Blog

-“Onun gözlərindəki bu sevginin əzabından qorxmuşdum nə vaxtsa… Amma, bu gün, iki uşağımı bağrıma basıb da qoxusunu aldığım anda anlayıram ki, onun ayrılığı…. daha doğrusu, ayrılığa rəng tapması özü bir dastan idi… “Arzu-Qəmbər”dən daha böyük bir dastan…” Bunu kiçik bir sms-dən oxumaq özü bir qəribəlikdi deyilmi? Hə… Maraqlıdırmı sənə?
Günəş gülümsəməyə çalışırdı… Ancaq, gözlərindəki, o balaca, qəhvə rəngli gözlərindəki gilələnən yaş onun çöhrəsindəki təbəssümü incəliklə kədərə bürüyə bilirdi… Qucağımda böyüyən bu qızın üzündəki bütün ifadələri əzbərləmişəm artıq… Hirsini, hikkəsini, özünə inamlı danışığını, nəyinsə qarşısında aciz qalınca süzgün-süzgün gözlərimə dikilən baxışlarını, kədərlənəndə daha da məsumlaşan, gülərkən batan yanaqlarını…. Odur ki, onun yanaqlarının şehdən islanmış laləyə dönməsinə az qaldığını anlamışdım… Əhvalatı başdan danışmağa qərar vermişdim… (daha&helliip;)

Nə yaman gec qayıtmısan?
Səni elə gözləyirdim.
Deyirdilər dönməyəcək,
Bilə – bilə gözləyirdim.

Eh, soruşma ürəyimi,
Yadın olub, yadın olub.
O qızcığaz da böyüyüb,
Qadın olub, qadın olub. (daha&helliip;)

Bilmirəm nə edim ,
Nə duşünum ki ,
Unudum ,unudum ,
unudum səni,
Bu qədər dəyərsiz ,
Bu qədər hecmiş ,
Səninücun mənasi yoxmuş…
Bilirsən ,anliya,
bilmirəm nədən , (daha&helliip;)

Heç kimin heç kəsiyəm.
Həm sözdə, həm əməldə
Hərşeydən keçəsiyəm…
Mamırlı bir daş kimi,
Havalanmış baş kimi
Həyatdan küsəsiyəm…
Yağmurlu havalarda
İçimdə üşüyürəm. (daha&helliip;)

Sevgim qanadı qırılmış quş,
Yolunu azıb,
Pəncərənə qondu.
Pəncərəndən sonra dibsiz uçurum,
Qaranlıq quyu.
Ya aç pəncərəni, (daha&helliip;)

Farzuq Seyidbəyliyə

Səmərqənddə, açıq səma altındakı qədim abidələr muzeyindəyəm. Üz-gözündən qəribə bir qədimlik yağan özbək bələdçim özü də elə ətrafdakı abidələrə bənzəyir. Onların nə vaxt, necə yarandığını, zaman-zaman burda baş verənlərin hamısını yerli-yataqlı bilir. Elə bil, həmin o sirli-sehrli əhvalatları ziyarətçilərə çatdırmaq üçün o dövrdən təsadüfən bu abidələrin arasında yaddan çıxıb qalıb.
– Memar yuxudaymış kimi, birdən ayıldı. Tikintini bu sürətlə davam etdirsə, vaxtından qabaq başa çatdıracaqdı. O zaman sevdiyi qadının daha nə üzünü görəcək, nə də məlahətli səsini eşidəcəkdi. (daha&helliip;)

Bir dəfə nəvəm dirəndi ki, onu meşəyə, göbələk yığmağa aparım. Mən də apardım.

Nəvəm şəhərdə böyümüşdü. Birinci dəfəydi meşəyə ayaq basırdı. Burda onunçün hər şey yeni, maraqlı idi. Addımbaşı dayanır, yar­­paqların pıçıltısına, quşların cəhcəhinə qulaq asır, ətrafı dinşəyir, elə hey nəsə so­­­ruşurdu. (daha&helliip;)

MƏNİM QƏBİR DAŞIM

Bir arzum var sevənlərdən,
Unutmayın sizlər məni.
Gələndə də ürəklərdən
Qoparıb atmayın məni.

Mən öləndə qəbir daşım
Doğma olsun sizlər üçün.
Şəkildəki gözüm, qaşım
Doğma olsun sizlər üçün (daha&helliip;)

Abdulla MƏMMƏD (Məmmədov Abdulla Qəzənfər oğlu) 1963-cü il noyabr ayının 4-də anadan olub.1970-1980-ci illərdə Quba şəhər 2 saylı orta məktəbdə təhsil alıb.1981-1985-ci illərdə V.İ.Lenin adına Azərbaycan Dövlət Pedaqoji İnstitutunun Filologiya fakültəsində təhsil alıb.1985-ci ildə ixtisası üzrə Azərbaycan dili və ədəbiyyatı müəllimi işləyir.1990-1992-ci illərdə məktəb direktoru, 1997-2002, 2004-2009-ci illərdə direktor müavini vəzifəsində çalışıb.Ailələlidir, iki oğlu var.
(daha&helliip;)

Qaranlıq gecənin qara adamı….

Qaranlıq gecənin qara adamı,
Burax çıxım gedim, öz yolum ilə….
Dolanbac yolların yorğunu oldum,
Burax çıxım gedim, düz yolum ilə..

Körpə uşaq kimi, ağlatdın məni,
Duz basıb yarama sızlatdın məni,
Qaranlıq gecədə aldatdın məni,
Burax çıxım gedim, düz yolum ilə (daha&helliip;)

Gulnar Qasimli-ya cavab…

Oruc-oruc pəncərənə,
Baxar bu ac pəncərənə,
Ovuc-ovuc pəncərənə,
Daş gəldi, namə gəlmədi.

Sənin kimi gözəl ola,
Gülüm, məndə ürək qalar
Dur gəl qonağı qarşıla,
Xoş gəldi, namə gəlmədi.
(daha&helliip;)

Qalıb hələ…

barmağından üstümə çıxarıb atdığın
üzüyün tökülmüş qaşları…
çırpdığın qapının zərbəsindən
divarların əməmlə gəlmiş çatları…
qalıb hələ…
sındırdığın güzgüdə çiliklənmiş əksimin
dabanımın qanı ilə yuduğum üzü…
çərçivədən çıxarıb yandırmaq istədiyin
toy şəklimizin əzikləri… (daha&helliip;)

****

Ayrıldıq..o gündən səbrim azaldı
Bacara bilmədim əsəblərimlə
Sənsizlik dərd olub qaldı mənimlə
Mənsizlik getdimi görən səninlə?

Başımda fikirlər gör neçələşdi
Gör nələr baş verdi bir ayrılıqdan
Ayrıldıq…aradan axı nə keçdi
Sənsiz saçlarımda dan ağardı,dan (daha&helliip;)

* * *

bu pulun olmayan vaxtı,
deyirəm nola, bircə vədə
yeyib-içəsən, deyələrhttp://edebiyyat-az.com/wp-admin/post.php?post=11645&action=edit&message=10#
hesabı şeirnən ödə.

ömrün-günün qara vaxtdı,
şeiri bir bəyaz boya san.
bircə səhər üzün gülə:
məktəbə gedən oğlunun
cibinə şeir qoyasan… (daha&helliip;)

CƏNNƏTDƏN GƏLƏN SƏS

Gəl həsəd aparma yurduma, qardaş?
Sən gələn diyardan köçüb gəlmişəm.
Məni bu ünvana səsləyən ki var,
O kəsin yolunu seçib gəlmişəm.

Bu yolda başıma gəlməyib nələr?!…
Əzabla aşmışam dağlar, dərələr,
Polad qalxanımı etmişəm sipər
Vəhşi düşmənimdən qaçıb gəlmişəm.
(daha&helliip;)

Hüseynov Həsən 1982-ci il iyunun 26-sı, Naxçıvan MR-nın Ordubad rayonunda dünyaya göz açıb. Orta təhsilimi Bakının Suraxanı rayonu, Əmircan qəsəbəsindəki 114 saylı məktəbdə başa vurub, 1999-cu ildə Ali məktəbə daxil olmuşam. Təhsilimi bitirib 2006-cı ildə hərbi xidmətə yollanmışam və 2007-ci ildə hərbi xidmətimi bitirib qayıtmışam. Bakınin Buzovna kəndində Hacı Arif Buzovnalının rəhbərliyi ilə təşkil olunmuş “Məcmə-üş-şüəra”nın üzvü olmuşam. 2013-cü ilin sentyabrında İran İslam Respublikasının Urmiya şəhərində keçirilən “Türkdilli xalqların 8-ci beynəlxalq Rəzəvi şeir festivalı”nda yer tutub, diplom və mükafatlarla təltif olunmuşam. Hal-hazırda ixtisasım üzrə orta məktəbdə müəllim işləyirəm. Dövlətçiliyimizə, müstəqilliyimizə xələl gətirənləri, səhv yolda olanları Mirat (güzgü) təxəllüsü ilə yazdığım şeirlərlə tənqid etdiyim üçün yaradıcılığımın əsasını satira təşkil edir. (daha&helliip;)

Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Yönətim Kurulunun Fəxri üzvü və əməkdaşı, DGTYB üzvü,Bakı Slavyan Uiversitetinin İnnovasiya və Texnologiya üzrə rektor müşavirliyinin üzvü Ülkər Piriyeva “Yaradıcılıq” müsabiqəsində qalib gəlib.
Qeyd edək ki, müsabiqə aprel ayının 3-də Bakı Slavyan Universitetində “Kölgə” Kabinetinin təşkilatçılığı ilə keçirilib. Müsabiqənin məqsədi yeniyetmələrin yaradıcılıq fəaliyyətinə cəlb olunmasının onların təhsildə motivasiyasının artırılmasına xidmət etdiyini və gələcək həyat yolunun seçilməsində vacib amil olduğunu göstərməkdir.
Ükər Piriyeva müsabiqədə “Qeyrətim, oyan” şeiriylə qalib gəlib. Şeir münsiflər tərəfindən yüksək qiymətləndirilib.

RUHUM İLLƏR YORĞUNU…

Açılmayan bir səhərin sorağıyla
yumuram gözlərimi.
Səhər ruhumun səhəri…
Tale yüklü ürəyimdən qələmimə axıb gələn
sıraladım sözlərimi,
O söz ruhumun qəhəri…
Dolub sinəm arzulanmaz arzularla
Fikrim qanadlanıb uçur
arzulardan-arzulara
Yol çəkərkən baxışlarım
ən ucqari bir nöqtəyə
Kimsə bilmir,tuşlanıbdır nəzərlərim
Xoşbəxtlik adlı zirvəyə.
Xəyalımda addım-addım o zirvəyə yol aldıqca
Ürəyimdə ümidlərim yavaş yavaş puç olduqca
Təzadlığın ən dolaşıq düyününə
rast gəlib ürəyim, ruhum…
İndi söylə, xəyallarım,
Arxanca mən hara uçum?… (daha&helliip;)

Onun kiçik bir otağı vardı, həyətdə evdən bir az kənar, indi istfadə olunmayan bir otaqlı həyət evi. Qabaqlar bura evin köhnə, lazımsız əşyaları, dolu və boş bankalar yığardılar. Daha sonra boşaldılmış və istfadə edilməyən bir yerə çevrilmişdi. O öz əşyalarını, doğum günündə aldığı hədiyyələri bura yığıb yalnız özünə aid bir evə çevirmişdi. Anasından güc bəla ilə köhnə bir xalça da alıb atmışdı ayağının altına. Əllə çəkdiyi öz şəkillərini divara asmış, qonağı gələndə onlara göstərərdi. Təklikdən, qaranlıqdan qorxmasaydı gecələr də burada qalardı, amma anasından ayrı yata bilmirdi. Açarını da özü ilə gəzdirər, məktəbdə “evimin açarıdır” deyib böyüklənərdi kiçik qızcığaz. Hamı bilirdi ki, onun bir otaqlı mənzili var. Hərdən sinif yoldaşları ilə bu evə gəlib dərs oxuyardılar, onlara acıqlanardı evinin səliqəsini pozan olanda. Otağının düzənini pozanları bağışlaya bilmir, qapını içəridən kilidləyib, içəridə tək tənha oturar, həyətə açılan pəncərənin bağlı şüşə arxasında oturub nəzər edər, heç kimi danışdırmazdı.
***
İndi yenə qapısını bərk-bərk kilidləmiş uzanmışdı, yataqxananın bir otaqılı mənzilində, hamıdan incik, küskün kənddəki bir otaqlı mənzilini xatırlayıb gözlərindən yaş damırdı. Gör neçə il keçib, 20 ildə artıq bir müddət, yəqin düşmən tapdağı altında qalmış yalnız ona aid olan mənzili indi yox idi, ya yandırılmışdı ya da sökülmüşdü. Qaçhaqçda hamı maşınlara minən zaman qızcığaz “mən qayıdana qədər birdən evimə girər şəkillərimi, oyuncaqlarımı, otaqda mənə aid olan hər şeyimi götürməsinlər” deyib tez mənzilinin açıq qalmış qapısını bağlamış, açarı da özü ilə gətirmişdi. Əsas odur ki, mənzili var, tək ona aid olan, divarında özü çəkdiyi şəkillər olmasa da ziyarətdə çəkdirib çərçivəyə saldırdığı şəkillər asılmış mənzili var. İndi artıq böyüyüb, bu tənha, qaranlıq otaqda anasız da tək yata bilirdi, artıq qorxmurdu. Onsuz anası da həyatda yox idi böyümüş kiçik qızcığazın. Qohumlardan küsmüş, tək tənha evinə sığınmışdı. Hərdən rəfiqəsinin iki kiçik qızcığazının qapı arxasında səsini eşidəndə qapını açıb onlarla söhbətləşər, deyib gülərdi, bayramlarda evini bəzəməkdə, divardakı şəkillərini tozdan təmizləməkdə böyümüş qızcığaza kömək edərdilər iki kiçik qızcığazlar.
***
İndi yenə qapısını bərk kilidləmiş uzanmışdı ancaq ona aid olan bir başqa yerdə kiçik qaranlıq mənzilində özü də yenə tək tənha, axı artıq öyrəşmişdi tənhalığa. Ziyarətdə çəkdirdiyi şəkilini də asmışdılar mənzilinin divarından, fərq təkcə bu idi ki, bir az səxavətli olmuşdu, daha gizlətmirdi şəkillərini, nə inki qonaq gələnlər elə yoldan ötüb keçənlərdə gözucu baxıb keçirdilər. Evdən çıxarkən qapısını kilidləyib köçmüşdü bu kiçik, qaranlıq, tənha və yalnız ona adi olan otağa. İndi o evi də kənddəki evi kimi yox idi, ya sökülmüşdü, ya da satılmışdı. Yenə qulağı səsdə, gəlib gedənlərin addım səsindən tanıyrıdı.
Hərdən rəfiqəsinin iki kiçik qızcığazının qapı arxasında səsi gələndə onlarla söhbətləşər, deyib gülər, bayramlarda evini divarlarını bayırdan zər-zinətlə bəzəyərdilər. Hamını soruşardı bu iki kiçik qızcığazdan, amma ancaq qapı arxasından, qapını aça bilməzdi daha, çünki bu kiçik, qaranlıq və soyuq mənzil ancaq və ancaq ona aid idi, ancaq ona, o böyümüş kiçik qızcığaza.

Öldürər

(Qoşma)

Çalış bədnəzərdən gen dolanasan,
Bir bəd baxış, göz adamı öldürər.
Yalandır yanında xəncər yarası,
Bircə kəlmə söz adamı öldürər.

Nadan insan üçün özünü yorma,
Vəfasız birindən etibar sorma.
Hər “can” deyən kəslə oturub-durma,
Əyri olan “düz”, adamı öldürər. (daha&helliip;)

Olmasın

Varlananda qarşındakı adamlar,
Göz önündə cılız,arıq olmasın.
Oturanda düzgün otur,yaylanma,
Gözlə sinən çox qabarıq olmasın.

Həyat səni sınaqlarla bərkidir,
Nər kişilik bu həyatın ilkidir.
Gözəl sözdür,deyir:-pul əl çirkidir,
Əsas odur zatın qırıq olmasın. (daha&helliip;)

Qurtarıb

Ağla, bulud, ağla. Yoxsa sənin də
Gözlərin quruyub, yaşın qurtarıb?
Daşla, fələk, məni. Nə dayanmısan?
Yoxsa daş atmaqdan daşın qurtarıb?

Sevgi də, nifrət də qəlbdə bəslənir,
İnsan fərdilənir, insan kəslənir.
Atamın dilində tez-tez səslənir:
“Ölən ölüb gedib, başın qurtarıb”. (daha&helliip;)

Qadın göz yaşına inləyir ruhum

Nə olar,ağlama,sil,göz yaşını,
Qadın göz yaşına inləyir ruhum.
Zümrüd gözlərindən daman damlanı,
Bir nalə,fəryadtək dinləyir ruhum.

Səni ağladanlar anlamır nədən?
Qadınsız bir kişi yurddaşsız Vətən.
Tərk edir bədəni,ruhsuzdur bədən,
Qalxıbdı,cismimə enməyir ruhum. (daha&helliip;)

Mən də belə dilənçiyəm

Yenə Çıxmısan küçəyə,
Boylanıram gizli sənə,
Elə baxırsan ki mənə.
Nə düşünürsən?
Yazığammı?
Yoxsa yaşamaqçün əlacsızammı?
Hə, sənə əl açmışam.
Pis anladın?
Mən o dilənçidən deyiləm.
Nə olsun ki, tanımadın? (daha&helliip;)

Təbiətin sirrinə bax

Dağlar qardı kənt də çiçək,
Hər ikisi gözəl göycək.
Gəl bir yerdə seyr eyləyək,
Təbiətin sirrinə bax.

Kənt yaşıldi dsğıar ağdı,
Bunlar yazdan bir soraxdı.
Bülbül ötən güllü bağdı,
Təbiətin sirrinə bax. (daha&helliip;)

Sən oldun

Nə sağ nədə solunda
Gəzdim bu eşq yolunda
Sevgimin baş rolunda
Mənə qalan sən oldun

Dedilər atacaq səni
Düşündüm olar yəni?
Sevdiyin üçün sən məni
Mənə qalan sən oldun

Yaxınlarım uzaqda
Gərək deyim bu haqda
Xəstə ikən yataqda
Mənə qalan sən oldun. (daha&helliip;)

Bəlkə də səhər tezdən günəşin işıqları pəncərədən keçib gözümü qamaşdırmsaydı yatmağa davam edərdim. Heç bilmirəm yatağım niyə pəncərə tərəfdədir. Həmişə də yerini dəyişməyə təmbəllik etmişəm. Onu da deyim ki, yuxular mənə başqa bir zövq verir. Bəzən meşənin içi ilə qurumuş yarpaqların üstündə tək tənha gəzdiyimi, bəzən də tanımadığım bir şəhərdə əlləri qanlı zombi kimi gəzdiyimi, ətrafa baxıb zövq aldığımı görürdüm. Hətta nədənsə yuxularımda daha çox bu cür mənasız şeylər görürdüm. Heç bilmirəm belə mənasız və yalnız olduğum yerdə niyə xoşbəxt olurdum. Hansı axmaq belə anormal bir yerdə xoşbəxt olardı ki? Amma nə də olsa nəticədə xoşbəxt olurdum. Xoşbəxt? Hə, yalnız yuxularda. Deyəsən yuxudan durmağın vaxtıdır. Yarı yuxulu halda hamama girib güzgüdə özümə baxmağı sevirdim. (daha&helliip;)

11 aprel 2015-ci ildə gənc yazar, Dünya Gənc Türk Yazarlar Birliyinin, “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü, “Axın” ədəbi birliyinin rəhbəri, BSU Yaradıcılıq fakültəsinin birinci kurs dinləyicisi Günay Həsənlinin “Eşq haqqı” adlı şeir kitabının təqdimat mərasimi keçirildi. Mərasim Bakı Slavyan Universitetinin konfrans zalında baş tutdu. İdarəsinin şairə Fərqanə Mehdiyevaya həvalə olunduğu tədbirdə Hacı Rafiq, Əli Əmirli, Cığatel İsaqızı, Əlişirin Şükürlü, İbrahim İlyaslı, Nəcibə İlkin, Narıngül Babayeva, Pərvanə Şəm, Aybəniz Əliyar, Fəxrəddin Meydanlı,
Çingiz Musayev, Rəhim Mehnət, Elxan Yurdoğlu
İlqar Bizəban, Balayar Sadiq və s. kimi Çağdaş ədəbiyyatımızın tanınmış simaları, ziyalılar, gənc yazarlar və Yaradıcılıq fakültəsinin dinləyiciləri iştirak etdilər.
Kitabın redaktoru gənc şair Gülnar Səma, korrektorları Sərvər Kamranlı, Elşad Barat, rəssamı Nəvai Mətin, ön sözün müəllifi şair İbrahim İlyaslıdır. şairə
Təbrik üçün söz alan tanınmış söz adamları gənc şairin yaradıcılığından, ədəbiyyatda tutduğu mövqedən danışıb, gələcəkdə daha böyük uğurlar, müvəffəqiyyət arzu etdilər. Tədbir iştirakçılarının marağını daha çox cəlb edən isə kitaba seçilmiş ad oldu. “Eşq haqqı” adını hərə bir cür mənalandırdı.
Yaradıcılıq fakültəsinin rəhbərliyi adından söz fakültənin dekan müavini Manaf Kərimov, metodist Sevinc Yunusluya, dinləyicilər adından isə Seyran İsmayılov, Gülnarə İsrafilqızı və Sevil İşığa verildi. Yaradıcılıq fakültəsinin birinci kurs dinləyiciləri Ülkər Piriyeva müəllifin kitabda yer alan “Zaman” və “Həyat budur”, Çinarə Ömray “Qovuşarıq” şeirlərini səsləndirdilər. Sonda sevincini paylaşdıqları üçün tədbir iştirakçılarına, xüsusən Bakı Slavyan Universitetinin rəhbərliyinə təşəkkürünü bildirən Günay Həsənli özünün “Dəli sevgilər” şeiri ilə məclisi yekunlaşdırdı.

“Eşq haqqı” adlı şeirlər kitabım 2015-ci ilin mart ayında işıq üzü görüb. Kitabda müxtəlif illərdə və müxtəlif mövzulu 74 şeir yer alıb, kitab 95 səhifədən ibarətdir. Əsasən dünyəvi mövzularda yazdığım şeirlər yer alıb, eyni zamanda sevgi mövzusunda, vətənpərvərlik mövzusunda da şeirlər var. Şeirlərin əksəriyyəti heca və sərbəst vəzndə yazılıb. Kitaba ön sözü müasir Azərbaycan poeziyasında özünəməxsus yer tutmuş şair İbrahim İlyaslı yazıb və kitab “Gözəlim” adlı vətənə həsr olunmuş şeirlə başlayır. Redaktoru Azərbaycan Milli Elmlər Akademiyasının Nizami adına Ədəbiyyat İnstitutunun doktorantı Gülnar Səmadır. Gözəl rəssam Nəvai Mətin də kitabın üz qabığını hazırlayıb, korrektorları isə DGTYB-nin üzvü Sərvər Kamranlı və Yazıçılar Birliyinin üzvü, AMEA-nın elmi işçisi Elşad Baratdır. Kitabın komputer tərtibatı işlərini Namiq Vəlioğlu, texnoloq işlərini isə Azər Şəmşədoğlu görüb.
Kitabımın ərsəyə gəlməsində əməyi olan hər kəsə dərin təşəkkürümü bildirirəm.

Günay Həsənli

Səni gördüm uzaqdan
bir nəfəs qədər uzaqdaydın.
nəfəsimi çəksəm
ciyərlərimə hopardın bəlkə də hava axını kimi
uddum nəfəsimi ki, səni gözlərimlə sevim,
sənsə az qala ürəyimi taptalayacaqdın
yanımdan qızılquş kimi şığıyıb getdiyində.
bənövşə boynumu büküb
dəhlizdən uzaqlaşana qədər arxanca boylandım.
özümü aldatdım,
tənhalığımın təkliyində.
yaxınlaşıb salam verə bilmədim gedişinə.
yola salmağa həvəsli kimi.
ey qarmaqarışıq ruhumun qonağı,
xoş gəlmisən demədən,
xoş getdin dedim gəlişinə.
şirin sözə ac olduğum halda,
acıdım.
divara hörülmüş kimiyəm.
yeriyən daş gördünmü heç?
taptasanda sinəmdəki daşı taptayacaqdın!
divarlaşmışam insanların arasında.
sərhədlərim keçiləməz olub.
hərdən daşın gözlərindən yağış damcılayanda,
yanağım islanır.
dup-duru bulaq qaynayır elə bil.
hərdən də, guruldayıram şimşək kimi
göyün üzündə.
nə daşım əriyir, nə də səsim kiriyir.
sədləşirəm, sərhədləşirəm,
hisslərimdə.
varlıqla yoxluq arasında nə sən varsan, nə də mən!
biz yoxuq!
gedişin mübarək, gəlişinə daşlaşdığım!
divara xoş söz desən nə olacaqdı ki…

Seni elə sevdim inanmadım ki
bu sevən mənəmi ? yada xəyalım
Səni elə sevdim düşünmədim ki
ömrümə yazılmış ən gözəl anım…

Səni elə sevdim susdu çay səsi
qəlbimdə döyünən sevginin səsi
səni elə sevdim görən hər kəsi
istədim şahidtək bura çağırım…..

Səni elə sevdim dənizlər qədər
bəlkədə göydəki ulduzlar qədər
sən elə bildinki gedəcək hədər
getmədi iz qoyub sevgi cığırım…..

Səni elə sevdim İnanmadım heç
sən olsan mənimlə desəm burdan keç
ya uzaq xəyalı ya Fidanı seç
səni xatirəmlə birgə saxladım…….

Bu sevginin üzü payıza tərəf

İçində bir ovuc xəzan daşıyır,
Həzindi, səssizdi, dinmir bu sevgi.
Bir uçuq daxmada tənha yaşayır…
Bu sevginin üzü payıza tərəf.

Əlində kədər var, qəmini didir.
Çaxılıb üzüstü daşa bu sevgi.
Elə yarpaq- yarpaq tökülüb gedir,
Bu sevginin özü payıza tərəf.

Adı “sevgi” imiş… ad təsəllidi,
Heç özü bilirmi nədi bu sevgi?!
Bahar, yay tanımır, tək fəsillidi,
Bu sevginin izi payıza tərəf.

27.08.2014

* * *

Gözümdə gözünün şəkli qalmasın,
Ayrılıb gedəndə üzümə baxma.
Ölsəm bu ölümün adını sən qoy,
Qatil olduğunu boynuna alma.

Gedirsən?! Sakitcə arxanı dön, get,
Demə yaşanacaq nələrsə qaldı.
Gedərkən basdığın yerə diqqət et,
Qəlbim ayağının altında qaldı.

Sən getdin heç nəyin qalmadı məndə,
İstəsən qayıt künc-bucağı yoxla.
Mənim də çox şeyim qalmadı, amma,
Qəlbim əmanətdir, onu bərk saxla.

05.09.2014

* * *

bir gün gələcəm sizə,
elə-belə… təsadüf…
qonşu qoyacaq sözə,
-arsızdı, özü gəlib…

keçəcəyəm mətbəxə,
qaynayacaq çaydanın…
dadı qalıb deyirlər,
damağında dolmanın…

eyninə alma, gülüm,
çox dolmalar bişəcək…
bizim toyun apreli
hər təqvim bəzənəcək…

Bakıda ayrı olur
İlin dördüncü ayı…
Gəncədə bir qız solur,
Əynində həsrət payın…

səndən küsən bu qıza
bu gün dərdin də çoxdur…
bir gün gələcəm sizə…
o gün təqvimdə yoxdur…

* * *

İki gündü hamı qadından yazır, mən niyə sıradan qalım ? )))
amma, məndə bir az fərqli misralardadı qadın… Özü də payızdan qalıb…

Özünə oxşatdın rəngi-ruhumu
Bu qara qızın da sevgisi sarı…
Fələklə əlləşən min günahımın
Beşinci ləçəyi, qönçəsi sarı…

Qadınlar doğulmur sevinc adına
Qoyulan bu adlar təsəllimizdi…
Təsadüfdən gəlib düşsəm yadına
Bil ki, payızdayıq…bizim fəsildi…

Bozarıb…saralıb…gözümdə dünya
Fırçamı silirəm arzularıma…
Bəlkə hər fəsildən bir ahəng ala…
Bəlkə… ömrüm dönə göy qurşağına…

Bəsdi yağdin ey yağiş…

Bəsdi yağdin ey yağiş ,
Sən yağirsan aramsiz ,
Urəyimi uzursən ,
Qözlərimdə nəmim var .
Qəlbimdə kədərim var ,
Bəsdi yağdin ey yağiş ,
Uzmusen urəyimi ,
Satlarla dərdləşdim ,
Sənınlə mən ey yağiş ,
Demim bəlkə azalar ,
Qəlbimdəki yaralar ,
Azalmadi ,ey yağiş .
Bəsdi ,yağdin aramsiz .
Yağma ,dayan amandi .
Üzursen urəyimi .
Umudlərim puc olur .
Dayan besdi yağma sen ,
Sensiz də ,dərdim coxdu ,
Yağma ,yağma ,amandi .
Bitsin ,bu soyuq kulək ,
sənlə birğə sənqisin,
Əsməsin oda daha ,
Bahardi axi bəsdi ,
Qöy hər tərəf günəşin ,
İşiqina boyansin ,
Qüllər -cicəklər acsin ,
Qoy oxusun bulbuler ,
Ureyimiz acilsin .
Yağma ,yağma ey yağiş ,
Yağma ,yağma ey yağiş…
Bəsdi ,yağdin ey yağiş ..bəsdi ….

13.04.2015 15.00

* * *

Duşunurəm nədən sen ?
Niyə sen ?
Etrafda bu qeder insan var .
Hec birini nə qörmək ,
Nə bə eşidmək isdiyirəm .
Günümdə sən .
Yuxusuz gecələrimdə sən .
Butun gün ağlimda yalniz sen .
İşdədə ,evdədə ,qəzdiyim hər yerdə sən .
Nədən sən ?niyə sən ?niyə sən ???
12.04.2015

20 aprel 2015-ci il tarixdə, saat 14:00-da, Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin Natəvan klubunda Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin və “Gənc Ədiblər Məktəbi”nin üzvü, Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Təqaüd Fondunun təqaüdçüsü, istedadlı gənc xanım yazar Xəyalə Sevilin “Saçlarıma Ay qonub” yeni kitabının təqdimat mərasimi keçiriləcək.Kütləvi informasiya vasitələrinin nümayəndələrinin də iştirakıgözlənilir.
İştirak etmək istəyən hər kəs dəvətlidir

Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Mətbuat xidməti

DGTYB üzvü

Yenə başladı yağış, kim bilir her enən yağış damlasında neçə-neçə insanın ahı gizli, neçə-neçə insanın sevincdən göylərə yüksələn xoşbəxtliyi gizli, neçə-neçə şəhid anasının dərdindən ananın oğulllll deyə ağladığı fəryadı gizli, neçə-neçə körpənin küçələrə atıldığı andan ana kəlməsiylə saxlı göz yaşları gizli. Kim bilir, neçə-neçə sevgilinin ayrılıqdan doğan qaranlığı gizli, neçə-neçə gənc qızların ata-anadan sirr deyə saxladığı, ürəklərini param-parça dağıdan ağ dünyası gizli, neçə-neçə valideynin qocalar evindən, küçələrə atıldığı gündən oğlum, qızım deyə yalvarışları gizli, neçə-neçə körpənin küçələrdə dilənçi kökünə salındığı andan ürək dağlayan məhrumiyyətləri gizli. Kim bilir, neçə-neçə məhəbbət yalvarışları, neçə-neçə ayrılıq acıları gizli, neçə-neçə kəndlinin biz yatarken gecə gündüz alın təriylə becərdiyi yağış yağsın deyə duaları gizli. Kim bilir, neçə-neçə ananın evində boş çörək tabaqlarına acılı göz yaşlarıyla baxdığı ürək ağrısı gizli, neçə-neçə atanın axşam evinə əli dolu gəlsin deyə soyuqdan, ağırlıq qaldırmaqdan qabar olan əlləriylə Allaha hər kəsdən, hətda, ailəsindən gizli olan gözyaşı dolu, Allaha hər şeydən yaxın yalvarışları gizli… (daha&helliip;)

GƏTİR…

Axtar, ara özgələrdən,
Qar-qarışıq döngələrdən.
Pərakəndə cərgələrdən,
Səhmanımı gətir mənim…

Könül mülkümdəki taxtdan,
Qalıb təkcə quru taxtan.
Ümidsizəm mən bu baxtdan,
Fərmanımı gətir mənim…

Alnındakı qara ləkə,
Vay o günə fələk çəkə.
Məhəl qoyma cütə, təkə,
Dildarımı gətir mənim…

Saf arzusan, kirli xəyal,
Təbiətdən mənə pay al,
Qar-borandan tapıb macal,
Baharımı gətir mənim…
(daha&helliip;)

Tənhalığın simfoniyası

Tənhalığın rəsmini çək, rəssam.
Bir az aydın çək,
qarışıq olmasın.
Qarışıqlığın olmamasıdır
Tənhalıq.
Dağınıq saçlar çək,
Küləyin böyük bir səylə
üzünə dağıtdığı
saçların xəfif toxunuşla düzəldənin olmamasıdır (daha&helliip;)

Sən məni heç zaman sevə bilməzsən,
Məni sevənlərin sonluğu – yalqız.
Aldanma beləcə görkəmimə sən,
Yeri sev ağıllı bir adamı, qız!

Məni sevənlərin ağılı yoxdur,
Mənim şıltaqlığım dözülməz, çətin.
Yeri get yerində sakitcə otur,
Vallah, mən deyiləm sənin qismətin!

Səni qısqanaram mən yerə, göyə,
Doğma ataya da, südvermişə də…
Kasası – hamıya, nə var hər şeyə,
Lap belə dünyasın dəyişmişə də!..

Tüpürüb dabana elə qaçarsan,
Ancaq dilədiyin şükrlər olar.
Mənim sevilməyim deyildir asan,
Belə bir dəlidən kim sevgi umar?!

Xətrinə dəyməsin, pis olma da heç,
Yəqin ki, bu sevgin bir şıltaq ərkdir.
Yeri get özünə bir babını seç,
Məni sevmək üçün ürək gərəkdir!!

Mən istəyirəm ki, hamınız təbiəti qoruyanlardan olasınız.

Heydər Əliyev,
Ümummilli lider

Rafiq ODAY – şair, publisist

(SOCAR “Azərikimya” İstehsalat Birliyinin mətbuat xidmətinin rəhbəri respublikanın Əməkdar jurnalisti)

2007-ci ildə Heydər Əliyev Fondu ətraf mühitin mühafizəsi və ekoloji durumun yaxşılaşdırılması məqsədi ilə “Hərəmiz bir ağac əkək!” aksiyasını həyata keçirməyə başlamışdır. Fond Bakı ətrafındakı qəsəbələrin istifadəsiz qalmış sahələrində 20 min həmişəyaşıl ağac əkməklə respublikada rezonans doğuran layihənin əsasını qoymuşdur. Qısa zamanda Azərbaycanın bütün şəhər, qəsəbə və kəndlərində vətəndaşlar bu təşəbbüsə qoşularaq yaşıllaşdırma kampaniyasını davam etdirdilər. Ətraf mühitin qorunmasına yönəlmiş layihə çərçivəsində ölkə ərazisində bir milyondan çox yeni ağac əkilmişdir. Bu gözəl təşəbbüs bu gün də davam etdirilir.

İNSANLAR, QORUYAQ TƏBİƏTİ BİZ

“Hərəmiz bir ağac əkək” təşəbbüsünə qoşulanların
çağırış Marşı

Həzindən həzindi, kövrəkdən kövrək,
Qışında qar istə, yazında çiçək,
Adi böcəyin də nazını çəkək,
Hər şeydən baş sayaq bu ülfəti biz,
İnsanlar, qoruyaq təbiəti biz.

Yeraltı, yerüstü varı bizimki,
Min cürə bəhrəsi, barı bizimki,
Alması, heyvası, narı bizimki,
Daha da bol edək bu sərvəti biz,
İnsanlar, qoruyaq təbiəti biz.

Ürəyin atəşi, közüdü elə,
İnsanın zehnidi, gözüdü elə,
Təbiət cənnətin özüdü elə,
Yaradaq, yaşadaq bu cənnəti biz,
İnsanlar, qoruyaq təbiəti biz.

Qayğı var, yerinə can verəndi o,
Arzuya, murada yetirəndi o,
Daşda da gül-çiçək bitirəndi o,
Ondan pay almışıq məhəbbəti biz,
İnsanlar, qoruyaq təbiəti biz.

Hər yarpaq bir udum nəfəsdi bizə,
Hər budaq ilhamdı, həvəsdi bizə,
Ağacsız bu dünya qəfəsdi bizə, –
Car çəkək dünyaya həqiqəti biz,
İnsanlar, qoruyaq təbiəti biz.

Hərəyə bir ağac əkək, sevinək,
Sonra qayğısını çəkək, sevinək,
Gülsün üzümüzə çiçək, sevinək,
Qəlblərə köçürək hərarəti biz,
İnsanlar, qoruyaq təbiəti biz.

Bu gündən sabaha inam daşıyar,
Su çıxar, sevgiylə, inan daşı yar.
İnsan gözəlliklə gözəl yaşayar,
Dildə şüar edək bu hikməti biz,
İnsanlar, qoruyaq təbiəti biz.

Yüksəliş yoludur yolu Öndərin,
Bizlərik qanadı, qolu Öndərin,
Bizə əmanəti Ulu Öndərin,
Vətəndir – hifz edək əmanəti biz,
İnsanlar, qoruyaq təbiəti biz.

Yol

Bu yol xarabalıq,bu yol abadlıq,
Yolun ortasında ölüm oyanıb.
Kim deyir başlanğıc doğum ilidi?
Yolun lap sonunda ilim dayanıb.

Bu yol məhəbbətdi, bu yol məşəqqət,
Ayağım torpaqda sırsıralanıb.
Yolun üzündəki mənim göz yaşım,
Yolun ürəyində sirr sıralanıb.

Bu yol qara geyib, bu yol ağ geyib,
Əvvəli ortası sonu ağ-appaq.
Yolun kiprikləri, yolun saçları,
Yolun sinəsidi qapqara bir dağ.

Bu yol arzuların budağı kimi,
Bu yol günahların otağı kimi,
Bu yol dirilərin ölüm ayağı,
Bu yol ölülərin torpağı kimi.

Yolun gözləri də qarmaqarışıq,
Yol yaman sarılıb kipriklərimə.
Yol mənim saçımda xınalıbdı,
Gedirəm bu yolu geyib əynimə

 

Çək!

bir qara daşın üzünə
adamın şəklini çəkmə
ananın şəklini çəkmə
atanın şəklini çəkmə.
daşın üzünə, daşı çək,
gözündən enən yaşı çək
ya yadlaşmış yaddaşı çək
yada götür yad yaşı çək.
çək, özünün şəklini çək!
bəzək olsun qırışların.

Deyirdilər gedən üçün ağlama
bilmirlər ki mən nə üçün ağladım
heç bir zaman xatirəndə saxlama
Xatirəmdə çox gümanki qalamdın…..

Uşaqkən bilməzdim imtahan nədi…
Sadəcə bilirdim qorxurlar ondan.
Məni titrətməzdi sorğu-suallar,
Keçməsəm həyatın sərt sınağından.

Böyüdüm biliyim, təhsilim artdı,
Hətta imtahan da etdilər məni.
Mənə suallar da şirin gəlirdi,
O zaman bilmirdim məhəbbət nədi.

Məhəbbət deyilən nə ağır sınaq,
Cavabsız suallar yaman çətindi.
Keçəmməsəm ümidlərim sınacaq,
Sınan qəlbin ağrısına döz indi.

bir də qayıt… bir də gəl…
bir də ölüm-itim mən…
sonra yenə çıxıb get,
kol dibində bitim mən…

İlk bahar çiçəyi təravətlidir,
Sənə bəslədiyim hislərim kimi.
Bülbül öz gülünə səxavətlidir,
Sənə sadiq qalan ürəyim kimi.

 

A dostlar, sərvətə meyl etməyək çox,
Yaşayaq həyatda daim gözü tox.
Yetmişdə, səksəndə köçsək, eybi yox,
Vədəsiz bir ölüm-itim olmasın.

Dəyməsin ürəyə kədərin tamı,
Susmasın qəlblərin arzusu, kamı.
Atalı, Analı böyüsün hamı,
Heç kəsin balası yetim olmasın!

Təmkinəm, səadət dilərəm sizə,
Şadlanaq toylarda hey süzə-süzə.
Allah hər neməti bol etsin bizə,
Güzəran həyatda çətin olmasın!

Mart 2006

Məni var dövlətə satıb getmisən
Eləbil arzuna çatıb getmisən.
Özgəni qəlbində tutub getmisən,
Dönmək istəsəndə, qayıtma daha.

Mənim hər sözümü söz eylədin sən,
Sirrimizi yadlara söylədin sən.
Məni hər yetənə gileylədin sən,
Dönmək istəsəndə, qayıtma daha.

Məni yox, özgəni sevib inandın,
Güya məhəbbətdən yanıb odlandın.
Get, məni sevmədin, yad üçün yandın,
Dönmək istəsəndə, qayıtma daha.

Zeynəbin dərdini qana bilmədin,
Saf sevgi odunda, yana bilmədin.
Məni, sən özünkü sana bilmədin,
Dönmək istəsəndə, qayıtma daha.

Məhəbbət bağında, sevgi bağında,
Bəzəyək həyatı sevgiylə, gülüm..
Ömrün çiçəkləyən gözəl çağında,
Bəzəyək həyatı sevgiylə, gülüm….

Asta–asta gəlsin qoy neyin səsi,
Qarışsın bahara könül nəğməsi,
Duymuşam səndəki eşqi, həvəsi,
Bəzəyək həyatı sevgiylə, gülüm….

Nə qədər imkan var sevək–sevilək,
Şirin duyğularla döyünsün ürək,
Ömür yollarında əl–ələ verək,
Bəzəyək həyatı sevgiylə, gülüm…

Hər səhər parlayıb günəştək çıxaq,
Hicranı, kədəri sevgiylə yıxaq,
Qovuşan çay olub, bir yerdə axaq,
Bəzəyək həyatı sevgiylə, gülüm…

Qarşısında dəftər, əlində qələm dayanmışdı. Nə yazacağını, necə yazacağını bilmirdi. Hər zaman səsli – küylü, bir dəqiqə yerində dayana bilməyən nadinc uşaq indi bacardıqca hər kəsdən gizlənməyə çalışırdı. Bəlkə də əlacı olsaydı bu dəqiqə heç kim onu görməsin deyə yerin dibinə də getməyə razı olardı. Körpə qəlbi hürkmüş bir quş ürəyi kimi çırpınırdı, sanki köksünü yarıb çıxmağa can atırdı. Hər gözündə iki damla yaş gilələnib azadlığa çıxmağa tələsirdi. Bircə gözünü qırpmağına bəndmiş kimi bəyaz vərəqin üzərində bozumtul ləkələr əmələ gəldi. Özü öz etdiyindən utanırmış kimi sol əlini həmin ləkələrin üstünə qoyub gizlətməyə çalışdı, ürkək – ürkək ətrafa boylandı. Ondan başqa sinifdəki bütün uşaqlar başını aşağı salıb dayanmadan nəsə yazırdı. Bircə o idi qarşısındakı ağ vərəqə baxan.
Yaxşı ki pəncərənin yanında oturmuşdu. Arada bir pəncərədən boylanıb idman dərsi keçən başqa sinif uşaqlarını seyr edirdi. Fikri isə nə dərsdə idi, nə də həyətdə oynayan uşaqlarda. Xəyalları çox uzaqlarda idi, çox uzaqlarda…
– Nadir…
Müəllimin zəhmli səsi onu bu xəyallardan ayırdı. Onu çağırırdı. Başını qaldırıb Müəllimin üzünə baxmağa utandı. Səsini çıxartmadan başını dəftərinə əydi. Deyəsən, müəllim də yazı yazan uşaqlara mane olmamaq üçün sözünü davam etdirmədi. Ancaq nə olsun ki, yenə də yazmağa heç nə tapmırdı. Onsuz da inşa yazı yaza bilmirdi, həmişə ondan – bundan köçürürdü. Bu dəfəki mövzu isə onun kövrək uşaq qəlbini getdikcə daha da üzürdü. Bir az da beləcə keçdi. Ürəyində dərsin tez bitməsi üçün Allaha dua edirdi. Heç nə yazmadığı “yazı” dan iki alacağını bilirdi, ancaq bu, onu heç düşündürmürdü belə…
– Nadir, sən niyə heç nə yazmırsan?
Yenə də müəllim onun yazmadığını görüb acıqlanmışdı. Hələ ondan cavab da tışdı. Hələ ondan cavab da tələb edirdi.
– Yazıram, müəllim.
Bu dəfə müəllim sinifə müraciət etdi:
– Zəngə on dəqiqə qalıb, yekunlaşdırın artıq.
Bu an uşaq ilk dəfə özü yazdı inşasını. Kimsədən köçürtmədən, kimsədən yardım istəmədən öz sözlərini, öz hisslərini yazdı…
…Axşam bütün işlərini bitirib səhər şagirdlərinə yazdırdığı inşanı yoxlamaq üçün yazı masasının arxasına keçdi. İbtidai sinif müəllimi idi Rəhimə müəllimə. İyirmi ilə yaxın idi müəllimlik edirdi. Şagirdlərinə daim ana qayğısı ilə yanaşmışdı. Lap körpə yaşlarından uşaqlar ana qucağından çıxıb onun qollarına sığınırdılar. İndiki sinfini də iki il idi ki qəbul etmişdi. Şagirdlərinin ən böyüyünün səkkiz yaşı var idi. Əksəriyyəti yeddi yaşlı uşaqlar idi. Aralarında çalışqanı da var idi, nadinci də, tənbəli də. Ancaq bütün şagirdlərini bir ana məhəbbəti ilə sevirdi…
Aram – aram dəftərləri açmağa, yazıları oxumağa başladı. Hər yazını oxuyandan sonra müxtəlif hisslər yaşayırdı. Uşaqların səmimi sözləri ürəyini kövrəltmişdi. Nəhayət, növbə Nadir Cabbarlının yazısına çatdı. Nadir də sinifin dəcəllərindən biri, bəlkə də birincisi idi. Dərs oxumaqla da heç arası yox idi. Ancaq saf, mehriban, bir az da kövrək uşaq idi. Digərləri kimi onu da çox sevirdi Rəhimə müəllimə. Bu düşüncələrlə dəftəri açdı. Həmişə olduğu kimi yenə də şagirdinin qarışıq, səliqəsiz xətti ilə qarşılaşdı. Amma yazılı səhifələrin sonuncusunda həm hərflər bir-birinə qarışmış, həm də mürəkkəb yayılmışdı, oxumaq çətinləşmişdi. Elə bil yazının üstünə su dağılmışdı. Onsuz da inşa çox deyildi, cəmi bir neçə cümlədən ibarət idi, buna əsəbləşən müəllimi uşağın bu səliqəsizliyi daha da özündən çıxartdı:
– Bu uşaq lap həddini aşıb artıq, indi buna iki yazmayıb nə edim mən?
Bir anlıq əsəbini boğub yazılan cüm
– Bu uşaq lap həddini aşıb artıq, indi buna iki yazmayıb nə edim mən?
Bir anlıq əsəbini boğub yazılan cümlələri çətinliklə də olsa, oxumağa çalışdı:
“Müəllim bizə ana haqqında inşa yazmağı tapşırıb. Bayaqdan fikirləşirəm, ancaq yazmağa heç nə tapmıram. Axı heç vaxt görmədiyim adam haqqında nə yaza bilərəm ki? Anam mən doğularkən ölüb. Mənim “ana” deyərkən anladığım tək şey qəbiristanlıqda bizi gözləyən soyuq məzar daşıdı”.
Şagirdin göz yaşı ilə islanmış yazısına daha iki damla yaş da qarışdı…

Baharla bərabər ömrümə gələn,
Bahar tək özünü mənə sevdirən
Baharlı günləri mən bəxş edən,
Təkcə sən, sən oldun ömrümə gələn,
Gəlişin bahar tək gözəl, gözlədim yolun
Bahar gəlişi kimi gözlərimi yolda qoydun ,
Hardaydın, de niyə belə gec gəldin?!
Qışın buzun ,sazağını, soyuğunu sən əritdin,
Ömrümə bahar gətirən adam.
Ən yaxın sirdaşım, ən uzaq olan,
Ömrümə günümə bahar gətirdin…
Xəyalı mənlədi, özuysə yoxdu,
Ən yaxın sirdaşım, bahar ətirlim…
Sənsən tək sevincim, baharım mənim …

29.03 .2015. 18 :35

Qafqaz ƏVƏZOĞLU (Dəmirov Qafqaz Əvəz oğlu) 1954-cü il aprel ayının 1-də Qubadlı rayonunun Mahmudlu kəndində anadan olub.İbtidai və orta təhsilini öz doğma kəndlərində alıb.
Ədəbiyyata, poeziyaya erkən yaşlarından maraq göstərir.Dövri mətbuat səhifələrində şeirləri və məqalələri dərc olunub.Hal-hazırda da müxtəlif mətbu orqanlarda şeirləri və məqalələri dərc olunmaqdadır.
Süleyman Rəhimov adına Qubadlı rayon ədəbi ictimai birliyinin sədridir.”Sözün Sehri” qəzetinin təsisçisidir.”Qızıl qələm” və “Qızıl kitab” mükafatları laureatıdır.Gündəlik İnformasiya Agentliyinin və Azərbaycanın Mədəniyyət və Ədəbiyyat Portalının Baş redaktorudur. Bir neçə şeir və publisistik kitablar müəllifidir.Qarabağ müharibəsi veteranıdır.Hal-hazırda Qubadlı rayonunun dövət qəzeti “Bərgüşad” qəzetinin redaktorudur.
Gözəl əməl və əxlaq sahibi Qafqaz Əvəzoğluna öz mətbu orqanında “Gənc Yazarlara dəstək” layihəsini həyata keçirərək Azərbaycanın bölgələrindən olan gənc yazarların ədəbi-bədii nümunələrini, poeziya örnəklərini, məqalələrini dərc edir.Bakı və Sumqayıt şəhərlərində müxtəlif mətbu orqanlarla sıx əməkdaşlıq əlaqələri saxlamaqdadır.

Yeri get, qız

Sən məni heç zaman sevə bilməzsən,
Məni sevənlərin sonluğu – yalqız.
Aldanma beləcə görkəmimə sən,
Yeri sev ağıllı bir adamı, qız!

Məni sevənlərin ağılı yoxdur,
Mənim şıltaqlığım dözülməz, çətin.
Yeri get yerində sakitcə otur,
Vallah, mən deyiləm sənin qismətin!

Səni qısqanaram mən yerə, göyə,
Doğma ataya da, südvermişə də…
Kasası – hamıya, nə var hər şeyə,
Lap belə dünyasın dəyişmişə də!..

Tüpürüb dabana elə qaçarsan,
Ancaq dilədiyin şükrlər olar.
Mənim sevilməyim deyildir asan,
Belə bir dəlidən kim sevgi umar?!

Xətrinə dəyməsin, pis olma da heç,
Yəqin ki, bu sevgin bir şıltaq ərkdir.
Yeri get özünə bir babını seç,
Məni sevmək üçün ürək gərəkdir!!

Mən dəliyəm, o da kür

Qaşa-gözə bax Allah,
Qüdrətinə min şükür.
Yandırdığın söndürməz,
Xan Arazla, dəli Kür!

Hürü-pəri misaldı,
Baxdım ağlımı aldı.
Elə bil ac maraldı,
Adamın qəlbin sökür!

Mən biləni bu qızın,
Oğurlasan “saqqız”ın,
Ürəyində düş qızın –
Qəlbi yanar görükür!

Baxıram “bişən” deyil,
Çıxıb görüşən deyil,
Kəməndə düşən deyil,
Belə ceyran tez ürkür!

A Qafqaz, bu qız bil ki,
Umur tər-təmiz sevgi.
Heyif, tutmaz bizimki,
Mən dəliyəm, o da kür!!

ÖZGƏ

– Dön,- dedim, dönmədin, düşündüm bəlkə,
Istəyin ayrıdı, təmənnan özgə…
De, mənim qiymətli daha nəyim var,
Məndə “mən” deyilən ta “mən”dən özgə?!

Səni axtarıram, dolanır gözüm,
Axır ürəyimə yaş düzüm-düzüm.
Alışmır ocağım, od tutmur közüm,
Olmaz yandıranı bir səndən özgə!

Dön geri, a mənim könül möhtacım,
Üzülüb taqətim, yoxdur illacım.
Heç kimə, heç kimə yox ehtiyacım,
Sənintək səbrimi kəsəndən özgə!

Qafqaz Əvəzoğlu hər şeydən betər,
Gecəli-gündüzlü yolunda bitər.
Inana bilmirəm səni mən qədər,
Sevən tapılarmı, de, məndən özgə?!

2006.

AĞLADI

Gözlədim, gəlmədin, görüş yerimiz,
Halıma mükəddər oldu, ağladı!
Sənin görüşünə tələsən güllər,
Əlimdə saralıb-soldu, ağladı!

Bükdü qamətimi, əydi bu halət,
Gəldiyin yollar da çəkdi xəcalət.
Məhəbbət yanğılı bir dəli həsrət,
Qolların boynuma saldı, ağladı!

Nə bilim bu imiş yaxınlığımız,
Bir eşqin oduna yaxındığımız.
Bir vaxt qucağına sığındığımız,
Söyüdlər saçını yoldu, ağladı!

A Qafqaz, bu necə taledi, baxtdı?
Ahım göyləri də yandırıb-yaxdı.
Şimşəklər oynadı, ildırım çaxdı,
Buludlar hönkürüb doldu, ağladı!

2008.

AZ

Deyirsən, uzaq ol, amma bir zaman,
Bitib yollarımda qalmırdınmı, az?!
Dolanıb başıma pərvanə kimi,
Qadamı-bəlamı almırdınmı, az?!

Süzdürə-süzdürə o qaş-gözünü,
Qurban eyləyərdin mənə özünü.
Söykəyib üzümə hərdən üzünü,
Şirin xəyallara dalmırdınmı, az?!

Ayrıla bilmidin, zəliydin, zəli,
Olmuşdun sərsəri, olmuşdun dəli.
Mənə salam verən hər bir gözəli,
Şahmar ilan kimi çalmırdınmı, az?!

Niyə qurdaladın sən yaddaşımı,
Qafqaz Əvəzoğlu yenə naşımı?!
Bişirə-bişirə bu gic başımı,
Gülüstan qoynuna salmırdınmı, az?!

2008.

Bacarsanız siz

Ey əziz dostlarım, a yaxınlarım,
Bir sözüm var sizə! Bacarsanız siz, –
Bir uca təpədə – bir uca yerdə,
Mənim məzarımı qazarsınız siz!

Başdaşım ucalsın ənginliklərə,
Dağlara-daşalra, düzənliklərə…
Bilirsiz vurğunam gözəlliklərə,
Qəbrimi güllərə qatarsınız siz!

Demirəm güllərdən tutuban dəstə,
Hər gün gələsiniz dəstəbədəstə…
Hərdənbir dönübən qəbrimin üstə,
O mənli günləri anarsınız siz!

İşdi, yurd-yuvamız alınsa bir gün,
Qaralmış ocaqlar çatılsa bir gün…
Dönüb qəbrim üstə nə vaxtsa bir gün,
Heç yoxsa bir ocaq çatarsınız siz!

Bəxtəvər deyərdim bu külbaşıma,
Ölümüm çıxsaydı yurdda qarşıma!
Əgər burda ölşəm, sinədaşıma,
“Öldü vətən deyə” yazarsınız siz!

Sormayın bu nədi, nə vəziyyətdi?
Bu da, bir arzudu, bir vəsiyyətdi,
Qafqazdan sizlərə son əziyyətdi!..
Bilirəm, sözümə naçarsınız siz;
Edin dediyimi bacarsanız siz!

2007

Gedirəm

Bələnibən öz ahıma,
Üz tutmuşam sabahıma…
Qurban olum Allahıma,
Dərd sarıdan kef edirəm!

Uca tutdum mən hörmətin,
Əskiltmədi kəramətin…
Hey içirdib qəm şərbətin,
Dərd də verdi can yedirəm!

Döyə-döyə közarımı,
Şükür, açdı “bazarımı”.
İndi düşüb məzarımı,
Axtarmağa yol gedirəm!

2005

Gedək, canım

Ömür ötdü, yaş haxladı,
Çan yetişdi – lalıxladı.
Ta əzrayıl marıxdadı,
Verdik ələ yedək, canım!

Ötürmüşük neçə qış-yaz,
Qonaq olan bunca qalmaz.
Çəkilməmiş altdan palaz,
Dur yır-yığış edək, canım!

Günü-gündən çaşır təbrim,
Tükənibdi daha səbrim…
Gözü yolda qalan qəbrim,
Nigarandı, gedək, canım!

2005

Min, deyir

Başımda turp əkir gül nəvələrim,
Ölərəm, desələr, öl,- nəvələrim.
Açıbdı şipşirin dil nəvələrim,
Biri bir deyəndə, biri min deyir!

Qoşulub onlara uşaxlaşıram,
Bu qoca vaxtımdan uzaxlaşıram…
Düşüb dizin-dizin iməkləçirəm, –
Arvad,- mübarəkdi qədəmin,- deyir!

Minirlər belimə çökdürüb yerə,
“Dəh-dəh”lə çıxırlar evdə “səfərə”.
Hələ bir üstəlik xırda “heyvərə”,
-Ay nənə, yer var e, sən də min, deyir!

Otaxdan-otağa başlanır yolum,
Belə nəvələrin qurbanı olub!
Nəvə şirinliyin bilməyən oğlum,
-Baho, ağlı çaşım dədəmin, deyir!..

Başıma gələnlər başıza gəlsin,
Hər nəvə həsrətli tamarı kəsin!..
Qafqaz Əvəzoğlu Allah kəsməsin,
Bütün nəvələrdən kərəmin, deyir!

2005

Gedir

Ay Allah, bu qızın ismətinə bax,
Həyadan yanağı allanıb gedir.
Onun taleyinə, qismətinə bax,
Beləsi kor olub allanıb gedir!

Belə gözəl olmaz, belə qız olmaz,
Hələ görməmişəm belə sərvinaz.
Nə olar, ay Allah, onu mənə yaz,
Qaymaq dödaqları ballanıb gedir!

Onunla ömr edən nə bəxtəvərdi,
Kimə könül versə onun nə dərdi!..
Özümü yoluna durub sərərdim,
Bilsəydim üstümdən sallanıb gedir!

Yazardım şəninə gözəl şeirlər,
Sevərdim, bilərdi necə sevirlər…
Beləsin görəndə sonra deyirlər,
Qafqaz Əvəzoğlu hallanıb, gedir!

2005

Dağlar

Sənlə getdi şad günlərim,
Xoş növrağım, çağım, dağlar!
Hər sağalan yara deyil,
Sinəmdəki dağım, dağlar!

Ağır-ağır bir el idim,
Zaman-zaman hey qovuldum…
Qərib eldə bağban oldum,
Gül açmadı bağım, dağlar!

Qərib boynun büküb gedər,
Ürəyini söküb gedər…
Qaçqın deyib tənə edər,
Mənə solum, sağım, dağlar!

Günüm sizsiz keçməz idi,
İndi gözüm yaş selidi.
Söylənməmiş bir şərqidi,
Mənim ahım, ağım, dağlar!

Bu dərd məni hey ağrıdır,
Bal da yesəm zəhər dadır…
Sinən üstə at oynadır,
Neçə ildi yağım, dağlar!..

Qafqaz deyir, hanı sənin,
Babəklərin, nəbilərin?!..
Bizim kimi “igidlərin”,
Boyun yerə soxum, dağlar!!

1996

ƏSİR DÜŞƏN ŞEİRLƏRİM

Gəncliyimin xoş çağıydı,
İlk eşqimin sorağıydı,
Ürəyimin ocağıydı,
Əsir düşən şeirlərim!

Gah utancaq bir gül idi,
Gah bir ötən bülbül idi,
Şirin-şəkər bir dil idi,
Əsir düşən şeirlərim!

Bəzən qarlı dağım idi,
Bəzən güllü bağım idi,
Bəzən xəzan çağım idi,
Əsir düşən şeirlərim!

Naxışıydı xanamın, oy,
Cilvəsiydi sonamın, oy,
Laylasıydı anamın, oy,
Əsir düşən şeirlərim!

Gah titrəyən bir yel idi,
Gah kükrəyən bir sel idi,
Gah pərişan ağ tel idi,
Əsir düşən şeirlərim!

Bahür idi – yaz kimiydi,
Bir ismətli qız kimiydi,
İşvəlydi – naz kimiydi,
Əsir düşən şeirlərim!

Anadil tək gah ötərdi,
Gah qartal tək qıy çəkərdi,
Kəklik kimi hey səkərdi,
Əsir düşən şeirlərim!

Qəlb oxşayan xoş meh idi,
Gül üstündə bir şeh idi.
Haqq divanlı bir şah idi,
Əsir düşən şeirlərim!

Yandı yurdum-yuvam, qaldı,
Sərin suyum, havam qaldı…
Kül olmamaış haram qaldı –
Əsir düşən şeirlərim!

Bostanımın tağıydı o,
Ürəyimin yağıydı o,
Üç il qabaq sağıydı o,-
Əsir düşən şeirlərim!

Bükdü onu bu qışlarmı,
Çürütdümü yağışlarmı,
Görən məni bağışlarmı,
Əsir düşən şeirlərim?!

1996

VAR SUMQAYITIM

(Sumqayıt şəhərinin 60 illiyinə)

Bəstəkar Nərminə Nağıyeva tərəfindən mahnı-əsər bəstələnmiş, Sumqayıt şəhərinin 60 illiyi münasibəti ilə keçirilən şeir-mahnı müsabiqəsində III yeri tutmuşdur.

Sevdim ilk baxışdan, təmasdan səni,
Gördüm ürəklərdə bir dastan səni.
Olasan beləcə gülüstan səni,
Düşməsin üstünə xar, Sumqayıtım!

Qəlbimdə yandırdın od-ocağını,
Ilkin bahar bildim hər bucağını.
Açıb ana kimi öz qucağını,
Olmusan bizlərə yar, Sumqayıtım!

Doldun ürəklərə məhəbbətinlə,
Ruha qida verdin ülviyyətinlə.
Tanındın dünyada şan-şöhrətinlə,
Eylədin özünü car, Sumqayıtım!

Igid oğlanların bir tərlan-tülək,
Qoynunu bəzəyən qızların mələk.
Məhəbbət yanğılı gör neçə ürək,
Tapdı qucağında yar, Sumqayıtım!

Hüsnün ürəyimi çəkib qopardı,
Mənimçün qışın da yazdı, bahardı.
Könlüm harda belə qərar tutardı,
Yaxşı ki, yaxşı ki, var Sumqayıtım!!

2009.

SUMQAYIT GÖZƏLLƏRİ

(Sumqayıt şəhərinin 60 illiyinə)

(mahnı)

Ovsunudur gözlərin,
Bahardılar, yazdılar.
Gözəllikdə özlərin,
Tarixlərə yazdılar,
Sumqayıt gözəlləri!

Yaranandan bu şəhər,
Atıldılar qoynuna.
Çələng olub təzə-tər,
Sarıldılar boynuna,
Sumqayıt gözəlləri!

Sevsə, cahandan keçər,
Sevgisinin yolunda.
Lap belə candan keçər,
Bağlasan əl-qolun da,
Sumqayıt gözəlləri!

Nazdılar başdan-başa,
Nazlı Xəzərim kimi.
Hər biri bir tamaşa,
Yanırlar zərin kimi,
Sumqayıt gözəlləri!

Oğulsansa dayan, döz,
Bu qızlarda baxışa…
Şair olan, götür yaz,
Layiqdilər alqışa,
Sumqayıt gözəlləri!

2009.

Həyatım çox sakit ,hissiz ,duyğusuz ,
Sən gəldin ömrümə ,özümü tanımaz oldum…
Ölmüşdü hislərim bu həyat eşqim ,
Nə etdin sən mənə mən belə öldüm…
Fikirli gəzirəm nütün günü mən,
Özümdə bilmirəm nə istəyirəm.
Àyığam, bəlkə də yuxuyadam mən,
Ən əziz, ən doğma duyğudayam nəm.
Nədən belə öldüm , bu nə haldı?
Özümdə özümü tanımaz öldüm .
Deyirlər ,gülürlər ətrafda hər kəs ,
Bəs niyə mən belə heş gülməz oldum?!,
Yataqdan ,döşəkdən heç qalxmaz oldum,
Süsqünam balıq tək ,mən dinməz oldum.
Özümdə özümü tanımaz oldum .
Özümdə özümü tanımaz oldum.

25.03.2015 6:00