Səməninin yaşıl nəfəsində gizlənir zaman,
torpaq yaddaş kimi — nəyi unutmursa, onu cücərdir.
Mənim içimdə də bir ad var,
sükutun altında boy atan bir kök kimi,
dərinlərdə, amma canlı…
Bu gecə şamlar yanır,
işıq yalnız qaranlığı deyil,
insanın içində gizlənən tərəddüdü də göstərir.
Hər alov bir dil kimidir —
amma mənim dilim sənin adında susur.
Uşaqların yumurta döyüşü
dünyanın ən sadə həqiqətini xatırladır:
qabıq sınmadan iç görünməz.
Mən isə öz içimdə
sınmaqla bütöv qalmaq arasında qalmışam.
Sənin baxışların —
donmuş gölün üzərindəki nazik buz kimi,
altında hərəkət var, üstündə sükut.
Bir addım atsan,qırılacaq,
amma o addım
sənin qürurunun sərhədində dayanır.
Torba atılan qapılar
unudulmuş arzuların döyüntüsüdür bu gecə.
Kaş mən də bir qapı olaydım —
sən tərəddüdünü qoyub gedərdin kandarıma,
və heç demədən anlayardıq:
bəzən hisslər
sözlərdən əvvəl yetişir.
Tonqal qalxır göyə doğru —
od həmişə yuxarı qalxır,
insan isə içində yananla ağırlaşır.
Mən səni atmadım o oda,
çünki bəzi adlar yanmır,
yalnız daha dərinə yazılır külün içində.
Səməni kimi başlamaq —
bu, sadəcə yenilənmək deyil,
özünü torpağa etibar etməkdir.
Qürur — daş kimidir,
ürək isə su:
daş susur,
su isə yol tapır…
Mən
sözə çevrilməmiş bir cümləyəm sənin içində,
yarımçıq qalmış bir fikir kimi.
Sən isə
deyilməyən hər şeyin ağırlığını daşıyan sükutsan.
Gəl…
tonqalın üzərindən keçəndə
kölgəni arxada qoyduğun kimi,
içindəki sərtliyi də burax.
Gəl…
bu gecə zamanın özü yumşalır,
torpaq belə bağışlayır.
Gəl…
Novruz xatir
susqunluğun yerinə
ürəyi seçək.
Gəl barışaq…
Bir cavab yazın