Blog

  • Təranə TURAN RƏHİMLİ.”ÖZ İŞİNİN KNYAZI”

    Knyaz Aslan – 55

    Knyaz Aslanın imzasını hələ 90-cı illərin qaynar ədəbi mühitindən, günbəgün sayı artan qəzetlərin səhifələrindən tanıyırdım. Yaxşı şeirlər, publisistik yazılar müəllifi kimi ədəbi gəncliyin xüsusi rəğbətini qazanmışdı. Sonralar Knyaz Aslanın təkcə sanballı qələm sahibi kimi deyil, həm də bir insan kimi sonsuz səmimiyyəti, öhdəsinə düşən hərhansı bir işi yüksək məsuliyyət və canıyananlıqla yerinə yetirməsi, mərdliyi, sözübütövlüyü, milli-mənəvi dəyərlərə sədaqəti və daha neçə-neçə ali insani keyfiyyətləri ilə ədəbi, elmi ectimaiyyətdə böyük nüfuz sahibi olduğunu gördüm. Əmin oldum ki, ziyalılığın çoxsaylı şərtlərindən biri də məhz belə bütöv, bitkin xarakterə malik olmaqdır.
    O, çox zəngin həyat və fəaliyyət yolu keçib. Doğulub boya-başa çatdığı Gürcüstan Respublikası Dmanisi rayonunun Hamamlı kəndində orta məktəbini Qızıl medalla bitirməsi bu tərcümeyi halın başlanğıc uğuru kimi diqqəti çəkirsə, bu uğurun yol açdığı daha böyük zəfərlər isə onun alim-şair taleyinin qızıl naxışları tək maraq doğurur. Minə yaxın elmi, elmi-kütləvi, ədəbi-publisistik məqalə, beş monoqrafiya, otuzadək kitab müəllifi, şeirləri rus, ingilis, alman dillərinə tərcümə olunan şair, A.S.Puşkin, M.Y.Lermontov, S.Yesenin, T.Şevçenko və digər sənətkarların əsərlərini dilimizə tərcümə edən istedadlı bir tərcüməçi, ölkəmizin hüdudlarından kənarda Azərbaycan elmini layiqincə təmsil edən, milli mədəniyyətimizə, elmimizə başucalığı gətirən, məruzə və çıxışları ilə maraq doğuran, çoxsaylı ödül, fəxri fərman, təşəkkürnamələr və digər təltiflərlə taclanan alim, bir çox elmi, publisistik və bədii kitabların, o cümlədən monoqrafiya, dərslik və dərs vəsaitlərinin “ön söz” müəllifi, rəyçisi və redaktoru, tələbələrin sevimlisi olan səriştəli müəllim-pedaqoq kmi Knyaz Aslanın həyat tarixçəsinin uğurları bir-birini əvəz edir.
    Milləti üçün gərəkli olmaq, bütün fəaliyyət istiqamətlərində onun işini irəli aparmaq amalına xidmət onun ömür yolunun əsas inkişaf devizi kimi görünür. Knyaz Aslan kimi insanları daim sakitcə gümüldəyən, suyu bitib-tükənməyən dağ bulağına bənzətmək olar. Bu bulağın mənbəyi nə qədər etibarlıdırsa, bütün enerjisini xeyirxah işlərə yönəldən, sağlam əməli fəaliyyətlə məşğul olan belə insanların da ruhi-mənəvi təməli sarsılmazdır, güvənlidir.
    O, bütün varlığı ilə Vətəninə, millətinə bağlı bir ziyalıdır. Dəfələrlə Qarabağda döyüş bölgələrində olmuş Knyaz Aslanın Qarabağ müharibəsi iştirakçıları, şəhidləri, qaziləri haqqında çoxsaylı oçerklərində, milli faciələrimizə həsr etdiyi şeirlərində millətin ağrı-acılarına, itkilərinə son dərəcə həssas vətəndaş şair-publisist münasibəti də bundan irəli gəlir.
    Abdulla Şaiqin böyük oğlu, ədəbiyyatşünaslıq elmimizin korifeyi akademik Kamal Talıbzadə hər dəfə Knyaz Aslandan söz düşəndə deyirdi: “O, öz işinin knyazıdır.” Sonralar Knyaz Aslanı tanıdıqca, haqqında onu tanıyanların qənaətlərini bir araya gətirdikcə, gördüyü işlərin miqyası, səviyyəsi ilə bağlı konkret fakt və dəlillərə nəzər saldıqca böyük alimimizin həmin fikrinin nə qədər yerində işlədildiyini, bu qənaətin Knyaz Aslanın alim-şair ömrünə yaraşdığını anladım.
    Knyaz Aslanın yaradıcılıq fəaliyyəti çoxşaxəlidir. Bəllidir ki, istedadlı şəxslərin uğurlarının mənbəyi elə istedadları olduğu üçün gördükləri bütün işlərdə bu cəhət özünü göstərir. Buna görə də onun bütün sahələrdə xidmətləri layiqli bəhrəsini verib. Bu istiqamətlərin hər biri haqqında ayrıca söz açmaq, bu sahələri tək-tək araşdırma mərkəzinə gətirmək, yaxud ən azı hərəsi barədə bir elmi tədqiqatda və ya publisistik yazıda bəhs etmək olar. Lakin onun şairlik istedadı haqqında söz açmaq istəsəm ilk yadıma düşən Kamal Talıbzadəyə ithaf etdiyi “Bu kişi” şeiri olacaq. Marneuliyə – Sarvan elinə akademik Kamal Talıbzadə ilə birgə səfər etdikləri vaxt yol boyu maşında böyük alimin Səməd Vurğun, Hüseyn Cavid, Mehdi Hüseyn və b. görkəmli söz ustaları haqqında xatirələri, müdrik söhbətləri Knyaz Aslanı necə duyğulandırırsa, həmin şeiri elə maşındaca dizinin üstündə yazıb Kamal müəllimə verir:

    Aman Allah, söhbətə bax, sözə bax,
    Xatirələr bulağıymış bu kişi.
    Səngiməyən atəşə bax, közə bax,
    Müqəddəslik ocağıymış bu kişi.
    Bir tarixdi hər sözü, hər kəlməsi,
    Borçalıdı candan gələn nəğməsi,
    Yaddaşında ustadların gur səsi,
    Elin qızıl varağıymış bu kişi.

    Beş bəndlik şeiri oxuyub heyran qalan Kamal Talıbzadə sonralar tez-tez söz məclislərində bu şeirin yaranma tarixçəsini yada salır, “bu hələ dizüstü yazılan şeiridir” deyə Knyaz Aslanın istedadına inamını, qələminə rəğbətini ifadə edirdi.
    İllərlə çalışdığı Xəzər universitetində, Bakı Dövlət Universitetində alim-pedaqoq hörməti isə onun ciddi bir tədqiqatçı və pedaqoq kimi nüfuz qazandığını isbatlayır. Ömrün cəmi əlli beş ilinə bu qədər uğuru sığdırmaq çox az adama nəsib olan xoşbəxtlikdir. Knyaz Aslanın mənalı həyat yolunun zəfər dolu onillikləri isə hələ qarşıdadır. İnanıram ki, bu onilliklər onun milli elmimizə, mədəniyyətimizə, ədəbiyyatımıza, bütövlükdə Azərbaycançılığımıza çox nailiyyətlər qazandıracaq.

    şair-tədqiqatçı,
    filologiya üzrə fəlsəfə doktoru, dosent,
    president təqaüdçüsü.

  • Sərvər KAMRANLI.””Günəşli” günəşi əbədi batdı…”

    se

    (“GÜNƏŞLİ” neft yatağında həlak olan qardaşlarımızın əziz xatirəsinə…)

    Başladı yenə də həzin yağışlar…
    Üşüyür gözlərim göz yaşlarımda.
    Qırx gündür ümidlə dolan baxışlar,
    Asılıb qalıbdır neft daşlarında.

    “Küləklər şəhəri”, “Odlar ölkəsi”,
    Küləyin əsdirdi, odunu çatdı.
    Dördü dekabrda-axşamçağında,
    “Günəşli” günəşi əbədi batdı…

    … Bir ana sahildə nalə qoparır:
    “Dəniz, qurban olum, oğlumu qaytar,
    Gündə dərd yeməkdən dərd qoxuyuram,
    Məni ölməmişkən həsrətdən qurtar…”

    13 yanvar 2016

  • Eldar Nəsib SİBİREL.Şeirlər

    ens

    BU SEVGİ 1981

    Qəlbimə gəlmişdi gözlənilmədən,
    Deyərdim çətinki, sönə bu sevgi.
    Dağınıq, pərişan fikirlərimi
    Salmışdı bir səmtə,yönə bu sevgi

    Gözəllər içindən seçilmiş idi,
    Önündə zirvələr kiçilmiş idi,
    Ulduzlar əyninə biçilmiş idi,
    Taledən töhvəydi mənə bu sevgi.

    Qəlbindən gələrdi sorağım hər gün,
    Çiçəktək açardı marağım hər gün
    Deyərdi-sən çıxma, mən çıxım hər gün
    Gah aya, gah da ki günə bu sevgi.

    Gecələr saçına çökmüşdü onun,
    Günəş öz suyuna çəkmişdi onu,
    Ay da işığına bükmüşdü onu,
    Qənimdi dumana, çənə bu sevgi.

    Gözümdə həsrəti bitəsi imiş,
    Könlümü güvətək didəsi imiş.
    Qəfil gəldiyitək gedəsi imiş,
    Ömrümdən, günümdən demə bu sevgi.

    -1972BAHAR ÜNVANLILAR-

    Bir xəbər yayıldı, acı bir xəbər-
    Çəkildi əsəblər, hislər tarıma.
    Yağdı ildırımtək, yağdı güllələr,
    Yağdı anaların yuxularına.

    Məcnun söyüdlərin doldu gözləri,
    Pərişan telini daraqlamadı.
    Kölgəsinə gələn sevgililəri
    Bir də axtarmadı, soraqlamadı.

    Qızların gözündə dondu baharı,
    Neçə toy süfrəsi örtülü qaldı.
    Neçə sevgilinin nişan paltarı
    Zərli sandıqlarda ütülü qaldı.

    İgidlər gəlmədi görüşə o gun,
    İgidlər getdilər döyüşə o gün.
    Yenə Çənlibeldən endi Koroğlu,
    Yenə Qıratına mindi Koroğlu.

    Qorxunc ildırımtək çaxdı dəlilər,
    Ölümün gözünə baxdı dəlilər,
    Ölümün özüdə heyrətə gəldi
    İgidlik sınandı mərmilər üstə!

    Odlu səngərlərdən üçkünc məktublar
    Bəzən qanadlandı, bəzən kəsildi.
    Qaldı gözəllərin qulağı səsdə,
    Məhəbbət sınandı mərmilər üstə.

    Ümidlər yollarda çırağa döndü,
    Əritdi düşməni qar-qırov kimi.
    Dəniz çalxalandı, yer silkələndi,
    Gedənlər döyüşdü od-alov kimi.

    Düşmənin ayağı dəyməsin deyə
    Torpağı bağrına basdı igidlər.
    Qərib durnalartək ünvanlarını
    O gündən bahara yazdı igidlər.

  • Eldar Nəsib SİBİREL yaradıcılığı ilə bağlı müsahibə

    ens

    İllər öncə bir şair tanımışdım; şair kimi istedadlı, insan kimi mehriban, gülərüz. Öncə bir şeiri tanıtmışdı onu mənə. Əlimə düşən şeirlər kitabından birində bir şeir diqqətimi çəkmişdi. Musiqiyə yatımlı, maraqlı bir şeir idi və bu şeiri nəğməyə çevirmək istəyim yarandı:

    Bu gözəlin çiçək açan vaxtıdır
    Bu dünyaya işıq saçan vaxtıdır
    Ilk görüşə oğrun qaçan vaxtıdır
    Ulu Tanrım, gözün olsun bu qızda

    Nəydi çaxan, de, şimşəkmi, baxışmı?
    Nəydi yağan, göz yaşımı, yağışmı?
    Deyən, qəlbi sinəsinə sığışmır!
    Ulu Tanrım, gözün olsun bu qızda!

    Ünvanını hələ həsrət döyməyib,
    Ürəyini kədər yükü əyməyib,
    Gül üzünə yad nəfəsi dəyməyib,
    Ulu Tanrım, gözün olsun bu qızda.

    Və bu nəğmə yarandı, ifa etdim, radioda səsləndi. Elə bu nəğmə də Eldar bəylə aramızda bir tanışlıq körpüsünə çevrildi. Çox yaxın, sıx əlaqələrimiz olmasa da, ara-sıra tədbirlərdə görüşəndə, daim onun qaynarlığını, mehribanlığını hiss etdim. Üzündəki təbəssüm də heç zaman solmadı. İllər sonra acı ölüm xəbərini eşidəndə isə çox üzüldüm.
    Yaxın günlərdə sosial şəbəkədə Alı adlı bir gəncdən mənə dostluq istəyi gəldi. Eldar Nəsiblinin oğlu olduğunu bildirincə, çox xoşhal oldum. Amma bundan öncə istədim, onunla daha yaxından tanış olaq və atasıyla, onun yaradıcılığıyla bağlı bir az söhbətləşək.
    Alı bəy, necəsən?
    Allahın köməyilə yaxşı olmağa çalışırıq.
    Təhsilin, işin varmı?
    Azərbaycan Maliyyə İqtisad Kollecini bitirmişəm. Özəl şirkətlərin birində çalışıram.
    Müşahidələrimə əsasən deyim ki, sosial şəbəkədə atanın şeirlərinin təbliğinə, bir şair kimi onun yeni nəsillərə tanıtımına can atırsan.
    Təbii, fikrimcə, bu, hər bir övladın mənəvi borcudur.
    Eldar Nəsibli Sibirel 1982-ci ildə SSRİ yazıçılar birliyinin üzvü olub. Sovet postməkanı dövründə şerlərinin çapına Respublika və İttifaq mətbuatında geniş yer ayrılıb.
    İstetdadlı şairimiz Tahir Talıblı deyir ki, Eldar Nəsibli Sibirel ədəbiyyatda haqqı olan şairdir, həm da haqqına çatmamış şairdir. Fikrimcə, gözəl deyimdir. O zamanlar mətbuatda çap olunmaq, bilidiyimiz kimi çox çətin idi. Demək istədiyim odur ki, E.N.Sibireli yada salası çox ədəbiyyat adamları var. Ancaq təəssüf!
    Atasızlığı daha çox hansı anında hiss edirsən?
    Demək olar ki, hər anımda hiss olunur, atasızlıq. Onu da vurğulayım ki, mən təkcə bir ata yox, həm də hər zaman haqqı deyən bir söz ustadı itirmişəm.
    Eldar Nəsibli bir ata kimi necə ata idi?
    Ata kimi mükəmməl biri. Şair kimi isə E.N.Sibirel haqqında Osman Sarıvəlli, Bəxtiyar Vahabzadə, Nəbi Xəzri və s. şairlərimiz zamanında öz yüksək fikirlərini söyləyiblər. Mənim deməyimə ehtiyac yoxdur düşündüyüm qədərilə.
    Atanla bağlı hansı xatirələrin var?
    Xatirələr həddindən artıq çoxdur, deyərdim. Xüsusi ilə də uşaqlıq dövründə xoş rəftarı və səmimiyyəti mənimçün bir xatirə olaraq yaşayır.
    Eldar bəyin Sibirel təxəllüsü hardan gəlir, nə ilə bağlıdır? Qazax, Bakı hara, Sibir hara?
    1948-ci ildə şairin valideynlərini imperiya şəri haqlayır. Onlar Sibirə sürgün edilirlər. Atam 1952-ci ildə Sibirdə Dünyaya göz açır. Bəli, elə təxəllüsünü də ordan götürüb. Uşaqlığının bir hissəsini uzaq qarlı Sibirdə keçirib.
    Babangil hansı səbəbdən sürgün olunublar?
    Babalarımız, 1918-ci ildə Nuru paşa Azərbaycana gələndə, türklərlə birlikdə Bakının və Qarabağın azad olunmasında iştirak ediblər. Sonra onları xalq düşməni kimi güllələyiblər. Şərif Şikəstə adlı babamızı isə Sibirə sürgün edib, sonra 1937-ci ildə güllələyiblər. Onu da qeyd edim ki, Şərif Şikəstə Səməd Vurğunun ustadı olub. Onun oğlu Cavad, Azərbaycanın böyük şairi Hüseyn Cavidlə sürgündə bir yerdə olub. Atamın valideynlərini isə 1948-ci ildə Sibirin Tomsk vilayətinin Baxçar rayonuna sürgün ediblər. Elə atam da 1952 – ci ildə orda anadan olub. Atamın babaları Sədi və Əmiraslan bəy uzun müddət rus imperiyasına qarşı döyüşüblər.
    Bir hadisəni heç unutmaq mümkün deyil; Sibirdə İvolgin adlı bir kolkoz sədri var imiş. Onu da Sibirə sürgün ediblərmiş. Həmin adam orada bir neçə il yaşayır, Sibirdə öz həyatını qurur və sərvət sahibi olur. Bir müddətdən sona İvolginə vətən dönmək izni verilsə də o, geri dönmür. Beləcə Sibirə sürgün edilənlərə yardım edir. Elə atamgilin ailəsinə də. Bir neçə ildən sonra atamgilə vətənə dönməyə izn verilir və onlar doğma vətənə Qazax rayonunun II Şıxlı kəndinə geri dönürlər. Hətta İvolgin babam Alının öz alın təriylə qazandığı məvacibi sonradan ailəyə göndərir. Bir sözlə haqlarını yemir. Həmin məvaciblə də babam ev tikir, mal-qara alır və ailəsini başına yığır.
    Atan, səhv etmirəmsə ölümündən bir neçə gün əvvəl hansı övladınınsa xeyir işini etməli idi. Hətta bununla bağlı mənimlə görüşmüş, övladının toyunda bir müğənni kimi iştirakımı istədiyini bildirmişdi. Təəssüf ki, bəzi səbəblərdən bu, baş tutmadı. Sonradan onun faciəli ölüm xəbərini eşidəndə çox üzüldüm.
    Bəli, həmin övladı mənəm. Mənim toyumdan 9 gün sonra, 11 oktyabr 2010-cu ildə Qazaxda baş verən avtomobil qəzasında dünyasını dəyişdi. Tanrıya çox şükür, təsəllimiz odur ki, heç olmasa öz istəyinə çatdı, son övladının da xoş gününü gördü.
    Bildiyimə görə, tanınmış, istedadlı şairimiz Vəli Xramçaylı Eldar bəyin qardaşıdır. Vəli bəy bir əmi kimi sizi yada salır, sizinlə maraqlanırmı?
    Vəli müəllimlə münasibətimiz dost münasibətidir, əmidən çox. Hər zaman dərdləşib qayğılarımızı bölüşürük.
    Eldar bəyin yazıçı və şairlərdən ən yaxın dostu kim idi və bu gün onu xatırlayan, yada salan varmı?
    Ədəbiyyat aləmində dostları yeterincə çox olub. Ancaq yada salan az saydadır. Tahir Talıblı, Rəşad Məcid, Xaliq Rəhimli, Barat Vüsalın adlarını qeyd edərdim ki, öz müsahibələrində tez – tez Eldar Siberli xatırlayırlar.
    Atanın ən çox bəyəndiyin, sevdiyin bir şeiri hansıdır?
    Bəyəndiyim şerlər, təbii ki, çoxdur. Ən çox sevdiyim isə “Əyilməz başını uca tut, Vətən” seridir. Bir çox ədəbiyyat adamlarıyla Eldar Siberilin Poeziyası haqqında danışdıqda onun güclü sevgi serlərinin olduğunu bildirirlər. Mənim isə atamın yaradıcılığında sevdiyim tərz onun satirik serləridir. Məs: “ Şair haq yolunda “ şerindən bir bəndi qeyd edə bilərəm.
    Ey medal ölüsü, təltif ölüsü,
    Ey şöhrət ölüsü, tərif ölüsü,
    Misranı beynimə mismarlama gəl.
    Bu gün dilin üstə can verən sözü
    Əl altdan sabaha ismarlama, gəl.
    Bu bənddə Eldar Sibirelin hər zaman ad – san peşində olmaması oxucuya aydın şəkildə izah olunub.
    Sən də yazırsanmı?
    Şairlik Allahın bir lütfüdür. İstedadın olmasa ha yaz, poz. Düşünürəm ki, hər kəs öz sahəsində olsa daha yaxşı olar.
    Dəyərli oxucularımız, düşünürəm ki, bir nakam şairi, gözəl bir insanı xatırlamaqla, onun ruhunu, sevənlərininsə könlünü şad etmiş olduq.
    Eldar Nəsibli Sibirelə Tanrıdan rəhmət diləyirik!
    Zəka Vilayətoğlu

  • Şəfa VƏLİYEVA.Yeni şeirlər

    sv

    AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
    Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    ***

    Hər səs gələn tərəfin
    yolçusu sevilməz ki…
    Payız boyda qəhərin
    sarısı silinməz ki…

    Saçlarını yolmağa
    Başlayıbdı ağaclar…
    Bu mövsüm Xan bağında
    Oturmağa ürək var?..

    Yaxşı ki, yolun düşmür
    Bu aralar Gəncəyə…
    Baxışımdan üşüyüb
    Küsərsən gəlməyinə…

    Gərək mən də tez qaçım…
    Bakı? Qazax?.. – ya səbr!
    Durum qapını açım:
    – Bu sənsən, oktyabr?..

    ***

    Ayrılığı tanımırdın,
    Ayrıldıq… Xoşun gəldimi?
    Bədbəxtliyin məni saydın,
    Xoşbəxtlik naxışın gəldimi?

    Öz təkliyinin filmində,
    Baş rolda məni çəkəsən…
    Hönkürəsən dəlilərtək,
    Bir azca mənə çəkəsən…

    Ürəyin dərddən hayqıra,
    Məni günahkar sayasan…
    Öləm gedəm, ayrılıqdan
    Bir şeir də sən yazasan…

  • Şəfa NUR.Yeni şeirlər

    sxp

    Həyatdır…

    Yaşayırıq…
    Yalançı dünyanın doğru zamanında.
    …Tanrıdan aldığımız bir ovuc ömürün
    oğru zamanında.
    Hərdən yolda qalır gözümüz…
    Özümüzü tapana qədər.
    Uşaq vaxtı o qədər yalanlara inanmışıq-
    Səhərdən axşama…
    Axşamdan yatana qədər…
    İndi daha doğru olan zamana da inanmaq istəmirik…
    Gözümüzün içinə qədər yalanı gətirib
    günahı zamanın çiyinlərində
    gömək istiyirik…
    …və bəzən də bacarırq da.
    Daha bilmirik ki..
    Həyatdır …
    Yaşayırıq…
    Yalançı dünyanın doğru zamanında.

    * * *

    … Hərdən yolda qalır gözümüz…
    Özümüzü tapana qədər.
    Uşaq vaxtı o qədər yalanlara inanmışıq-
    Səhərdən axşama…
    Axşamdan yatana qədər…
    İndi daha doğru olan zamana da inanmaq istəmirik…

  • Ülkər DƏNİZ.Yeni şeirlər

    uxp

    Gözlərindən həsrət yağır

    Gözlərindən həsrət yağır,
    Ay yağışa düşən bəndə.
    Vaxtsız gəlib yer üzünə,
    Təktənha yetişən bəndə.

    Götür ürkək baxışları,
    Söykə dünyanın dizinə.
    Saxla düşən ulduzları,
    Yapışdır göyün üzünə

    Bir gün için çıxıb çölə,
    Çatacaq göyün üzünə.
    Aldadıb ömür də səni,
    Atacaq göyün üzünə.

    Gecə

    Gəl bağrıma daş tək basıl,
    Uyu qoynumda gecə…
    Uşaq nağıllardan bezib,
    Böyüklər ağılardan.
    Dərdlərim salxım kimi,
    Asılıbdır tənəkdən,
    Min bir dərdi ələrəm
    Biri keçməz ələkdən.
    Dünya da bir ələkdir..
    Keçən heç vaxt
    Diri keçməz ələkdən..
    Dünyanın işinə matam doğrusu,
    Canavar gözünü çıraq eləyir.
    Qanun keşiyində milyon oğrusu,
    Qəpik oğrusunu dustaq eləyir..

  • Rafiq ODAY.”Təcnis”

    rafiqoday

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
    Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri,
    ”Möhtəşəm Azərbaycan” müstəqil ictimai-siyasi, ədəbi-bədii qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
    ”Qızıl qələm”, “Həsən bəy Zərdabi”, “Qafqaz-Media” mükafatları laureatı,
    Əməkdar jurnalist

    Sinəmi bir atəş yandırıb yaxır,
    Haçandı bir nazlı gözəldən düşüb.
    O gündən günlərim saçım rəngində,
    O gündən saçıma gözəl dən düşüb.

    Vəsf etdim hüsnünü gəlincə, gülüm,
    Gəz sinəm üstündə gəl, incə, gülüm.
    Dönüb bu yerlərə gəlincə, gülüm,
    Baxıb görərəm ki, göz əldən düşüb.

    Vurula bildinsə dərdindən belə,
    Xoş olar soysalar dərimdən belə.
    Oday, bar-bəhrini dər indən belə,
    Sevgi bağçasına gözəl dən düşüb.

  • Rafiq ODAY.”Yazığın gəlsin”

    rafiqoday

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
    Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri,
    ”Möhtəşəm Azərbaycan” müstəqil ictimai-siyasi, ədəbi-bədii qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
    ”Qızıl qələm”, “Həsən bəy Zərdabi”, “Qafqaz-Media” mükafatları laureatı,
    Əməkdar jurnalist

    Çiynini fil yükü altına vermə,
    Qarışqa, özünə yazığın gəlsin.
    Misqalla ölçülən öz yükün ilə,
    Barış qal, özünə yazığın gəlsin.

    Çox da ömrü boyu əkin əkməyən,
    Həmişə sahibdi dolu təknəyə.
    Olarsan özgənin yükün çəkməyə
    Alışqan, özünə yazığın gəlsin.

    Dönməmiş uğruna it ulyanlara,
    Dinməzcə qoşul yat uyuyanlara.
    Mənəmlik havasın at – milyonlara
    Qarış qal, özünə yazığın gəlsin.

    Özü bir oyundu, düzü, dünyanın,
    Seyrəlir birbəbir düzü dünyanın.
    Edərlər başına düzü-dünyanı,
    Darısqal, özünə yazığın gəlsin.

  • Rəhim MEHNƏT.Yeni şeirlər

    rm

    GÖRƏN NECƏDİ

    Qurban deyim, sənin gələn yoluna,
    Üşaq kimi, gəl qısılım qoynuna.
    Ömür boyu qonaq olum yanına,
    Sən olmasan dünya hər an gecədi!
    Darıxıram, görən yarım necədi?

    Qoşa gedək, addımlayaq biz yenə,
    Gir qoluma, sevgini göstər mənə.
    Şahid olsun ulduzlar hər gecənə,
    Sənsiz gülüm, gündüzlərdə gecədi!
    Darıxıram, görən yarım necədi?

    Yanımda ol, onda oluram rahat,
    Yollarına göz dikirəm hər saat.
    Gözümdən kənarda, qallam narahat,
    Yuxuma gəl axşam düşür, gecədi!
    Darıxıram, görən yarım necədi?

    XƏYALIN

    Xəyalımın zirvəsində,
    Xəyalını daşıyıram.
    Gecə-gündüz xəyalımda,
    Xəyalınla yaşıyıram.

    Bütün günü düşüncələr,
    Səni arar, səni gəzər.
    Ətir qoxan paltarımda,
    Xəyalınla yaşıyıram.

    Misraları sıraladım,
    Xəyal gəlir sözdən öncə.
    Biz tələsdik görüşməyə,
    Xəyal getdi bizdən öncə.

    Xəyalını qarışdırma,
    Ocaq sönər közdən öncə.
    Düşünmə ki, mən yanmıram,
    Ürək ağlar gözdən öncə.

    12.01.2016

  • Müzəffər MƏZAHİM.Yeni şeirlər

    mm

    VAR

    Arın günahlardan, qalx ərkanına,
    Ruhunu təmizlə, sinsin canına,
    Qazan cənnətini, dön məkanına,
    Nə olsun dünyanın min bir şəhdi var.

    İnsan bu dünyada əbədi qalmaz,
    Gəldiyi aləmə dönməsə olmaz.
    Allahın insanla bitməz, pozulmaz,
    Kitablar dolusu andı, əhdi var.

    Bir gün qurulacaq mizan-tərəzi,
    Məhşərə çəkəcək tanrımız bizi,
    Sanma bu mətləbi dinin qərəzi,
    Zühuru gözlənən İsa, Mehdi var.

    Əgər birləşərsə kamalla iman,
    Bəxş olar cahana mükəmməl ürfan.
    Mələk zirvəsinə yüksələr insan,
    Çatar məqsədinə kimin cəhdi var.

    KİMİYƏM

    Sənin eşqinlə, gülüm, ruha gələn can kimiyəm.
    Sən küləksən, mən isə kükrəmiş ümman kimiyəm.

    Sevgimiz nur selidir, qərq eləyib ömrümüzü,
    Sən günəş, mən işığından ağaran dan kimiyəm.

    Ömrümüz güllü-gülüstandı bütün, sayəndə,
    Sevgimiz bal, sən arı, mən dolu bir şan kimiyəm.

    Sən mənim eşqimə təşnə çiçəyimsən, mən isə,
    Bir məhəbbət buludu, eşq dolu leysan kimiyəm.

    Tapdı xoşbəxtliyini səndə Müzəffər əbədi,
    O zamandan elə öz ömrümə mehman kimiyəm.

  • Abdulla MƏMMƏD.Yeni şeirlər

    yt

    DƏRD GÖYƏRİR ASILDIĞIM SÖZÜMDƏN

    Niyə məni tək yaratdın,Allahım,
    Necə dözüm bu ağrıya,acıya?
    Görən nədir bu dünyada,günahım?
    Anam da yox bu halıma acıya.

    Nə bacım var,nə qızım var dünyada,
    Varaq üstə hönkürürəm sözbəsöz.
    Gözdən düşən,dərdimə yar dünyada
    Söz atanın neştərinə dözhadöz.

    Çiçəklənən sevdamı yel vurandan,
    Çiçək-çiçək çiçəklənən kədərəm.
    Qədərimlə misra-misra dərd udan,
    Bu dünyanın boğazında qəhərəm.

    İndən belə çiçəkləməz gözümdə,
    Kipriyimdə muncuqlanan gümanım.
    Göz dağıymış yerə düşən sözüm də,
    Qəlb dağlayır məni məndən umanım.

    Hara getsəm üz döndərib özümdən,
    Qəlbə dinclik verən deyil yaddaşım.
    Gün görmədim bu dünyanın üzündən,
    Bəlkə sənlə sənsizliyə yadlaşım?!

    Sözüm yerə düşənəcən sən demə
    Kaş düşəydi inamsızlıq gözündən.
    Yazılana döz ürəyim,qəm yemə,
    Dərd göyərir asıldığım sözümdən!

    Azərbaycan.Quba.
    11.01.2016.

    AY MƏNİM TƏLƏSƏN İLK MƏHƏBBƏTİM

    Bir həsrət simisən ürəyimdə sən,
    Tale tilsimisən ürəyimdə sən.
    Niyə xatirə tək ürəyimdəsən
    Ay mənim tələsən ilk məhəbbətim?!

    Sən ötən günlərin sevgi nağılı,
    Yarı həqiqətsən,yarı yuxulu…
    Bənövşə ətirli,nərgiz qoxulu,
    Ay mənim tələsən ilk məhəbbətim.

    O köçdən yadigar durna telim-sən,
    Vədəsiz ağaran bəyaz telim-sən…
    Qanadı qırılan arzu telimsən,
    Ay mənim tələsən ilk məhəbbətim.

    “Vağzalı” üstündə çalınan qədər,
    Bağrımın başında qalanan kədər,
    İnsafın olaydı,barı bir qədər
    Ay mənim tələsən ilk məhəbbətim!

    Taleyin intizar dərsimi sənsən?
    Sevda yuxusunun tərsimi sənsən?..
    Yesir sevincimin dərd simi sənsən,
    Ay mənim tələsən ilk məhəbbətim.

    Bəyaz günlərimin qara çaları,
    Yaddaşa həkk olan eşqin baharı,
    Daha çiçəkləməz gözümün varı
    Ay mənim tələsən ilk məhəbbətim.

    Tənha bir qüssənin qucağı da sən,
    Ani bir sevincin ocağı da sən,
    Bu könül dünyamın qonağı da sən,
    Ay mənim tələsən ilk məhəbbətim.

    Qapayıb gözünü yatan sevdasan,
    Gənclik qürubunda batan sevdasan.
    Qəlbimi alova atan sevdasan,
    Ay mənim tələsən ilk məhəbbətim.

    Azərbaycan.Bakı.

  • Qalib ŞAMXALOĞLU.Yeni şeirlər

    qsm

    Edəcək cümlə cəhan lağ Qarabağ getsə əgər ,
    Bu xalqa haramdır papaq Qarabağ getsə əgər ,
    Sağalarmı bu acı dağ Qarabağ getsə əgər ,
    « Məni udsun qara torpaq Qarabağ getsə əgər ,
    Yoxdur haqqım mən olum sağ Qarabağ getsə əgər »

    Bağlanıb xeyir yolları , açıqdı şər bərəsi
    Mərdləri müxənnət əlbir olub eldən sürəsi ,
    Yağıdır indi sərasər vətənin yan-yörəsi ,
    « Nə qədər qız , gəlinim düşdü əsir göz görəsi ,
    Yaz mənim qəbrimə « alçaq » Qarabağ getsə əgər »

    Vaqifin ruhu bizim halimizə mat qalacaq ,
    Nəvvabın qəbri üstə güllər açmamış solacaq ,
    Zülfünü indi məzarda Natəvanım yolacaq ,
    « Dərd vətən dərdidi , bağ dərdi çəkənlər alacaq ,
    Özgə bir yerdə gözəl bağ Qarabağ getsə əgər »

    Gərilib gör ki , nə vaxtdı əhli dərdin əsəbi ,
    Bir gün haqqın arayıb , eyləyəcəkdir tələbi ,
    O zaman olmayacaq gördüyünüz bu ədəbi ,
    « Qorxudar bir gecə , vallah , səni xalqın qəzəbi ,
    Yetməz imdadına çildağ Qarabağ getsə əgər »

    Nə qədər kim , nəyimiz var isə yadlar yeyəcək
    Hər görən haqqına , vallah , bizi hər dəm söyəcək .
    Ümid olsaq yada biz haqq yolunu yad əyəcək ,
    « Oxuyub tarixi bir gün nəvələrimiz deyəcək ,
    Bizə min tən ilə « qorxaq » Qarabağ getsə əgər »

    Yetmiş il əsir qalıb çıxammadıq heç önə biz
    Düşmən olduq hələ bir şəriət ilə dinə biz .
    Bu binəva ölkənin gər qalmasaq dərdinə biz
    « Oynasaq erməninin işvə , nazıynan yenə biz ,
    Qoyacaq çox yerə barmaq Qarabağ getsə əgər »

    Harda ki , erməni var rus silahın dolduracaq ,
    Fars ilə işbirliyiylə yurdumu aldıracaq ,
    Qarabağda əbədi bayrağını qaldıracaq ,
    « Gedəcək tayqulağın qəbrinə tuş çaldıracaq ,
    Deyəcək « bizdədir artsax » Qarabağ getsə əgər »

    Bizə daim Rusiya düşmənliyi etmiş peşə ,
    İran da hər bir zaman türklükdən düşmüş təşvişə ,
    Bu səlib yürüşüdür ki , dönübdür bir vərdişə ,
    « Qatılır gahi vəhabiylə xristyan bu işə ,
    Atmaq üçün təzə qarmaq Qarabağ getsə əgər »

    Çün çəkib zəhmət ol ustad dərdləri etmiş bəyan ,
    Şamxaloğlu , daima rəhmət ilə ustadı an ,
    Xoş sabahlar dəhrdə olmuş isə yalnız güman ,
    « Belə sirrli və müəmmalı gedişlə , Pünhan ,
    Ümid Allahadır ancaq Qarabağ getsə əgər »

    3 yanvar 2016

    BİLMӘDİM SӘN BİLMİSӘN

    Mərhum böyük satirikimiz Baba Pünhana 4-cü TӘXMİS

    Kefə , əyləncəyə daldım , bilmədim sən bilmisən ,
    Qumlu sahildə qaraldım , bilmədim sən bilmisən ,
    Mən üzə düşdüm sozaldım , bilmədim sən bilmisən ,
    « Mən sənə biganə qaldım bilmədim sən bilmisən ,
    Ey əsir qız , toy da çaldım , bilmədim sən bilmisən »

    Gör , neçə illərdi ki , vallah həsrətdim Bakuyə ,
    Yığıb hər nəyim var isə öylə getdim Bakuyə
    Yurdum əldən getsə də nəhayət yetdim Bakuyə ,
    « Sən düşən gündən əsir , mən də köç etdim Bakuyə ,
    Bağçalı , bağlı ev aldım , bilmədim sən bilmisən »

    Çoxlarıyçun mən əyildim hər zaman yaltaq kimi ,
    Ol qədr əyri qalıb kim , qədd olub qarmaq kimi .
    Haqqı gördükdə əsirdim bir sarı yarpaq kimi
    « Mən sənin qarşında alçalsam da bir qorxaq kimi ,
    Mənsəb aldıqca « ucaldım » , bilmədim sən bilmisən »

    Çoxları dərk edə bilmir fəndim ilə felimi ,
    Heç boşa sərf etmədim hətta ötən bircə dəmi ,
    Mənəviyyat iflas etdi bəzədim mənzilimi ,
    « Sən qızıl qızlıq itirməkdən saraldın gün kimi ,
    Mən qızıl yığdım saraldım , bilmədim sən bilmisən »

    Dərginən hikmət bağından ustadın bar-bəhərin ,
    Şamxaloğlu , yazginan bəlkə qala bir əsərin
    Ustada rəhmətlər olsun kim , yazıb böylə dərin ,
    « Ta ki , qıldım dərkini , Pünhan , olub keçmişlərin ,
    Bir günə yüz il qocaldım , bilmədim sən bilmisən »

    4 yanvar 2016

  • Aqil SABİROĞLU.Yeni şeirlər

    asm

    QARABAĞI VERMİŞƏM
    “…Qarabağı vermərəm” -deyən T.Bayrama

    Gecikmisən Tofiq Bayram,haçandır-
    Gör haçandır Qarabağı vermişəm.
    Söylədiyin həqiqət yox,gümandır,
    Kəlbəcəri,Dəlidağı vermişəm.

    Özün getdin,bir başındır,bir əlin,
    Bu gərdişin bilməyirdin əvvəlin?
    Yad əlində inildəyir qız-gəlin,
    Namusunu -ağ duvağı vermişəm.

    Vətən deyib çox saçını yolmusan,
    Bu şerinlə vətənpərvər olmusan?
    Ermənidən bircə qulaq almısan,
    Gör neçə yüz türk qulağı vermişəm.

    Neçə kənd var nə qaz tapmır,nə odun,
    İstisinə kim qızınır bəs odun?
    Kilsəsində qaz yandırır o meymun,
    Vətən adlı gur ocağı vermişəm.

    Türk qızları heç sığmadı canıma,
    Nə də yaraşmazdı şöhrət,şanıma…
    Hayqanuşu gətirmişəm yanıma,
    İsti,qaynar bir qucağı vermişəm…

    * * *

    Torpağını öpüb qoydum gözlərimin qarasına,
    Suyun,havan məlhəm oldu dərdlərimin çarasına.

    Doluxsundum boynubükük bənövşəni öpən zaman,
    Ətirli el gözəlinin qan sızırdı dodağından.

    Qaraxallı lalələrim sitəmimə təkan verdi,
    Görüş yeri,yenə o qız…Unutmaqmı belə dərdi?!.

    Hanı o qız,əsirmidir,girovmudur yad əllərdə,
    Dağlardamı,daşlardamı,əriyibmi ya sellərdə?

    Qarabağım,alan zaman qarış-qarış torpağını,
    Daşımışam sinəmdəki ağır yükü,qəm dağını.

    Bir sonasan Qarabağım,namusuna toxunulmuş,
    Yüz qəzəl var,şikəstə var hüsnü-sənə oxunulmuş.

    Ölüm aman versin bir an,bu torpağı azad görüm,
    Gözəllərin saçlarına öz əlimlə çələng hörüm.

    O nazənin lalələri meh əsdirsin əsim-əsim,
    Yenə gəlsin görüşümə mənim əsmər Firəngizim!

  • Ülkər DƏNİZ.”Allahım sən alma bu gözəlliyi”

    uxp

    Düşüb yer üzünə Tanrıdan gəlir,
    Torpaq gözəlliyi, su gözəlliyi.
    Hələ qoy yaşayaq günlər içində
    Allahım sən alma bu gözəlliyi..

    Bir üzü qaranlıq bir üzü işıq ,
    Elə başdan-başa dünya yaraşıq.
    Hələ gözəllikdən heç doymamışıq,
    Allahım sən alma bu gözəlliyi..

    Haqq ilə nahaqqı ayırır insan,
    Ruhunu söz ilə doyurur insan..
    Qəlbini içindən sıyırır insan,
    Allahım sən alma bu gözəlliyi..

    Hər xeyir tapılar bir itən şərdə,
    Nə deyim sonumda gizlənən dərdə..
    Gözəllik eşqiylə gəzir bəşər də,
    Allahım sən alma bu gözəlliyi..

  • Şəfa NUR.”İnsanoğlu axtarışda”

    sxp

    Əslində,
    bəlkə də, insanı ac qoyan, yaşamağı mümkünkən,
    yaşamadığı xoşbəxt anlardır… və…
    beləcə, kimsə görməsin deyə,
    gündüzləri gülüb, gecələri ağlayar insan…
    Bəlkə də, yanlış insanlar üzündən
    qırılan xəyallardır onu ağladan.
    Necə deyib müdrik? –
    sözlərinə diqqət etməli insan –
    gün gələr düşüncələrinə çevrilər o sözlər,
    düşüncələrinə diqqət etməli insan –
    gün gələr də, duyğularına çevrilə bilər,
    oysa, insan duyğularına da diqqət etməli! –
    bir gün gəlib, davranışa çevrilər duyğu dediyin…
    beləcə, onlar da alışqanlığa çevrilə bilər,
    alışqanlıqlar – dəyərlərə,
    SƏS… SÖZ… RƏNG…
    52
    dəyrlər – xarakterə çevrilə bilər..!
    Xarakter! – bu artıq Həyatla baş-başa qoyar sizi…
    İnsanoğlu axtarır:
    Bugünündə Dünəni…
    …Dünən, Bugün, Sabah…
    Heç nə, heç yerdə, hüç cür qane qılmır onu…
    Sanki hər şey köhnədir
    axtaran insana…
    köhnəlik – bu ancaq xatirədir…
    …axtarır insanoğlu… insanoğlu axtarır…
    Musiqi dinləyir, şeirlər yazır –
    yazır, öz içini azaltmaq üçün…
    …axtarır insanoğlu…
    Axtarmaq mübarəkdir..!

  • Etibar VƏLİYEV.”Zəlimxanı itirdik”

    Bu nə xəbər, bu nə kədər, bu nə qəm.
    Donub dayanmışam, sanki heykələm.
    Mənimlə ağlayır bu cansız qələm.
    Sözün ağasını, xanı itirdik.
    Zəlimxanı, Zəlimxanı itirdik.

    O bir zirvə idi, o bir dağ idi.
    Söz onun dilində bir bulağ idi.
    Başı uca idi, üzü ağ idi.
    Ona can demişdik, canı itirdik.
    Zəlimxanı, Zəlimxanı itirdik.

    O sözün ustadı, birinci idi.
    O söz aşiqinin sevinci idi.
    Ləl idi, durr idi, bir inci idi.
    Tanrı verən o duhanı itirdik.
    Zəlimxanı, Zəlimxanı itirdik.

    Cismini itirdik, sözü qalacaq.
    Şeirinin ləzzəti, duzu qalacaq.
    Ürəklər dağlayan közü qalacaq.
    Söz sehirli bir insanı itirdik.
    Zəlimxanı, Zəlimxanı itirdik.

  • Etibar VƏLİYEV.”Bu dünyanın qara daşı göyərər”

    (Ustad şair Musa Yaqubun “Bu dünyanın qara daşı göyərməz” şeirinə nəzirə.)

    Tanrı ol deyərsə, daş da göyərər.
    Gözlərdən süzülən yaş da göyərər.
    Baharda göyərən, qışda göyərər.
    Bu dünyanın qara daşı göyərər.

    Olmazla getməsək, ol ilə getsək.
    Sağı boş buraxsaq, sol ilə getsək.
    Tanrı buyurduğu yol ilə getsək.
    Bu dünyanın qara daşı göyərər.

    Hamı namaz qılsa, ibadət etsə.
    Mömünlər Kəbəni ziyarət etsə.
    Bəşər haqq yolunda şəhadət etsə.
    Bu dünyanın qara daşı göyərər.

    Hələ çox göyərər o cığır, o iz.
    Hələ çalxalanar tufanlı dəniz.
    Bəlkə sağlığımda, bəlkə də mənsiz.
    Bu dünyanın qara daşı göyərər.

    Ocaq yanar, o daşlaşan daş qalar.
    Ümidini itirməyən baş qalar.
    Qiyamətə məsum gözlər yaş qalar.
    Bu dünyanın qara daşı göyərər.

    Gün gələr məzlumlar daha güləcək.
    Yer üzü onu şah, ağa biləcək.
    Gün gələr Sahibi Zaman gələcək.
    Bu dünyanın qara daşı göyərər.

  • Rahilə DÖVRAN.”Sənsən”

    12091354_1653537131524991_3860076084131834097_o

    Şairə-jurnalist-publisist
    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
    “Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,

    Sənsən mənim ömrüm, günüm, həyatım,
    Sənsən mənim şan-şöhrətim, büsatım.
    Sənsən nəğməm,qoşmam,qəzəl, bayatım,
    Sevə-sevə xəyalına daldığım,
    Illər boyu həsrətiylə yandığım.

    Sənsən sevən ürəyimin parası,
    Sənsən görən gözlərimin qarası.
    Sənsən bütün dərdlərimin çarası,
    Gecə-gündüz şəfa umub, andığım,
    Illər boyu həsrətiylə yandığım.

    Sənsən məni ümidlərlə bəsləyən,
    Sənsən məni sabahlara səsləyən.
    Sənsən həm də, saf eşqimi tərsləyən,
    Ey şəfqətli, nurlu, mələk sandığım,
    Illər boyu həsrətiylə yandığım.

    Sənsən sair Dövranın təbb, ilhamı,
    Sənsən onun xoş hicranı, həm kamı.
    Səni mənə yaraşdırır el, hamı,
    Eşq atəşin sevgisindən aldiğım,
    Illər boyu həsrətiylə yandığım.

    12.01.2016.

  • Rafiq ODAY.”Keçir”

    rafiqoday

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
    Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri,
    ”Möhtəşəm Azərbaycan” müstəqil ictimai-siyasi, ədəbi-bədii qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
    ”Qızıl qələm”, “Həsən bəy Zərdabi”, “Qafqaz-Media” mükafatları laureatı,
    Əməkdar jurnalist

    Öz günümə ağlamıram,
    Günüm ağlamaqdan keçib.
    Ağlamağın faydası nə? –
    Gülüm, ağlamaqdan keçib.

    Qısıl yaşa tək içində,
    Öz dərdini çək içində.
    Ömrümüz ələk içində,
    Qəddimiz yumaqdan keçir.

    Tərk olduq təkə dönüncə,
    Biz ürkə-ürkə dönüncə,
    Çuxamız kürkə dönüncə,
    Bəlkə yüz yamaqdan keçib.

    Bu həyat bir qəm sandığı,
    Kim açsın, de, kim, sandığı?
    Ac balığın yem sandığı,
    Ölümü qarmaqdaq keçir.

    Haqqın uvandı, tərsi bir,
    Haqq oğlu haqqa nə Sibir?!
    Dolanmaq başın nəsibi,
    Dolamaq, barmaqdan keçir.

    Tanısa qəmlər yaxanı,
    Kim tikər qəmlər yıxanı?
    Naz ilə qəmlər yaxanın
    Sevgisi bu baxtdan keçir.

  • Rafiq ODAY.”Əlində”

    rafiqoday

    Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
    Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının sədri,
    ”Möhtəşəm Azərbaycan” müstəqil ictimai-siyasi, ədəbi-bədii qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
    ”Qızıl qələm”, “Həsən bəy Zərdabi”, “Qafqaz-Media” mükafatları laureatı,
    Əməkdar jurnalist

    Başımız qovğada, qalda,
    Yaxamız namərd əlində.
    Talanır cümlə varımız,
    Yoxumuz namərd əlində.

    Boşalan yer zorla dolur,
    Düzü-dünya gorla dolu.
    Yatağımız qorla dolu,
    Yuxumuz namərd əlində.

    Yerlər qılınc, göylər qalxan,
    Qan ağlayır düşüb – qalxan.
    Sinəmizi deşib qalxan,
    Ahımız namərd əlində.

    Ha bu qədər zəncir gəmir,
    Qanqal dəmir, zəncir dəmir.
    «Yazı»mızdan yox səs-səmir,
    «Oxu»muz namərd əlində.

    Sökülür yurdun hasarı,
    Qurd oğlu qurdun hasarı.
    Tuşlanan yurduma sarı,
    Oxumuz namərd əlində.

    Gördük qalxıb enənləri,
    Gördük ötən dünənləri.
    Bada verdik dinənləri,
    Çoxumuz namərd əlində.

  • Nəğməkar-şairə Zeynəb Dərbəndli “3-cü dərəcəli” Fəxri diplom ilə təltif olunub

    Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyi və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i, İraq Türkmən Yazarlar Birliyinin, Dərbənd Ədəbiyyatçılar Birliyinin, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü nəğməkar-şairə Zeynəb Dərbəndli “Anacan” və “Şəhid olub qalardım” şeirlərinə görə, “Vətən Həsrəti” Qrupunun 3-cü dərəcəli Fəxri diplomu ilə təltif olunub.
    Qeyd edək ki, bundan öncə nəğməkar-şairə Zeynəb Dərbəndli “Dövri mətbuatda Cəsarətli qələm sahibi olduğuna görə” “Qafqaz Media” İctimai Birliyinin təsis etdiyi “Cəsarətli qələm” diplomu ilə təltif olunmuşdu.

    Gülnarə ŞÖHRƏDDQIZI,
    “Möhtəşəm Azərbaycan”

  • Rahilə DÖVRAN.Yeni şeirlər

    12091354_1653537131524991_3860076084131834097_o

    Şairə-jurnalist-publisist
    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
    “Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,

    GÖRƏ BİLSƏN…

    Canım, ötür aylar,illər dolanır,
    Ömrümdən, günümdən anlar talanır.
    Xatirəm, xəyalım qat- qat qalanır,
    Nə ola səsimə, səs verə bilsən.

    Yarpaqtək ələnir günlər ömürdən,
    Daha can dalmayıb, necə dözüm mən?
    Sənsizlik dərdini necə çözüm mən?
    Zamanı geriyə, çevirə bilsən.

    Dərdlərə həmdəməm, kədərəm aham,
    Vəfasız dünyadan doymuşam toxam.
    Yanımda olmasan , bil ki, mən yoxam.
    Dağ kimi dərdləri, devirə bilsən.

    Namərd fitnəsinə hədəf olmuşam,
    Qüssədən xəzana dönüb, solmuşam.
    Sənsiz qəfəsdəki, tənha bir quşam,
    Kaş ki,bu Dövranı, sağ görə bilsən…

    10.01.2016.

    SƏNSİZLİK

    Xəyal kəhərində çapır dünənim,
    Həsrət, qübar qəlbə kəsilib qənim.
    Gözümü yollarda qoymusan mənim,
    Bu hicran nə zaman bitəcək gülüm?

    Cismim həbs olunub bucağa, küncə,
    Sönən şam kimidir parlaq düşüncə.
    Hər gecəm, gündüzüm əzab, işgəncə,
    Ömür sənsiz necə, keçəcək gülüm?

    Yoxluğun küsdürüb məni özümdən,
    Məlhəm baxışların getmir gözümdən.
    Halımı anlarsan, baxsan üzümdən,
    De, bu kabus haçan, itəcək gülüm?

    Baxma ki, içimi qəm, qüssə yeyir,
    Hər şərdə gizlənər bir incə xeyir.
    Dövranın sevdalı hissləri deyir:
    Səbr eylə, bu hicran, ötəcək gülüm.

    11.01.2016.

  • Rahilə DÖVRAN.Yeni şeirlər

    12091354_1653537131524991_3860076084131834097_o

    Şairə-jurnalist-publisist
    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
    “Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,

    DEYİLMİ

    “Ömür başdan-başa beşikdən-qəbrə həyatın sevinci, qəmi deyilmi?
    B.Vahabzadə.

    Ömür həyat adlı-sonsuz ümmanda,
    Sükanı olmayan gəmi deyilmi?
    Təlatüm, fırtına gəldiyi anda,
    Dəryalar fələyin camı deyilmi?

    Zamandır insanı ələyən ələk,
    Fəhm edək hikmətin, dərk edək gərək.
    Ümidlər, istəklər, azrzular, dilək,
    Həyatın ləzzət, tamı deyilmi?

    İnsanın həm gülər, həm ağlar bəxti,
    Sevgidir, ülfətdir könlünün taxtı.
    İstəklə murada yetdiyi vaxtı,
    Həyatdan aldığı kamı deyilmi?

    Coşuruq, daşırıq bəzən heç nədən,
    Az qalır qəlbimiz çıxsın sinədən.
    Dünyanı özünə zindan, dar edən,
    Zamanın naşısı, xamı deyilmi?

    Gənclikdir ömürün baharı, yazı,
    Dünyaya ün salar sözü, avazı.
    Yaşamın hər fəsli alında yazı,
    Payızı kövrəklik dəmi deyilmi?

    Heç yatmaz qəlblərin havarı, hayı,
    Tükənməz diləyin, istəyin sayı.
    Dövranın qismətdən verilən payı,
    Ömrünün, günün şamı deyilmi?

    08.01.2016.

    SƏMƏD VURĞUNA

    Ayrılarmı könül candan…

    Dünya bilir, Sən Onunsan,
    Onun üçün doğulmusan.
    Sevən könül, can olmusan,
    Ayrılammaz könül candan,
    Səməd Vurğun, Azərbaycan.

    Vurğun oldun “yurd,yuvana”,
    Vətənini sandın “Ana”.
    Dedin ki, “bağlıyam Sana”,
    Necə- “uşaq Anasına”
    Ana- doğma balasına.

    Gəzdin ölkə, ulusları,
    Salamladın “dostu, yarı”.
    Düz ilqarı, etibarı,
    Tapdın Ana qucağında,
    Öz “yurdun”da, ocağında.

    Cənnət Muğan, Mil sənindir,
    Sıx meşələr qələmindir.
    Ilhamını dinlə, dindir,
    Kür, Arazın coşan qanın,
    Xoşbəxtisən Sən dünyanın.

    Söz qoşmusan dağ, daşına,
    Ceyranların göz yaşına.
    Tarixlərin yaddaşına,
    “Vaqif”, “Aygün”,”Dar ağacı”
    Silsilələr şirin, acı.

    Dilləndirib sazı, tarı,
    Əritmisən buzu, qarı.
    Bir “Zəncinin arzuları”,
    Qələminlə çiçək açıb,
    “Muğan” dönüb şəfəq saçıb.

    “Ceyran qaçar, cüyür mələr”,
    “Ürək açan mənzərələr”.
    Lalələrdir zər düymələr,
    Geyinmişik əynimizə,
    Əlimizdə qızıl kuzə.

    Qazax, Gəncə, Qarabağda,
    Qoşqar, Kəpəz, Haçadağda,
    Min qışlaqda, min yaylaqda,
    Ayağının izi vardır,
    “Dağlarının başı qardır”.

    Məftun idin telli saza,
    “Gəncləşirdin yaza-yaza.
    Indi yoxdur təqib, cəza,
    Yurdda hər yan əlvan çiçək,
    Arzuların olub gerçək.

    Ulu Öndər Günəş bizə,
    Şəfəq saçır ölkəmizə.
    Qartallarım süzə-süzə,
    Son qoyubdur “nəs illərə”,
    Biz örnəyik “nəsillərə”.

    Yaşa könül şad, firəvan,
    Müstəqildir Azərbaycan.
    Xoşbəxt Vurğun, xoşbəxt Dövran,
    Qucaq açıb xoş iqbala,
    Qovuşublar istiqlala!…

    09.01.2016.

  • Zeynəb DƏRBƏNDLİ.Yeni şeirlər

    11665411_1690704784490598_9087155491968421030_n

    Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyi və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i,
    İraq Türkmən Yazarlar Birliyinin, Dərbənd Ədəbiyyatçılar Birliyinin, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

    MƏHƏBBƏT ŞEIRI

    Gül üzünü çevirmə,
    Getmə uzağ amandır.
    Sənin gül baxışların,
    Mənim üçün dərmandır.

    Nazla baıib canımı,
    Odlara yaxma belə.
    Mənə qıyqacı baxıb,
    Evimi yıxma belə.

    Sən mənim ürəyimsən,
    Həyatımın mənaısı.
    Gözlərimin nurusan,.
    Iç evimin aynası.

    Səni yada vermərəm,
    Öldürsəlr də məni.
    Inan özümdən belə,
    Daha çox sevdim səni.

    Gül, o gözəl simanda,
    Təbəssümdən qalsın iz.
    Heç zaman ayrılmayaq,
    Sən bir ada, mən dəniz.

    Zeynəbəm, eşq əhliyəm,
    Sənsən mənim aşiqim.
    Bu qaranlığ dünyamda,
    Sən ol mənim işıqım.

    ANACAN

    Sən gədəni gülmür üzüm,
    Dodağımda donyr sözüm.
    Yenə səni gəzir gözüm,
    Ürəyim, canım Anacan.

    Yuxuma gəl görüm səni,
    Sil gözümdən qara çəni.
    Gəl belə tək qoyma məni,
    Sənsən gümanım Anacan.

    Qolağımda qalıb səsin,
    Gərəyimdir gül nəfəsin.
    Vecinə deyil heç kəsin,
    Od tutub yanım Anacan.

    Mənim halmıi bilən yox,
    Gözümün yaşın silən yox.
    Bir dərdlərimi bölən yox.
    Yoxdur amanım Anacan.

    Məzarın da buz baglayıb,
    Yollarını toz baglayıb.
    Yaralarım koz baglayıb,
    Necə dayanım Anacan?

    Mənə örnək dözümündür,
    Acı yaşlar gözümündür.
    Zeynəbəm, dərd özümündür,
    Kimə inanım Anacan?

  • Zeynəb DƏRBƏNDLİ.Yeni şeirlər

    11665411_1690704784490598_9087155491968421030_n

    Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyi və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i,
    İraq Türkmən Yazarlar Birliyinin, Dərbənd Ədəbiyyatçılar Birliyinin, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

    ŞƏHID OLUB QALARDIM

    Gözüm yollardadır, qolağım səsdə,
    Fikrim Qarabağda, könlüm şikəsdə.
    Kaş mən də öləydim Yurdumun üstə,
    Torpaöğnda Şəhid olub qalardım.

    Mənə dərd üstə dərd, verən yurdumun,
    Qan seli çölünə sərən yurdumun.
    Haqsız işgəncələr görən yurdumun,
    Torpağında Şəhid olub qalardım.

    Dağı, meşələri, qan Qarabağım,
    Demirəm od tutub yan Qarabağım.
    Ölüb çöllərində, can Qarabağım,
    Torpağına Şəhid olub qalardım.

    Mən Zeynəbəm, səni görməkdir arzum,
    Bilmirəm bu dərdi, mən necə yozum.
    Öz canımı qurban verərək özüm,
    Torpağında Şəhid olub qalardım.

    MƏNI SEVƏ BILMƏDIN

    Səni sevib inandım,
    Yolun üstə dayandım.
    Bu eşqinə mən yandım,
    Məni sevə bilmədin.

    Məni aldadıb getdin,
    Qəfil göründün, itdin.
    El aləmə söz etdin,
    Məni sevə bilmədin.

    Bəlkə yoruldun məndən,
    Nəsə etdim bilmədən?
    Baxdın arxamca gendən,
    Məni sevə bilmədin.

    Söylə anlayım səni,
    Niyə tərk etdin məni?
    Saldın saçıma dəni,
    Məni sevə bilmədin.

    Mən səninçün yaşadım,
    Səni sevdim, oxşadım.
    Bu eşqi tək daşıdım,
    Məni sevə bilmədin.

    Zeynəbəm, göynər içim,
    Ağlaram için için.
    Bir dəfə söylə neycin,
    Məni sevə bilmədin?

  • Şəfa PİRİYEVA.”Zaman axıb gedir, mən qocalıram”

    sxp

    Ruhumun yolundan aza bilmirəm,
    Ürəyin dərdini yoza bilmirəm,
    Duyğular süzülüb dolur içimə,
    Heyif hər birini yaza bilmirəm.

    Uzaqdan duyulur şeirin ətri,
    Hecalar yazdırır gedən sətiri,
    Kəsib doğrayıram itməsin məna,
    Heyif sonda qalır sözün kəsiri.

    Axşamdan səhərə qonaq oluram,
    Yaşaya-yaşaya seyrə dalıram,
    Hecaya bölünür beləcə ömrüm,
    Zaman axıb gedir, mən qocalıram.

  • “Qaçqın və məcburi köçkünlərin, əhalinin sosial cəhətdən qayğıya ehtiyacı olan təbəqələrinin problemlərinin həlli ilə bağlı “ nələr etməli…

    uxp

    XXI-əsrdə media əlaqə və xəbərləşmə vasitəsi olmaqdan daha çox əxlaqi yozmaları tıxaclayan, gerçəkləri əsas güc adına örtbasdır edib, olduğundan daha fərqli bir görüntü verən, siyasi çıxar və məqsədlər üçün ümumi psixoloji yönləndirmələri davam etdirməkdədir.
    Ümumilikdə götürəndə, hal-hazırki medianın heç bir işindən bir gənc olaraq, tam razı deyiləm. “Qaçqın və məcburi köçkünlərin, əhalinin sosial cəhətdən qayğıya ehtiyacı olan təbəqələrinin problemlərinin həlli ilə bağlı, daha dəyərli işlər görə bilərlər. Çünki, media ölkədə yeganə vasitədir ki, hər bir dövlət orqanının dinləyə bildiyi, çəkindiyi, onların digər yerdə qalan camaatdan daha çox sözü keçdiyi ən dəyərli qurumdur. Hər nə qədər, ölkədə jurnalistika sahəsində savadlı kadrların sayı günü-gündən aşağı ensədə, buna baxmayaraq, media olduqca mukəmməl, yeganə, həmişə gənc qalan təbliğat vasitəsidir.
    Əslində, hər bir yerdə olduğu kimi, media vasitələri də, hər şeyin daha yaxşı səviyyədə həyata keçməsi və əhalinin sosial cəhətdən qayğıya ehtiyacı olan təbəqələrinə kömək etmələri üçün hər şeyə bir addım öncədən, yəni uşaqlardan başlamalıdırlar..
    Bunun üçün ilk növbədə, ölkədə insan haqları mədəniyyətinin bütövlükdə inkişaf etdirilməsinə səy göstərən, insan hüquqları üzərində təmərküzləşən idarənin yaradılması gələcəyə doğru mədəniyyətin formalaşması istiqamətində uşaqların inkişaf etməkdə olan münasibətlərinin başlıca əhəmiyyətini nəzərə alaraq həssas başlanğıc nöqtəsi ola bilər.
    Medianın yayılması və qloballaşması hazırda, müasir gənclik mədəniyyətinin xüsusiyyətlərini müəyyən edən amillər arasında yer tutur. Bir çox ölkələrdə gənclər əvvəlki ənənəvi, peyk və kabel televiziyası kanalları, radiostansiyalar, qəzetlər və jurnallar internet, kompüter və video oyunlara nisbətən çoxsaylı multimedia seçimlərindən istifadə edirlər. Hazırda dünyanın əksər bölgələrində xarici proqramlaşdırma və media üçün geniş imkanlar, eləcə də daha az senzura və nəzarət mövcuddur. Məlumatlar, e-mail və kadrlar əvvəlkilərlə müqayisədə dünyada daha tez və daha sərbəst yayılır. Müdafiə, habelə iştirak məsələləri nəzərdən keçirilməlidir.
    Uşaqların mediada işıqlandırılması elə bir səviyyədə olmalıdırki, bu onların gələcəklə bağlı olan ümidlərini və arzularını qırmamalıdır. İnkişaf etməkdə olan ailələr, yoxsulluq şəraitində yaşayan uşaqlar, müharibə və fəlakət qurbanları öz fərdiyyətini və insanlığını günü-gündən itirirlər. Çünki hər bir media vasitəsində onlar çox vaxt hərəkət etmək, düşünmək və ya özləri üçün danışmaq qabiliyyətində olmayan köməksiz zərərçəkmişlər kimi təsvir edilir. Ələxsus, uşaqlar xəbərlərdə aktual mövzuya çevrildikdə, onlar tez-tez «məsuliyyətsiz yeniyetmələr» olaraq stereotiplər kimi canlandırılır. Çünki uşaqların mediada işıqlandırılması uşaqlara və uşaqlığa olan münasibətlərə dərin təsir edir və yaşlıların uşaqlara qarşı davranışına mühüm nüfuz edir. Media təsvirləri gənclərin münasibətlərinə və ümidlərinə təsir göstərərək onlar üçün təqlidi modelləri təmin edir. Medianın təcəssüm etdirdiyi və ya hətta diqqət göstərmədiyi üsulla, uşaqlar onların adından qəbul edilən qərarlara və cəmiyyətin qalan təbəqəsinin onlarla necə hesablaşdığına təsir edə bilərlər. Media tez-tez uşaqları sakit «qurbanlar» kimi təsvir edir. Uşaqları və gəncləri özləri üçün danışmaq imkanları ilə təmin etməklə – öz ümidləri və qorxuları, nailiyyətləri və yaşlıların davranışının onların həyatına təsiri barədə – media peşəkarları uşaqların fərdi insan varlıqları kimi hörmət göstərilməsinə layiq olduğunu ictimaiyyətə xatırlatmalıdır.
    Uşaqlar haqqında media hesabatları çox vaxt kiçik təhlil və ya heç bir təhlil və ya müşahidə olmadan birdəfəlik əhvalatlaran ibarətdir.
    Uşaqların məxfiliyinə həmişə hörmət göstərilmir!
    Bütünlükdə götürəndə, hər bir problemin həllinin daha sadə və xüsusi variantları var. Amma bu o demək deyilki, hər bir cəmiyyətin gələcək qurucuları olan uşaqları təbliğat, tədqiqat və əyləncə vasitəsinə çevirməliyik.
    Hər bir halda media vasitələri nəyi həyata keçirirsə, keçirsin, “Qaçqın və məcburi köçkünlərin, əhalinin sosial cəhətdən qayğıya ehtiyacı olan təbəqələrinin problemlərinin həlli ilə bağlı, hər bir qaldırdığı məsələnin son nöqtəsinə qədər getməli və həll etmədən geri çəkilməməlidir. Hamımız bilirik ki, problemin həlli yolu mediada bir dəfə işıqlandırılmaqla və ya xalqımızın onilliklər boyu başına gətirilən faciələr ildə bir dəfə hadisənin baş verdiyi günü televiziyalarda göstərilib xatırlamaqla, qəzet, jurnal, saytlarda dərc edilməklə, nə cəmiyyətimizn dəyərləri qorunub saxlanıla bilər, nə də cəmiyyətimizdə olan mənəvi və maddi problemlər öz həlli yolunu tapa bilər…

    Ülkər (DƏNİZ) Piriyeva
    DGTYB üzvü

  • Aliyə ƏSƏDOVA.”Qəsr önü”

    aliy sdova

    dörd bir yanı xarabalıq..
    burda olub nəhəng
    məmləkət vaxtilə.
    Nə səmti var nə yönü –
    adamı sıxır tənhalıq.
    Uçuq-sökük
    çayır basmış qala,
    uçulmuş divarları
    dəlik-deşik.
    Homerin yazısı
    Nəsiminin dərisi
    Füzulinin şamı
    Afrodita-
    qolları kəsili,
    Şekspirin siqarı
    Cabbarlının
    çayı, qəndi, şərabı,
    bir qadın tökür
    göz yaşları .
    Gedirəm…nəfəs tutulur..
    Uzaqlaşıram
    gözlərimi açıram –
    bir dünya yaratmışam
    söylədiklərim bir cərgə,
    bir yerə toplamışam
    olub qarışıq düşərgə.
    Çıxım burdan ,
    boğur məni sıxıntılar .
    Keçirəm-
    şam ,şərab , siqar,
    üzərinə damcılayan göz yaşı,
    kəsilmiş qollar
    dəri üzərində yazı
    bir də addımlar-
    mənim addımım.
    Bu insan taleyi
    insan xəyalı.
    Buraxın məni,-
    fikrim azacıq titrək
    azacıq da havalı.

    qeyd- “Şekspir siqar istifadə etməyib ”

  • Rıfat ARAZ.“Hikmet” ister a Sevgili!..”

    rifat-araz-1431271650

    Gel, nefesten ince bu cân;
    “Vahdet” ister a Sevgili!..
    Gönül denen Arş-ı Rahmân;
    “Halvet” ister a Sevgili!..

    Sen yoğurdun söz harcımı;
    Mi’râç ettin cân burcumu!..
    Niyâzda duy kul borcumu;
    “Himmet” ister a Sevgili!..

    Girdim o nûr deryâsına;
    Yandım vahyin ihyâsına!..
    El ver aşkın mayasına;
    “Haslet” ister a Sevgili!..

    “Dosdoğru ol” dedin bana;
    Misâl oldun cümle câna!..
    Bu garîp kul yana yana;
    “Vuslat” ister a Sevgili!..

    Ayet ayet devir, devrân;
    “Sen’i” söyler kevn ü mekân!..
    Her bir nefes, yer, âsumân;
    “İbret” ister a Sevgili!..

    Dedin “kul ol, Hakk’a eğil;
    Cân O’nundur, O’nsuz değil!”
    Bu dil, bu renk, ma’nâ, şekil;
    “Hikmet” ister a Sevgili!..

  • Şəfa VƏLİYEVA.”Qapı açıq… taybatay…”

    sv

    AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
    Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    Qapı açıq… taybatay…
    Getmək ürək istəyir…
    Bax bu il… elə bu ay
    Ölmək ürək istəyir…

    Ölməyə söz vermirəm…
    Gedirəm…bax, gedirəm…
    Sənə vida etmirəm…
    Dərdə qonaq gedirəm…

    Gedişlər möhtəşəmdi…
    Yola salan sağ olsun…
    Dilimdə pörşələndi
    Burax, sözüm dağ olsun:

    Könlünə xoş gəlmədim…
    Yolum uzağa düşdü…
    Mən səni tərk etmədim…
    Səndən qabağa düşdüm…

  • Fidan ABBASOVA.”Gedirsən nə olar məni də apar”

    İnsan cılızlaşır bəzən həyatda
    varı olmasada ürəyi zəngin
    yorsada hər addım onu həyat da
    sevincli görünməz , görünər qəmgin…

    Nə dosta inanar nə də ki yada
    Ömür vəfa etsə yaşayar o da
    sanki milyon ildir susuz səhrada
    arzusu puç olar özüdə bədbin..

    Sıxar ürəyini sözlər söhbətlər
    çox gələr hər hansı bir hərəkətlər
    sanki süfrəsindən bol bərəkətlər
    çəkilər o zaman tükənər beyin….

    Dilində ilahi əff et bizləri
    daim söyləyəcək o son sözləri
    o ilk baxışları, o ilk gözləri
    gərə biləcəkmi onda siz deyin…?

    Fidan ruhun yenə eşikdə yatar
    gecələr sabaha bir məna qatar
    gedirsən nə olar məni də apar
    hisslərim hər zaman səni səsləsin..

  • Nemət HACIƏLİYEV.”Fabian” (Hekayə)

    11944703_995676973815966_1787362592_n

    Fabian bir anlıq xəyala dalmışdı.Keçmiş xatirələr yadına düşmüşdü. Hələ uşaq ikən atası anasını üst dodağının üst hissəsində yerləşən batmış hissədən öpür və sonra əlavə edir: -Göyərçinim,bilirsən səni nə üçün üst dodağınla burnun arasındakı hissəni öpdüm? Anası şirin gülümsəmədən sonra dinləndi: -Nə üçün canım? Atası özündən razı halda sevinib dedi: -Çünki,insan ana bətnində ilk olaraq bu hissədən inkişafa başlayır.Mən səni ilk yaranışından öpmək istədim… Bu dialoqdan sonra onlar hər ikisi ilandan qorxan uşaqlar kimi bir-birinə sarıldılar. Fabianın xəyalları uşaqlar evinin nəzarətçisi və idarəçisi Annanın qorxunc səsindən havada siqaret tüstüsü kimi yox oldu.Uşaqlar uzandıqları yerdən qalxıb cəld yerlərini yığdılar. Fabian və dostları danışmasalar da düşünürdülər.Buradan qaçmağı,polisə zəng etməyi sınaqdan keçirsələr də alınmamışdır.Hiyləgər Anna onları tutmuş və cəzalandırmışdı. Səbəbsiz döyülən,söyülən uşaqlar burada xoşbəxt deyildilər.Təbii ki,bura heç kim səbəbsiz düşməmişdi.Fabianın atası və anası qəzada həyatlarını itirmişdilər.Qohumlarından heç kəs Fabiana cavabdeh durmamışdı və onu uşaqlar evinə qoymuşdular.Annanın belə qansız olmağından uşaqlardan başqa heç kimin xəbəri yox idi.Çünki Anna ikiüzlü idi.Harda sərf edirdisə mülayim,harda işə yarıyırdısa sərt olurdu.Onun üçün insanlıq sözü çoxdan yox olmuşdu. Bir gün Fabian anasının və atasının səbəbsiz yerə söyülməsindən sonra qərara gəldi ki,mütləq Annanı qətlə yetirməlidir.Heç kim onun valideynlərini söyə bilməzdi.Hətta özü də.Anası və atası Fabian üçün müqəddəs idilər.Bunları düşünə-düşünə Fabian həyətdə yerdən yumruq boyda daş gətirib yatdığı çarpayının altına qoyur.Gecə Anna nəzarətə gələndə qaranlığda heç nədən şüphələnmir və yatmış uşaqların arası ilə əlində taxta gəzişir.Bu an Annaya arxadan yaxınlaşan Fabian çarpayının küncünə çıxır və daşın köməyi ilə cəld olaraq başına zərbə endirir.Gicgahdan tutan zərbənin gücündən Anna yerə sərilir.Bunu görən Fabian sakitləşmir və Annanın başına daha bir zərbə vurur.Anna yerindəcə keçinir. Səhər açılanda hamı yerindən qalxır və ağlamağa başlayırlar.Təkcə Fabian valideynlərinə görə qisas aldığı üçün sevinirdi.Amansız həyatın ona 13 yaşda nələri yaşatdığını bir anda gözü qarşısına gətirdi. Artıq günorta telefon zənginə dəfələrlə cavab verilmədiyinə görə idarədən bir nəfər uşaq evinə göndərilir.Gələn orta yaşlı,saçı seyrəkləşmiş işçi gözlərinə inanmır.Tez idarəyə zəng vurub hər şeyi çatdırır.Otuz dəqiqədən sonra polislər,həkimlər əraziyə doluşur.Bir həftədən sonra cinayət işi açılır və cinayət hadisəsi zamanı istifadə olunan,üstündə qan ləkəsi olan daşdan izlər tapılır.Fabianı həbs edirlər.O heçnə anlamır.Axı,o,düzgün davrandığına əmin idi.O,inanırdı ki,göylərdə anası və atası onunla fəxr edirlər. Beləliklə həyatın amansız qanunları daha bir körpəni vəhşicəsinə öz ağuşunda əzir.

  • Nemət HACIƏLİYEV.”Şairə” (Helayə)

    11944703_995676973815966_1787362592_n

    İllərdir xalqına şeirlər yazan şairə Aysu Pərqu 87 yaşına bir gün qalmış özünü pis hiss edir.Öləcəyindən şüphələnən şairə bütün yaxınlarını yanına toplayır və son musiqili nitqini,incələnmiş və hecalanmış şeirini,bir növ vəsiyyətini sakit,aram səslə deməyə başlayır. Salam əziz dostlarım, Mənim təmiz dostlarım. Yaxşı ki,var idiniz, Ömrümə yar idiniz. Sizsiz bir şeir belə, Yazmamışam mən hələ. Sizin sayənizdə mən, Batmadım dənizdə həm, Çəkmədim kədər və qəm. Son sözümü dinləyin, Tək özümü dinləyin. Mənə qardaşsan Nicat, Anlatdın mənə həyat. Çətin günlərimdə sən, Dağ oldun qəlbimdə sən. Tutdun daim əlimdən, Qələm oldun dilimdən. Bu səbəbdən də sənə, Qələmi pay verirəm, Səmadan ay verirəm. Vahid səni sevirəm! Sən mənim həm həyatım, Həm sonsuz kainatım. Sən ata oldun mənə, Sən ana oldun mənə. Sevgindən ilham aldım, İçi şərab cam aldım. Ən çətin günlərimdə, Qaralmış dəftərimdə. Ömrümə maraq oldun, Yeni səhifə oldun, Tər təmiz varağ oldun. Buna görə qəbul et, Öz ömrünü məşğul et. Ağ vərəq verdim sənə, Sevgimi verdim sənə. Yenidən ağ varağdan, Lap əvvəldən,qabağdan. Yaxşı bəxtə laiqsən, Taca taxta laiqsən. Qızım qızılım mənim, Tənha,yalqızım mənim. Adı Bahar ,özü yay, Qışım,payızım mənim. Öz ayamam Pərqunun, Mənası deyil uzun. Qu quşunun lələyi, Dəyər sənə köməyi. Məndən xatirə qalsın, Məni yadına salsın. Pərqu kimi incə ol, Ən gözəl düşüncə ol. Heca-heca ömrümü, Hər səsimi,səmrimi. Sizə həsr edirəm, Sözə əsir edirəm. Son şeiri bitirdim, Heyif sizi itirdim…
    …və bu şeirdən sonra Aysu Pərqunun gözlərində son dəfə işıq közərib söndü…

  • Nemət HACIƏLİYEV.”Can ulduzum parılda”

    11944703_995676973815966_1787362592_n

    Hər kəsin acığına,
    Can ulduzum parılda.
    Məni bu gün ay kimi,
    san ulduzum parılda.

    Yaşıl otlar,göy səma,
    Qan ulduzum parılda.
    Ayparanı unutma,
    An ulduzum patılda.

    Odlan odlar yurduna,
    Yan,ulduzum parılda.
    Öz şərəfli adına,
    Dan ulduzum parılda.

  • Nemət HACIƏLİYEV.”Xalqı yatıran şairi”

    11944703_995676973815966_1787362592_n

    Xalqı yatıran şairi
    Sayara dəvət etdilər
    Dörd tərəfin bəzədilər
    Var dövlət də vəd etdilər

    Yaza yaza məhəbbətdən
    Qızıllara qərq etdilər
    Yazmadıqca həqiqətdən
    Şimalı da şərq etdilər

    Bir iki misra söz ilə
    Aləmi cənnət etdilər
    Şair oynadı köz ilə
    Sonunda nifrət etdilər

    Dövran keçdi zaman gəldi
    Sarayları tərk etdilər
    nağıl yazan şairlərə
    Lənət deyib ərk etdilər

    Sözlə quyu qazanları
    Tarixdə bərbad etdilər
    Həqiqəti yazanları
    Ürəklərdə yad etdilər

  • Nemət HACIƏLİYEV.”Ayrılıq ritmindədir”

    11944703_995676973815966_1787362592_n

    Tərk edilmiş kəs üçün
    Qatarlar soyuq olur
    yata bilmir gecəni
    Qaragün ayıq olur

    Ayrılıq ritmindədir
    Onun getdiyi qatar
    Bu ayrılıq havası
    Adamı bütöv udar

    Qəmə boyun əyəcək
    Ürəyində daşıyan
    Həyatı da keçəcək
    Bərabəryavaşıyan

    Qatardan düşən kimi
    Ümid edir düzələr
    Dağ boyda ağrıları
    Yavaş yavaş kiçilər

    Gündüzlər işləyəcək
    Gecə şeir yazacaq
    Keçmişini unudub
    Gələcəyə baxacaq

    Vaxt aşırı yadına
    Düşəcək ötən illər
    Amma o dönməyəcək
    Qayıdsa da fəsillər

  • Nemət HACIƏLİYEV.”Kitab təki varaqla”

    11944703_995676973815966_1787362592_n

    Kitab təki varaqla
    Ömrümü,hər anımı
    Bəzən ürəkdən ağla
    Nəm elə varağımı

    Bəyəndikcə izlər qoy
    Karadaşla,qələmlə
    Fikrini fikrim ilə
    Calaq elə,qələmlə

    Qoyma toz bağlayım mən
    Hədiyyə et birinə
    Paylaşdıqca enəcək
    Bu məhəbbət dərinə

    Çay içə-içə oxu
    Ətirlənsin düşüncə
    Yolda,metroda oxu
    Qatarlardan düşüncə

    Bağışla ki,bitirəm
    Epiloqum tükənir
    Gözlərindən itirəm
    Fikirlərim səslənir

    Bəzən ürəkdən ağla
    Nəm elə varağımı
    Kitab təki varaqla
    Ömrümü,hər anını

  • Nemət HACIƏLİYEV.”Neçin qarşıma çıxdın?”

    11944703_995676973815966_1787362592_n

    Neçin qarşıma çıxdın?
    Biz ayrılandan sonra.
    Könül mülkümü yıxdın,
    Biz ayrılandan sonra.

    Ağladı tər çiçəklər,
    Ağladı saf mələklər,
    Ağladı ağ ürəklər,
    Biz ayrılandan sonra.

    Doğmalar da yad oldu,
    Adım çıxdı ad oldu,
    Düşmənlər də şad oldu,
    Biz ayrılandan sonra.

    Özümə qapanmışam,
    Səhv edib inanmışam,
    Axırı oyanmışam,
    Biz ayrılandan sonra.

    Qarşıma çıxma daha,
    Hisləri yıxma daha,
    Qəlbimi sıxma daha,
    Biz ayrılandan sonra.

    Şeir də yazdım sənə,
    Qəzəl də yazdım sənə,
    İlk dəfə yazdım sənə,
    Biz ayrılandan sonra.

  • Zəlimxan YAQUB

    AXŞAMÜSTÜ

    Göylərdə kövrələn buludlar deyil,
    Beynimin içinə dolan tüstüdü.
    Bilirəm qarşıdan qaranlıq gəlir,
    Yaman darıxıram, axşamüstüdü.

    Qəlbin həm sevinci, həm də yası var,
    Hər günün öz hökmü, öz dünyası var.
    Ömrün səhəri var, günortası var,
    Yaman darıxıram, axşamüstüdü.

    Dünyanın üzünə gələndən bəri,
    Həmişə sevmişəm nurlu səhəri.
    Kimə xeyir verib axşamın şəri,
    Yaman darıxıram, axşamüstüdü.

    Alınmaz qalanı kim tikib görən,
    Nə deyir hördürən, nə deyir hörən.
    Geriyə qayıtmır qapıdan girən,
    Yaman darıxıram, axşamüstüdü.

    Səhər bu dünyanın hər şeyi təzə,
    Günorta gözəllik gətirir gözə.
    Axşam qaranlığı heç baxmır sözə,
    Yaman darıxıram, axşamüstüdü.

    SƏN YORULMADIN

    Yollara baxmaqdan gözüm yoruldu,
    Səni çağırmaqdan sözüm yoruldu.
    İradə yoruldu, dözüm yoruldu,
    Ey mənim inadım, sən yorulmadın.

    Yerlərə, göylərə saldın səs-səda,
    Uca zirvələri gətirdin yada.
    Üfüqlər nə qədər geniş olsa da,
    Ey qolum, qanadım, sən yorulmadın.

    Bütün ömrün boyu yardın, yaratdın,
    Arzuya yetişdin, mətləbə çatdın.
    Ruhuma uyuşdun, könlümə yatdın,
    Zəhmətim, ustadım, sən yorulmadın.

    Düşmən bostanıma xeyli daş atdı,
    Gah möhkəm tutdurdu, gah yavaş atdı.
    Təmizlik, halallıq səni yaşatdı,
    Məğrur istedadım, sən yorulmadın.

    Allah, gözlərə bax

    Belə baxış olmaz, bele göz olmaz,
    Allah, gözlərə bax, nə gözəl baxır.
    Belə atəş olmaz, belə köz olmaz,
    Allah, gözlərə bax, nə gözəl baxır.

    Göylər ulduz verib, ay verib ona,
    Yerlər çeşmə verib, çay verib ona.
    Peyğəmbər nurundan pay verib ona,
    Allah, gözlərə bax, nə gözəl baxır.

    Haqqın dərgahından enən işıqdı,
    Ömrə naxış vuran bir yaraşıqdı.
    Mən gül ağacıyam, o sarmaşıqdı,
    Allah, gözlərə bax, nə gözəl baxır.

    Baxışlar nə qədər həlim olarmış,
    Gözün zarafatı zülüm olarmış.
    Zülmün axırı ölüm olarmış,
    Allah, gözlərə bax, nə gözəl baxır.

    Ürək yüz parçadır, könül yüz para,
    Bir gözəl gözündə çəkildim dara.
    Öldürməz, əlindən canım qurtara,
    Allah, gözlərə bax, nə gözəl baxır.

    Çin qızı çin gözəli

    Yanağın güldən zərif,
    Belin telindən incə.
    Dilin sözündən şirin
    Sözün dilindən incə
    Göy suların ağ quşu
    Qızdan, gəlindən incə
    Sən mənim nəzərimdə
    Dünyanın ən gözəli,
    Çin qızı, Çin gözəli!

    Bu ağlıq ki, səndə var,
    Süd gölündə çimənsən.
    Bu ətir ki, səndə var,
    Yamyaşıl bir çəmənsən
    Yerini verə bilməz
    Dünyanın min gözəli!
    Çin qızı, Çin gözəli.

  • Xalq şairi Zəlimxan Yaqub I Fəxri Xiyabanda dəfn olunacaq

    11 yanvar 2016-cı il tarixində, saat 12:00-14:00-da Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikasının “Xalq şairi”,
    Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Fərdi təqaüdçüsü, Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin sədri, “Nazim Hikmət” Beynəlxalq Ədəbiyyat Mükafatı laureatı, şair, ictimai xadim Zəlimxan Yaqub ilə son vida mərasimi Bakı şəhərində Təzə Pir Məscidində keçiriləcək.Sonra Xalq şairi Zəlimxan Yaqub I Fəxri Xiyabanda dəfn olunacaq.Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının inkişafına dair böyük xidmətlər göstərmiş sevimli Xalq şairimiz Zəlimxan Yaqub yanvar ayının 9-da saat 16 radələrində dünyasını dəyişib.
    Qeyd edək ki, bundan öncə keçən ilin yanvar ayında Xalq şairi, Əməkdar incəsənət xadimi, Fərdi prezident təqaüdçüsü, şair, dramaturq, publisist Vaqif Səmədoğlu I Fəxri Xiyabanda dəfn olunmuşdu.

    Gülnarə ŞÖHRƏDDİNQIZI,
    “Möhtəşəm Azərbaycan”

  • Xalq şairi Zəlimxan Yaqub I Fəxri Xiyabanda dəfn olunub

    Yanvar ayının 11-də saat 12:00-14:00-da respublikanın paytaxtı Bakı şəhərində TəzəPir Məscidində Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikasının “Xalq şairi”, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdçüsü, Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin sədri, “Nazim Hikmət” Beynəlxalq Ədəbiyyat Mükafatı laureatı, şair, ictimai xadim Zəlimxan Yaqub ilə son vida mərasimi keçirilib.Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələrinin iştirakı ilə keçirilən tədbirdə Azərbaycan Respublikası Milli Məclisinin deputatları, dövlət və hökumət nümayəndələri, eləcə də mədəniyyət, ədəbiyyat, incəsənət xadimləri iştirak ediblər.
    Azərbaycan Respublikasının Prezidenti cənab İlham Əliyevin mərhumun ailəsinə və qohumlarına başsağlığı verib.Sonra Müqəddəs “Qurani-Kərim”dən ayələr oxunub və mərhum Xalq şairimiz I Fəxri Xiyabanda torpağa tapşırılıb.
    Qeyd edək ki, Xalq şairi Zəlimxan Yaqub uzun müddət idi ki, böyrək çatışmazlığından əziyyət çəkirdi.Yanvar ayının 9-da saat 16 radələrində 65 yaşında ikən dünyasını dəyişib.Müalicə olunmaq üçün dəfələrlə dövlət hesabına Almaniya Federasiyana göndərilmişdi və ən ünlü həkimlərinin nəzarəti altında müalicəsini davam etdirmişdi.

    Gülnarə ŞÖHRƏDDQIZI,
    “Möhtəşəm Azərbaycan”

  • Xalq şairi Zəlimxan Yaqub dünyasını dəyişib

    Azərbaycan ədəbiyyatına ağır itki üz verib. Müasir Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdçüsü, Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin sədri, xalq şairi Zəlimxan Yaqub (Zəlimxan Yusif oğlu Yaqubov) 2016-cı il yanvarın 9-da ömrünün 66-cı ilində vəfat edib.

    Zəlimxan Yaqub 1950-ci il yanvar ayının 21-də Gürcüstanın Bolnisi rayonunun Kəpənəkçi kəndində anadan olub. O, 1967-ci ildə həmin kənddə orta məktəbi bitirdikdən sonra Azərbaycan Dövlət Universitetinin kitabxanaçılıq fakültəsinə daxil olub və 1972-ci ildə ali təhsilini başa vurub.

    Ali məktəbi bitirdikdən sonra əmək fəaliyyətinə 1973-cü ildən “Azərkitab” sistemində müxtəlif vəzifələrdə işləməklə başlayan Zəlimxan Yaqub 1975–1982-ci illərdə Azərbaycan Könüllü Kitabsevərlər Cəmiyyətində redaktor, şöbə müdiri, 1982–1992-ci illərdə isə “Yazıçı” nəşriyyatının poeziya şöbəsində redaktor, şöbə müdiri vəzifələrində çalışıb.

    Bədii yaradıcılığa gənc yaşlarından başlayan Zəlimxan Yaqub Azərbaycanın zəngin şeir ənənələrini uğurla davam etdirən şairlərdəndir. O, xalq yaradıcılığından məharətlə bəhrələnərək müasirlərimizin yüksək insani keyfiyyətlərini, ümumbəşəri və milli dəyərləri, tariximizin taleyüklü anlarını özündə əks etdirən əsərlər yaradıb. Şairin rəngarəng mövzulu və dolğun məzmunlu şeirləri poeziyamızın inciləri səviyyəsinə qalxaraq Azərbaycan ədəbiyyatında yeni söz kimi qəbul edilib. Onun qəhrəmanlıq ruhu, vətənpərvərlik hissi, azərbaycançılıq məfkurəsi ilə aşılanmış əsərləri əsl vətəndaşlıq mövqeyi nümayiş etdirərək gənc nəslin tərbiyəsində xüsusi əhəmiyyət kəsb edir.

    Dilimizin bütün çalarlarından və tükənməz imkanlarından faydalanaraq yazılmış şeirləri şairin poetik təfəkkürünün məhsulu kimi öz xəlqiliyi, rəvanlığı, milli koloriti ilə səciyyələnir və böyük təsir gücünə malikdir. Zəlimxan Yaqubun tarixi şəxsiyyətlərə həsr etdiyi poemaları yaradıcılığının zirvəsini təşkil edir. Onun “Əbədiyyət dastanı” poeması Azərbaycan xalqının ümummilli lideri Heydər Əliyevə həsr olunmuş əsərlər arasında xüsusi yer tutur.

    Zəlimxan Yaqubun aşıq yaradıcılığını dərindən bilməsi və onu bütün incəlikləri ilə qavraması şeirlərinin lirizmini daha da qüvvətləndirib. Poeziyasının dilinə xas olan şeiriyyat və axıcılıq Zəlimxan Yaqubun əsərlərinə bəstəkar və aşıqların müraciət etmələri üçün zəmin yaradıb.

    Şairin əsərləri bir çox dillərə tərcümə olunub və sənətsevərlər tərəfindən rəğbətlə qarşılanıb. Müxtəlif ölkələrdə keçirilən poeziya gecələrində Zəlimxan Yaqub Azərbaycan ədəbiyyatını layiqincə təmsil edib. Onun yaradıcılığının Gürcüstanın ali mükafatı olan “Şərəf” ordeni ilə qiymətləndirilməsi şairin ölkəmizin hüdudlarından kənarda da geniş şöhrət qazanmasının təzahürüdür.

    Zəlimxan Yaqubun ictimai fəaliyyəti də səmərəli olub. O, 1995–2005-ci illərdə iki çağırış Azərbaycan Respublikası Milli Məclisinin deputatı seçilib. Aşıqlar Birliyinin sədri kimi Zəlimxan Yaqub aşıq sənətinin inkişafında və təbliğində böyük əmək sərf edib. Şairin ədəbi-ictimai fəaliyyəti daim yüksək qiymətləndirilib. O, bir çox mükafatlara, o cümlədən Azərbaycan Respublikasının ali dövlət təltifləri “Şöhrət” və “Şərəf” ordenlərinə layiq görülüb.

    Görkəmli şair, tanınmış ictimai xadim və səmimi insan Zəlimxan Yaqubun əziz xatirəsi xalqımızın qəlbində daim yaşayacaqdır.

    Allah rəhmət eləsin!

    İlham Əliyev
    Artur Rasizadə
    Oqtay Əsədov
    Ramiz Mehdiyev
    Elçin Əfəndiyev
    Hacıbala Abutalıbov
    Fatma Abdullazadə
    Əbülfəs Qarayev
    İsa Həbibbəyli
    Anar Rzayev
    Rafael Hüseynov
    Fikrət Qoca
    Söhrab Tahir
    Nəriman Həsənzadə
    Sabir Rüstəmxanlı
    Ədalət Nəsibov

  • Xalq şairi Zəlimxan Yaqubun yeni kitabı işıq üzü görüb

    Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikasının “Xalq şairi”, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Fərdi təqaüdçüsü, Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin sədri, “Nazim Hikmət” Beynəlxalq Ədəbiyyat Mükafatı laureatı, şair, ictimai xadim Zəlimxan Yaqubun “Məni sabahıma qovuşdur, ana” adlı yeni kitabı Bakı şəhərində, “Elm və təhsil” Nəşriyyatı tərəfindən 228 səhifə həcmində işıq üzü görüb.Kitabın redaktoru Azərbaycan Aşıqlar Birliyinin katibi, “Ozan” jurnalının baş redaktoru, Azərbaycan Respublikasının Əməkdar mədəniyyət işçisi Musa Nəbioğludur.Kitaba müəllifin heç bir kitabına daxil edilməyən şeirləri, “Çanaqqala dastanı” və “Şuşada balam qaldı” poemaları bir neçə hekayəsi daxil edilib.
    Qeyd edək ki, bundan öncə Xalq şairi Zəlimxan Yaqubun 65 illik yubileyi münasibətilə “Şərq-Qərb” nəşriyyatı tərəfindən “Dünya çiçək, insan oğlu arıdı” adlı kitabı işıq üzü görmüşdü.

    Gülnarə ŞÖHRƏDDİNQIZI,
    “Möhtəşəm Azərbaycan”

  • Arzu RÜSTƏMSOY.Yeni şeirlər

    Qarğış et

    Sazağından çəkim,ah,
    Baharımı,qar-qış et.
    Kölən olum,ay Allah,
    Onu mənə qarğış et.

    Dəlisov,ərkəsöyün,
    De ki,yıxılsın öyün.
    Dilucu düyün-düyün,
    Onu mənə qarğış et.

    Sevincim qala-qala,
    Kədərimi,yırğala.
    Sağ,bəxtimi soy,tala,
    Onu mənə qarğış et.

    Bəxtəvərə,xoşbəxt demə,
    Bəxt odur ki,bəxtə dinə.
    Qədərimə,ya bəxtimə,
    Onu mənə qarğış et.

    08.01.16.

    Boylanır nə boylanır?..

    Qoyun-quzu yamaclara,
    Haylanır nə haylanır.
    Solğun günəş boz qaclara,
    Boylanır nə boylanır?

    Göyündən quş gəlib,gedib,
    Dərdindən cuş gəlib,gedib.
    Dağından qış,gəlib,gedib,
    Yaylanır nə yaylanır?

    Duman,dağların ətəyi,
    Donub çobanın tütəyi.
    Baldır,qüssəmin pətəyi,
    Taylanır nə taylanır?

    Ağdır,zirvələr üstü nə?
    Dərdini çəkmiş üstünə.
    Durmuş Nigarın qəsdinə,
    Huylanır nə huylanır?

    07.01.2015.

    Qac-biz tərəflərdə şumlanmış və dincə qoyulmuş sahə anlamında.

  • Mehri ƏLİYEVA.Yeni şeirlər

    me

    QƏRİBLİK ÖMRÜMÜN YÜKÜ OLUBDUR

    Həsrət dağlarını aşıram hər gün.
    Qeriblik ömrümün yuku olubdur.
    Dumanlı dağlara baxıram hər gün.
    Xəzan saçlarımı yaman yolubdur.
    Qeriblik ömrümün yuku olubdur.

    Sən varkan sənsizəm ay elim-obam.
    Sönübdü Ağdamda çoxdandı sobam.
    Hələdə qövr edir sinəmdə yaram.
    Açılan güllərim çoxdan solubdu.
    Qeriblik ömrümün yuku olubdur.

    Mehri deyər Qarabağsız neylərəm.
    Qürbət eldə için-için göynərəm.
    Mən Şuşamı,Cıdırımı istərəm.
    Həsrət oxu ürəyimi oyubdu.
    Qeriblik ömrümün yuku olubdur.

    QƏRİBLƏR AĞLAYANDA

    Daş-kəsək də ağlayar,
    Qəriblər ağlayanda.
    Dünya ona dar olar,
    Qəriblər ağlayanda .

    Bulud dolar,boşalar,
    Çaylar daşar,dolanar,
    Yas saxlayar sonalar.
    Qəriblər ağlayanda .

    Dağlarda dilə gələr,
    Susar güllər-bülbüllər.
    Solar eldə çəmənlər,
    Qəriblər ağlayanda .

    Göyərər qara daş da,
    Yanağa düşər yaş da.
    Əgər ki,görsən harda?
    Qəriblər ağlayanda .

    Mehri qərib,qəmlidi
    Dərdi,vətən dərdidi.
    Ömürdə tez gedəndi,
    Qəriblər ağlayanda .

  • Mehriban İBRAHİMOVA.Yeni şeirlər

    SONU OLARMIŞ.

    Şirin nağılların sonu olarmış,
    Uydurub yalandan ,büküb yalana,
    Əyninə geydiyi donu olurmuş,
    Şirin nağılların sonu olurmuş.

    Vədəsi,zamanı gəlib çatanda,
    Şirin yalanlara ,acı qatanda,
    İnanıb ,uyuyub ,şirin yatanda,
    Şirin nağılların sonu olurmuş.

    Vədəsi boş olan biri varmışın,
    Biri yoxmuşuna çatıb dayandıq,
    Şirin nağılların oduna yandıq,
    Şirin nağılların sonu olarmış.

    Uşaqkən inandıq biri varmışa,
    Biri yoxmuşunu tamam unudub,
    Bir gün acısını yamanca daddıq,
    Şirin nağılların sonu olarmış.

    Həqiqət axtarmaq düşmədi yada,
    Vədəyə inanıb ,inandıq yada,
    Bəzən unutduq ki bir gün dünyada,
    Şirin nağılların sonu olarmış.

    Şirin nağılların sonu olarmış,
    Uydurub yalandan,büküb yalana,
    Əyninə geydiyi donu olarmış,
    Bir gün nağılların sonu olarmış.

    08 01 2016.

    YUXUMA GƏLƏRSƏN.

    İllərin qanadlarından qanadlanıb,
    Könlümdə dolanır bir arzu ,istək.
    Ötən günlərin üstündən adlayıb,
    Qərib bir axşama,qərib qonaq tək ,
    Yuxuma gələrsən yenə bir axşam.

    İşinin-gücünün ağırlığından,
    Yorulub gündüzün yorğunluğundan.
    Düşüb yollarının cığır ,izinə,
    Baxıb ürəyinin gizli sözünə,
    Yuxuma gələrsən yenə bir axşam.

    Qürurum yolhmu kəsən sərhəddim,
    Bir zaman səsinə laqeyd dayandım,
    Qərib həsrətimi yoluna sərdim,
    Bu həsrət oduna birgə yanmağa,
    Yuxuma gələrsən yenə bir axşam.

    Bir tale yaşayıb şirin yuxuda,
    Həyatın ən şirin laylası kimi,
    Könlüm səksəkədə,qara -qorxuda,
    İtmiş günlərimin qayğısı kimi,
    Yuxuma gələrsən yenə bir axşam.

    İllərin qanadlarından qanadlanıb,
    Könlümdə dolanır bir arzu ,istək.
    Ötən günlərin üstündən adlayıb,
    Qərib bir axşama qərib qonaq tək,
    Yuxuma gələrsən yenə bir axşam.

    14 11 2015

  • Насиба Егембердиева

    null

    * * *

    Бұл дүниеге ұры да келер,туры да келер,
    Пəк болу да əлдекімнің арманы.
    Күнə мен сауапты əркім білер,
    Ел ішінде жақсысы бар, жаманы.

    Өмірдің ағымын тоқтату қиын,
    Ара түспес ешкім қарылған лайынан.
    Бір рет тазаланып алғаннан кейін,
    Істерін бастайды келген жайынан…

    ҚАРДАҒЫ ГҮЛ

    Махаббаттан көңлім қалды көктем де,
    Түңілдіріп күздің ізі жеткен де..
    Гүл сыйладың маған ғашық бір адам,
    Қар гүліне өмірім де ұқсап кеткен бе?

    Үйреніп те қалдым бүгін суыққа,
    Өтінемін келіп бекер жылытпа.
    Екеу болып, жалғыз болып өткенше,
    Қуантамын қарда жалғыз тұрып та..

  • Насиба Егембердиева

    null

    * * *

    Ақыл айту қандай оңай біреуге,
    Қайғы келсе тілің келмес күрмеуге.
    Сенің жайың басқа түспей, түсінбес,
    Сабыр сұра шамаң келсе тілеуге.

    Сабыр сұра, қайғы түссе басыңа,
    Қаза келсе кəрі менен жасыңа.
    Алланыкі, бəрі Аллаға қайтады,
    Сөз менікі, мейлі қосыл, қосылма.

    * * *

    Ол саған көрсетті тура жолды,
    Жүрсең де, жүрмесең де, өзің біл адам.
    Мүмкін сен тұттың Ібіліс қолынан,
    Жаратқан иеме баршасы аяан.

    Тасыған дарияның шетінде егер,
    Сусырап шөліксең айыптысың өзің.
    Басыңа жауса көптеп бəлелер,
    Ерніңнен шыққан шақ, жаман сөзің.

    Ғайыптан бақыт күтесің не үшін,
    Сенің қалбың бекерді арман етер.
    Жер бетінде көрсеткен қылмысың үшін..
    ..Іздеме көктен айыпты бекер.

  • Fidan ABBASOVA.”Nə var olduğuna inandır məni”

    Zamana buraxdım olub keçəni
    yara da sağalır keçən zamanla
    qəlbim unudarmı bilmirəm səni
    bələdə unudar gəl bunu anla…

    Dözmür həsrətinə yuxum gecəmdə
    döyünən ürəkdə yanır sinəmdə
    baharda ən gözəl lalə çəməndə
    gözəldir bax o da solur zamanla…

    Ruhum içim sudur sevginə möhtac
    nə qədər var olsan duyar ehtiyac
    qaça bilərsənsə bu yol səndə qaç
    axı qaçmaq olmur ötən zamanla…

    Nə var olduğuna inandır məni
    yada ki elə et unudum səni
    bir alma birinə bənzəyər yəni
    yanağı qızarar yetişən anda…

    Qoy mənim ruhumu bəzəsin duam
    Fidanam mən belə çətin qocalam
    hər gün mən sevginə verərək salam
    qaynayır elə bil coşqun qanımda
    nə yaxşı sevgin var mənim yanımda…

  • Harika UFUK ile Ufuk Mülakatı

    HARİKA UFUK Kimdir?

    Adana’da doğdu. Öğrenim hayatına İstanbul’da Çengelköy İlkokulu’nda başladı. İstanbul Marmara Üniversitesi Eğitim Fakültesi Türkçe Bölümünü bitirdi. Aynı yıl Ankara Gazi Üniversitesi Mimarlık Fakültesi’ni kazandı. Adana’da Türkçe-Edebiyat öğretmenliği yaptı.

    ‘Çiçek Açtı Yalnızlığım’ ilk şiir kitabıdır. Genellikle serbest yazılmış gençlik şiirlerden oluşmakta olan bu kitap Gürcistan’da çevirisi yapılarak yayınlandı. Şiir, öykü, deneme, çocuk öyküleri, çocuk şiirleri ve çocuk oyunları yazdı. Yazdığı oyunların yanı sıra başka tiyatro eserleri de sahneye koydu. Çeşitli yarışmalarda Türkiye birincilikleri, yurt içinde ve yurt dışında pek çok ödül aldı.

    Mustafa ŞAHİN: Merhaba Harika Hanım, öncelikle mülakatımıza katıldığınız için çok teşekkür ederim. Müsaadenizle hemen sorularıma geçmek istiyorum. Yazmaya ne zaman başladınız? Genellikle hangi türde yazılar yazarsınız?

    Harika UFUK: Merhaba Mustafa Bey, bu imkanı verdiğiniz için ben de size teşekkür ederim. Sorularınız cevaplamaya çalışacağım. Umarım Edebiyat Ufku okurları için yararlı olur.
    Okuma yazmayı öğrendiğim günden beri yazıyorum dersem yalan olmaz. İlkokul öğretmenim ve ailem bendeki şiir yazma sevdasını ilkokul ikinci sınıfa geçtiğimde fark ettiler. O günden sonra şiirlerim sınıf ve okul panolarına asılmaya başladı. Törenlerde de şiir okurdum.

    M.Ş.: Yazmanızda etkili olan birileri oldu mu?

    H.U.: Ailem okumaya çok düşkündü. Evde kitaplığımız vardı. Kitaplarım büyülü dünyası her zaman ilgimi çekmiştir. Annem de babam da şiir yazarlardı. Annem serbest tarzda yazarken babam heceyi tercih ederdi. Ben ikisinden de etkilendim. En çok babamın şiirlerinden etkilendiğimi söyleyebilirim. Çünkü babamın kalemi anneme göre daha güçlüydü.

    M.Ş.: İlk yazınızı hatırlıyor musunuz, bu yazıdan bize biraz söz edebilir misiniz?

    H.U.: İlk şiirim Anadolu adlı bir dörtlük… İlkokul ikinci sınıfta yazmıştım.

    Anadolu

    Toprağım Anadolu,
    İçim iyilik dolu,
    Kucağım sevgi dolu,
    Vatanım Anadolu.
    (daha&helliip;)

  • Muhsin DEMİRCİ.”KELİMELERİN DİLİ–FIKRA YORUMLARI-“

    Türk edebiyatında, fıkra türünü ne kadar çok irdelerseniz; o kadar geniş anlama ulaşırsınız. Çünkü fıkra; bir zekâ ürünüdür. İçerisinde geniş kapsamlı anlamlar yüklüdür. Aynı zamanda; Türk halkının keskin zekâsı içinde gizlidir. Halkımızın her sözünde, her jest ve mimiğinde emsalsiz sırlar ve ders veren öğütler yatar.
    Reşat Nuri diyor ki; “Türk halkı âlim değil, ariftir.” Ne kadar güzel bir söz. Halkımızın “Arif” olmasının en büyük nedeni, yaşamı, sosyal kültürü, gelenek ve göreneklerini diline yansıtmış olmasıdır.
    Hani deriz ya; “Ağzından bal akıyor” her duruma, her konuya bir “Nükte” uydurur. Bu nükteler, zaman içinde anlamı geniş olan sözlere ulaşır, her söyleyenin o söze bir katkısı olur ve halk kültürü olarak nesilden nesile devam eder. O söz zamanla “Atasözü” haline gelir. Böylece de dil; üretkenliğini devam ettirir.
    Bu yazımda, atalar sözü haline gelmiş olan bu antika sözlerin hangi fıkradan, hangi olaydan kaynaklanan, o fıkranın veya olayın ürünü olduğunu “Kümbet” okuyucularına sunmak istedim.
    Malum olduğu üzere, yine bir değerli sözümüz vardır. “Söz gider, yazı kalır” Bu tip araştırmaların gelecek kuşaklara aktarılmasında bir köprü görevi görecektir.
    Uzayıp giden hayatı, kısaltmamız ve süresini durdurmamız elimizde değildir. Günün konusu olan “Reklam arasını” vermek gücümüzün üstündedir. O halde; halkın içinde dolaşan ve konuşulan bu sözler, yazıya aktarmalar Mazi-Ati ilişkisinde biz aydınlara düşen görevdir.
    İnceleyip, araştırdığım bu sözlerin çıkış kaynağı bilimsel olmasa bile, yine de bir gerçeğe dayandırdım. Şimdi sırasıyla bu anlamlı sözlerin kaynağına inelim:

    -BU İŞ HEM UZADI, HEM DE TADI KAÇTI;
    Köylü şehre inmiş, bir bakkala uğramış. Acıktığı için gözü yiyeceklere ilişmiş. Bu arada sandıklar içerisindeki inciri görmüş. Bir kilo istemiş. Oturup oracıkta inciri afiyetle yemiş. Ama bunun incir olduğunu yediği halde bilmediği de bir gerçekmiş.
    Aynı köylü aylar sonra aynı bakkala uğramış ama incir sandığını görememiş, bakkal amcaya;
    -Sen bana dışı meşin gibi, içi çekirdekli bir yiyecek vermiştin. Çok hoşuma gitmişti. Şimdi yine ondan bir kilo istiyorum. Demiş.
    Bakkal incir mevsiminin geçtiğini ve yeni mahsulün çıkmadığını bildiği için tarifi üzerine bir kilo patlıcan tartıp, köylü müşterisine vermiş. Köylü müşteri patlıcanı afiyetle yemiş. Parasını öderken demiş ki;
    – Bakkal hemşerim, sen bunu hem uzatmış, hem de tadını kaçırmışsın.
    Vallahi ne diyelim, bakkal mı kurnaz, yoksa köylümü “arif” bunun yorumunu okuyucularımızın yüksek zekâsı çözümünü ve analizini yaparlar, günümüze adapte etsinler.

    -BİR MİSAFİR GETİRECEĞİM KABUL EDER MİSİNİZ?
    Misafir severlik (Konukseverlik) Türk halkının genlerinde vardır. Hanlar, imarethaneler, aşevleri, konukevleri, hep Tanrı misafirleri için yapışmıştı. Bu konuda dünya ülkeleri arasında birinciye gelir. Ama anlatacağım bu olay; bize ait değil. Öykünün esprisini iyi anlayanlar bu değerli özelliğimizin gittikçe kaybolduğunu, batılılara benzemeye çalıştığımızı görerek, üzüldüğümü belirteyim. Değişen dünya koşulları, bütün üstün hasletimizin şal altında kalmasına vesile oldu. Olay A.B.D de geçer.
    Savaşa katılan bir genç, askerlikten tecrit edilerek, evine gönderilir. Genç askerlikten ayrılmasından önce telefonla ailesini arar. Onlara müjdeyi verdikten sonra bir ricası olduğunu telefonda anlatır. Ricası şöyledir:
    “Babacığım, askerden dönüyorum. Size kavuşacağım mutlu saati bekliyorum. Ancak size dönmeden bir ricamı iletmek istiyorum.”
    Baba, oğlunun ricasını can kulağı ile dinler. “Seni dinliyorum oğlum” cevabını verir. Askerden dönecek genç ricasını şöyle sürdürür;
    “Babacığım, yanımda kimsesiz bir asker arkadaşım var. Bir kolu ve bir bacağını savaşta kaybetti. Hayatta benden başka tutunacağı dalı yok. Benimle gelip bizde kalabilir mi?”
    Telefonun öbür ucundaki baba, bakıma muhtaç bu trajediyi hayalinde canlandırır. Manzara onun için ürkütücüdür. Cevabı net ve kesin olur.
    “Oğlum, bak biz o arkadaşına bakamayız, ona başka bir imkân sun.”
    Aradan iki gün geçer. Genç askerden dönmez. Aile telaşa kapılır. Ancak polis acı haberi getirir.
    -İnşaattan atlayarak intihar eden, bir bacağı ve bir kolu olmayan bir gazinin cesedi bulunmuştur. Araştırmalardan bu gencin size ait olduğu ve savaşta kol ve bacağını kaybettiği anlaşılmıştır.
    Bu öykü bize ait olmasa bile, çok düşündürücüdür.

    -VERMEYİNCE MABUT NEYLESİN SULTAN MAHMUT
    Bu deyimi de çok kullanırız. Hani derler ya; “Fakir çocuğunu, zengin danasını sever” bu deyimin çıkış kaynağına şöyle ulaştık.
    Sultan Mahmut tebdili kıyafetle halkı kontrole çıkmış. Bir fakire misafir olmuş. Fakirin yatağı olmadığı için, komşudan yatak getirtmiş. Sultan Mahmut; evden ayrılırken, yastıkla kılıfın arasına bir iki altın sikke bırakmış ve evden ayrılmış.
    Günlerden bir gün aynı eve tekrar uğramış. İlk geldiği anla, şu andaki arasında bir gelir farkı görmemiş. Bu kez de ev sahibi görmeden yemek tabağının altına birkaç altın sikke yapıştırmış. Evden ayrılmış.
    Üçüncü kez aynı eve uğramış. “Eski tas eski hamam” Bir gece daha misafir olduktan sonra, ev sahibi ile yola çıkmış. Önlerinde köprü varmış, ev sahibini “Bak köprü tehlikeli mi, kontrol et, köprünün ilerisinde beni bekle” diye önden göndermiş ve köprü üzerine altın sikkeleri bırakmış. Daha sonra kendini bekleyen ev sahibine;
    -Haydi, sen, geri dön, köprüden geç evine git” deyip teşekkür etmiş ve ayrılmış.
    Sultan Mahmut dördüncü kez aynı eve uğramış ama hiçbir gelişme görmemiş. Sonunda hayretini gizlemeden;
    -Ben Sultan Mahmut; Birincide yastıkla kılıf arasına altınları koydum. İkincide yemek kaplarının altına yapıştırdım altınları. Üçüncüsünde mutlaka köprüden geçersin diye köprü üzerine altınları koydum. Gördüm ki sende hiçbir değişiklik yok.
    Ev sahibi şöyle der;
    -Sultanım, yatağımız yoktu, yemek kaplarımız yoktu, onlar komşuya nasip olmuştur.
    Sultan Mahmut;
    – Ya sen köprüden geçmedin mi?
    -Geçtim Sultanım. Köprüye gelince, acaba gözüm yumuk köprüyü geçebilir miyim? dedim ve öyle geçtim.
    Sultan Mahmut işte o zaman bu edebî sözü söylemiş;
    “-Vermeyince Mabut, neylesin Sultan Mahmut”
    Hani Ziya Paşa der ya;
    “Bi-baht olanın bağına bir katresi düşmez;
    Bârân yerine dürr-ü güher yağsa semâdan.”

    -KÂRI KESEYE YÜKLEMEK
    Harun Reşit, mabeyincisi ile kırda geziye çıkmışlar. Bakmış ki; seksenlik bir ihtiyar (Piri Fâni) kazma kürek elinde ağaç dikiyor. Yanına yaklaşarak; “Yahu amca seksenlik bir adamsın, bu ağaçların meyvesini yiyebilecek misin?”
    İhtiyar, oturaklı bir cevapla;
    “-Ben meyvesini yemek için dikmiyorum, torunlarım yesin diye dikiyorum.” cevabını verince, çok hoşuna giden bu söz üzerine Harun Reşit; Mabeyincisine; Bu yaşlıya bir altın ver der.
    İhtiyar altını alır, Harun Reşit’i şöyle bir süzdükten sonra ; “-Gördün mü herkes diktiği fidanın 3-5 yıl sonra meyvesini yer, bense henüz dikerken yedim.”
    Bu söz Harun Reşit’in hoşuna gider; Mabeyinciye bir kese altın vermesini söyler, bunun üzerine yaşlı zat;
    “-Efendim, herkes ürünü yılda bir kere alır, bense iki kere aldım.”
    Bu söz Harun Reşit’i daha çok etkiler. Mabeyincisine iki kese altın vermesini söyler. Mabeyinci dayanamaz;
    “-Sultanım kârı keseye yükleyeceğiz. Biz buradan ayrılalım. Yoksa hazineyi bu adam alacak.”
    Günümüzde ağaç dikme şöyle dursun, gözümüzü kırpmadan yılların ağaçlarını katlediyoruz. Keyif uğruna, getirim uğruna yakıyoruz. Hâlbuki ; “Kıyamet kopuyorken bile elinizdeki hurma dalını dikiniz.” Hadisi dinimizin direği ve temel felsefesi değil mi? Harem alanında bir ağacın yaprağını koparırsanız, kurban kesmek durumundasınız.

    -HER KOYUN KENDİ BACAĞINDAN ASILIR
    Kişisel çıkarları ön plana çıkaran bu söze; bazı edebiyat dönemlerinde karşı çıkanlar olmuştur. Özellikle toplum sorunları ile ilgilenen “Tanzimatçılar” bu ekolün temsilcisi olmuştur.
    “Sen zanneder misin ki benim hep elemlerim,
    Heyhat, ben nevaib-i eyyamı inlerim”
    Veya bir diğer şair de;
    “Bais-i şekva bize hüzn-i umumidir Kemal
    Kendi derdi gönlümün billah gelmez yadına”
    Ama bazı devlet adamları da kişisel kaygılarını önde götürmüşlerdir. Harun Reşit, kardeşi Behlül Dane’yi çağırarak ; “-Bak Behlül, halk senden şikâyetçi. Sen çocukları toplayıp onlarla abuk sabuk şeyler telkin ediyormuşsun, bundan vazgeç , “Her koyun kendi bacağından asılır”
    Behlül Dane; Saraydan çıkar ve bir kasabaya gider, birkaç koyun budu, birkaç keçi budu alır. Mahallenin önemli noktalarına asar. Aradan birkaç saat geçtikten sonra etler kokuşmaya başlar. Halk bundan rahatsız olunca Harun Reşit’e durumu aktarırlar. Harun Reşit, Behlül’ü çağırıp;
    “-Behlül ne yaptın? Sokakları leş kokusuna verdin.”
    Behlül bu soruya şöyle cevap verir;
    “-Sen her koyun kendi bacağından asılır demiştin ya; Ben keçi ve koyun bacaklarını sokaklara astım. Her ikisi de kokmaya başladı. Halkı rahatsız etti.”
    Görüldüğü gibi bir kötülük; aynen bir lağımın patlaması ve etrafı pis kokuya yayması gibidir. O kötülüğü elbirliği ile yok etmek gerekir.
    Hey gidi Behlül; Kemiklerin sızlasın. Sana deli diyenler bu bilgelikten sonra utanmadılar mı acaba!

    -YERİN KULAĞI VARDIR
    Atalarımızın güzel bir sözü vardır. “Sırrını söyleme dostuna, o da söyler dostuna”
    Rivayete göre “Zekeriyya Aleyhisselam’ın boynuzları varmış. Ama bunu kimseye göstermezmiş. Nasıl olduysa, bu boynuzları biri görmüş. Zekeriyya Aleyhisselam bu sırrı kimseye paylaşmamasını rica etmiş.
    Yıllarca bu sırrı saklayan adam dayanamamış, söylemese neredeyse çatlayacak. Nihayet kör bir kuyunun başına gelmiş. Kuyuya yönelerek;
    “-Hz. Zekeriyya’nın boynuzları var” diye üç defa bağırmış.
    Yıllar sonra o kuyudan kamışlar çıkmış. Halk kamışlardan düdük yapmışlar. Düdük öttüğü zaman şu sesi çıkarmış:
    “Hz. Zekeriyya’nın boynuzları var”
    Hey hak; sen neye kadir değilsin. Hiçbir sır gizli kalmıyor.

    -YORGAN GİTTİ KAVGA BİTTİ
    Bu sözün babası; Türk edebiyatının aynası olan Nasrettin Hoca’dır. Olay şöyle cereyan eder.
    Gecenin geç vakti Hoca ve hanımı yatak döşek yatarlarken; dışardan acayip sesler gelir. Hoca bu, yatakta durur mu? Üşümeyim diye yorgana sarılıp, evden aşağı, seslerin geldiği yere kadar gider.
    Burada kavga edenleri görünce, Hoca’nın hoşgörülüğü aklına gelir, kavgacıları ayırırken, birisi Hoca’nın yorganını kaptığı gibi kaçar, Hoca bakar ki kavga edenler yalancılıktan yapıyorlar. Çarnaçar eve çıkar. Hanım çenesi bu durur mu?
    “-Hoca yorganı nettin ?”
    Hoca sözün altın da kalır mı?
    “-Hanım hırsızlar yalancıktan kavga ediyorlarmış, Ben ayırmaya gittim. İçlerinden biri yorganı kaptı ve kaçtı. Kavga edenler de onun peşinden gittiler. Senin anlayacağın;
    “-Yorgan gitti, kavga bitti”
    Hani deriz ya ; “Sel gitti, kum kaldı” çeşitli çatışmalardan sonra, ortalık sakinleşir. Ölen ölür; kalan kalır. Kavga bir müddet sükûnet bulur ya; Biz de şöyle bir geriye döner bakarız ki; yorgan gitmiş, kavga bitmiş. Nasrettin Hoca klasiği, edebiyatın ağırlıklı noktası da olduğunu bilelim.

  • Yalçın YÜCEL.”Bir Babanın ellleri”

    175054_178868168822977_4360000_o

    Yaşlanan yorgunluğuyla
    Hüzünler yüklenecek
    Yollarında günlerinin
    Ve akşam dönüşlerinde
    Çökecek omuzları
    Biraz daha
    Çünkü çocukları bekleyecek kapıda
    Ellerine bakacaklar
    Boş duran ellerinde nasırlarıyla
    Bükülecek boyunları bir kez daha
    Kim duyacak ki dersiniz?
    Bir baba ellerinde ağlarken
    Geçecek yine de
    Bazen aç
    Bazen tok
    Yaşanacak işte
    Birileri
    Paris’de bir kahvaltı yaparken.

  • Yalçın YÜCEL.”Elimizden tuttuğundan beri”

    175054_178868168822977_4360000_o

    Elimizden tuttuğundan beri
    İçimizde duyuverdik
    Öylece öğrendik özgürlük nedir
    Ve çocuklar gibi şendi artık düşünce
    Seninle yürürken
    Yaşam da başkalaşıverdi
    Bir gül bahçesi olduk insanlığa açan
    Ey gökçek cumhuriyet!
    Sen ne özlü bir dostsun bize
    Nice günler, nice yıllar
    Hep el ele , ayrılmaz bir sevgiyle yürüdük
    Dostluğun o kadar sağlam ki
    Annemiz kadar yakın sanki
    Bir gül bahçesi işte
    Açacak, çok daha, çok daha…

  • Harika UFUK.”Gözlerindeki Yakamoz”

    huh

    Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye temssilcisi

    Fesleğen kokulu anılar
    Gözlerinde yakamoz sevgilim
    Baktıkça derinliğinde kaybolurum
    Umman mı desem volkan mı gözlerin?
    Göz göze geldiğimiz zaman başlar
    Uzak diyarlara yolculuğum!

    Ürkek gecelerin karanlığı mı
    Yoksa küllenen yalnızlığım mı
    Başımı döndüren?
    Alevden anafor mu aşkımız
    Tutunamadığım yaşamda?
    Yankısız bir kuyu mu sevdamız?
    Lavanta ferahlığında
    Deli bir nehir mi
    Beni benden alan?
    Kor ateş mi yar mı beni yakan?

    Gül kokulu sevdamız
    Gözlerinde yakamoz
    Aşk mahmuru nazarların
    İçime serinlik!
    Ne yeşil,ne siyah,ne de mavi
    Bakmayı bilen göz en güzeli!
    Yedi iklim gezdim,
    Görmedim benzerini!

    Her sabah
    Bir çift kumru
    Kanat kanat
    Gözlerinden gözlerime uçar,
    Sıcaklığını getirir bana
    Ve bende her gün yeniden yeşeren aşkı
    Usanmadan ulaştırır
    Sevdalı yüreğine!
    Gözlerinde pırıltıdır aşkımız,
    Ateş böceğisin tekdüze gecelerimde!
    Aydınlanır seninle
    Hüzün karanlığım!

    Şiir gözlüm,
    Gerçek aşk gözde başlar;
    Sonra şelale olur duygular!
    Söz dinlemez asi nehir,
    Akar yürekten yüreğe
    En sonunda yakamoz olur
    Gözlerinde aşkımız!

  • Harika UFUK.”Gün Doğar”

    huh

    Azerbaycanın Kültür ve Edebiyat Portalının Türkiye temssilcisi

    Alacakaranlık,
    Gün doğuyor işte…
    Hiç aksatmadan üstelik
    Her gün yapıyor görevini
    Bıkmadan…
    Gün, hep doğar.
    Bizden önce de doğuyordu,
    Bizden sonra da doğacak.
    Önemli olan öncesi sonrası değil,
    Doğan günü kaç kez izlediğimizdir.
    Bugünden tat almak,
    Her yeni doğan günde
    Yeni anlamlar bulmaktır.

    Adana.22 Ekim 2013.SAAT: 09.55

  • Rahilə DÖVRAN.”Ustad Babam”

    12091354_1653537131524991_3860076084131834097_o

    Şairə-jurnalist-publisist
    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
    “Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,

    Ustad Şəhriyarın xatirəsinə

    Ustad babam, ildırımlar səngiyib,
    Sellər, sular cilovlanıb, ləngiyib.
    Sənsiz qəlbim yavaş vurur, təngiyib,
    Şair babam adın yenə dildədir,
    Şan- şövkətin qəlbimizdə,eldədir.

    Ustad babam, artıq sular durulub,
    Şimalımda azad dövlət qurulub.
    Həsrət qoyan məftillər də yorulub,
    Indi xalqın bir- birini yad edir,
    Şimal gülür, Cənubu da şad edir.

    Ustad babam,zamananı haxladım,
    Qismət oldu gəlib səni yoxladım.
    Sevə- sevə məzarını qoxladım.
    Övladınam, Səni deyib gəlmişəm,
    Yas içində ustada baş əymişəm.

    Ustad babam səd duvarlar uçuldu,
    Düyünlənmiş düyünümüz açıldı.
    Qələmindən qəlbimə nur saçıldı,
    Ömür sənə kaş ki, vəfa edəydi,
    Şəhriyarla, Bəxtiyar cüt gəzəydi.

    Ustad babam, ruhun gəzir yelinən,
    Çağlayırsan Arazımda selinən.
    Qovuşmusan o tay, bu tay- elinın,
    Şair babam tam vüsala az qalıb,
    Heyratımız ənginliyə ucalıb.

    Ustad babam, sis,dumanım çəkilib,
    Yaman günün vərəqəsi bükülüb.
    Övladların ayrılmayıb, bərkiyib,
    Yaxşılığı gözə çıraq ediblər,
    Yamanlığı eldən qıraq ediblər.

    Ustad babam, gözün yolda qalmasın,
    Soyunacaq bir gün elin çalmasın.
    Millət niyə “haqq etdiyin”almasın?
    Yüksəldəcək günəştəkin bayrağı,
    Təbriz, Baki bir- birinin dayağı.

    07.01.2016.

  • Rahilə DÖVRAN.”Təbrizim”

    12091354_1653537131524991_3860076084131834097_o

    Şairə-jurnalist-publisist
    Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü,
    “Qızıl qələm” media mükafatı laureatı,

    Həsrətimdən qisas alım doyunca,
    Görməmişdim səni ömrüm boyunca.
    Torpağını gözüm üstə qoyunca,
    Dalğalandı ürək adlı dənizim,
    Təbrizim, ay Təbrizim.

    Qurban olum Şəhriyarın sözünə,
    Düşdüm doğma nəğmələrin izinə.
    Könül verdim hər dağına, düzünə,
    Çiçək açdı qızılgülüm, nərgizim,
    Təbrizim, ay Təbrizim.

    Məğrur başın illərdi ki, dumandı,
    Qov üstündən buludları amandı.
    Türk düşməni hiyləgərdi, yamandı,
    Türkdür türkün dostu, yarı, əzizim,
    Təbrizim, ay Təbrizim.

    İnqilablar şimşəyindir hey çaxan,
    Qəhrəmanlıq salnaməsi Səttar Xan.
    Xiyabani, Pişəvəri, Bağır xan,
    Qaranlıqdan doğan parlaq gündüzüm,
    Təbrizim, ay Təbrizim.

    Qoy başını bir də duman almasın,
    Heydər baba, zirvəndə qar qalmasın.
    At başından istibdadın çalmasın,
    Sevicinə, vüsalına gül düzüm,
    Təbrizim, ay Təbrizim.

    06.01.2016.

  • Şəfa VƏLİYEVA.”Dostum… küsə bilərsən”

    sv

    AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
    Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

    Dostum… küsə bilərsən
    Yenə ikinci oldun…
    Getdi bütün sevgilər…
    Mənsə seyrçi oldum…

    Sənə “bağışla” demək
    Günahım sayılacaq…
    Dodağım büküləcək…
    Gözlərim qıyılacaq…

    Bu qız sənə tanışdı…
    Darıxar özü üçün…
    Gəl, bir şeir danışım…
    Elə-belə… söz üçün…

    Küssək də hər axşamdan
    Bu günlə barışmışıq…
    Bir də… soruşmasan da
    “O”nunla ayrılmışıq…

  • Şerare Kıvrak YAĞCIOĞLU.”TOKAT’IN GÜLLERİ AÇTI, AMA YİNE MAHZUNDUR BU GÖNLÜM!…”

    sky

    TOKAT… Güzel şehir!… Gülen Şehir!…

    Coğrafî konum olarak Karadeniz Bölgesinin İçanadolu’ya geçiş kapısıdır. Her iki bölgenin de özelliklerinden, güzelliklerinden nasibini alan bu güzel şehir Tokat, yeşilliği bağ ve bahçe safâları, fıskiyeli havuzlarıyla asırlar öncesi Evliya Çelebi’nin gönlünde ve kaleminde yer tutmuştur.
    Günümüzde ise bağlarımıza, bahçelerimize, bağ kültürümüze, bağ bozumu geleneklerimize sahip çıkamadığımız gibi, zamanında da türkülerimize sahip çıkamamanın sıkıntılarını yaşamaktayız.
    O Tokat bağları ki; dertlilere deva, hastalara şifa sunarken, temiz havası, suyu, zerzevatıyla yıllarca insanlarını sırtında taşıdı. Üçüncü, dördüncü nesilleri doyuran bu güzelliklere ne yazıktır ki son nesil sahip çıkamadı. Buna sebep de insanların yaşam felsefelerinin zaman içerisinde değişime uğraması diye düşünüyorum.
    “Doğduğun yer değil, doyduğun yer…” zihniyetinin yaşam koşullarına özel, önem kazandığı zaman diliminde kaderlerine terk edilen güzel bağlarımız, inşaat sektörünün de talanına uğramış, uğratılmıştır.
    Tokat Bağları!… O doyumsuz güzellikleriyle artık türkülerde, ezgilerde, şiirlerde, hayallerde ve hatıralarda kalan cennet bağlar.
    Evliya Çelebi’nin övgü dolu sözlerle anlattığı o bağlar ki; yeşilin en güzelini sergileyen, meyvelerin en lezzetlisini, sebzelerin en bereketlisini, çiçeklerin en güzel kokanlarını sunan, kuşların en güzel ötenlerini barındıran Tokat Bağları… Malkayası, Kaşıkçı, Beybağları, Doğancı, Kemer, Soğucak, Kışla ve Çay Bağları…
    “Tokat’ın etrafı al yeşil dağlar/ Lale sümbül dolu bahçeler bağlar” diyen diller ne güzel anlatmış o güzellikleri. Lâkin o güzellikler ki ona sahip çıktığın, yaşattığın müddetçe senin olur ve güzel kalır. Aksi durumda o güzellikler çirkinliğe, yozlaşmaya dönüşür ki o vakit canlar acır, yürekler acır… Böyle olunca da bizler ata mirası bağlarımızın güzellikleriyle birlikte yok oluşuna seyirci kalmaktan öte yol alamıyoruz. Yüreğimiz acılar içinde kıvranırken hep suçlu arıyoruz. Ama o suçluların aramızda yaşadıklarının düşünemiyoruz. Kim bunlar? Biz, siz, onlar… Birileri tabiî ki. O birileri ki tutunduğumuz dalları kesen bizler değil miyiz?
    Tokat bağları yok oluyor!. Yok olurken de çevrede ekolojik denge yok oluyor. Baharı görmeden gelen yaz mevsimi çöl sıcaklarını taşıyor. Sonbaharı yaşamadan ayaz kapımıza dayanıyor. Leylekler bile şaşkın ve kararsız, göç zamanına uyum sağlayamıyor ve ölüyorlar. Yağmurlarımızı davet eden ev sahibinin yok oluşu yağmurlarımıza da ambargo koydu tabii ki. Dört bir yanı bağ ve bahçe olan Tokat’ın birkaç yıl önceye kadar ayakta kalmaya çalışan son bağ evlerinin de yok oluşunu görmek yüreğimi sızlattı. Sahip çıkamayan son nesle söylendim durdum.
    O bağ evleri ki; içinde nice umutların yeşerdiği, öbek öbek sevgilerin paylaşıldığı, acıların ortak yaşandığı, ahşap, kerpiç evler. Beyaz badanalarıyla, tahta merdivenleri, cumbalı çatıları, tahta kepenkleriyle kucak açardı insanlarına. Hele yaz gecelerinin ay ışığı ile efsunlaşan cırgıt sesleri. Ayrı bir dünyaya taşırdı seni. Gemici fenerleri ve gaz lambalarının ışığındaki eğlence ve sohbetlere tanık olan tahta köşkler. Tokat bağlarının vazgeçilmeyen özellikleri ve güzellikleriydi bütün bunlar. Öte yandan elma, ayva, armut, tarhana kokan odalarıyla, tahta kepenklerin yarı kapattığı pencereleriyle yaşayanların gönül sarayı olmuştur yıllarca. Bu bağ evlerini artık tanıtmaya, anlatmaya gerek de yok. Ne yazık ki onlar anılarımızda, yüreklerimizde yaşanmış hasretlik hikâyeleri olarak özlemle yâd edilecektir bundan böyle.
    Bu güzellikleri bildiğim, yaşadığım için yok edilen Tokat Bağları ve bağ evleri gözümü rahatsız ederken, gönlümü de incitip rahatsız ediyor. Çünkü gözü rahatsız eden her şey gönlümüzü de rahatsız etmektedir.
    Moloz yığınına dönmüş bağ evleri. Acı veren bir görünüm. Asırlardır süregelen, temeli sevgi ve özveri üzerine kurulmuş komşuluk, dostluk, arkadaşlık ilişkilerinin yardımlaşma, dayanışma ve saygı duygularının tükenişiydi bu görüntüler.
    Bir Pazar günü yürüyüş sırasında moloz yığınlarına dönüşmüş bir bağ evinin tozlu yollarından geçip ana yola çıkmak istedim. Gördüğüm manzara içimi acıttı. Bildiğim en güzel bağlardan biriydi bir zamanlar. Kerpiç ve kalas artıklarından, yeşili kirlenmiş tümseklerden atlıyordum ki ışığa ulaşmak için yol arayan iki dal sarmaşıkla, orayı terk etmekte olan bir çift kaplumbağa takıldı gözlerime. Biri ışık arıyor, diğerleri ise terk ediyordular orayı. Haklıydılar da. Bülbüllerin ötmediği, ibibiklerin, bıldırcınların konacak, leyleklerin yuva yapak tek bir dal, tek bir baca bulamadıkları bu bağlarda işleri de yoktu zaten.
    Gözüm, bu bağların hiç kapanmayan tahta kapılarını ve üzerlerinde sallanan zerzelerini aradı. Yıllara meydan okuyan yaşlı möhre duvarlarını, dalları ve sürgünleriyle süsleyen çiçekli mor salkımları aradı. Kerpiç duvarlar üzerinde gelişigüzel açan nergisleri, aslanağzı çiçeklerini aradı. Tokat bağlarının kendine özgü kokusuyla şebboylar, kadife çiçekleri hiç birinden eser yoktu.
    Boğazım kurumuştu. Elimde taşıdığım suyumdan yudumlarken ağlamaklıydım. Derinden bir iç geçirdim. Çocukluğumu, ayak izlerimi aradım. Güneş kızdırmaya başlamıştı. Yürümeye devam ettim. Tepemin yandığını hissettim. Hiç gölgelik yoktu ki sığınayım.
    Bağ yollarının vefakâr kadim dostları, gölgelikleri akasya ağaçlarını, kendine özgü çiçeklerini ve kokularını aradım. Meyvelerini yiyerek çekirdeklerini “püf”leyip fırlattığımız heybetli lülüt ağaçları da yok olmuşlardı.
    Havuz başlarının herkese göz kırpan hovarda çiçekleri hokka güller. Bağların vazgeçilmezleri, bülbüllerin sevdalıları, güzellerin adaşı hokka güller. Neredeydiler?…
    Bağ evlerine uzanan cılga yolların tek hâkimi, sevgili halamın ve annemin özenle topladıkları kokusu çok farklı reçellik, şurupluk dikenli has güller!… Ne bir dal, ne bir kök kalmış. Dikenlerinin elime batarak canımı acıttığı o günlere dönmeyi hiç bu kadar çok istememiştim.
    Komşu bağlarla arada sınır oluşturan pembe, beyaz renkleriyle sağlık deposu hatmiler. Hiçbir ortamı yadırgamayan, insanlarla barışık gülhatmi de dediğimiz bu güzelliklere de rastlayamadım.
    Maşala sularken oluşan küçük su harklarının kenarlarındaki su nanelerinin kokularını aradım. Ne bir iz, ne bir kök…
    İhtiyar bağ duvarlarının böğrüne yaslanarak onları koruma altında tutan sarı kanaryalar, kartopu çiçekleri… Bu bağların olmazsa olmazları leylaklar!… Yıpranmış yorgun görüntüleriyle fırtına sonrası sessizliğe, terk edilmişliğe, sahipsizliğe boyun eğmiş, yok oluşun ezikliğini ve ısdırabını yaşıyorlardı belli ki.
    Tokat Bağlarının asil ve tescilli çiçeklerinden beyaz zambaklar. Ne güzel yakışıyordu havuz boylarına. Onlar da tükenmişlerdi.
    Yaz gecelerinin ay ışığı ile birlikte etrafa yayılan ıhlamur ağacı çiçeklerinin baygın kokusunu aradım derin nefes çekerek… Küçük su birikintilerinden yükselen kurbağa vırraklarını ve tembel tembel gece gündüz öten cırgıtların seslerini duymak istedim.
    Yoktu!… Yok olmuşlardı hepsi de…
    Ancak molozların üzerinde yem arayan kargaların “gak”larını kulaklarımda hissediyordum.
    Estetik güzelliğinin adı ile çok güzel örtüşen hanımeli çiçekleri. Onlar da renklerini yitirmişler, tozlu yolların kenarlarında yağmur bekliyorlar aklanıp paklanmak için. Arılar, kelebekler konamıyorlar o nadide çiçeklere. Çamur çökmüş tümüne.
    Biraz ilerde bir başka katliam yaşanmıştı. Bir biri üstüne devrilmiş kesik ağaçlar. Hepsi meyveli, hepsi henüz canlılar. Belli ki yeni kesilmişler. Yüreğimin sızladığını, ayaklarımın beni çekemediğini hissettim. Bir taşın üzerine oturdum. İnsanlara, insanlığa isyan ederek kendimi de, hayatın acımasızlığını da sorgulayarak serzenişte bulundum. Yıllar önce yaşanan deprem, ölen insanlar, onlarca can ve cananın yok oluşu canlandı gözlerimin önünde. Bu görüntülerin de o görüntülerden farkı yoktu.
    Off’layarak kalktım yerimden Geksi Deresi boyunda yürümeye başladım. Derede çok az bir su akıyor görünüyordu. Çağıl çağıl akan derede su yoktu. Hayıflandım. Bir yandan da pozitif düşünme mücadelesi veriyordum. Tokat kentleşiyor, büyüyor, gelişiyordu. Gelişiyordu lâkin birçok güzellikleri de yok ediliyordu. Her güzellik bir bedelle yaşanırdı tabii ki. Ama o bedel gelecek nesillere çok ağır yaptırımlarla dönecekti. Bu son, görünen köye kılavuz istenmemesi kadar net bir sondu.
    Tokat’ımızda güllerimiz, çiçeklerimiz yine açıyor. Çeşit çeşit açılıyorlar ama şairin dediği gibi “Bu dağlar o dağlar değil/ Rüzgârında kekik kokusu yok!…” dizelerini yüreğimin derinlerinde hissediyorum. Ve ben de diyorum ki “Bu bağlar benim bağlarım değil/ Rüyalarında leylak kokusu, ıhlamur kokusu yok!..” Şu bir gerçek ki;
    Tokat’ta sosyal yaşam değişirken ekolojik denge de değişime uğradı. Böyle olunca da hiçbir şey artık eskisi gibi olamayacaktır. Yol boyu aynı görüntüler, aynı resimler vücut kimyamı bozdu. Başım şiddetle ağrıyordu.
    Bağ evlerinin yerinde otoparkları, dutların, kirazların, göğsulu armutlarının, karadutların, çavuş üzümü deveklerinin yerinde iş makineleri görmek ve böğürtülerini duymak ruhumda fırtınalar yarattı.
    Ahh!… Tokat Bağları!… Can çekişen güzel bağlar. Anılarla, hatıralarla boğuşarak yürüyordum ki eski bir su kuyusu “ ben de buradayım” dercesine karşıma çıktı. Yıpranmış, kanadı yok olmuş çıkrığı, kırılmış taşları, bozuk çatısı, onca talana rağmen ayakta kalabilmişti. Belki de talana meydan okuyuştu bu.
    Çocukluğumuzda hepimize korku salan su kuyusu… Kuyular!.. Yanına asla yaklaşamadığımız ama buz gibi sularıyla büyüdüğümüz su kuyusu… Harap olmuş tavanına serçe kuşları yuva yapmışlar. Suyu da çekilmiş, kör kuyu olmuş artık.
    Çevrede tek bir su kaynağı kalmamış. Bağ havuzlarını geceler boyu tatlı şırıltıları ile dolduran aksular, pöhrenklerden taşarcasına bahçelere akan karasular… Hepsi yerin derinliklerine dönmüşler sitem edercesine.
    Tahta yalaklarından gözün gözün taştığı pınarın suları da tükenmiş bitmiş belli ki.
    Eee!… Sen!… İnsanoğlu. Bu yeşilliği acımasızca katledersen, asırlardır gürül gürül akan Geksi Deresi, şehre serinlik veren Behzat Deresi, hatta Anadolu’nun gerdanlığı Yeşilırmak da sizlere, bizlere bir bedel ödetecektir mutlaka.
    Düşlerim, düşüncelerim, geçmişim birbirine karışmıştı. Yürüdüm. Yürüdüm. Yürüdüm. Yürürken de geçmişe özlem, geleceğe sitem dolu yüreğimin sesini dinledim…
    “Tokat bağ evlerimiz, bağ bozumu kültürümüz, türkülerimiz hepimizin ortak sevdası, kültür mozaiğimizdir. Onlara sahip çıkmak, yaşanmış tüm güzellikleri anılarda, hatıralarda yaşatmak asli görevimiz olmalıdır.” diyerek kendimi rahatlattım.
    Eve döndüm ve notlarıma aynen yazdım:
    Tokat!… Gülen Şehir!… Güzel Şehir!…
    Mevsimler gelip geçse de, nesiller değişse de elbette ki o güllerin hep açacak, açılacak!…
    Ama gönlüm… Ahh!… Bu gönlüm ki geçmişe özlemle hep mahzun kalacak!…