Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının SUMQAYIT Bürosunun Rəhbəri
Bir az bu ağaca, bir az o daşa
Bir az bu ağaca, bir az o daşa,
Bir az bu torpağa oxşayıram mən.
Bir az ağac ömrü, bir az daş ömrü,
Bir az torpaq ömrü yaşayıram mən.
Yüz yol od qoyanlar yandırammadı,
Olmadı kimsəyə əyilməyim də.
Palıd vüqarımı sındırammadı,
Salbalar altında böyüməyim də.
Ovcumun içində qəbrim qazıldı,
Gözümün ovcuma boşalan vaxtı.
Mənim yaddaşıma daşla yazıldı,
Mənim ürəyimin daş olan vaxtı.
Şikar qovladılar, at oynatdılar,
İllərlə yarımcan canımın üstə.
Qara gözlərimdə qır qaynatdılar,
Asfalt döşədilər alnımın üstə.
Bir az ağaclara, bir az daşlara,
Bir az torpaqlara oxşadım, neynim?
Bir az ağac ömrü, bir az daş ömrü,
Bir az torpaq ömrü yaşadım, neynim?!
Başına döndüyüm
Uca tanrım, ucalığın haqlandı,
Bir mətləbim var, başına döndüyüm:-
Məni qoymur öz ömrümü yaşayam,
Abır – həya, ar, başına döndüyüm.
Dindirirəm – qara daşlar ağlayır,
Dillənmirəm – dilim mamır bağlayır.
Dərələrdə sellər məni haqlayır,
Zirvələrdə qar, başına döndüyüm.
Bu yürüşnən bir mənzilə çatmazdım,-
Belə bilsəm, heç başımı qatmazdım.
Mənə qalsa, ipə – sapa yatmazdım…
Yatdım, oldum xar, başına döndüyüm.
Ətək – ətək üstümə od tökdü ki,
Kəlmə – kəlmə ürəyimi sökdü ki…
Ağ günümü göy əskiyə bükdü ki,
Bir nainsaf yar, başına döndüyüm.
Təmənnam yox kimlərdənsə baş olum,
İbrahiməm, İbrahim də kaş olum,
Ya bilmərrə daşa döndər, daş olum,
Ya neynirsən gör, başına döndüyüm!