Category: Azərbaycan ədəbiyyatı

«Azərikimya» İB-nin SOCAR-ın tərkibində daha sürətlə inkişaf edəcəyini nəzərdə tutan iqtisadi proqnozlar bu gün özünü doğrult­maq­dadır”

“Azərikimya” İstehsalat Birliyinin İqtisadiyyat və uçot İdarəsinin rəisi İsrail Əfəndiyevlə müsahibə

– İsrail müəllim, 2010-cu ilin aprelindən “Azərikimya” SOCAR-in struktruna daxil edilib. Bu da 5 ildən artıq bir müddət deməkdir. 2009-cu illə müqayisədə «Azərikimya» İB-nin iqtisadi vəziyyəti ilə bağlı düşüncələrinizi bizimlə bölüşməyinizi istərdik.

– «Azərikimya» İstehsalat Birliyinin SOCAR-ın tərkibində daha sürətlə inkişaf edəcəyini nəzərdə tutan iqtisadi proqnozlar bu gün, demək olar ki, özünü doğrult­maq­dadır. Ötən 5 il ərzində SOCAR-ın bilavasitə texniki və maliyyə yardımı sayə­sində «Azərikimya»nın texniki bazasının güc­ləndirilməsi, fiziki və mənəvi baxımdan köhnəlmiş, müasir standartlara müvafiq olma­yan texnoloji qurğu və avadanlıqların yenidən qurulması, məh­sul istehsalının artı­mına, xammal və yarımfabrikat məhsulların itkisinin qarşısının alın­masına yönəldilmiş əsaslı təmir və modernləşmə işləri, kimyaçıların əməyinin layiqincə qiy­mət­ləndiri­lə­rək, maaş­larının artırılması, iş və məişət şəraitinin yaxşılaş­dırıl­ması «Azərikimya» İB-də həm istehsalat, həm də insan amili baxımın­dan yeni bir canlanmaya və yüksəlişə səbəb ol­muş­dur. (daha&helliip;)

“Istanbul sevdası” romanı bədii romantika janrında yazılmışdır. Romanda məqsəd bir cəmiyyət olaraq tərbiyələndirə bilmədiyimiz mənəviyyatsız adamlara qarşı ictimai qınaq məsələsini gündəmə gətirmək, ortaya qoymaqdır.
Biz çox vaxt üzüyumşaqlıq edir, bu haqda danışmağa çəkinir, belələrinə göz yumuruq. Onlar da imkan düşəndə qardaş ölkəyə gedir, bizi pis cəhətdən təqdim edirlər. Halbuki bizim insanlar istedadlı, ağıllı və ləyaqətlidirlər.
Bu romanda iki rəfiqə qarşı-qarşıya qoyulur. Tərəflərdən biri psixoloji problem olan paxıllıqdan əziyyət çəkir. Buna görə də daim öz rəqibinə iş prosesində badalaq vurmağa çalışır. Lakin qəlbinin acısını söndürə bilmədiyindən ona şəxsi həyatda da pislik etmək qərarına gəlir. Tezliklə əlinə belə bir fürsət düşür. Ona öz hiyləsilə qalib gələrək onun nişanlısı ilə ailə qurur.
Lakin həyat hər şeyi öz yerinə qoyduqdan sonra qalibin əslində məğlub tərəf olduğunu aşkara çıxarır. Eynilə, “əsil gülən son güləndir” deyimindəki kimi!

Alış könlüm, inci-inci,
Misralara calan sən!
Göy üzündə günəşə dön,
Buluda dön, dolan sən.
Qoy özümü günəşinin,
Çıxışında axtarım.
Qoy özümü şimşəyinin,
Çaxışında axtarım.
Möcüzəli baxış ver!
Baxım Ulu Tanrının,
Baxışında axtarım.
Ötənlərə qayıdıb,
Üzü dönük bəxtimin
Qarğışında axtarım.
Dolandıqca göyləri,
Öz içimə dönüm mən.
Ya əbədi alışım,
Ya əbədi sönüm mən.

Mücadilə meydanıdır bu həyat,
İnsan taleləri bağlı bir kitab,
Keçdiyin yollarsa,bəzən bir “Sirat”,
O anları yaşayanda gül, görüm..

Həyat gah ağladar,gah da güldürər,
Gözlər kədər,üz təbəssüm gəzdirər,
Nanəciblər bu dünyadan bezdirər,
Qəlbin ağlayanda calış gül, görüm..

Əzmin yenilməyən uca bir zirvə,
Dosta hədiyyədir,düşmənə zərbə,
Həyat əzəl gündən qaçılmaz səhnə,
Tale sənə kəm baxanda gül,görum..
Hünərin var ağladanda gül,görüm

P.S.”Həyat səni güldürəndə gülmüsən,
Hünərin var,ağladanda gül görüm..(c)
Ruhu şad olsun..!

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının
“Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

Deyirlər ürək danışır,
Bizi duymağa çalışır.
Bu həyat ilə barışır,
Öz-özünə təkan verir.

Gah öz-özünə öyünür,
Gah susur, gah da yoyurur.
Hələ durmadan döyünür,
Döyünür heç səbr eləmir.

Biz ağlasaq, ağlayır o.
Hərdən könül dağlayır o.
Qapısını bağlayır o.
Qapısından asır dəmir.

Zeynəb, onu çox incitmə.
Qoy vurmasın sarı simə.
Dilinə gələni demə.
Dil deyəni ürək demir.

HƏR GÜN ÜRƏYİMİ DAĞLARA AÇDIM

Ahımla ölçülür bu vaxt,qərinə,
Toxunma,işləyər yaram dərinə!
Məni dayaq vuran əqrəb yerinə,-
Saatı tərsinə qurub apardı.

Qol qoyub taleyin bu qərarına,
Şəkil də çəkdirdik quzey qarına.
Qorxdu özgəsinin gələr karına,
Zalım,ümidimi qırıb apardı.

Bu qərib sevdayla sənə möhtacdım,
Ayaq izlərimin dalınca qaçdım.
Hər gün ürəyimi dağlara açdım,
Gözümün nurunu qürub apardı. (daha&helliip;)

Nə deyim bu bəxdimə ,bu talehimə .
Bir səni , isdənd bu cətin yolda .
Sən gəldin ,boş olan bu boş qəlbimə ,
Yalanla ,dolanla ,möcüzələrlə ,
Aylar kecdi ,sənlə olan o gündən ,
Nələr etdin ,niyə belə qətdarsan ?
Yalan dedim ?
Yalan oldum ?
Yalanam ?
Sən tanidin ,sənə dedim düzünü ,
Sənin oldum ,qəlbm sənin əsirin ,
Aylar kecdi ,nə dəyiş ?
Bilmirəm …
Mənim üçün dəyşən hek bir şey yox .
Səndə deyə bilmərəm ,
Mənim ücün fərqi yox ,
Bitmiyib ,bitməyəcək bilirəm ,
Bu qəlbimə sözm kecmir ,
Nə edim ?
Sən qaçirsan ,sən itirsən ,sən yoxsan…
Nə edim ?
Heç dəyişən bir şey yoxdu o,gündən ,
Qəlbim sənsiz ,sənsizliklə ovunur ,
Xəyalınla ,birlikdədi ,
Nə edim ?
Heç sevmədi bu qəlbim hec kesi.
Sevdiydə sən oldun ,
Nə edim ?
Mənlə yoxsan ,sən sevmirsən .
Nə edim ?
Qəlbim sənin əsirndi ,
Nə edim ?
Nə edim ?

07.10.2015..

SEV ALLAHI

Gün gələcək görəcəksən, qiyamətdə, qiyamətdir.
Namaz qılmaq, səcdə etmək, Allaha bir itaətdir.

Gəlin gedək biz Kəbəyə, ki Allahdan əhv diləyək.
Kəbə evi uca məqam, çün Allaha ziyarətdir.

Tanrı bizi xəlq eyləyib,.təbib nədir, loğman nədir.
Dərdimizə çarə varsa, İlahidən şəhadətdir.

Hər kim sevsin əhli beyti, odur mənim göz bəbəyim.
Xəyanəti bağışlamaz, çün Allahdan əmanətdir. (daha&helliip;)

Xəyal kimi başladın,
Arzu kimi böyüdün,
Ümid kimi yaşatdın,
Yaşadarkən öldürdün.
Bəs niyə illər sonra
Məsum bir uşaq təki
Gəlib qapımı döydün?
Dəyişməyəcəyimi düşündün?
Mən heç dəyişmədim ki.
Gözlərim ,əllərim, ürəyim,
Bütün vücudum eyni.
Mən heç dəyişmədim ki.
”Böyüdüm” sadəcə.
Fikrim ,düşüncəm də böyüdü mənlə.
Sənsə dəyişdin ,kiçildin gözümdə.
Adiləşdin yavaş- yavaş.
Yox oldun.
Baxışlarım sənə qaçmır əvvəlkitək.
Səndən qaçır baxışlarım.
Gecikmisən qəlbimə
Bütün yollar bağlanıb.
Mən heç dəyişmədim ki.
Ürəyim də dəyişmədi,
Döyüntüləri artdı sadəcə
Haray çəkdi sızladı,
Yenə adını andı
Fəqət ,indi adın da
Varlığın qədər yaddır
Səsin yetməz səsimə,
Gecikmisən qəlbimə.

AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Bizim bəzəyimiz kədər,
Sonuncu uğur ayrılıq…
Sancısı sevgimiz qədər…
Səssizlik doğur ayrılıq…

Qayıt… Keçək ö küçədən,
Əl-ələ, çiyin-çiyinə…
Qoy qovuşsun o hönkürən,
Baxışlar biri-birinə…

Sənin bəxtinə küsənlər
Ayrılıqdan əlac umar…
Dərdim gözümdə süslənər,
Laylalanar xumar-xumar…

Gözlərimiz hay-harayda,
Ayrılıq dərdin əlacı…
Demədimmi sevgim boyda,
Bitməz, kəsilməz bu sancı!

Tale üzə gülmür ömrün qışında,
Həyat balıq kimi əldən sürüşür.
İnsan şəkilləri qəbir daşında,
Nədənsə həmişə qəribə düşür…

Üstə doğum ili, ölüm ili var,
Bir bəndlik şeir də gor nəğməsidir.
Məni qınamayın, başdaşı sanki,
Ölənin “şəxsiyyət vəsiqəsidir”…

Min illik sualın cavabı varmı?
Ruhum candan çıxdı, ağlım da başdan.
Görəsən bir zərrə savabı varmı,
Ölənin başına bu boyda daşdan?

O kimin yaşıdı, çatsın yaşına,
Yönünün yöndəmi, təhəri yoxdu.
Allahlıq edirsən “sinə daşına”,
Allahın heç səndən xəbəri yoxdu…

… Sanma özüm boyda dağam, qüruram,
Sənin daş qürurun ruhumu əzir.
Vallah, ayaq üstə güclə dururam,
Mənim başdaşılıq halım nə gəzir?…

Mən dənizdə üzən ada,
Ada üzməz – düz – amma da…
Baş açılmaz müəmmada,
Sirdə axtarmayın məni.

Dərdi-səri təb anmışam,
Dərdə tabı – təbanmışam,
Mən xeyirə tapınmışam,
Şərdə axtarmayın məni.

Heç əlliyə yetmişəm ki?! –
Tükənmişəm, bitmişəm ki…
Elə küsüb getmişəm ki,
Bir də axtarmayın məni.

Qan deyiləm, çanağıayam,
Qan deyirəm, qan – ağıyam,
Daha göylər qonağıyam,
Yerdə axtarmayın məni.

Mən haqqa aşiq biriyəm,
Haqqım yox susam, kiriyəm,
Açılmaz tanrı sirriyəm,
Məni özgə kim sevər ki…

Xəzan aldı ilk baharı,
Puç eylədi arzuları,
Saçımdakı dümağ qarı,
Dəni özgə kim sevər ki…

Yelə verdik son gümanı,
Baş çəkir qəlbə damanı.
Ruhlara çökən dumanı,
Çəni özgə kim sevər ki…

Bir «yox» var, bir də «bəli» var,
Çiynimdə bir dost əli var.
Yer üzündə bir dəli var –
Səni özgə kim sevər ki…

Niftəliyev Asif Abdulla oğlu 1991-ci il yanvar ayının 16-da Quba rayonunda anadan olub.1997-ci ildə Quba rayon Ramazan Əliyev adına Barlı kənd orta məktəbinin birinci sinfinə daxil olub.2008-ci ildə həmin orta məktəbi bitirib.2008-2012-ci illərdə Sumqayıt Dövlət Universitetinin Tarix fakültəsində bakalavr dərəcəsi üzrə ali təhsil alıb.
Hələ orta məktəb illərindən poeziyaya maraq göstərir.Dövri mətbuatda ara-sıra şeirləri ilə çıxış edib.Tələbəlik illərində isə şeirləri “Sumqayıt Universiteti” qəzetində dərc olunub.7 oktyabr 2015-ci ildə vəfat edib.

SƏNİ SEVDİYİMƏ UTANIRAM MƏN

Bir vaxt əllərimi tuturdun möhkəm,
Qoymazdın əlimi əlindən çəkəm.
Sən yoxsan yanımda tənhayam, təkəm,
Artıq yoxluğuna inanıram mən,
Səni sevdiyimə utanıram mən.

Bir vaxt başqasını görməzdin ancaq,
İndi gör anzlərindən olmuşam uzaq,
Bir vaxt ürəyimə gəlmişdin qonaq,
Od vutub getmisən hey yanıram mən,
Səni sevdiyimə utanıram mən.

Ürəyinə bir anlıq həkk elə ki, sən,
Səni sevdiyimə olmayaq tən,
Hər zaman qarşımda rəsmini çəkən,
Bu iki gözümü danlayıram mən,
Səni sevdiyimə utanıram mən. (daha&helliip;)

Tahir Lamiyəni kənara itələyir. Lamiyənin kürəyi divara möhkəm dəydiyi üçün ağrıyır, yerə oturur. Tahir əsəblə onun saçlarından tutur.
– Sənə demişdimmi mənə xəyanət eləmə? Harda olsan səni tapacam demişdim, ya yox?
Lamiyə yalvarmağa başladı.
– Yalvarıram incitmə məni. Sən bildiyin kimi deyil vallah
– Elə bildin tapa bilməyəcəm? Hardadır ərin? O əclaf hardadır?
Tahir pilləkanları qalxır , bir-bir otaqlara baxır. Sonra aşağı düşür, Lamiyənin yaxasından tutur ayağa qadırır
– Hardadır o?
– Evdə yoxdu, qurban olum get,sonra danışarıq.
– Sonra?
Tahir lamiyənin üzünə şillə vurdu.
– Ərindən səni boşatdırım, ağlın başına gəlsin. Şəkilləri də göstərəcəm.
– Bəs şəkillərimiz yox idi?
– Ona görə asanlıqla kürəyimdən vurdun? Sənin kimi xəyanətkara bu da azdır. Mənə yalan danışmağına bax. İndi ərin gəlsin, hər şeyi danışacam.
Lamiyə Tahirin qarşısında diz çökdü.
– Yalvarıram yazığın gəlsin mənə. Sabah görüşərik, sənə hər şeyi danışacam. Hər şey bildiyin kimi deyil. Yoldaşımla qohumuq. Məni toydan əvvəl zorlamışdı. Məcbur idim evlənməyə. Düzünü desəydim məni qəbul edəcəkdin?
Tahir Lamiyənin dediklərini dinlədikdən sonra bir müddət sakit dayandı, qəfildən səsli güldü.
– Sən nə artist qadınsan belə? Az, səni zorlamaq olar? Hə?
– Nə istəsən edərəm, bircə yoldaşıma heç nə demə. Yalvarıram. Mənə qarşı zərrəcədə olsa sevgin yoxdur?
Lamiyə hönkürtü ilə ağladı. Tahirin ona yazığı gəldi.
– Yaxşı, sabah tezdən evimə gələcəksən. Mənə yalan danışsan, gəlməsən, səni, məni yaradana and olsun axırına özüm çıxacam. Nə desəm edəcəksən.
– And içirəm, gələcəm.
(daha&helliip;)

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

Bilirsənmi ürəyim,
Nələr çəkir həsrətdən?!
Ay diləyim, gərəyim,
Yadlar nə bilər gendən?
Ürəyini oxudum,
Özümdən ixtiyarsız,
Gözlərinə toxundum,
Gözümdən ixtiyarsız.
…Səni mənə gətirən,
O yollara dil açdım,
Məni sənə yetirən,
Allahıma əl açdım!
Bu dünyanın hər işi,
Gah kədərdi, düyündü.
Ürəyimin telləri,
Eh…Yaman ərköyündü.
İndi gecə yarıdı,
Yəqin ki, yuxudasan,
Bənzəyirsən səmada,
Mürgü vuran aya sən,
…Məni hardan duyasan?!

Yağiş yağir aramsiz ,
İldimda caxir ardiz ,aramsiz ,
Qorxuludu ,mən qorxuram ,
Bu dəhşətli şimşəkdən ,
Taniş qəlir ,nədən belə bu şimşək ?
Sanki qəlbimdəki ,fəryadim ,ahu naləmdi ,
Hec bir xeyri yoxd ,bu fəryadin ,
Bu ahu nalənin ,
Payizdi ,yağişlar ,ildrimlar ,soyuqlar fəslidi ,
Ömrümün payiz fəslidi ,
Qəlbim ,bu fəsilə eynidi …
Ömrümün payiz fəslidi …
Ömrümün payiz fəslidi …

Ömür yolu yoxuşa qul,
Alqışı az, baxışı bol.
Çat verərmiş naxışlı yol,
Gözə soxula-soxula.

Ətəyimdə öz əlimdi,
Ocağımda köz əlimdi…
Hanı dərdsiz gözəl indi,
Dönə şəkərə, noğula?!

Sel gəlib, bulanıb suyum,
Yasıma calanıb toyum.
Göz yaşların necə yuyum?..
Çətin ki bu su durula.

Dərdi yumaz göz yağışı,
Yurdu tutsa qurd qarğışı…
Xeyir-bərəkət yığışıb
Az qalır göyə sovrula.

Qarışır – bu yurd qarışır,
Sürüsünə qurd daraşır.
Candan cana dərd daraşır,
Canda qovrula-qovrula.

Yad əllərdə daş olan-yurd,
Dərdimizdə baş olan-yurd.
Oymaq-oymaq boşalan yurd,
Qan ağlar şəhid oğula.

Dərdimiz dolub ərsəyə,
Kişisən-döz bu qussəyə!
Bölündük neçə hissəyə,
Bezdik soyula-soyula.

Azərbaycan. Quba.
26.08.1998.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

BU GÜN

bu gün bir dilənçi mənə əl açdı,
cibimdə verməyə pulum olmadı,
vicdanım sızladı,qəlbim dil açdı,
dinib, danışmağa halım olmadı.

zurna çalanların dövranı gəlib,
birinə acıdı, birinə xoşdu.
alçaqlıq, yaltaqlıq zamanı gəlib,
alimin, şairin cibləri boşdu.

manıslar alimə, şairə gülür,
haqqın bünövrəsi laxlayıb çoxdan.
oğru doğruları günahkar bilir,
haqqın ala bilmir ac indi toxdan. (daha&helliip;)

üzündəki tüpruyu silib
yoluna davam etməkdə varmış bu həyatda.
qəribəliklərə gülümsəyən varaqlar
ağ qalacaq sətirlər kimi.
bir üzündə sevgi
bir üzündə qəm yırğalanırmış
ürəyin döyüntüsündə.
əzizim məni incidən özüməm özüm
kimsə bunu anlamaz.
baş tacımı günahlarımdan hazırlamışam
sadəliyimdə.
qoy mənə qalan zindanım olsun!
sizin təbəssümünüzdə
günəşin rəngini,
sabahın ürək döyüntülərini görüm.

Bir diləyin içində min arzumdun gözümdə
sabahları danışan xos sözümdün dilimdə
isdəmirdin qəlbinin atəşini əlinlə
qırıb dağıdıb yenə viran qoyma dünyamı
görən hərkəsmi çəkir bu ağrılı sevdanı???…

Daşdır sənin ürəyin, ruhun acdır toparla
sən özünü nə sandın verdiyin bu qərarla
insan bir gün sağalar yaraları zamanla
qırıb dağıdıb yenə viran qoyma dünyamı
görən hərkəsmi çəkir bu ağrılı sevdanı???…

Varlığını uzaqdan seyr edincə düşündüm
nə yaxşı ki getmisən gedişinə sevindim
görən o sözlərinə inananda mən idim……?
qırıb dağıdıb yenə viran qoyma dünyamı
görən hərkəsmi çəkir bu ağrılı sevdanı???…

Fidan nə sən sevmisən nə də ki yanılmısan
bir gerçəyin budurki hərşeyə aldanmısan
indi bir az düşünki bax nələr qazanmısan…
qırıb dağıdıb yenə viran qoyma dünyamı
görən hərkəsmi çəkir bu ağrılı sevdanı???…

Bu gün çoxdan yolunu gözlədiyim, qələminə və qəlbinə dəyər verdiyim çox sadə görünüşlü qavim qardaşım, ” Başkənd Platform” nun Genəl Başkanı Mustafa Kurt bəy və məşhur jurnalist, yazıçı Zülfü Canpolad bəylə görüşümüz baş tutdu. Atalarımızın misallarında hər zaman bir hikmət olduğuna inanıram ” Sadəlik gözəllikdir” misalını da bu dəyərli insana və belə dəyərlərə şamil etdiklərini düşünürəm. Dünyanı gəzib dolanan türk dünyasında sevgi, barış, insanlıq, birlik carçısı olan, Mustafa Kurt bəy, mənim hər kəliməmi diqqət və hörmətlə dinləyib dünyanı mənim baxışımdan səbirlə, təmkinlə seyr etdi. İnsanlıq və humanistliyin ən uca zirvəsini gördüm baxışlarında və sayğılarında. Demək ki, dünyanın hansı bucağında olmağından asılı olmayaraq, ruhuna uyğun bəlkə də bir parçası olan insalarla mütləq görüşəcəksən. Onları zaman-zaman yaxından tanıyıb sevəcəksən. Onda insanlıq əsarət altından xilas olacaq. Onda qəlblər birləşib, könüllər çiçəkləyəcək. Elə eyni gözəlliklərdən bir pay da Zülfü bəyə düşürdü. İki saatlıq görüş müddətində dünyada və dünyamızda baş verən ən dəyərli mövzuları müzakirə etdik. Ruhumuzun barmaqları ilə tarixin ən zərif səhifəsinə imza atdıq. Bəlkə də əsirlərdən bəri ruhumuzun çəkdiyi həsrəti dağıtdıq. İnsanlıq halını yaşamaq və yaşatmaq müdrik insanların payına düşər deyirlər. Biz də müdrikləşdik, sadələşib rəsmiyyətdən qoparaq özümüzü tanıdıq. İnsanlarımızı sevdik.Və insan olduğmuzun fərqinə vararaq, üzərimizə düşən misyamızı yerinə yetirəcəyimizi planlaşdırdıq. Axı insan yer üzünə sadəcə yeyib-içib, yatıb eyni günü təkrarlamaq üçün gəlmədi. Söhbətimizin ən dəyərli yerində bir neçə ay əvvəl işıq üzü görən “Zərrələr” mizi Mustafa bəy, qardaşıma və onun təmsil etdiyi “Başkənd Platform” na hədiyyə etdim. Mustafa bəydə həmin “Platform” un fəaliyyət kitabını hədiyyə etdi. Bax beləcə ruhumuz təzələndi. Qəlbimiz birləşdi. İnşallah ki, yolumuz haçalanmadı. Yolun sonunda bəlkə də, min ümidin çırağı var… Milyonlarla insanların qurtuluşu. Dünyanın xarabalıqlarından keçmək çətin olsa da, abad olan könüllər yolumuzu gözləyir. Xoş gəldiniz qavim qardaşım. Xoş gəldiniz ömrümə. Allahın nuru və salamı olsun üzərinizə.

Sevgi və sayğılarımla Gülnarə İsrafilqızı.

Hər şeyin ilki gözəldir. İnsan arzularla yaşayır. Zaman -zaman bu arzularının həyata keçməsi üçün böyük iradə və əzmlə çalışır. Sonda isə o arzuya çatdıqdan sonra özünü dünyanın ən xoşbəxt insanı hesab edir. Bu gözəl işlərdən biri də DGTYB-nin üzvü, gənc yazar, Bakı Slavyan Universitetinin yaradıcılıq fakultəsinin tələbəsi Gülnarə İsrafilqızının təşkilatçılığı ilə nəşr olunan və 49 şairin yer aldığı “ZƏRRƏLƏR” antologiyası oldu. Antologiya Azərbaycan Dövlət kitabxanalarına, Naxçıvan Yazıçılar Birliyinə hədiyyə edildi. Arzu edərdim ki, bu kitab gələcəkdə həm Azərbaycan ədəbiyyatı, həm də gənc yazarlar üçün bir stimul və ədəbiyyatda qazanacaqları uğurların başlanğıcı olsun. Uğurlar!

İlkin ABBAS,
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının elektron orqanları
Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının
Yönətim Kurulunun Fəxri üzvü və əməkdaşı

ONUN QÜDRƏTİDİR

Zərif tut yarpağın atlas eyləyən,
Onun qüdrətidir, onun qüdrəti.
Dəryada balığa üzmək öyrədən,
Onun qüdrətidir, onun qüdrəti.

Susuz çöl, çəmənə yağmur göndərən,
Ay, günəş yoluyla işıq göndərən,
Kiçik bir toxumu çinar eyləyən,
Onun qüdrətidir, onun qüdrəti.

Meyvəyə dad verən, ətirlər verən,
Nazik bir budaqda üzüm, nar verən,
Sonsuz nemət verən, bərəkət verən,
Onun qüdrətidir, onun qüdrəti.

Alimlər heyrandır onun elminə,
Bağbanlar məftundur onun sehrinə,
Düşünməyi verən insan beyninə,
Onun qüdrətidir, onun qüdrəti. (daha&helliip;)

Həyatda görüblər çətinlikləri,
Elmdə üzüblər dərinlikləri,
Çatdırıblar bizə hər bilikləri,
Sənəti əzizdir hər bir müəllimə.

Qarlı qış günündə, yağış yağanda,
Məktəbə tələsib yorğun vaxtında,
Yolların ağrısı dabanlarında,
Bu yollar əzizdir hər bir müəllimə.

Hər şagird uğuru onun sevinci,
Əlləri qızıldır, gözləri inci,
Şərəf lövhəsində adı birinci,
Şagirdi əzizdir hər bir müəllimə.

Onlardır həqiqət, bilik mənbəyi,
Vətəni, torpagi,yurdu sevməyi,
Onlardan öyrəndik vətən sevməyi,
Öz xalqı əzizdir hər bir müəllimə.

Aytən, təbrik edir sizi ürəkdən,
Xoş günlər dilədim sizə ürəkdən,
Müqəddəs bu günü yazdım ürəkdən,
Bu gün çox əzizdir hər bir müəllimə.

AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Hər səs gələn tərəfin
Yolçusu sevilməz ki…
Payız boyda qəhərin
Sarısı silinməz ki…

Saçlarını yolmağa
Başlayıbdı ağaclar…
Bu mövsüm Xan bağında
Oturmağa ürək var?

Yaxşı ki, yolun düşmür
Bu aralar Gəncəyə…
Baxışımdan üşüyüb
Küsərsən gəlməyinə…

Gərək mən də tez qaçım…
Bakı, Qazax… ya səbr!
Durum qapını açım:
-bu sənsən, oktyabr?

Kərim axşam oğlunun evinə gəldi. Həqiqətləri oğlundan gizlətdiyi üçün peşman olmuşdu. Əgər Fidanın vəziyyətini bilsəydi, imkan verməzdi oğlu Lamiyə ilə evlənsin. Lamiyə qaynatasını yaxşı qarşıladı, görüşdülər. Səfər qonaq otağında kitab oxuyurdu. Atasının onu soruşduğunu eşidəndə qapının ağzına gəldi.
Səfər – Axşamın xeyir.
Kərim – Axşamın xeyir. Səninlə söhbətim var.

Kərim gəlininə baxdı, sözünə davam elədi.
– Tək olsaq yaxşı olar.

Lamiyə pərtliyini bildirməmək üçün gülümsədi:
– Mən sizə çay süzüm.
Kərim etiraz elədi.
– Lazım deyil. Çox qalmayacam onsuzda. Oğlumla söhbət edib gedəcəm.

Lamiyə bilirdi ki, Səfərlə evləndiyi üçün qaynatasının gözündən düşüb. Onunla əvvəlki kimi görüşmür, soyuqdur.
Lamiyə – Yaxşı, mən otağıma gedirəm. Gecəniz xeyrə.
Səfər – Gecən xeyrə.
Lamiyə ikinci mərtəbəyə qalxdı. Kərim oğluyla qonaq otağına keçdi.
Səfər – Lamiyəyə qarşı soyuqluğunu bir kənara qoy, ata.
Kərim – Səndən istifadə etdiyi üçün onu heç vaxt bağışlamayacam. Nə isə… Mövzumuz Lamiyə deyil. Fidan haqqında danışmağa gəlmişəm.
– Ata, Fidan nə etdisə özünə etdi.Ağlı olsaydı, bugün arvadım olardı.
– Sən də vaxtında qıza toxunmasaydın, bugün başqasının ailəsi olardı.

Səfər atasının dediklərinə mat-məətəl qalmışdı.
– Sən bunu hardan bilirsən? Ümumiyyətlə bu nə söhbətdi edirsən? Aramızdakı pərdəni götürmək istəmirəm. Fidan keçmişdə qaldı. İndi mənim pis-yaxşı ailəm var.
– Fidan heç vaxt sənə xəyanət etməyib. Hal-hazırda Təhminə ilə birlikdə yaşayır. Fidanı aldadıb o evə aparıblar, şəkilini də çəkiblər.
– Nədi? Deyirsən indi o şəkil məcbur çəkilib? Fidan o şəkildə gülümsəmişdi.
– Otur, sənə hər şeyi danışacam. Coşmağın mənası yoxdur.

Səfərlə atası üz-üzə stol arxasında oturdular. Kərim dərindən nəfəs alıb təmkinlə oğluna hər şeyi izah etməyə başladı.
(daha&helliip;)

Zalım,hərdən mənə
nəsə yaz,göndər.
ya bircə söz,
ya ondan az göndər.

Əllərinin ətri qalan
bir ağ varaq da bəsimdi.
Göndər,küləklər gətirən
bircə soraq da bəsimdi.

Gülüşünü qoy bir zərfə,
nolar lap eləcə göndər.
Uşaqlar yüyürsün bizə,
“məktubun gəldi”-desinlər…

Səndən gələn bir ismarıc
döysün qapımı bir sabah.
Elə eylə aradabir
qoy gözəl olsun darıxmaq.

QƏRİBSAMİŞƏM-1972

Bu axşam nədənsə yaman kövrəyəm
Közərib od alır fikrim, xəyalım.
Bu axşam həsrətlə vuran ürəyəm.
Dağılıb, pərişan olubdur halım,
Sənsən, doğma yurdum, könlümə düşən,
Bu gün səndən ötrü qəribsəmişəm.

Hanı bir mahnının tilsimiylə mən,
Bir yaşıl çəməndə yatıb qaldığım?
Qaçan cüyürlərin çəhrimiylə mən,
Yorub yollarını əldən saldığım,
Ay damğacı düzüm, ay yanıq meşəm,
Bu gün səndən ötrü qəribsəmişəm.

Hanı dalğa-dalğa coşub-kükrəyən
Sevgi fərəhimin uçan gülüşü?
Zalım qardaşından qorxub titrəyən
Bir qız dodağının qaçan gülüşü?
Görüşə gecikən, gözü-bənövşəm,
Bu gün səndən ötrü qəribsəmişəm. (daha&helliip;)

AYB, DGTYB və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Göydə ulduz əlçim-əlçim,
Gözlərimə baxar, gedər…
Bu həsrətə dözəcək kim,
Həsrət məni yaxar, gedər…

Göydə ulduz qatar-qatar,
Sərnişini xəyalındı,
Bəxtim elə yatar, yatar,
Röyası da hicranındı…

Göydə ulduz birər-birər,
Hərəsi bir güvən, ümid…
Məni məndən alar gedər,
Vüsaldan üzülən ümid…

Göydə ulduz düzüm-düzüm,
Unutdurar məni mənə…
Daha yoxdur sənə sözüm,
Qaytar ver özünü mənə…

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

ŞƏHİDLƏR XİYABANI

Şəhidlər Xiyabanı,
Mənim Məkkəm, Mədinəm!!
Doğma övladlarındı,
Körpə qanadlarındı,
Sənin qoynunda yatan…
Onlar olub nahaqqın başına
Kəmənd atan!
Onlar olub düşmənə,
Şeytan bilib daş atan!!
Onları tanımayan,
İnsanlıqdan kənardı,
Məzarları başında,
Vətən sevgisi vardır!
Onları tanımayan ,
Bizləri nə anlayar?!.
Nadanların işidi,
Dünyanı qandallayar!!
…Şəhidlər Xiyabanı,
Mənim Məkkəm, Mədinəm!!
Onlar olub nahaqqın başına
Kəmənd atan!
Onlar olub düşmənə,
Şeytan bilib daş atan!!
Doğma balalarındı,
Sənin qol-qanadındı,
Vətən, qoynunda yatan!!

ATALAR

Ata evimin varı, könlümün pənahıdır,
Tanrının bəxş etdiyi ocağımın şahıdır.
Odur bu ürəyimdə, parlayan, yanan günəş,
Odur tənha qəlbimə yaşamaq üçün atəş.
Odur halal süfrəmin suyu, çörəyi, duzu,
Odur min zəhmət ilə boya çatdıran bizi!
Ta körpə vaxtlarımdan duaların sevmişəm,
Bəlkə də duasıdır, mən kitaba dönmüşəm!!
Ahıl yaşlı atalar, gözünüz nurla dolsun,
Zəhmətiniz gül açsın, Tanrı sizə yar olsun!!

ATAM

Zəmanə nə çətin, nə ağır gəlib,
Kələksiz bir nəfər tapılmır, atam.
İllərdən illərə dərd ağır gəlib,
Sinədən sökülüb atılmır, atam.

Dəlallar çoxalıb, dünya dağılır,
Qocalmış analar evdən atılır,
Körpələr atılır , körpə satılır,
Kor olub vicdanlar sızlamır, atam.

Bu gündən sabaha ümid qalmayıb,
Əvvəlki sədaqət , hörmət qalmayıb,
Cox əfsus, rəhmli insan qalmayıb!
Zamanla yaramız sağalmır, atam.

Səmum küləkləri əsir durmadan,
Cəlladlar boyunlar kəsir durmadan,
Hər yanda şər toxum əkir durmadan,
Rüşvətsiz bir işə baxılmır, atam.

İsmətli insanı şərə salırlar,
Qeyrətli olanı tora salırlar,
Silahın gücüylə torpaq alırlar,
Haqlılar haqqına çatammır, atam.

Yorulub Aytənin, yorulub yaman,
Bu dünya yalanmış, kökündən yalan,
Bir günün içində qocalır insan,
Dərd var ki qələmlə yazılmır, atam.
Yazı var heç çürə pozulmur, atam.

SEVMƏ EY KÖNÜL

Gör kimin dərdiylə yandın-yaxıldın,
Səni sevməyəni sevmə ey könül.
Pərvanə misali odlara yandın,
Səni sevməyəni sevmə ey könül.

Axdı gözlərindən ruhun çeşməsi,
Fələkdən qəm aldı həsrət nəğməsi,
Bu dərdin dedilər yoxdur çarəsi,
Səni sevməyəni sevmə ey könül.

Sevgi ucuz deyil, satma bilməzə,
Tökmə göz yaşını dəyər-dəyməzə,
Qara sevda səni gətirər dizə,
Səni sevməyəni sevmə ey könül.

Yolub saçlarını, dizinə döymə,
Bir bağlı qapını boş yerə döymə,
Dəyməz onun üçün bu qədər ölmə,
Səni sevməyəni sevmə ey könül.

Yığma kürəyinə hicran qəlpəsi,
Özgə birisidir onun qibləsi,
Çürüdər qəlbini həsrət naləsi,
Səni sevməyəni sevmə ey könül.

Ay kimi bölünüb, ay kimi tənsən,
Şam kimi əriyib, dən-dən itərsən,
Aytən, bu dünyadan təmiz bezərsən,
Səni sevməyəni sevmə ey könül.
Səni sevməyəni sevmə ey könül.

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının
“Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü

Tülküyə qardaş dedik.
Lələlər atdı bizi.
Quyruğundan yük asıb.
Şələlər atdı bizi.

Yoxdur evi,eşiyi.
Çaqqal çəkir keşiyi.
Kor qoyublar beşiyi.
Belələr atdı bizi.

Zeynəb, çoxdur yalanlar.
Kef eləyir ilanlar.
Ağa olub nadanlar.
Külələr atdı bizi.

Hikməti sözündə axtar(kitab)

Təcnis

Yığılın başıma, yığılın, dostlar ,
Sizə söhbət açım bir şux gözəldən.
Vəsfini çəkməyə qələm acizdi.
Əl gözdən gözəldi, həm də, göz əldən.

Onsuz qaranlıqdır mənə hər yarın,
Yanlışsa sözlərim, sinəmi yarın.
Həsrətini çəkmək ilə o yarın,
Düşübdü saçıma necə gözəl dən.

Həm yaşıl yaraşır, həm də, ağ- yara,
Qaranlıq zülməti gərək ağ yara.
İşdi, birdən qismət olar əğyara, (daha&helliip;)

Təcnis

Qəm içində qorxu düşüb canama,
Yarım məni qəm qoynana ay ata.
Diləsəmdə imdad uca göylərdən,
Səsim çatmaz ulduza ta, aya ta.

Nanəciblər gülü bağdan dərdimi?,
Sirdaşım yox açam deyəm dərdimi.
Qara bəxdim bağlı qalan “dərdimi”?,
Qorxum budur yatan bəxdim a yata.

Mən Nailəm, dəli könlüm nəsazdı.
Sinəmdəki kökdən düşən nə sazdı?.
Sevən könlüm nə xəsdədi, nə sazdı,
Rəbbim yetiş yatan bəxdi ayat a. (daha&helliip;)

Yaşaram

Gün-gün qoydu,yaş üstünə yaş adım,
Ötüb keçdi tutmadı bu yaş aram.
Dünənimi bu gün üçün yaşadım,
Bu günümü sabah üçün yaşaram.

Öz səhvini gözlərində böyüd, ər,
Düzlərini nöqsan-nöqsan böyü, dər.
Hər insanda həyat dünya böyüdər,
Mən özüm də ya kürəyəm,ya şaram.

Ol dəryada qəvvas, Coşqun,inciyə.
Ləl-ləl bəzə ömrü qoyma, inciyə.
Məğlub olsan,dönəcəksən inciyə,
Qalib ol ki,deməsinlər,yaşa ram.\ (daha&helliip;)

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Şərqi Slavyan Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i, istedadlı qələm sahibi, bəstəkar-jurnalist Elmir Mədətoğlu “Dövri mətbuatda cəsarətli qələm sahibi olduğuna görə” “Qafqaz-Media” İctimai Birliyinin təsis etdiyi “Cəsarətli qələm” mükafatına layiq görülüb.
Qeyd edək ki, bundan öncə şeirləri “Zərrələr” antologiyasında dərc olunmaqla, ilk dəfə olaraq, respublika səviyyəsində ictimaiyyət nümayəndələrinin nəzərinə çatdırılıb.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

17 Sentyabr 2015-ci il tarixində Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, istedadlı qələm sahibi, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Yönətim Kurulunun Fəxri üzvü və əməkdaşı, şairə Xuraman Camal qızı Abbasovaya Azərbaycan Respublikası Kütləvi İnformasiya Vasitələri İşçiləri Həmkarlar İttifaqı Rəyasət Heyətinin qərarı ilə “Qızıl qələm” media mükafatı təqdim olunub.
Qeyd edək ki, bundan öncə şeirləri Çağdaş Azərbaycan ədəbi mühitində fəaliyyət göstərən müxtəlif mədəniyyət və ədəbiyyat yönümlü portallarda dərc olunaraq, ictimaiyyət nümayəndələrinin nəzərinə çatdırılıb.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

23 Sentyabr 2015-ci il tarixində Çağdaş Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Məsul katibi, Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, “Qızıl qələm” media mükafatı laureatı, şairə-publisist Mayisə Əsədullaqızı Respublika əlil və şəhid ailələrinin “Vətənpərvərlik” cəmiyyətinin Ulu öndərimiz Heydər Əliyev və Azərbaycan Respublikasının Prezidneti İlham Əliyevin adına təsis etdiyi “Vətənpərvərlik hisslərinin aşılanmasında və Milli dəyərlərimizin qorunmasında əvəzsiz xidmətlərə görə “Təşəkkürnamə” ilə təltif olunub.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Mən nə yaza bilirəm ,nədə danişa ,
Qəlbimdə bir daşa dönmüsən ,
Ey qeddar insan ..
Özündə daşsan ,
Bu qədər ,qeddarsan ,bu qeder qəddar ,
Qəlbimdə bir daşa dönmüş ,qubarsan ,
Nə etdim unuba bilmədim səni ,
Dəyərmi bu qədər sevqiye du daş ?
Qəlbimi ,qanimi ,dondirdun , getdin ,
Dəyərmi İlahi ?
Yetmədimi ,daha ?
Unudmaq buqeder cetnmiş demək ?
Nə cətin ,nə əzba ,nə zülüm imiş ,
Bu boyada sevqiyə laqid olmayan ,
Bəs niyə bu qeder sevilir Allah ?
Özü daş ,qəlbi daş ,insafsiz biri ..
Bu qeder sevgiyə laiqmi görən ?
Untmaq bu qədər ezabmiş demək ..
Sevəni sevəsən dünyada qerek ..!
Sevməyən daşları unudmaq qərək !
Nə qeder cetin olsada belə,
Qelbi daş insani sevməmk gerek ….
Sevgiyə ,inama ,laiq olmayan ,
Qəlbin donduran ,qeddar birini
Cox cetin olsada , unutmaq qerək !
Unutmaq qerək !……..

27.09.2015.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü,
“İctimaiyyət və təhsil” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru

Neçə ürəkləri varaqlamışam,
Neçə çəmənləri oraqlamışam.
Neçə sevənləri soraqlamışam.
Heç demə naşıyam, ruhum bir incim,
Dünya sevncimdən olub bir əlçim.
Mən sevən biriyəm, sözə bağlıyam,
Cüt qoşa qanada, gözə bağlıyam,
Kədəri, qüssəni atmağa nə var,
Ürəyi sevgiylə vuran insanın,
Ruhuna bulaqtək axmağa nə var?!
Qəlbini bir sözlə almağa nə var?!
Yurdumun bu ilıq, od nəfəsindən,
Mən ilham alaraq cilalanmışam,
Qəlbi bədxahların daş qəfəsindən,
Kədərdən ələmdən uzaqlaşmışam.
Çəməndə çiçəklə, aranda güllə,
Meşədə kəkliklə, bağda bülbüllə,
Dərələr keçmişəm, dağlar aşmışam,
Qayada bulaqla dodaqlaşmışam.
Uzaq səfərlərdə yaraqlaşmışam.
Bu həyat yolunda bulaqlaşmışam.
Kədəri, qüssəni atmağa nə var,
Ürəyi sevgiylə vuran insanın,
Ruhuna bulaqtək axmağa nə var?!
Qəlbini bir sözlə almağa nə var?!

UNUDA BİLSƏN

Bir sevgi əkmişdik,ümid bağında,
Saralıb məhv oldu gözəl cağında,
Bitdi ömrü baharın da, yazın da,
Unut məni, əğər unuda bilsən.

Talan olub,məhv oldusa bu sevgi,
Zəhər olub, içildisə bu sevği,
Ömrümüzə qonaqmışsa bu sevği,
Unut məni, əğər unuda bilsən.
Həyatın oyunu sərtdi, bilirsən,

Artıq yolun sonu,sən də bilirsən.
Unudulmaq yaman dərddi,bilirsən,
Unut məni, əğər unuda bilsən.
Artıq unut məni, unuda bilsən…
(daha&helliip;)

Kərim indi elə bir vəziyyətə düşmüşdü ki, bilmirdi oğluna nə desin. Cəmilə mətbəxdə Kərimə Aynurla birlikdə gördüklərini ərinə danışanda Kərim utandığından Aynurun qarşısına çıxa bilmirdi.
– Səfərin boyunu yerə soxum. Axı, o qızı sevmirdi, nə məcbur idi?
Cəmilə Kərimi sakitləşdirməyə çalışırdı.
– Niyə yalan deyim,mən də gözləmirdim. Səfər içkili olub, qızı zorlamayıb. Qızın da canında az olmayıbda. Düzdür, Lamiyəni Səfərə yaraşdırırdım, amma belə gözləmirdim. Çoxbilmiş qız imiş.
– Fikrin nədir?
– Necə yəni nədir? Oğlunu evləndir. Birinci qızın toyunu eləmək lazımdır.
Kərim əsəbləşdi, Cəmilənin üstünə acıqlandı.
– Bir dəqiqə, nə olub? Bu nə qaçaqaşdır? Hələ qızını kim istəyir bilmirik. Oğlanla maraqlanmalıyam. Bəlkə narkomanın biridir.
– Aybəniz deyir ki, ata-anası rayonda qalır.
Kərim hər şeyi başa düşür.
– Aydındır, oğlan ya tələbədir, ya da fəhlə işləyən biridir. İndidən deyim ki, fəhləyə qız vermərəm.
– Ali təhsilli oğlandır. Kirayə qalır Bakıda.
– İxtisası nədir?
– Axırıncı kursda oxuyur. İmkan yaradılsa yaxşı mühəndis ola bilər.
– Aybənizin də könlü varsa, razıyam. Gəlsinlər. Bircə qızımı xoşbəxt eləsin, nə lazımdırsa kömək edərəm. İndi getməliyəm, işim var.
– Hara gedirsən gecə vaxtı?
– İşim var. Əvvəlcə Səfərlə danışmalıyam.

Kərim oğlunun otağının qapısını döyüb içəri keçdi. Səfər başını salmışdı aşağı, hərəkətindən utanırdı.
– Qarşında xəcalət çəkirəm ata. Vicdanıma and olsun…
– And içmə, inanıram sənə. İndi necə edək?
– Məcburam ata, evlənməyə məcburam.
– Bəs Fidan?
(daha&helliip;)

QUZEY BƏNÖVŞƏSİ

Bənövşə gözləri gülür baharın,
Götürüb aləmi quşların səsi.
Tumurcuq-tumurcuq çıxır canından,-
Çılpaq ağacların soyuqdəyməsi.

Gecənin yuxusu ərşə çəkilib,
Bənövşə ətrinə elçi düşüb dan.
Gözümdə qışlanan həsrət çiçəyim,-
Səni də tanıdım ayrılığından.

Quzey bənövşəsi bir az gec solur,
Sevən ürəkləri sərinlətməyə.
Dağların döşünə yatıb ki ahım,-
Üzünə bənövşə nəfəsi dəyə. (daha&helliip;)

Yaddaşımızı təzələmək
udduğumuz nəfəs boydadı
qısa və uzun.
uzandıqca
özümüzü daha çox qətlə yetiririk.
özümüzü dərk etməyə
gücümüz çatmır.
əvvəl öyrəndiklərimiz
sonra əzbərlədiklərimiz
kəsir ömrümüzü addım-addım.
nə adəmi düşünə bilirik
nə xatəmi.
“İzimlər” -i yaşayırıq.
“bizimlər”-i yaşayırıq.
özümüzü yaşasaq,
görəsən adı nə olacaq?!

Cismi yoxdan var edib,varlığa döndərdi o var,
Bu kasıb cismimizə ruhu verdi sanki o,var.

Məni dərk eyləməyən dərkidir, məni mənimin,
Bu məni məndə tapar,məndə də idrakım ovar.

Ey naşı ovçu dayan, dəyməsə bu ox hədəfə,
Ovçuluqdan utanar,eyləyər ovdan bu ov ar.

Zərrə dərk et ki,bunu zərrədə küllər bölünür,
Bax o tam küllə bölünməz,et abır ardan ov, ar.

Coşqun, eşq qibləsidir,qəlbinə həkk olmuş o ad,
O adı ki o adın tərkibi kök,bircə o, var.

GERÇƏK NAĞILIM

Sən mənim taleyim, alın yazımsan,
Sən mənim həsrətim, çoxum-azımsan.
Sən mənim qəlbimdə sözüm, sazımsan,
Sən sonu butməyən gerçək nağılım.

Bir payız günündə gələn yayımsan,
Ömrümə şərikim, günüm-ayımsan.
Tanrının verdiyi şirin payımsan,
Sən sonu bitməyən gerçək nağılım.

Damaqda dadımsan, ağızda dilim,
Ziyarət etdiyim ocağım, pirim.
Təsəllim səndədir, sənsən and yerim,
Sən sonu bitməyən gerçək nağılım. (daha&helliip;)

Yenə qızlar arasına pıç-pıç düşdü.”Dəli gəldi”- deyə Sənanı göstərib öz aralarında qeybət etməyə başladılar. Universitetdə çoxları onu sevmirdi. Hətta fakültə dekanı da tez-tez onu səbəbsiz yerə acılayırdı. Bəlkə də bu onun azərbaycanlı olmasından irəli gəlirdi. Ukraynada qohumlarının evində qalırdı. Heç kimlə ünsiyyət saxlamırdı. Rus və ingilis dillərini mükəmməl bilirdi. Gözəl rəsmlər çəkirdi. Arada tələbələrin əl işlərinin sərgisi olanda onun da rəsmləri nümayiş olunurdu. Rəsmlərində qəddarlıqla qətlə yetirilmiş uşaq şəkilləri geniş yer tuturdu. Sənanın böyük peşəkarlıqla insan ölümünü belə təsvir etməsi tələbələrin ürəyində qorxu yaradırdı. Axırıncı dəfə dekan onu tənqid etmiş, başqa mövzularda rəsm çəkməyi tövsiyyə etmişdi.
Ertəsi gün rəsm sərgisi olacaqdı. Sərgi üçün yarımçıq qalmış iki əsərini tamamlamalı idi. O, həm də sərgidə çıxış etməli idi. Dərslər qurtardıqdan sonra tələbələr şəhəri gəzməyə getsələr də, o tez evə qayıtdı. Günorta yeməyini yedikdən sonra öz otağına çəkildi. Rəsm fırçasını əlinə aldı. Özünü o sehrli aləmin ağuşuna atdı. Saniyələrin, dəqiqələrin necə keçdiyini bilmədi. Əvvəlcə barmaqları vəhşicəsinə çıxarılmış körpə qızcığacın vahimə dolu sifətini, əzablarını, yaşamaq üçün yazıq-yazıq baxıb imdad istəyən gözlərini çəkdi. Əsərin birini yekunlaşdırıb yarımçıq qalmış o birisinə keçdi. Gecə yarısına kimi yorulmadan işlədi. Qışın soyuğunda yarıya kimi soyundurulmuş və qarnına kimi papiros kötükləriylə damğalanmış 5 yaşlı qızın iztirablarını əks elədi. Fırçası kimi özünün də gözlərindən damla-damla yaş axdı. Nəhayət sərgidə göstərmək istədiyi 2 əsəri yaratdı və bir gecənin içində tamamladı. Otağından çıxanda yorğunluğdan başı gicəlləndi. Gecə yenə də anası onun yuxusuna girdi. Ağlayırdı. Al –qanların içində kömək istəyirdi. Sənan qan-tər içində yuxudan oyanıb divar saatına nəzər saldı. Saat altı idi. Sənan gördüyü yuxunun təsirindən ayrıla bilmirdi. Bir anlıq o gecəni xatırladı. Həyatını alt-üst edib, onu tənhalığa məhkum edən qətlyamı unuda bilmirdi. Hər şey gözlərinin qarşısında baş vermişdi. Sənan özünü ələ alıb yerindən qalxdı. Səhər yeməyini yedikdən sonra əl işlərini götürüb sərgiyə getdi və nümayiş üçün təqdim etdi. Bir müddət keçdikdən sonra jurnalistlər və əcnəbi vətəndaşlar da buraya axın etməyə başladılar. Sərgidə ilk olaraq universitetin dekanı çıxış etdi və o tələbələrin nəaliyyətlərindən söz açdı. Sərgidə ən çox bəyənilən əsər Sənanınkı olmuşdu. Çoxları əsərin müəllifinin kim olduğunu öyrənməyə çalışırdı. İnsan ölümünü əks etdirən azərbaycanlı tələbənin əsərləri onlarda böyük təəccüb yaradırdı. Sənan çıxış etmək istəmirdi. Amma arxada dayanan erməni tələbənin “azərbaycanlılar öldürməyi çox sevirlər, ona görə də əsərlərində də yaxşı tərənnüm edirlər”- deməsi onu qəzəbləndirdi. O, özünü ələ almağa çalışdı. Qonaqları salamladıqdan sonra neçə yaşından rəsm çəkməsindən danışdı. Və nəhayət əsas məqsədinə gəlib çatdı və rus dilində təkcə özünün deyil, böyük bir millətin sözünü başqa xalqların nümayəndələrinə çatdırdı.”Mənim rəsmlərim hansısa rəssamın beyninin aylarca düşünüb fırçalarla ağ kağızlara köçürdüyü fantaziyası deyil, öz gözləriylə vəhşiliklər görən, qan tökməkdən gözləri doymayan ermənilərin 5 yaşlı körpə bacısının dırnağlarının çıxarılmasının, anasının süngüləndiynin şahidi olan bir insanın üsyan dolu həyat hekayəsidir. Mən Xocalı varisi, həm də Xocalı şahidiyəm. Fəxr edirəm ki, burada erməni cəlladlarının xalqımın başına gətirdiyi soyqırım gününü bütün insanlara çatdırıram. Bu bizim haqq səsimizdir. Əminəm ki, düşməndən qisasımızı alacağıq. Torpağlarımızı geri qaytaracağıq. Vətəndən pay olmaz”. Sənanın çıxışı alqışlarla qarşılandı. Onun çiyinlərindən ağır yük götürülmüşdü. Xalqının haqq səsini əcnəbi insanlara çatdırdığı üçün çox sevinirdi.

23.09.2015

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin Sumqayıt şəhər təşkilatının electron orqanları Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının “Cənubi Qafqaz Xalqları üzrə xüsusi müxbir”i, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, nəğməkar-şairə Zeynəb Dərbəndli “Dövri mıtbuatda Cəsarətli Qələm sahibi olduğuna görə” “Qafqaz-Media” İctimai Birliyinin təsis etdiyi “Cəsarətli qələm” diplomu ilə təltif olunub.

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

Rafiq Kərimin tapşırığı ilə etibar etdiyi iki oğlanla Mahmudun evinə gəldilər. Rafiq qapını döyəndə qapını cavan bir qız açdı.
Rafiq – Salam xanım. Mahmud evdədir?
– Yoox. Kim idi soruşan?
Rafiq qızdan icazə istəmədən içəri girdi. İki oğlan da içəri keçdilər. İçəri keçən axırıncı oğlan qapını örtdü. Digər otaqdan sarışın, dolu qadın çıxdı.
– Siz kimsiz? Nə lazımdı sizə?
Rafiq – Səsini kəs, otur bir yerdə.
Qadın Rafiqin üstünə gələndə digər oğlan onun qolundan tutub qonaq otağına gətirdi, divana itələdi və dedi.
– Mane olsan Mahmud gələnəcən pis günə düşəcəksən
Qapını açan qız qorxusundan səsini çıxatmadı, sakitcə sarışın qadının yanında oturdu. Rafiqnən birlikdə gələn digər oğlan otaqları gəzirdi. Otaqların birində şkafların siyirmələrini açıb, yoxlayırdı. Axırıncı siyirməni açanda bir-neçə qadın vəsiqələri tapdı. Vəsiqələri otaqdan çıxıb Rafiqə verdi. Rafiq vəsiqələrə bir-bir baxanda Fidana məxsus olan vəsiqəni götürdü.
– Belə də bilirdim.
Rafiq üzünü qadınlara tutdu.
– Hara gedib Mahmud.
Sarışın qadın gözlərini süzdü.
– Mən nə bilim hara gedib? (daha&helliip;)

Bir dəli oğlanam dünya gözümdə
Beş qəpik dəyəri verməyir inan.
Məni fikirləşən dərdimi çəkən
Get öncə özünün dərdlərinə yan.

Bax dünya kürkünə bürünmüsən sən
Bu kürkü soyunsan sanki ölərsən.
Amma bilginən ki, mütləqdir bir gün
Kürkünə arxasınca baxıb gülərsən.

Bu gülüş içinin ağrısı olar
Həqiqət mülkünün oğrusu olar.
Sənin heç bir zaman düşünmədiyin
Yalançı dünyanın doğrusu olar.

Bax… nə qədər ki gec deyil oyan
Haqqa doğru yolun üstündə dayan.
Əgər sarparsansa bu yoldan kənar
O zaman haqqındır, cəhənnəmdə yan.

Sakit, sükut dolu dəniz. Sahili belə məni görərkən qəribə təlatümə gəlir. Sanki düşmənini görürmüş kimi dalğalarıyla məni sahildən qovmağa çalışır, hiddətindən alışır. Dalğalar sahilə elə bir hirslə çırpılırlar ki, hər dəfə ayağımı bir addım arxaya atıram. Gerilədikcə sahildən çox uzaqlaşdığımın fərqinə varıram. Uzaqdan dəniz yaxındakından daha fərqli görünürdü. Dalğaların sahilə hücumu sanki xüsusi rəqsdi. Eyni çılğınlıqla edilən rəqs. Rəqsin zərbəsindən su torpaqla qarışır. Bulanlıq, çirkli dalğalar sanki çirkabıyla mənə olan nifrətini bildirirdi. O dalğaların içində bir sənsizlik vardı. Üstümə gələrək məni boğardı. Geri çəkilməsəm, məni öz qoynunda boğa biləcək qədər qəzəbli dəniz. Ya bu dəniz yox, sənsizlikdi məni boğan?
Qağayıların qığıltısı gəldikcə dalğalar kiçilməyə başlayır. Dalğalarıyla məni boğmağa çalışan dəniz qəflətən sakitləşir. Bir an içində çılğını ram edən qağayılar. Ya bu qığıltılar sənə həzin layla kimi gəldi? Beşiyinə uzanan körpə sənsizlik.

DEMƏ HEÇ NƏ!

Olub keçənlər gerçəkdi,
Hər xatirəm bir çıçək.
Eşqimdən qəlbin nə çəkdi,
Sözünmü var deyəcək?
Demə heç nə,heç nə demə .
Demə solğun bənizindən,
Demə ağlayan gözündən.
Yarımçıq qalmış sözündən,
Bir hərf belə söyləmə,
Demə heç nə, heç nə demə.
Onsuz olanlar olmuşdur
Sevda yükü çəkilməz.
Yazın payız tək solmuşdur,
İndi çiçək əkilməz
Demə heç nə, heç nə demə.
Oxudum qəmli gözündən,
Qəlbindən keçənləri.
Seçirəm artıq sözündən,
Bir vaxt sən seçənləri,
Özünü gəzən özündən
Demə mənə nələr çəkdin
Demə heç nə ,heç nə demə!
Demə heç nə! (daha&helliip;)

DAŞ «GÖZƏLLƏMƏ»Sİ

Ürəksizə «daşsan» deyib daşın ürəyinə dəymə,
Daş var ki, əsrlər döyüb, başını o daşa döymə.
Daşa versən əməyini heç vaxt səni xar eləməz,
Söz var desən daş əriyər, qəlb var ona kar eləməz.

Adamın unutduğunu daşın yaddaşı unutmur,
Kimsə haqsız daşa tutur, haqsız atılan daş tutmur.
Axar suya yuxu danış, sirrini qara daşa de,
Daş – son mənzildəki dostun, məzarının qardaşıdı.

Bağlı-bağlı qapıları döydüyümüz daşlar açdı,
Daşlar tikdi evimizi, yolumuzdan daşlar qaçdı.
Dostun, yadın səbri çatmır, dərdimizi daş dinləyir,
Bu dünyanın gərdişinə daş ağlayır, daş inləyir. (daha&helliip;)

XX əsr Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndəsi, o taylı, bu taylı şair Ustad Məhəmmədhüseyn Şəhriyara sevgi və sayqılarla!

Tabloda rəqəmlər dəyişir, Ustad!

Halım da dəyişir qoca dünyaya,
Baxdıqca hər dəfə öz pəncərəmdən.
Müəllif

Əzəldən dünyayla sözüm çəp gəldi,
Gəl mənim halımı sorma, ay Ustad!
Bu dünya onsuz da düzələn deyil,
Çox da öz-özünü yorma, ay Ustad!

Hər dəfə yurduma qış gələn günü,
Mən ki öz sözümlə Səni anmışam.
Rəsmini tabloda gördüyüm gündən,
Eşqinlə, ey Ustad, alovlanmışam.

Şimalın Cənubla görüş anı tək,
Gözümün yaşını töküb ağladım.
İnandım bir zaman görüşəcəyik,
Yenə Haqq Allaha ümid bağladım.

Şükürlər olsun ki, Uca Allaha,
Ümidim yenə puç olmadı heç.
Ustadsan, şagirdəm həyatım boyu,
Bir suçum var isə gəl suçumdan keç.

Vahid Azərbaycan övladlarıyıq,
Səngərdə əsgərlər döyüşür, Ustad!
Yeni il gəldikdəkcə hər dəfə, düzü,
Tabloda rəqəmlər dəyişir, Ustad!

Yenə silkələyib duyğularımı,
Oyatdı yuxudan əli payızın.
Atıldım qoynuna bir uşaq kimi,
Qayğıkeş payızın, dəli payızın.

Hissimin yetişmiş nəğmə barını,
Könül bağçasının ilk nübarını,
İki sevən gəncin toy-mağarını,
Ərməğan gətirdi yeli payızın.

Bu yay məni yaman yorğun elədi,
Coşğun xəyalımı durğun elədi…
Könlümü özünə vurğun elədi,
Yağışlı, küləkli əli payızın.

Mən aşiqəm,erməni,
Orda yemə şorbanı.
Durma,köç gəl Bakıya-
Ayağın altda kəsim,
Qoçdan-moçdan,qurbanı.

Hamı məndən yan gedir,
Etmirəm üsyan,gedir.
Erməni gələn yola,
Neçəsi qurban gedir.

Gəl etmə umu,küsü,
Qov qübarı,sil hisi.
Bakıya yaraşıqdır,
Erməninin axçisi.

Gülü ona tər verək,
Elə bu səhər verək.
Bu gələn düşmənlərə,
Yeni bir şəhər verək!

Üzüyin qaşı düşün,
Taxmasın naşı,düşsün.
Haykanuş gələn günə,
Yarımın daşı düşsün.

Yaman qaş-qabağın töküb göy üzü,
Bəyaz buludların qanı qaralıb
Sükutu küləyin götürmür gözü,
Xofdan ağacların rəngi saralır.

Külək yel atını dördnala çapır,
Önündə ağaclar baş əyir qul tək.
Qatıb qabağına qayaya çırpır,
Selləmə yağışı bu çılğın külək.

Sıyırıb qınından şimşək xəncəri
Yazıq buludların cumur üstünə.
Köçəri quşların dolur gözləri,
Küləyin quşlarla görən qəsdi nə?!

Yenə bulud-bulud ağlayır səma,
Yenə də çayların gözü bulanır.
Könlünü günəşə bağlayan səma,
Şimşək qəzəbindən oda qalanır.

Yaşıl yarpaqların qızarır üzü,
Qızarır həyalı qız bənizi tək.
Kipriyi ləçəkli güllərin gözü,
Dərdini ağlayır hey ləçək-ləçək.

Döyür pəncərəmi şıdırğı yağış,
Oyadır yuxudan xatirələri.
Bu payız yağışı günümə naxış,
Bu yağış payızın Tanrı qədəri.

Yaşıl ümidlərin yaşarır gözü,
Saralan yarpaqlar yaşarmır daha
Qızılı payızın yaşaran üzü
Şıdırğı yağışla başarmır daha

Bu payız həsrətin yarı yarpaqlar,
Daha pıçıldamır öz arasinda.
Qızılı yarpaqlar,sarı yarpaqlar
Vurnuxur qaş ilə göz arasında.

Bu payız-əlləri hənalı uşaq,
Yağışı payızın söz qismətidir.
Yaşıl libasını dəyişən torpaq-
Saralan yal-yamac yaz həsrətidir…

Azərbaycan.Quba.
16.09.2015.