Category: Azərbaycan ədəbiyyatı

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinə istinadən yaydığı məlumata görə,

DARIXMIŞAM…

Diləyin, lal arzunun sorğusu sən
Ürəyin ,sevən qəlbin oğrusu sən
Xəyalların düzü sən, doğrusu sən
Düzlərinçün darıxmışam deyəsən

Biz ölməzik, ayrılığı dan deyən
Eşqim ilə alış deyən, yan deyən
Hər dinəndə şirin dilə can deyən
Sözlərinçün darıxmışam deyəsən

Qərib hissə, duyğulara ad salan
Sevinc verən, qəm qüssəni yad salan
Hər baxanda bu könlümə od salan
Gözlərinçün darıxmışam deyəsən

DÜNYANIN!

Azmayıb yolunu, çərxi çönməyib
Fırlanıb, düz gedib, geri dönməyib
Bəlkə də günəş hirsindən sönməyib
Əzəldən ərimir yağı dünyanın

Bəlkə yuxudadır, hələ yatıbdı
Bəlkə də körpədir kimsə atıbdı
Zülmətlər içində itib, batıbdı
Ondandır görünmür ağı dünyanın

Səs verir tufana, güc verir yelə
Sakitdir , çağlayıb dönməyir selə
Ölüsə niyə də fırlanır hələ
Bilinmir nə solu, sağı dünyanın

Uğrunda döyüşlər canlar alıbdı
Doğulan meylini ona salıbdı
Gör necə səmadan aslı qalıbdı
Hardadır düyünü, bağı dünyanın

Hər bulağ gözündə yaş dənəsidir
Hər damcı istəyin qəm meyvəsidir
Hərəsi bir eşqin nişanəsidir
Xeylidir köksündə dağı dünyanın

SUBAYLIĞ!

Düşünmə başında tacı qalacağ
Şahlığı devrilən candı subaylığ
Nə vaxtsa saçına dən də salacağ
Yaşanan zamandı , andı subaylığ

Birgəlik ağırdı qızlıdan, ləldən
Tənhalıq yıxandı, deyil düzəldən
Görəsən nə üçün ta ki əzəldən
Deyiblər sultandı, xandı Subaylığ?!

Ömürdən sökülən günləri alar
Alışan ocaqsan, geri kül qalar
Məsləhət sizlərə budur, TƏNHALAR
İnanma qayğıdan yandı sunaylığ.

Ay üzlü yarım

Əlində gül tək saralıb solaydım
Axan yaş tək gözlərinə dolaydım
Kaş arzularına günəş olaydım
İşıqlar saçaydım , ay üzlü yarım

Eşq ilə yaranıb ağ da, qara da
Eşq ilə sarınıb dərin yara da
Körpülər yaradıb sənlə arada
Qəlbinə qaçaydım, ay üzlü yarım
Ümüdlər düzəydim tellərin üstə
Ataydım günahı illərin üstə
Uzadıb əlimi əllərin üstə
Sevincdən uçaydım ,ay üzlü yarım

Unudub səninlə dərdləri ,səri
Unudub səninlə qəmi ,kədəri
Günəşdən güc alan parlaq səhəri
Səninlə açaydım, ay üzlü yarım

Məhəbbət

Bəzən işıqlıdı, bəzən qaranlıq
Qəlblərdən qəlblərə yoldu məhəbbət
Əvəli çox şirin olsada inan
Həsrətlə, kədərlə boldu məhəbbət

Bilmirəm gündüzdü, yoxsa ki gecə
Gah ucaldar, gah da endirər heçə
Hardan yol tapır ki, o keçir necə
Qəlblərə yol tapıb doldu məhəbbət

Dəyişkəndi, yoxdu qəlbdə qərarı
Gah sağdı, gah da soldu məhəbbət
Qəlbdən sevənləri bağlayan körpü
Aşiqdən uzanan qoldu məhəbbət

TƏRCÜMEYİ-HAL

Raciv Recebov 1985-ci il mart ayının 20-də Kəlbəcər rayonunun İsti su qəsəbəsinde doğulub. 1991-il də Çıraq kənd orta məktəbinde birinci sinfinə qəbul olub. 2002-ci ilde Kəlbəcər rayon 31 saylı orta mektebi bitirb. 2009-cu ildə Sumqayıt Dövlət Universitetinin Filologiya fakültəsinə daxil olub.
Hələ orta məktəb illərindən poeziyaya maraq göstərir.Dövri mətbuatda ara-sıra şeirləri ilə çıxış edib.ilk şeirlerini 14-15 yaşlarında qələmə alıb.Gənc yazar Raciv Rəcəbovun şeirləri, hekayələri “Sumqayıt Universiteti”,“Sözün Sehri”, “Yenilik Press”, “Möhtəşəm Azərbaycan”, “Elimiz.günümüz” qəzetlərində, “Ziyalı Ocağı” jurnalında, müxtəlif ədəbiyyat, o cümlədən Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portallarında dərc olunub.Hal-hazırda “Gənc Yazarlar” Ədəbi Birliyinin və “Ziyalı Ocağı” İctimai Birliyinin üzvüdür.Sumqayıt Dövlət Universitetinin mətbu orqanı “Sumqayıt Universiteti” qəzeti ilə sıx əməkdaşlıq əlaqələri saxlamaqdadır.
2012-ci il oktyabr ayının 6-da “Ziyalı Ocağı” İctimai Birliyinin elektron orqanı Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Birinci Qurultayında Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Redaksiya, Yaradıcı, Nümayəndə Heyətlərinin üzvü və Ədəbiyyat, Publisistika, Elektron kitablar bölməsinin əməkdaşı seçilmişdir.Gənc yazar Raciv Rəcəbov şeirlər, hekayələr, məqalələr müəllifidir.

* * *

Məndən sevgi umma sən,
Sev səssiz, həm səmirsiz.
Düşəcəyəm dalınca,
Nişanəsiz, ləpirsiz…

Gecə ay doğan kimi,
Ağladır soğan kimi,
Gecəni yorğan kimi,
Üstümə sər xəbərsiz.

Nəfəsin aldı sevgi,
Üzümə güldü sevgi,
İçimdə oldu sevgi,
Baş daşısız, qəbirsiz.

* * *

Var ürəyə gedən yolda,
Sevginin dar dalanları.
Bu yollara işıq salır,
Sevginin ağ yalanları.

Göz yaşın yanağında sel,
Əlim islandl elə bil.
Öpdüyüm barmağınla sil,
Göz yaşından qalanları.

Bulud salır kölgə indi,
Bağınıza yekə indi.
Ağlayırsan bəlkə indi,
Yada salıb olanları.

* * *

Xəritədə əlim boyda,
Ağzımda dilim boydasan, Vətən…
İki uşaq qarışı boyda,
Bir qocanın alnının qarışı boydasan, Vətən…
Mənimçün dərd kimisən,
Yeyirsən məni, Vətən!

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalı adından sizi doğum günü münasibəti ilə ürəkdən təbrik edirik.Ataya-anaya layiqli övlad olmağı Uca Tanrıdan diləyirik!

A KÖRPƏ BALA

Salmanov Tofiq Nazim oğluna

Əl tutub gəzəndə, a körpə bala,
Elə bil gözümdə cahan yeridi.
Çevrilib anana baxıb, güləndə,
Bir anlıq dünya da özü kiridi.

Sən hələ gözünü yumub, açanda,
Anan qucağında səni tutanda,
O yana, bu yana gəzib, qaçanda
Nə qədər sevindi üzü ananın.

Mən hələ atandan söhbət açmıram,
Əli ağrısa da bil, üzü güldü.
Ana qucağında deyəndə layla,
Səni gözlərində mərd oğul gördü,
Əli ağrısa da bil, üzü güldü.
1 avqust 2008.

GƏLDI

Bu örkən uzun örkəndi,
Durum dolanım bu kəndi.
Gözümün yaşı tükəndi,
Yerindən qara qan gəldi.

Göylərdən bir ulduz axdı,
Gördüm ki, yolum uzaqdı.
Təzə yurd saldığım vaxtı,
Bu karvan haradan gəldi.

Yön alım dedim haraya,
Yön alım gedim haraya.
Ağ ağa qənim, qaraya
Nə gəldi qaradan gəldi.

Bu sayaq yaşayammadım,
Başayaq yaşayammadım.
Mən oyaq yaşayammadım,
Hər dərd də röyadan gəldi.

Salma dedim çəp yerinə,
Biçdiyini səp yerinə.
Bu səhər də sübh yerinə,
Ömrümə qara dan gəldi.

Bir qəti hökm aradım,
Bu ömrü nakan aradım.
Bir özgə məkan aradım,
Dadıma yaradan gəldi.

ƏLINDƏ

Başımız qovğada, qalda,
Yaxamız namərd əlində.
Talanır cümlə varımız,
Yoxumuz namərd əlində.

Boşalan yer zorla dolur,
Düzü-dünya gorla dolu.
Yatağımız qorla dolu,
Yuxumuz namərd əlində.

Yerlər qılınc, göylər qalxan,
Qan ağlayır düşüb – qalxan.
Sinəmizi deşib qalxan,
Ahımız namərd əlində.

Ha bu qədər zəncir gəmir,
Qanqal dəmir, zəncir dəmir.
«Yazı»mızdan yox səs-səmir,
«Oxu»muz namərd əlində.

Sökülür yurdun hasarı,
Qurd oğlu qurdun hasarı.
Tuşlanan yurduma sarı,
Oxumuz namərd əlində.

Gördük qalxıb enənləri,
Gördük ötən dünənləri.
Bada verdik dinənləri,
Çoxumuz namərd əlində.

KEÇIR

Öz günümə ağlamıram,
Günüm ağlamaqdan keçib.
Ağlamağın faydası nə? –
Gülüm, ağlamaqdan keçib.

Qısıl yaşa tək içində,
Öz dərdini çək içində.
Ömrümüz ələk içində,
Qəddimiz yumaqdan keçir.

Tərk olduq təkə dönüncə,
Biz ürkə-ürkə dönüncə,
Çuxamız kürkə dönüncə,
Bəlkə yüz yamaqdan keçib.

Bu həyat bir qəm sandığı,
Kim açsın, de, kim, sandığı?
Ac balığın yem sandığı,
Ölümü qarmaqdaq keçir.

Haqqın uvandı, tərsi bir,
Haqq oğlu haqqa nə Sibir?!
Dolanmaq başın nəsibi,
Dolamaq, barmaqdan keçir.

Tanısa qəmlər yaxanı,
Kim tikər qəmlər yıxanı?
Naz ilə qəmlər yaxanın
Sevgisi bu baxtdan keçir.

BILIRƏM

Mənim virana könlümü,
Eşq abad eylər, bilirəm.
Gahdan da abad olanı
Aşqabad eylər, bilirəm.

Könül verdinsə təkliyə,
Ömrü dərd-qəm ətəkliyər.
Səni vadar dönüklüyə
Başqalar eylər, bilirəm.

Məni bu kənddən ötürün,
Ötürün, dərddən ötürün.
Hər boş söz-söhbətdən ötrü
Qaşqabaq eylər, bilirəm.

Sinəmin aha çəmi var,
Gözümün daha nəmi var.
Küsməyə bəhanəmi var? –
Başqa ad eylər, bilirəm.

Yığdı cana ələm məni,
Ömür adlı sələm məni.
Bu eşq üstə aləm məni
Daşqalaq eylər, bilirəm.

DUR ATINA SÜVAR OL

Bu yolun taleyilə
Ötən barışa bilmir.
Bir yanıqlı ney kimi
Tütən barışa bilmir.
Ondan üz çevirənlə
Vətən barışa bilmir.
Nakəslə, naxələflə
Sən də barışma, könül.

Qoşun-qoşun düzülən
Bu qədər dərd bizimdi.
Qurşun-qurşun üzülən
Bu qədər mərd bizimdi.
İçində dərd gəzdirən
Bu qədər fərd bizimdi.
Sağaltmaz bu dərdləri
Bayatı, qoşma, könül.

Bu ümid qalasının
Açarı məndə deyil.
Kim salıb məni görən
Bir belə bəndə deyir.
Tanrısına ağ olan
İmanlı bəndə deyil,
İmansızdan kənar gəz,
Dinsizdən haşa, könül.

Sıxmaqdan bir kar aşmaz
Gözümün qorasını.
Sən özün tapmalısan
Dərdinin çarasını.
Lənətləmək gərəkdir
Ağını, qarasını.
İlan elə ilandı
Gördün bas daşa, könül.

Qarabağ əldə deyil,
Turanın söhbəti var.
O xanəsi əzəldən
Viranın söhbəti var.
Cəm olmağa nə var ki,
Bir anın söhbəti var.
Bənddir bir haya ellər,
Bənddir bir marşa, könül.
Daha yetər, qardaşım,
Savalanda yatdığın.
Dədə-baba yurdundan
Qovulanda yatdığın.
İllərdi döyülməyən
Davulunda yatdığın.
Dur, atına süvar ol,
Qılıncı qurşa, könül.

“Kənan, oğlum, obrazlılıq lazımdır o da sən də var.Sən əsl şairsən.Sən Nəriman Həsənzadənin davamçısısan.”

Nəriman HƏSƏNZADƏ.
Azərbaycan Respublikasının Xalq şairi.
Əməkdar İncəsənət Xadimi.
21 noyabr, 2009.Bakı şəhəri.

“İnsan əgər doğulubsa, xoşbəxtdi, özünü axtarırsa, daxili dünyasında baş verən burulğanlardan baş çıxarmağa çalışırsa, kamilləşmə, dünyanı dərk etmə yolundadı.Bütün yolların sonucu isə Allah dərgahında bitir.Allah sənə yar olsun!”.

Rafiq YUSİFOĞLU.
Şair,ədəbiyyatşünas,yazıçı,tənqidçi,tərcüməçi,
Filologiya elmləri doktoru, professor,
Azərbaycanın Əməkdar Mədəniyyət İşçisi.

“Kənan Aydınoğlu hələ çox gəncdir, qarşıda onu gərgin yaradıcılıq illəri, sənət axtarışları gözləyir.Odur ki, bu gün, indilikdə onun şeirlərində redaktəyə ehtiyacı olan ifadələr, təsvirlər, dil, üslub xətaları yox deyil.İnanırıq ki, Kənan sənətdə istədiyinə nail olacaq.Bu yolda ona uğurlar diləyirik”.

Eyvaz EMİNALIYEV.
Filologiya elmləri üzrə fəlsəfə doktoru, dosent.
Sumqayıt Dövlət Univeristetinin “Azərbaycan və Xarici Ölkələr Ədəbiyyatı” kafedrasının dosenti.
“Vektor” Beynəlxalq Elm Mərkəzi Mükafatı laureatı

“Onun könül duyğularını oxuyanda dərk edirsən ki, tərbiyənin aşılanması konkret meyar deyil, hisslərin dərk olunması ən birinci şərtdir.
Azərbaycan ədəbi müstəvisində əxlaq kodeksi gənc qələm sahibinin təfsirində çox aydın şəkildə verilir.Bu paralellikdə şair-zaman anlayışı bədii təfsirini itirmədən özünü qabarıqlığı ilə göstərir.
Onun dördlüklərində, qoşma və gəraylılarında bədii səciyyə və tarixi əhəmiyyət bir sıra periodik amilləri özündə mərkəzləşdirir və həmçinin ədəbi düşüncələrinin dinamikası passionar fakt kimi oxucunu düşündürür.İnsan və zaman anlayışı, müəllifin həyat fenomeninə münasiəbti, zənnimcə, bəşəri məfkurəvi hisslərin sinkretikasıdır”.

Məhəmməd NƏRİMANOĞLU.
Şair, yazıçı, publisist.
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü,
“Azərbaycan” qəzetinin şöbə müdiri.

AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Türk-İslam Mədəniyyətinin paytaxtı seçilən doğma BAKIM haqqında.

Qədimliyi, tarixi də ADƏMLƏ NUHLA yaşındadı,
İgidliyi, cəsarəti torpağında, daşındadı.
Həsrətinin nişanəsi çatılan bax qaşındadı,
Sevinci də, kədəri də süzülən göz yaşındadı.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Sən də qərar tutubdu çox bax VAQİFİMİN HARAYI,
FÜZULİNİN incilərdən düzüləndə şah sarayı.
Türk-Müsəlman dünyasının həm genəşi, həm də ayı,
NƏSİMİNİN üsyanından ARAZIMIN axan çayı.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Gözəllikdə çox gözəlsən gözəlliyə çatan olmaz,
TÜRK OĞLUSAN deyə yenə cəsarətdə batan olmaz.
Qəm, kədəri sənin kimi çiyinlərdən atan olmaz,
Sənin kimi mayasına halal maya qatan olmaz,
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Meydanlarda yağılardan milyonunu biçəcəksən,
MƏKKƏMDƏ, MƏDİNƏMDƏ sən ZƏM-ZƏMİNDƏN içəcəksən.
ƏRƏNLƏRİN ƏR OĞLUSAN körpülərdən keçəcəksən,
Zaman-zaman sınaqlardan düşmənini seçəcəksən.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

YUNUS ƏMRƏM tarix boyu yurdumda da qonaq oldu,
TÜRK milləti ömrü boyu yenə sənə dayaq oldu.
Bayrağınla gözəl dilin HAQQI deyən dodaq oldu,
Siyah telli gözəllərin lalə kimi yanaq oldu.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Səni sevib görmək üçün candan cana hopub gəldim,
“QURAN”ımdan süzülərək ələq-qana hopub gəldim.
HAQQI sevə-sevə yenə vaxta, ana hopub gəldim,
Tarix boyu söküləndə yenə dana hopub gəldim.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

NİZAMİYLƏ FÜZÜLİNİN torpağının əzəlisən,
TÜRKün OĞLU RUMİM kimi YUNUSUMun öz əlisən.
ZƏRDABİNİN “Əkinçi”si, NATƏVANIN qəzəlisən,
VAQİFİMİN zaman-zaman siyah telli gözəlisən.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Bulud kimi dolu qabam deyib gələn ər oğlusan,
ŞƏHRİYARDA “Heydər baba”m deyib gələn ər oğlusan.
ZAKİRİMDƏ “Badi-səba”m deyib gələn ər oğlusan,
ƏLƏSGƏRİN elim, obam deyib gələn ər oğlusan.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

Torpağının hissəsinə MUĞAN deyən, ARAN deyən,
Ömrü boyu arzu, kama tarix boyu varan deyən,
Sərhədləri geniş olan torpağına TURAN deyən,
Zaman-zaman rəhbərini sevib, sevib “QURAN”deyən,
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

YUNUSUMDAN, MÖVLANAMDAN süzülübdü zaman-zaman,
“ALPAMIŞ”dan, “BİLQAMIŞ”dan düzülübdü zaman-zaman.
Demə mənim torpağımda üzülübdü zaman-zaman,
HAQQI sevib, HAQQI deyib büzülübdü zaman-zaman.
Türk-İslam dünyasının bir ümmanı, damlasısan,
Ruhum qədər əziz olan AZƏRBAYCAN DÜNYASISAN!

KOMA

Mənimiydi aylı-aylı gecələr,
Mənimiydi qovaqların kölgəsi,
İnnən belə xəyalımda gecələr,
Ürək-ürək o çağların kölgəsi.

Aman allah, tale elə bu imiş,
Yaman yağır şübhələrin yağışı.
İndiyədək axıtdığım su imiş,
İnnən belə axacaqmı göz yaşım?!

Nahaq yerə koma yapdım özümə,
Niyə çıxdım nağılların içindən.
Nahaq yerə əmma tapdım özümə,
Di çıx görüm ağılların içindən!

Ocaq çatıb gərək koma qızdıram,
Gözlərimi çıxarsa da tüstüsü.
Gərək qaçıb sevgiləri azdıram,
Vurammasın məni bir də istisi.

Ha tuturam əllərimi üzümə,
Tanımasın məni bir də o həsrət.
Ha deyirəm oxşamayım özümə,
Tapanmasın məni heç vaxt məhəbbət.

NAR AĞACI

Qış yatıb yuxuya qaldı gecələr,
Eşqindən gözləri tutuldu yazın.
Yazıq yayı mürgü başdı gecələr,
Payız görən kimi sevdi bu qızı.

Dişi qana batan canavar kimi
Uzun gecələrin bilir dadını.
Bu gecə bir azca nağıllar kimi,–
Payız soyundurur nar ağacını.

DÜŞÜNCƏLƏR

Göy üzü gözəl.
Göy gözlər.
Görüşlər.
Ölmək istəyirəm.

Gülünc olmaqdan qorxuram.
Girinc olmaqdan qorxuram.

Kölgələr çox.
Bəlkələr çox.
Ölkələr çox.
Sərgərdan yolçular,
Kimsəsiz komalar,
Komasız kimsələr.

Dərddən, danışdıq.
Həsrətdən, danışdıq.
Olanlar, keçənlər,
Dünyadan köçənlər,

Aclıq.
İçimizi gəmirən tənhalıq
Gedək çay içməyə!

***

Qısqanc qadınlara bənzəyir yaman
Yamanca qısqanır işığa məni.
(Kövrək ümidlərin kölgəsi güman–
Gözündə, könlündə qısqanclıq çəni.)

Qorxur ulduzlara vurulmağımdan,
Qorxur vurularam ay işığına,
İşıqlı üzlərin yaraşığına.
Vurulub işığa dönərəm elə,
Qısqanc kölgələrin gözü yaşarar.
Qəmli gecələrin toranlığından
Çıxıb qarışaram yaz yağışına,
Kiminsə məhrəm baxışlarına.
İtəndə kölgəsi kirpiklərinin,

Heyfsilənməyin!
Başınız sağ olsun qısqanc kölgələr!
Başınız sağ olsun Zatalilər!

***

Başımı götürüb gedirdim elə,
Çoxdan unutmuşdum ayaqlarımı.
Qaldırıb astaca kirpiklərini,
Nə yaxşı qarşıma çıxmısan belə.

Başını götürüb qaçmaq çox asan.
Başımı götürüb həmişə qaçsam
Qurtula billəmmi ayaqlarımdan.

Ayağım altında bir ovuc torpaq,
Başımın üstündə ala buludlar.
Bir ovuc torpaqnan ev tikə billəm,
Bir ovuc torpaqda qəbrim qazılar.

Bilir niyə yağır bu yağış, bu qar,
Biz niyə yağmışıq Yer Kürəsinə?!
Dünya ayaqyalın yüyürür, Allah,
Haqqın işığına, haqqın səsinə!

SƏN ORDA, MƏN BURDA TƏNHA QALANDA

“Səni düşünəndə hərdən elə bil,
Nəyimsə çatmayır mənim yanımda”.
Müəllif.

Ömrümün günləri bir qatar kimi,
gəlib bir anlığa gözümdən keçir.
Sən orda, mən burda tənha qalanda,
elə bil əyninə fələk don biçir.

Axı sən olanda mənimlə birgə,
dünyanın xoşbəxti oluram yenə.
Elə ki, ayrıldın mənim yanımdan,
yenə də hey fikrim yönəlir sənə.

DALĞALAR, DƏNİZLƏR İTİR GÖZÜMDƏ

Dalğalar, dənizlər itir gözümdə,
sən açıb gözünü yumana kimi.
Düzünü söyləyim başqalaşıram,-
köməyi özgədən umana kimi.

Güldən-çiçəkdən də incəsən, gülüm,
yasəmən, bənövşə hüsnünə çatmaz.
Açmasan gözünü səhərlər, inan,
Fəqət bu dünyada günəş də batmaz.

YENƏ DƏ GÖZLƏRİM BU GÜN YOL ÇƏKİ

“Sən məni bu qədər gözlətməmişdin,
belə qoymamışdın gözümü yolda”.
Nəriman Həsənzadə

Özgəsi sənədə bu gün qol çəkir,
Doğrunun yerini əyri sananda.
Yenə də gözlərim bu gün yol çəkir,
Səni düşünəndə, səni ananda.

Sənlə keçən gündən xatirələr var,
Bir də ki hamısı eyni deyil ki.
Könlümün ən həssas duyğuları da,
Sanki pıçıldayıb mənə deyir ki,-

Haradsan sən qayıt dünyama mənim,
Hissimi, duyğumu oyat yenidən.
Sən orda, mən burdaayrı düşsək də,
Qoy gülsün üzünə həyat yenidən.

SƏNİN QULLUĞUNDA HEY DURURAM MƏN

Çiynimi dağlara söykəyən zaman,
Dərdimi-sərimi unuduram mən.
Sübh çağı yuxudan sən oyanmamış,
Bir şeir sarayı hey qururam mən.
Nazını çəkməkçün, nazını, inan,
Sən qulluğunda hey dururam mən.

* * *

Günəş boylanmasa səhər sübh çağı,
Görünməz, inan ki, divarda kölgə.
Çoxdandı gəlmirik üz-üzə yenə,
Bölərdim dərdimi səninlə birgə.

Görəydin dərdindən illər uzunu,
Şair qələmimlə nələr çəkmişəm.
Əridib həsrətdən yerin üzünü,
Kim bilir bəlkə də başa çəkmişəm?!

Leylini gözləyən bir Məcnun kimi,
Səni düşünmüşəm, səni anmışam.
Sevgini yollarda axtaran gündən,
Yenə də eşqinlə alovlanmışam.

Dolsa da qəlbimə qəribəliklər,
Güc tapıb yanından mən düz keçmişəm.
Gör neçə döyünən qəlbin içində,
Həsrətli gözündə səni seçmişəm.

AXI SƏN GƏLƏNDƏ BAŞQADI DÜNYA

Sən gələn yollara gərək sevinib,
Xəbəri göndərim özümdən qabaq.
Gəl, harda qalmısan darıxdım sənsiz,
Ürəyim söyləyir gözümdən qabaq?!

Axı sən gələndə başqadı dünya,
Narahat duyğular yerdə qalmayır.
Kim sənə dedi ki, sənin gözündən,
Şairin qələmi ilham almayır?!

Gəlməsən, yolları şair ilhamım,
Özümdən də əvvəl fəryad qoparır.
Nə bilim, bəlkə də sənin göz yaşın,
Mənim hisslərimi haqq aparır?!

TƏBİƏT KÖNLÜMÜ ÖZÜ ALIBDI

Yenə səssizlikdi mənim könlümdə,
Elə bil dərdimi soruşan yoxdu.
Misralar içndə, kəlmə içində,
Adından bir dastan danışan yoxdu.

Baxma ki, keçibdi gün qatar kimi,
Yenə də qəlbimdə həsrət qalıbdı.
Yolun gözləyəndən bir körpə kimi,
Könlümü təbiət özü alıbdı.

Bir də bilirsənmi sənin yolunu,
Yenə gözləməkdən yorulmadım heç?!
Qəlbimi sevgiyə, şeri sevgiyə,
Bu gün səsləməkdən yorulmadım heç.

Dastan söylədiyim həmin o əsər,
Əslində sözünün kəsəriymiş, eh.
Bəlkə də dilindən çıxan bir kəlmə,
Şairin ən böyük əsəriymiş, eh.

GÖYNƏYİR QƏLBİMİN YARASI SƏNSİZ

Hər dəfə baxanda ulduza, aya,
Göynəyir qəlbimin yarası sənsiz.
Bütün varlığıyla fəryad qoparır,
Gözümün gah ağı, qarası sənsiz.

Şeir sarayımın uçub tökülür,
Çələngdən hörülmüş parası sənsiz.
Tarixi bir ana bərabər olur,-
Gecəylə gündüzün arası sənsiz.

Tökür göz yaşını bil, gilə-glə,
Dəli Koroğlunun narası sənsiz.
Yolun gözləməkdən usanıb artıq,
Yeni dərdlərimin çarası sənsiz.

GÖZÜMÜN AĞINDA, QARASINDASAN

Yanaqdan göz yaşı süzüləndə də,
Dastanlar torpağa düzüləndə də,
Həsrətdən dodaqlar büzüləndə də,
Gözümün ağında, qarasındasan,
De, görüm dünyanın harasındasan?!

Sevinc göz yaşına dönsəm də belə,
Gözəlin qaşına dönsəm də belə,
Torpağın daşına dönsəm də belə,
Gözümün ağında, qarasındasan,
De, görüm dünyasının harasındasan?!

Torpağın canına hopub gələrəm,
Borana çevrilib qopub gələrəm.
Mən səni axtarıb tapıb gələrəm,
Gözümün ağında, qarasındasan,
De, görüm dünyanın harasındasan?!

Yenə ərşə çatır şair harayım,
Çələngdən hörülən uçmaz sarayım.
Mən səni de, görüm harda arayım?!
Gözümün ağında, qarasındasan,
De, görüm dünyanın harasındasan?!

Yanaqdan süzülən yaşamı dönüm,
Həsrtədən çatılan qaşamı dönüm?!
Yurdumda dağamı, daşamı dönüm,
Gözümün ağında, qarasındasan,
De, görüm dünyanın harasındasan?!

Kədərlər əriyib keçsin aradan,
Yenə dayağımdı UCA YARADAN.
Mən səni soruşum denən haradan?!
Gözümün ağında, qarasındasan,
De, görüm dünyanın harasındasan?!

KƏDƏRİ SEVİNCLƏ GÖZLƏRİNDƏN ÇƏK!

“Çəkdim həsrətin desəm, sənə mən,
Bəlkə inanmazsan sözlərimə sən?!”.
Müəllif.

Qəlbindən süzülən duyğularını,
Mənə söylədilər o vaxtı, gülüm.
Məndə ki, o vaxtı coşub-daşırdım,
Dəyişdi şairin bir baxtı, gülüm.

Səhərdən-axşama narahat qəlbdə,
Ən incə duyğular süzülüb gəldi.
Dastanlar qoşanda qəlbimdə artıq,
Torpaqdan qəlbimə düzülüb gəldi.

O gündən bu günə mənim qəlbimin,
Döyünən, çıpınan aynası oldun.
ALLAHA, “QURAN”a dastanlar qoşan,
TÜRKÜN ŞAİRİNİN DÜNYASI OLDUN.

Sevinc də, kədər də mənim ömrümün,
Səhərə can atan xəbəri oldu.
Sənin gözlərinə qəm ələnməyi,-
Sevgi sarayımın kədəri oldu.

Hər dəfə çələngdən dastan qoşanda,
Sən düşdün yadıma həmişəki tək.
Nə kədər, nə qüssə yaraşmır sənə,
Kədəri sevinclə gözlərindən çək.

ARAYARAQ DÜNYADA GÖZ YAŞINA DÖNÜRƏM

Gözəlliyin önündə əriyəndən qar kimi,
Dənələnib dünyada səpələnən nar kimi,
Hüsnü camalına mən heyran qalan yar kimi,
Arayaraq dünyada göz yaşına dönürəm.

Torpağın hər daşına ruh kimi hopa-hopa,
Bəzən ömrün bir günü tufan tək qopa-qopa,
Camalını düşünüb mən səni tapa-tapa,
Arayaraq dünyada göz yaşına dönürəm.

Axı sənsiz ömrümün sevinci də kədərdi,
Gözlərini görməsəm, şair ömrüm hədərdi.
Deyib kədər dastanım gözüm yaşı qədərdi,
Arayaraq dünyada göz yaşına dönürəm.

Çəkib həsrətin sənin daşlardan süzülərək,
Dastanlarla bu yurda ruh kimi düzülərək,
Gözəlliyin önündə can kimi büzülərək,
Arayaraq dünyada göz yaşına dönürəm.

Neynim şair ürəyim doğulandan utancaq,
Görən həsrətim axı nə vaxtı qurtaracaq?!
Ruhum sənsiz canımı qəbrimə aparacaq,
Arayaraq dünyada göz yaşına dönürəm.

ALLAH özü dayaqdı bəndəyə ömrü boyu,
Göz yaşı da torpaqdı bəndəyə ömrü boyu.
Kənan özü qonaqdı bəndəyə ömrü boyu,
Arayaraq dünyada göz yaşına dönürəm.

MƏNİ ŞAİR ELƏDİ

Sultanı sarayımın,
Məni şair elədi.
Fəryadı harayımın,
Məni şair elədi.

Ruhun ruha hopması,
Qiyamətin qopması,
Yarı yarı tapması,
Məni şair elədi.

“Cahargah”da enən bəm,
Gözlərində kədər, qəm,
Yanağında sevinc, nəm,
Məni şair elədi.

YARADANA imanın,
Gül ətirli məramın,
Sevinc dolu bir anın,
Məni şair elədi.

Gülüşün, zarafatın,
Məna dolu həyatın,
Dilindəki bayatın,
Məni şair elədi.

Gülüş dolu yanağın,
Sevinc dolu dodağın,
Sənin gözəl olmağın,
Məni şair elədi.

Güllərə bənzəməyin,
Ömrümü bəzəməyin,
Nazlı-nazlı gəzməyin,
Məni şair elədi.

Sənin hüsnü camalın,
Gülərüzlü amalın,
TÜRK QADINI, kamalın,
Məni şair elədi.

TƏRCÜMEYİ-HAL

Saqif Qaratorpaq ( Babayev Saqif Qnyaz oğlu) 1963-cü il oktyabr ayının 26-da Qazan ( indiki Ağstafa) rayonunun Köçəsgər kəndində anadan olub.İbtidai və orta təhsilini öz doğma rayonlarında alıb.
1982-ci ildə Azərbaycan Texniki Universitetinə qəbul olub.1986-cı ildə həmin Universiteti bitirib.1999-2003-cü illərdə Qazax Müəllimlər İnsitutunun Tarix fakültəsində ali təhsil alıb.2000-ci ildə Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvüdür.2001-ci ildən Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin Məclis üzvüdür.
Saqif Qaratorpağın ilk şeirləri “Ulduz”, “Azərbaycan”, “Gənclik” jurnallarında, “Kaspi”, “Avrasiya”, “Yol”, “Ədəbiyyat və İncəsənət”, “Ekspress” qəzetlərində dərc olunub.
2006-cı ildə “Adiloğlu” nəşriyyatı tərəfindən “Şamın kölgəsi” adlı ilk şeirlər kitabı nəşr olundu.2012-ci ildə “Ünsiyyət” nəşriyyatı tərəfindən “Bir könül varağında” adlı ikinci şeirlər kitabı nəşr olunub.Haal-hazırda Ağstafa rayon Köçəsgər kəndində 1 saylı orta məktəbdə Tarix müəllimi işləyir.Ağstafada fəaliyyət göstərən “Hüseyn Arif” Ədəbi Birliyini n sədridir.
Saqif Qaratorpaq dövri mətbuat səhifələrində şeirləri ilə ardıcıl olaraq çıxış edib.
Saqif Qaratorpağın ömrünün sonrakı günlərind əşeirləri Bakı şəhərində “Sözün Sehri”, “Bizim Söz” qəzətlərində, “Ziyalı Ocağı” jurnalında, Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalında dərc olunub.

XƏNCƏR

O ki dar ayaqda qoruyub bizi,
Paxıl ürəklərə tuşlamışıq biz.
Bəlkə də birinci döyüşümüzü
Xəncər davasıyla başlamışıq biz.

Gümüş dəstəyində barmaq izləri,–
Bilirəm, qorxağın əlinə yatmaz.
Görsə ürəksizin əsər dizləri,
Belinə bağlasa, belinə yatmaz.

Doğrusu, bir azca parıltımız var,
Qorxub qınımızdan çıxa bilmirik.
Eh, elə quruca qaraltımız var,
Bərkə düşən kimi gözdən itirik.

Tiyəsiz xəncərlər göz qamaşdırır,
Gizləyə bilmirik «heyrətimizi».
Yaltaqlar yığılıb «muzey» açdırır,
Rəflərə qoyuruq qeyrətimizi.

İtir yavaş-yavaş sözün ovxarı,
Korşala-korşala tiyəsiz qalır.
Üstündən ötdükcə vaxtın axarı,
Gümüş xəncərimiz yiyəsiz qalır.

Deşir ürəyimi bir dərd xəncəri,
Dəvanın-dərmanın əsəri olmur.
Qardaş, korşalanda qeyrət xəncəri;
Gümüş xəncərlərin kəsəri olmur.

ÇIYINLƏR

Çiyinlər öyrəşib həmişə yükə,
Baharı daşıyıb, qışı daşıyıb.
Sevdası, qovğası özündən yekə
Ağıllı, ağılsız başı daşıyıb.

Çiyinlər öyrəşib həmişə yükə,
Yorulmaz yollarda dəvələr kimi.
Gedərik yol boyu tər tökə-tökə,
Gedər çiynimizdə dünyanın qəmi.

Gedərik dayanıb, dinşəyib bir az,–
Torpağın qarğışı tutana kimi,
Çiynimiz tabuta çatana kimi
Boyumuz uzanar, ömür uzanmaz.

Çiynimiz tabuta çatıb dayanar,
Yox olar dünyanın nağılı birdən,
Hardasa baxtımız yatıb dayanar,
İtirrik ümidi, ağılı birdən.

Yapışar yollara ayaqlarımız,–
Torpaq ilğım kimi çəkər adamı.
Çatlayar qəfilcə dodaqlarımız,
Bir anlıq unudar adını hamı.

Bir qorxu qıvrılıb yatar ürəkdə,
Açıb ağartmarıq ancaq heç kimə.
Sevinci hamıyla bölə bilsək də,
Dərd var–bölünəsi deyilmiş demə.

Yaxın olanmazmış heç vaxt özgəsi,
Hər kəsin bir mərhəm kədəri varmış.
Hərənin çiynində bir qəm heyvəsi,–
Hərə öz dərdini tək aparırmış.

QABAĞIMI KƏSƏN VAR

Daha səni qaçırası deyiləm,
Daha yoxdu yollarının qorxusu.
Anan bilsə çəkməyəcək daha qəm,
Qaçmayacaq innən belə yuxusu.

Yuxularım çin olmadı, neyləyim?!
Nədən oldu?
Ya taledən, ya baxtdan,
Sinəm dolu, üzüm gəlmir söyləyim,
Köks ötürüb boylanıram uzaqdan.

Arzularım, diləklərim, şüşəydi,
Sındı qəfil, qəlpə-qəlpə töküldü.
Səni tale, məni də ki vaxt əydi,
Sınan qəlbi bacarırsan tik indi!

Görən sənmi, görən mənmi günahkar,
Ya ağlımla dil tapmayan ürəyim?!
Göstər mənə günahsız bir Adam var,
Tanrı deyim, ulu deyim, pir deyim.

Daha səni qaçırası deyiləm,
Daha məndən hər gün uman-küsən var.
Daha səni ötürəsi deyiləm,
Bilirsənmi, qabağımı kəsən var.

DÖYÜŞ

Döyüşdü…
Baş düşür yerə:
insan başı, at başı.
Meydanda düşən papaqlar
gəzirlər yiyəsini.
Meydanda düşən papaq kimi
düşüb qaldı yurd yeri,
dönüb də Kim götürər?!

* * *

Sən də, mən də
iki damla göz yaşıydıq.
Axdıq, axdıq
bir həsrətin yanağıyla,
bir vüsalın daş ovcuna
düşənmədik.
Nə sən mənə,
Nə mən sənə küsənmədik.
Axdıq, axdıq
ömrümüzdən
bulud kimi ötüb keçən
günü, ayı saya-saya,
Sən bir çaya,
mən bir çaya,
bir həsrətin yanağıyla…

GÖRÜNMƏZ

Bu sevdanın payızı
Gətirdimi ayazı?
Gözlərimdə qəm buzu,
Əriməz ki, əriməz.

Bilirdimmi bu istək,
Çən-dumana düşəcək.
Qəm düzündə bəxt köşək,
Yeriməz ki, yeriməz.

O çağıran kim idi?!
İtirdimmi ümidi?
Ürək uşaq kimidi,
Kiriməz ki, kiriməz.

Sevda ulu, eşq əzəl,
Töküldüm xəzəl-xəzəl,
İtirdiyim o gözəl
Görünməz ki, görünməz.

SƏN GEDƏN YOLLARIN

Sən gedən yolların üzü qürbətə,
Bir də bu yerlərə gələcəkmisən?!
Sən gedən yolların üzü həsrətə,
Geriyə qayıda biləcəkmisən?!

Üz tutub gedirsən bəs birnəfəsə,
Axı, bu getməyin qayıtmağı var.
Hayıf, ayrılığın yolları kəsə,
Hayıf, ayrılığın yolları hamar.

Payızda köç edən durna deyilsən,
Geriyə dönəsən yaz gələn kimi,
Qəm səni tanıyar, qəmə əyilsən,–
Tənha bilən kimi, tək bilən kimi.

Gözlərin yol çəkər, yollar uzanar,–
Baxdıqca ürəyin sıxılacaqdır.
Sən gedən yollara qollar uzanar,
Sən dönən yollara kim çıxacaqdır?

Üz tutub gedirsən, getməyə nə var;
Getmək əzab deyil qayıda bilsən.
Gedirsən, bir ovuc torpaq da apar,
Gözünə tökərsən məhəbbət ölsə.

ASFALTA ÇƏKILƏN ŞƏKIL

O gecə rəssamıydı,
naşı bir rəssam,
fırçası dəmirdən,
Bakının sinəsinə çəkdi şəklimi,
Ən böyük küçəsinə çəkdi şəklimi.
Tək bircə şəklim var,–
nə dostlara yollaya bilirəm,
nə qohumlara;
nə də sevgilimə.
Tək bircə şəklim var,–
Sinəsində gəzdirəcək vətən.

ocaq,1990

AĞI

Nə vaxtdı bir qəmin başdaşıyam mən,
Bir qız sevdiyitək qucammaz məni.
Bir yetim sevginin göz yaşıyam mən,
O şana kirpiklər tutanmaz məni.

Qəlbin heyrətindən bir haray doğar,–
Heyrətim bir kövrək sözü gətirər.
Yenə Günəş çıxar, Yenə Ay doğar,–
Sərsəri küləklər yazı gətirər.

O külək köksümə sığına bilsə,
Ötən buludları saxladı bəlkə.
Buludlar məni də yaxını bilsə,
Sıxıb gözlərini ağladı bəlkə.

Sonra göy üzündə bir göy qurşağı
Görüb də qəfilcə dillənəcəksən.
Sonra da bir ömrün dağdan aşmağı,
Sonra, sonrasını nə biləcəksən?

Hərənin öz dərdi öz içindədir,
Ya mavi təbəssüm, ya gözlərdə yaş.
Dünya öz işində öz, gücündədir,–
Yolçu yolda gərək, gəl gedək qardaş!

19.02.1990

ÖZKEÇMİŞİM

Dinc durmayıb dincliyimə daş atdım,
Mələklərin qanadını qanatdım.
Arzuların yüyənini boşaltdım
Sınıq-salxaq arabanın içində.

Öz ağlımın ucbatından ağrıdım,
Uzandığım budaqları doğradım.
Baxtım döndü, bəy quşunu qarğadım
Tozu qopan xarabanın içində.

Bu dünyada tənha qalan qurdmuşam.
Öz səsimi eşidəndə qorxmuşam.
Yüz keçinin dərisini yırtmışam
Neçə-neçə barabanın içindən.

Bu gün Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Rəhbərləri Kamran AYDINOĞLU və Kənan AYDINOĞLUNUN doğum günüdür.Bu münasibətlə Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Redaksiya heyəti adından Portalın Rəhbəri kamran Murquzovu doğum günü münasibətilə təbrik edirik. dünyada ən özəl nemət olan can sağlığı Ulu Tanrıdan diləyirik.Azərbyacanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Rəhbəri Kənan Aydınoğlunun müxtəlif illərdə qələmə aldığı ədəbi-bədii nümunələri oxucuların diqqtinə çatdırırıq.

TƏRCÜMEYİ-HAL

Murquzov Kamran Aydın oğlu 1989-cu il oktyabr ayının 25-də Bakı şəhərində ziyalı ailəsində anadan olub.1996-cı ildə Qaradağ rayonu Müşfiqabad qəsəbəsindəki 274 saylı orta məktəbin birinci sinfinə daxil olub.Üç ildən sonra həmin məktəbin üçüncü sinfini bitirmişdir.1999-cu il yaşayış yerini dəyişdirdikləri üçün orta təhsilini Lökbatan qəsəbəsindəki 166 saylı orta məktəbdə davam etdirib.2007-ci ildə həmin məktəbi bitirmişdir.2008-ci ildə Azərbaycan Dövlət iqtisad Universitetinin Mühasibat Uçotu və Audit fakültəsinə qəbul olub.
Azərbaycan Ədəbi Elektron Məkanında 2012-ci il fevral ayının 14-də Bakı şəhərində “Çağdaş Azərbaycan Ədəbiyyatının inkişafına dəstək” layihəsi çərçivəsində Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalını tə sis edib.Hal-hazırda Azərbaycanın Mə dəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Rəhbəri olmaqla bərabər, həm də Portalın dizayneri və tərtibatçısıdır.

SÖZÜNƏ QURBAN

Qardaşım Kamrana.

On yeddi baharda,on yeddi qışda,
Dediyin hər şirin sözünə qurban!
Məğrurluq eyləyib igid tək duran,
Sənin tək igidin yüzünə qurban!

Anamın dayağı, balası sənsən,
Mən köçsəm cahanda qalası sənsən,
Anamın könlünü alası sənsən,
Cahana od tökən gözünə qurban!

Dərdimin tapılan çarası kimi,
Kənanın könlünün yarası kimi,
Gözünün gah ağı,qarası kimi,
Sənin gülümsəyən üzünə qurban

* * *

Qardaşım Kamrana.

Koroğludan bu yana nəfəs gəlir, can gəlir,
O al günəşlə birgə, sökülməmiş dan gəlir.

Dönür çərxi-fələyin hər bir işi tərsinə,
Bu gün hücuma keçib, vaxt gəlir, zaman gəlir.

Yaradanın önündə diz çöküb əyilməyə,
Əlində “möhür daşı” yeni bir insan gəlir.

O, vüqarlı dağların başın üstdən çəkilib,
Yönəlib bizə sarı, çən gəlir, duman gəlir.

Hələ uzaq səfərdən yorulmayan qonaq tək,
Bu gün də xoş görüşə qardaşım Kamran gəlir.

Dekabr, 2009.

MƏNİ

Qardaşım Kamrana.

Qane eyləyir indi
Qoluma qüvvət verən
Evim-eşiyim məni
Körpəlik çağlarımı
Çox vaxt salır yadıma.
Taxta beşiyim məni
Şeirdi nəfəsiylə
Soyuğa düşən zaman
Qoymaz üşüyəm məni

7 sentyabr 2008.

ALQIŞ VƏ QARĞIŞ

Qardaşım Kamrana.

Sənin əməlin,
Elə indicə
Layiq görüldü,
Alqışa, qardaş.
Sən ömrün boyu,
Çətin yollarda
Düşməyəsən heç:
Qarğışa, qardaş!

* * *

Qardaşım Kamrana.

Bəlkə də əyləşmisən
Masa arxasında sən.
Kitabdakı şeiri
Varaq-varaq oxuyub
Bir az da yorulmusan.
Ancaq yorulsan belə,
Kədərlənmə fəqət sən.
Çünki qamətli çinar
Dayanıb sağ-solunda
Sənə hey, keşik çəkir.

5 may 2009.Sumqayıt.

ANAMIN GÖZÜNƏ SƏPİLMİSƏN SƏN

Qardaşım Kamrana.

Sən daşdan, mərmərdən bahasan, baha,
Torpağın özünə səpilmisən sən.
Kədərdən ayrılıb, sevincə dönüb,
Anamın gözünə səpilmisən sən.

İNSANLAR KİMİ

Qardaşım Kamrana.

Dəyoşsəm könlümü özgə bir ada,
Gərək yaşamayım öləm, a qardaş.
Müqəddəs bayramda insanlar kimi,
Düşünüb, bir az da güləm, a qardaş.

HAQQIN QARŞISINDA ƏYİLƏK, QARDAŞ!

Qardaşım Kamrana.

Nə qədər ömrümüz var indən belə,
Haqqın qarşısında əyilək, qardaş!
Demədim, bədəncə gücsüz önündə,
Büdrəyib, titrəyib, döyülək, qardaş!

Yaşayıb bu ömrü verməyək bada,
Gəlməsin bir cana, bi ruha qada.
Ən gözəl kəlməni saldıqca yada,
Yaradan önündə əriyək, qardaş!

Sevinib, şadlansın böyük bir ölkə,
Yad hisslər salmasın bu ömrə kölgə.
Çalışıb-vuruşub səninlə birgə,
Dünyanı qayğıya bürüyək, qardaş!

DOLARDI GÖZ YAŞIM, DOLARDI, QARDAŞ!

Qardaşım Kamrana.

Təbriz canlananda gözüm önündə,
Dolardı göz yaşım, dolardı, qardaş!
Təbriz gözəlinin fəryad etməyi,-
Qəlbimin məlhəmi olardı, qardaş!

Dərdimi özümə kitab biləndə,
Sevinci anamla birgə bölənədə,
Gözəllər o tayda deyib güləndə,
Kədərim çiçək tək solardı, qardaş!

Qarışıq düşdüsə ortada nəsə,
Belin bağlamayıb özgə bir kəsə.
Təbriz də, Bakı da verib səs-səsə,
Bir ibrət, bir öüyd alardı, qardaş!

Dağıdıb gözlərdən qəmi, kədəri,
Xoş sözlə, xoş üzlə açıb səhəri.
O tayın bu tayla görüş xəbəri,-
Ömürlük qəlbimdə qalardı, qardaş!

Həyatı

Hüseyn Abdulla oğlu Rasizadə (Hüseyn Cavid) – Azərbaycan şairi, dramaturq. Ruhani ailəsində doğulmuş, ibtidai təhsilini Naxçıvanda molla məktəbində, orta təhsilini M.T.Sidqinin “Məktəbi-tərbiyə” adlı yeni üsullu məktəbində almışdır (1894-1898).
1899-1903-cü illərdə Cənubi Azərbaycanda olmuş, Təbrizin “Talibiyyə” mədrəsəsində təhsilini davam etdirmişdir. İstanbul Universitetinin ədəbiyyat şöbəsini bitirmiş (1909), Naxçıvanda, sonra isə Gəncə və Tiflisdə, 1915-ci ildən isə Bakıda müəllimlik etmişdir.
Hüseyn Cavid klassik Azərbaycan ədəbiyyatının ən yaxşı ənənələrini inkişaf etdirən sənətkarlardandır. O, 20-ci əsr Azərbaycan mütərəqqi romantizminin banilərindən biri olmuşdur. Hüseyn Cavid sənəti janr və forma cəhətdən zəngindir. O, lirik şerlərin, lirik-epik, epik poemaların, Azərbaycan ədəbiyyatında ilk mənzum faciə və dramların müəllifidir. “Keçmiş günlər” adlı ilk şer kitabı 1913-cü ildə çap olunmuşdur.
Hüseyn Cavid daha çox dramaturq kimi tanınmışdır. Onun fəlsəfi və tarixi faciələri, ailə-məişət dramları üslub, yazı ədası forma yeniliyi baxımından Azərbaycan dramaturgiyasında yeni bir mərhələ yaratdığı kimi, milli teatr mədəniyyətinin inkişafına da qüvvətli təsir göstərmiş, “Cavid teatrı” kimi səciyyələndirilmişdir. Dramaturgiyasında dövrün ümumbəşəri, böyük ictimai-siyasi və mədəni əhəmiyyətə malik problemləri əksini tapmışdır. Azərbaycan ədəbiyyatında ilk mənzum faciə olan “Şeyx Sənan” (1914) əsərində xalqları bir-birinə qovuşdurmaq üçün ümumbəşəri din ideyasını ortaya atmışdır. Hüseyn Cavid bu dövrdə tədriclə “haq verilmir, alınır” ideyasına gəlib çıxmışdır.
Yaradıcılığında mühüm yer tutan “İblis” (1918) mənzum faciəsində dövrün bütün mürtəce qüvvələri – “insan insana qurddur” fəlsəfəsinin tərəfdarları, “iyirminci əsrin mədəni vəhşiləri” olan dairələri İblis surətində ümumiləşdirilmiş, işğalçı müharibələrə lənət yağdırılmışdır.
1926-cı ildə müalicə üçün Almaniyaya gedən və 7 ay Berlində yaşayan Hüseyn Cavid oradan ziyalıların mənəvi iztirablarını əks etdirən bir sıra siyasi-lirik və lirik-epik şerlərlə qayıtdı.
20-30-cu illərdə Hüseyn Cavid bir sıra tarixi dramlar yazmışdır. “Peyğəmbər” (1922) və “Topal Teymur” (1925) əsərlərindən sonra yazdığı “Səyavuş” (1933), “Xəyyam” (1935) tarixi dramları Hüseyn Cavidin tarixə, tarixi şəxsiyyətlərə baxışında ciddi dönüş oldu. Cənubi Azərbaycandakı azərbaycanlıların “şahənşahlıq” üsuli-idarəsi əsarəti altında əzab çəkməsi, ən adi insan hüquqlarından məhrum edilməsi də vətənpərvər şair kimi Hüseyn Cavidi düşündürürdü (“Telli saz” dramı, 1930; “Kor Neyzən” poeması, 1930). Sovetlər Birliyində totalitarizmin dəhşətli dövründə Hüseyn Cavid sosializmin “nailiyyətlər”indən yazmağı özünə rəva bilməmiş, Stalini, Azərbaycan ağalarını mədh etməkdən qətiyyətlə boyun qaçırmışdır. Ona görə də bu mətin şəxsiyyət Sibir buzlaqlarına sürgün edilmiş və orada həlak olmuşdur. (5.12.1941, İrkutsk vilayəti)

Bu şeirlər mənə dünyada hamıdan əziz olan Anam Rəhimova Mileylə Həmid qızının əziz ruhuna ithaf olunur.

HƏSRƏTDƏN QURUMUR GÖZÜMÜN YAŞI

Bu gün də sübh çağı dan sökülməmiş,
Göydən yer üzünə nur tökülməmiş,
Matəmli günlərdən bel bükülmüş,
Gərək ki, oyadım mən dağı, daşı,
Həsrətdən qurumur gözümün yaşı.

Kaş ki, deyilənlər yalan olaydı,
Anam bu ömrümdə qalan olaydı.
Yaşayıb könlünü alan olaydı,
Gərək ki, oyadım mən dağı, daşı,
Həsrətdən qurumur gözümün yaşı.

Bu yurda ələnən neçə kədərdən,
Kaman tək qəlbləri yaran xəbərdən.
Sübh çağı gözünü açan səhərdən,
Gərək ki, oyadım mən dağı, daşı,
Həsrətdən qurumur gözümün yaşı.

UNUDA BİLMİRƏM SƏNİ, AY ANA!

Yaradan Allaha qovuşdun sən də,
Unuda bilmirəm səni, ay Ana!
Qəlbimdi səhərdən narahat olan,
Unuda bilmirəm səni, ay Ana!

Əritdin ömrünü yanan şam kimi,
Dolmuşdu gözlərin yanan cam kimi.
Qürub etdin fəqət bir axşam kimi,
Unuda bilmirəm səni, ay Ana!

Misralar kədərdən yoğrulub gəlir,
İçimdə duyğular doğulub gəlir.
Sevincin göz yaşı boğulub gəlir,
Unuda bilmirəm səni, ay Ana!

KƏDƏR DOLU RÜBAİLƏR

Şerimin günəşi, növrağı oldun,
Qərib bir karvanın qonağı oldun.
Hələ də sən mənim şair ömrümdən,
Tökülüb itməyən yarpağı oldun.

Gör nüçə suala cavablar qalıb,
Səndən insanlara savablar qalıb?!
Dünyamdan ayrılıb gedəndən bəri,
Sənli xatirəli kitablar qalıb.

Sənin yoxluğunla barışmıram mən,
Şerimdə çaylara qarışmıram mən.
Gör neçə gündür ki, səndən soruşub,
Doğan günəşimlə barışmıram mən?!

Sənin həsrətinə yanmalıyam mən,
Özümü kədərli sanmalıyam mən.
Sənin təbəssümün yadıma salıb,
Səni hər günümdə anmalıyam mən.

İLK DƏFƏ SƏN ŞAİR DEDİN ADIMA

İlk dəfə sən şair dedin adıma,
Şükür ki, düşürsən yenə yadıma.

İlk günlər qəlbimə ilham dolanda,
Sevincdən dağ, dərə bu gün solanda,
Yenə də dərdimdən halı olanda,
İlk dəfə sən şair dedin adıma,
Şükür ki, düşürsən yenə yadıma.

Dan yeri sökülüb günəş doğmamış,
İşıq da zülməti hər an boğmamış,
Ulduzlar qızarıb, yağış yağmamış.
İlk dəfə sən şair dedin adıma,
Şükür ki, düşürsən yenə yadıma.

Şeirim qəzetdə çap olan günü,
Sevincdən göz yaşım tökülən günü,
Dan yeri qızarın sökülən günü,
İlk dəfə sən şair dedin adıma,
Şükür ki, düşürsən yenə yadıma.

Ruhuma, canıma gəlməmiş qada,
Sən şair nəvəni salmısan yada.
Salmadın meylini şöhrətə, ada,
İlk dəfə sən şair dedin adıma,
Şükür ki, düşürsən yenə yadıma

Körpələr beşikdə bələnən zaman,
Quzular örüşdə mələnən zaman,
Kədər, qəm gözümə ələnən zaman,
İlk dəfə sən şair dedin adıma,
Şükür ki, düşürsən yenə yadıma

Gözümün haqq görən qara, ağında,
Şeir sarayımın bir də bağında,
Ömrümün ən cavan şair çağında,
İlk dəfə sən şair dedin adıma,
Şükür ki, düşürsən yenə yadıma

Haqqa ümidimi bağlayan zaman,
Kədərdən, qüssədən ağlayan zaman,
Adını qəlbimdə saxlayan zaman,
İlk dəfə sən şair dedin adıma,
Şükür ki, düşürsən yenə yadıma

ŞAMIN KÖLGƏSI

Gizlənmişdim nə vaxtdı
Bir şamın kölgəsində.
Nə vardım, nə də yoxdum
Bir şamın kölgəsində.

Qətlimə fərman hazır,
Deyirlər: yazan yazıb.
Qəbrimi qələm qazıb
Bir şamın kölgəsində.

Məni sözümə bükün!
Üstümə yarpaq tökün!
Gözümə torpaq tökün
Bir şamın kölgəsində.

Uyuyub, uyub getdim,
Deməyin, doyub getdim.
Başımı qoyub getdim
Bir şamın kölgəsində.

BU DÜNYA

Ötən günü yuxu bildik,
Azı qandıq, çoxu bildik.
Bu dünyanı yuxa bildik,–
yeyənmədik.
Fətir-fətir yedi bizi bu dünya.

Bir yiyəsiz yabı gördük.
Su saxlamaz qabı gördük.
Yağış yağdı-qapı gördük,
Döyənmədik.
Çətir-çətir döydü bizi bu dünya.

Yalanı da gerçək oldu,
Əlimizə əlcək oldu.
Qara torpaq pencək oldu,–
geyindik…
qəbir-qəbir geydi bizi bu dünya.

YALQUZAQ

Əvvəl işıq bildim səni uzaqdan,
Nə bilim ov gəzən ac yalquzaqsan.
Mən sənin ovunam, ya da sən mənim,
Taleyin ovuyuq düzünə baxsan.

Biz yola çıxmışıq doğulan gündən,
Hərdən günəş doğub, hərdən çən gəlib.
Bəlkə də yolu düz gəldiyimizdən
Elə bəxtitmiz də belə tən gəlib.

Yox, dönə bilmərik daha bu yoldan,
Arxaya baxıram işıq görünmür.
Bəlkə mənim qanım bircə qaşıqdı,
Baxıram əlinə qaşıq görünmür.

Gözlərin işarıb bütün gecəni,
Gözünün işığı gözünə düşüb.
Kimsə işıq bilib mənim izimi,
Deyəsən kimisə izimə düşüb.

TƏNHALIQ

Mənim gəlişimi gözləmir heç kim,
Vaxtsız qonaq kimi gecə gəlirəm.
Boylanıb arxamca izləmir heç kim,–
Mən necə gedirəm, necə gəlirəm.

Gün batır sakitcə gedib döyürəm
Dərdli ürəklərin qapısını mən.
Gələni qovmazlar, axı,–deyirəm,
Çırpılır üzümə qapılar hərdən.

Sönür pəncərədə, sönür işıqlar,
Vaxt ötür, gecənin yuxusu gəlir
Hardasa, uzaqda yanan işıq var,
Hardansa həsrətin qoxusu gəlir.

Bilirəm, kiminsə gözü yol çəkir,–
Çəpəri, hasarı aşıb gedirəm.
Məni arxasınca bir nisgil çəkir,
Həsrətin izinə düşüb gedirəm.

22 sentyabr 2012-ci il tarixdə DGTYB-nin və AYB Muğan Bölməsinin birgə təşkilatçılığı ilə Salyan rayon Mərkəzi Kitabxanasında Salyan və Neftçalada yaşayan yazarlarla görüş keçirildi. Rayon Mərkəzi Kitabxanasında keçirilən tədbiri giriş sözü ilə AYB Muğan Bölməsinin sədri şair Namiq Hacıheydərli açdı. O, qonaqlara Muğan ədəbi mühitinin tarixi və çağdaş durumu haqqında yığcam bilgi verdikdən sonra, qonaqları salamlamaq üçün sözü Salyan RİH-nin məsul işçisi Məhərrəm Məmmədova verdi.
Sonra DGTYB başqanı Əkbər Qoşalı bölgələrdə yazıçılarla keçirilən silsilə görüşlərin məqsəd və məramı haqqında ətraflı çıxış etdi.
Daha sonra rayonda nəşr olunan “Qələbə” qəzetinin baş redaktoru Rüstəm Məlikov, Salyanda yaşayan ədiblərdən Fəxrəddin Becanoğlu, yeni nəsil yazarları Eldar İsmayıloğlu, Yaşar Cavadlı, “Kürün töhfəsi” ədəbi birliyinin sədri Hikmət Nikbin, gənc şair Nilufər Muğantürk, istedadlı məktəbli Fərid Rəsuloğlu, ağsaqqal şair Oktay Rza, o cümlədən DGTYB nümayəndə heyətinin üzvləri – şairlər İbrahim İlyaslı, Fərqanə Mehdi, Səhər, Həyat Şəmi, Faiq Balabəyli, NURAFİZ və gənc yazar Kənan Aydınoğlu çıxış etdilər, yeni şeirlərindən örnəkləri tədbirə qatılanların diqqətinə çatdırdılar.
Yekun çıxışı edən tədbirin aparıcısı Namiq Hacıheydərli görüşə gələnlərə və tədbirin gerçəkləşməsində dəstəyi olanlara təşəkkürünü bildirdi.
Görüşün sonunda kitab mübadiləsi aparılmış, Salyan və Neftçalada yaşayan yazarların əlaqə koordinatları və yaradıcılıqlarından örnəklər götürülmüşdür.
Qeyd edək ki, DGTYB nümayəndə heyəti Salyan RİH Başçısının birinci müavini Etibar Hüseynov tərəfindən qəbul edilmişdir və qəbulda Gənclər və İdman Nazirliyinin dəstəyi ilə DGTYB tərəfindən gerçəkləşdirilən “Bölgələrdə yaşayan gənc və yeni nəsil yazarları ilə görüşlər” layihəsi, eləcə də rayondakı ədəbi mühit barədə səmimi söhbət olmuşdur.