəvvürümdə sonsuz idi. Elə bilirdim ki, nə qədər üzsən də onun sonuna çata bilməzsən. Məndən olsaydı hər gün dənizə gedər, hava qaralmamış geri qayıtmazdım. Amma valideynlərimin iş qrafiki buna imkan vermirdi. Hər dəniz mövsümündə atam eyni sözləri təkrar edib gileylənərdi:

-Dəniz ağzımızın içindədir. Əlimizi uzatsaq gedib dənizə çatar. Amma biz düz-əməlli gedib orda istirahət edə bilmirik.
(daha&helliip;)

İntiqam YAŞAR (Cavanşir İntiqam Yaşar oğlu) 3 oktyabr 1990-cı ildə Gədəbəy rayonunda anadan olub. 1997-2008-ci illərdə Gədəbəy rayonunda orta məktəbdə, 2008-2012-ci illərdə Azərbaycan Universitetinin Filologiya fakültəsində bakalavr dərəcəsi üzrə ali təhsil alıb.
Şeirləri və publisistik yazıları “Azad Qələm”, “Ədəbiyyat qəzeti”, “Kaspi”
“Mərkəz” qəzetlərində, “Ulduz” “Dalğa” jurnallarında, “Nevzuhur” dərgisində və başqa müxtəlif ədəbiyyat, o cümlədən mədəniyyət və ədəbiyyat portallarında dərc olunub.
Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Qərb bölgəsinin ədəbiyyatı” bölməsinin redaktorudur.
2012-ci ildə “Nurlan” nəşriyyatında “İlk görüş” adlı şeirlər kitabı çapdan çıxıb. Şeirləri və publisistik yazılari ilə Azərbaycan və Türkiyə mətbuatında müntəzəm olaraq çıxış edir.AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvüdür.Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsüdür.

Bu da son…

Kaş ki həmin görüş baş tutmayaydı,
Bir ömür xəyalla yaşayaydıq biz.
Hər günün sonunda lap üzülsək də,
Ümidi sabaha daşıyaydıq biz.

Görüşdük, o görüş bənzər olmadı,
Ötən görüşlərə,ötən günlərə.
Hicranın əıindən dad eləyəndə,
Bizim hayımıza çatan günlərə.
(daha&helliip;)

Bu dəfə də Şəmkir rayonuna yollandıq. Üzvlərimizdən biri olan Ceyhun Göyçəli ilə mərkəzləşdirilmiş kitabxanaya kitabı təqdim edik. İlk olaraq kitabxanın direktoru Sahibə Əmiraslanova ilə görüşüb kitab haqqında məlumat verdik. Sonra isə Kitabişləmə və komplektləşdirmə şöbəsinin müdiri Yeganə Hüseynova və informasiya texnologiyaları üzrə mütəxəssis Nailə İsmayılova ilə tanış olduq. Kitabla tanışlıqdan sonra kitaba peçat vurulub, fonda daxil edildi.Ümid edirəm ki bu şeirlər və şairlər oxucular tərəfindən sevgi və rəğbətlə qarşılanacaq. Zərrələrə uğurlar.

Hörmətlə: Layihə rəhbəri və tərtibatçısı Gülnarə İsrafilqızı

Bu gün Kitab Evim.Az Ədəbiyyat aləminin dəyərli qələm sahiblərindən biri, gənc yazar Vasif Zöhraboğlunun “Ömür Bir Günlük Yuxudur” kitabının təqdimat mərasimini qeyd etdi.

Artıq az qalmışdı qaranlıq düşə,
Yolları görməyə göz işləmirdi.
Ya sən gecikmişdin o gün görüşə,
Ya mənim saatım düz işləmirdi.

Tədbir AYB-nin üzvü, DGYTB-nin idarə heyətinin üzvü, dəyərli şair Emil Rasimoğlunun ilk tədbiri açılışı ilə başladı. Vasif Zöhraboğlu haqqında qısaca məlumat verdikdən sonra, ilk olaraq söz DGYTB-nin başkanı, hörmətli şairimiz Əkbər Qoşalıya verildi. Əkbər müəllim həmişəki kimi gənc yazarların yanındaydı. Eyni zamanda, AYB-nin üzvləri, dəyərli şairlərimiz Ayaz Arabaçı, Fərqanə Mehdiyeva,İbrahim İlyaslı, İlqar Türkoğlu, Narıngül Babayeva, Solmaz Əliqızı, Bakı Slavyan Universitetinin müəllimi Cavanşir müəllim, Yaradıcılıq fakültəsinin dekan müavini Manaf Kərimov, Media işçiləri, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin təsisçisi Kamran Murquzov, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının təsisçisi Kənan Aydınoğlu, gənc yazar və tənqidçilərdən, Seyran İsmayıl, Gülnar Səma, gənc yazar və bədii qiraətçi Ülkər Piriyeva, gənc yazarlardan Şəhanə Müşfiq, Nofəl Ümid , Sərvər Kamranlı və digərləri iştirak edirdi. Bədii qiraətçi Ülkər Piriyeva həmçinin gənc şairin bir şeirini səslləndirdi. Ustadlara və gənclərə söz verildi. Hər kəs Vasif bəy və onun kitabı haqqında dəyərli fikirlərini söylədi.
Biz də, gənc yazar Vasif bəyə Ömür bir günlük yuxudur kitabi münasibətilə səmimi qəlbdən təbrik edir.
Arzu edirik ki, bir günlük yuxu kimi də olsa, Ömür yolunu həyat yoldaşı Bənövşə xanımla birgə möhtəşəm yaşasın.

Şəfa Piriyeva- Gənc Yazar, BSU-nun, Yaradıcılıq fakültəsinin dinləyicisi

Yeni nəsil Azərbaycan gəncliyinin nümayəndəsi, istedadlı qələm sahibisi, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Baş redaktoru, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidmətinin rəhbəri, gənc xanım yazar Fidan Abbasovanın “Artıq unutmuşam, deməli, səni” Qardaş Türkiyə Cümhuriyyətinin Tokat şəhərində fəaliyyət göstərən TOSAYAD (Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği) rüblük orqanı “Kümbet”
eğitim, kültür, sanat ve edebiyat dergisinin yeni 37-ci sayında dərc olunaraq ictimaiyyət nümayəndələrinin nəzərinə çatdırılıb.
Qeyd edək ki, bundan öncə “Kümbet” eğitim, kültür, sanat ve edebiyat dergisinin 34 və 35-cisaylarında dərc olunmuşdu.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Yeni nəsil Azərbaycan gəncliyinin nümayəndəsi, istedadlı qələm sahibi,
Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Mətbuat xidmətinin rəhbəri, Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktor müavini, Süleyman Rəhimov adına Qubadlı rayon ədəbi ictimai birliyinin üzvü, gənc yazar Kənan Aydınoğlunun “Axı sən gələndə başqadı dünya” şeiri Qardaş Türkiyə Cümhuriyyətinin Tokat şəhərində fəaliyyət göstərən TOSAYAD (Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği) rüblük orqanı “Kümbet” eğitim, kültür, sanat ve edebiyat dergisinin yeni 37-ci sayında dərc olunaraq ictimaiyyət nümayəndələrinin nəzərinə çatdırılıb.
Qeyd edək ki, bundan öncə “Kümbet” dərgisinin 29, 30, 32, 34-cü saylarında Gündəlik İnformasiya Agentliyinin təsisçisi, gənc proqramçı Kamran Murquzovun tərcüməsində-Türkiyə türkcəsində “Türkçülük şeirləri” silsiləsindən olan şeirləri və “Türkün Türkçülük Dastanı” poeması işıq üzü görmüşdü.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

26 avqust 2015-ci il tarixində Bakı şəhəri, Yasamal rayonunda yerləşən Beynəlxalq Mətbuat Mərkəzində “İnsan alveri qurbanı olmaqdan cəmiyyətimizi qoruyaq” mövzusunda “Demokratik Cəmiyyət və Qadın Hüquqlarının Müdafiəsi” İctimai Birliyinin sədri Mehriban Abdullayevanın təşkilatçılığı ilə qısa zaman kəsiyində gerçəkləşən böyük və olduqca aktual bir mövzunu əhatə edən tədbir keçirildi.Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələrinin də iştirakı ilə keçirilən tədbirdə Televiziya işçiləri, tanınmış vəkillər, psixoloqlar, yazarlar iştirak edirdi.Tədbiri giriş sözü ilə açan Mehriban Abdullayeva ilk növbədə tədbir iştirakçılarını salamlayaraq, dünyada, o cümlədən Azərbaycanda insan alveri ilə bağlı olan ən son məlumatları tədbir iştirakçılarına sundu, bu mövzu ilə bağlı nəinki paytaxtda, eyni zamanda bölgələrdə vaxtaşırı olaraq, bu tip tədbirlər davamlı keçirilir.İstər məktəblərdə, istər kolleclər, istərsə də universitet tələbələri bu sahədə maarfiləndirilir.Mövzuyla əlaqədar olaraq, ssenarisi Mehriban xanım Abdullayevanın özü yazdığı olduqca ibrətamiz, maarifləndirici qısametrajlı film yayınlandı.Tədbirin gedişatında göstərilən filmə və mövzuya uyğun olaraq, cəmiyyətimizdə əsaslı neqativ problemlərin əslində nələr bir daha diqqətə çatdırıldı.Tədbirin sonunda isə bu işdə əməyi keçən hər kəs Mehriban xanım Abdullayeva tərəfindən təltif edildi.Zəhməti keçən kəslərdən biri də yeni nəsil Azərbaycan gəncliyinin nümayəndəsi, istedadlı qələm sahibi, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktor müavini, “Bayat” İctimai Birliyinin sədri, GTYB, AYB və AJB üzvü, gənc yazar Qabil Ədalət oldu.Tədbirin sonunda isə xatirə şəkilləri çəkdirildi.

Ülkər PİRİYEVA,
Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktor müavini

Dəlilik eşq deyil, həddi aşmaqdır,
Eşq sevgili üçün həp alışmaqdır.
Həqiqi məbudu sevməkçün bil ki,
Yol onun uğrunda çox çalışmaqdır.

Məhəbbət olarsa Rəbbə ünvanlı,
Bu an eşq ucalar,bərəkət artar.
Bunda da bir hədd var, aşsan bu həddi,
Çətin ki, arzular murada çatar.

Sevgiyə laiqi sevsə bir insan,
Laiq olan onu ucaldar hər an.
Gəl ki, yanlış sevib unutsa Rəbbin,
Şeytan edəcəkdir qəlbini viran. (daha&helliip;)

Neçə vaxtdır , qutarmır söhbəti dollar əminin.
Ki, bir az artıb yenə giyməti dollar əminin.

Hacı Franklin əminin ruhu əzizdir ABŞ a
Mir Vaşinqton ağanın cəddi dənizdi ABŞ a
Seyid Barak başqa cürə qəlbi təmizdir ABŞ a
Bilinir hər ölkədə minnəti dollar əminin
Köləsi olmalı hər kəs, qəti dollar əminin. (daha&helliip;)

İndi hər kəs hər şeydən danışır (M.Ə.Sabirə nəzirə)

Dəyişib indi zəmanə, hər kəs haqdan danışır,
Alır əlinə qələm, yazır, pozur, həm də danışır…
Kimdə nə yoxdursa, olmayan şeydən danışır
Kasıb puldan, varlı əxlaq, vicdandan danışır…
Pis yaxşıdan, yaxşı pisdən hər gün danışır,
Heyvandan betər insanlar heyvandan danışır…
Bir zaman bizdə kimsə bəyənmirdi xaricini
İndi hamı müasirdir, yabançı dildə danışır… (daha&helliip;)

Arifin vaxtsız ölümü Çiçəyi və dostlarını sarsıtmışdı. Heç kim onun ölümünə inana bilmirdi. Onsuz həyatı təsəvvür etməyən Çiçək yemək yemək yeməməklə özünə qəsd edirdi. Yuxularında Arifin adını sayaqlayırdı, qızını da unutmuşdu. Qızının bu halına Fatma da dözə bilmirdi. Bir ana kimi çox əzab çəkirdi, qızının taleyi ona bənzəmişdi. Atasız övlad böyütmək onun da taleyində varmış. Qızı gərək qızını düşünəydi. Fatma: – Qızım, həyat davam edir. Taleyinin yarımçıq olması onsuzda ürəyimə dağ çəkdi. Belə eləmə, səni itirsəm dözə bilmərəm. Fidanı fikirləş. İki aydı keçib, özünə gələ bilmirsən. Güzgüdə özünə bax, gör nə gündəsən. Nahidə xanımla danışmışam. Mənim yerimə aşpaz işləyərsən. Daha qocalmışam, şəkərim də var. Oturaram evdə nəvəmə baxaram. Çiçək anasına diqqətlə baxdı, heç nə demədi.
(daha&helliip;)

Nizami MƏMMƏDZADƏ (Nizami Zilli oğlu Məmmədzadə) 1957-ci il may ayının 10-da Gürcüstanın Marneuli rayonunun Yuxarı Saral kəndində anadan olub. Orta məktəbi 1973-cü ildə Qərbi Azərbaycanın Ləmbəli kəndində bitirib. İlk şeir yaradıcılığına məktəb illərində başlayıb. Azərbaycan Dövlət Universitetinin jurnalistika fakültəsini bitirib. 26 Bakı Komissarları adına mətbəədə çalışıb, “Bakı” axşam qəzetində texniki redaktor işləyib. Jurnalistika fakültəsini bitirən zaman diplom rəhbəri Azərbaycanın məşhur jurnalist, pedaqoq və ictimai xadim, “Bakı” və “Baku” axşam qəzetlərinin baş redaktoru Nəsir İmanquliyev olub və sonra o, Nizami Məmmədzadəni “Bakı”axşam qəzetində işləməyə dəvət edib. (daha&helliip;)

Yaşa, var ol, Mehribanım

(Ölkəmizin birinci ledisi,
Heydər Əliyev Fondunun prezidenti Mehriban xanım Əliyevanın şərəfinə)

Sən gözəllik ilahəsi,
Xalqımın ucalan səsi,
Şirin sözü, xoş kəlməsi,
Yaşa, var ol, Mehribanım.

Bitib – tükənmir ilhamın,
Qazanmısan xalq inamın.
Ömrünə bəzək, İlhamın
Yaşa, var ol Mehribanım. (daha&helliip;)

“Yarın bağçasında üç gül açılıb-
Ağ gül,qırmızı gül,bir də sarı gül…”
(AŞIQ HÜSEYN)

Ey ağ gülüm-
ağ səhərim
bəyaz sevincim,
ilkinliyimiz-uşaqlığımız,uşaq çağımız,
arzulardan yellənən yüyrüyümüz,
ümidlərlə yırğalanan beşiyimiz…

Ey qırmızı gülüm-
al qanım,
sevgim, həyəcanım,
dəli-divanə gəncliyim,
bir xeyir-dua səslənir qulaq yaddaşımda:
səni qırmızı pərdə olasan!

Ey sarı gülüm-
payız ömrüm,
xəzəlim, yarpağım,
xəzan baxtım-
baxıram,ey dadi-bidad,günəşin qürubu,
sanki nəfəsim daraldı,nitqim qurudu:
Ağ gül,qırmızı gül,bir də sarı gül,
bir də sarı gül…

* * *

(Qarabağ əlili Zaur Həsənovun xatirəsinə)

Özünüzü yandırmayın, Yandırın Haqsızlığı,
ya da ədaləti satın alan insanları yandırın.
Yandırın,
vicdanını pula satan insanları.
Mənliyini, şərəfini, vəzifəyə satanları.
Özünüzü yandırmayın.
O, kül olmuş bədənlərdən ruhlar ərşə qalxmasın.
Uşağların gözlərindən, göz yaşları axmasın.
Sürünməsin arxanızca, qoca ata, yaşlı ana.
Yoldaşınız ömür boyu ağlamasın yana-yana.
Özünüzü yandırmayın.
Yandırın yoxsulluğu.
O, gözlərə pərdə salan, villaları.
sarayları, (daha&helliip;)

* * *

Əvvəlki nömrəndi ya dəyişmisən?
Qorxuram zəng edib yoxlamağa da.
Əlim də gəlmirki silim adını,
Yox ki, bir səbəbim saxlamağa da.

Bir mesaj yazımmı, halın hecədi?
Bəlkə oxuyarsan, cavab yazarsan.
Bəlkə də yeni bir sevgilin olar,
O görməsin deyə xəlvət pozarsan.
(daha&helliip;)

Dünya

Zamanla baş-başa dərdli ürəklə
Məni də qoymusan bu günə dünya
Heyf ki barışdın dərdi qəmimlə
Zəhərə dönübdü ömrüm a dünya

Virana qalıbdı gecəm-gündüzüm
Yaralı ürəklə mən necə dözüm
Barışdım həyatda dərdimlə özüm
Zəhərə dönübdü ömrüm a dünya (daha&helliip;)

Bu günün sabaha yoxdur etibarı
Ïnsanlar itirib düzgünlüyü imanı
Görünür şeytan çox sevdirib yalanları
Vardır əlbət adamlar içində insan olanı

Xeyir şəri , Şər böhtanı
Sevir hərdən bir qız bir oğlanı
Tanrı nəsib etsin hər kəsə qəlbində olanı
Aldatmayın heç vaxt danışdığınız yalanlara inananları
Yalan çox pis salar gözdən insanı
(daha&helliip;)

Səmada uçan qaranquşlar baharın gəlişindən xəbər verirdi. Ağaclar qış yuxusundan oyanmışdı. Ətrafda sakitlik hökm sürürdü. Üç yaşına yenicə qədəm qoymuş Ayxan oyuncaqlarıyla bağçada oynayırdı. Şəbnəm 2 aylıq körpəsini yatırdaraq həyətə çıxdı və Ayxanı evə səslədi. Uşaq yüyürərək balaca yumru əlləri ilə anasını qucaqladı. Şəbnəm övladını elə bərk-bərk qucaqladı ki, özündən asılı olmayaraq gözləri yaşardı. Öz-özünə düşündü: “Ya rəbb, bu iki körpənin taleyi necə olacaq? Onları ata-ana sevgisindən məhrum etmə. Məni onlardan ayırma.”
Bu an həyat yoldaşı yorğun halda içəri girdi. İlham onun ikinci dəfə əməliyyat olunması üçün lazım olan pulu toplamaqdan ötrü maşınını Bakıya satmağa aparmışdı. Maşını satıb qayıtmışdı. Şəbnəm tez əl-ayağa düşdü.
İlham oğlunu qucağına alıb ümid dolu səslə Şəbnəmə dedi: “Əzizim, hazırlaş, sabah Bakıya gedirik. Uşaqlara anam baxacaq. Atam, sənin valideynlərin sabah tezden yola düşürük. Allah özü imdadımıza çatsın”.
Şəbnəm nə deyəcəyini bilmədi, astadan dilləndi: “Sən maşınını çox istəyirdin. Nahaq yerə satdın. Onsuz da ……”. İlham onun sözünü ağzında qoydu. “Mənə maşın deyil, sən lazımsan. Maşın sənin həyatından önəmlidirmi? Fikir eləmə, hər şey yaxşı olacaq”.
Ertəsi gün Şəbnəm hamıdan tez oyanmışdı. Yola düşməzdən əvvəl son dəfə uşaqlarını öpüb, oxşamaq istəyirdi. O, süd iyi gələn balaca Arifin üzündən öpdü. Dodağlarını ondan ayırmadı. Elə bildi ki, cənnətdədir. Var- gücüylə ana üçün əvəzedilməz olan bu qoxunu içinə çəkdi. Sonra da Ayxanın əllərini ovcunun içinə alaraq oxşadı, yuxudan oyanmasın deyə əllərindən öpdü. Ürəyi elə şiddətlə döyünürdü ki, yaşamaq üçün kimdənsə kömək istəyirdi. Uşaqlarının nə vaxtsa ögey ana əlinə düşməsini, ana sevgisindən məhrum olmasını istəmirdi. Əllərini göyə qaldırdı: “Məni onlara bağışla, tanrım. Hər şey, hər möcüzə sənə məxsusdur. Canı verən də sənsən, alan da sən. Onları ana sevgisindən məhrum edib, boynu bükük böyütmə”.
Xəstəxanaya çatanda baş həkim onu görüb vəziyyətini soruşdu. Onlar bir az gözləməli oldular. Şəbnəm özü də istəmədən baş həkimin İlhamla söhbətinə qulaq müsafiri oldu. Həkim ikinci dəfə onu ürək əməliyyatına salmağın əleyhinə idi.
-İlham, mən keçən dəfə də sizə demişəm, indi də deyirəm. Həyat yoldaşınız bu əməliyyatdan çıxmayacaq. Onun vücudu zəif və arıqdır. Sağ çıxması yalnız allahın möcüzəsi ola bilər. O da ki, zənnimcə mümkün deyil. Ürəyində elə qüsur var ki, onun hələ birinci əməliyyatdan çıxması qəribə idi. Nə qədər ömrü var qoyun yaşasın. İkinci dəfə əməliyyata salmayın, yazıqdır. İlham doluxsunmuş halda son sözünü söylədi: “Şəbnəm bu əməliyyata gedəcək. İki körpə övladım var. Şəbnəmsiz biz nə edərik. Allahdan başqa heç kimə ümidim yoxdur. Yalnız allah bizə kömək edə bilər. Ümidimi üzə bilmərəm”.
İlhamın Şəbnəmin bu sözləri eşitməsindən xəbəri yox idi. Artıq o ölümün bir addımlığında olduğunu bilirdi. Uşaq kimi ağlayıb onu ölməyə qoymamalarını istədi. Övladları üçün yaşamaq istəyirdi. Həyat eşqi coşub daşırdı. Amma yenə də özünü qürurlu apardı. Əməliyyat otağına gedəndə Şəbnəm axırıncı dəfə İlhama sarıldı və övladlarını ona əmanət etdi.
Səkkiz saat davam edən ağır cərrahiyyə əməliyyatı İlham üçün səkkiz ilə bərabər oldu. Dilində allahın adı, gözləri qapıda əməliyyatın bitməsini gözlədi. Hər kəs matəm içində idi. Şəbnəmin əməliyyat xəbərini eşidib ora gələn qohum-əqrabaları ağlaşırdılar. Nəhayət əməliyyat başa çatdı.
Baş həkimin yorğun və təəccüb dolu simasını görən İlham həkimin ona qara xəbəri necə verəcəyini düşündüyünü zənn edərək dizlərini yerə atıb hönkür-hönkür ağladı. “Ya rəbbim, məni öldür, onu yaşat”. Axı Ayxana nə deyəcəkdi. Anasının yoxluğunu necə öyrədəcəkdi.
Həkim alnının tərini silərək gülümsədi: -İlham, siz deyən oldu. Allahın möcüzəsi baş verdi. Belə ürək qüsuru ilə heç kim əməliyyatdan sağ çıxmayıb. Tanrı Şəbnəmi qorudu və övladlarına bağışladı. Bu xəbər İlhamın həyatında ən gözəl xəbər idi. Ömrünün mənası, sevinci həmişəlik onunla olacaqdı. O, həkimin əllərini sıxdı və öz təşəkkürünü bildirdi. Tanrı övladlarının anasını qorumuş, ona yenidən həyat eşqi vermişdi. Uca yaradana şükürlər olsun….

Uzaqlarda qalmiş kimsəsiz.
Xoşbəxt amma səssiz.
İçimdə yaşatdiğim.
Bir sevgim var.
Gülür üzümdə
Xoşbəxtəm özümdə.
Tut əlimdən səndə.
Ürəyimdə sənə qarşi
Bir sevgim var.
Hər danişdiğim söz.
Həyatda deyir səbr et bir az döz.
Necə səbr edim.Ürəyimdə axi bir sevgim var.
Sonu tamamlanmamiş.
Xoşbəxtliyim yarim qalmiş.
Amma bütöv bir sevgim var.
İndi gəl səndə anla məni.
Sevirəm səni səndə sev məni.
Bu ürəydə yalniz sənə qarşi bir sevgim var…!

24 Ağu 2015 12:14

Bir payız yağışı yağır eşikdə
Ruhum xəyalına qoşulub gedir
Üşüyən körpə tək soyuq beşikdə
sevgin ürəyimdə sanki dövr edir…

Darıxır gözlərim, titrəyir əlim
susur səssizlikdə danışan dilim
sanki dünyamdakı o boş mənzilim
sənidə qapıdan qovlayıb gedir…

İtmiş xəyalına qonaqdır yağış
üzündəki gülüş mənədə tanış
səndə ürəyinlə vicdanla danış
soruşki mən onu o kimi sevir?

Cavabı nə olsa qanedir dilək
kaş sonsuz yollar tək sevib sevilək
yazda qönçə olmuş payızda kövrək
rurhum xəyalınla sanki rəqs edir…

Dinləyib yağmurun həzin səsini
qucub əlləriylə əziz kəsini
sənin götürdüyün sənin bəsinmi?
Bir düşün o anda kim necə sevir?..

Fidan bu mənzərə kövrəltsə səni
yanına çağırma mən adlı səni
ovcunda sıxdığın kövrək qəlbini
burax gör o hansı məkana gedir…

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin Rəhbərliyi Sizi, yeni nəsil Azərbaycan gəncliyinin nümayəndəsi, istedadlı qələm sahibini, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktor müavinini, DGTYB üzvünü doğum gününüz münasibətilə səmimi qəlbdən təbrik edir, Sizə uzun ömür, möhkəm cansağlığı, xoşbəxtlik, işlərinizdə, ədəbi-bədii yaradıcılığınızda bol-bol uğurlar diləyir!
Dodaqlarınızdan gülüş, yanaqlarınızdan təbəssüm əskik olmasın! Sevib, sevdiyiniz insanların əhatə dairəsində olun!

Mətbuat xidməti

Ürəyimə yağış yağır bu gecə

Gözlərindən baxışların tökülür,
Od nəfəsim sənlə dara çəkilir…
Varlığımda eşq sarayı tikilir,
Bir xəbərsiz eşq yaranır gizlicə,
Ürəyimə yağış yağır bu gecə..

Bəxtim sənə nə göz yaşı ol deyir,
Nə tökülən göylər daşı ol deyir..
Bir ürəyin gəl sirdaşı ol deyir,
Arzularla ötüb gedir gün necə,
Ürəyimə yağış yağır bu gecə..

Baxışınla gözlərimə dolanda,
Ta qayıtma… Sığın onda qal onda…
Adın qəlbdə, taleyinsə alında,
Sənsiz günüm nə yaşana, nə keçə,
Ürəyimə yağış yağır bu gecə..

Gecə

Gəl bağrıma daş tək basıl,
Uyu qoynumda gecə…
Uşaq nağıllardan bezib,
Böyüklər ağılardan.
Dərdlərim salxım kimi,
Asılıbdır tənəkdən,
Min bir dərdi ələrəm
Biri keçməz ələkdən.
Dünya da bir ələkdir..
Keçən heç vaxt
Diri keçməz ələkdən..
Dünyanın işinə matam doğrusu,
Canavar gözünü çıraq eləyir.
Qanun keşiyində milyon oğrusu,
Qəpik oğrusunu dustaq eləyir..

ÇIYINLƏR

Çiyinlər öyrəşib həmişə yükə,
Baharı daşıyıb, qışı daşıyıb.
Sevdası, qovğası özündən yekə
Ağıllı, ağılsız başı daşıyıb.

Çiyinlər öyrəşib həmişə yükə,
Yorulmaz yollarda dəvələr kimi.
Gedərik yol boyu tər tökə-tökə,
Gedər çiynimizdə dünyanın qəmi.

Gedərik dayanıb, dinşəyib bir az,–
Torpağın qarğışı tutana kimi,
Çiynimiz tabuta çatana kimi
Boyumuz uzanar, ömür uzanmaz.

Çiynimiz tabuta çatıb dayanar,
Yox olar dünyanın nağılı birdən,
Hardasa baxtımız yatıb dayanar,
İtirrik ümidi, ağılı birdən.

Yapışar yollara ayaqlarımız,–
Torpaq ilğım kimi çəkər adamı.
Çatlayar qəfilcə dodaqlarımız,
Bir anlıq unudar adını hamı.

Bir qorxu qıvrılıb yatar ürəkdə,
Açıb ağartmarıq ancaq heç kimə.
Sevinci hamıyla bölə bilsək də,
Dərd var–bölünəsi deyilmiş demə.

Yaxın olanmazmış heç vaxt özgəsi,
Hər kəsin bir mərhəm kədəri varmış.
Hərənin çiynində bir qəm heyvəsi,–
Hərə öz dərdini tək aparırmış.

QABAĞIMI KƏSƏN VAR

Daha səni qaçırası deyiləm,
Daha yoxdu yollarının qorxusu.
Anan bilsə çəkməyəcək daha qəm,
Qaçmayacaq innən belə yuxusu.
Yuxularım çin olmadı, neyləyim?!
Nədən oldu?
Ya taledən, ya baxtdan,
Sinəm dolu, üzüm gəlmir söyləyim,
Köks ötürüb boylanıram uzaqdan.

Arzularım, diləklərim, şüşəydi,
Sındı qəfil, qəlpə-qəlpə töküldü.
Səni tale, məni də ki vaxt əydi,
Sınan qəlbi bacarırsan tik indi!

Görən sənmi, görən mənmi günahkar,
Ya ağlımla dil tapmayan ürəyim?!
Göstər mənə günahsız bir Adam var,
Tanrı deyim, ulu deyim, pir deyim.

Daha səni qaçırası deyiləm,
Daha məndən hər gün uman-küsən var.
Daha səni ötürəsi deyiləm,
Bilirsənmi, qabağımı kəsən var.

AĞLADI

Gözlədim, gəlmədin, görüş yerimiz,
Halıma mükəddər oldu, ağladı!
Sənin görüşünə tələsən güllər,
Əlimdə saralıb-soldu, ağladı!

Bükdü qamətimi, əydi bu halət,
Gəldiyin yollar da çəkdi xəcalət.
Məhəbbət yanğılı bir dəli həsrət,
Qolların boynuma saldı, ağladı!

Nə bilim bu imiş yaxınlığımız,
Bir eşqin oduna yaxındığımız.
Bir vaxt qucağına sığındığımız,
Söyüdlər saçını yoldu, ağladı!

A Qafqaz, bu necə taledi, baxtdı?
Ahım göyləri də yandırıb-yaxdı.
Şimşəklər oynadı, ildırım çaxdı,
Buludlar hönkürüb doldu, ağladı!

2008.

AZ

Deyirsən, uzaq ol, amma bir zaman,
Bitib yollarımda qalmırdınmı, az?!
Dolanıb başıma pərvanə kimi,
Qadamı-bəlamı almırdınmı, az?!

Süzdürə-süzdürə o qaş-gözünü,
Qurban eyləyərdin mənə özünü.
Söykəyib üzümə hərdən üzünü,
Şirin xəyallara dalmırdınmı, az?!

Ayrıla bilmidin, zəliydin, zəli,
Olmuşdun sərsəri, olmuşdun dəli.
Mənə salam verən hər bir gözəli,
Şahmar ilan kimi çalmırdınmı, az?!

Niyə qurdaladın sən yaddaşımı,
Qafqaz Əvəzoğlu yenə naşımı?!
Bişirə-bişirə bu gic başımı,
Gülüstan qoynuna salmırdınmı, az?!

2008.

BİR ÖMÜR YETMƏZ

Neçə qışı, neçə yazı keçmişəm,
Əldə dəryaz neçə zəmi biçmişəm,
Buz bulaqdan doyunca su içmişəm,
Ölsəm belə bu sevda yenə bitməz,
Səni sevməyimə bir ömür yetməz.

Bu çöllərdə xəzan oldum, yel oldum,
Dərələrdə coşub-daşan sel oldum,
Yurd yerindən perik düşmüş el oldum,
Düşündüm ki, ürək dözər, ya dözməz?!
Səni sevməyimə bir ömür yetməz.

Qismətimi aramaqda dirəndim,
Sonu bitməz həsrətimə bələndim,
Bulud olub, hər an dolub, ələndim,
İllər məni dəli edər, ya etməz?!
Səni sevməyimə bir ömür yetməz.

O vaxt ki, həyatda tənhaydım, təkdim,
Qəlbində bir kədər toxumu əkdim.
Dərdin piyaləsin başıma çəkdim.
Bu sevda başımdan gedər, ya getməz?!
Səni sevməyimə bir ömür yetməz.

Firdovsi, şeh düşüb çəmənə, çölə,
Ahular qayıdır əvvəlki gölə.
Tənha bir qu üzür, qorxuram ölə.
Duman bu dağlardan ötər, ya ötməz?!
Səni sevməyimə bir ömür yetməz.

XANIMLAR XANIMI

Boylanan üfüqdən, sökülən dandan,
Bir şir ürəklidən, bir təmiz qandan,
Eylədi seçimin Ulu Yaradan,
Xanımlar xanımı Zərifə xanım.

Gəlmədin heç zaman bir sözə, dilə,
Bənzərdin bənzərsiz zərif bir gülə,
Yetişdin sevdalı şeyda bülbülə,
Xanımlar xanımı Zərifə xanım.

Əsərdi küləklər aramsız, sərin,
İdrakın, kamalın dərindən, dərin,
Insanlığa layiq uğur, zəfərin,
Xanımlar xanımı Zərifə xanım.

Əvəzsiz yar idin, əvəzsiz ana,
Aləm bir yanaydı, ailən bir yana,
Heydər həyatıyla bağlıydı sana,
Xanımlar xanımı Zərifə xanım.

Sən bir arxa idin dədə Heydərə,
Qoymazdın, şmrünü versin hədərə,
Qaneydin verilən qismət-qədərə,
Xanımlar xanımı Zərifə xanım.

Döyünən ürəyin, yaşayan canın,
Damarda çamlayan, kükrəyən qanın,
Taleyin jlmuşdu Azərbaycanın,
Xanımlar xanımı Zərifə xanım.

Şmründən, günündən hey itirərdin,
Əzilmiş qəlblərdə gül bitirərdin,
Tutulmuş gözlərə nur gətirərdin,
Xanımlar xanımı Zərifə xanım.

Analar anası, borcluyuq sana,
Övlad böyütdünüz layiq vətənə,
Vətənin əbədi Prezidentinə,
Xanımlar xanımı Zərifə xanım.

Xalqın alqışıyla kükrədiz, coşduz,
Nurlu sabahlara nəğmələr qoşduz,
Haqqın dərgahında haqqa qovuşduz,
Xanımlar xanımı Zərifə xanım.

Bir zaman gələcək peşimançıliq,
Sənin ürəyini qübar edəcək.
Onda məni gəzib-arayacaqsan,
Yollar ayagını qabar edəcək.

Mən isə gileyli gilavar olub,
Siğal çəkəcəyəm telinə sənin.
Bu günlər vədəsiz ötən qatar tək,
Çətin ki qayida əlinə sənin.

Qoşulub qəlbinin harayina mən,
Gözündə bulud tək qaralacağam…
Ömrünün şaxtalı qış dönəmində,
Qara saçlarında qar olacağam!

20 Yanvar metrosunun çıxışındakı şəhid abidəsinin qarşısında geniş səkiylə gedərkən kimsə özünü zərbəylə mənə çırpdı.25-30 yaşlarında olan bu adam qəzəblə gözümün içinə baxırdı.Bir kəlməmə bənd idi ki,yumruq-larını bərk-bərk sıxmış ,gözlərini qan örtən bu oğlan məni küçənin ortasında döysün.Düzünü deyim ki,bərk həyə-canlandım.Elə həyəcanla da oradan uzaqlaşdım.Yaxın-lıqdakı dayanacaqda özümü toxtayıb marşuruta min-dim.Avtobus o qədər də basabas deyildi.Bir neçə daya-nacaqdan sonra mənimlə yanaşı dayanmış 40-45 yaş-larında bir kişi biləyimdən yapışaraq bağırdı:
– Boyundan,buxunundan utan,cibə girirsən?.
Bir andaca gözlərimə qaranlıq çökdü.Yerlərdən nalayiq sözlər eşidirdim.Bütün baxışlar mənə yönəlmişdi.Göz-lərim yaşla dolub dayanmışdı.Səslərin içindən qeyri-adi bir səs eşidirdim.“Dinmə!,Sus!” deyirdi kimsə.
Dayanacaqda avtobusun qapıları açıldı.Başımı aşağı salıb avtobusdan düşdüm.Donub qalmışdım.Növbəti avtobusla evə gəldim.İştaham kəsildiyindən yemək yeyə bilmə-dim.Gecəni də yatmadım.Başqa bir adam olmuş-dum.Özümə gələ bilmirdim.Ağlamaq istəsəm də ağlaya bilmirdim.İş zamanı başımı masaya dayayıb mürgülməklə iş saatımı bitirdim.Başıma gələni kimləsə bolüşüb yüngülləşmək fikrindən vaz keçirdim.İşdən çıxarkən dayanacağa yaxınlaşmağa ürək etmirdim.Elə bilirdim məni görən “dünənki cibgirdi” deyir.
İş sonu olduğundan avtobuslar adamla dolur,qapılar çətinliklə bağlanır və yola düşürdü.Nəhayət adam selinə qarışıb mən də avtobusların birinə minə bildim.Avtobus yola düşdükdən sonra salona sakitlik çökdü.Fikirdən halsız olmuşdum.Başımda da küt ağrılar vardı.Yazın gəlməsinə baxmayaraq havaların soyuq keçməsi,sübh tezdən evdən çıxanları gödəkcə geyməyə məcbur edirdi.Havasızlıqdan istiləndiyim üçün gödəkcəmin yaxasını açdım.Avtobus o qədər basdırıq idi ki,adam tərpənə bilmədiyindən hətta yanında dayanan adamın kim olduğunu da bilmirdi.Hami susub durmuşdu.Qəfildən başımın sol nahiyəsində bir zərbə hiss etdim.Əvvəlcə kiminsə əlinin tutacaqdan sürüşüb başıma dəydiyini zənn etdim.dönüb baxırdım ki,30-35 yaşlarında qarayanız oğlan gözləri qızarmış halda,təkrar-təkrar“Şofer saxla avtobusu”deyə bağırdı və yenidən başımın eyni hissəsinə eyni zərbə ilə şillə vuraraq acıqlı tərzdə,aram-aram “Düş! Düş!” dedi.Eyni anda yenə sanki bir qeybdən gələn o qeyri-adi səsi eşitdim.”Dinmə,düş”deyirdi.Avtobus saxladı və qapılar açıldı.Adamları yara-yara avtobusdan düşdüm.Elə bildim mənimlə dava etmək üçün o adam da arxamca düşür.Mən düşdüm,qapılar örtüldü və avtobus getdi.Var gücümlə qışqırmaq istəsəm də bacarma-dım.Hönkür-hönkür ağlayaraq irəliləyirdim.Gözlərimdən çıxan yaşların necə rahatlıq gətirəcəyini ağlıma belə gətirməzdim.Dincəlməliydim.Sabah direktorun qəbulun-da olmalıydım deyə özümdə güc saxlamalıydım.Nəqədər ki bu qalmaqallardan salamat çıxmışam,üz-gözümdə şillə,yumruq izləri yoxdur,deməli avara,yalançı damğasından uzaq düşmüşəm.Axı mən böyük fəlakətin qarşısını ala biləcək bir həqiqəti danışmalıyam..

Bakı. 15.08.2015.

Azərbaycan Respublikasının Prezident Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü,
Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliyinin üzvü

***

Kölgəm, dünya savaşına ac adam…
Sevdam, zirzəmi pilləkəni kimi uçuq.
Ruhm da, yuvasına həsrət alabaxta kimi səksəkədə.
Allahım, neynim?!
İndi kimsə yoxsul baxışlara könül qapılarını açmır.
İndi qurbağalar oxuyur elçi daşlarının üstündə.
İndi… Sən sənsən. Mən mən deyiləm…
Nə deyirsən, Səni aldadan qızın solğun baxışlarını
Büküm bir parça ağ kağıza, atım,
ayda bir kərə açılan poçt qutusuna?!
…Ah nə ola, onun da ahı tuta,
Mənə ürək açalar, qapı açmayalar.
Hamının yadından çıxa,
Qonşudakı kor qızın könül əvəzi
barmağıma bağladğı sapı açmayalar…

Sosial peyzaj

Saxta təbəssümlər
Eşidə bilmədiyin pıçıltılar kimidi;
Adama hicran verir.
…Ruhun fikri göydə, özü darda.
Açığı, alındakı qırışların sayı qədərdi
Sürüşkən xəyallar da…
…Bir də görürsən, duaların
dodaqlarının arasında güvə tutub.
Məyusluq canını sarır,
Əllərini Allahdan aralayırsan.
Kölgənsə, varlı adamların keçmədiyi
beton səkilərdə xatirə şəkli çəkdirir…
Bir tikə çörək üstündə
Bir-birlərinə dimdik atan
alabəzək sərçə balaları ilə.
Qəfildən dağınıq diqqətini
göz qamaşdıran villalara mismarlayır
ruhu ac, qarnı tox dilənçi uşaqlar.
…Zaman çat salır.
Bir əcnəbi də
Kamerasının yaddaşına həkk edir
İşıqlı küçələrdəki qara kölgələri…

Roman oxuyurdum Əbülhəsəndən.
“Sədaqət”. Beləydi romanın adı.
Açıq-mavi rəngli telefon birdən,
Fasilə vermədən hey dınqıldadı.
Dəstəyi qaldırıb dönük həvəslə
“Nə olub görəsən?” özümdən sordum.
Sonra fikirləşib sönük həvəslə
Deyindim:
“Boş yerə özümü yordum”.
Səsini eşitdim iki nəfərin.
Qət etdim, bildim ki, yola girmişəm.
Birisi çəkərək köksünü dərin
Sözə başlamışdı:
– Mən bilmirmişəm.
Hə, Salman, nə oldu? Söylə ki, nədən
Dəstəyi qoydun sən telefon üstə?
– Vaqif, yol qarışdı. İncimə məndən.
Sağalmamısan heç! Xəstəsən, xəstə!
– Təzədən sənə zəng etməli oldum.
Çünki söhbətimiz qaldı yarımçıq.
Təzədən səni dəng etməli oldum.
Bir gün görərsən ki, ölürsən artıq.
– Təzədən başlama. Qurtar söhbəti.
Mən onu sevmirəm. Mənim qəlbimi
Heç kəs ala bilməz. Saxla hörməti.
– Necə başlamayım? O cür gül kimi
Qızı qaçırtdın sən əldən, ay məzlum!
Hələ də qorxursan xəyanət edər?
– Bəli, mən qorxuram. Güclüdür qorxum.
Qorxuram sevərəm, o atıb gedər.
– Daha sözüm yoxdur. Salman, mən axmaq
Xəbərin olmadan, sənə demədən
Sevgi məktubları yazdım. Sən axmaq
Aləmi qatmısan mənə demədən.
– Vaqif, sən qatmısan aləmi, mən yox!
– Dostluq xatirinə tutdum bu işi.
– Sən mənə köməklik çox etmisən, çox!
– Dosta kömək etmək könlüm vərdişi.
– Onu istəmirəm. Onu sevmirəm.
– Sevmirsən, nə olar? Söhbət zamanı
Ölərdin deyəndə “səni sevirəm”?
– Dilə gətirəydim bu ağ yalanı?
Bəziləri kimi bacarmaram mən.
Sevməyə-sevməyə yalandan deyəm
“Sevirəm”. Gərəkmi sevdirib həmən,
Beynini, qəlbini yalanla yeyəm?
Bunu etməyimə kim haqq veribdir?
– Bəsdir danışdığın filosof kimi.
Salman, olan olub, keçən keçibdir.
– Düzünü deyirəm, kəsmə sözümü.
Bir özün fikirləş.
– …
– Niyə susursan?
Düz söz acı olub hər vaxt bilirəm.
– Sən allah, bağışla! Yaxşı da, Salman,
Gəl, bizə. Hələlik!
– Oldu. Gəlirəm.
Bu söhbət sarsıtdı bütün qəlbimi.
Bir qədər səssizcə xəyala daldım.
Sonra bu söhbəti olduğu kimi
Qələmə almağı qərara aldım.

Bir doğma Anatək qucaq aç mənə,
Ya ölüm qoynunda,ya bas bağrına.
Şuşa dərdlərini şüşətək qırıb,
Vətən, qurban olum,sənin ağrına!

Dönüb bir şimşəyə eşqimdən çaxam,
Yurda sevgi-sevgi yağışlar yağam.
Mən,bu Vətən daşı nə qədər sağam,
Qıymaram,uf, deyə,Vətən ağrına.

Aldı igidləri torpaqlar uddu,
Vətən sevgisinə ellər yas tutdu.
Ana haqqın namərd, oğul unutdu,
Vətən öləmmədi,torpaq uğruna!

Səni unutmaram ölənə qədər,
Sən mənə hər şeydən əzizsən, gülüm.
Bu ömrü mən sənsiz vermərəm hədər,
Sənsiz yaşamağım zülümdü, zülüm.

Aylarım, illərim keçməsin sənsiz,
Sənsiz ey sevgilim, bir günüm ildi.
De, xoşdurmu sənə yaşamaq mənsiz?,
Sənsizlik sinəmə vurulan mildi.

Sənsiz olsam susar, könül arzusu,
Duyğulu ürəklər arzuyla yaşar.
Sənsizlik könlümün böyük qorxusu,
Səninlə qəlbimdə məhəbbət coşar.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

DUALARIM
Allahım!

Bu gözəl, müqəddəs gündə,
Əl açıram sənin O qüdrətinə,
Elə bu gecənin şan- şöhrətinə.
Şəhid qanı qarışmasın torpağa,
Nisgil yetişməsin heç bir ocağa.
Ürəklərdə qoy sızıltı gəzməsin,
Taleləri kədər, sazaq əzməsin!
Allahım!

Əl açıram sənin O qüdrətinə,
Elə bu gecənin şan-şöhrətinə.
Yolun açıq eylə, yurd-yuvasızın.
Çarə qıl halına el-obasızın!
Zalıma yol vermə, qır tələsini,
Yeməsin məzlumun son tikəsini!
Allahım!

Əl açıram sənin O qüdrətinə,
Elə bu gecənin şan-şöhrətinə.
Qoru qoca ata-anaları sən,
Onlara sağlamlıq ver bu həyatda,
Bəs onlar olmasa, Uca Allahım,
Kim alar bizləri qanadı altda?!
Cəmi xəstələrə eylə mərhəmət,
Qoyma xəstəlikdən əsər-əlamət!
Allahım!

Əl açıram sənin O qüdrətinə,
Elə bu gecənin şan-şöhrətinə,
Cəmi dustaqların aç qapısını,
Onların da günü bir imtahandır,
Xeyrə qovuşsunlar, daha, amandır!
Allahım!

Əl açıram sənin O qüdrətinə,
Elə bu gecənin şan-şöhrətinə,
Əskik etmə bizdən suyu-çörəyi,
Qayıtsın torpaqlar, ellər-obalar,
Bağımızda bitir gülü-çiçəyi,
Yetir ey Allahım, xoş gələcəyi!

* * *

…Gözlərini görəndən,
Qəm kədəri atmışam,
Sənə qovuşmaq üçün,
Nələrə qatlaşmışam!!
Haqsızlığa inciyib,
Küsmüşəm, ağlamışam.
Gəl keçək bu sədləri,
Sən də mənimtək alış!
Sən Allah yalvarıram,
Mənə sevgidən danış!!

BƏNÖVŞƏ

Tərdi dərdiyim bənövşə,
Heyf…solacaq əlimdə.
Xırda-xırda ləçəyini
Fələk yolacaq əlimdə.

Tərtəmizdi dünyam kimi,
Ömrü qısa röya kimi.
Çəkiləcək xülya kimi,
«Günah» qalacaq əlimdə.

Yandırdı əlimi közü,
İtirdim gəldiyim izi.
Çöllərin ismətli qızı
İndi öləcək əlimdə.

HARDASAN

Yenə işıqlar söndü,
Sükut…Hardasan?
Ayrılığı yaxamdan
Sök at…Hardasan?

Qırmızı qar yağır,
Ölüm!…Hardasan?
Səni son nəfəsdə
Görüm…hardasan?

Həyat aldanışdı,
Qayıt!hardasan?
Bacarırsan məni
Ovut…hardasan?

İlk görüş gözəldi,
Gəldim… hardasan?
Sənin üçün öldüm…
Öldüm…hardasan?

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i,
Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

Nankorlug; namerdlik bash alib gedir;
Aralar qatanlar dunyasindayig.
Hami bir birini ; icinden didir;
Kimliyin satanlar dunyasindayig.

Ogul ata saymir; qiz ana saymir;
Qalmayib ne heya; ne namus; abir.
Qardashlar qardashi yixir; alcaldir;
Gunaha batanlar dunyasindayig.

Qardash; bacisini qoyur qumara;
Analar; atalar qalir avara.
Insani korlayir ad; san; pul; para;
Bizi aldatanlar dunyasindayig.

Ay Zeyneb; sen bele alishib yanma;
Senden uzagdakin; sen yaxin sanma.
Yalan tebessume; daha inanma;
Adami atanlar dunyasindayig.