Sevin, ana…
Qızın yaman böyüyüb.
Nə narahat ol, nə də nigaran qal artıq.
Ovun, öyün – böyümüşəm e, anacan, çox böyümüşəm…
Məsələn, əvvəlki kimi qaranlıqdan qorxmuram –
bəxtimi tanıyandan bəri.
Üstüm də açıq qalmır daha–
yatmağı tərgidəndən.
Özünü danlama,
məni ərköyün böyütdün deyə.
İnsanlardan inciməyə tövbə etmişəm –
Tanrıdan küsdüyümdən.
“Getmə” deyəcək qədər bağlanmıram heç kimə –
Xoşbəxtlikdən ayrıldığım andan bu yana.
Hətta özümdən özümə belə xəyanət gözləyirəm –
Atamı bağışlayan gündən, ana…
Həsrət də, intizar da adi gəlir indi.
Ayrılıq da üzmür məni –
ölümü dərk edəndən sonra.
“Etməz”, “olmaz” –
bu kəlmələr yasaqlanıb dilimə –
inamımı dəfn etdiyim o vaxtdan bəri.
Qısası, çox böyümüşəm e, ay ana…
Lap çox…
Hətta “ateist” birini görəndə
“kafir” demirəm içimdə –
əksinə, sarılıb pıçıldamaq keçir könlümdən:
“Sən hansı cavabsız qalan duandan,
neçənci yalvarışından sonra
geri döndün o yoldan?
Çoxmu inanmışdın bir zamanlar?
Çoxmu ümid etmisən – “Bir gün eşidər…” deyə?
Ona açdığın əllər boş qaldı deyəmi
çırpıb getdin o qapını?
Çoxmu oldu göz yaşının nifrətini suvardığı?
Səndəmi…
“Uman yerdən küsərlər.” misalıyla
üz döndərdin Yaradandan?”
Bir sözlə, ay ana,
məndən nigaran qalarsan, nəbadə…
Ta özümə daha da “yaxşı baxıram” –
güzgüyə baxmağı belə unutmuşam…
Mənbə: https://edebiyyat.az/