Author: Delphi7

       Sonuncu dərs idi. Dərsin qurtarmasına az qalmış müəllim üzünü şagirdlərə tutub: 
      – Sabah istirahət günüdür. İstəyirəm fəal, bacarıqlı uşaqlardan beş-altı nəfərini ekskursiyaya aparım. Məqsədim odur ki,  həm təbiətin qoynunda olasınız, həm də həyatı dərindən öyrənəsiniz. Amma burada hər şey könüllülük əsasında olmalıdır. Odur ki, kim ekskursiyaya getmək istəyir, əlini qaldırsın.
     – Ekskursiya haraya olacaq? –  Uşaqlar yerbəyerdən soruşdular. 
     – Ekskursiyaya gedənlərin sayını dəqiqləşdirək, sonra gedcəyimiz yerin adını biləcəksiniz. –müəllim cavab verdi.  
     Sinfimizdə oxuyan qızlar tərəddüd etsələr də oğlanların hamısı razılıqlarını bildirdilər. Uşaqların da maşallah, nə az-nə çox düz on yeddi nəfəri oğlan idi. Deyəsən, müəllim bunu gözləmirdi. “Yox, bu lap çox oldu” – deyib, əlavə etdi:     
     – Seçimi özüm edəcəyəm.                                                                            
     Müəllim daha boy-buxunlu və sağlam görünən altı nəfərin adını çəkdi və dərsdən sonra onların qalmasını tapşırdı. Qəribə burası idi ki, sinifdə oxuyan əlaçı şagirdlərdən heç birinin adı, o cümlədən mənim də ekskursiyaya gedənlərin arasında adım yox idi. Mən nə qədər xahiş etsəm də, müəllim mənim adımı siyahıya əlavə etmədi. Zəng vuruldu, sinifdən çıxdıq. Mən və ekskursiyaya getmək istəyən dostlarım pərt halda evimizə getdik. Müəllimin dərslərini yaxşı oxuyan şagirdlərini ekskursiyaya aparmaması bizə çox pis təsir etmişdi.
     Bazar ertəsi dərsə gedəndə ekskursiyaya gedənlərdən iki nəfəri ilə elə yoldaca qarşılaşdım. Bir günün içində onların yaxşıca qaraldıqları diqqətimdən yayınmadı. Salamlaşandan dərhal sonra özümü saxlaya bilməyib dedim:
     – Maşallah, ekskursiyanız, deyəsən, yaxşı keçb, – dedim
    Sülhəddin bic-bic gülümsünərək:
     – Yaxşı da sözdür, həm gəzdik, həm də işlədik. –Əlini açaraq ovcunun suluqlanmış içini göstərdi.
     Qafar dözməyib bir az  da hirsli səslə:
     – Biz də o bəxt haradandır ki, bizi ekskursiyaya aparsınlar.  Kür çayının o biri sahilindəki axmaza müəllim üçün qamış biçməyə getmişdik.
     Şənbə günündən bəri üzümdə olan pərtlik bir anda əriyib getdi.

Bu-mən,bu-dərdlərim,bu da ki,liman;
görənlər danlayır: “Lap abartmışam…”,
hardasa sən məni unudan zaman,
sənin həsrətindən saç ağartmışam,

Sən-xürrəm,mən-dərdə,bəlaya gəlmiş,
hər kəs “Eşq barını” bir cür dərirmiş,
qızıl arzuların saçları gümüş,
bu cürə varlanıb,bu cür artmışam,

Bəxtimiz hardadı?–əlindən tutaq,
barı ağlamadan arabir yataq,
“Sevgi ümmanında” gəl,birgə bataq–
gəmini limana güclə dartmışam,

Həm bülbül biçarə,həm də qızıl gül,
aşiqdən əl çəkməz–dadansa müşkül!
daha nəvazişsiz durammır könül;
sən yara vurduqca,mən sağaltmışam,

“Eşqin ocağını” gözlə eşirəm,
bu ki,ömür deyil–gün dəyişirəm,
dinmir–yapışıram,çırpır-düşürəm;
baxtın ətəyinnən belə tutmuşam.

Ümidim “Eşq” adlı yalanda nənim,
duymazsan, gözlərim dolanda mənim,
açılan da mənim,solan da mənim,
“Sevgi məzarını” gülə tutmuşam,

Atdığım “Eşq oxu” əyri gedirmiş,
bəlkə də Fələyin gözünə girmiş?
“Məhəbbət ümmanı” geniş deyilmiş,
sıninlə tutmazdı,tənha batmışam…

Dartılan yayları nə cür bağladım,
günaha batmasın oxların ucu?
gərilən kamana nə cür anladım,
dilsiz varlıqları qırmasın ovçu?!

Nə kəklik qoydular,nə də ki,turac,
indi qan içində, çəmən,gəl gül aç!
girinə keçəndə-əlində qırmanc,
şair səni nə cür vurmasın,ovçu?

Bəzəkli əliklə dar dərələrdə
üz-üzə gəlməsin–özdə yəhərdə,
yollarda çən olsun,sel bərələrdə,
izdən tanıdığın yormasın ovçu,

Uşaqkən eşitdim ata-anamdan:
“Qan işi ən ağır günahdır,aman!!”,
bir gecə yuxuda qan tutan zaman
yerinnən havalı durmasın ovcu,

Bir xəncər almışam torlar yarmağa,
balığa tapşırdım: “Gəlmə qarmağa!”,
ədalət yolunda düşmən qırmağa
saxlasın barıtın,qırmasın ovçu!!

Dadanan dinc durmaz–min söyləsən də,
qorxu var maralın göz giləsində,
çəkir Vahid ƏZİZ kirkirəsində
qızıl buğdsının yarmasın,ovçu…

Görsən ki,hər tərəf qardı,borandı-
məni öz kürkündən aralı qoyma,
ölüm birdəfəlik can qurtarandı–
vurduğun şikarı yaralı qoyma,

Qara buludları yellər sürüyər,
hətda Günəşı də çiskin bürüyər,
qaldıqca alma da,can da çürüyər–
baxımsız bu qədər “xaralı” qoyma!

Çoxdan bəllidir ki,dünya yalandı,
hər kəs bir az, gəlib, gəzdi–dolandı,
baxma ki,gözləri canlar alandı–
gözlər yeyə bilər maralı,qoyma!

Hamımız içində batarsa gəmi,
fərq etməz ümmana–“Kim kimin kimi?!”,
hətda durnaynan da o Ustad kimi,
danışsan:”Haralı” sualı qoyma!

Gah xoşhal oluram,gah da ki,kefsiz,
havaynan dəyişər çətin ömrümüz,
nədən yazırsan-yaz,ay Vahid ƏZİZ,
əlinnər sözdəki sambalı qoyma…

İstədikcə eşqdən yazam hər səfər,
qələmiimə yol azdırar qəm-kədər,
kaş biləydim çəmənlərdə çiçəklər
bir-biriynən pıçıldaşsa, nə deyər?

Hər tikanı bir xəncərmiş qınında,
ləçəkləri xalis bülbül qanında,
mürgüləsəm qızıl gülün yanında,
nəfəsimə gözün açsa-nə deyər?

Tarix açdım; nələr görmüş bu xəzəl?!
həm sonralar odda yanıb,həm əzəl,
bir özgənin qolundakl bir gözəl
həvəsimə dönüb qaçsa,nə deyər?

Şah piyada gedən yeri görmüsən?
eyş-işrət də bu cür şeydir.bilmisən?
o dünyaya hansı üznən gedərsən?
soruş,hələ vaxtın varsa–nə deyər?

Bir ağıllan,düşünmə ki,ay “xiyar”,
əlindədir bütün küllü-ixtiyar!
inanardın–bir gün meydan oxuyar
bu dünyaya kor yarasa nə deyər?!

Kövrələrik kaman qəmli çalanda,
kükrəyərik ciblər pulla dolanda,
nə olar ki,”Ala qarğa” olanda–
Şah da ona qulaq asa…nə deyər?!

(Eyni adlı poemadan parça.
Əsər bütövlüklə gələh həftən “ƏDƏBİYYAT” Qəzetində, sonra isə
“DƏRƏLƏYƏZ” Qəzetində çap olunacaq)

Yaman ağladırsan yuxularımda,
necə gözəl idin, ay Dərələyəz,
Vətən məhəhəbbətli dastanlarımda
sənsən ən uğurlu “boy”,Dərələyəz!

Misri qılınc kimi batar qəlbimə,
sənsiz övladınam-“Vəfasız”-demə,
taley qismət yaza-Əziz nəvəmə
Herherdə çaldıram toy,Dərələyəz,

Həsrətəm üzünə gör bir nə vaxtdan?
sənsən əcdadlarım qoynunda yatan,
mənim əlim çatmır,sən altdan-altdan
düşmənin gözünü oy,Dərələyəz,

Bilirəm; kimsəsiz,qəribsən-qərib,
umduğum barları özgələr dərib,
bacarsan,dövranla əl-ələ verib
hər şeyi yoluna qoy,Dərələyəz,

A başı qartallı,dumanlı dağlar,
bizlərdən əmanət səndə qalanlar!
səni,millətimə düşmən olanlar,
verdilər özgəyə pay,Dərələyəz!

Nə bilər qədrini biganə yadlar?
közlərin saxlarmı sönmüş ocaqlar?
basıb xəritəni uydurma adlar,
yazıb köhnələri,yay,Dərələyəz!

Durnam,göyərçinim,qanlı köynəyim,
südəmər körpətək zərif, kövrəyim,
ərzi yumruq boyda edən ürəyim
yaman qəribsəyib,oy,Dərələyəz,

Kim sə özbaşına gedərmi səndən?
köç etdik…,Qrabağ tutdu əlimdən,
bilmirəm,ayağım düşmədi,nədən?
sənə elədilər tay,Dərələyəz!

Dözməz,qərib olsa insan Vətəndə,
bəlkə məzarlar da qalmır yerində?!
ruhu qərar tutar ölənin səndə–
məni də özündə say,Dərələyəz,

Niyə “Çərxi-Fələk” dönmür tərsinə?
sönmüş bir kürəsən,dağılmış binə,
yanan ürəklərə dözəmmir sinə,
hələ də kəsilmir “Vay”,Dərələyəz,

Tayın-bərabərin varmı Turanda?
bir yarın dağlarda,biri–aranda,
gözlərim çəkilmir bütöy olanda–
səni əks eləyir Ay,Dərələyəz,

Aç bağlı qapını təslimin olum,
bir canlı kaman ol–mən simin olum,
gunahkar bildinsə–Nəsimin olum,
qurbanam,dərimi soy,Dərələyəz…

Bu gün dünyanın başında
muharibə kabusu var,
anaların göz yaşında
Şəhid öldaq qorxusu var,

Ellər qaçqın yurd-yuvadan,
su yerinə getməkdə qan,
xəbər tutulur havadan-
orda barıt qoxusu var.

İçimdə bir inam da var-
müharibə olmayacaq,
uyub Şeytan oyununa
dünya viran qalmayacaq.

Müharibə olmayacaq-
hamı qarnı tox olarsa,
müharibə olmayacaq-
İblis taxtdan yıxılarsa.

Müharıbə olmayacaq
hökümdarlar orduları
savaşmağa göndərməsə,
Ulu Tanrı insanlardan
nənzərini döndərməsə.

İnanıram,”Supergüclər”
qırğınları salmayacaq,
dünyaya qonaq gələnlər
alovlarda yanmayacaq,
rahat böyü,körpə nəvəm,
muharibə olmayacaq!

Üstündə bu taxtanınki
ağlı-qaralı xanalar,
Şah o zaman alçalır ki,
“mat” eləyən–piyadalar,

Dəli “fillər” qoşa-qoşa,
“zabitlərin” rütbəsi yox,
“at” əyri girir savaşa,
Şahzadə tək,piyada çox,

Eyni olmur piyadalar,
içlərində “lotu” da var,
tək “matla” bitməz oyunlar-
Şahmatın bir “patı” da var,

Qızışmış “ağlar”-“qaralar”
çoxdan üz-üzə dayanır,
agah olun,ey insanlar-
Yaxın Şərqdə bir dünyavi
savaş. qazanı qaynayır!

Nə qalib var,nə uduzan,
hələ oyun “patındadı”
hələ dünya bir “Virusun”
basqısının altindadı…

Ayrılıq bir kabustək
dövrəmizdə dolaşır,
könül təbindən düşür,
fikirlərim qarışır,

Çırpındığı yerdəcə
ürəyimi nə sıxdı?
sızıldayıb xəfıfcə
sənsiz yaman darıxdı,

Yenə taqətdən düşür
qalmır öz havasında,
ürəyi nə üşüdür,
kim gəzir yuvasında?

Əhvalımı soruşma,
ömrün cəfası hədər,
ayrılıqdan danışma,
başına gələ bilər…

Həyatın da bir sonu var–
bir rüzgardır bircə əsim
doğma ocaq,el-obalar
nə cür gedim?-inciməsin.

İş ki.qaldı baxta-baxta,
çox sınadım-o da saxta!
calaq olsam–yad budaqda,
nə cür bitim?-inciməsin.

Çoxdur viranım,talanım,
qeybətlər–satlb-alanım!
hey düşünər qısqananım
nə cür güdüm?-inciməsin.

Canım bəlalı,qadalı,
dilim qılıncdan xatalı,
olsa atalı-analı
nə cür yetim inciməsin?!

Ola zindanln açanı,
tuttmaya qovan–qaçanı!
qotur tutsa,şirin canı
nə cür didim?-inciməsin.

Hələ bitmir dumanlığı,
getmir vaxtın yamanlığı,
qoca ömür–cavalığı
na cür edim?-inciməsin…

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, “Hüseyn Arif” Ədəbi Məclisinin sədri

Hərdən yaza bilmirəm,
qırılır misralarım.
Zülmətdə işıq gəzən
bir kordu barmaqlarım…

Ürəyimin sapından
düşüb,neçə söz itib.
Hər sözün yuvasında
indi neçə göz bitib.

Sənsizlik bir səhradı,
yeridikcə batıram.
Bu sevda yuxusudu,
elə bilmə yatıram.

Kipriyimi toz basıb,
gözümdə eşq dumanı.
Mürgüləyir içimdə
bir dərvişin gümanı.

Ay buludda gizlənib,
Ürəyim bir yanar şam…
Mən də bir mirvariyəm,
səhraya atılmışam.

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, “Hüseyn Arif” Ədəbi Məclisinin sədri

Bəlkə sən axtardığın o utancaq adamdı,
Ancaq yoxdu xəbərin,keçib getdin yanından.
Bir yelkənsiz gəmidi,nə vaxtdı yol axtarır,
Azıb səhərə bir ömrün ümmanında.

Hələ də gözlərindən ürəyinə yol çəkir,
Hələ də bir nağılın laylasına uyuyur.
Nəm çəkir pəncərəsi neçə soyuq baxışdan,
Evinin divarını gözünün yaşı yuyur.

Əyirib kipriyində əzabını,dərdini,
Barama qurdu kimi özünə tor toxuyur.
Asılıb ayağından, səhərəcən oyaqdı,
Bir tənha anadildi,ürəyində oxuyur.

Bəs məni kim tanıyar bu səs-küyün içində,
Bilmirəm, kimə doğma,bilmirəm kimə yadam.
Bəlkə elə itmişəm,min ildi xəbərim yox,
Bəlkə elə kiminsə axtardığı adamam…

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikasının Prezident Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü,

***

Qorxu, təlaş basıb dünyanı,
Şeytan ölüm marşı çalmamış
Bir vida nəğməsi çal.
Əzizim, canım, mən evdəyəm,
Sən də evdə qal!
Ərit qayğıların buzunu.
Ya da həyatı bir təlatüm bilib çağla.
Demirəm, rəngsiz yuxuların içində
çırpınan dəhşətlərə ağla,
Bacarsan, küt ağrılara tab gətir,
Günahı tütyə kimi
Qiyamətə aparmaq üçün qab gətir.
İt hürən tərəfdə imkanlı dadaşlar
bardaş qurub ikibaşlı fikirlərtək.
İşıq gələn səmtdə də ac adamlar
kifli əppək üçün cihada qalxıb
utanmaz-utanmaz…
Sən, yuxusu dağılmış dərələrdən,
Kol-kos basmış yamaclardan keç.
Dərdini heyvana de, adama demə.
Qarşına iki kölgə çıxacaq;
Həyat gerçəkləri səni sıxacaq.
Qorxub, yükünü atacaqsan.
Bilə-bilə günaha batacaqsan.
Əzizim, canım, evdə qal!
Ölüm qapının ağzında mələyir quzu kimi.
Şeytan adamı torbasına atır ruzu kimi.
Sənin də, bilirəm, əppəyin yox.
Səbrin də tarıma çəkilib qatar relsitək.
Mənim də elə günahım artır,
Mən, islaq bəbəklərin vida yanğısıyam,
Gözümün önündə çılpaq gecələr kürt düşür.
Qorxulu yuxulara öyrəşib gözüm.
İçimdə tumurcuq atıb dözüm.
Tanrı həm – Məni axtar, – deyir,
Həm – Evdə qal.
İndi, xəstəlik və qorxu sarmış küçələrə
adam çəklində necə çıxım?
Bəlkə kölgəmin çuxasını geyinim,
Tanrı ilə cihada gecə çıxım?!
Qəmin ucu çox itidir,
Eh, zülmətə enirəm anam ölür,
İşığa çıxıram, atam…
Vücuduma ləkədi xatam.
Demək, adam özündən çıxanda
Saxta Pirlər kimi ləkələnir.
Bir azdan Qiyamət qopacaq,
İsrafilin yerinə bir ayrılıq nəğməsi çal.
Qorxu, təlaş dünyanı fağır günə qoyub,
Mən evdəyəm, əzizim, sən də evdə qal!

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü, Azərbaycan Respublikasının Prezident Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü,

***

Bir xatirə yağışı var hər ötən anın,
Xatirələr şeh düşəndə bal kimi olur.
Ruhlar sevgi rəngindədi, dualı qadın,
Lal duyğunun əzabı da lal kimi olur.

Gendən bir ağ kölgə sıxır kəndi-kəsəyi,
Şeytan ölüb, cəsəd ağır, gir, tabut düşür.
Beş-on günlük səyahətdi ömür adamçun,
Sonra qəfil hər çiyindən bir tabut düşür.

Sən susduqca, gözlərimdə zəlzələ olur,
Qürub çağı xam xəyala dalmaq çətinmiş.
Mən bilmirəm sənə baxım, yoxsa Allaha,
İki sevgi arasında qalmaq çətinmiş…

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Səni görüb, sevməyincə yox idim,
Gəl ruhumun qanadı ol, gülüzlüm.
Gəl arzuma, istəyimə mən yetim,
Qoyma sənin həsrətindən üzülüm.

Ayrılığın bir əzabdı bilirsən,
Sənsiz ruhum dağı, daşı dolaşır,
Heç bilmirəm mənsiz necə gülürsən,
Mənim ruhum, hər an sənsiz darıxır.

Dağlar boyda qəm daşıyır ürəyim.
Dərdin-qəmin buz daşıyır qüzeydən.
Çən, dumandı baxa bilmir fələyim,
Canım, gözüm, gəl incimə gileydən

Bülbülünə heç gəlmirmi yazığın,
Möhtac qalıb bu ürəyim sığala,
Kəs bir yolluq ayağını sazağın,,
Ürəyimdə sonməyən bir od qala.

Təbəssümün həyat dolu günəşdi,
Ayrılığın məni boğur gecələr,
Yuxularım qaçıb gedib , nə işdi.
Əziz Musa sənsiz çətin dincələr.

ƏZİZ MUSA.

Azərbaycan Yazıçılar və Jurnalistlər Birliklərinin üzvü, “İlham çeşməsi” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru,
Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü

Ruhuna vurulub göylərə uçdum,
Sevmək nə zamandan günahdı söylə.
Mən eşqin qırxıncı qapısın açdım,
Qəlbibin qapısı bağlıdı hələ.

Ürəyim çat verib sənin əlindən,
Yerləri, göyləri saymayan mələk,
Bir xoş söz eşitmədim sənin dilindən,
İnsafsız görmədim vallah sənin tək.

Günümü bükmüsən bir göy əksiyə,
Yenə nişan alıb dərd ürəyimi.
Əllərim çatmayır o yüksəkliyə,
Çırpmısan daşlara sən istəyimi.

Ruhum bənövşətək boynunu əyib,
Çəkilmir gözümdən həsrət buludu.
Elə fələklər də xətrimə dəyib,
Yoxsa sevgi budu, məhəbbət budu.

Üzünün işığı kor edib məni,
Sənin eşqin ilə döyünür ürək,
Bütün varlığımla sevirəm səni,
Axı gözəl olur tikanlı çiçək.

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Bakı Bürosunun Rəhbəri

 * * *

Kim bilir, mən onda gec başa düşdüm,
O,gəldi bu getdi sirr kimi qaldı.
Qarışdı, yox oldu, bir eşqə qaçdı,
Çəkdiyim bir eşqsiz bax, yenə baldı.

 * * *

Döyülər xəbərsiz qapın açarsan,
O gələr deyərsən cəhənnəm ol get.
Mən sildim sən də sil yaşanmamış say,
Bir də arxasından yad tək baxarsan.

        Bu əhvalat bizim kənddə sovet hakimiyyətinin durğunluq deyilən dövründə baş verib. Kənd camaatı güzəranlarını qismən də olsa, yaxşılaşdırmaq üçün rayon mərkəzindəki mal-qara kökəltmə məntəqəsinə min bir əziyyətlə bəslədikləri iribuynuzlu mal-qaranı təhvil verirdilər. Alacaqları pulu isə aylarla, bəzən isə bir ilə qədər gözləyirdilər. Adamlar rayon mərkəzinə gedib-gəlməkdən bezir, bəzən alacaqlarından bir qədər “şirinlik” verməklə halal qazanclarına mümkün qədər tez sahib olmağa çalışırdılar.

Kəndimizdə Xanağa adlı bir kişi yaşayırdı. Xanağa özünü şair sayır, şeir adı ilə cızma-qaralar yazıb göndərirdi qəzetlərin redaksiyalarına. Redaksiyalarda onun yazdıqlarını oxuyub, hər dəfə ona təxminən belə məzmunda məktub göndərirdilər. “…Yazınız bədii cəhətdən çox zəif olduğu üçün dərc edilmədi”.  Xanağa kişi ona gələn məktubu açıb oxuyar, əvvəl kədərlənər, sonra qəzetin ünvanına “Paxıllıqdan dərc etmirlər”, deyərək söylənərdi. O zaman redaksiyalardan oxuculara göndərilən məktublar nəfis tərtibatla xüsusi blanklarda yazılardı. Xanağa kişi bu blankları elə səliqə ilə bükərdi ki məktubun mətni görünməzdi. Qəzetin adı və ünvanı yazılmış hissəsini isə Xanağa çayxanada tay-tuşlarına göstərər, özünü tərifləyərdi. Gah –məni bayram münasibəti ilə təbrik ediblər, gah da yaxşı şeir yazdığıma görə mənə təşəkkürlərini bildiriblər – deyərdi. Ona inamayanlar olsa da, inananlar da var idi. Hətta kənddə danışırdılar ki,qəssab Məhərrəmin oğlunun toyunda Xanağaya tost demək üçün söz veriləndə o, elə gözəl şeir söyləyib ki bütün məclisdəkilər ona, – əhsən, şair, – deyiblər.

Nə başınızı ağrıdım, Xanağa kişi bir dəfə camışını mal-qara kökəltmə məntəqəsinə satır, amma onda səbir hardaydı ki, başqaları kimi aylarla pul gözləsin. Həm də bu şairə hörmətsizlik olardı. On gün keçəndən sonra səliqə ilə geyinib-keçinən Xanağa kişi gedir camışın pulunu almağa. Müdir əvvəlcə deyir ki, a kişi, pulumuz olanda verəcəyik, hara tələsirsən? Qaşı-gözü qara çıxmısan? Xanağa kişi ədəb-ərkanla əlini salır cibinə və hirslə bir kağız parçası çıxarıb:

–Bilirsən mən kiməm?  Mən Azərbaycan Lenin Kommunist Gənclər İttifaqının orqanıyam, – deyir.

“Azərbaycan gəncləri” qəzetindən göndərilmiş məktubu Xanağa kişiyə məxsus mühüm sənəd hesab edən müdirin rəngi qaçır, qorxudan dili-dodağı əsir, tez mühasiblə xəzinədarı çağıtdırıb, “Yerin deşiyindən də olsa Xanağa müəllimin pulunu tapıb verin” – deyir. Heç iki saat keçmir ki, kənd şairinin pulu cibində olur.

Xanağa kişi təhvil verdikləri mal-qaranın pulunu ala bilməyən həmkəndlilərinin yanında qürurla gəzir, Azərbaycan Lenin Kommunist Gənclər İttifaqının “orqanı olmağıyla” fəxr edirdi. Ağıllı adamlar Xanağa kişinin sadəlövhlüyünü  başa düşsələr də bunu onun üzünə vurmurdular.

Fakt isə faktlığında qalırdı. Xanağa kişi pulu hamıdan tez almışdı və ona bu pulu  “Azərbaycan Lenin Kommunist Gənclər İttifaqının orqanı” “olduğuna” görə vermişdilər.

Baxdıqca hüsnünə doymayır gözüm,
Təbrizim, Təbrizim, gözəl Təbrizim!

Qoymaram yadları girsin qoynuna,
İzin ver qolumu salım boynuna!
Sənin bayramına, sənin toyuna
Dili bir, qanı bir qardaşın gəlib,
Dərdinə aşina sirdaşın gəlib.

Sən çıxdın qarşıma duzla, çörəklə,
Bağından dərdiyin güllə, çiçəklə,
İkiyə bölünməz saf bir ürəklə,
Təbrizim, Təbrizim, aman Təbrizim,
Yox olsun başından duman, Təbrizim!

Qədrini ayrılıq çəkənlər bilər,
Hicranda göz yaşı tökənlər bilər,
Ömrünə qaranlıq çökənlər bilər,
Bağından gül-çiçək dərdim, Təbrizim,
Yenə təzələndi dərdim, Təbrizim!

Nə qəşəngdir yol boyunca söyüdlər,
Söyüdlərin kölgəsində igidlər
Babalardan dinləyirlər öyüdlər,
Coşur damarlarda qanı, Təbrizim,
Yoxdur bu mərdlərin sanı, Təbrizim!

Ağlasan ağlaram, gülsən gülərəm,
Yaşasan yaşaram, ölsən ölərəm,
Varımı səninlə yarı bölərəm,
Gəl bir də üzündən öpüm, Təbrizim!
Başına gül-çiçək səpim, Təbrizim!

Nədir o, mənalı, dərin baxışlar?
Nədir gözlərindən yağan yağışlar?
Nədir qəlbindəki payızlar, qışlar?
Yetimtək boynunu burma, Təbrizim!
Məlul-məlul baxıb durma, Təbrizim!

Sənin çiçəyinə, gülünə qurban!
Mənə qardaş deyən dilinə qurban!
Vətəninə qurban, elinə qurban!
Baxdıqca hüsnünə doymayır gözüm,
Təbrizim, Təbrizim, gözəl Təbrizim!

Vətənimin seyrinə çağırıram elləri,
Sərvət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!
Bəzənib başdan-başa şəhərləri, kəndləri
Cənnət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!

Qanımızda dövr edən sədaqətdir, sədaqət,
Günəşdən də parlaqdır gözümdən bu həqiqət.
Dostuna, qardaşına təmənnasız məhəbbət,
Hörmət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!

Gözəlliklər Vətənə gözəllərindən gəlir,
Dostluğun-qardaşlığın təməllərindən gəlir,
Könüllərin nıüqəddəs əməllərindən gəlir,
Qüdrət görmək istəyən Azərbaycana gülsin.

Saysız qəhrəmanların
Qurub yaradanların,
Qocasında, gəncində, bu sadə insanların
Şöhrət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!

Payızında, qışında, baharında, yazında
Dinir dostluq nəğməsi konüllərin sazında.
Sabaha addımlayan mərd oğlunda, qızında
Qeyrət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!

Zavalsızdır ömürlük qoynundakı bağça, bağ,
Məhəbbəti, şöhrəti dolaşır oymaq-oymaq,
Al bayraqlar altında alnıaçıq, üzüağ,
Millət görmək istəyən Azərbaycana gəlsin!

Heydər Baba, ildırımlar şaxanda,
Sellər, sular şaqqıldayıb axanda,
Qızlar ona səf bağlayıb baxanda,
Salam olsun şövkətizə, elizə,
Mənim də bir adım gəlsin dilizə.

Heydər Baba, kəkliklərin uçanda,
Göl dibindən dovşan qalxıb qaçanda,
Bağçaların çiçəklənib açanda,
Bizdən də bir mümkün olsa, yad elə,
Açılmayan ürəkləri şad elə.

Bayram yeli çardaqları yıxanda,
Novruzgülü, qarçiçəyi çıxanda,
Ağ buludlar köynəklərin sıxanda,
Bizdən də bir yad eləyən sağ olsun,
Dərdlərimiz qoy dikəlsin dağ olsun.

Məmmədhüseyn Şəhriyar
Heydər Baba, gün dalını dağlasın,
Üzün gülsün, bulaqların ağlasın,
Uşaqlarun bir dəstə gül bağlasın,
Yel gələndə ver gətirsin bu yana,
Bəlkə mənim yatmış bəxtim oyana.

Heydər Baba, sənin yüzün ağ olsun,
Dörd bir yanın bulaq olsun, bağ olsun,
Bizdən sonra sənin başın sağ olsun,
Dünya qəzov-qədər, ölüm-itimdir,
Dünya boyu oğulsuzdur, yetimdir.

Heydər Baba, yolum səndən kəc oldu,
Ömrüm keçdi, gələmmədim, gec oldu,
Heç bilmədim gözəllərin necoldu,
Bilmez idim döngələr var, dönüm var,
Itginlik var, ayrılık var, ölüm var.

Heydər Baba, igid əmək itirməz,
Ömür keçər, əfsus bərə bitirməz,
Namərd olan ömrü başa yetirməz,
Biz də vallah, unutmarıq sizləri,
Görəmməsək, halal edin bizləri.

Heydər Baba, Mirəjdər səslənəndə,
Kənd içinə səsdən-küydən düşəndə,
Aşıq Rüstəm sazın dilləndirəndə,
Yadındadır, nə hövləsək qaçardım?
Quşlar təkin qanad çalıb uçardım.

Şəngilava yurdu, aşıq alması,
Gahdan gedib orda qonaq qalması,
Daş atması, alma-heyva salması,
Qalıb şirin yuxu kimin yadımda,
Əsər qoyub ruhumda, hər zadımda.

Heydər Baba, Quru gölün qazları,
Gədiklərin sazaq çalan sazları,
Kənd-kövşənin payızları, yazları,
Bir sinema pərdəsidir gözümdə,
Tək oturub, seyr edərəm özüm də.

Heydər Baba, Qaraçəmən cadası,
Çovuşların gələr səsi, sədası,
Kərbəlaya gedənlərin qadası,
Düşsün bu ac yolsuzların gözünə,
Təməddünün uyduq yalan sözünə.

Heydər Baba, şeytan bizi azdırıb,
Məhəbbəti ürəklərdən qazdırıb,
Qara günün sər-nüviştin yazdırıb,
Salıb xalqı bir-birinin canına,
Barışığı bələşdirib qanına.

Göz yaşına baxan olsa, qan axmaz,
Insan olan xəncər belinə taxmaz,
Amma heyif, kor tutduğun buraxmaz,
Behiştimiz cəhənnəm olmaqdadır,
Zilhiccəmiz məhərrəm olmaqdadır.

Xəzan yeli yarpaqları tökəndə,
Bulud dağdan yenib kəndə köçəndə,
Şeyxülislam gözəl səsin çəkəndə,
Nisgilli söz ürəklərə dəyərdi,
Ağaclar da Allaha baş əyərdi.

Daşlı bulaq daş-qumunan dolmasın,
Bağçaları saralmasın, solmasın,
Ordan keçən atlı susuz olmasın,
Deynə bulaq, heyran olsun, axarsan,
Üfüqlərə xumar-xumar baxarsan.

Heydər Baba, dağın daşın sərəsi,
Keklik oxur, dalısında fərəsi,
Quzuların ağı, bozu, qərəsı,
Bir gedəydim dağ-dərələr uzunu,
Oxuyaydım: “Çoban, qaytar quzunu”.

Heydər Baba, Sulu yerin düzündə,
Bulaq qaynar çay-çəmənin gözünde,
Bulaqotu üzər suyun üzündə,
Gözəl quşlar ordan gəlib keçərlər,
Xəlvətləyib bulaqdan su içərlər.

Biçin üstü sünbül biçən oraqlar,
Elə bil ki, zülfü darar daraqlar,
Şikarçılar bildirçini soraqlar,
Biçinçilər ayranların içərlər,
Bihuşlanıb sondan durub biçerler.

Heydər Baba, kəndin günü batanda,
Uşaqların şamın yeyib yatanda,
Ay buluddan çıxıb qaş-göz atanda,
Bizdən də bir sən onlara qissə de,
Qissəmizdə çoxlu qəmü-qüssə de.

Qarı nənə gecə nağıl deyəndə,
Külek qalxıb qapı-bacanı döyəndə,
Qurd keçinin Şəngülüsün yeyəndə,
Mən qayıdıb bir də uşaq olaydım,
Bir gül açıb ondan sonra solaydım.

Əmməcanın bal-bəlləsin yeyərdim,
Sondan durub üst donumu geyərdim,
Bağçalarda tiringəni deyərdim,
Ay özümü o əzdirən günlərim,
Ağac minib, at gəzdirən günlərim.

Həçi xala çayda paltar yuyardı,
Məmmədsadıx damlarını suvardı,
Heç bilməzdik dağdır, daşdır, divardır
Hər yan gəldi, şıllaq atıb aşardıq,
Allah, nə xoş, qəmsiz-qəmsiz yaşardıq.

Şeyxəlislam münacatı deyərdi,
Məşədrəhim ləbbadəni geyərdi,
Məşdəcəli bozbaşları yeyərdi,
Biz xoş idik, heyrat olsun, toy olsun,
Fərq eləməz, hər nolacaq, qoy olsun.

Melikniyaz vərəndilin salardı,
Atın çapıb qıyqacıdan çalardı,
Qırğı təkin gədik başın alardı.
Dolayıya qızlar açıb pəncərə,
Pəncərələrdən nə gözəl mənzərə.

Heydər Baba, kəndin toyun tutanda,
Qız gəlinlər həna, piltə satanda,
Bəy gəlinə damdan alma atanda,
Mənim də o qızlarında gözüm var,
Aşıqların sazlarında sözüm var.

Heydər Baba, bulaqların yarpızı,
Bostanların gülbəsəri, qarpızı,
Çərçilərin ağ nobatı, saqqızı,
Indi də var damağımda, dad verər
Itgin gedən günlərimdən yad verər.

Bayram idi, gecəquşu oxurdu,
Adaxlı qız bəy corabın toxurdu,
Hər kəs şalın bir bacadan soxurdu,
Ay nə gözəl qaydadı şal sallamaq,
Bəy şalına bayramlığın bağlamaq.

Şal istədim mən də evdə ağladım,
Bir şal alıb tez belimə bağladım,
Qulamgilə qaçdım, şalı salladım,
Fatma xala mənə corab bağladı,
Xan nənəmi yada salıb ağladı.

Heydər Baba, Mirzəmmədin bağçası,
Bağçaların turşaşirin alçası,
Gəlinlərin düzmələri, taxçası
Hey düzülər gözlərimin rəfində,
Heyimə vurar xatirələr səfində.

Bayram olub, qızıl palçıq əzərlər,
Naqqış vurub, otaqları bəzərlər,
Taxçalara dizmələri dizərlər
Qız-gəlinin fındıqçası, hənası,
Həvəslənər anası, qaynanası.

Baxıcının sözü-sovu, kağızı
Inəklərin bulaması, ağızı,
Çərşənbənin girdəkanı, mövizi
Qızlar deyər: “Atıl-matıl, çərşənbə,
Ayna təkin bəxtim açıl, çərşənbə”.

Yumurtanı göyçək, güllü boyardıq,
Çaqqışdırıb sınanların soyardıq,
Oynamaqdan bircə məgər doyardıq,
Əli mənə yaşıl aşıq verərdi,
İrza mənə novruzgülü dərərdi.

Novruzəli xərməndə vəl sürərdi,
Gahdan yenib küləşlərin kürərdi,
Dağdan da bir çoban iti hürərdi,
Onda gördün, ulaq ayaq saxladı,
Dağa baxıb qulaqların şaxladı.

Axşambaşı naxırınan gələndə,
Qoduqları çəkib vurardıq bəndə,
Naxır keçib gedib yetəndə kəndə,
Heyvanları çılpaq minib qovardıq,
Söz çıxsaydı, sinə gərib sovardıq. .

Yaz gecəsi çayda sular şarıldar,
Daş qayalar seldə aşıb karıldar,
Qaranlıqda qurdun gözü parıldar,
Itlər gördün, qurdu seçib ulaşdı,
Qurd da gördün, qalxıb gədikdən aşdı.

Qış gecəsi tövlələrin otağı,
Kəndlilərin oturağı, yatağı,
Buxarıda yanar odun yanağı,
Şəbçərəsi, girdəkanı, iydəsi,
Kəndi basar gülüb-danışmaq səsi.

Şüca xaloğlunun Bakı sovqatı,
Damda quran samavarı, söhbəti,
Yadımdadı şəstli qəddi, qaməti,
Cünəmməyin toyu döndü yas oldu,
vənəqızın bəxt aynası kas oldu.

Heydər Baba, Nənəqızın gözləri,
Rəxşəndənin şirin-şirin sözləri,
Türki dedim, oxusunlar özləri,
Bilsinlər ki, adam gedər, ad qalar,
Yaxşı-pisdən ağızda bir dad qalar.

Yaz qabağı gün güneyi döyəndə,
Kənd uşağı qar gülləsin sövəndə,
Kürəkçilər dağda kürək zivəndə,
Mənim ruhum elə bilin ordadır,
Kəklik kimi batıb qalıb, qardadır.

Qarı nənə uzadanda işini,
Gün buludda əyirərdi teşini,
Qurd qocalıb, səkdirəndə dişini,
Sürü qalxıb dolayıdan aşardı,
Baydaların südü aşıb-daşardı.

Həccəsultan əmmə dişin qısardı,
Mollabağır əmoğlu tez mısardı,
Təndir yanıb, tüstü evi basardı,
Çaydanımız ərsin üstə qaynardı,
Qovurğamız sac içində oynardı.

Bostan pozub gətirirdik aşağı,
Doldururduq evdə taxta-tabağı,
Təndirlərdə bişirərdik qabağı,
Özün yeyib, toxumların çırtlardıq,
Çox yeməkdən lap az qala çatlardıq.

Vərziğandan armud satan gelende,
Uşaqların səsi düşərdi kəndə,
Biz də bu yandan eşidib biləndə,
Şıllaq atıb bir qışqırıq salardıq,
Buğda verib armudlardan alardıq.

Mirzə Tağıynan gecə getdik çaya,
Mən baxıram seldə boğulmuş aya,
Birdən ışıq düşdü o tay bağçaya,
“Eyvay!” dedik, “qurddu!”, qayıtdıq, qaçdıq,
Heç bilmədik nə vaxt güllükdən aşdıq.

Heydər Baba, ağaçların ucaldı,
Amma hayıf, cavanların qocaldı,
Toğluların arıqlayıb acaldı,
Kölgə döndü, gün batdı, qaş qarəldi,
Qurdun gözü qaranlıqda bərəldi.

Eşitmişəm yanır Allah çırağı,
Dayır olub məscidizin bulağı,
Rahat olub kəndin evi, uşağı,
Mənsurxanın əli-qolu var olsun,
Harda qalsa, Allah ona yar olsun.

Heydər Baba, Moll’ Ibrahim var, ya yox?
Məktəb açar, oxur uşaqlar, ya yox?
Xərmən üstü məktəbi bağlar, ya yox?
Məndən axunda yetirərsən salam,
Ədəbli bir salam malakəlam.

Həci Sultan əmmə gedib Təbrizə
Amma nə Tebriz ki, gələmmir bizə,
Balam, durun qoyaq gedək evimizə,
Ağa öldü, tufağımız dağıldı,
Qoyun olan yad gedibən sağıldı.

Heydər Baba, dünya yalan dünyadı,
Süleymandan, Nuhdan qalan dünyadı,
Oğul doğan, dərdə salan dünyadı,
Hər kimsəyə hər nə verib, alıbdı,
Əflatundan bir quru ad qalıbdı.

Heydər Baba, yaru-yoldaş döndülər,
Bir-bir məni çöldə qoyub, çöndülər,
Çeşmələrim, çıraqlarım söndülər,
Yaman yerdə gün döndü, axşam oldu,
Dünya bizə xarabei-şam oldu.

Emoğluynan gedən gecə Qıpçağa,
Ay ki, çıxdı, atlar gəldi oynağa,
Dırmaşırdıq, dağdan aşırdıq dağa,
Məşməmixan göy atını oynatdı,
Tüfəngini aşırdı, şaqqıldatdı.

Heydər Baba, Qara kolun dərəsi,
Xoşginab’ın yolu, bəndi, bərəsi,
Orda düşər çil kəkliyin fərəsi,
Ordan keçər yurdumuzun özünə,
Biz də keçək yurdumuzun sözünə.

Xoşginabı yaman günə kim salıb?
Seyidlərdən kim qırılıb, kim qalıb?
Amir Qafar dam daşını kim alıb?
Bulaq genə gəlib gölü doldurur,
Ya quruyub, bağçaları soldurur?

Amir Qafar seyidlərin tacıydı,
Şahlar şikar etməsi qıyqacıydı,
Mərdə şirin, namərdə çox acıydı,
Məzlumların haqqı üstə əsərdi,
Zalimləri qılınc təkin kəsərdi.

Mirmustafa dayı, ucaboy baba,
Heykəlli-saqqallı Tolustoy baba,
Eylərdi yas meclisini toy, baba
Xoşginabın abi-rusu, ərdəmi,
Məscidlərin, məclislərin görkəmi.

Məcdüssadat gülərdi bağlar kimi,
Guruldardı, buludlu dağlar kimi,
Söz ağzında ərirdi yağlar kimi,
Alnıaçıq, yaxşı, dərin qanardı,
Yaşıl gözler çıraq kimi yanardı.

Mənim atam süfrəli bir kişiydi,
El əlindən tutmaq onun işiydi,
Gözəllərin axıra qalmışıydı,
Ondan sonra dönərgələr dönüblər,
Məhəbbətin çırağları sönüblər.

Mirsalehin dəlisovluq etməsi,
Mirəzizin şirin şaxsey getməsi,
Mirməmmədin quruması, bitməsi,
Indi desək, əhvalatdır, nağıldır,
Keçdi getdi, itdi batdı, dağıldı.

Mirəbdülün aynada qaş yaxması,
Çövçülərindən qaşının axması,
Boylanması, dam-divardan baxması,
Şah Abbasın dürbini, ya dəş bixeyr,
Xoşginabın xoş günü, ya dəş bixeyr.

Sitar’əmmə nəzikləri yapardı,
Mirqadir də hərdən birin qapardı,
Qapıb yeyib dayça təkin çapardı,
Gülməliydi onun nəzik qapması,
Əmməmin də ərsiyinin şappası.

Heydər Baba, Amir Heydər neyləyir?
Gəlin yenə samavarı göynəyir,
Daha qocalıb, alt əngini çeynəyir,
Qulaq batıb, gözü girib qaşına,
Yazıq əmmə, hava gəlib başına.

Xanım əmmə Mirəbdülün sözünü,
Eşidəndə əyər ağzı-gözünü,
Məlkamıda verər onun özünü,
Davaların şuxluğunan qatarlar,
Əti yeyib, başı atıb yatarlar.

Fizzəxanım Xoşginabın gülüydü,
Amir Yəhya əmiqızının quluydu,
Rüxsarə artist idi, sevgiliydi,
Seyid Hüseyn Mirsalehi yamsılar,
Əmir Cəfər qeyrətlidir, qan salar.

Səhər tezdən naxırçılar gələrdi,
Qoyun-quzu dam-bacadan mələrdi,
Əmməcanım körpələrin bələrdi,
Təndirlərin qovzanardı tüstüsü,
Çörəklərin gözəl iyi, istisi.

Göyərçinlər dəstə qalxıb uçarlar,
Gün saçanda qızıl pərdə açarlar,
Qızıl pərdə açıb, yığıb qaçallar,
Gün ucalıb, artar dağın cəlalı,
Təbiətin cavanlanar cəmalı.

Heydər Baba, qarlı dağlar aşanda,
Gecə karvan yolun aşıb çaşanda,
Mən hardasam, Tehranda, ya Kaşanda,
Uzaqlardan gözüm seçər onları,
Xəyal gəlib, aşıb keçər onları.

Bir çıxaydım Damqayanın daşına,
Bir baxaydım keçmişinə, yaşına,
Bir görəydim nələr gəlib başına,
Mən də onun qarlarıyla ağlardım,
Qış donduran ürəkləri dağlardım.

Heydər Baba, gül-qönçəsi xəndandır
Amma hayıf, ürək qəzası qandır,
Zindəganlıq, bir qaranlıq zindandır,
Bu zindanın dərbəçəsin açan yox,
Bu darlıqdan bir qurtulub qaçan yox.

Heydər Baba, göylər bütün dumandı,
Günlərimiz bir-birindən yamandı,
Bir-birizdən ayrılmayın, amandı,
Yaxşılığı əlimizdən alıblar,
Yaxşı bizi yaman günə salıblar!

Bir soruşun bu qarqınmış fələkdən,
Nə istəyir bu qurduğu kələkdən?
Deynə, keçirt ulduzları ələkdən,
Qoy tökülsün, bu yer yüzü dağılsın,
Bu şeytanlıq qurğusu bir yığılsın.

Bir uçaydım bu çırpınan yelinən,
Bağlaşaydım dağdan aşan selinən,
Ağlaşaydım uzaq düşən elinən,
Bir görəydim ayrılığı kim saldı?
Ölkəmizdə kim qırıldı, kim qaldı?

Mən sənintək dağa saldım nəfəsi,
Sən də qaytar, göylərə sal bu səsi,
Bayquşun da dar olmasın qəfəsi,
Burda bir şir darda qalıb, bağırır,
Mürüvvətsiz insanları çağırır.

Heydər Baba, qeyrət qanın qaynarkən,
Qaraquşlar səndən qopub qalxarkən,
O sıldırım daşlarıynan oynarkən,
Qovzan, mənim hümmətimi orda gör,
Ordan əyil, qamətimi darda gör.

Heydər Baba, gecə durna keçəndə,
Koroğlunun gözü qara seçəndə,
Qıratını minib, kəsib-biçəndə,
Mən də burdan tez mətləbə çatmaram,
Eyvaz gəlib çatmayıncan yatmaram.

Heydər Baba, mərd oğullar doğginan,
Namərdlərin burunların ovginan,
Gədiklərdə qurdları tut boğginan,
Qoy quzular ayın-şayın otlasın,
Qoyunların quyruqların qatlasın.

Heydər Baba, sənin gönlün şad olsun,
Dünya varkən ağzın dolu dad olsun,
Səndən keçən tanış olsun, yad olsun,
Deynə, mənim şair oğlum Şəhriyar,
Bir ömürdür qəm üstünə qəm qalar.

Türkün dilitək sevgili, istəkli dil olmaz,
Ayrı dilə qatsan bu əsil dil əsil olmaz.
Öz ləfzini farsa, ərəbə qatmasa şair,
Şerin oxuyanlar, eşidənlər kəsil olmaz,
Şerin gərək ehsas ilə riqqətlə qanşsın,
Kənd əhli bilirlər ki, doşabsız xəşil olmaz.
Məndən də nə zalım çıxar, oğlum, nə qisasçı,
Bir dəfə bunu anla, ipəkdən qəzil olmaz.
Ötməz, oxumaz bülbülü salsan qəfəs içrə,
Dağ-daşda doğulmuş dəli ceyran həmil olmaz.
Sözlər də cəvahir kimidir, əsli bədəldən
Təşxis verən olsa, bu qədər zir-zibil olmaz.
Sağ gündə dolar taxta-tabaq ədviyə ilə,
Onda ki, nənəm sancılanar, zəncəfil olmaz.
Şair ola bilməzsən, anan doğmasa şair,
Missən, a balam, hər sarıköynək qızıl olmaz.
Çox da ki, Sərabın suyu var, yağ, balı vardır,
Başı ərşə də çatdırsa, Sərab Ərdəbil olmaz.
İnsan odu, tutsun bu zəlil xalqın əlindən,
Allahı sevərsənsə, bu insan zəlil olmaz.
Millət qəmi olsa, bu cocuqlar çöpə dönməz,
Ərbablarımızdan da qarınlar təbil olmaz.
Məndən də nə zalım çıxar, oğlum, nə qisasçı,
Bir dəfə bunu qan ki, ipəkdən qəzil olmaz.
Düz vaxtda dolar taxta-tabaq ədviyyə ilə,
Onda ki nənəm sancılanar, zəncəfil olmaz.
Fars şairi çox sözlərini bizdən aparmış,
Sabir kimi bir süfrəli şair pəxil olmaz.
Türkün məsəli, folkloru dünyada təkdi,
Xan yorğanı kənd içrə, məsəldir, mitil olmaz.
Bu Şəhriyarın təbi kimi çimməli çeşmə
Kövsər ola bilsə, demirəm, Səlsəbil olmaz

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Bakı Bürosunun Rəhbəri

* * *

Allah da bu boyda götürməz ahı, Bəndəsi şükr edər naşükür olmaz.Bu nurda boy atdıq səcddəyə durduqHaqq desən insanlar bir yol yorulmaz.
Quranı kitablar kitabı bildik ,Peyğəmbər Allahın son elçisiydi.İslama gəl deyə hayqırdı dön gəlO sudan içdikcə birdə dirildik.
Gecələr oyanıb namaza dursan,Açılar qapılar üzünə min yol.Əl açsan, dua et, Allahdan istə,Nə olsan əyilsən, yenə özün ol
* * *
Qorxmuram şəhərin küçələrindən, Yanımdan iki bir maşınlar keçir.Bəlkə bir sağ olsuz məni tərk edibGetdiyin yolların yolçusam mən.
Ağaclar binalar, yad bildiklərim,Ovutmur könlümü gedəndən yenə.Bir eşqliq yol keçib üzüldüyüm dəYüyürdüm bir eşqdə dönürəm sənə.
* * *
𝔹𝕚𝕣 𝕒𝕫𝕕𝕒 𝕫𝕒𝕞𝕒𝕟a 𝕧𝕒𝕣 𝕔𝕚𝕩𝕒𝕣 𝕘𝕖𝕝𝕖𝕣,𝔹𝕒𝕩𝕒𝕣𝕤𝕒𝕟 𝕦𝕫𝕦𝕞𝕖 𝕥𝕒𝕟𝕚𝕤𝕝𝕒𝕣 𝕜𝕚𝕞𝕚.ℕ𝕖𝕔𝕖𝕤𝕖𝕟, 𝕪𝕒𝕩𝕤𝕚𝕪𝕒𝕞 𝕔𝕠𝕩 𝕕𝕖𝕪𝕚𝕤𝕞𝕚𝕤𝕖𝕟𝕤𝕦𝕤𝕒𝕣𝕤𝕒𝕟, 𝕤𝕦𝕤𝕒𝕣𝕤𝕒𝕟, 𝕪𝕖𝕟𝕖 𝕤𝕦𝕤𝕒𝕣𝕤𝕒𝕟
* * *
Bəlkə də bu boyda haq etməmişdim, Ağlasam gözüm də yaşı silən yox.O, sevdi o, gördü o, da bitirdi Hələ mən getməmiş bitirməmişdim. 
Getdimi, ömrümün payızı qaldı, Bir bahar qəlbimin üstünə qoydum.Nə oldu, elə bir çətin sualdı Çox içdim bu eşqə elə ki doydum.
Biraz payıza döndüm Bahara bir addım qalmış.Ocaq ocaq bir yol söndüm. Bitirdiklərim bitməmiş qalacaqmış. 
Dayandım o getdi baxdı o getdi, O, günü tarixə bir xəttlə yazdım.Bir dua göylərin yolundan ötdümBir eşqliq yolumu yenə də azdım.
* * *
Cənnətmi, anamın ayağı altda, Gündə min yol öpür əyilirəm mən.Saçın da ağ gəzib üzüldüyüm də, Qayğında bir ölüb dirilirəm mən.
Nurundan pay aldım a mehribanım, Duan da varlığım əzbərə döndü.Zakirin durnası köçüb gedəndən Eşqimin alovu o gündə söndü. 
Başımı sığalla bir yol sığalla, Ölüm cənnətin də qoy ölüm ana. Nə yazdım, nə bildim hansı sualla, Dil açım danışım, qayıdım ana.
Bir ağız çağır ki yüyürüm gəlim,Mən haqqdan yoğrulub haqqdan gəlmişəm.Açıldı Allaha gecələr əlim,Cənnəti ay anam səni bilmişəm.
* * *
Əl açdım əyildim Namaza min yol, Razımı Allahım bəndəliyimdən. Peyğəmbər eşqinə əyildim öldüm, Mən yandım kül oldum yandım o, gündən.
Quranı üç öpüb alnıma qoydum,Yuxumda kəbəni bir yol da keçdim.Haqq dedim, yüyürdüm mən haqqa döndümO,suru o,nuru içdim mən içdim. 
Göz açdım səhərlər əzan səsində, Həmd olsun min şükür bu günü açdıq. Mən qorxdum çəkindim yanlışlarımdan Yalandan, riyadan biz elə qaçdıq .
Adəmi həvvası, sonrası bizdik, Yenildi nəfsinə bax,onda insan.Cənnəti yox bilib çoxda ki keçdik Unutduq olmadı, unutduq o, an.
Nə oldu bir əsri bir belə keçdik, Günahı, savabı gec amma bildik. Sığındıq o nura bağışla Allah, Doğluduq bir öldük torpağa döndük.

* * *
Allah da qəlbimi çox yaxşı bildi, Anamdı, bacımdı tanıdıqlarım. Nə şöhrət, nə dövlət dalınca qaçdım Öpdüyüm Qurandı, kəsdiyim çörək.
O, çörək mayası yoğrulub haqqdan, Peyğəmbər eşqinə mən yola düşdüm.Yalandır çəkinib qorxduğum mənim Bir olar olmaza bir ola düşdüm. 
Biçildi beş arşın ağdan bu dünya, Mən deyən, öləndə onu da tapmaz .Haqqına tapınsan, bir haqqa dönsən Müsəlman hayqırar Quranı danmaz. 
* * *

Baxarsan o qatar gedər dayanmaz, Asılı qalarsan xatirələrdən. Ölərsən bir eşqin ağrısı keçməz, Gedənlər gözünün yaşına baxmaz. 
Özündən özünə, bir yol keçərsən, Çağırsan səsinə onlar da gəlməz .O, qatar qayıdar axtardığın yox, Eşqlərdə tez bitər kimsələr ölməz. 

* * *
Atam oğlan dedi, bildi ki, qızdı Bəlkə də heç belə istənməmişdim. Arzusu yol aldı, yox, puça çıxdı Qız bilib tutulub dilənməmişdim. 
Diləyin bir oğul üç qızın oldu, Allah da, atam heç istəməmişdi. Şükr elə, dua et naşükür olma Nə söylən, nə ağla demə nə işdi.
* * *

Döyülər xəbərsiz qapın açarsan, O gələr deyərsən cəhənnəm ol get.Mən sildim sən də sil yaşanmamış say, Bir də arxasından yad tək baxarsan. 
* * *

Allahın günahkar bəndəsi məndim, Mən desəm yaxşılıq üzə vurlmaz. Yaşa unutdurar zaman hər şeyi, Bu gündü o aydı yenə də durmaz

Son vaxtlar qərarım sığmır şəhərə,
ağlımı çaşdırır xatirələrim,
bir vaxtlar zamanım itən yerlərə
düşərək,özümü gəzir gözlərim.

Burda illərimin çoxusu gedir,
Vallah,dözümümə,səbrimə əhsən!
əslində-şəhərlər “Muzey” kimidir,
gəzəsən,baxasan,çıxıb gedəsən.

İndi yorğun-arğın,əlimdə əsa,
(açansa bu fikri duydum birinnən):
“Əslində–dünyada yeni nə varsa,
qədimnən qalandı yeni görünən”.

Hərdən tez yorulur alüdə olan,
kənddə bir-biriylə hamı tanışdır,
burda bir havaynan qalxıb ucalan
başqa bir havanın yelinnən aşır.

Burda yağmurlar da bulanıq yağır,
hərdən ildırım da başqa cür çaxır,
getmişdim– orda da adam darıxır,
kəndin də get-gedə xarabı çıxır.

…yenə də qəzetlər qapılarını
gəzirəm həvəslə,əlimdə qovluq,
birində tapıram “Şeir qananı”,
birində “İstedad” pərişan olur.

İndi asfalt olub çınqıllı yolum,
şəvə saçlarıma qar ələnibdir,
birdə ki,Xalqıma məxsus olduğum,
Dövvlət Möhürüylə təsdiqlənibdır.

Son vaxtlar qərarım sığmır şəhərə,
hərdən səndələdir xatirələrim,
bir vaxtlar gəncliyim itən yerlərə
düşərək özümü gəzir gözlərim…

A şam pərvanəsi,gecəyə çox var,
çoxdur səntək olan!-sən hələ gözlə,
şamlar tüstülənsin,yansın çıraqlar-
qonub kəpənəktək bir gülə,gözlə!

Əbəsdir,kimsəyə çatmaz ahların,
yanarsan,olmaya alovdur yarın?
üstündə qan izi çox tikanların,
salıb nəzərini bülbülə,gözlə.

Nə üt qanadını,nə də yaralan,
ömür də çiçəkdir;solub-saralan,
dünən sənin olan,səninlə olan
bu gün dönə bilər şəkilə,gözlə.

Çırağa cumarsan niyə,nə üçün?
alov ram etməyə yetərmi gücün?
bir şey ki,qartal da şığımaq üçün
gözləyər–dumanlar çəkilə,gözlə.

Pərvanə,nələrə olmadım şahid?!
bu yolda o qədər olubdur şəhid!
bizləri yaşadan yalançı ümid;
ürəyin çəkilə-çəkilə,gğzlə.

İnsan yaranışdan gəzir yolunu,
axı,olmalıdır hər şeyin sonu!
hamı ölənədək gözləyər onu-
mən də gözləmişəm birbelə,gözlə…

.
Payız gəldı,boşalacaq dəryalar,
perik salan bu yerlərin qışıdı,
bir sözüm var,mərcan gözlü sonalar,
hansı yerin suyu daha yaxşıdı?

O,ellərin bilirsizmi dilini?
“Vağzalımı” yola salır gəlini?
“Bəy”-“Gəlinin” qucaqlamaz belini,
hansı elin toyu daha yaxşıdı?

Yol uzaqdı…qanad çalan yorular,
bilmək olmaz–kim harada vurular,
çox millətin dastanında “Boyu” var,
hansımızın “Boyu” daha yaxşıdı?

Bir yad burda tingiləri çəp əkdi,
çiçəyi də,meyvəsi də gecikdi!
sonam,mənim qəzəbim də ipəkdi;
hansı xalqın huyu daha yaxşıdı?

Göllə-göylər yaraşığı sonalar,
quyu qazıb neft daşıyar qatarlar,
bilirəm ki,burda düşsəm taparlar,
öz Yurdumda quyu daha yaxşıdı!

Çox görmüsən–nə haldadır O,tay,de?
səmalardan,qopararaq haray,de!
yaz tez ötür,heç olmasa bu yay de;
“Haraların yayı daha yaxşıdı”?

(həm dərd,həm hənəg)

Aman,nə bərkiymiş “Virusun” üzü?!
nə araq qalıbdır evdə,nə çaxır,
üstəlik–nənənin “Mikroskop” gözü,
“Spirti püskürdəni” əldən buraxmır.

Amma,səmaların açılır eyni,
zorlanmış təbiyət nəfəsin dərir,
indi çox adamım durumu eyni!
hamı bir-birinə “Mesac” göndərir.

Vaxtdır,təbiyətdən alaq halallıq,
insan–günahların cəngində qalıb,
məncə,çoxlarını bu bekarçılıq
evinə daha da doğmlaşdırıb.

Bir dostum yazır ki:”Tamam bezmişəm,
qaynana səsinnən qulağım şişir!”,
o biri:”Yamanca işə düşmüşəm…”,
başa düşürəm ki,xörək bişirir!

Hətda xəbərsizik qonum-qonşudan,
hər evdə karantin bir cürə keçir,
əvvəllər evinə kefli qayıdan,
indi arvada da “içmək öyrədir”.

Dünən qarı nənəm təhlil aparıb,
dedi:”Bu bəlanı lotular salır”,
köhnəlik təmizmiş!–çağdaş canilər
nənəmin ağlıynan “Lotu”-adlanır.

Deyir:”Bəhanədir siçan,yarasa,
tədbir görməkdədir Böyük Havadar!”,
kainat bu qədər çirkablıdırsa,
bu işdə hər kəsin “Lotu” payı var!

Yollara baxıram qəmli aynadan,
çılpaq ağaclarla qalıb göz-gözə,
hamı “Mesac” yazır bekarçılıqdan,
mən də bu “Mesacı” göndərdim sizə…

Çoxdan bağ-baxçanı basıbdır alaq,
deyirlər ki: “Sonu May ayındadı”,
bilinmir işimiz nə cür olacaq?
hər kəs öz canının harayındadı!

Göydə quşlar azad,yerdə it-pişik,
həyətə düşürsən-Polis ilişir,
sakit dura-dura işə düşmüşük,
hər artıq addıma cərimə düşür.

Nə torpaq şumlanıb,nə dən sərilib,
“Payızlıq əkin də” qorx ki,məhv ola,
qorxuram-buğdanın göyərdiyi də,
elə boşqablarda gördüyüm ola.

Bu hala dünyanı insan çatdırıb,
Çin də,siçovul da bir bəhanədir,
tutaq ki,zavodlar göyü batırıb,
torpaq adamının təqsiri nədir?

Binələr dağılır,çökür tavanlar,
daşıb təbiyəin səbrinin camı,
bu can bilməsə də o canda nə var?
bir telə düzülüb hamının canı!

O qədər millətlər batıbdır yasa,
get-gedə sabaxa ümid əksilir,
hər kəs bu dəfə də ağıllanmasa,
demək–bəşəriyyət uçruma gedir!

Neynim,bağ-baxçanı basıbdır alaq,
deyirlər: “Karantin Mayda bitəcək”,
evdən çıxa bilən bu cürdür ancaq;
üzündə “ağızlıq”,əlində əlcək.

Yenə də silahlar sınaqdan çıxır
bir “Virus” yarımcan edən dünyada,
tamahlar dünyanın evini yıxır,
“Qarın davasıdır” gedən dünyada…

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ bürosunun rəhbəri

Qorxu – nəsə itirmək hissi…Kimisi can itkisindənKimisi mal itkisindənKimisi vəzifə itkisindənQorxar,susar kölələşər.Yavaş- yavaş ,zərrə-zərrə vəhşiləşər.İnsan da insanlığın itirməkdən yaman qorxar.Qan danışar,sonra isə qan qusar…. Yuxu-ruhun azad olduğu an…Daş üstündə daş kimi yatan da var.Yatağında ilan kimi qıvrılan da var.Yarasa kimi qaniçən,gecə həyatı yaşayan da var.Qula çevrilmiş ruhlar,istəməsə də, bu “canları”daşımağa məhkumdurlar.Ruhlara bu cəzanı niyə vermiş Allah?Görən bunların hansı günahı var?… Sevgi – vərdişin,bağlılığın ən yüksək pilləsi…Yaradana sevgi,Valideynlərə sevgi,Vətənə sevgi,Qadına sevgi,Vəzifəyə sevgi,Var -dövlətə sevgi…Bu qədər sevgini ürəyimizdə necə gəzdiririk,İlahi?Bunlar hamısı insana məxsus ehtiyaclar,istəklərdir…Ruhun isə bir arzusu,bir diləyi,bir sevgisi var ancaq:Azadlıq !Azadlıq! Azadlıq!!!

Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Qarabağ bürosunun rəhbəri

Murquzov Kənan Aydın oğlu — şair-junalist, “Hüseyn Arif” Ədəbi Məclisinin üzvü (2012), Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktoru (2012-2019), Gündəlik Analitik İnformasiya Agentliyinin Mətbuat Xidmətinin rəhbəri və İctimaiyyətlə Əlaqələr şöbəsinin müdiri (2013-2019), Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü (2015), Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü (2018), TOŞAYAD (Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği) yayın organı “Kümbet” eğitim, kültür, sanat ve edebiyat dərgisinin Azərbaycan təmsilçisi (2015), Ebrar Vakfı Kültür yayın organı “Usare” iki aylık kültür, sanat ve edebiyat dergisinin Azərbaycan təmsilçisi (2016), Azərbaycan Respublikası Prezidentinin İşlər İdarəsinin İşlər İdarəsinin təsis etdiyi “Respublika” gündəlik ictimai-siyasi, sosial-iqtisadi qəzetinin əməkdaşı (2016-2020), “Kardelen” üçaylıq mədəniyyət, ədəbiyyat və sənət dərgisi yazarı (2016)

Həyatı

Kənan Aydınoğlu 1989-cu il oktyabrın 25-də Bakı şəhərində ziyalı ailəsində dünyaya gəlib. 1996-cı ildə Qaradağ rayonu Müşfiqabad qəsəbəsindəki 274 saylı orta məktəbin birinci sinfinə daxil olub. Üç ildən sonra həmin məktəbin üçüncü sinfini bitirmişdir. 1999-cu il yaşayış yerini dəyişdirdikləri üçün orta təhsilini Lökbatan qəsəbəsindəki 166 saylı orta məktəbdə davam etdirib. 2007-ci ildə həmin məktəbi bitirmişdir. 2008-2012-ci illərdə Sumqayıt Dövlət Universitetinin Filologiya fakültəsində bakalavr dərəcəsi üzrə ali təhsil alıb. Şeirləri və məqalələri “Azərbaycan bələdiyyəsi”, “Azad Press”, “Cəmiyyət”, “Yeni Bəşər”, “Möhtəşəm Azərbaycan”, “Sumqayıt Universiteti”, “Yeganə yol”, “Sözün sehri”, “Yeni Azərbaycan”, “Respublika gəncləri”, “Elimiz, günümüz”, “Yenilik Press”, “Vışka”, “Elin sözü”, “İlham çeşməsi”, “Vedibasar”, “Olaylar”, “Ədalət”, “Kaspi”, “Təzadlar”, “Yeni axtarış”, “İrəvan Press”, “Azad qələm”, “Azad Azərbaycan” qəzetlərində, “Ziyalı ocağı”, “Ulduz”, “Kümbet” (TOSAYAD-ın rüblük mətbu orqanı) jurnallarında, müxtəlif ədəbiyyat, o cümlədən mədəniyyət və ədəbiyyat portallarında çap olunub. 2006-cı ildən mətbuatda Kənan Aydınoğlu imzası ilə şeirləri və məqalələri ilə çıxış edir. Şeirləri Azərbaycan türkcəsindən Türkiyə türkcəsinə tərcümə olunub. Tokat Şairler ve Yazarlar Derneğinin Fəxri üzvü seçilmişdir. Sumqayıt Dövlət Universitetinin elmi məqalələr toplusunda “Müasir Azərbaycan dili və ədəbiyyatı” mövzusunda məqalələri dərc olunub. 2007-ci ildə “Adiloğlu” nəşriyyatı tərəfindən “Ömürdən bir səhifə” adlı ilk şeirlər kitabı işıq üzü görüb. 2010-cu ildə “MK” nəşriyyatı tərəfindən “Ömrün yarı yolunda” adlı ikinci şeirlər kitabı çap olunmuşdur.

Azərbaycan Respublikasının Xalq şairi, Əməkdar incəsənət xadimi Nəriman Həsənzadə onun ədəbi-bədii yaradıcılığını yüksək qiymətləndirib.

2012-ci ildə Azərbaycan Respublikası Gənclər-İdman Nazirliyi tərəfindən maliyyələşdirilən və Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyi tərəfindən həyata keçirilən “Bölgələrdə yaşayan yaradıcı gənclərlə görüşlər” layihəsi çərçivəsində Salyan və Cəlilabad səfərlərinin iştirakçısıdır. Türkiyəyə dəfələrlə dəvət alıb. “Türkçülük dəftəri” silsiləsindən olan şeirləri və “Türkün türkçülük dastanı” poeması dərc olunmaq üçün Türkiyəyə göndərilib. Yıldırım Beyazit Universitetinin dosenti dr. Salih Yılmazın təklifi ilə şeirləri Türkiyənin müxtəlif dərgilərində, o cümlədən portallarda dərc olunaraq həm azərbaycanlı, həm də türkiyəli oxuculara çatdırılıb.

2013-cü ildə Qaradağ Rayon İcra Hakimiyyəti tərəfindən “Dövlət gənclər siyasətinin həyata keçirilməsində göstərdiyi xidmətlərə görə” diplom ilə təltif olunmuş və mükafatlandırılmışdır. Qaradağ rayonu Gənclər və İdman İdarəsinin elektron orqanının “Aktiv gənclər” bölməsinə tərcümyi-halı, şeirləri, məqalələri, poeması yerləşdirilmişdir.

2013-cü ilin avqust ayından noyabr ayına qədər Azərbaycan Respublikası Kütləvi İnformasiya Vasitələrinin “Yeni Axtarış” həftəlik ictimai-siyasi qəzetin “Mədəniyyət və ədəbiyyat” bölməsinin əməkdaşı kimi çalışıb.

2013-cü ilin dekabr ayının 28-də Qaradağ Rayon İcra Hakimiyyətinin başçısı Süleyman Mikayılovun 132 nömrəli sərəncamına əsasən, Qaradağ rayonunda Dölvət gənclər siyasətinin fəal iştirakına və ədəbiyyatımızın inkişafında qazandığı xidmətlərə görə “Fəxri fərman”la təltif olunmuş və mükafatlandırılmışdır.

2014-cü ilin may ayının 14-də Türkiyənin Tokat şəhərində fəaliyyət göstərən TOSAYAD (Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği) rüblük orqanı “Kümbet” eğitim, kültür, sanat ve edebiyyat dergisinin 32-ci buraxılışında Türk-İslam dünyasının qurulmasında, Osmanlı İmperiyasının ərazi bütövlüyünün qorunub saxlanmasında öz igidlik borclarını layiqincə yerinə yetirən Nuru Paşa, Osman Qazi, Ərtoğrul bəyin cəsarətinə, şanlı-şərəfli türk bayrağına, türk dilinə, İslam dininə, “Qurani-Kərim”ə olan sonsuz məhəbbtindən yoğrularaq ərsəyə gəlməsindən bəhs edən “Türkün türkçülük dastanı” poeması Azərbaycan türkcəsində Türkiyə türkcəsinə tərcümə olunmaqla, dərc olunub.

2014-cü ilin avqust ayının 4-də Bakı şəhəri, Qaradağ rayonu, Lökbatan qəsəbəsində yerləşən Heydər Əliyev Mərkəzində Qaradağ rayon İcra Hakimiyyətinin, Qaradağ rayon Gənclər və İdman İdarəsinin, Heydər Əliyev Mərkəzinin, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondunun təşkilatçılığı ilə gerçəkləşən “Qaradağ Rayon Gənclərinin Liderlik Bacarıqlarının və Könüllülük İnkişaf Etdirilməsi” layihəsində iştirakına görə sertifikata layiq görülüb.

2014-cü ilin sentyabr ayının 16-da Adana şəhərində fəaliyyət göstərən “Son nokta” qəzetində türk dünyasının ictimai-siyasi xadimi, Çağdaş Türkiyə Cümhuriyyətinin yaradıcısı və qurucusu Mustafa Kamal Atatürkdən bəhs edən şeiri Azərbaycan türkcəsindən Türkiyə türkcəsinə tərcümə olunmaqla dərc olunub.

2014-cü ilin noyabr ayının 19-da respublikanın paytaxtı Bakı şəhərində Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondunun maliyyə dəstəyi ilə həyata keçirilən “Gənc yazarların vətənpərvərlik ruhunda şeir müsabiqəsi”nin iştirakçısıdır.

2014-cü ilin noyabr ayının 22-də respublikanın paytaxtı Bakı şəhərində Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Gənclər Fondu tərəfindən maliyyələşdirilən və “Bayat” İctimai Birliyi tərəfindən həyata keçirilən “Vətən sevgisi sərhədlə başlamır, sərhədlə bitmir” layihəsində fəal iştirakına görə Sertifikata layiq görülüb.

27 avqust 2015-ci il tarixində TOŞAYAD (Tokat Şairler ve Yazarlar Derneği) Başkanı Remzi Zenginin müvafiq qərarına əsasən, TOŞAYAD yayın organı “Kümbet” eğitim, kültür, sanat ve edebiyat dergisinin Azərbaycan təmsilcisi seçilib.

8 avqust 2016-cı il tarixində Ebrar Vakfı Sahibi Nedim M.Tepebaşının müvafiq qərarına əsasən, Ebrar Vakfı yayın organı “Usare” iki aylık kültür, sanat ve edebiyat dərgisinin Azərbaycan təmsilcisi seçilib.

2017-ci ildə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti yanında Qeyri-Hökümət Təşkilatlarına Dövlət Dəstəyi Şurası tərəfindən maliyyələşdirilən və gerçəkləşdirilən “Dini motivlər əsasında şeirlər” müsabiqəsi çərçivəsində “Mütərcim” nəşriyyatı tərəfindən işıq üzü görən “Dini motivlər əsasında şeirlər” müsabiqəsi kitabında “Diləməsən, istəməsən, ey bütün ərşin sahibi!” şeiri işıq üzü görüb.

2019-cu ildə Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi Sumqayıt şəhər təşkilatının təşəbbüsü ilə gerçəkləşdirilən “İran-Azərbaycan ədəbi-mədəni əlaqələrinin inkişafına dəstək” layihəsi çərçivəsində “Azərbaycanın” adlı şeiri və “Zəlimxan Yaqub yaradıcılığında Türk-İslam əxlaqı” adlı məqaləsi İran İslam Respublikasının paytaxtı Tehran şəhərində fəaliyyət göstərən “Xudafərin” elmi-ədəbi, kültür dərgisinin 181 və 183-cü saylarında fars dilində nəşr olunub.